“Οι Πατέρες”,Κωστής Παλαμάς

Παιδί, το περιβόλι που θα κληρονομήσεις, όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις. Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα, και πλούτησε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του, κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις, και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας – κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι, ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν, και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα. Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δένδρα για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόψ’ το, και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει, κι όλο συντρίμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων. Φτάνει μια ιδέα να σ’ το πει, μια ιδέα να σ’ το προστάξει, κορόνα ιδέα, ιδέα σπαθί που θα είν’ απάνου απ’ όλα.

Κάθε που ο μήνας τελειώνει 10 μέρες νωρίτερα. Γαμώτο!

 

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Μήνες τώρα ψάχνει να βρει τι δεν έκανε σωστά, τι άλλο χρειάζεται να κάνει τώρα και πως πρέπει να κινηθεί στο μέλλον. Πώς του ξέφυγε έτσι ο έλεγχος, πώς τον προσπέρασε η ζωή ή μήπως εκείνος της βγήκε από δεξιά και έφυγε από το δρόμο;

Μια βόλτα με τα πόδια στους έρημους δρόμους θα ήταν ότι πρέπει για να μπορέσει να σκεφτεί. Έχει τόσο μεγάλη ανάγκη να σκεφτεί και να καταλήξει κάπου. Να καταλήξει στο γιατί έφτασε σε τόσο δύσκολη κατάσταση και πώς θα μπορέσει να βγει από αυτήν.

Ασυναίσθητα βάζει τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του και ανακαλύπτει πως στη δεξιά του τσέπη έχει τη μοναδική του περιουσία. Πέντε ευρώ για να περάσει μέχρι το τέλος του μήνα και αυτός θέλει ακόμη άλλες δέκα μέρες.

Να ήταν μόνος του θα τα κατάφερνε, δεν το συζητάμε. Θα έτρωγε αέρα, θα έπινε μόνο νερό, θα έκανε τη «δίαιτα του μνημονίου», μα θα τα κατάφερνε.

Όμως τώρα, με τα παιδιά είναι αλλιώς. Τους έκοψε το θέατρο, τους σταμάτησε τον κινηματογράφο, δεν τους δίνει πια ούτε χαρτζιλίκι για το σχολείο. Καλά, για ρούχα και τέτοια, ούτε συζήτηση. Που να πάρει η ευχή. Το κόψιμο στο χαρτζιλίκι του στοίχισε περισσότερο από όλα. Θυμάται τα δικά του παιδικά χρόνια, ναι κάποτε ήταν κι εκείνος παιδί, σαν δεν είχε χαρτζιλίκι, όταν χτύπαγε το κουδούνι για διάλλειμα  έπιανε μια γωνιά στο προαύλιο και δεν είχε όρεξη να μιλήσει με κανέναν. Η εικόνα των παιδιών του να κάνουν το ίδιο του τρυπούσε την ψυχή.

Προχωρώντας στάθηκε στη βιτρίνα ενός καταστήματος με ηλεκτρικά είδη όπου τρεις μεγάλες οθόνες τηλεοράσεων ήταν συντονισμένες σε τρία διαφορετικά κανάλια. Δίπλα του ένα κοριτσάκι, πιασμένο από το χέρι της μαμάς, χοροπήδησε φωνάζοντας: «Κοίτα μαμά, ο Λάκης. Είδες τι φοράει στο κεφάλι;» «Ναι! Του πάει πολύ!» συμφώνησε η μητέρα του κοριτσιού.

«Έλα μαμά, θα μου πάρεις ένα μπουκάλι νερό που διψάω; Τόση ώρα στο ζητάω!» «Κάνε υπομονή να πάμε στο σπίτι. Δεν έχω ψηλά μαζί μου.» απάντησε η μητέρα και έφυγαν βιαστικά, τραβώντας τη μικρή από το χέρι.

Έμεινε με την απορία κοιτώντας το φτερωτό κατασκεύασμα που φορούσε ο «Λάκης». Ένιωθε να διψά, όπως το μικρό κορίτσι, μα δεν είχε ούτε εκείνος ψιλά για να πάρει ένα μπουκάλι νερό. Βυθίστηκε στις σκέψεις του και πάλι λες και με τον τρόπο αυτό θα εύρισκε λύση στο πρόβλημά του.

Τα βάζει πάλι κάτω και τα πιάνει από την αρχή.

Ότι χρήματα είχε μαζέψει από 20 χρόνια δουλειάς, τα έδωσε για το σπίτι και πήρε και δάνειο γιατί δεν του έφταναν. Βοήθησαν λίγο και οι συγγενείς. Τι δόση, τι ενοίκιο, σκέφτηκε. Μία η άλλη ερχόταν. Κράτησε και λίγα στην άκρη για ώρα ανάγκης, και η ζωή κυλούσε. Μέχρι που άρχισαν τα πράγματα να μαυρίζουν.

Τα δώρα εξαφανίστηκαν, οι μισθοί κοπήκαν, μετά μίκρυναν κι άλλο, η ακρίβεια ροκάνιζε σαν το ποντίκι ότι περίσσευε, βάλε που άρχισε να πληρώνει σιγά-σιγά γιατρούς και φάρμακα, το μηνιάτικο δεν έφτανε και έβαλε χέρι σε κείνα τα λίγα που είχε για ώρα ανάγκης, αφού η ανάγκη, νάτη εμφανίστηκε και τον χαιρετούσε. Τα «έτοιμα» κάποια στιγμή τελείωσαν, δεν ήταν δα και 2,4 εκατομμύρια ευρώ, για να κρατήσουν για πολύ!

Εδώ και μερικούς μήνες η ζωή η δική του και της οικογένειάς του, έχει μειωθεί κατά το 1/3, αφού 10 μέρες περίπου πριν λήξει ο μήνας, τελειώνουν τα λεφτά.

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές του πέρασε από το μυαλό να πάρει ένα σχοινί και να πάει να δεθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας στις κολώνες της Βουλής ή να κάνει κάτι μπας και κινητοποιηθούν και άλλοι. Δεν μπορεί να βρίσκεται μόνο εκείνος σ΄αυτή την κατάσταση. Αν πάλι βρίσκονται κι άλλοι, γιατί δεν γίνεται κάτι; Γιατί δεν αντιδρούν; Τι περιμένουν;

Και να πεις ότι δεν πήγε σε πορείες, ότι δεν έκανε απεργίες, ότι δεν πήγε στις πλατείες; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μάλλον δεν έφτανε. Μάλλον δεν φτάνει.

Αλλά και τούτη η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Ντρέπεται να κοιτάζει τα παιδιά του στα μάτια, ντρέπεται να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, ντρέπεται να του κάνει κάθε μήνα δώρο το 1/3 της ζωής της δικής του και των παιδιών του.

Περιμένει! Περιμένει από αυτούς που ηγούνται να κάνουν επιτέλους μια κίνηση εντυπωσιακή, μια κίνηση διαφορετική που θα παρασύρει και τους πολλούς για να βγουν στους δρόμους και να διεκδικήσουν. Όμως αυτοί που ηγούνται, λες και είναι βαλτοί, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Κάνουν ότι μπορούν για να μένει ο κόσμος στο σπίτι του, να βλέπει το «Λάκη» και τον κάθε «Λάκη» να αλλάζει καπέλα και φουλάρια.

Μετά το ξανασκέφτεται και βλέπει ότι τον εαυτό του πάει να τον αθωώσει. Δεν μπορεί να μην έχει και ο ίδιος ευθύνη. Έχει και μάλιστα μεγάλη.

Όταν στις συνελεύσεις του σωματείου του δεν πήγαινε γιατί «θα ήταν πάλι οι ίδιοι που θα τσακώνονταν», όταν δεχόταν να ψηφίσει με τηλεφωνική υπόδειξη, όταν, με εξαίρεση τον τελευταίο χρόνο, δεν πήγαινε σε πορείες γιατί του είπαν πως «πρόκειται για επαναστατική γυμναστική» και όταν δεν απεργούσε γιατί «τα πράγματα δεν αλλάζουν με τις απεργίες αλλά με τις εκλογές», τότε , συγνώμη, αλλά καλά να πάθει. Του αξίζουν, όχι μία αλλά, δέκα κυβερνήσεις Παπαδήμου και επιπλέον του αξίζει να του λένε κατάμουτρα, οι δημοκρατικά εκλεγμένοι, πως ψήφισαν το μνημόνιο χωρίς να το έχουν διαβάσει, γιατί είχαν άλλες δουλειές εκείνη την περίοδο, όπως είπε, καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται, ο κύριος Χρυσοχοΐδης. Είναι αυτός ο ίδιος κύριος που είπε πως αν αυτά τα μέτρα τα έπαιρναν σε άλλη χώρα, οι πολίτες θα επαναστατούσαν. Δηλαδή με άλλα λόγια, αποκάλεσε ηλίθιους και ραγιάδες του πολίτες και εκείνοι δεν αντέδρασαν.

Μισθοί σε … φωτοτυπία!

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

«Η ευελφάλεια, δηλαδή η ευελιξία και η ασφάλεια, είναι και τώρα η λύση. Και βεβαίως δεν μπορεί να συνεχίσουμε απλά με τη λογική των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων. Δεν μπορεί ο εργαζόμενος να είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στην επιχείρησή του, δεν μπορεί να μην πάμε στη λογική των επιχειρησιακών συμβάσεων και στη συνεννόηση πια ανάμεσα στον εργοδότη και στον εργαζόμενο».

Τάδε έφη η Αννα Διαμαντοπούλου.

Πρόκειται για απόσπασμα από την ομιλία της υπουργού Παιδείας

(σ.σ.: στα σχολεία είναι γνωστή και ως η «υπουργός της… φωτοτυπίας)

σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή με το βαρύγδουπο τίτλο: «Για την Ελλάδα, τώρα».

Τι μάθαμε, λοιπόν, από την κ. Διαμαντοπούλου;

Πρώτον: Η «λύση», σύμφωνα με τους «σωτήρες» μας, δεν είναι παρά η «ευελιξία» στη λεγόμενη «αγορά εργασίας». Λέτε, όμως, να μην ξέρει η Διαμαντοπούλου – κοτζάμ υπουργός είναι – ότι αυτή ακριβώς η «λύση» είναι που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες; Οτι το αποτέλεσμα αυτής της «λύσης» είναι τα εργασιακά Νταχάου και το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι; Η πρώην επίτροπος της Κομισιόν γνωρίζει άριστα. Οπως άριστα αντιλαμβάνεται πλέον και ο καθένας: Ο,τι για το λαό αποτελεί καταστροφή, γι’ αυτούς – τους… «σωτήρες» του – αποτελεί «λύση»!

Δεύτερον: Η… αγριάδα της υπουργού δεν επιτρέπει παρερμηνείες: Αλίμονο στους εργαζόμενους που τολμούν να αντιστέκονται στην πρόθεση των «σωτήρων» να καταργήσουν ακόμα κι αυτόν τον κατώτατο μισθό. Αυτομάτως, θα εμπίπτουν στη χορεία των «αδιάφορων». Με ό,τι συνέπειες έχει αυτό…

Τρίτον: Ο «πατριώτες» που μας κυβερνούν επ’ ουδενί θα ανεχθούν πλέον «ανάλγητους» εργαζόμενους. Και τι πιο «ανάλγητο» – κατά την κυρία υπουργό – από έναν εργαζόμενο που δεν νοιάζεται για τον καπιταλιστή – εργοδότη του, που δεν σκέφτεται (ο εργαζόμενος) τι συμβαίνει στην επιχείρηση (του εργοδότη του) και που δεν αντιμετωπίζει (ο εργαζόμενος) σαν δική «του» την επιχείρηση του κεφαλαιοκράτη – εργοδότη του!

Τέταρτον: Ηρθε, επιτέλους, το πλήρωμα του χρόνου οι εργαζόμενοι να «συνεννοούνται» με τους εργοδότες τους. Και τι αποδεικνύει ότι υπάρχει πνεύμα «συνεννόησης» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων; Μα τι άλλο – ρωτήστε και την κυρία Διαμαντοπούλου – από το να δέχονται οι εργαζόμενοι να αμείβονται βάσει του κανόνα «ό,τι προαιρείσθε»…

Πέμπτον (και βασικότερο): Αφού όλα τα παραπάνω θα γίνουν με γνώμονα την «ευελιξία με ασφάλεια», θα πρέπει να κάνουμε τον απαραίτητο διαχωρισμό: Στην κατηγορία της «ευελιξίας» θα κατατάσσονται, φυσικά, οι μισθοί και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Στη δε κατηγορία της «ασφάλειας» τα συμφέροντα των μονοπωλίων και της πλουτοκρατίας.

Αυτά από τη «σοσιαλίστρια» Διαμαντοπούλου.

Ιδού τι επιθυμεί «Για την Ελλάδα, τώρα», αύριο και εις τον αιώνα τον άπαντα η κυρία υπουργός. Οπου ως «Ελλάδα», φυσικά, η κυρία και οι όμοιοί της

(σ.σ.: Εκείνοι που θα απαρτίζουν την – κατά τη δική της ορολογία – «κυβέρνηση των αρίστων»!)

εννοούν τα «αφεντικά», τα μονοπώλια, τους κεφαλαιοκράτες, δηλαδή την «αφρόκρεμα» που αξίζει τη «συνεννόηση», το «ενδιαφέρον» και τη «φροντίδα» μας.

Οσο για τους άλλους, τους εργαζόμενους, αυτοί μάλλον δεν θα είναι και τόσο «Ελλάδα». Και εν πάση περιπτώσει: ας μάθουν να ζουν με μισθούς σε …φωτοτυπία!

Aπολογισμός.(21/01/12)

 

Κλείνουμε σχεδόν δύο χρόνια μνημόνιο και οι απολογισμοί έχουν αρχίσει. Σε έναν τέτοιο θα σταθούμε. Έχει να κάνει με τα περίφημα εργασιακά. Διαβάζοντας τον  θα συνειδητοποιήσετε ότι όπως όλα στη ζωή, έτσι και τα εργασιακά είναι ατμός…

Μέσα στο 2011 αυξήθηκαν κατά 631% οι συμβάσεις  για εκ περιτροπής απασχόληση. Έχει μια αξία να αναφέρουμε ότι η αύξηση αυτή έγινε με μονομερή απόφαση του εργοδότη!

Το τελευταίο τετράμηνο του 2011, υπογράφηκαν 52 επιχειρησιακές συμβάσεις που προβλέπουν μειώσεις μισθών από 10% έως 42%!!!
Άλλες 1727 επιχειρήσεις προχώρησαν σε μειώσεις μισθών…
Οι συμβάσεις που από πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε μερικής απασχόλησης αυξήθηκαν κατά 73%.
Και τέλος οι συμβάσεις που, από πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής απασχόληση (δουλειά μια δύο ή τριών ημερών), αυξήθηκαν κατά 193%!!!

Όπως καταλαβαίνετε το οικονομικό και εργασιακό αυτό θαύμα, συνέβη για να γίνει η χώρα πιο ανταγωνιστική. Με δεδομένο ότι δεν έγινε τόσο ανταγωνιστική όσο θα έπρεπε, ετοιμαστείτε για περισσότερο θαύμα…

Και όπως είναι φυσικό, ακόμη και αν η κρίση τελειώσει ή ολοκληρώσει τον κύκλο της, και η οικονομία αρχίσει να αναπτύσσεται, όλα τα μέτρα «εκσυγχρονισμού του εργασιακού περιβάλλοντος», όλα αυτά τα μέτρα που κάνουν το δικαίωμα της εργασίας, εφιάλτη και τον εργαζόμενο, λάστιχο, θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Για τον πολύ απλό λόγο, ότι σε άλλες χώρες υπήρχαν και πριν την κρίση. Και σε όσες δεν υπήρχαν χρησιμοποιήθηκε η κρίση ως αφορμή για να υπάρξουν.

Οι παπαγάλοι λένε ότι η κρίση θα τελειώσει και θα έρθει η ανάπτυξη. Το ίδιο λέει και ο Παπαδήμος, και μια ντουζίνα χαρτογιακάδες.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα  τελειώσει η κρίση  και αν θα έρθει η ανάπτυξη. Με κάποιο τρόπο αυτά θα συμβούν (μάλλον). Το ερώτημα είναι αν η ανάπτυξη που θα έρθει, όταν έρθει, θα είναι προς όφελος των πολλών ή των ακόμα πιο λίγων και πιο ισχυρών;

Με το εργασιακό περιβάλλον που ήδη έχει φτιαχτεί, η απάντηση είναι δεδομένη.
Εκτός… αν ένα τεράστιο ΕΚΤΟΣ, τους χαλάσει τα σχέδια.

Θύμιος Κ.

Αποκαλυπτήρια της «μερικής απασχόλησης»

Ψέμα είναι ότι η «μερική απασχόληση» είναι το διαβατήριο για μια κανονική δουλειά. Αντίθετα, όπως κάθε μορφή «ελαστικής εργασίας» δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες να αυξάνουν το περιθώριο του κέρδους, με την εκμετάλλευση της φθηνότερης εργατικής δύναμης. Στα συμπεράσματα αυτά καταλήγει κανείς διαβάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας του γερμανικού ιδρύματος κοινωνικών ερευνών Hans-Βockler, σχετικά με τα αποτελέσματα της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας τα τελευταία 9 χρόνια στη Γερμανία.

Η «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ» άρχισε το 2003 από την κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών – Πρασίνων υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ενα από τα χαρακτηριστικά της ήταν η απορρύθμιση της σταθερής εργασίας στο όνομα της «απασχόλησης» και της «ανταγωνιστικότητας». Ο θεσμός της «μίνι εργασίας» (minijobs) που καθιερώθηκε στο πλαίσιο εκείνης της μεταρρύθμισης εκθειάστηκε από πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες, όπως ο Νικολά Σαρκοζί, που επιχείρησε να επιβάλει ανάλογο μοντέλο στη Γαλλία.

Πρόκειται για δουλειές με αμοιβές που δεν ξεπερνούν τα 400 ευρώ μηνιαίως και οι οποίες μπορούν να υπάρχουν παράλληλα με ένα επίδομα κοινωνικής βοήθειας ή επιπλέον μια «παραδοσιακή» εργασία.

Αφού προηγήθηκαν η δραστική περικοπή των επιδομάτων ανεργίας και η σμίκρυνση του χρόνου επιδότησης των ανέργων, τα «minijobs» εμφανίστηκαν από τη γερμανική κυβέρνηση ως κίνητρο για τους ανέργους για να αναζητήσουν εργασία. Ηταν τότε που οι άνεργοι κατηγορήθηκαν ότι προτιμούν τη «θαλπωρή» του επιδόματος ανεργίας και… τεμπελιάζουν.

ΟΜΩΣ ΤΑ «MINIJOBS» έχουν το πλεονέκτημα για τους εργοδότες ότι είναι σχεδόν εντελώς απαλλαγμένα από δαπάνες Κοινωνικής Ασφάλισης. Ετσι, οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας δεν έχουν δικαίωμα για τη λήψη κανενός επιδόματος υγείας ή ανεργίας. Εκτός και αν έχουν οι ίδιοι τη δυνατότητα να πληρώσουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Κάτι που μοιάζει με ανέκδοτο αν υπολογίσουμε ότι οι μηνιαίες αποδοχές τους δεν ξεπερνούν τα 400 ευρώ.

Το ίδρυμα σημειώνει ότι σχεδόν το 90% αυτών των θέσεων εργασίας εντάσσεται στην κατηγορία των πολύ χαμηλόμισθων και υπογραμμίζει ότι μόνον για το 9% των 7,3 εκατομμυρίων ατόμων που τις καταλαμβάνουν λειτουργούν ως διαβατήριο για μια κανονική δουλειά.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΘΕΙ ότι η εργασία αυτού του τύπου είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στον κλάδο των ξενοδοχείων, της εστίασης, του λιανικού εμπορίου και των εταιρειών παροχής υπηρεσιών. Κατά μέσον όρο, ένας «μινιτζόμπερ» κερδίζει δύο φορές λιγότερα την ώρα από έναν πλήρως απασχολούμενο, υπογραμμίζουν οι ερευνητές του ιδρύματος. Υπολογίζεται ότι το 90% των «minijobers» εργάζονται για λιγότερα από 9,76 ευρώ μεικτά την ώρα στη δυτική Γερμανία και για λιγότερα από 7,03 ευρώ την ώρα στην ανατολική Γερμανία, ποσό που δεν επιτρέπει στον εργαζόμενο να ξεπεράσει το όριο της φτώχειας.

«Σας παρακαλώ… »

Τι ρίγη συγκίνησης απλώθηκαν στη δημόσια σκηνή – κοινοβούλιο! Τι πατριωτικό πάθος έβγαλε όλο το γέλιο το μαύρο που κρύβει ο οργισμένος άνεργος στο φυλλοκάρδι του! «Πρώτη φορά έχω ακούσει υπουργό Οικονομίας να παρακαλάει σπαρακτικά τους βουλευτές να σταθούν όλοι μαζί στο ύψος των περιστάσεων…», υπογραμμίζει με στόμφο ο τηλεπαρουσιαστής. Ο λόγος, βεβαίως, για τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος όντως εκλιπάρησε, χωρίς να απαλλαγεί ούτε λεπτό από το αλαζονικό επιτηδευμένο ύφος του παντογνώστη που απευθύνεται σε κατώτερης νοημοσύνης κοινό από έδρας μάλιστα. Τι ζητιάνεψε στα πλαίσια μιας καλοσχεδιασμένης πολιτικής της εικόνας του ο εκπεσών καθηγητής;

Στην πραγματικότητα απαίτησε τη λογιστική διανομή της ηθικής αυτουργίας στο έγκλημα κατά του λαού που συντελείται με ιδιαζόντως απεχθή τρόπο τα τελευταία δύο χρόνια. Στην ουσία ζήτησε να χαμηλώσουν τους ρητορικούς υποκριτικούς τόνους ψευδοαντιπολίτευσης οι συνεταίροι και συνένοχοι του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ. Θέλει αποδόμηση και μετάφραση αυτή η συμπεριφορά. Πριν παγιδευτούν πολίτες θεατές, άνθρωποι με φιλότιμο ή επαρκή αφέλεια, από το ιδιότυπο «σας παρακαλώ»…

Ας γυρίσουμε το ρολόι πίσω στα σκοτεινά μεσαιωνικά χρόνια, εκεί που πραγματικά δουλεύει εδώ και αρκετόν σύγχρονο καιρό. Μια μάζα εξαθλιωμένων εργαζομένων, δούλων στα χωράφια και τα σπίτια τα υποστατικά των αφεντάδων προσκαλείται σε δημόσια εκτέλεση. Δικαστές, παπάδες και δήμιοι επί σκηνής. Το πλήθος μουγγό και μουδιασμένο, πιο πολύ συμπονάει τους μελλοθάνατους παρά περιμένει το ψίχουλο που θα διανεμηθεί μετά το τέλος της τελετής. Κι ο ντελάλης του αφεντικού «παρακαλεί» με στεντόρεια φωνή το πόπολο να ζητωκραυγάσει την ώρα που θα τεντώνεται το σκοινί. «Παρακαλεί» να ξεχαστεί ποιος έδωσε τη διαταγή, ποιος εξέδωσε την ετυμηγορία, ποιος εκτέλεσε την ποινή και, κυρίως, ποια είναι τα θύματα κάτω απ’ τις κουκούλες με τη θηλιά περασμένη στο λαιμό. Γιατί το πλήθος δεν πρέπει να δει τον αδερφό και το γονιό, τη μάνα και το παιδί του, το φίλο και διπλανό του εργάτη να δολοφονείται.

Δεν είναι καινούριο το έργο. Είναι παμπάλαιο. Κουκούλες θυμίζω ότι σε όλες τις βάρβαρες εκτελέσεις, σ’ όλα τα θέατρα επίδειξης δύναμης των αρχόντων σε βάρος των λαών, φοράνε ταυτόχρονα και οι δήμιοι και τα θύματα. Οι μεν για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους συνεχώς κι απρόσκοπτα ζώντας ανενόχλητοι μέσα στις κοινωνίες.

Τα δε θύματα για να μη μένει το πρόσωπό τους στη μνήμη των θεατών ως προειδοποίηση ότι ο καθένας θα μπορούσε να αντικρίσει το θάνατο σ’ ένα ικρίωμα αν δεν παραμένει συμμορφούμενος κι απρόσωπος μέσα στο πλήθος των αδρανών θεατών… Το καπιταλιστικό θέατρο της βαρβαρότητας πάντα δανειζόταν απ’ το τσίρκο κουστούμια, στολές, γκριμάτσες και τελετουργικά τερτίπια, ακροβατισμούς και εξόφθαλμες αποκοτιές, ανθρώπους με ευλυγισία λάστιχου κι όλα όσα απαιτούνται για να κολάζεται το έγκλημα και να δικαιολογείται το επόμενο. Τα δε πυροτεχνήματα, τα προκαθορισμένα τυχαία «θαύματα» δε λείπουν από καμιά βάρβαρη εποχή. Ετσι την κρίσιμη στιγμή, που το ικρίωμα κινδυνεύει να γκρεμοτσακιστεί απ’ το βάρος των θυμάτων και τη βουή του οργισμένου πλήθους, σκάει η φανφάρα των συνοικιακών εκβιαστών και τοκογλύφων σε μια πόλη. Για να ξεχάσει για λίγο το πόπολο πως πληρώνει με φτώχεια κι εξευτελισμούς, με πείνα κι ανεργία, τους άλλους, τους μεγάλους τοκογλύφους, τους κερδοσκόπους και φονιάδες, εκείνα τα αφεντικά που αιώνες μετά, τους είπανε με τ’ όνομά τους οι εργάτες, μέχρι και τα παιδιά. Οι καπιταλιστές είναι που παρακαλάνε να μείνουν οι κουκούλες, οι μάσκες στη θέση τους κι έτσι δήμιοι και θύματα μαζί να συμμετέχουν στην τελετή που στο επίκαιρο ικρίωμα τη βάφτισαν «πατρίδα σε κρίση». Μπάχαλο την τελετή συναίνεσης.

Μπάχαλο και ματαίωση της ταξικής συναίνεσης που στέλνει στην κρεμάλα πάντα τον ίδιο «κοινωνικό εταίρο» άμα ξεχάσει ν’ αντιστέκεται. Γιατί το μόνο παρακαλώ είναι προς εκείνον τον ήλιο το νοητό κι εκείνη τη μυρσίνη τη δοξαστική που θυμιατίζει στο Αξιον Εστί ο ποιητής και ψάλλει: «Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου».

 

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Ποιος, ποιον, ξανά

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Η συντονισμένη επίθεση στο ΚΚΕ που εκδηλώθηκε τις τελευταίες μέρες και θα συνεχιστεί με χτυπήματα και κάτω απ’ το τραπέζι, δεν ήταν τσίμπημα ψύλλου. Η αστική τάξη ξέρει τι θέλει να κάνει και ξέρει από ποιον θα το βρει. Ξέρει πως μόνο το ΚΚΕ αποκαλύπτει την πολιτική της και φροντίζει να οργανώνει η εργατική τάξη την πάλη της έτσι που να την ανατρέψει

Οι καπιταλιστές έχουν τσακίσει ήδη τους μισθούς, θέλουν κι άλλα. Τα «αντικίνητρα» και η «άρση εμποδίων» που αναφέρουν στα κείμενά τους, μεταφράζονται σε λάστιχο εργασιακές σχέσεις, σε εργάτες απόλυτα έρμαια των καπιταλιστών.

Το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου μετέχει στην επίθεση και γνωρίζει πως χαλκεύονται δεσμά διαρκείας. Γι’ αυτό και αγριεύει με τις αντιδράσεις χαρακτηρίζοντάς τες ανεπίτρεπτες.

Είναι συνένοχοι στη σφαγή, παρά τους ειδικούς εκλογικούς στόχους του καθενός. Γι’ αυτό και ενιαία απαντούν στις εργατικές κινητοποιήσεις γνωρίζοντας πως και μετά τις εκλογές τον ίδιο αντίπαλο θα έχουν.

Στην επίθεσή τους που εκφράζεται πριν απ’ όλα μέσα στους χώρους δουλειάς, ξεχωριστό ρόλο έχει ο αστικός Τύπος. Ενα από τα πρώτα βιολιά του συγκροτήματος Λαμπράκη ανάλαβε χτες να εξηγήσει πως είναι βία ανεπίτρεπτη οι εργατικές κινητοποιήσεις κι ότι το ΚΚΕ δεν έχει καταλάβει σε ποιο κόσμο ζει. Ας του δείξουμε τι είναι βία…

Βία είναι το πάγωμα των μισθών που ΓΣΕΕ και ΣΕΒ είχαν στο τραπέζι του διαλόγου την ώρα που τους χάλασε την σούπα το ΠΑΜΕ.

Βία είναι η ανεργία στην οποία στέλνουν κατά χιλιάδες πια τους εργαζόμενους.

Βία είναι η καταδίκη σε ασιτία στην οποία οδηγούνται χιλιάδες και χιλιάδες συνταξιούχων με τα σχέδια για νέο πετσόκομμα των συντάξεων. Βία είναι και η ασιτία στην οποία καταδικάζονται στους παιδικούς σταθμούς τα εγγόνια εργατών που έφτυσαν αίμα για να υπάρχουν παιδικοί σταθμοί.

Βία είναι το ξεκλήρισμα του αγρότη και όχι η οργή του που τον βγάζει και πάλι στο δρόμο.

Βία είναι το πέταγμα του μικροεπαγγελματοβιοτέχνη απ’ την παραγωγή.

Αυτή τη βία κρύβουν μιλώντας για την «έλλειψη καλών τρόπων» από τους συνδικαλιστές των ταξικών συνδικάτων και τους κομμουνιστές που στηρίζουν τις κινητοποιήσεις.

Καθώς, όμως, ο φόβος φυλάει τα έρμα, συνεχίζουν και τις κωλοτούμπες.

- «δεν θα κοπεί ο 13ος μισθός», απλά θα παγώσουν όλοι οι μισθοί.

- «δεν θα κοπούν οι επικουρικές συντάξεις», απλά θα εφαρμοστεί ο νόμος που προβλέπει ότι θα πρέπει να είναι το 20% του συντάξιμου μισθού, το οποίο μάλιστα ο Κουτρουμάνης χαρακτήρισε «ένα καλό επίπεδο».

Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι ικανά να κάνουν και τις πέτρες να σηκωθούν. Αυτό πάνε να προλάβουν οι αστοί.

Θέλουν τους εργάτες να πάνε άκλαφτοι. Τους θέλουν υποταγμένους στη ΓΣΕΕ, να «διαλέγονται» με το αφεντικό με τι σχοινί θα κρεμαστούν.

Οι αντιδράσεις για την κινητοποίηση του ΠΑΜΕ δεν αφορούν μόνο τη μορφή. Αφορούν το περιεχόμενο που επιβάλλει και τη μορφή. Αφορά στο γεγονός ότι το ΠΑΜΕ δε λέει απλά όχι στο διάλογο της απάτης, αλλά οργανώνει την πάλη των εργατών έτσι που να διεκδικήσουν τα σύγχρονα δικαιώματά τους κάνοντας καθαρό ότι αυτά μπορούν να ικανοποιηθούν φεύγοντας από τη μέση οι καπιταλιστές.

Η αστική τάξη και ο Τύπος της διαβάζουν τις διεργασίες στις λαϊκές συνειδήσεις. Μετράνε την απήχηση που έχει το σύνθημα «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά, χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά».

Ξέρουν πως ο παρασιτικός ρόλος τους κάποια στιγμή σταματά να γίνεται ανεκτός. Κάποια στιγμή οι εργάτες είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τους καπιταλιστές με όρους «ο θάνατός σας, η ζωή μας», αντιστρέφοντας δηλαδή τη σημερινή φορά των πραγμάτων.

Κι αυτό προσπαθούν να προλάβουν.

Γι’ αυτό οι ύμνοι στη συναίνεση. Γι’ αυτό ξανά και ξανά γράφουν πόσο σημαντικό είναι τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης να πάνε μαζί ως το τέλος.

Εχουν αρχίσει έναν πόλεμο που δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς την πλήρη υποταγή του αντίπαλου.

Ακριβώς αυτό ισχύει και για τους εργάτες. Δεν μπορούν να τελειώσουν τον πόλεμο χωρίς να τελειώσουν τον αντίπαλο.

Εδώ είμαστε: στη συγκέντρωση δυνάμεων για τέτοιο πόλεμο. Ενάντια στα μονοπώλια, την εξουσία τους, την ιδιοκτησία τους.

Για να τους τελειώσουμε πριν μας τελειώσουν.

Aπεργία…(17/01/12)

 

Σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει απεργία. Απεργία που κήρυξαν τα εργατικά κέντρα της Αττικής, το ΠΑΜΕ και κάλυψε και η ΓΣΕΕ. Για τους δημοσιογράφους έχει αποφασισθεί 48ωρη που λήγει το πρωί της Πέμπτης.

Άλλη μια απεργία; Άλλη μια κινητοποίηση; Και τι θα βγει; Κανείς από αυτούς που διοικούν και αποφασίζουν εντός και εκτός Ελλάδας δεν τις λαμβάνει υπόψη του… Είναι μερικά από τα επιχειρήματα που θέτουν γνωστοί παπαγάλοι της διαστρέβλωσης. Και όχι μόνο.

Έχουμε φτάσει στο σημείο φτώχειας και εξαθλίωσης που έχουμε φτάσει, με τόσες κινητοποιήσεις που έχουν γίνει. Φανταστείτε που θα ήμασταν αν δεν είχαν γίνει και αυτές… Πόσα μέτρα ακόμη θα είχαν ληφθεί, ή επιβληθεί. Από την άλλη ας φανταστούμε πόσα από αυτά τα μέτρα ΔΕΝ θα είχαν ληφθεί, αν οι κινητοποιήσεις ήταν πιο μαζικές, πιο πολλές, πιο οργανωμένες, πιο έξυπνες, πιο συγκροτημένες, πιο δυναμικές.

Παρακολουθώντας επίσης τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης, διαπιστώνει κανείς ότι, και σημασία δίνουν και ερμηνείες κάνουν και μετράνε τον κόσμο και τον παλμό και συγκρίσεις κάνουν με κινητοποιήσεις άλλων χωρών.

Είμαστε πολλοί οι βιαστικοί που θα ήθελαν  με μια μόνο κινητοποίηση να λύνονταν, τα προβλήματά μας και να άλλαζε η κατάσταση. Να ξεμπερδεύαμε με τους αδίστακτους, τους προδότες, με τις τακτικές τους, τα μνημόνιά τους, τις αδικίες τους και τις αλητείες τους. Αυτό όμως, δεν γίνεται ούτε στις ταινίες, ακόμη και αυτές  του Χόλυγουντ. Το αντίθετο. Οι «κινήσεις» της κοινωνίας, οι αλλαγές, οι μεταμορφώσεις σε αυτήν είναι αργές, μερικές  φορές είναι και ανύπαρκτες. Κτίζονται σιγά σιγά, πέτρα πέτρα (μεταφορικά και κυριολεκτικά).
(οι παραπάνω σκέψεις έχουν ως υπόθεση εργασίας την σύμπτωση απόψεων. Να ξέρουν δηλαδή οι πολλοί τι ακριβώς θέλουν, και με ποια μέθοδο, ποιο τρόπο και ποιές θυσίες και κόστος  θα το αποκτήσουν…)

Όπως και να έχει πάντως, τα κάρβουνα διατηρούν την φωτιά αναμμένη, ακόμη και όταν δεν φαίνεται τίποτα.

Το σίγουρο είναι ότι η φωτιά θα ανάψει. Ένα μικρό αεράκι είναι αρκετό, για να την φουντώσει. Το θέμα είναι πρώτον να ξεκινήσει την σωστή ώρα, δεύτερον να κάψει ότι πρέπει να καεί, και τρίτον στην καμένη γη να μην ξεφυτρώσουν αυθαίρετα. Πάλι.

Θύμιος Κ.

Παναττική Απεργία 17 Γενάρη

Κι όμως είναι Χριστούγεννα

1.Χριστούγεννα των φυλακισμένων. Μακριά από όλους και όλα, κι ας βρίσκονται στην καρδιά του Κορυδαλλού. Κόσμος πολύς περνά απ’ έξω και δεν γυρίζει ούτε να δει ούτε ν’ ακούσει τις φωνές τους.

2. Χριστούγεννα των μικρών παιδιών που παίζουν με το θάνατο εξαιτίας της αρρώστιας. Το θείο βρέφος γεννιέται μέσα τους. Το θαυμάσιο σώμα τους είναι η φάτνη.

3. Χριστούγεννα που δεν αφήνουν τα γηρατειά να «γείρουν» και να πεθάνουν.

4. Χριστούγεννα των αγαπημένων ποιητών που κατοικούν στον ουρανό: του Μίλτου Σαχτούρη δίχως το φόβο, του Νίκου Καρούζου δίχως την επίθεση, του Μιχάλη Κατσαρού δίχως την τρέλα. Από το τρίγωνο αυτό θα ακουστούν τα κάλαντα φέτος.

5. Χριστούγεννα έναντι του νόμου, μακριά από την τάξη του, που κάθε άλλο παρά λογική είναι. Ο νόμος προσπαθεί να αντεπιτεθεί στο ακαταμάχητο της μεγάλης γιορτής. Το θείο βρέφος έχει το πλεονέκτημα της δημιουργίας απέναντι στο κάθε γράμμα του νόμου. Παραφράζοντας τον Βανίνι: το θείο βρέφος είναι τα πάντα, υπεράνω πάντων, εκτός των πάντων, εντός των πάντων.

6. Χριστούγεννα για τα πρεζόνια που περιφέρονται στα πέριξ κέντρου στενά. Οι μικροαστοί που λόγω των εορτών αναγκάζονται να κινούνται κι αυτοί στους ίδιους δρόμους, με τα δώρα και τις συζύγους υπό μάλης, στέκονται σε κάθε γωνιά και σκουπίζουν τα παπούτσια τους με το φόβο μήπως κολλήσουν τίποτα.

7. Χριστούγεννα των τρελών – όπως τους αποκαλούν οι ψυχίατροι – αδελφών μας που δυσκολεύονται δικαίως να συνεννοηθούν μ’ εμάς. Μέσα ή έξω από ιδρύματα, αγκαλιάζουν μόνο το θείο βρέφος. Με την παρουσία τους κλονίζουν το σύστημα και απλώνουν την επιρροή τους στην πραγματικότητα, που μόνο οπισθοδρόμηση και διχασμό γεννάει.

8. Χριστούγεννα για τους ανελέητους τραπεζίτες. Η ψυχική τους ένδεια μεγαλώνει ακαριαία τη μέρα αυτή. Πάσχουν από απόλυτη ασφυξία. Ακόμη και τώρα, στη γιορτή, δεν αξίζουν τον οίκτο μας, γιατί κανείς δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στο θείο βρέφος έχοντας τη συνείδησή του βαριά και τη σκέψη του γεμάτη ενοχές.

 

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

(Ηλία Σιδηρόπουλου)

Στολίσατε τις πλατείες σας και τις τσιμεντουπόλεις σας με λαμπιόνια.

Φορέσατε τα γιορτινά σας χαμόγελα.
Κρύψατε την αδιαφορία και τις τύψεις σας πίσω από τραπέζια αγάπης και φιλανθρωπίες μπροστά απ τις τηλεοπτικές κάμερες.
Όμως προχτές είδα την αλήθεια ,στο δακρυσμένο πρόσωπο της άνεργης μάνας .Της μάνας που αγκάλιαζε ,κλαίγοντας ,το παιδί της όταν είδε ότι το επίδομα της πρόνοιας (300 ευρώ) θα το πληρωθεί μετά τα Χριστούγεννα. …
Για κάποιους τα «Χριστούγεννα» δεν έρχονται ποτέ.
Τους τα έχετε κλέψει και αυτά…

Είναι αυτοί που δήθεν βοηθάτε ,με τις φιλανθρωπίες σας και τα ταμεία φτώχειας του ανάλγητου και κερδοσκοπικού σας κράτους, πετώντας τους κάποια ψίχουλα απ το ψωμί που εκείνοι ίδρωσαν για να φτιάξουν…….
Είναι αυτοί που ίδρωσαν για να χτίσουν τις βίλλες και τις μεζονέτες σας, και τώρα τους πετάξατε άστεγους στον δρόμο…..
Είναι αυτοί που δούλεψαν για να φτιάξουν τα πανάκριβα παιχνίδια των παιδιών σας και τώρα λένε στα δικά τους παιδιά ότι ο Αϊ  Βασίλης δεν θα έρθει ούτε φέτος…..
Είναι οι άνεργοι που όταν έπαψαν να σας είναι χρήσιμα εργαλεία τους βγάλατε έξω απ τον κύκλο της ζωής…..
Είναι οι πατεράδες μας και οι μάνες μας ,οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας που δούλεψαν, πάλεψαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα και τον ιδρώτα τους για να βάλουν μια πέτρα πάνω στην άλλη σε αυτόν τον έρημο τόπο, και εσείς τους πετάξατε σαν στημένες λεμονόκουπες στις ουρές του ΙΚΑ ,των νοσοκομείων και των τραπεζών για να πάρουν τα ψίχουλα που τους πετάτε για σύνταξη. Για να πάρουν  τα δικά τους χρήματα που τα καταχραστήκατε για να τα «παίξετε» στο χρηματιστήριου σας ή να τα «ποντάρατε» στα δομημένα σας ομόλογα.
Είναι οι νέοι που βλέπουν το αύριο με φόβο και ανασφάλεια. Αυτοί που βλέπουν στον ύπνο τους λογαριασμούς από πιστωτικές κάρτες και δάνεια. Χρέη που βαραίνουν το μέλλον τους και που τα φορτώθηκαν για να δανειστούν και αυτοί λίγες στιγμές ζωής απ το καπιταλιστικό σας όνειρο. Το όνειρο που γρήγορα τους έγινε εφιάλτης…..
Είναι όλοι αυτοί που:
Όταν σταματήσουν να σφίγγουν τα δόντια και αποφασίσουν να σφίξουν τις γροθιές τους…
Όταν πάψουν να ζητάνε και μάθουν να απαιτούν όσα τους κλέψατε….
Όταν καταλάβουν το ανίερο παιχνίδι που παίζεται με τις ζωές τους….
Όταν ενώσουν την οργή τους με την ταξική τους συνείδηση ……
…..θα έρθουν τα «Χριστούγεννα» για όλους!!!!!!!

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα και τ’ αγοράκι με τα μαχαίρια

Το ευρωπαϊκό παραμύθι, το δυτικό παραμύθι, το ελεήμον κοινωνικό κράτος, που αποτέλειωσε αγώνες και δικαιώματα δεκαετιών ως καπιταλιστικό άλλοθι, έλαβε τέλος. Οδυνηρό και δυσβάσταχτο για τους λαούς του κόσμου τούτου τέλος.

Μπήκαν στις πόλεις των ανθρώπων οι οχτροί, οι ίδιοι κι απαράλλαχτοι οχτροί, που αυγάτισαν τα κέρδη τους πουλώντας παιδικές ιστορίες τύψεων με υπόβαθρο καλβινιστικής ηθικής (ο Σκρουτζ μόλις λίγο πριν πεθάνει πάμπλουτος πετάει λίγο φαΐ κι ένα νόμισμα στη φτωχολογιά…) και ξεκαθαρίζουν το τοπίο. Με αφόρητο κυνισμό, μόλις στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, απαιτούν «να ζουν οι λαοί με όσα και όπως μπορούν». Δηλαδή με τα περισσευάμενα από την καθημερινή, τη θεσμοθετημένη ληστεία του μόχθου και των ιδεών τους. Το κεφάλαιο ντύνει, στολίζει και νοικοκυρεύει τα παραμύθια του με λαμπρές και άρτια συσκευασμένες περιστασιακές ιδεολογικές φόρμες, χολιγουντιανές ταινίες, υπερπαραγωγές μιας εξοντωτικής εμμονής στα τραύματα κερδών της αστικής τάξης.

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα έγινε αγοράκι στα δώδεκα και τα δεκατρία του, παιδί μιας σαπισμένης εικονογράφησης προεφηβίας, που βγάζει μαχαίρι και το μπήγει στο λαιμό του γέρου για να ληστέψει μερίδιο από το στερημένο όνειρο. Πάνω από 1.000 παιδιά, π α ι δ ι ά, συνελήφθησαν τους τελευταίους μήνες για ληστείες, κλοπές κι άλλα αδικήματα που σχετίζονται με την αναγκαστική τους εκβολή απ’ τον καπιταλιστικό παράδεισο και τα αγαθά του.!!! Στην Ελλάδα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ.

Είναι τα ίδια παιδιά όχι απλώς της διπλανής, αλλά της κάθε πόρτας του φερόμενου ως πολιτισμένου κόσμου, που μεγαλώνουν, ανδρώνονται κι εκπορνεύονται ακούγοντας πως ζουν μια δανεική ζωή, γεννήθηκαν με δανεικά από τ’ αφεντικά, με δανεικά αναπνέουν και πορεύονται με στόχο να πεθάνουν σώζοντας την πατρίδα των μπαταχτσήδων και πληρώνοντας φόρο ύπαρξης στις τράπεζες, που αναγκάζονται να δανειστούν, οι δύσμοιρες, μισό τρισεκατομμύριο χριστουγεννιάτικα…

Απ’ όλα τα παραμύθια που πούλησε ως σήμερα το σύστημα, απ’ τη χάρτα των δικαιωμάτων του παιδιού ως τις εκπομπές για μικρούς ανήλικους σεφ ικανούς να γοητεύσουν τους ουρανίσκους των ενήλικων γκουρμέδων, το χειρότερο, το βρομερότερο, είναι το πολιτικό. Αυτό που θέλει την κυρίαρχη φιλανθρωπική ιδεολογία να ισχυρίζεται πως όλα τα κάνει, ληστείες, φόνους, πολέμους, δικτατορίες, επεμβάσεις σε ξένες χώρες, βιασμούς, πτωχεύσεις, δολοφονικούς ιούς στα ιδιωτικά εργαστήρια πολυεθνικών, για τα νιάτα. Για τα παιδιά. Για το μέλλον του κόσμου.

Ο εσμός των εξουσιαστών, οι κλειδοκράτορες του πλούτου, οι μισθοφόροι της υποκρισίας, εκπαιδεύουν τα σύγχρονα δουλάκια τους, τα γιουσουφάκια που θα καλλιεργήσουν και θα στηρίξουν τις αγροτικές και βιομηχανικές θηριώδεις μονάδες τους, που θα γιγαντώσουν τις τράπεζες και τα χρηματιστηριακά τους παζάρια, έτσι και όπως απαιτείται. Τα κοριτσάκια να πυρπολούν τα κορμάκια τους με τα σπίρτα συμβάλλοντας στην αύξηση της κατανάλωσης και τ’ αγοράκια με τα μαχαίρια στα χέρια, με τα πιστόλια στα όνειρα, με τις σκόνες και τους μπάφους στην καβάντζα, να προσπαθούν να κρατήσουν το κεφάλι τους έξω απ’ το βόθρο.

Στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, υπάρχει μια υπέροχη προσέγγιση της αθωότητας των νηπίων, μια εξαιρετική ποιητική της ενανθρώπισης που παραδίδεται για να τονίσει τη ζωή που διαφεύγει και σώζεται της σφαγής του Ηρώδη.

«Νηπίασε δι’ εμέ ο Παλαιός των Ημερών». Εγινε παιδί για χάρη μου ο Παλαιός των Ημερών. Αθώος. Χρήζων προστασίας. Προσκυνημένος κι όχι προσκυνητής των μάγων. Ποιος μπορεί να την ξεστομίσει σήμερα απ’ τους πρωταγωνιστές του παραμυθιού των δράκων άραγε… Καλές γιορτές με λυχναράκια αλληλεγγύης να σπάνε τα σκοτάδια των νέων ημερών.

 

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΣΑΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη.

 

Κάθε χρόνο σου ζητώ, να μου φέρεις κάτι. Φέτος αλλάζουνε τα πράγματα. Δεν θέλω να μου φέρεις, κάτι. Θέλω να μου πάρεις.

Θέλω να πάρεις από κοντά μου, το γραμματοκιβώτιο με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τους φακέλους της εφορίας με την έκτακτη εισφορά, και τις άλλες ειδοποιήσεις της εφορίας. Θέλω να μου πάρεις το άγχος που έχω συνεχώς και την θλίψη που νιώθω καθημερινά. Ξέρεις εσύ.

Θέλω να μου πάρεις, την Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Τόμσεν, την Λαγκάρντ, τον Αλταφάζ και όσους άλλους βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο και στον ξύπνιο μου. Μαζί με αυτούς θέλω να μου πάρεις όσους μαυρίζουν την ζωή τη δική μου και όλων όσων συζητώ, τον Λουκά, τον Γιώργο, τον Αντώνη και τον άλλον τον Γιώργο. Θέλω να πάρεις όλους τους ψεύτες και τους απατεώνες που θέλουν να με σώσουν χωρίς να με έχουν ρωτήσει και χωρίς  εγώ να θέλω να σωθώ από αυτούς. Ξέρεις εσύ.

Θέλω να μου πάρεις, τα δελτία ειδήσεων… μάλλον όχι τα δελτία ειδήσεων αλλά όσους είναι μέσα, ή περίπου όλους. Ξέρεις εσύ. Θα σου το έχουν ζητήσει και άλλοι.

Θέλω να μου πάρεις, επίσης, όλους αυτούς που με κοροϊδεύουν μέσα στα μάτια μου, νομίζοντας ότι εγώ δεν το καταλαβαίνω και μαζί με αυτούς θέλω να μου πάρεις την αγωνία που μου προκαλούν. Και την αηδία. Και την σιχαμάρα. Ξέρεις εσύ.

Θέλω να μου πάρεις όλους τους εφιάλτες και από τα κακά όνειρα, άφησε μου μόνο την ώρα που ξυπνώ και συνειδητοποιώ ότι ήταν όνειρο.  Επίσης θέλω να μου πάρεις και τα καλά όνειρα. Αυτά μεγαλώνουν την ανασφάλειά μου. Δεν είναι πολλά έτσι κι αλλιώς.

Θέλω να μου πάρεις τα μάτια των άλλων, που με κοιτάνε συνεχώς. Αυτό δεν το αντέχω καθόλου. Όπως δεν αντέχω τα δάκρυα. Δεν φταίνε αυτοί. Εγώ φταίω, αλλά επειδή δεν μπορείς και δεν πρέπει να πάρεις εμένα, πάρε αυτούς.

Θέλω να μου πάρεις ότι τόλμησα να σκεφτώ και δεν τόλμησα να κάνω. Γιατί με εμπόδισες;

Θέλω να μου πάρεις τα λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, και τα γέλια που δεν έγιναν ποτέ. Έτσι κι αλλιώς μου είναι ποια άχρηστα. Για τα λόγια που ειπώθηκαν δεν σου ζητάω τίποτα, γιατί έτσι κι αλλιώς τα πήρε ο αέρας. Ξέρεις εσύ.

Θέλω να μου πάρεις τον κομπασμό και την έπαρση που κυβερνάει, τον τόπο μας. Όλους αυτούς του ανίκανους και όλους εκείνους τους  αδίστακτους. Πάρε μαζί τους και ότι σάπιο και σαθρό, είπαν και έφτιαξαν. Ξέρεις εσύ.

Θέλω ακόμη, να μου πάρεις την σιγουριά που είχα για το αύριο και τον φόβο που έχω για το σήμερα,  εγώ και όλοι οι υπόλοιποι.

Θέλω τέλος, να μου πάρεις, όλες τις άσχημες μέρες που έρχονται. Ακούω ότι θα είναι πολλές. Και αν δεν μπορείς να πάρεις το «άσχημες», πάρε τουλάχιστον το «πολλές».

Σε ευχαριστώ που με διάβασες.

ΥΓ. Επίσης ξέρω εδώ και χρόνια ότι δεν υπάρχεις, αλλά φέτος δε με νοιάζει. Ξέρεις εσύ.

Θύμιος Κ.

Tι θα παραδώσω στα παιδιά μου; Πώς θα κοιτάξω την κόρη μου στα μάτια;

 

από redwildwind

ΠΑΜΕ-Συλλαλητήριο κατά της ανεργίας

“Περί έλλειψης εθνικής ανεξαρτησίας”

Ανύπαρκτο ρεπορτάζ ενός φαντασματοχτυπημένου

Είναι η πολλοστή φορά που ο συντάκτης της «Ελευθεροτυπίας» Φ. Παπούλιας παρουσιάζει τα αποκυήματα της φαντασίας του σαν δήθεν «ρεπορτάζ» για το ΚΚΕ. Οπως είναι η πολλοστή φορά που ισοπεδώνει κάθε δεοντολογία, βάζοντας μέσα σε εισαγωγικά φράσεις από τους υποτιθέμενους συνομιλητές του τις οποίες αποδίδει σε στελέχη του ΚΚΕ, για να δώσει αληθοφάνεια στα παραμύθια του.

Αναφέρει π.χ. στο υποτιθέμενο ρεπορτάζ του, που το αποδίδει σε στελέχη του ΚΚΕ, ότι εκτιμούν για τον Λ. Παπαδήμο πως «η ευρωπαϊκή τουρνέ απέδειξε ότι ο καλός υπάλληλος είναι ο καλόβουλος υπάλληλος, αφού το κύρος του Λ. Παπαδήμου δεν τον έσωσε από το ευρωπαϊκό στραπάτσο». ‘Η ότι στο ΚΚΕ «τα περισσότερα στελέχη εκτιμούν ότι ο Γ. Παπανδρέου θα αποτελέσει παρελθόν κατ’ απαίτηση της βάσης του κόμματος και ο Ευάγγ. Βενιζέλος έχει το προβάδισμα έναντι των υπολοίπων “μνηστήρων”, για τον οποίο όμως λένε ότι η φασίζουσα προσέγγιση που τον διακρίνει δεν τον καθιστά δύσκολο αντίπαλο του ΚΚΕ». Λέει και πολλά άλλα τέτοια ο δήθεν δημοσιογράφος στο ρεπορτάζ-αποκύημα της χαζής φαντασίας του στη δήθεν αντικειμενική εφημερίδα που τον έχει, αν και ξέρει πως το ΚΚΕ ούτε στο εσωτερικό άλλων κομμάτων παρεμβαίνει ούτε για «υπαλλήλους» μιλά ούτε για «προσωπικά στραπάτσα», αφού πρόκειται για πρόσωπα των αστών που πολιτεύονται για τα συμφέροντά τους. Και βεβαίως έχει διατυπώσει δημόσια πως η συγκεκριμένη κυβέρνηση είναι κυβέρνηση των μονοπωλίων. Για όλα τα ζητήματα, το ΚΚΕ μιλάει δημόσια και με τα ντοκουμέντα του, που είναι προσβάσιμα στον καθένα. Αντί αυτών, η «Ελευθεροτυπία» σερβίρει στους αναγνώστες της τις φαντασιώσεις του Παπούλια, για να διαστρεβλώσει τις θέσεις του Κόμματος και να τις φέρει στα μέτρα της προπαγάνδας που υπηρετεί, παρουσιάζοντας σαν «ρεπορτάζ» για το ΚΚΕ τα όσα είδε ο συντάκτης της στον ύπνο του το προηγούμενο βράδυ.

Ενας ο φόβος των καπιταλιστών

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Μάθαμε, σ’ ένα από τα δελτία των καναλιών της αστικής τάξης, πως «κυβερνήτης του ελικοπτέρου που διέσωσε δύο Ρώσους ναυαγούς ήταν ο πρίγκιπας Ουίλιαμ». Είδες οι πρίγκιπες… και φαντάροι πάνε και πρωτοπόροι είναι. Οχι σαν κάτι ρεμάλια εργάτες που τρώνε από τα έτοιμα.

Μάθαμε, σ’ ένα από τα σίριαλ του ίδιου χώρου, πως μια Γερμανίδα που τη λένε Αγκελα παρουσιάζεται σαν λύση στο οικονομικό πρόβλημα ενός Ελληνα μικροαστού που τον απειλεί η τράπεζα να του πάρει το σπίτι.

Την ίδια ώρα, στην «Καθημερινή» ο ανθός του σύγχρονου αντικομμουνισμού δίνει ρεσιτάλ. Ενας κλαίει για τον Ζαχαριάδη που τον πούλησε το κόμμα του. Ενας άλλος αναρωτιέται από πού κι ως πού οι καπιταλιστές πρέπει να πληρώνουν φόρο για να παίρνει κρατική επιχορήγηση το ΚΚΕ κι ένας τρίτος συνεχίζει με περιγραφές περιστατικών ανομίας που έχουν φέρει τη χώρα στην καταστροφή. Σα να μην πέρασε μια μέρα, η «Καθημερινή» θυμίζει έντονα τα άρθρα της του 1946 που αξίωναν να παταχθεί η άνομη δράση των κομμουνιστών.

Την καταθλιπτική ατμόσφαιρα σώζει κεντρικό στέλεχος του Mega που εμφανίστηκε στο γυαλί μετά από απουσία μερικών ημερών δηλώνοντας: «Ζούμε την κρισιμότερη περίοδο μετά τον πόλεμο (…) γύρισα από το Παρίσι συγκρατημένα αισιόδοξος (…) οι πρόθυμοι θα προχωρήσουν μπροστά για να υπάρξει μια πραγματική οικονομική διακυβέρνηση της ευρώπης».

Τι είναι αυτό που προκαλεί τη «συγκρατημένη αισιοδοξία του»; Το περιγράφουν τα αποσπάσματα από τον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη», δίπλα στις υπογραμμίσεις.

Να σημαίνει κάτι, άραγε, αυτός ο συντονισμός των διαφόρων «σωτήρων»;

Η απάντηση είναι στην απεργία στην «Ελληνική Χαλυβουργία», όπου μαζεύτηκαν οι γυναίκες των απεργών κι αποφάσισαν να μπούνε μπροστά, όχι απλά πλάι στους άντρες τους, αλλά μπροστά στο συνολικό αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Η απάντηση είναι στους απεργούς σε μια σειρά χώρους, που δεν τρομοκρατούνται από όσους περιφέρουν την καπιταλιστική κρίση ως μπαμπούλα για να το βουλώσουν οι εργάτες, αλλά, κρατάνε ανοιχτό το μέτωπο με τον κύριο αντίπαλό τους, το καθεστώς της εκμετάλλευσης.

Η απάντηση είναι στις γειτονιές που ξεφυτρώνουν η μια μετά την άλλη οι λαϊκές επιτροπές με περιεχόμενο από την προστασία των θυμάτων της επίθεσης ως και το στέριωμα ενός μετώπου κοινωνικών δυνάμεων που όλο και πιο καθαρά βάζουν στόχους που ακουμπάνε σε ζητήματα της πολιτικής εξουσίας.

Ασφαλώς και δε συνιστούν ακόμα επαναστατική κατάσταση όλα αυτά, είναι όμως βήματα που η αστική τάξη αναγνωρίζει ως τον πραγματικό κίνδυνο, καθώς η εξουσία της περνά πλέον όλο και πιο ξεδιάντροπα σε κατάσταση βαρβαρότητας.

Μοιάζει παράταιρο, αλλά δεν είναι. Η μάχη αυτές τις μέρες δίνεται για το ένα, και ένα, κι άλλο ένα ευρώ για την οικονομική ενίσχυση του ΚΚΕ. Ετσι που αυτοδύναμο να στέκεται ορθό και να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών. Το γεγονός ότι αυτό το ένα, και ένα, και ένα ευρώ συγκεντρώνεται ήδη από το βαρύ υστέρημα των εργατών που παλεύουν να επιβιώσουν κόντρα σ’ ένα τερατώδες σύστημα κι ακριβώς αυτήν την ώρα, την ώρα που παίζεται η ίδια η επιβίωσή τους, βάζουν στην άκρη το ένα ευρώ για το Κόμμα, είναι που ανησυχεί περισσότερο από πολλά άλλα την αστική τάξη.

Οσο αυτοί θα ψάχνουν ξανά λύση στον Κέινς, ξέροντας πως ούτε αυτός δεν μπορεί να τους σώσει, να μην ξεχνιόμαστε: Το χαράτσι παραμένει. Και το πρώτο που έρχεται με το χαρτί της εφορίας και το άλλο με το λογαριασμό της ΔΕΗ. Παραμένουν οι αυξήσεις στα τρόφιμα, ακολουθούν οι αυξήσεις στη ΔΕΗ. Παραμένουν τα μειούμενα διαρκώς μεροκάματα, παραμένει το διαρκώς αυξανόμενο κόστος περίθαλψης.

Να μην ξεχνιόμαστε. Οσοι πασχίζουν για τη σωτηρία του συστήματος, από ‘δώ το πάνε από ‘κεί το φέρνουν, παπαγαλίζουν τη μια μετά την άλλη διάφορες διαχειριστικές προτάσεις που έχουν παρονομαστή το: τσακίστε τους εργάτες!

Μπροστά στην κατάσταση που βιώνει η εργατική τάξη, είναι πρόκληση πρώτου μεγέθους η αξίωση των οπορτουνιστών να γίνει αίτημα του εργατικού – λαϊκου κινήματος, αυτό που ήδη προωθείται στην ΕΕ: Η έκδοση ευρωομολόγου, ώστε κόβοντας χρήμα να τονωθεί η καπιταλιστική οικονομία. Κάτι που 82 χρόνια πριν, στην κρίση του 1929, μπορούσε να λειτουργήσει σαν ένα μέτρο επανεκκίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας, σήμερα για την εργατική τάξη θα σημάνει εντονότατη αύξηση στον βαθμό εκμετάλλευσής της. Η απόδειξη βρίσκεται στο γεγονός ότι, από τη μια, έχουμε γιγαντωμένα ήδη τα μονοπώλια κι, από την άλλη, μειωμένη ήδη τρομακτικά την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης. Είμαστε εκεί όπου οι πάνω δεν μπορούν πια να κυβερνήσουν χωρίς να δείξουν όλο και πιο αποκρουστικό το πρόσωπο της εξουσίας τους. Μένει να μετρηθεί η αντοχή των κάτω σε μια τέτοια πραγματικότητα.

Γι’ αυτό και ο νους του συστήματος είναι στον αντίπαλο. Στο Κομμουνιστικό Κόμμα που επιμένει και εντείνει τη δράση του για την οργάνωση των εργατών έτσι που η πάλη τους να χτυπά στην καρδιά του συστήματος, να οδηγεί σε ρήξη και ανατροπή.

ΥΓ: Φτάναμε στο τυπογραφείο όταν η Διαμαντοπούλου στον «Σκάι» άρχισε να αναλύει τι θα είναι το «ΠΑΣΟΚ plus» και γιατί η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑ.Ο.Σ. δεν πρέπει να έχει ορίζοντα εκλογών την 19η Φλεβάρη, αλλά το τέλος της αποστολής της… Οψόμεθα.

«Ευτυχείτε»!

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Αν ανήκετε στο 99% του πληθυσμού που κοιτά με δέος την τιμή στην οποία έχει φτάσει το πετρέλαιο και ψάχνει «πατέντες» για να βρει λίγη ζεστασιά μέσα στο χειμώνα,

ή αν ανήκετε στα εκατομμύρια που βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή όταν φτάνουν μπροστά στην αντλία του βενζινάδικου,

προσπαθήστε να «ξεχαστείτε». Πώς; Μα φέρνοντας στο μυαλό σας πιο ευχάριστες σκέψεις. Να μια ευχάριστη σκέψη:

1) Τα κέρδη της «Motor Oil» αυξήθηκαν κατά το τρέχον 9μηνο με ρυθμό 6,4% και διαμορφώθηκαν στα 143,1 εκατ. ευρώ!

Τι πιο… ευχάριστο για κάποιον εργαζόμενο που πληρώνει χρυσάφι τη βενζίνη ή που δεν έχει να πληρώσει για πετρέλαιο, να ξέρει ότι αυτός από τον οποίο αγοράζει καύσιμα… θησαυρίζει!

Αν ανήκετε στους εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους, κι αν η κατάθλιψή σας μεγεθύνθηκε τόσο καιρό που ακούτε από τα δελτία ειδήσεων ότι εκτός από εσάς που είστε άνεργοι είναι και οι τραπεζίτες μας που «έχουν πρόβλημα»,

ήρθε η ώρα να χαμογελάσει το χειλάκι σας!

Γιατί; Ιδού:

2) Τα καθαρά κέρδη της «Eurobank» στο 9μηνο του 2011 σημείωσαν αύξηση 48% (!) και διαμορφώθηκαν στα 89 εκατ. ευρώ από 60 εκατ. ευρώ που ήταν το αντίστοιχο περσινό διάστημα.

*

Τι πιο ενθαρρυντικό από αυτό;

Να ξέρεις ότι σε αυτή τη ζωή δεν είναι όλα μαύρα κι ότι από πέρσι μέχρι φέτος – που εσύ είχες δουλειά αλλά έμεινες άνεργος – ένας άλλος συνάνθρωπός σου, ο τραπεζίτης, έγινε κατά 48% πλουσιότερος;…

Αν, τέλος, ανήκετε στα εκατομμύρια των χαρατσωμένων που παθαίνουν εγκεφαλικό την ώρα που τους έρχεται η ΔΕΗ, αν τρελαίνεστε με την ιδέα ότι ο φόρος αίματος στον οποίο υποβάλλεστε καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στην εξόντωσή σας,

μάθετε ότι καμιά φορά οι προβλέψεις πέφτουν πολύ – μα πάρα πολύ – έξω!

Για παράδειγμα:

3) Ενώ η αρχική πρόβλεψη των αναλυτών ήταν ότι τα κέρδη της «Alpha Bank» θα ήταν της τάξης των 4,7 εκατ. ευρώ, τελικά τα καθαρά κέρδη 9μήνου της τράπεζας εκτινάχτηκαν στα 41,6 εκατ. ευρώ!

Ετσι συμβαίνει με τις προβλέψεις:

Ενώ επιβεβαιώνονται πλήρως όταν πρόκειται για την πτώχευση του λαού, ενίοτε διαψεύδονται – παταγωδώς – και αδυνατούν να εκτιμήσουν σωστά πόσο θα αυξηθούν τα πλούτη των κεφαλαιοκρατών…