καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

Archive for Αύγουστος 2012

Ο άλλος δρόμος ανάπτυξης

Posted by redship στο 31 Αυγούστου , 2012

«Καλούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που λένε «κάτι πρέπει να γίνει» να οργανώσουμε μαζί τη λαϊκή αντεπίθεση. Να γίνει παλλαϊκό σύνθημα πάλης η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, που σημαίνει πάλη για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του δρόμου ανάπτυξης χωρίς μονοπώλια, ταξική εκμετάλλευση, με κοινωνικοποίηση, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό – λαϊκό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους (…) O λαός να χαράξει πορεία για τη δική του εξουσία και διακυβέρνηση, που θα τον απαλλάξει από την κρίση και τη χρεοκοπία οριστικά και μόνιμα» (Από το «Κάλεσμα του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ», «Ρ» 30/8/2012).

Η αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα προβάλλει ότι η ανάπτυξη που προτείνει το ΚΚΕ είναι ανεφάρμοστη γιατί η εργατική εξουσία δε θα έχει πόρους. Τους απαντάμε: Με τη μονομερή διαγραφή του χρέους δε θα πληρώσει τα δάνεια. Θα καταργήσει τα διάφορα χρηματικά πακέτα και επιδοτήσεις στο κεφάλαιο για να κάνει επενδύσεις, θα καταργήσει τις στρατιωτικές δαπάνες για τα σχέδια του ΝΑΤΟ. Δε θα υπάρχουν κέρδη. Θα πάνε στην ανάπτυξη για όλους.

Λένε ακόμη: Τι μπορεί να παράγει η Ελλάδα; Η Ελλάδα έχει αναξιοποίητο ορυκτό πλούτο, απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη της βιομηχανίας. Εχει βωξίτη, νικέλιο, ψευδάργυρο, χρυσό. Εχει λευκόλιθο, μάρμαρο, λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει τεράστιο υδάτινο δυναμικό για την παραγωγή επίσης ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Υπάρχει υψηλό αιολικό δυναμικό. Εχει ήδη αναπτυγμένη βιομηχανία χάλυβα σιδήρου, χαλκού, αμυντική βιομηχανία, βιομηχανία πλαστικών, παραγωγή τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών και μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών. Εχει επίσης δάση για ξυλεία και προϊόντα ξύλου. Διαθέτει δυνατότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, μηχανών, εργαλείων και συσκευών. Επίσης, η Ελλάδα είχε, άρα μπορεί να αναπτύξει, αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή που να καλύπτει όλες τις διατροφικές της ανάγκες και να κάνει εξαγωγές, αντί να εισάγει. Υπάρχει επίσης μεγάλη μηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Εχει σημαντική παραγωγή σιταριού, βαμβακιού, καλαμποκιού, άλλων δημητριακών, πατάτας, φασολιών, λαδιού, οπωροκηπευτικών, κρασιού, ροδάκινων, εσπεριδοειδών, σταφίδας, μελιού. Η κτηνοτροφία της Ελλάδας μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών κατανάλωσης σε πρόβειο γάλα, κρέας κ.λπ., ενώ έχει αναπτυγμένη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Η αγροτική παραγωγή μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων. Εχουμε σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, υπόδησης καθώς και σχετική τεχνογνωσία. Πριν ακόμη την ένταξη στην ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, και την εγκατάλειψη πλουτοπαραγωγικών πηγών με κριτήριο το κέρδος, υπήρχε βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας και ιματισμού που φθίνει, ενώ είναι αναγκαία για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Φθίνει γιατί ο ανταγωνισμός με Κίνα, Ινδία κ.λπ., που έχουν τέτοια παραγωγή αλλά με μεροκάματα εξαθλίωσης, δίνει πολύ φθηνότερα τέτοια εμπορεύματα. Ετσι κάνουν εισαγωγές ενώ τα εργοστάσια του κλάδου κλείνουν. Στο σοσιαλισμό αυτός ο κλάδος θα αναπτύσσεται. Με την παραγωγή βαμβακιού, θα υπάρχει παραγωγή νήματος, υφάσματος και έτοιμων ενδυμάτων. Το ίδιο ισχύει, π.χ., και για τα εργοστάσια μετάλλου που τώρα συρρικνώνονται και κλείνουν, ενώ στο μέταλλο υπάρχουν πολλές εφαρμογές για πολλά προϊόντα. Αλλά και για τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, που φυτοζωεί. Τα καράβια θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία, η κατασκευή τους και η επισκευή τους θα δώσουν ώθηση στα ναυπηγεία που επίσης θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία.

Στην αγροτική οικονομία, πριν από την ένταξη στην ΕΟΚ κάναμε εξαγωγές. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα παραγωγής βαμβακιού στην ΕΕ. Οι καλλιέργειες μειώθηκαν δραστικά. Τώρα, π.χ., μπορούμε να παράγουμε ζάχαρη αλλά εισάγουμε, ενώ πουλιούνται τα εργοστάσια ζάχαρης. Η κρατική βιομηχανία παραγωγής καλλιεργητικών εφοδίων, μηχανών, λιπασμάτων, αρδευτικών και άλλων υποδομών θα προμηθεύει τους αγρότες με λιπάσματα, σπόρους και άλλα εφόδια που τώρα εισάγονται και τα πληρώνουν πανάκριβα. Δίπλα στην κοινωνική αγροτική παραγωγή θα υπάρχει και η συνεταιριστική παραγωγή για τους μικροπαραγωγούς.

Αυτή η ανάπτυξη θα εξαλείψει την ανεργία. Θα εξασφαλίσει ικανοποιητικό εισόδημα, δωρεάν Παιδεία Υγεία, Πρόνοια για όλους, φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Φθηνή και ποιοτική λαϊκή στέγη, με ρεύμα, θέρμανση, ύδρευση. Αθλητισμό, πολιτισμό, διακοπές για όλους με οργανωμένες υποδομές. Με το λαό κυρίαρχο θα απαλλαγεί η χώρα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, από την εμπλοκή της σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Θα αναπτύσσει διεθνείς οικονομικές σχέσεις με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαώ

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Δέσμευση

Posted by redship στο 31 Αυγούστου , 2012

 

 

Προσέξτε αυτή τη φράση:

Το νέο πακέτο μέτρων θα είναι το «τελευταίο»…

Δεδομένου ότι αυτή την «υπόσχεση» ο ελληνικός λαός την άκουσε να συνοδεύει τα μέτρα του πρώτου μνημονίου, την ξανάκουσε για τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου, την ξανάκουσε για τα μέτρα των εφαρμοστικών, την ξανάκουσε για τα μέτρα των προϋπολογισμών, την ξανάκουσε για τα μέτρα του δεύτερου μνημονίου, την ξανάκουσε για τα μέτρα με αφορμή το «κούρεμα», την ξανάκουσε με αφορμή κάθε χαράτσι και κάθε φοροληστεία που έχει επιβληθεί,

τι νομίζετε πως θα σκεφτόταν ένας χιλιοεπαναξαπατημένος άνθρωπος του μόχθου για κάποιον πολιτικό ταγό, ο οποίος θα ισχυριζόταν – και πάλι – ότι η νέα επερχόμενη σφαγή θα είναι και η «τελευταία»;

Πιθανολογούμε ότι εκείνο που θα περνούσε από το μυαλό του είναι ότι πρόκειται

για «πολιτικό ψεύτη»,

για «πολιτικό απατεώνα» και

για «πολιτικό σαλτιμπάγκο».

Παρακαλούμε, λοιπόν, τον άνθρωπο του μόχθου, πριν προβεί σε τέτοιες ακραίες εκτιμήσεις, να το ξανασκεφτεί. Πιο ψύχραιμα. Και τούτο διότι η παραπάνω δήλωση ναι μεν έγινε ξανά, αλλά αυτή τη φορά δεν αποτελεί μια απλή δήλωση. Αποτελεί… δέσμευση!

Η εγγύηση, δε, περί τούτου

– ότι, δηλαδή, πρόκειται περί δέσμευσης –

είναι τρανή και συνίσταται στο εξής γεγονός:

Αυτή τη φορά, την ίδια αυτή δήλωση, που μέχρι τώρα έχει ειπωθεί εκατό φορές και έχει διαψευστεί εκατόν μία φορές

(σ.σ.: αλλά που, όμως, τώρα δεν είναι δήλωση, είναι δέσμευση)

δεν την έκαναν οι συνήθεις αφερέγγυοι.

Αυτή τη φορά – ιδού η απόδειξη της φερεγγυότητας – την έκανε ο κ. Σαμαράς.

Και ως γνωστόν ο κ. Σαμαράς ούτε «πολιτικός ψεύτης», ούτε «πολιτικός απατεώνας», ούτε «πολιτικός σαλτιμπάγκος» είναι.

 

«Αυτό είναι το πρόγραμμά μας:

Οχι άλλες μειώσεις μισθών.

Οχι άλλες μειώσεις συντάξεων.

Οχι άλλοι φόροι.

Πρόκειται να επαναδιαπραγματευτούμε την αποκατάσταση των αδικιών.

Την επιστροφή των πολύ χαμηλών συντάξεων στα επίπεδα του 2009.

Την αποκατάσταση των πολυτεκνικών επιδομάτων (…).

Την αποκατάσταση των περικοπών στα ειδικά μισθολόγια.

Κοντά στο μισό εκατομμύριο συμπολιτών μας θα δουν άμεση ανακούφιση».

(Αντώνης Σαμαράς, 26/5/2012,

από την προεκλογική του ομιλία στην εθνική συνδιάσκεψη της ΝΔ)

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

«Βουτάνε» 11,5 δισ. από το λαό για να χαρίσουν 25 δισ. στις τράπεζες!

Posted by redship στο 31 Αυγούστου , 2012

Γιατί γίνονται όλα αυτά;

Σε τίνος τη «σωτηρία» αποβλέπουν τα νέα μέτρα ύψους 11,5 δισ. ευρώ που, στην πραγματικότητα,

αν προστεθούν η κάλυψη των δημοσιονομικών απωλειών που θα επιφέρουν, η «τρύπα» στον προϋπολογισμό του 2012, τα νέα χαράτσια, οι φόροι κ.λπ.,

ανέρχονται, όπως τα ίδια τα κυβερνητικά επιτελεία ομολογούν, στα… 23 δισ. ευρώ;

Η τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Σαμαρά δεν κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι έκανε η τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου και πριν απ’ αυτήν η κυβέρνηση Παπανδρέου:

Ρημάζει τον ελληνικό λαό, επιφέρει το τελευταίο (;) και σίγουρα το θανάσιμο πλήγμα σε μια κοινωνία ήδη εξαθλιωμένη, ήδη γονατισμένη, ήδη φτωχοποιημένη, ήδη χρεοκοπημένη, με έναν και μοναδικό στόχο:

Τη δημιουργία εκείνης της «γέφυρας», μιας «γέφυρας» χτισμένης επί των λαϊκών κουφαριών, πάνω στην οποία θα πατήσει (κυριολεκτικά επί πτωμάτων) η πλουτοκρατία για να περάσει την κρίση, που η ίδια έχει δημιουργήσει.

Οι αριθμοί είναι απλοί, συγκεκριμένοι και λένε όλα όσα προσπαθούν να κρύψουν πίσω από τα «μεσσιανικά» τους λογύδρια οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης:

Τα μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ

(σ.σ.: δηλαδή των 23 δισ. ευρώ),

επιβάλλονται ώστε, όπως λέει η κυβέρνηση, να ικανοποιηθούν οι δανειστές, να πειστούν για την προσήλωση της Ελλάδας στην πολιτική των Μνημονίων και ως εκ τούτου μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου να εκταμιευτεί από την τρόικα η περιβόητη δόση των 31,5 δισ. ευρώ.

Ναι, αλλά προσοχή:

α) Από τη δόση των 31,5 δισ. ευρώ,

τα 25 δισ. ευρώ θα πάνε απευθείας στους αναξιοπαθούντες τραπεζίτες μας για την περιβόητη «ανακεφαλαιοποίηση» των ευαγών τους ιδρυμάτων.

β) Οσο για τα υπόλοιπα 6,5 δισ. ευρώ που απομένουν από τη δόση

(σ.σ.: και που σε κάθε περίπτωση από αυτά ούτε ένα ευρώ δεν προβλέπεται να διατεθεί για μισθούς, συντάξεις ή κοινωνική πρόνοια),

ο κ. Σαμαράς έχει δεσμευτεί ότι «θα πάνε στην αγορά»…

Δηλαδή, θα πάνε επίσης στο μεγάλο κεφάλαιο, ώστε αφ’ ενός να επέλθει συμψηφισμός των δοσοληψιών των κεφαλαιοκρατών με το Δημόσιο, αφετέρου να χρηματοδοτηθούν βιομήχανοι και εργολάβοι με νέες ενισχύσεις, στο όνομα της «προώθησης των μεγάλων έργων» που έχουν κολλήσει…

Ας επανέλθουμε, τώρα, στο αρχικό ερώτημα:

«Γιατί γίνονται όλα αυτά»;

Είναι προφανές:

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι «πρέπει» να υποστούν τη νέα λεηλασία των κανιβαλικών μέτρων, γιατί από κάπου πρέπει να βρεθούν, από κάπου θα πρέπει να βγουν αυτά τα 25 δισ. ευρώ των τραπεζιτών και τα υπόλοιπα 6,5 δισ. ευρώ των κεφαλαιοκρατών.

Αλλά από πού θα βγουν όλα αυτά τα λεφτά, αν όχι από το αίμα του ελληνικού λαού;

 

Γράφει      ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in ριζασπάστης, τραπεζικό κεφάλαιο, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Τι κρίμα ολόκληρη γιατρός να είσαι αριστερή»!

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2012

Το… «ιατροσυνδικαλιστικό» της Αστυνομίας προκαλεί…

Παρακολούθηση, απόπειρα τρομοκράτησης και απροκάλυπτη ομολογία «φακελώματος» μέρα μεσημέρι ενάντια σε αγωνίστρια ειδικευόμενη γιατρό.

Από Α.Ρ.Σ.Ι. – Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Ιατρών:

«Η σ. Κ.Ζ. είναι ειδικευόμενη γιατρός. Συμμετέχει ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες από τα φοιτητικά της χρόνια. Είχε δώσει το παρόν στις κινητοποιήσεις του 2008-2009 για την συλλογική σύμβαση των νοσοκομειακών γιατρών, στο κίνημα επισχέσεων στα νοσοκομεία καθώς και στην περσινή πανιατρική κινητοποίηση με την κατάληψη του υπουργείου υγείας. Επίσης έχει συμμετάσχει σε όλες τις γενικότερες κινητοποιήσεις των δύο τελευταίων ετών ενάντια στα καταστροφικά αντιλαϊκά μέτρα της χούντας ΕΕ – ΔΝΤ. Είναι μέλος της ΓΣ του Πανελλήνιου Ιατρικού εκλεγμένη με το ψηφοδέλτιο της Α.Ρ.Σ.Ι., ενώ στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ήταν υποψήφια με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Την Τετάρτη 8 Αυγούστου το μεσημέρι, άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. μετά από … παρακολούθηση (!;) σταμάτησαν το αυτοκίνητο της Κ.Ζ. με οδηγό και μοναδικό επιβάτη την ίδια στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, χωρίς να σημειωθεί κάποια τροχαία παράβαση ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο. Μετά από έλεγχο των χαρτιών (διπλώματος, άδειας κλπ) ακολούθησε έρευνα (!!;;) στο εσωτερικό του αυτοκινήτου, όπου βρέθηκαν (οποίο έγκλημα !!!) ξεχασμένες αφίσες στο βάθος του πορτ – μπαγκάζ : της ΑΡΣΙ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Παρά τις εντονότατες διαμαρτυρίες της Κ.Ζ., ακολούθησε «κράτηση» επί τόπου της οδηγού και του αυτοκινήτου επί μιάμιση ολόκληρη ώρα (!!!;;;) διανθισμένη με τα ακόλουθα «μαργαριτάρια» από τους αστυνομικούς :

1)«Ξέρουμε ποια είσαι, πού σπούδασες, που δουλεύεις, τα στοιχεία των γονιών σου, το παρελθόν του πατέρα σου (!!!!) κλπ, κλπ, χαρτί και καλαμάρι». (Έδωσαν μάλιστα και συγκεκριμένα παραδείγματα για να δείξουν πως … δεν μπλοφάρουν).

2)«Εμείς παλεύουμε να καθαρίσουμε την Αθήνα από τους ΛΑΘΡΑΙΟΥΣ και έχουμε δουλειά αυτήν την περίοδο αλλά εσείς το μόνο που ξέρατε να κάνετε είναι να τρέχετε στην Υπατία για συμπαράσταση στους μετανάστες».

3)«Εσύ και οι δικοί σου έχετε αναστατώσει τα νοσοκομεία (!!!!!!)».

4)«Αυτές τις μέρες θα καθαρίσουμε την Αθήνα και από σας, όχι μόνο από τους μετανάστες». (Σ.Σ. από «σας» ποιους ; τους αριστερούς ; τους συνδικαλιστές γενικά ; τους αγωνιζόμενους νέους γιατρούς πιο συγκεκριμένα

5)(Στο τέλος αμέσως με την … απελευθέρωση της «ομήρου» : ) «Τι κρίμα ολόκληρη γιατρός να είσαι αριστερή» (!!!!!!!)

Τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα :

1)Η χούντα κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ και η κυβέρνηση των ανδρείκελων δωσίλογων της «τρόϊκας εσωτερικού» έχουν δώσει το σύνθημα για αστυνομικό κράτος και κατάργηση (και τυπικά) κάθε είδους συνταγματικών και δημοκρατικών ελευθεριών.

2)Το φακέλωμα πηγαίνει σύννεφο. Στο στόχαστρο των … «υπηρεσιών» (προφανώς ενισχυμένων τα δυόμιση τελευταία χρόνια με … γερμανική τεχνογνωσία – και hardware Siemens, φυσικά) κοινωνικοί αγωνιστές και αριστερά (σε κανέναν από τους δύο όρους δεν συμπεριλαμβάνεται η ΔΗΜΑΡ, για να μην παρεξηγούμαστε). Ορισμένοι χώροι βρίσκονται στο στόχαστρο περισσότερο από άλλους – πιθανότατα οι αγωνιστές του χώρου της υγείας είναι από αυτούς. Άλλωστε, στα νοσοκομεία εδώ και αρκετά χρόνια οι συγκρούσεις με αίτημα δωρεάν και ισότιμη περίθαλψη για όλον τον λαό δεν διεξάγονται μόνο μεταξύ αγωνιζόμενων υγειονομικών – κράτους, αλλά και μεταξύ υγειονομικών – αρχιφακελάκηδων, λαμόγιων και μιζαδόρων. Είναι γνωστό πως οι τελευταίοι σε απεργίες, επισχέσεις κλπ έχουν απειλήσει ανοικτά αγωνιστές (κυρίως ειδικευόμενους γιατρούς) με αστυνομία, εισαγγελέα κλπ. Προφανώς η αστυνομία φακελώνει τους αγωνιστές μετά από «καρφώματα» των … θιγόμενων φακελάκηδων! ΕΛΑΣ, το μεγαλείο σου!

3)Εκτυλίσσεται προμελετημένο σχέδιο ανοικτής εξατομικευμένης τρομοκράτησης κοινωνικών αγωνιστών («σε ξέρουμε», «πρόσεχε, έχεις παιδιά» κλπ) στα πρότυπα –και μάλιστα επί λέξει- αλήστου μνήμης περιόδων του παρελθόντος. Άλλωστε, οι εγκέφαλοι της ΕΛΑΣ μόνο για την … φαντασία και την πρωτοτυπία τους δεν φημίζονται… Οι αγωνιζόμενοι γιατροί έχουν απ’ ότι φαίνεται προτεραιότητα στην εκστρατεία αυτή προληπτικής ατομικής τρομοκράτησης. Επίκεινται ακόμα δραματικότερα μέτρα περικοπών που θα καταργήσουν κάθε έννοια δωρεάν περίθαλψης. Επίσης επίκεινται δραματικές παραπέρα μειώσεις στις αποδοχές των γιατρών, με την περικοπή στα ειδικά μισθολόγια, ενώ από την άλλη διευρύνονται τα σκανδαλώδη προνόμια μιας χούφτας μεγαλογιατρών – μεγαλομιζαδόρων – μεγαλοφακελάκηδων που φύση και θέση παίζουν τον ρόλο των «μαυραγοριτών» και «κουκουλοφόρων» του «καθεστώτος». Οι «μάχιμοι αστυνομικοί» που σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο θα γλιτώσουν το πετσόκομμα των «ειδικών μισθολογίων» έχουν αναλάβει προληπτικά να … κάνουν τον γκιουλέκα στους νοσοκομειακούς γιατρούς για να μην αντιδράσουν οι τελευταίοι δυναμικά στο πετσόκομμα των δικών τους μισθολογίων ! Εύγε !

4)Αυτό το τελευταίο «τι κρίμα εσύ που είσαι γιατρός να είσαι αριστερή» δείχνει σε όλο του το μεγαλείο τον «πολιτισμό» που διαχέουν προς τα κάτω στο σώμα η πολιτική και η φυσική ηγεσία της αστυνομίας : o γιατρός θα πρέπει να είναι υποχρεωτικά ένα υποταγμένο, σιωπηλό και «λαδιάρικο» ανθρωπάκι που θα δέχεται αδιαμαρτύρητα την κοινωνική αδικία αρκεί να βγάζει και αυτός το κάτι τις του … (προφανώς οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί λέγοντας «αριστερή» εννοούσαν την συγκεκριμένη κοινωνική στάση ζωής, όχι το τι ψηφίζει ο καθένας πίσω από ένα κλειστό παραβάν). Με την ίδια λογική ο αστυνομικός θα πρέπει να είναι υποχρεωτικά ένα ακροδεξιό βάρβαρο ενεργούμενο που θα κυνηγάει τους φουκαράδες, θα γλύφει τους κρατούντες και θα λαδώνεται από νταβατζήδες και εμπόρους πρέζας και ούτω καθ’ εξής.
Κύριοι και κυρίες της ΔΗΜΑΡ, «ηγεσία» και γιατροί, Κουβέληδες, Ψαριανοί, Σκοπούληδες, Μπουλμπασάκοι, Ζαχαριάδηδες κλπ, να χαίρεστε την κυβέρνηση που στηρίζετε, τον κ. Σαμαρά, τον κ. Δένδια και την αστυνομία που σας φυλάει από τον … εχθρό λαό !

Με ενέργειες σαν την παραπάνω, όχι μόνο δεν … «τρομοκρατούμαστε», αλλά θυμώνουμε και πεισμώνουμε ακόμα περισσότερο !

– Αγώνας ενάντια στην καταστροφική αντιλαϊκή πολιτική της χούντας κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, αγώνας για δημόσια δωρεάν και ισότιμη περίθαλψη, αγώνας για αξιοπρέπεια στους υγειονομικούς λειτουργούς.

– Αγώνας για δημοκρατία, ελευθερία και ανεξαρτησία, ενάντια στην κρατική καταστολή που επιβάλλεται από τα εγχώρια λαμόγια και από τους ξένους τοκογλύφους.

Απαιτούμε άμεσα εξηγήσεις από τον κ. Δένδια και από την φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ.

Απαιτούμε να πάρουν άμεσα θέση η ΕΙΝΑΠ, η ΟΕΝΓΕ, ο ΙΣΑ και ο ΠΙΣ.

Δηλώνουμε πως το κίνημα των υγειονομικών και ιδιαίτερα των νέων γιατρών θα βρεθεί τις επόμενες μέρες στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων ακόμα πιο μαζικά και πιο αποφασιστικά. Αύγουστος 2012.»

Πηγή: Ergatis
Aπό: ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ

Posted in πολιτικη, τρομοκρατία | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Με «μισθό» 92 ευρώ το μήνα!

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2012

Για όσους νομίζουν ότι η επινοητικότητα στη λήψη βάρβαρων μέτρων εξαντλείται στα όσα γίνονται από την κυβέρνηση και την τρόικα στην Ελλάδα, κάνουν μεγάλο λάθος. Η στρατηγική της Ευρωένωσης, που οι κυβερνήσεις σε όλα τα κράτη – μέλη υπηρετούν, έχει ανεξάντλητη γκάμα από μέτρα με τα οποία θέλουν να εξασφαλίσουν ακόμα φθηνότερους εργάτες και υπάλληλους στα μονοπώλια, βιάζοντας στην κυριολεξία τη ζωή του λαού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Πορτογαλία, η οποία βρίσκεται και αυτή σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και έχει υπογράψει μνημόνιο με την τρόικα. Εκεί η κυβέρνηση καθιστά πλέον υποχρεωτική την εργασία για «κοινωφελείς» τάχα σκοπούς, για να παίρνουν το πενιχρό επίδομα της «κοινωνικής επανένταξης». Τι είναι αυτό το επίδομα; Πρόκειται για ένα φιλοδώρημα της τάξης των 92 ευρώ το μήνα (!), σε ανέργους που δε δικαιούνται επίδομα ανεργίας, είτε λόγω λήξης της περιόδου επιδότησης, είτε επειδή δεν πληρούν τα τυπικά κριτήρια.
Σε μια χώρα που η επίσημη ανεργία «τρέχει» με 15%, οι χιλιάδες που – όπως και στην Ελλάδα – εξαιρούνται από το επίδομα ανεργίας, παίρνουν 92 ευρώ για να βγάλουν το μήνα. Ακόμα όμως και αυτό το γλίσχρο βοήθημα δε δίνεται καθολικά, αλλά βάσει εισοδηματικών κριτηρίων (!), όπως πάει να γίνει τώρα με όλα τα επιδόματα και στην Ελλάδα. Οπως ανακοίνωσε το αρμόδιο υπουργείο της Πορτογαλίας, το συγκεκριμένο επίδομα θα επαναξιολογηθεί με τη λογική ότι «τα επιδόματα αποτελούν δικαίωμα που επισύρει υποχρεώσεις». Λένε, δηλαδή, στον άνεργο που το σύστημά τον πέταξε εκτός παραγωγής, ότι ο ίδιος φταίει για την κατάστασή του. Και όχι μόνο αυτό. Αφού του στέρησαν ακόμα και τα ελάχιστα για να επιβιώσει μέχρι που να βρει δουλειά, του δίνουν ένα φιλοδώρημα, για το οποίο μάλιστα του λένε ότι τους έχει και υποχρέωση! Αυτή είναι η «ηθική» του καπιταλισμού, η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας, για να δικαιολογήσουν και να νομιμοποιήσουν τη βαρβαρότητα του σάπιου συστήματος που υπηρετούν.
Στο διά ταύτα, οι 340.000 Πορτογάλοι που δικαιούνται το επίδομα θα υποχρεούνται στο εξής «να ασκούν κοινωφελείς εργασίες, όπως ο καθαρισμός δημοσίων χώρων πρασίνου, η επισκευή δημοσίων κτιρίων και η συμμετοχή σε πολιτιστικού ή αθλητικού χαρακτήρα δραστηριότητες». Οσοι αρνούνται τη συμμετοχή τους σε αυτές τις δραστηριότητες, θα στερούνται αυτομάτως το επίδομα, σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό. Να σημειωθεί ότι η πορτογαλική κυβέρνηση έχει ήδη μειώσει το ύψος των επιδομάτων αλλά και τον αριθμό των δικαιούχων κοινωνικών παροχών στο πλαίσιο του προγράμματος λιτότητας που προβλέπει η συμφωνία με την τρόικα. Η «κοινωνική εργασία», που γίνεται υποχρεωτική για τους δικαιούχους του επιδόματος «κοινωνικής επανένταξης» στην Πορτογαλία, εφαρμόζεται και στη χώρα μας, με βασικούς φορείς υλοποίησης τους δήμους και διάφορες ΜΚΟ.

Στην πραγματικότητα, τα προγράμματα αυτά στόχο έχουν να ανακυκλώσουν την πραγματική ανεργία, να εξασφαλίσουν πάμφθηνο εργατικό δυναμικό σε εργολάβους και εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών και να διευρύνουν το δρόμο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίησή τους. Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς το κέρδος που προσδοκά να βγάλει – για παράδειγμα – ένας εργολάβος στο χώρο της καθαριότητας από την υποχρεωτική απασχόληση ενός εργαζόμενου που θα αμείβεται με 92 ευρώ και μάλιστα όχι από τον ίδιο τον εργοδότη, αλλά από το κράτος! Κι όλα αυτά με το μανδύα της «κοινωνικής προσφοράς», που γίνεται το άλλοθι για τη μετατροπή χιλιάδων ανέργων σε κερδοφόρα καύσιμη ύλη για τα κέρδη των επιχειρηματιών. Η απάντηση εργαζομένων και ανέργων, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, που εκτοξεύει την ανεργία, δεν μπορεί να είναι άλλη από την πάλη για μέτρα ουσιαστικής προστασίας των ανέργων, για ανατροπή της αστικής εξουσίας και γκρέμισμα από τα θεμέλια του συστήματος που παράγει ανεργία και εργασιακή εκμετάλλευση

Posted in ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ σε ΑμΕΑ.

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2012

 

 

 

 

από  ταξική  αντεπίθεση

Posted in στρατός κατοχής | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Κουράγιο, κυρία Μέρκελ…

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2012

Οπως μας διαβεβαίωσε, προχτές, η κυρία Μέρκελ «ματώνει η καρδιά» όποιου (σ.σ.: προφανώς και η δική της…) ακούει για τις μειώσεις μισθών και συντάξεων των φτωχών ανθρώπων στην Ελλάδα…

Το είδος της συμπάθειας της κυρίας Μέρκελ μέχρι που θα μπορούσε και να μας συγκινήσει.

Μάλλον, όμως, έχουμε γίνει χοντρόπετσοι, γεγονός στο οποίο έχουν συμβάλει οι δικοί μας, οι εγχώριοι δήμιοι, καθώς αν μη τι άλλο και από πολύ νωρίς φρόντισαν να μας καταστήσουν απολύτως κοινωνούς για εκείνο το είδος των συναισθημάτων που πλημμυρίζουν τους δημίους (μας).

Εχουμε, για παράδειγμα:

*

Τον Παπανδρέου, που έλεγε πόσο «περισσότερο σοσιαλιστής» είχε γίνει, βλέποντας τον πόνο και τη δυστυχία του κόσμου

(σ.σ.: που εκείνος προκαλούσε…).

Τον Βενιζέλο, που έβγαινε στα κανάλια για να δηλώσει ότι «συμπάσχει» και ότι «συμπονά» τον φτωχό άνθρωπο

(σ.σ.: που εκείνος τον φτωχοποίησε…)

Τον Λοβέρδο, που με υγρά τα μάτια ανακοίνωνε ότι οι εργάτες θα απολύονται στο άψε – σβήσε και ότι τα ψίχουλα της σύνταξης θα γίνουν λιγότερα ψίχουλα και θα καταβάλλονται… μετά θάνατον

(σ.σ.: στην περίπτωση αυτουνού όντως «δεν υπάρχει σάλιο»…).

 

Τον Σαμαρά που με σπαραξικάρδιο, άμα τε και ποιητικό στόμφο, έπαιξε επί δύο χρόνια την παράσταση «δεν συμμετέχω στο λάθος», για να μετατραπεί – εξίσου σπαραξικάρδια και εξίσου «ποιητικά – σε πρωταγωνιστή της άλλης παράστασης, εκείνης που υποτίθεται ότι κατηγορούσε

(σ.σ.: και για να έρθει έτσι η στιγμή να φανεί πόσο δίκιο είχε εκείνος ο σοφός που έλεγε ότι ταξικές πολιτικές και φαρισαϊκές συμπεριφορές σαν αυτές του Σαμαρά «είναι κάτι παραπάνω από έγκλημα, είναι «λάθος»»…).

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι ως λαός δεν μας χρειάζεται άλλη «συμπάθεια».

Ούτε χρειάζεται τα κανάλια και οι εφημερίδες των εγχώριων τροϊκανών να μας βομβαρδίζουν με τη «στεναχώρια» της Μέρκελ, δείγμα, λένε, της ύπαρξης κάποιας… φιλελληνικής χορδής στα μέσα της.

Οι «σωτήρες», και οι ντόπιοι και οι ξένοι, μας έχουνε από καιρό χορτάσει με τη συμπάθειά τους. Και μας έχουνε, ήδη, πνίξει με τα «κροκοδείλια» δάκρυά τους.

 

Γράφει      ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Η κυρία Μέρκελ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η ταξική φύση του ναζιστικού κόμματος

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2012

 

αναδημοσίευση  από  τον  ΕΡΓΑΤΙΚΟ   ΑΓΩΝΑ

 

 

Πολλοί ανακάλυψαν όψιμα το τέρας το ναζισμού και επιχειρούν να το αναλύσουν. Σκεφτήκαμε πως τώρα είναι η στιγμή να αναδημοσιεύσουμε το άρθρο ενός ανθρώπου ιδιαίτερα αγαπημένου στους κομμουνιστές, του  Θανάση Παπαρήγα που τόσο άδικα χάθηκε από κοντά μας. Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Επιστημονική Σκέψη» το 1985 μα είναι σα να γράφτηκε χτες.


 

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ «ΝΥΧΤΑΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΑΧΑΙΡΙΩΝ»

Στις 30 Ιούνη 1934, ένα σοβαρό γεγονός συγκλόνισε τη νεοπαγή ακόμη χιτλερική Γερμανία: ο Ernst Röhm, επιστή­θιος φίλος του Αδόλφου Χίτλερ, συναγωνιστής του από την πρώτη στιγμή, ιδρυτής και αρχηγός των SA καθαιρέθηκε από τη θέση του και αντικαταστάθηκε μαζί με πολλούς συνεργάτες του. Στην πραγματικότητα, και αυτό δεν άργησε να γίνει γνωστό, ο Röhm και πολλοί άλλοι συνεργάτες του εκτελέστηκαν.

Πού οφειλόταν αυτό το αιματηρό ξεκαθάρισμα λογαριασμών; Τι έκρυβε μέσα του και πίσω του;

Ας δούμε πρώτα το ιστορικό των γεγονότων. Όπως ξέρουμε, η κυβέρνηση με καγκελάριο τον Α. Χίτλερ ορκίζεται στις 30 Γενάρη 1933. Το NSDAP είναι πια κυβέρνηση. Αρχίζει μια 12ετία χιτλερικής δικτατορίας που σήμερα ξέρουμε ότι τελείωσε μέσα στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι το πρώτο πρόβλημα που αντιμετω­πίζει. Οι αντίπαλοι της τσακίζονται γρήγορα, το κοινοβουλευ­τικό καθεστώς διαλύεται ουσιαστικά χωρίς αντίσταση, τίθεν­ται εκτός νόμου όλες οι οργανώσεις της εργατικής τάξης· και όμως η κυβέρνηση αυτή αντιμετωπίζει ένα σοβαρό και πιθανό­τατα απροσδόκητο πρόβλημα: τα SA.

Ας δούμε πρώτα τι είναι τα SA. Όπως δείχνει και το όνομα τους (Sturmabteilungen – Ομάδες Εφόδου) είναι μια οργάνω­ση παραστρατιωτικού χαρακτήρα. Ιδρύθηκαν στις 3 Αυγού­στου 1921 στο Μόναχο, την πόλη – λίκνο του Εθνικοσοσιαλισμού[1]. Στην αρχή παρουσιάστηκαν σαν αθλητικοί όμιλοι, γρή­γορα, όμως, εγκατέλειψαν τα προσχήματα και άρχισαν να εμφανίζονται ανοιχτά σαν οργανωμένες ένοπλες ομάδες, με φαιόχρωμη στολή, με βαθμούς κλπ.

Με την άνοδο του NSDAP στην εξουσία, αλλάζει, προς το ευρύτερο, φυσικά, και ο ρόλος των SA. Από απλός βοηθητικός σχηματισμός ενός κόμματος γίνονται βοηθητικός σχηματι­σμός του βασικού, στην αρχή, μοναδικού, σε συνέχεια, κόμμα­τος της κυβέρνησης. Παίρνουν και κρατικές αρμοδιότητες. Στις 22 Φλεβάρη 1933, με διάταγμα του υπουργού Εσωτερικών της Πρωσίας Hermann Göring τα SA μαζί με άλλες οργανώ­σεις παίρνουν αστυνομικά καθήκοντα. Οπλίσθηκαν, μάλιστα, και με ελαφρά όπλα πεζικού. Περιττό, φυσικά, να πούμε ότι όλα αυτά συνοδεύτηκαν από ένα εκτεταμένο λουτρό αίματος.

Τότε, πού βρισκόταν το πρόβλημα με τα SA; Απλούστατα, στο ότι άρχισαν να ζητούν — και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να εφαρμόζουν — όσα είχε υποσχεθεί το NSDAP. Συγκεκριμέ­να το «Πρόγραμμα των 25 σημείων» του NSDAP πρόβλεπε, μεταξύ των άλλων: Καταστολή της τοκογλυφίας, μοίρασμα των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, δημοτικοποίηση των εμπορικών καταστημάτων και υπενοικίαση τους στους μικροε­πιχειρηματίες σε χαμηλές τιμές και, τέλος, δημιουργία λαϊκού στρατού.

Η τάση αυτή των SA αντανακλούσε πραγματικές, αν και αλλοιωμένες, ταξικές αντιθέσεις, με κύριο εκφραστή της τον αρχηγό των SA Ernst Röhm.

Να και μερικές αποστροφές του τελευταίου την άνοιξη του 1934:

«Μερικοί δεν μας αγαπούν [τα SA, δηλ. — Θ.Π.] γιατί, σαν τοποθετημένοι από τον Αδόλφο Χίτλερ εγγυητές της αληθινής γερμανικής επανάστασης, δεν ανεχόμαστε να κυριαρχήσει και πάλι ένα πνεύμα γραφειοκρατισμού και ηγετοκρατίας, δειλίας και υποταγής, αλλά εννοούμε να παραμείνουμε επαναστάτες» (17/3/1934).

«Με ακατανόητη επιείκεια, το νέο καθεστώς στη Γερ­μανία κατά την κατάληψη της εξουσίας δεν απαλλάχτη­κε χωρίς δισταγμούς από τους φορείς του παλιού και του ακόμη παλιότερου συστήματος. Ακόμη σήμερα βρί­σκονται σε σημαίνουσες θέσεις άνθρωποι που η εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση δεν τους προκαλεί καμιά αί­σθηση. Αλλά θα τους τσακίσουμε οπωσδήποτε και αμεί­λικτα αν τολμήσουν να μετατρέψουν σε πράξη αυτές τις αντιδραστικές αντιλήψεις» (18/4/1934).

Η στάση αυτή σχετίζεται με την απογοήτευση πολλών οπα­δών του NSDAP που βλέπουν, κάπως θολά και αξεκαθάριστα, ότι η «δική τους» κυβέρνηση ακολουθεί και αυτή την πολιτική των προηγουμένων, δηλ. την πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, όμως. στην αναταραχή υπάρχει και μια άλλη διάσταση: διάφοροι παλαιοσυντηρητικοί. με φασιστική κατεύ­θυνση κύκλοι κινούνται για την αντικατάσταση της κυβέρνη­σης του NSDAP από μια κυβέρνηση παρόμοια αλλά παραδο­σιακής συντηρητικής ή ίσως μοναρχικής κατεύθυνσης. Οι κύ­κλοι αυτοί έχουν σαν επίκεντρο τον Αντικαγκελάριο Franz von Papen. ο οποίος κινείται επίσης δραστήρια αυτή την πε­ρίοδο. Στις 17 Ιούνη 1934, εκφωνεί στους φοιτητές του Πανε­πιστημίου του Marburg ένα λόγο όπου. με ελάχιστα σκεπασμέ­να λόγια, καυτηριάζει την αδιαλλαξία των χιτλερικών που δεν εννοούσαν να μοιρασθούν την εξουσία με τις άλλες δυνάμεις της δεξιάς. Αυτά οι ηγέτες του NSDAP τα ξέρουν και έχουν ανησυχήσει. Προς αυτή την κατεύθυνση στρέφονται εν μέρει οι επιθέσεις του Goebbels ενάντια στην «αντίδραση». Αργότερα, ο ίδιος θα αποκαλέσει αυτούς τους κύκλους «αντιδραστική πτέρυγα της συνωμοσίας».

Στην πραγματικότητα, πίσω από όλα αυτά κρύβεται ένας άλλος πολύ πιο σοβαρός παράγων: η μεγάλη αστική τάξη. Αυτή η τελευταία είναι πανικόβλητη. Με τρόμο βλέπει τα SA να στρέφονται εναντίον της. Φοβάται αυτό το φαιοντυμένο τέρας, που σήκωσε τώρα το κεφάλι του ενάντια στον αφέντη του. Πρέπει να χαλιναγωγηθεί πριν είναι πολύ αργά.

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες: Οι ξένες δυνάμεις. Η Γαλλία και η Αγγλία παρακολουθούν άγρυπνα την εξέλιξη. Δεν έχουν ακόμη καταλήξει στη θέση τους γι’ αυτό το νέο καθε­στώς. Η Γερμανία είναι ακόμη «φασκιωμένη» με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Δεν έχει στρατό και έτσι είναι υποχρεωμένη να αποφεύγει τις προκλητικές ενέργειες.

Από αυτό προέρχον­ται και οι συμφιλιωτικοί τόνοι των λόγων του Α. Χίτλερ στην περίοδο αυτή. Όμως, τα SA, παρασυρμένα από τον ίδιο τους τον εθνικιστικό πυρετό, οδηγούνται σε προβοκατορικές ενέρ­γειες. Αρχίζουν να επιτίθενται ενάντια σε ξένους διπλωμάτες στο δρόμο, να τους συλλαμβάνουν κλπ.

Στις 7 Ιούνη 1934, τα SA παίρνουν «άδεια» για όλο τον Ιούλη και ο Ernst Röhm  αποσύρεται για την ίδια περίοδο στη λουτρόπολη της Άνω Βαυαρίας Bad Wiessee[2]. Εκεί θα εξοντωθούν όλοι στις 28 Ιούνη αρχίζοντας από τον Röhm. Η εκκαθάριση των SA θα είναι το σύνθημα για μια εκτεταμένη και αιματηρή εκκαθάριση λογαριασμών σε όλο το Ράιχ. Καταρχήν, στο Βερολίνο, όπου εκτελούνται οι συνεργά­τες του Αντικαγκελαρίου von Papen, που μένει ανενόχλητος.

Ανάμεσα στους νεκρούς είναι ό Edgar Jung, συγγραφέας του λόγου του von Papen της 17ης Ιούνη 1934, ό Gustav von Kahr, που ο Χίτλερ εκδικείται για την αποτυχία του πραξικο­πήματος του 1923; ο προκάτοχος του Χίτλερ στο αξίωμα του Καγκελαρίου στρατηγός Kurt von Schleicher και η γυναίκα του καθώς και ο συνεργάτης του στρατηγός Kurt von Bredow. Η Gestapo συλλαμβάνει και δολοφονεί στο Βερολίνο και τον Gregor Stasser ηγέτη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος; που είχε παραιτηθεί το Δεκέμβρη του 1932[3].

Ο συνολικός αριθμός των νεκρών υπολογίζεται σε 1.076. Εδώ πρέπει να δούμε ότι οι νεκροί είναι «μόνο» τόσοι, γιατί η επιθυμία της Reichswehr είναι σαφής: τα SA πρέπει να αποκε­φαλισθούν; αλλά κάθε υπερβολική φθορά πρέπει να αποφευ­χθεί. Η συνολική δύναμη των SA είναι 2:900.000 άτομα και ή στρατιωτική τους εκπαίδευση τα έκανε απαραίτητα για το μελλοντικό στρατό που ετοιμάζεται.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πραξικόπημα για το ξεπούλημα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου!

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2012

 ΑΙΣΧΟΣ! Ο ΙΔΙΟΣ Ο Γ. ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ ΔΗΛΩΣΕ ΠΡΩΤΟΦΑΝΩΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΟΤΙ ΤΟ ΤΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ!

 ΝΑ ΜΑΤΑΙΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ!

Σε τροχιά ξεπουλήματος, αν όχι και χαριστικής δωρεάν παράδοσης με «προίκα», θέτει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (ΤΤ) η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, η οποία εντελώς πραξικοπηματικά, δια του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών Γ. Μέργου, ζήτησε χθες τη νύχτα από τη διοίκηση του ΤΤ να δημοσιοποιήσει την ετήσια οικονομική έκθεση του μεθαύριο Παρασκευή (31/8)!

 

Μάλιστα, η επίσπευση της δημοσιοποίησης των οικονομικών καταστάσεων δεν αφορά όλες τις τράπεζες, αλλά επιλεκτικά και αποκλειστικά, μόνο το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, και αυτό παρ’ όλον ότι ο Υπουργός Οικονομικών και βασικός μέτοχος του ΤΤ, έχει από το νόμο την ευχέρεια να παρατείνει τη δημοσίευση της οικονομικής έκθεσης.

Το ελληνικό Δημόσιο κατέχει άμεσα το 34% του μετοχικού κεφαλαίου και 10% μέσω των Ελληνικών Ταχυδρομείων. Επίσης, συμμετέχουν οι τράπεζες Εθνική, Eurobank και Marfin με ποσοστό 6%, 5% και 6% αντίστοιχα, οι οποίες δεν αποκλείεται να έχουν έρθει σε μεταξύ τους υπόγειες συνεννοήσεις και συμφωνίες ως προς τη «μοιρασιά της λείας». Τις υπόλοιπες μετοχές τις κατέχουν ιδιώτες.

 

 

Υπενθυμίζουμε ότι τα οικονομικά αποτελέσματα του 2011 για το ΤΤ περιλαμβάνουν ζημιές, οι οποίες δεν οφείλονται στη λειτουργία του ΤΤ αλλά στο πρόγραμμα ανταλλαγής κρατικών ομολόγων (PSI). Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι (λόγω PSI) θα καταγραφούν ζημιές ύψους 3,5 δισ. με αποτέλεσμα να εμφανισθεί στην οικονομική έκθεση ότι το ΤΤ έχει αρνητική καθαρή θέση -2,8 δισ.

Έγκυρες μελέτες που έχουν γίνει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα δείχνουν ότι το ΤΤ βρίσκεται σε εξαιρετική οικονομική  κατάσταση με δείκτη χορηγήσεων προς καταθέσεις 65% και σύνολο καταθέσεων 11 δισ.!!!

Παρ’ όλη την εξαιρετική ευρωστία του ΤΤ, τα προβλήματα που θα ανακύψουν με τη δημοσιοποίηση της οικονομικής του θέσης, η οποία θα είναι αρνητική, συνδέονται με το γεγονός ότι το ΤΤ (όπως και η ΑΤΕ) σκόπιμα δεν ανακεφαλαιοποιήθηκε, με το αιτιολογικό, άκουσον-άκουσον, ότι είναι κρατική τράπεζα, πράγμα που έγινε με πακτωλό δισ. (18 δισ.) στις ιδιωτικές τράπεζες, ο οποίος πακτωλός θα έχει συνέχεια το επόμενο διάστημα και θα φτάσει αισίως τα 50 δισ.!!!

Το τραγικά, όμως, χειρότερο είναι ότι ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας μιλώντας την Τετάρτη το βράδυ στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, όχι μόνο υπεράσπισε την ανάγκη άμεσης δημοσιοποίησης της ετήσιας Οικονομικής Έκθεσης του ΤΤ αλλά και χαρακτήρισε πρωτοφανώς μη βιώσιμο το ΤΤ, αναφερόμενος σε στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, τα οποία, παρά τις πιέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αρνείται να δημοσιοποιήσει, ενώ μπροστά στα έκπληκτα μάτια των βουλευτών, παρ’ ότι αυτά τα στοιχεία τα επικαλέστηκε, δήλωσε ότι δεν τα γνωρίζει!

Είναι, σχεδόν, δεδομένο ότι η δημοσίευση της αρνητικής καθαρής θέσης του ΤΤ και κυρίως η (παραπλανητική) δημόσια αναγνώριση της «μη βιωσιμότητάς του» από τον ίδιο τον Γ. Στουρνάρα, θα έχει πιθανότατα τις παρακάτω δραματικές συνέπειες:

  1. Αναταραχή στους καταθέτες και στους μετόχους του ΤΤ. Το υπόλοιπο 39% του μετοχικού κεφαλαίου ανήκει σε ιδιώτες μετόχους οι οποίοι ξαφνικά ή θα σπεύσουν να πουλήσουν άμεσα τις μετοχές τους ή στην περίπτωση που η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς αποσύρει τη μετοχή από το ταμπλό θα χάσουν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία.
  2. Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς θα καλέσει το Διοικητικό Συμβούλιο του ΤΤ να εξηγήσει πώς θα αναπληρώσει τα ίδια κεφάλαια και σύμφωνα με τα ισχύοντα υπάρχει η δυνατότητα να δοθεί προθεσμία 6 μηνών αλλά σε συνδυασμό με τη διακοπή χρηματοδότησης από την κεντρική τράπεζα δεν θα υπάρχει ευχέρεια χρήσης αυτής της προθεσμίας.
  3. Η ξαφνική δυσμενής τροπή για το ΤΤ έχει ήδη προκαλέσει αναταραχή στους εργαζόμενους που βλέπουν να γίνονται έρμαια των ορέξεων των τραπεζιτών που θέλουν να απορροφήσουν μια υγιή τράπεζα, χωρίς όμως το  «βάρος» του εργατικού δυναμικού της. Σημειώνεται ότι το μόνο «κακό» στοιχείο που βρίσκουν να υπάρχει στο ΤΤ είναι το εργατικό δυναμικό του.
  4. H άμεση διακοπή της χρηματοδότησης του ΤΤ μέσω του ELA (μηχανισμός παροχής ρευστότητας της Τράπεζας της Ελλάδος), μπορεί να αποφευχθεί προσωρινά, αλλά θα πρέπει άμεσα να ληφθούν αποφάσεις για την αποκατάσταση της αρνητικής καθαρής θέσης του ΤΤ. Όπως είναι γνωστό ο μηχανισμός αυτός, υπόκειται στον έλεγχο της ΕΚΤ, που δεν εγκρίνει τη χρηματοδότηση πιστωτικών ιδρυμάτων με αρνητική καθαρή θέση.

Το συμπέρασμα που προκύπτει αναδεικνύει το βρώμικο κυβερνητικό σχεδιασμό σε βάρος του ΤΤ, των εργαζομένων, του τόπου, της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής περιφέρειας!

Και αυτός ο βρώμικος σχεδιασμός είναι ο εξής: να απαξιωθεί άμεσα μια δυναμική  ταμιευτηριακή τράπεζα όπως το ΤΤ, να χρειάζεται άμεση ανακεφαλαιοποίηση και αυτή να μην δίδεται, αφού το ΤΤ έχει χαρακτηριστεί (ψευδώς) μη βιώσιμο, με αποτέλεσμα να χαρισθεί προς «διάσωση» σε έναν ιδιωτικό τραπεζικό όμιλο!!!

Ιδού το σχεδιαζόμενο έγκλημα!

Χρειάζεται άμεσα να ματαιωθεί ένα άλλο μέγα σκάνδαλο ανάλογο της ληστείας σε βάρος της ΑΤΕ!

Πρέπει άμεσα να ισχύσει η παράταση δημοσίευσης της ετήσιας οικονομικής έκθεσης του ΤΤ, όπως ίσχυσε και για τις υπόλοιπες τράπεζες, μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2012.

Απαιτούμε άμεσα να δοθεί δεσμευτική βεβαίωση από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΠΣ) για ανακεφαλαιοποίηση του ΤΤ. Υπενθυμίζουμε ότι αυτή η διαδικασία ακολουθήθηκε με τις 4 μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες και προϋποθέτει πιστοποιητικό βιωσιμότητας από την Τράπεζα της Ελλάδος, που θεωρούμε ότι πρέπει κατά προτεραιότητα να είχε δοθεί στο ΤΤ, με τα εύρωστα οικονομικά στοιχεία που διαθέτει.

Να αποκαλυφθούν εδώ και τώρα τα βρώμικα σχέδια της Κυβέρνησης για το μέλλον του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου, προκειμένου να ματαιωθούν!

 

από  iskra

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, δημόσια περιουσία σε πλειστηριασμό | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Κλάρα Τσέτκιν : Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

Η Κλάρα Τσέτκιν

Πηγή:  Λέσχη

Στις 30 Αυγούστου του 1932, εν μέσω της χειρότερης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που είχε αντιμετωπίσει ο κόσμος μέχρι τότε και στη σκιά της αύξησης της ναζιστικής εξουσίας, η Κλάρα Τσέτκιν-Γερμανίδα μαρξίστρια και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD)-άνοιξε την τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ (Βουλή της Γερμανίας). Ήταν πρόεδρος και είχε το δικαίωμα να κάνει την εναρκτήρια ομιλία, ως το παλαιότερο μέλος της ολομέλειας. Σ’ αυτή της την ομιλία κάλεσε όλους τους εργαζόμενους και τον καταπιεσμένο λαό, να μην αφήσουν τις πολιτικές διαφορές που τους χωρίζουν να τους εμποδίσουν και να ενωθούν για να συνθλίψουν την φασιστική απειλή κατευθυνόμενοι προς μια σοσιαλιστική επανάσταση για την ανατροπή της αστικής τάξης. Έκανε έκκληση για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, μίλησε για τη συνενοχή της στην άνοδο των Ναζί, την παραβίαση του συντάγματος της Γερμανίας, και την απόλυτη ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τις όψεις της φρικτής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν τυφλή, ανίκανη να περπατήσει (χρειάστηκε να την μεταφέρουν στο βήμα), και απέναντι στις ναζιστικές απειλές για τη ζωή της σε περίπτωση που μιλούσε, η συντρόφισσα Τσέτκιν έδωσε μια παθιασμένη ομιλία που σκιαγραφεί τη στρατηγική δημιουργίας ενός “Ενιαίου Μετώπου εργαζομένων, προκειμένου να ηττηθεί ο φασισμός “.

Η Κλάρα Τσέτκιν με τον Ανρί Μπαρμπίς

στο Αρχανγκέλσκογε (ΕΣΣΔ), Ιούλιος 1928

Το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να καταστείλει τη ναζιστική απειλή. Μέχρι τον Ιανουάριο κατελήφθη η εξουσία, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο “Machtergreifung”: ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Αδόλφο Χίτλερ καγκελάριο της Γερμανίας, στις 30 Ιανουαρίου 1933. Το Ράιχσταγκ διαλύθηκε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πέρασε στην παρανομία. Τα μέλη του είτε κρύφτηκαν, είτε εξορίστηκαν, είτε βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης είχαν εκμηδενιστεί. Σχεδόν εκατό μέλη του Ράιχσταγκ, που δεν ήταν μέλη των Ναζί, κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν.

 Το σπίτι όπου έζησε η Κλάρα Τσέτκιν από το 1929 μέχρι το 1932

στο Μπίρκενβέρντερ του Βερολίνου

Η Κλάρα κατέφυγε στη Μόσχα και πέθανε τον Ιούνιο. Σε λιγότερο από μια δεκαετία η Γερμανία μετατράπηκε, από μια χώρα στα πρόθυρα της κομμουνιστικής επανάστασης της εργατικής τάξης, σε μια Ναζιστική δικτατορία που επέφερε πόλεμο και γενοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.

Παρακάτω παρατίθεται το κείμενο της ομιλίας της, όπως καταγράφεται στα πρακτικά του Ράιχσταγκ και δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή από επιλεγμένα κείμενα και ομιλίες της Τσέτκιν:

Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί

Εναρκτήρια ομιλία της επίτιμης Προέδρου του Ράιχσταγκ

Κυρίες και κύριοι! Το Ράιχσταγκ συνεδριάζει σε μια περίοδο όπου η κρίση και η κατάρρευση του καπιταλισμού κατακλύζει τις πλατιές εργατικές μάζες της Γερμανίας με μια θύελλα από τα πιο φοβερά δεινά. Τα εκατομμύρια των ανέργων, οι οποίοι πεθαίνουν από την πείνα με ή χωρίς το επίδομα ζητιανιάς της κοινωνικής πρόνοιας, θα ενισχυθεί από μερικά ακόμα εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η πείνα είναι επίσης η τύχη που περιμένει όλους όσους τυχαίνει να βρίσκονται στην κοινωνική πρόνοια. Εξ’ αιτίας των χαμηλών μισθών τους, εκείνοι που εξακολουθούν να εργάζονται δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μυϊκή και ηθική ενέργεια που τους αποσπάται από τον ολοένα αυξανόμενο εξορθολογισμό της βιομηχανικής παραγωγής ούτε μπορούν, φυσικά, να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές τους ανάγκες. Οι περιορισμοί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα συμβούλια  διαμεσολάβησης εργατικού δυναμικού θα συμπιέσουν περαιτέρω τους ήδη υποβαθμισμένους μισθούς. Αυξανόμενος είναι και ο αριθμός τεχνιτών και μικροεπαγγελματιών, καθώς και μικρών και μεσαίων αγροτών που βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Η κατάρρευση της οικονομίας και η συρρίκνωση των επιδοτήσεων για πολιτιστικές δραστηριότητες καταστρέφουν την οικονομική βάση της ύπαρξης του δημιουργικού δυναμικού. Το πεδίο εφαρμογής των γνώσεων του συνεχώς μικραίνει. Η ανάφλεξη που έχει ξεκινήσει στην Ανατολή (που προκλήθηκε ισχυρά από τη Δύση, εν μέρει, προκειμένου να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση της) θα μπορούσε να προκαλέσει τελικά καταστροφή και τρόμο στη Γερμανία, η οποία έχει ανοιχτά τα τραύματα του ολέθρου που προκάλεσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος.

 

Η πολιτική εξουσία της Γερμανίας έχει καταληφθεί, αυτή τη στιγμή, από ένα Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο διαμορφώθηκε από τον αποκλεισμό των μελών του Ράιχσταγκ και είναι πιστός υπηρέτης του μονοπωλιακού καπιταλισμού και των μεγαλοτσιφλικάδων, του οποίου η κινητήρια δύναμη αποτελείται από στρατηγούς του Reichswehr*. (φωνές Κομμουνιστών αντιπροσώπων “πολύ καλά”).

Παρά την παντοδυναμία του, το Υπουργικό Συμβούλιο, έχει μέχρι σήμερα αποτύχει πλήρως τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική του πολιτική. Η εσωτερική του πολιτική χαρακτηρίζεται, όπως και εκείνη των προκατόχων του, από νομοθεσίες έκτακτου ανάγκης που προκαλούνται αυξάνοντας τις έκτακτες ανάγκες που ήδη υπάρχουν.

Ταυτόχρονα, το Υπουργικό Συμβούλιο, προσβάλλει το δικαίωμα των μαζών για την καταπολέμηση αυτής της δυστυχίας. Για την κυβέρνηση, οι ομάδες που χρήζουν βοήθειας και ανάγκης, αποτελούνται από μεγάλους γαιοκτήμονες, χρεωκοπημένους βιομήχανους, μεγαλοτραπεζίτες, ιδιοκτήτες ναυπηγείων και ασυνείδητους κερδοσκόπους. Οι φορολογικές, δασμολογικές και εμπορικές επιβαρύνσεις λαμβάνονται από τα πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού, ώστε να ανταμειφθούν οι μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων. Επιδεινώνει την κρίση βάζοντας περιορισμούς στην κατανάλωση, καθώς και στην εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων. Η εξωτερική του πολιτική βλάπτει τα συμφέροντα των εργαζομένων (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Αυτή καθοδηγείται από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιτρέπει στη Γερμανία να αμφιταλαντεύεται μεταξύ έλλειψης αποφασιστικότητας και ερασιτεχνισμού ανάμεσα στην αμετανόητη δουλοπρέπεια και διάθεση εκδίκησης, μια στάση που καθιστά τη Γερμανία όλο και περισσότερο εξαρτώμενη από τις μεγάλες δυνάμεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Μια τέτοια πολιτική ζημιώνει τη σχέση μας με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είναι ένα κράτος με έντιμη πολιτική ειρήνη και οικονομική άνοδο και αποτελεί ένα στήριγμα για τη γερμανική εργατική τάξη (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πόσο αλήθεια!»).

Το Υπουργικό Συμβούλιο φέρει την πλήρη ευθύνη για τις δολοφονίες των τελευταίων εβδομάδων, λόγω της άρσης της ενιαίας απαγόρευσης των ναζιστικών ομάδων, όπως η Storm Troopers (SA)** και της ευεργετικής στάσης του απέναντι στις εμφυλιοπολεμικές πολιτικές των φασιστικών ομάδων. Προσπαθεί μάταια να πείσει το λαό να ξεχάσει την ηθική και πολιτική του ενοχή σχετικά με τη διαμάχη των συμμάχων για τη διανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά το χυμένο αίμα θα το συνδέει για πάντα με τους φασίστες δολοφόνους.

Η ανικανότητα του Ράιχσταγκ και η παντοδυναμία του Υπουργικού Συμβουλίου συμβολίζουν την παρακμή του αστικού φιλελευθερισμού και της κατάρρευσης του συστήματος παραγωγής. Αυτή δε η φθορά μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, που τόσο στη θεωρία όσο και στη πράξη αντιπροσωπεύει τον πιο σάπιο λόγο του αστικού κοινωνικού συστήματος. Η Papen-Schleicher*** πολιτική της κυβέρνησης είναι απλώς η απροκάλυπτη συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής του Bruning (με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών), της οποίας, είχε με τη σειρά της προηγηθεί ο παραδειγματικός καθορισμός της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»). Η πολιτική του «μικρότερου κακού» ενισχύει την αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και τις προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά: η αδράνεια των μαζών. Έχουν πειστεί να μην κάνουν καμία χρήση της πλήρους ισχύος τους, εκτός του Κοινοβουλίου. Έτσι, η σημασία του Κοινοβουλίου για την ταξική πάλη του προλεταριάτου είναι επίσης μειωμένη. Αν το Κοινοβούλιο σήμερα, εντός των ορίων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αγώνα των εργαζομένων, είναι μόνο επειδή έχει την υποστήριξη των ισχυρών μαζών έξω από τα τείχη του.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Κάλεσμα του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

Καλούμε το λαό να χαράξει τη δική του προοπτική, να στηριχθεί στη δύναμη του δίκιου και της οργάνωσης, στη συσπείρωση και συμμαχία εργατών, αγροτών, ΕΒΕ, μαζί με τη νεολαία και τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας, για να επιστρέψει η αισιοδοξία και η δύναμη για μια νικηφόρα πορεία ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, των καπιταλιστικών ομίλων, απαλλαγής από τα δεσμά της ΕΕ, με την κατάκτηση της εργατικής – λαϊκής εξουσίας.
Αυτή πρέπει να είναι η λαϊκή επιλογή και απάντηση σήμερα απέναντι στην κρίση που επεκτείνεται και βαθαίνει, τις εξελίξεις στην ΕΕ και το χρέος, τη σφοδρή αντιλαϊκή επίθεση.
Η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ εκφράζει και προωθεί αταλάντευτα τις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα και την ΕΕ. Η προοπτική που χαράζει για το λαό είναι δραματική, οδηγεί ακόμη και άνεργοι να πληρώνουν φόρους αν έχουν ένα σπίτι, αρρώστους να μένουν χωρίς φάρμακα, παιδιά έξω από τους παιδικούς σταθμούς και τόσα άλλα που ο λαός καλείται να αντιπαλέψει αποφασιστικά, να σπάσει τα δεσμά του εγκλωβισμού σε παραλλαγμένες πολιτικές διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, να τραβήξει μπροστά για φιλολαϊκή διέξοδο, για την ικανοποίηση των αναγκών του.

 

Όποια μορφή διαχείρισης επιβληθεί, είτε είναι επιμήκυνση εφαρμογής του Μνημονίου, ή νέο κούρεμα, νέα δάνεια και ευρωομόλογα, είτε επιστροφή στη δραχμή, ή κάποια άλλη σχετική παραλλαγή δεν θα απαλλάξει από την εδραίωση των απωλειών σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές υπηρεσίες, από νέα επίθεση, ανεργία.
Καμία διαχειριστική πρόταση δεν απαντά στα προβλήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ούτε η πρόταση της σημερινής συγκυβέρνησης, ούτε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, αφού είναι ενταγμένες στην στρατηγική υπέρ των μονοπωλίων και της ΕΕ. Η μονόπλευρη κριτική κατά της Γερμανίας και των ελληνικών κυβερνήσεων που συμφώνησαν με τις συνταγές της τριάδας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, που αποκλήθηκε ΤΡΟΪΚΑ, οι κραυγές περί εθνοπροδοσίας και υποτέλειας, δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά συμφέροντα του λαού. Εκφράζουν διαφωνίες στη διαχείριση της κρίσης, καλύπτονται με δήθεν φιλολαϊκά συνθήματα, ώστε ο λαός να μη στραφεί κατά του ίδιου του εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά να περιφέρει την προτίμησή του πότε υπέρ του ενός και πότε υπέρ του άλλου διαχειριστή.
Φυσικά δεν αποτελεί απάντηση και η ακραία αντιδραστική και αντικομμουνιστική «Χρυσή Αυγή», που δημαγωγεί προσπαθώντας να ψαρέψει στα θολά νερά, αξιοποιώντας το σύνθετο και εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα της μετανάστευσης. Στις πλάτες των μεταναστών, με την οργανωμένη βία και τις δολοφονικές επιθέσεις, προετοιμάζεται και εκπαιδεύεται για την πιο βασική αποστολή της: Να παίξει το ρόλο των σύγχρονων ταγμάτων ασφαλείας σε βάρος του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με στόχο να το τσακίσει και να προασπίσει έτσι τα συμφέροντα του συστήματος.
Ο λαός σήμερα έχει στα χέρια του όλες τις αποδείξεις ότι είναι αδύνατος ο συμβιβασμός ανάμεσα στα μονοπώλια και το λαό, ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας. Ο αρνητικός συσχετισμός που είναι ακόμα πιο βαρύς σήμερα ύστερα και από την λαϊκή ψήφο στις εκλογές του Ιουνίου, μπορεί να αλλάξει , είναι στο χέρι του λαού και πρέπει να αρχίσει να αλλάζει από σήμερα. Δεν μπορεί να γίνει κανένα βήμα μπροστά δίχως δυνατό ΚΚΕ, δίχως αλλαγή των συσχετισμών πρώτα απ’ όλα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Στις εκλογές η πλειοψηφία του λαού ψήφισε τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, για την πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και στην ευρωζώνη, με το απατηλό σύνθημα της επαναδιαπραγμάτευσης που υποστήριξαν από την αρχή τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης και υιοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, εγκαταλείποντας το σύνθημα για κατάργηση του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης.
Παρά το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα, με βασικό στοιχείο τη μεγάλη εκλογική μείωση του ΚΚΕ, κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αισθάνεται σήμερα δεσμευμένος για την εκλογική στήριξη που έδωσε στα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», να αναμένει κάτι καλό από την τρικομματική κυβέρνηση ή ακόμα να αναμένει τη χρεοκοπία της και να δοκιμάσει κάποιο κυβερνητικό σχήμα διαχείρισης τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Η συμμετοχή και ο ρόλος της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση καταδεικνύει συνολικά την χρεοκοπία της «κυβερνώσας αριστεράς».
Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αναμονής. Ο λαός έχει ήδη πτωχεύσει, ενώ η δαμόκλειος σπάθη νέων μέτρων θα στέκεται απέναντί του για πολλά χρόνια. Δεν μπορεί να πληρώνει φόρους, χαράτσια, να έχει ψευδαισθήσεις ότι δεν θα υπάρξουν νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, φάρμακα και να ελπίζει ότι θα απορροφηθούν 1,2 εκατομμύρια άνεργοι, που με μια αναιμική καπιταλιστική ανάπτυξη που μπορεί να γίνει σε ενέργεια, πράσινη ανάπτυξη, που υπόσχεται η κυβέρνηση ή με τη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, θα γίνουν πολλοί περισσότεροι το 2013.
Το ΚΚΕ συζήτησε και συζητάει τις δυσκολίες, τις αδυναμίες του κινήματος και τις δικές του για το πώς θα δράσει καλύτερα για τη συσπείρωση του λαού και της νεολαίας, την οργάνωση και πάλη του λαού. Λύση υπέρ του λαού υπάρχει.
Καλούμε γι’ αυτούς τους λόγους την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από την επιλογή που έκαναν στις εκλογές, σε ανοιχτή συζήτηση και οργάνωση κοινής πάλης ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, για να απαλλαγούμε από το βραχνά της πτώχευσης, το ζυγό της κυριαρχίας των μονοπωλίων και της εξουσίας τους, να απαλλαγούμε από τις επιλογές και δεσμεύσεις της ΕΕ.
Καλούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που λένε «κάτι πρέπει να γίνει» να οργανώσουμε μαζί τη λαϊκή αντεπίθεση.
Να γίνει παλλαϊκό σύνθημα πάλης η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, που σημαίνει πάλη για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του δρόμου ανάπτυξης χωρίς μονοπώλια, ταξική εκμετάλλευση, με κοινωνικοποίηση, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό λαϊκό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.
Η επιμήκυνση που προτείνει η κυβέρνηση για το μνημόνιο καθώς και η διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μην πληρωθεί το χρέος για ένα – δυο χρόνια ή να μειωθεί με προσφυγή και διαπραγματεύσεις σε διεθνείς οργανισμούς, η επιστροφή στη δραχμή, είναι διαφορετικές εκδοχές που θα φέρουν νέα δεινά στο λαό, ενώ θα επωφεληθεί και πάλι το κεφάλαιο. Η θεωρία στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι η χρεοκοπία είναι όπλο των αδυνάτων είναι εξίσου σε βάρος του λαού. Στην Αργεντινή έγινε στάση πληρωμών, το νόμισμά της αποσυνδέθηκε από το δολάριο, μετά από χρόνια έγινε νέα διαπραγμάτευση και παραγραφή μέρους του χρέους, αλλά η ανεργία και η φτώχεια αυξήθηκαν, παρά την όποια καπιταλιστική ανάπτυξη. Σε καμία περίπτωση μέσα στα πλαίσια του συστήματος και της ΕΕ δεν θα ωφεληθεί ο λαός: Η σημερινή κατάσταση συνεπάγεται εσωτερική υποτίμηση μέσα στο ευρώ και συνεχείς μειώσεις μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών. Η χρεοκοπία και η έξοδος από το ευρώ συνεπάγονται απότομη άνοδο των τιμών στη «θάλασσα» των εισαγόμενων προϊόντων, τεράστια απώλεια αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων. Και στις δύο περιπτώσεις κοινά στοιχεία είναι η φορολογική επιδρομή και η βαθειά υπονόμευση των υπαρκτών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας.
Τμήματα του κεφαλαίου θέλουν και θα ωφεληθούν από μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη ,αφού θα επενδύουν με λιγότερα κεφάλαια σε μια χώρα με υποτιμημένο νόμισμα και μισθούς Βουλγαρίας.
Οι επιλογές της αστικής τάξης και της ΕΕ είναι αδυσώπητες. Θέλουν φθηνή και υποταγμένη εργατική δύναμη, τώρα και στο μέλλον, συντριβή του ταξικού – ριζοσπαστικού εργατικού λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό επιμένουμε οι εργαζόμενοι να γυρίσουν την πλάτη στις συνταγές διαχείρισης της κρίσης της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός να χαράξει πορεία για τη δική του εξουσία και διακυβέρνηση, που θα τον απαλλάξει από την κρίση και τη χρεοκοπία οριστικά και μόνιμα. Η διέξοδος από την κρίση υπέρ του λαού, για την κατάκτηση της κοινωνικής λαϊκής ευημερίας είναι σήμερα απολύτως συνδεμένη με το αίτημα της αποδέσμευσης και της μονομερούς διαγραφής του χρέους, με το λαό να καταφέρνει να γίνει ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει.
Η κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας θα κάνει λαϊκή περιουσία τη σημερινή ιδιοκτησία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, όλων των υποδομών και χερσαίων, θαλάσσιων, εναέριων μέσων μεταφοράς, της γης. Θα προωθήσει τον παραγωγικό συνεταιρισμό των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών, και θα διασφαλίσει αυτό που σήμερα ονειρεύεται η πλειοψηφία του λαού:
• Δουλειά για όλους, εξάλειψη της ανεργίας.
• Διατροφική επάρκεια για όλο το λαό
• Δημόσια, δωρεάν Υγεία, Πρόνοια για όλους, με κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
• Μόρφωση για όλους. Αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού, της έρευνας και της τεχνολογίας.
• Δωρεάν κρατική φροντίδα των παιδιών , των ηλικιωμένων, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες.
• Φθηνή και ποιοτική λαϊκή στέγη, με ρεύμα, θέρμανση, ύδρευση.
• Αθλητισμό, πολιτισμό, διακοπές για όλους με οργανωμένες υποδομές.
• Θα πρωτοστατήσει για διεθνείς οικονομικές σχέσεις με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαών.
• Με το λαό κυρίαρχο και δυνατό, που παλεύει για την ευημερία του, θα απαλλαγεί η χώρα από τις ιμπεριαλιστικές συμφωνίες και το ΝΑΤΟ, την εμπλοκή της σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Η εργατική – λαϊκή εξουσία έδωσε πολλά στους λαούς της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Έλυσε προβλήματα που βρίσκονται μόνο στα όνειρα των εργαζομένων στις καπιταλιστικές χώρες. Διδασκόμαστε από τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στην αντεπανάσταση και στην ανατροπή του σοσιαλισμού. Η πάλη για τη νέου τύπου εξουσία παραμένει αναγκαία και επίκαιρη.
Ο λαός πρέπει τώρα να πάρει την δική του υπόθεση στα δικά του χέρια, άμεσα με γενικευμένους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες που ενώνουν σε ενιαία κατεύθυνση και σταθερή συμμαχία την εργατική τάξη, είτε δουλεύει στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα, τη φτωχή αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους, τις γυναίκες, τη νεολαία.
Κανένας κλάδος ή ομάδα εργαζομένων δεν μπορεί να ανακόψει την σχετική και απόλυτη εξαθλίωση ζητώντας να εξαιρεθεί από τα γενικευμένα μέτρα, αφού η επίθεση έχει ενιαίο χαρακτήρα και σκοπό. Αντίθετα οι διεκδικήσεις κάθε κλάδου, κάθε ομάδας εργαζομένων, τα αιτήματα των ανέργων, των συνταξιούχων, έχουν ελπίδα να φέρουν κάποια αποτελέσματα αν διεκδικούνται με κατάλληλα αιτήματα και θέσεις και ταυτόχρονα στηρίζουν τις κοινές πανελλαδικές κινητοποιήσεις. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να δεχθούν να χρησιμοποιείται ο αγώνας ενός κλάδου σε βάρος ενός άλλου, να συκοφαντούνται οι ανεβασμένες μορφές πάλης, οι απεργιακές κινητοποιήσεις που αποφασίζονται από τους εργαζόμενους και ανταποκρίνονται στα αφόρητα προβλήματα που τους ταλαιπωρούν.
Σε αυτή τη φάση τα μέτωπα πάλης και η αντίσταση σε χώρους δουλειάς, σε κλάδους και συνοικίες να γίνουν ρυάκια που να συγκλίνουν και να δυναμώσουν το παλλαϊκό σύνθημα για τη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, με μαχητικές μαζικές κινητοποιήσεις και αντίστοιχα μαχητικές μορφές πάλης, που στηρίζονται στη μαζική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και στην οργάνωση της υλοποίησής τους. Ο αγώνας απαιτεί μαζικότητα, οργάνωση και πολιτική κατεύθυνση ρήξης με τα συμφέροντα και τις επιλογές των μονοπωλίων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η εξαγγελία των μέτρων της κυβέρνησης που θα αφαιρέσει 23,5 δισεκατομμύρια από τις τσέπες του λαού και θα είναι έτοιμη για ένα νέο γύρο μέτρων, αποτελεί την πρώτη μετεκλογική αναμέτρηση του λαού. Η νέα επίθεση πρέπει να βρει την κατάλληλη σε μορφή και μαζικότητα απάντηση, όπως είναι η μορφή της γενικής απεργίας, που μπορεί να αποτελέσει, κάτω από προϋποθέσεις, αφετηρία κλιμάκωσης και σταθερής ενίσχυσης του λαϊκού αγώνα.
Σ’ αυτή τη φάση πρέπει ο λαός να αποδείξει ότι έχει το κουράγιο, ότι είναι σε θέση να απαλλαγεί από τις αυταπάτες που καλλιεργούν οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν την συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, να γυρίσει την πλάτη στα τρομοκρατικά και εκβιαστικά διλήμματα
Σήμερα συγκρούονται οι δύο δρόμοι ανάπτυξης, από την μια ο δρόμος που χαράσσεται από το μονοπώλια και τα κόμματά τους και από την άλλη ο δρόμος του αγώνα των αποφασιστικών και ανυποχώρητων μαζών, με κλιμάκωση που οδηγεί στην ρήξη, στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.
Δεν υπάρχει διέξοδος όσο ο εργαζόμενος λαός, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι επηρεάζονται από τις διάφορες φιλελεύθερες, σοσιαλιστικές και «αριστερές» συνταγές διαχείρισης. Όσο κυριαρχεί η μοιρολατρία, η ηττοπάθεια, η λαθεμένη άποψη ότι σήμερα οι λαοί δεν μπορούν να νικήσουν, δεν μπορούν να δίνουν αποτελεσματικές μάχες, ότι η ριζική αλλαγή δεν θα έλθει ποτέ, ότι είναι λύση της «δευτέρας παρουσίας». Δεν πρέπει ο λαός να περιμένει μοιρολατρικά τα διάφορα δίκτυα, που υποκριτικά τα ονομάζουν αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας, που στήνονται σχεδιασμένα, ώστε αυτός να συμβιβαστεί με την διαχείριση της φτώχειας.
Το ΚΚΕ θα πάρει πρωτοβουλίες, σε πανελλαδικό, κλαδικό και τοπικό επίπεδο ώστε να δυναμώσει η ταξική μαζική πάλη, η κοινωνική συμμαχία, η λαϊκή πρωτοβουλία και αλληλεγγύη στα επί μέρους μέτωπα πάλης και σε γενικό πολιτικό επίπεδο. Καλεί το λαό να στηρίξει πολιτικά και μέσα από τους αγώνες την πρωτοβουλία του ΚΚΕ, που κατέθεσε στη βουλή σχέδιο νόμου με τον οποίο καταργούνται τα Μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις, το σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων.
Το ΚΚΕ θα πρωτοστατήσει σε όλα τα μέτωπα πάλης που αφορούν το εισόδημα, τις συλλογικές συμβάσεις, τις κοινωνικές παροχές και τις συντάξεις, τη δουλειά και τα δικαιώματα των ανέργων και των οικογενειών τους, τα δημόσια έργα που αφορούν κοινωνικές υποδομές και λαϊκή κατοικία, την παιδεία και την υγεία, πρόνοια, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις συγχωνεύσεις τραπεζών που οδηγούν σε απολύσεις και μειώσεις μισθών, τις απολύσεις στο δημόσιο, τα ιδιαίτερα οξυμμένα προβλήματα των νέων και των γυναικών, το πρόβλημα έξαρσης των ναρκωτικών. Την εξασφάλιση περίθαλψης και φαρμάκων για όλους, τη σωτηρία των ασφαλιστικών ταμείων, την καταβολή μισθών και συντάξεων.
Κάτω οι φόροι και τα χαράτσια. Όχι κατασχέσεις και πλειστηριασμοί για τα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά.
Δυνάμωμα της αλληλεγγύης από τα συνδικάτα, τους μαζικούς φορείς, τις λαϊκές επιτροπές, με ταυτόχρονη διεκδίκηση και αγωνιστικές μορφές πάλης.
Δεν πρέπει να μείνει κανένας μόνος του στα νύχια της εφορίας και άλλων μηχανισμών του κράτους, χωρίς στέγη, τροφή, φάρμακα, με παιδιά να οδηγούνται στον υποσιτισμό. Κανένας μόνος του απέναντι στην καταστολή και τον αυταρχισμό του αστικού κράτους.
Το ΚΚΕ με αυτή την πρόταση διεξόδου και σ’ αυτά τα μέτωπα πάλης θα πρωτοστατήσει δίπλα σε κάθε εργαζόμενο, δίπλα στον άνεργο, τον φτωχευμένο,τον ανήμπορο να σηκώσει τα νέα βάρη.
Να ανατρέψουμε την ηττοπάθεια, με τη δύναμη της πρότασής μας και με εμπιστοσύνη στον εργαζόμενο λαό. Να συμβάλουμε αποφασιστικά να απελευθερωθεί η τεράστια λαϊκή δύναμη από τα δεσμά των τρομοκρατικών διλημμάτων, τον αντικομμουνισμό, την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία και αυταρχισμό.
Για να απελευθερωθεί η συνείδηση του λαού, να αλλάζει ο συσχετισμός υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.
Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να ανταποκριθούν στο νέο μεγάλο ραντεβού της νεολαίας που οργανώνει η ΚΝΕ και ο ΟΔΗΓΗΤΗΣ, στις εκδηλώσεις του 38ου Φεστιβάλ. Να πάρει ενεργό μέρος στις κινητοποιήσεις που θα γίνουν το επόμενο διάστημα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, στη Θεσσαλονίκη. Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, οι Κνίτες και οι Κνίτισσες με αυτοθυσία και αυταπάρνηση, στην πρώτη γραμμή της πάλης να ανοίξουμε το δρόμο για νικηφόρα πορεία του λαού.

ΑΘΗΝΑ 29/8/2012 ΤΟ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Posted in ρήξη και ανατροπή, κκε | Με ετικέτα: | 1 Comment »

ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ Φωνή συγκλονιστική και ασυμβίβαστη

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

 

Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ

 

 

Αυθεντική, ασυμβίβαστη, φωνή – σύμβολο του λαϊκού μας τραγουδιού, είναι κάποιοι από τους προσδιορισμούς, που συνοδεύουν το όνομα της Σωτηρίας Μπέλλου. Της τραγουδίστριας που για μισόν αιώνα «κεντούσε» μέσα από το τραγούδι της τα βάσανα, τους καημούς, τα «θέλω» των απλών ανθρώπων του μόχθου, που έδωσε φτερά σε πολλά τραγούδια, κάνοντάς τα αναπόσπαστο κομμάτι της λαϊκής ψυχής. Η φωνή της – δίχως τσαλίμια και μπιχλιμπίδια – ήταν ηρωική, καθαρή, ανόθευτη, αληθινή. Οπως και ο χαρακτήρας της. Οι δυνατές, συγκλονιστικές, μοναδικές ερμηνείες της δεν περιορίστηκαν στο να ψυχαγωγήσουν, αλλά κατάφεραν να συνεπάρουν, αγγίζοντας πολύ συχνά ευρύτερες κοινωνικές καταστάσεις. Γι’ αυτό και η Σωτηρίατων αθάνατων λαϊκών τραγουδιών θα βρίσκεται πάντα στις καρδιές μας. Η μοναδικότητα της φωνής της, η απαράμιλλη ερμηνευτική της κατάθεση την έχουν κατατάξει στον κατάλογο εκείνων, που μόχθησαν, θυσίασαν, πρόσφεραν στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού.

«Με μάγευαν εκείνοι οι ήχοι…»

Στη ζωή ήρθε πριν 90 χρόνια, 29 Αυγούστου του 1921 – κι Αύγουστος ήταν όταν «έφυγε» για το τελευταίο «ταξίδι» (27/8/1997), χτυπημένη από τον καρκίνο. Η ανθρώπινη περιπέτειά της κάθε άλλο παρά ήταν εύκολη. Το αντίθετο. Το ασυμβίβαστο πνεύμα της δεν ανεχόταν κανενός είδους συμβάσεις. Αντιδρούσε στο κατεστημένο, πληρώνοντας κάθε τίμημα. Ατομο φλεγόμενο η ίδια και η ζωή της ένας διαρκής αγώνας: για την επιβίωση, τα «πιστεύω», τις επιλογές της.

Γεννημένη στα Χάλια Χαλκίδας, μέχρι τα εφτά της χρόνια, μεγάλωσε με τη γιαγιά και τον παππού της, τον παπα – Σωτήρη, που την έπαιρνε πάντα μαζί του στην εκκλησία. «Με μάγευαν από παιδί – έλεγε – εκείνοι οι ήχοι. Οι φωνές των ψαλτάδων ακουμπούσαν μέσα στην ψυχή μου. Δεν καταλάβαινα γιατί, αλλά μου άρεσε πολύ. Τους κοίταγα σχεδόν με ανοιχτό το στόμα που έψελναν. Οταν θα μεγάλωνα λίγο, σκεφτόμουν, θα μπορούσα κι εγώ να ψέλνω. Αργότερα, με πήρε ο μακαρίτης ο πατέρας μου και με πήγε στον κινηματογράφο να δω ένα έργο, την «Προσφυγοπούλα», που έπαιζε η μεγάλη Βέμπο. Τι ήταν να δω την Βέμπο, ξετρελάθηκα μαζί της και με τη μανία που είχα για τα τραγούδια, δε σταμάταγα όλη μέρα να τραγουδάω όλα τα τραγούδια της Βέμπο. Είχαμε στο σπίτι ένα μεγάλο καθρέφτη, από την προίκα της μητέρας μου, και στο δωμάτιο πήγαινα συνέχεια στον καθρέφτη κι έπαιρνα πόζες, τραγούδαγα, έκανα τα σχέδια της Βέμπο. Η μητέρα μου η μακαρίτισσα μ’ έδερνε κάθε μέρα. «Τι είναι αυτά; Τραγουδίστρια θα σε κάνουμε;», μου έλεγε αυστηρά. «Ναι. Θα γίνω τραγουδίστρια»».

Και έγινε, έστω κι αν χρειάστηκε να περάσει διά πυρός και σιδήρου. Από τα 16 της χρόνια, δείχνει τα πολιτικά «πιστεύω» της. Οι συναναστροφές της με αριστερούς, η αντίδρασή της στο κατεστημένο και σε υποδείξεις των δικών της, αλλά και της μικρής κοινωνίας της Χαλκίδας, «οργάνωναν» τη μελλοντική αριστερή της συνείδηση.

«Πέρασα πολλά…»

Μια μέρα μετά την κήρυξη του πολέμου (29/10/40) θα βρεθεί στην Αθήνα, αντιμετωπίζοντας προβλήματα επιβίωσης. Αναγκάζεται να κάνει πολλές δουλειές… Οι πολιτικές της πεποιθήσεις την οδηγούν να διακινεί κρυφά τον «Ριζοσπάστη». Παράλληλα, παίζει κιθάρα και τραγουδά σε ταβέρνες. Συλλαμβάνεται, γιατί έκλεψε μια κουραμάνα από ένα γερμανικό αυτοκίνητο. Αργότερα συμμετέχει στα Δεκεμβριανά και τραυματισμένη στο χέρι ξανασυλλαμβάνεται. Αποφυλακίζεται μέσω του «Ερυθρού Σταυρού». Σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις στον «Ριζοσπάστη» (27/2/94), θυμόταν: «Και «Ριζοσπάστη» διακινούσα… Ημουν, είμαι και θα είμαι αριστερή. Το λέω και το φωνάζω… Πέρασα πολλά. Και ξύλο και φυλακές». Μετά την Απελευθέρωση κι αφού έχει γνωρίσει την αγριότητα και τις εμφυλιοπολεμικές διώξεις, γνωρίζεται με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Ηχογραφούν μαζί δύο τραγούδια (τα πρώτα της), «Οταν πίνεις στην ταβέρνα» και «Το παιδί που είχες φίλο». Η επιτυχία μεγάλη, την καθιερώνει ως λαϊκή τραγουδίστρια. Το ’48, η Σ. Μπέλλου βρίσκεται στου «Τζίμη του Χοντρού», στην Αχαρνών, δίπλα στον Τσιτσάνη. Μαζί τους και οι Περιστέρης, Κασιμάτης, Κερομύτης, Στέλιος, Ρούκουνας, Τουρκάκης. Η άρνησή της να ανταποκριθεί σε μια παραγγελιά και να πει το «βασιλικό τραγούδι, όπως τότε το έλεγαν οι χίτες», «Του αϊτού ο γιος», έχει ως αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό της και την αποχώρησή της από την ταβέρνα. Ποτέ δεν ξέχασε ότι κανείς από τους άντρες συναδέλφους της δε σηκώθηκε να την υπερασπιστεί.

Από την κορυφή στον αγώνα της επιβίωσης

Μετά τη φυγή της από του «Τζίμη του Χοντρού» πηγαίνει στου «Παναγάκη», στην οδό Αλκαμένους, με τον Μάρκο Βαμβακάρη. Εκεί τους συναντά ο νεαρός τότε Μάνος Χατζιδάκις και τους ζητά να εμφανιστούν στο «Μουσούρη», όπου αποθεώνονται. Τα χρόνια ακμής του κλασικού λαϊκού τραγουδιού τη βρίσκουν στο ζενίθ της καριέρας της. Ολα τα μαγαζιά τη ζητάνε. Περιζήτητη είναι και στη δισκογραφία. Ηχογραφεί σε πρώτη εκτέλεση πολλά τραγούδια των Τσιτσάνη, Χιώτη, Παπαϊωάννου, Μητσάκη, Απόστολου Χατζηχρήστου, Καλδάρα, Καπλάνη κ.ά. Ανάμεσά τους τα «Κάνε λιγάκι υπομονή», «Ανοιξε γιατί δεν αντέχω», «Κάτω απ’ το σβηστό φανάρι», «Είπα να σβήσω τα παλιά», «Σαν απόκληρος γυρίζω» κ.ά.

Με την παρακμή του κλασικού λαϊκού τραγουδιού (αρχή δεκαετίας ’60), η καριέρα της γνωρίζει κάμψη. Ακολουθεί το περιθώριο και ο αγώνας της επιβίωσης. Ο αλκοολισμός, η ανεργία, η φτώχεια την οδηγούν σε ψυχιατρική κλινική. Μόλις στάθηκε στα πόδια της, μετά τη νοσηλεία της, προσπαθεί να επιβιώσει κάνοντας διάφορες δουλιές. Από κεριά στις εκκλησίες μέχρι πλύσιμο πιάτων σε ταβερνάκια στο Περιστέρι για ένα πιάτο φαγητό. «Ολοι εμείς – έλεγε – που αγωνιστήκαμε για το γνήσιο λαϊκό τραγούδι, που περάσαμε τόσα για να το κάνουμε μεγάλο, αρχίσαμε να μπαίνουμε στο περιθώριο. Αρχισε το σαμποτάζ. Ηθελαν να μας βγάλουν όλους σιγά σιγά από τη μέση. Εμένα με είχαν πάντα στο μάτι, γιατί εγώ δεν τους υπολόγιζα, τους έμπαινα άσχημα. Δε σήκωνα πολλές κουβέντες. Ομως, την πλήρωσα την μπόρα πρώτη και καλύτερη. Αλλά δε βαριέσαι. Είχα πείσμα…». Στη δουλειά ξαναβγαίνει το ’63. Θα ακολουθήσει η επανεμφάνισή της στη δισκογραφία και η ιστορική συνεργασία της με τον Τσιτσάνη, από το 1973 στο «Χάραμα». «Εκεί για δέκα χρόνια γινόταν πανζουρλισμός», έλεγε.

«Ο,τι έχω πει είναι βγαλμένο απ’ τη ζωή»

Ανεπανάληπτες είναι οι ερμηνείες της Σωτηρίας Μπέλλου και στο χώρο του έντεχνου τραγουδιού. Εχοντας στο ενεργητικό της τραγούδια των Παπαϊωάννου, Χιώτη, Μητσάκη, Καπλάνη, Γαβριήλ, Τσιτσάνη, Καλδάρα, Χατζηχρήστου, Περιστέρη, Ροβερτάκη, Κολοκοτρώνη, Μπακάλη, Μπαγιαντέρα, Βασιλειάδη, δε δίστασε να καταθέσει, με εξαιρετική επιτυχία, τη λιτή, δωρική φωνή της σε δημιουργίες των Σταύρου Ξαρχάκου, Διονύση Σαββόπουλου, Δήμου Μούτση, Ηλία Ανδριόπουλου, Δημήτρη Λάγιου, Αργύρη Κουνάδη, Βασίλη Δημητρίου. Η εμβληματική φωνή της που σφράγισε λαϊκά τραγούδια όπως «Συννεφιασμένη Κυριακή», «Οταν πίνεις στην ταβέρνα», «Κάνε λιγάκι υπομονή» (Τσιτσάνη), «Γύρνα στη ζωή την πρώτη», «Κάνε κουράγιο καρδιά μου» (Παπαϊωάννου), «Ο ναύτης», «Το σβηστό φανάρι» (Μητσάκη), «Είπα να σβήσω τα παλιά» (Καλδάρα), «Ανοιξε, άνοιξε» (Παπαϊωάννου), έδωσε φτερά σε νεότερες δημιουργίες των Μούτση («Το φράγμα»), Σαββόπουλου («Το βαρύ ζεϊμπέκικο»), Ανδριόπουλου («Λαϊκά προάστια»), Κουνάδη («Δεν περισσεύει υπομονή»), Λάγιου («Αη Λαός»).

«Ο,τι έχω πει», έλεγε σε συνέντευξή της στον «Ριζοσπάστη» (6/12/87), «είναι βγαλμένο απ’ τη ζωή. Κράτησα μια ποιότητα, γιατί για να πω ένα τραγούδι κάθομαι και το μελετώ. Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω, να δω την έννοιά του, πού καταλήγει… Γιατί πώς αλλιώς θα επιλέξω… Αντε, επειδή μας έφεραν ένα τραγούδι θα το πούμε… Υστερα, όλα τα τραγούδια που ‘χω πει τα ‘χω αγαπήσει. Ορισμένα τα ‘χω αγαπήσει πιο πολύ, όπως κι ο κόσμος. Είναι δεμένα μαζί μου. Εχω ένα που το ‘χει γράψει ο Τσιτσάνης: «Ποια καρδιά δε θα ραΐσει». Αυτό το τραγούδι κάτι μου λέει. `Η το «Η κοινωνία μ’ έχει αδικήσει», το «Σταμάτησε μανούλα μου». Ολα τα τραγούδια τα ένιωθα όταν τα έλεγα. Ολα είναι βγαλμένα από μέσα μου».

 

 

 

 

Posted in πολιτισμός, τραγουδια, τραγούδια αγαπημένα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δύο κόσμοι

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

Χτες σε πρωτοσέλιδο σχόλιό της η εφημερία «Τα Νέα» έγραφε: «Τα παιδιά που βρίσκονται από χθες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελούν μία γενιά με ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που δεν είχαν οι προηγούμενες: η νέα αφετηρία της ζωής τους είναι συνυφασμένη με την κρίση και τις αβεβαιότητες που προκαλεί στην ελληνική κοινωνία. Για να φτάσουν στον τελικό σκοπό τους, θα χρειαστεί να κινήσουν τα πράγματα μπροστά, όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για τη χώρα». Πώς θα το πετύχουν; «Αν η πολιτεία τους διασφαλίσει πραγματικές ακαδημαϊκές συνθήκες», απαντά η ίδια η εφημερίδα. Για να «κινήσουν την Ελλάδα μπροστά» σε όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τι θα γίνει μετά την αποφοίτησή τους, η εφημερίδα δεν το απαντά. Γιατί θα έπρεπε να τους πει ανοιχτά ότι είναι καταδικασμένοι να ψάχνουν για δουλειά στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις αν και όταν ξεπεραστεί η κρίση, και με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα από τα αλλεπάλληλα αντεργατικά μέτρα για ένταση της εκμετάλλευσης, αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Και με δεδομένο ότι ακόμη και αν υπάρξει ανάκαμψη, η ανεργία δεν μπορεί να εξαλειφθεί.

 

Στον αντίποδα, η ανακοίνωση του ΚΚΕ με αφορμή τη δημοσιοποίηση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ έγραφε: «Το ΚΚΕ, με αφορμή την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, απευθύνεται στους νέους και τις οικογένειές τους και τους καλεί να προβληματιστούν, να σκεφτούν: Μπορεί να ικανοποιηθεί η ανάγκη για σταθερή δουλειά με δικαιώματα όσο κυριαρχεί στην κοινωνία το κυνήγι του κέρδους; Μπορεί να απαλειφθεί η ανεργία, το άγχος και η ανασφάλεια όσο απόλυτος νόμος της κοινωνίας είναι ο ανταγωνισμός και η αναρχία στην παραγωγή; Μπορεί να εξασφαλιστούν δωρεάν και πραγματικά αναβαθμισμένες σπουδές όσο η εκπαίδευση θα υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία και η μόρφωση θα είναι εμπόρευμα; Η ελπίδα και η προοπτική βρίσκεται στη λαϊκή συμμαχία και αντεπίθεση για την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Με το λαό στο τιμόνι της εξουσίας, με κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία μπορούν τα παιδιά που εισάγονται σε ΑΕΙ-ΤΕΙ να σπουδάζουν σε μια πραγματικά ενιαία και ανώτατη εκπαίδευση και το πτυχίο να αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για το επάγγελμα. Μια τέτοια κοινωνία μπορεί να εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το σχολείο, τις σπουδές ή να μεταναστεύσει για να εργαστεί. Αυτή η κοινωνία μπορεί να εγγυηθεί σε κάθε νέο και νέα, πριν τελειώσει το σχολείο, την επαγγελματική σχολή ή το πανεπιστήμιο, να ξέρει πού θα βρει δουλειά, να έχει κατοχυρωμένο το δικαίωμα στο επάγγελμα και στην εργασία».

 

Πράγματι, η οικονομική καπιταλιστική κρίση είναι αμείλικτη. Εργοστάσια και επιχειρήσεις εμπορίου και υπηρεσιών με δεδομένη τη συρρίκνωση των δραστηριοτήτων τους παίρνουν μέτρα. Μείωση εργαζομένων, απολύσεις δηλαδή, μείωση μισθών, είναι στην πρώτη γραμμή. Μικρομάγαζα κλείνουν αλλά και μεγαλύτερες επιχειρήσεις κλείνουν. Μισθοί, συντάξεις, μειώνονται συνεχώς, η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς, υπηρεσίες Υγείας – Πρόνοιας είναι πλέον ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα. Και όλ’ αυτά για διέξοδο από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου. Η κρίση αποκαλύπτει τα αδιέξοδα του συστήματος, την αναγκαιότητα ανατροπής του, αποκαλύπτει ότι οι συνθήκες είναι ώριμες για την κοινωνικοποίηση των επιχειρηματικών ομίλων, για τη μετατροπή τους σε εργατική, λαϊκή ιδιοκτησία που θα αξιοποιείται με βάση τον κεντρικό σχεδιασμό για την πλήρη αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών.

 

Τι μπορεί να κάνει ο κεντρικός σχεδιασμός; Να σχεδιάζει την αξιοποίηση για ανάπτυξη όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας ώστε να αναπτύσσονται όλοι οι κλάδοι της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας που μπορεί να αναπτύξει η Ελλάδα. Να παράγει και να κατανέμει τα αναγκαία μέσα παραγωγής σ’ αυτούς τους κλάδους. Να εκπαιδεύει και να μορφώνει το αναγκαίο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό για την ανάπτυξη της παραγωγής, επομένως και οι απόφοιτοι των σχολών θα βρίσκουν άμεσα δουλειά. Να φροντίζει την κατανομή των παραγόμενων προϊόντων για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Να κατανέμει πόρους από την ανάπτυξη για τη δωρεάν ικανοποίηση όλων των λαϊκών αναγκών σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, Πολιτισμό, Αθλητισμό, σε έργα υποδομής όπως αντισεισμική, αντιπλημμυρική προστασία και λαϊκή κατοικία. Να αναπτύσσει την έρευνα και την επιστήμη με βάση τις λαϊκές ανάγκες προκειμένου να αναπτύσσονται γοργά οι παραγωγικές δυνάμεις ώστε να μπορούν να ικανοποιούνται οι ολοένα αυξανόμενες λαϊκές ανάγκες. Και έτσι θα εκμηδενισθεί η ανεργία. Ενώ η παραγωγή θα αναπτύσσεται σε ολοένα και μεγαλύτερη κλίμακα αξιοποιώντας την έρευνα, την επιστήμη, την τεχνική για την συνεχή ανάπτυξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγικότητας της εργασίας. Αυτό το όφελος θα εκφράζεται και με τη μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και την αύξηση του ελεύθερου, ώστε η εργατική τάξη να μπορεί να ξεκουράζεται, να αθλείται, να απολαμβάνει τα έργα όλων των μορφών καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά πάνω απ’ όλα να ασκεί εξουσία, τον εργατικό έλεγχο, να ασχολείται οργανωμένα ενεργά με την πολιτική και την οικοδόμηση της δικής της κοινωνίας. Πράγματι δύο κόσμοι διαφορετικοί, αντίθετοι. Ο ένας της ανεργίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, ο άλλος της εργατικής, λαϊκής ευημερίας.

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Να γίνει γενική απεργία

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

Δυο μόλις μέρες μετά την κατάθεση στη ΓΣΕΕ της πρότασης για πανελλαδική πανεργατική απεργία από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, ως απάντηση στα νέα μέτρα – λαίλαπα που προωθούν κυβέρνηση, εργοδοσία και τρόικα η πλειοψηφία της Συνομοσπονδίας προσέρχεται σήμερα σε έναν ακόμα διάλογο – απάτη, που στόχο έχει τη νέα αφαίρεση εργατικών δικαιωμάτων. Την ώρα που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ πασχίζουν για την οργάνωση του αγώνα, για να σηκωθεί εργατικό τείχος μπροστά στη νέα επίθεση, οι γνωστές συνδικαλιστικές δυνάμεις κινούνται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση, σπρώχνουν στο συμβιβασμό και στην υποταγή τους εργάτες. Γίνονται το «λάδι», για να δουλέψει ακόμα καλύτερα το γρανάζι της πολιτικής που εξαθλιώνει το λαό, τον οδηγεί στη φτώχεια και στην απόγνωση.
Αυτό, όμως, κάνει ακόμα πιο επίκαιρη και αναγκαία την πρόταση του ΠΑΜΕ. Και κυρίως την ανάγκη, η πρόταση αυτή να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων. Να μπει σε όλους τους χώρους δουλειάς, σε κάθε επιχείρηση και εργοστάσιο. Να συζητηθεί πλατιά και να οργανωθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους η ανάγκη να προκηρυχτεί και να πετύχει μια γενική πανελλαδική πανεργατική απεργία. Μια απεργία που θα δώσει το έναυσμα για συνέχεια και ένταση της πάλης. Θα δημιουργήσει μια καινούρια δυναμική μέσα στους χώρους δουλειάς, θα σπάσει την αναμονή και τη μοιρολατρία, θα «χτυπήσει η καμπάνα του αγώνα παντού».
Βασική προϋπόθεση για να έχει αυτός ο αγώνας αποτελέσματα είναι η σωστή κατανόηση από ακόμα πιο πλατιά εργατικά στρώματα του χαρακτήρα της επίθεσης, το γιατί λαμβάνονται τα νέα επώδυνα μέτρα. Να ανοίξει στους τόπους δουλειάς πλατιά και οργανωμένη συζήτηση για τους λόγους που αυξάνουν τα ένσημα για την κατώτατη σύνταξη, μέτρο καρμανιόλα, που φέρνουν νέες περικοπές στις συντάξεις και στα εφάπαξ, δραστική μείωση των επιδομάτων, ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών, αύξηση της φορολογίας. Να αναδειχτεί, γιατί τα συγκεκριμένα μέτρα δεν οδηγούν σε έξοδο από την κρίση, αλλά σπρώχνουν το λαό βίαια σε ακόμα πιο βαθιά φτώχεια, δυστυχία και ανασφάλεια. Γι’ αυτό είναι ώρα για αποφάσεις. Και η βασική απόφαση για τους εργαζόμενους είναι να πούνε με όλη τη δύναμη της φωνής τους: Τέλος στις θυσίες για τους καπιταλιστές, για να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα των δανειστών, των μεγαλοτραπεζιτών, των ιμπεριαλιστών. Είναι ώρα ο εργάτης να σκεφτεί όχι τα δάνεια, και το κρατικό χρέος με τα οποία τον τρομοκρατούν, και τα οποία τροφοδότησαν τα καπιταλιστικά κέρδη, αλλά το χρέος που έχει απέναντι στην οικογένειά του, στα παιδιά του, απέναντι στη νέα γενιά.
Είναι ώρα αυτό το «δεν πάει άλλο» να σταματήσει να είναι αγκομαχητό, να γίνει απόφαση αγώνα, αντίστασης. Για τους εργάτες δεν υπάρχουν τετελεσμένα. Δεν αναγνωρίζουμε ούτε τα χρέη τους, ούτε τα μνημόνιά τους. Μπορούμε να τα καταργήσουμε. Πρέπει να τα καταργήσουμε. Να δώσουμε τέλος σε αυτή τη βαρβαρότητα χωρίς τέλος. Να πούμε, εργάτες, φτωχοί αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι, γυναίκες και άντρες, νέοι και ηλικιωμένοι: Μέχρι εδώ. Δεν είμαστε αναλώσιμοι. Δε θα πάμε σαν πρόβατα στο σφαγείο. Με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, με πείσμα και αποφασιστικότητα, να βγούμε μπροστά. Γιατί χωρίς το χέρι του εργάτη, του αγρότη, του μάστορα «γρανάζι δε γυρνά». Με τη γενική απεργία, με το ΠΑΜΕ, να ρίξουμε τα τείχη που μας φυλακίζουν. Σ’ αυτό το δρόμο μόνο υπάρχει ελπίδα.
Με γενική απεργία να «υποδεχτεί» ο λαός τα μέτρα

Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, έκανε χτες την ακόλουθη δήλωση για τα νέα μέτρα που θα φέρουν κυβέρνηση – ΕΕ:

«Υπάρχει ένα πακέτο το οποίο πέφτει στις πλάτες του λαού και του αφαιρεί ό,τι έχει απομείνει. Από εκεί και πέρα μπορεί να υπάρχουν διάφορες παραλλαγές της μιας ή της άλλης διαχειριστικής λύσης. Ο λαός δεν πρέπει να περιμένει αν θα κυριαρχήσει η μια ή η άλλη επιλογή, από ποια τσέπη θα του πάρουν και πώς θα χειριστούν το ζήτημα. Αυτό που έχει σημασία είναι να υποδεχτεί ο λαός τα μέτρα με γενική απεργία, με κλιμακωμένους αγώνες ανάμεσα σε μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις. Ο κάθε κλάδος να παλεύει για τα αιτήματά του και ταυτόχρονα να στηρίζει τις γενικές κινητοποιήσεις. Δεν είναι δυνατόν να ακούσουμε το νέο πακέτο μέτρων που θα είναι τραγικό απλώς γκρινιάζοντας μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας με απογοήτευση και μοιρολατρία. Αυτό θα είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης».

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Νέα ΔΗΜΑΡκρατία…

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

«Θα υπάρξει παρέκκλιση από την προγραμματική βάση στην οποία συγκροτήθηκε η κυβέρνηση (…). Υπέρτερη αξία να διατηρήσουμε τη χώρα στην ευρωζώνη και στο ευρώ».

Τα παραπάνω δήλωσε χτες (ρ/σ Real) ο κ. Σπύρος Λυκούδης, γραμματέας της κεντρικής επιτροπής της ΔΗΜΑΡ. Αυτή ήταν η απάντησή του στο ερώτημα τι θα πράξει το κόμμα του ενόψει των επικείμενων νέων βάρβαρων μέτρων.

Μέτρα που αφενός υποτίθεται ότι δε θα λαμβάνονταν, μέτρα που αφετέρου υποτίθεται ότι συνιστούσαν την «κόκκινη γραμμή» για τη ΔΗΜΑΡ…

Κατόπιν, λοιπόν, της δήλωσης του κ. Λυκούδη, υπενθυμίζουμε:

α) Η ΔΗΜΑΡ είναι… αριστερό κόμμα, δηλαδή κόμμα που αντιλαμβάνεται τη συνέπεια ως βασικό στοιχείο της ύπαρξής της.

Τόσο δε… αριστερό και άρα συνεπές (ένεκα ότι είναι… αριστερό) κόμμα είναι η ΔΗΜΑΡ, που ο γραμματέας της δηλώνει πως η κυβέρνηση θα «παρεκκλίνει» – και τούτο ούτε τρεις μήνες από τη συγκρότησή της – έναντι των συμφωνηθέντων, επί των οποίων είχε υποτίθεται συγκροτηθεί αυτή η κυβέρνηση…

β) Η ΔΗΜΑΡ είναι… αριστερό κόμμα. Δηλαδή, κόμμα που (θα έπρεπε να) αντιλαμβάνεται ως υπέρτερη αξία τον άνθρωπο, το μόχθο του, τον ιδρώτα του, τα δικαιώματά του.

Αντ’ αυτών, η ΔΗΜΑΡ – όπως τόνισε ο γραμματέας της – έχει ανακηρύξει σε «υπέρτερη αξία» την Ευρωζώνη και το ευρώ.

Αν τώρα παραμένει ακόμα κάποια απορία για το ποιος είναι εκείνος ο λόγος που εξηγεί αυτές τις… αριστερές προτεραιότητες και ιεραρχήσεις της ΔΗΜΑΡ, η απάντηση είναι απλή:

Μα η ΔΗΜΑΡ, όπως ήδη τονίσαμε, είναι… αριστερό κόμμα.

 

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

«Πατρίς, Θρησκεία, Βαν Φλιτοκρατία»

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

Στην παρασύναξη που διοργανώνουν κάθε χρόνο τα φασιστοειδή, όπου επιδίδονται στους συνήθεις αλαλαγμούς επί τη επετείω της ήττας του ΔΣΕ στον Γράμμο,

φέτος είχαμε «ενδιαφέρουσες» ομιλίες.

Η μια ήταν ενός χρυσαυγίτη βουλευτή (ονόματι Παππάς), ο οποίος ανάμεσα στα υπόλοιπα άναρθρα, είπε:

«…Κάνουμε τελετές μίσους. Ναι, κάνουμε τελετές μίσους, γιατί μισούμε οτιδήποτε ανθελληνικό, μισούμε οτιδήποτε θα σταθεί εμπόδιο στην ελευθερία της πατρίδας μας. Μισούμε όλους αυτούς τους προδότες κι αυτούς θέλουμε να εξοντώσουμε. Μισούμε όλους τους ανθέλληνες, όλα αυτά τα ερυθρά σκουπίδια (…)»

Η άλλη ήταν του σεβάσμιου Μητροπολίτη Κονίτσης, ο οποίος, αφού ευλόγησε «τα καλά παιδιά, αγωνιστές της Χρυσής Αυγής», κι αφού έριξε έναν… χριστιανικότατο εξάψαλμο στο ΚΚΕ, αναφώνησε εκ βάθους καρδίας:

«Ζήτω η Ελλάδα μας, ζήτω ο εθνικός μας στρατός (…)»!

Οσον αφορά τον πρώτο και τα ομοειδή του Βαν Φλιτάκια – απογόνους των συνεργατών του Βαν Φλιτ, που θέλουν – και το δηλώνουν – να «εξοντώσουν» τα «ερυθρά σκουπίδια», τους χαρίζουμε στο αστικό τους κράτος, στην αστική τους δημοκρατία, στην αστική τους νομιμότητα και στην αστική τους ζούγκλα που παράγει «φίδια».

Οσον αφορά τον δεύτερο, τον πανιερότατο Μητροπολίτη, τα χαιρετίσματά μας στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κύριο Ιερώνυμο…

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Ο πάτος του θράσους δεν έχει πάτο

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

 

Γράφει        ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

 

«Είναι απολύτως αναγκαία μια εθνική καμπάνια παρουσίασης των επιτευγμάτων (!!!) μέσα από την εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής (!!!)…».

Αυτό που διαβάσατε παραπάνω είναι ατάκα του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Την εκσφενδόνισε χτες κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ…

Για να διευκολύνουμε το τιτάνιο έργο του Βενιζέλου,

για να συμβάλουμε κατά το μέτρο που μας αναλογεί στην «εθνική καμπάνια» προπαγάνδισης των «επιτευγμάτων» των μνημονίων,

για να διατρανώσουμε (ολοκληρωμένα) «το καλό που μας ήβρε», να το «επικοινωνήσουμε» ανά τις ρούγες της ημετέρας πατρίδας, άμα τε και ανά τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα της υδρογείου,

παρακαλούμε τους αρχιτέκτονες της «εθνικής καμπάνιας»,

ανάμεσα στα τόσα «επιτεύγματα»,

να μη λησμονήσουν και τα εξής:

  • Ανεργία 25% με το ποσοστό στη νεολαία να φτάνει το 50%,
  • δημιουργία «πόλεων αστέγων»,
  • συντριβή όλων των «ρεκόρ» αυτοκτονιών,
  • το 70% των Ελλήνων (σύμφωνα με τη Γιούροστατ) κάτω από το όριο της φτώχειας,
  • πάνω από 400.000 άνθρωποι επιβιώνουν καθημερινά μέσω συσσιτίων,
  • πάνω από ένα εκατομμύριο εντολές διακοπής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος,
  • παιδιά που λιποθυμούν λόγω ασιτίας στα σχολεία,
  • διάλυση κάθε έννοιας «κοινωνικού κράτους» από παιδικούς σταθμούς, Ασφαλιστικό και νοσοκομεία μέχρι φάρμακα και γηροκομεία,
  • άλωση του 50% του εισοδήματος των εργαζομένων και των συνταξιούχων,
  • χαράτσια και φορολεηλασία, πείνα και εξαθλίωση, φτώχεια, μιζέρια και χρεοκοπία.

Αυτά είναι τα «επιτεύγματά τους»! Ευθέως ανάλογα

του θράσους,

της ξετσιπωσιάς και

της ταξικής τους αναλγησίας.

Και τώρα, τα… «επιτεύγματά τους»,

πασπαλισμένα με άψυχους αριθμούς ώστε να μασκαρέψουν όλα τα μέχρι τώρα γνωστά σπρεντ της απανθρωπιάς,

θέλουν να μας τα διαφημίσουν.

Θέλουν να μας τα κάνουν και καμπάνια. Σωστά. Πολύ σωστά. Μάλιστα τους προτείνουμε:

Χορηγό της καμπάνιάς τους να βάλουν τη «Ζήμενς»…

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος, η βρώμικη ηθική των αστών | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Ζήμενς»: Μια υπέροχη ιστορία…

Posted by redship στο 28 Αυγούστου , 2012

«Οπως ξέρετε, η SIEMENS στη Γερμανία έχει νέα διοίκηση και, μάλιστα, η νέα διοίκηση ήταν απότοκος αλλαγών στην εταιρεία (…). Με την αλλαγή σελίδας, με τις κινήσεις μας και με τη νέα διοίκηση στη SIEMENS, ως αποτέλεσμα, προκύπτει επίσης η δυνατότητα μιας υγιούς σχέσης με αυτή την εταιρεία. Το λέω αυτό, διότι ξέρω ότι υπάρχουν διαγωνισμοί – πολλοί υπουργοί, μου το έχουν πει – που έχουν γίνει και που πρέπει να κατακυρωθούν».

Το παραπάνω απόσπασμα είναι μέρος λογυδρίου που εκτοξεύτηκε διά χειλέων πρωθυπουργού. Πρώην πρωθυπουργού. Ηταν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου που διαβεβαίωνε – στις 25/1/2011 – τα μέλη του Υπουργικού του Συμβουλίου ότι η «Ζήμενς» είχε… «αλλάξει» και ότι άνοιγε πεδίον λαμπρόν για μια «υγιή σχέση»

με μια εταιρεία που έχει λαδώσει από υπουργούς μέχρι κλητήρες του δικομματισμού,

με μια εταιρεία που βρωμάει και ζέχνει μίζα, διαφθορά, διαπλοκή, αρπαχτή και ξετσιπωσιά.

Εν ολίγοις, και ενώ το «πόπολο» γινόταν δέκτης όλων εκείνων των «ταρατατζούμ» περί «κάθαρσης», ενώ οι ταγοί μας φλόμωναν το «λαουτζίκο» με τα ηχηρά «πατριωτικά και τα λοιπά παρόμοια περί έγερσης ζητήματος αποζημιώσεων από τη «Ζήμενς»,

ενώ είχαν στηθεί (για… ξεκάρφωμα) ακόμα και εξεταστικές επιτροπές στη Βουλή, την ίδια στιγμή

πίσω από τις κλειστές πόρτες είχαν – από πολύ νωρίς – ξεκινήσει οι… διευθετήσεις.

Κάπως έτσι, λοιπόν, στρώθηκε η «κάθαρση». Και, μάλιστα, για μια υπόθεση που οι ίδιοι εκείνοι που την κουκούλωσαν, οι ίδιοι που τη δημιούργησαν, τη βάφτιζαν ως «σκάνδαλο των σκανδάλων»…

Αμέσως μετά τον Παπανδρέου και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ήρθε η τρικομματική κυβέρνηση «σωτηρίας» του Παπαδήμου.

Θυμάστε τι μας είχαν πει για την κυβέρνηση Παπαδήμου; Η «συγκεκριμένη αποστολή» της, όπως μας έλεγαν, ήταν να φέρει σε πέρας την υπόθεση του PSI και της νέας δανειακής σύμβασης (σ.σ.: και όλα όσα συγκροτούν τον κοινωνικό αφανισμό υπό την κωδική ονομασία «Μνημόνιο 2»).

Ναι, αλλά ακούσατε ποτέ να μας λένε ότι η συγκυβέρνηση, η συνύπαρξη, το πρώτο εκείνο συνεταιριλίκι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ υπό τον κ. Παπαδήμο είχε, μεταξύ άλλων, ως αποστολή να φέρει πιο κοντά – και μάλιστα με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο – το κουκούλωμα του σκανδάλου «Ζήμενς»;

Μας είπαν ποτέ ότι από το «λαδάκι» που πήγε σε Τσουκάτους και Μαντέληδες, σε κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, σε C4i, σε ταγούς της ενημέρωσης και σε γαλαζοπράσινες «εξυπηρετήσεις», αρκούσε – τελικά – μια τόση δα «εξωδικαστική» στάλα για να βγάλουν «λάδι» τους ενεχόμενους σε ένα έγκλημα δισεκατομμυρίων (!) εις βάρος του ελληνικού λαού;

Οχι, ποτέ δε μας είπαν κάτι τέτοιο. Να όμως που τώρα αποδεικνύεται (οποία έκπληξις!) ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου επιτέλεσε «σπουδαίο» έργο και στον τομέα της υπόθεσης «Ζήμενς».

Τουτέστιν, «εργάστηκε σκληρά» και ως εκ τούτου της ανήκει όλη η «τιμή» πως προπαρασκεύασε το έδαφος για τον ολικό ενταφιασμό του σκανδάλου.

Οσο για τη νέα κυβέρνηση της νέας τρικομματικής αθλιότητας (συγγνώμη: «σωτηρίας» θέλαμε να πούμε…) ήρθε κι αυτή με τη σειρά της να ολοκληρώσει τα έργα των προηγούμενων.

Να βάλει, δηλαδή, την ταφόπλακα στην υπόθεση «Ζήμενς».

Αλλά, τέτοια δυσώδης «πρόνοια», τέτοια εξαγγελία περί το κουκούλωμα διά του «εξωδικαστικού συμβιβασμού» με τη «Ζήμενς», δεν είχαμε δει, δεν είχαμε ακούσει, ούτε στην προγραμματική συμφωνία των τριών εταίρων, ούτε στις προγραμματικές τους δηλώσεις, ούτε πολύ περισσότερο στις προεκλογικές τους δηλώσεις.

Επιβεβαιώνεται, έτσι, για πολλοστή φορά, το ρηθέν ότι «στην πολιτική λέγονται πράγματα που δε γίνονται και γίνονται πράγματα που δε λέγονται». Και μαζί με την προηγούμενη ρήση επιβεβαιώνεται και κάτι ακόμα:

Οτι τα περισσότερα από αυτά που «δε λέγονται», ισοδυναμούν με την πλήρη απόδειξη της πολιτικής ατιμίας εκείνων που τα διαπράττουν.

Για την ακρίβεια:

Ισοδυναμούν με απόδειξη της πολιτικής ατιμίας ενός συστήματος, όπου το μέτρο της «νομιμότητάς» του είναι ο νόμος των πολυεθνικών και το μέτρο της «ηθικής» του είναι η σύμφυση – με ή χωρίς μίζες – μεταξύ κράτους και μονοπωλίων.

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

«ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ = ΧΙΤΛΕΡΙΚΟ ΤΑΓΜΑ ΕΦΟΔΟΥ»

Posted by redship στο 28 Αυγούστου , 2012

 

«Τάγματα εφόδου»,«ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια» κι άλλα τέτοια

Ες – Εςτσίδικα ξεστόμισε προχτές ο επικεφαλής του ναζιστικού υποκόσμου.

Ο εν λόγω, τον οποίο βλέπουμε (φωτ.) εν μέσω του ταγματαλήτικου συρφετού του, αποθρασυμένος από την ασφάλεια που του παρέχει το αστικό κράτος και πλατσουρίζοντας στο βούρκο της καθεστωτικής σαπίλας που εκτρέφει το αυγό του φιδιού, μοιάζει να αισθάνεται έτοιμος να εκπληρώσει την υπόσχεση προς τον πυγμαλίωνά του, τον Χίτλερ, στη μνήμη του οποίου έγραφε (περιοδικό «Χρυσή Αυγή», Ιούλιος 1991):

«…θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για μια αναστροφή της Ιστορίας από το μοιραίο εκείνο 1945».

*

Η ανθρωπότητα γενικά, και η Ελλάδα ειδικά, βίωσαν μέσα από ποταμούς αίματος και ανείπωτες θηριωδίες τι σημαίνουν όλα αυτά.

Οι βρικόλακες του χιτλερισμού, θέλουν να μας επιστρέψουν στην περίοδο προ της «μοιραίας» – κατ’ αυτούς – ήττας του Χίτλερ.

Δηλαδή, ομολογούν αυτό που μόλις προχτές τόνιζε η ανακοίνωση του ΚΚΕ:

«ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ = ΧΙΤΛΕΡΙΚΟ ΤΑΓΜΑ ΕΦΟΔΟΥ»

 

 

Posted in ημεροδρόμος ριζοσπάστη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΕΡΤ «Κόβουν» την «Πρωινή Ενημέρωση»;

Posted by redship στο 28 Αυγούστου , 2012

Να αποδείξουν ότι δεν ανέχονται «παραφωνίες» έχουν βαλθεί οι άνθρωποι της τρικομματικής κυβέρνησης στην ΕΡΤ. Τις τελευταίες ημέρες είναι έντονη η φημολογία ότι η πρωινή καθημερινή ειδησεογραφική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης «Πρωινή Ενημέρωση» που παρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι Κώστας Αρβανίτης και Μαριλένα Κατσίμη περιορίζεται σε ένα δίωρο τα ξημερώματα και συγκεκριμένα 6 με 8 το πρωί.

Πέρυσι τέτοιον καιρό η συγκεκριμένη εκπομπή ήταν «στον αέρα» αν θα συνέχιζε να προβάλλεται, καθώς είχε γίνει στόχος αρκετών υπουργών της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα είχε γίνει θέμα συζήτησης τουλάχιστον δύο φορές σε συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου. Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τα επικριτικά σχόλια του διευθυντή του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Γ. Μουρούτη.

Βέβαια, η ΕΡΤ, όχι μόνο δεν είναι «ανεξάρτητη» και «αντικειμενική», αλλά υποταγμένη και στρατευμένη στην κυρίαρχη πολιτική, προβάλλει κατά κύριο λόγο και στηρίζει την κυβερνητική πολιτική. Οι προσπάθειες δημοσιογράφων που δεν υποτάσσονταν στην κυβερνητικη τηλεόραση, δεν αλλάζουν το χαρακτήρα και το ρόλο της ΕΡΤ. Ομως, η κλιμάκωση της ταξικής επέλασης σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων από την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, δε σηκώνει καμία «παραφωνία» στην κρατική τηλεόραση. Και η «Πρωινή Ενημέρωση» φαίνεται πως αποτελούσε «παραφωνία», γιατί και αντικειμενική επεδίωκε να είναι και τα κατάφερνε καλά κα  προσπαθούσε για ενημέρωση και από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού.

Posted in πολιτισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »