καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιανουαρίου 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

Archive for Ιανουαρίου 2014

Τρίκαλα, αναβολή πλειστηριασμών

Posted by redship στο 30 Ιανουαρίου , 2014

» δεν θα επιτρέψουμε κανέναν πλειστηριασμό ούτε χωράφι ,ούτε σπίτι σε κανέναν τραπεζίτη πέρα απο τις ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν εδώ είμαστε όλοι μαζί ..» » … σας είπαμε πρόεδρος είναι ο ίδιος ο λαός » …

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Posted in πλειστηριασμοί | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Φαρμακονήσι…

Posted by redship στο 27 Ιανουαρίου , 2014

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

   Πολλά ακούστηκαν και γράφτηκαν για τις δηλώσεις του Βαρβιτσιώτη, του υπουργού Ναυτιλίας. Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς και για τις δηλώσεις του Κεδίκογλου όσον αφορά τον απίθανο τρόπο που αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως κυβερνητικός προπαγανδιστής.  Όλα αυτά τα αφήνουμε κατά μέρος. Με την επισήμανση ότι για όσα συνέβησαν στο Φαρμακονήσι απαιτείται να λάμψει η αλήθεια.

   Στεκόμαστε στην τραγωδία στο Φαρμακονήσι από τούτη τη σκοπιά: Το μέγεθός της είναι τέτοιο που επιβάλλει να θυμηθούμε για μια ακόμα φορά τα αυτονόητα:

 

   Πρώτον, οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Συνεπώς κάθε πολιτική πράξη, κάθε πολιτική τοποθέτηση γύρω από την αντιμετώπιση του οξύτατου μεταναστευτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας κρίνεται και αποκαλύπτεται, κατ’ αρχάς, από αυτό: Από το αν προσεγγίζει το πρόβλημα με γνώμονα ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους. ‘Η από το αν, τελικά, εισηγείται – όποιον μανδύα κι αν μετέρχεται ο λόγος της – την αντιμετώπιση των μεταναστών  σαν να ήταν «ζώα», «υπάνθρωποι», «εγκληματίες», ως παρείσακτοι που χρησιμοποιούνται για τη διάχυση στην κοινωνία του δηλητηρίου της απανθρωπιάς, του ρατσισμού, της πατριδοκαπηλίας, του φασισμού.

   Δεύτερον, όποιος κάνει ασκήσεις απανθρωπιάς πάνω στο σώμα του μετανάστη, στην πραγματικότητα «εκπαιδεύει» την κοινωνία να φέρεται απάνθρωπα, να αποδέχεται ή να μην αντιδρά στην απανθρωπιά του ισχυρού, του δυνατού, του καταπιεστή, όταν αυτή εκδηλώνεται απέναντι στον κάθε ανίσχυρο, στον κάθε αδύναμο, στον κάθε ανήμπορο, στον κάθε καταπιεσμένο. Η απανθρωπιά δεν γνωρίζει σύνορα. Δεν σταματά στον μετανάστη – άνθρωπο. Παραμένει απανθρωπιά όταν έχει απέναντί της τον εργάτη – άνθρωπο. Τον συνταξιούχο – άνθρωπο. Τον απεργό – άνθρωπο. Τον διαδηλωτή – άνθρωπο. Τον απολυμένο – άνθρωπο. Τον άνεργο – άνθρωπο. Η απανθρωπιά, όταν πάρει το πάνω χέρι, δεν σταματά μπροστά σε χρώμα, σε φυλή, σε αλλοδαπό ή σε γηγενή.

   Τρίτον, κάποιοι προωθούν τον «ανθρωπισμό» της εξόντωσης ανθρώπων με όρους… αποπληθωρισμού. Λένε: «Να απαλλαγούμε από τους μετανάστες γιατί είναι πολλοί». Αν, όμως, δεχτούμε αυτό το «κριτήριο» (σσ: είναι «πολλοί») τότε γιατί να μην δεχτούμε το ίδιο «κριτήριο» κι όταν καλούμαστε να «απαλλαγούμε» από τους συνταξιούχους αφού, κατά ορισμένους, κι αυτοί είναι «πολλοί» και ζουν και «πολύ»; Να «απαλλαγούμε», τότε, κι από τους έχοντες ανάγκη την κοινωνική φροντίδα, την κοινωνική πρόνοια, την κοινωνική συμπαράσταση. Επίσης, είναι «πολλοί». Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι να «απαλλαγούμε» από τους ανθρώπους επειδή είναι «πολλοί». Αλλά να λυθούν τα προβλήματα των ανθρώπων που είναι πολλά.

   Τέταρτον, τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να αποτρέψει τους ανθρώπους που απειλούνται με αφανισμό από την αναζήτηση δρόμων για τη διασφάλιση της ζωής. Οι διεθνείς οργανώσεις εκτιμούν ότι τα επόμενα χρόνια ο αριθμός των προσφύγων θα ξεπεράσει τα 500 εκατομμύρια! Η δυστυχία, η πείνα, ο φόβος, η ανελευθερία θα είναι πάντα το «διαβατήριο» για την αναζήτηση της ελπίδας, της τροφής, της ασφάλειας. Αυτή είναι η ιστορία της ανθρωπότητας: Ενα «καραβάν σαράι» που ποτέ δε σχηματίστηκε από χόμπι, αλλά πάντα από ανάγκη. Οι μετανάστες δεν μετακινούνται για λόγους… «τουριστικούς». Τα στοιχεία είναι αμείλικτα και αποκαλύπτουν τους λόγους: Οι Παλαιστίνιοι που συνελήφθησαν για παράνομη είσοδο στην Ελλάδα ήταν 799 το 2005. Αλλά το 2006, το 2007 και 2008 (μετά τις επιδρομές στο Λίβανο και τη Γάζα) οι αριθμοί εκτινάχτηκαν σε 2.847, 5.135 και 4.593, αντίστοιχα! Επίσης, οι συλληφθέντες από το Ιράκ ήταν 1.402 το 2003. Μετά την εισβολή των Αμερικανών οι αριθμοί εκτινάχτηκαν για το 2006, το 2007 και το 2008 σε 8.157, 12.549 και 15.940 αντίστοιχα! Αυτή είναι η στατιστική του ιμπεριαλισμού. Αυτή είναι η σωστή λέξη: «Ιμπεριαλισμός». Οι μετανάστες δεν θα έφευγαν από τις χώρες τους αν το «παγκόσμιο χωριό» που υπηρετούν ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Πούτιν, δεν τους είχε στοιβάξει σε μια «γειτονιά» όπου οι εργαζόμενοι ζουν με 1 – 2 δολάρια τη μέρα και κάθε τρία δευτερόλεπτα ένα παιδί πεθαίνει από την πείνα. Δεν θα ξενιτεύονταν αν το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, το ΔΝΤ και όλοι οι ευαγείς οργανισμοί στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα, δεν τους κατακρεουργούσαν είτε με τα πολεμικά είτε με τα οικονομικά «βομβαρδιστικά» τους. Αυτός είναι ο λόγος που διεθνώς, στα τέλη του 2011, ο αριθμός των ξεριζωμένων έφτασε τα 42,5 εκατομμύρια, σύμφωνα με την έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Αυτός είναι ο λόγος που σε δεκαετή βάση οι χώρες προέλευσης των περισσότερων μεταναστών είναι Αφγανιστάν (2,7 εκατομμύρια),  Ιράκ (1,4 εκατ.), Σομαλία (1,1 εκατ.), Σουδάν (500.000), ΛΔ Κονγκό (491.000).

   Πέμπτον, οι εκπρόσωποι του δεδηλωμένου ναζισμού, αλλά και οι άλλοι του ανομολόγητου ρατσισμού, λένε ψέματα όταν ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης θα λυθεί με μέτρα αστυνομικά. Με καταστολή. Με στρατοκρατικά «κόλπα». Βάζοντας «αγροφύλακες» να σουλατσάρουν στην …Αθήνα και «ξένιους… Ποσειδώνες» να κάνουν καουμπόικα κόλπα στο Αιγαίο. Ποτέ και πουθενά δεν λύθηκε έτσι το πρόβλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αμερική. Παρά τα 700 χιλιόμετρα ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα με το Μεξικό, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να δέχονται κατά εκατομμύρια τους ισπανόφωνους μετανάστες. Λένε ψέματα, δηλαδή, όσοι ισχυρίζονται ότι χωρίς να αντιμετωπιστούν οι αιτίες που γεννούν την προσφυγιά, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μετανάστευσης. Η αστυνομοκρατία και η στρατοκρατία όχι μόνο δεν λύνει το μεταναστευτικό, αλλά αξιοποιείται για την «νομιμοποίηση» τέτοιων πρακτικών κατά του συνόλου του «εχθρού – λαού».

Μέτρα, τώρα!

   Οι διαστρεβλωτές, οι προπαγανδιστές της συμφοράς και τα κάθε λογής φασιστόμουτρα, αυτοί που ενώ ο ελληνικός λαός ρημάζεται από τους τραπεζίτες αυτοί δείχνουν τους… μετανάστες, θα ισχυριστούν ότι με τα προηγούμενα προσπαθούμε, τάχα,  να μειώσουμε τη σημασία και την έκταση του μεταναστευτικού προβλήματος στην Ελλάδα.

Όποιος έχει ένα δράμι μυαλό καταλαβαίνει: Μόνο αν φωτιστούν οι αιτίες αναδεικνύεται και το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας, που είναι τεράστιο και καθημερινό. Σε κάθε καλόπιστο άνθρωπο που λέει «ναι, όσα λέτε είναι σωστά, αλλά δεν πρέπει κάτι να γίνει;», απαντάμε: Όχι μόνο πρέπει να γίνει «κάτι», αλλά πρέπει να γίνουν πολλά. Και πρέπει να γίνουν τώρα!

   Εκείνο, όμως, που δε πρέπει να γίνει, σε καμία περίπτωση, εκείνο που δεν πρέπει με τίποτα να επιτρέψουμε ως κοινωνία, είναι να αφήνεται το πρόβλημα των μεταναστών να μετατρέπεται σε εφαλτήριο του φασισμού. Ούτε ένα βήμα δεν πρέπει να γίνει από ό,τι διακήρυξαν οι Έλληνες από την πρώτη στιγμή της απελευθέρωσής τους. Οι Έλληνες έχουν την τιμή ήδη από το 1827, από το Σύνταγμα της Τροιζήνας, να δηλώσουν τον απόλυτο σεβασμό και τη διασφάλιση όλων των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπινου όντος εντός της ελληνικής επικράτειας, διασφαλίζοντας την υπαγωγή του στο καθεστώς παροχής κάθε δικαιώματος και υποχρέωσης που απέρρεε από την έννομη τάξη της Ελλάδας. Αυτήν την τιμή, αυτήν την ανθρωπιστική παρακαταθήκη, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να δεχτεί να του τη «λερώσει» κανένας «Καιάδας» και κανένα χιτλεροειδές. Κανένας ταγός  που βαφτίζει τον μετανάστη εκ προοιμίου «εγκληματία» από τον οποίο θα «επανακαταλάβουμε τις πόλεις μας» (ίσως και τις θάλασσές μας…) στο πλαίσιο μιας «νομιμότητας» που όπως έστυψε τους μετανάστες τον καιρό της «ανάπτυξης» έτσι έστυβε και στύβει και τους γηγενείς την περίοδο της κρίσης.

   Ναι, πρέπει να γίνουν πολλά. Και πρέπει να γίνουν τώρα! Γιατί το πρόβλημα είναι μεγάλο και δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Γιατί ούτε οι τρομοκρατικές επιχειρήσεις – «σκούπα» το λύνουν, ούτε οι «Σπιναλόγκες» – στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πρέπει, τώρα:

  • Παρά και ενάντια στην ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία και τις διατάξεις του Δουβλίνου, να παραχωρηθούν ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες, για να μπορούν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας, όπως ζητούν.
  • Να αποδοθούν όλα τα κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα στους μετανάστες που εργάζονται ώστε και οι ίδιοι να μην γίνονται θύματα ανείπωτης εκμετάλλευσης και αυθαιρεσίας αλλά και να μην αξιοποιούνται ως πολιορκητικός κριός ενάντια στα δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων.
  • Να δημιουργηθούν δημόσιοι, οργανωμένοι, ανθρώπινοι χώροι υποδοχής και όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης.
  • Να τσακιστούν τα κυκλώματα των λαθρεμπόρων και της εκμετάλλευσης μεταναστών, να τσακιστούν τα εγκληματικά κυκλώματα Ελλήνων, μεταναστών ή… «μεικτά», που δρουν και στρατολογούν καθάρματα από την μεταναστευτική χοάνη, με τρόπο παραδειγματικό και αμείλικτο.

   Και, φυσικά, είναι υπόθεση του ελληνικού λαού να δυναμώσει ο αγώνας του για μια Ελλάδα που δε θα γίνεται συνεργός, αλλά θα υψώνει φωνή, θα γίνει «φράκτης» κατά των εγκλημάτων που διαπράττονται στις χώρες των μεταναστών και προκαλούν τα καραβάνια της προσφυγιάς.

Υστερόγραφο: Σήμερα συμπληρώνονται 5 χρόνια από τον θάνατο του Πάνου Τζαβέλλα. Αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος θα τιμηθεί, σήμερα στις 8.30 το βράδυ, από ξεχωριστούς καλλιτέχνες σε μια ιδιαίτερη μουσική βραδιά στο «Ρυθμός Stage», στην Ηλιούπολη, αφιερωμένη στη μνήμη του και στα τραγούδια του.

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος, μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μάρθα Φριντζήλα: «Η Χρυσή Αυγή υποστηρίζεται από “καλλιτέχνες” της υποκουλτούρας της καψούρας, της μαγκιάς και της αρπαχτής»

Posted by redship στο 26 Ιανουαρίου , 2014

 

αναδημοσίευση  από     alfavita

 

 

 

Συνέντευξη της Μάρθας Φριντζήλα στο alfavita.gr

Επιμέλεια συνέντευξης: Ράνια Παπαδοπούλου – Χρήστος Κωστόπουλος 

Η Μάρθα Φριντζήλα μιλά  στο alfavita.gr για την τέχνη, τον πολιτισμό και τον ρόλο του καλλιτέχνη  σε μια περίοδο  οικονομικής και πολιτιστικής κρίσης καθώς και ανάδυσης του φασιστικού φαινομένου.  Απαντά στις ερωτήσεις μας με τον δικό της ,ξεχωριστό τρόπο, αφήνοντας χώρο για προβληματισμό και περαιτέρω αναζήτηση. Δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί η σχέση της με το θέατρο όπως και τα επόμενα βήματά της σε δισκογραφικό και συναυλιακό  επίπεδο. Άνθρωπος του θεάτρου και της μουσικής, με μεγάλη αγάπη στη διδασκαλία των νέων, ό,τι και αν κάνει το κάνει με μεράκι και αφοσίωση.

Είναι η σημερινή περίοδος, περίοδος έμπνευσης για ένα καλλιτέχνη; 

Η έμπνευση δεν εξαρτάται από τις κοινωνικές , οικονομικές ή πολιτικές συνθήκες της κάθε εποχής. Ο Παπαδιαμάντης λέει στον Πανδρολόγο “το κέφι είναι αυθαίρετον πράγμα”,  και η έμπνευση επίσης. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σε επισκεφτεί.  Η σημερινή περίοδος είναι  περισσότερο περίοδος δοκιμασίας για έναν καλλιτέχνη.
Είναι δύσκολο να κρατήσεις ισορροπίες και να μείνεις σταθερός στους στόχους σου όταν δυσκολεύεσαι να βιοποριστείς.

Θεωρείτε ότι  υπάρχει καλλιτεχνική εκπαίδευση; 

Όχι.  Μιλάω για την χώρα μας μόνο. Η τέχνη στην Ελλάδα θεωρείται χόμπυ ή παιχνίδι. Έχουμε την εντύπωση πως ο καλλιτέχνης είναι ένας καλοπερασάκιας που κάνει τα γούστα του. Έτσι εκπαιδευόμαστε από το σπίτι μας ακόμα, αυτό αντιμετωπίζουμε και στα σχολεία μας: “διάβασε τα μαθήματά σου και μετά θα παίξεις”. Μπάλλα, κρυφτό, θέατρο, μουσική, τυφλόμυγα δεν έχει σημασία, όλα παιχνίδι είναι, άρα δεν το παίρνουμε στα σοβαρά.

Η πειρατεία ή οι πολυεθνικές σκοτώνουν τη μουσική;

Η μουσική πεθαίνει όταν την εμπορευόμαστε αποκλειστικά για το κέρδος.  Οπότε είναι πιθανό και οι πολυεθνικές μα και η πειρατεία να σκοτώσουν την μουσική. Με τις πολυεθνικές απλά η δουλειά γίνεται πιο εύκολα, γιατί οι πολυεθνικές διαθέτουν τα όπλα να πείσουν τον κόσμο να καταναλώσει ένα άχρηστο προιόν. Η κατανάλωση είναι ο θάνατος της μουσικής.

Έχετε δηλώσει ότι η σοβαρή ενασχόληση με την τέχνη είναι πολιτική πράξη. Κατά ποιον τρόπο;

Η επιλογή να ζεις και να βιοπορίζεσαι από την τέχνη είναι πολύ δύσκολη απόφαση στην χώρα που ζούμε. Γνωρίζεις πως δεν θα σε πάρει κανείς στα σοβαρά και παρόλα αυτά επιμένεις να επενδύεις στην ποίηση και την αγωγή της ψυχής, συνεχίζεις να ελπίζεις πως θα βρεις ανθρώπους να σε ακολουθήσουν ή τουλάχιστον να σε ακούσουν. Το κράτος σε έχει χεσμένο, η πλειοψηφία του κόσμου σε θεωρεί μαλάκα και αγαπά να καταναλώνει ό,τι σαχλαμάρα του προτείνει η τηλεόραση και το λάιφ στάιλ, κι εσύ επιμένεις πως η πραγματική τέχνη απευθύνεται σε όλους και συνεχίζεις να εκπαιδεύεσαι για να καταφέρεις να εκπαιδεύσεις με την σειρά σου και να πάρεις με το μέρος σου όσο περισσότερους μπορείς. Η Τέχνη μπορεί να σε ταρακουνήσει, να σου αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεσαι. Δεν θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή υποστηρίζεται από “καλλιτέχνες” της υποκουλτούρας της καψούρας, της μαγκιάς και της αρπαχτής. Δεν θα βρεις κανέναν σοβαρό καλλιτέχνη να παρακινεί τον κόσμο στον τραμπουκισμό, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Βλέπετε σήμερα κάτω από αυτές τις συνθήκες, τη δυνατότητα ανάδυσης ενός καλλιτεχνικού ρεύματος με πολιτικές προεκτάσεις όπως σε προηγούμενες περιόδους;

Αν η ανάγκη για συνεργασία και σύμπραξη καλλιτεχνών που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό καταφέρει να αποκτήσει φωνή και κοινό, ναι, είναι πιθανή η δημιουργία ενός καλλιτεχνικού ρεύματος. Δεν πιστεύω όμως πως υπάρχει στρατευμένη τέχνη. Υπάρχει η Τέχνη. Και η Τέχνη δεν εξυπηρετεί  πολιτικές σκοπιμότητες. Έχει όμως την δύναμη να εκπαιδεύσει σωστά και να κάνει έναν σκεπτόμενο άνθρωπο καλύτερο άνθρωπο, άρα καλύτερο πολίτη.

Πώς θα μπορούσε η τέχνη να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου; Πώς κρίνετε στην Ελλάδα τη στάση των Καλλιτεχνών απέναντι σε αυτό; 

Όλα ξεκινούν από την εκπαίδευση. Αν η εκπαίδευση επενδύσει στην τέχνη, οι πιθανότητες ένα παιδί να παρουσιάσει φασιστική συμπεριφορά μειώνονται. Την στάση των καλλιτεχνών την κρίνω όπως κρίνω την στάση όλων των ανθρώπων. Βέβαια, είναι εύκολο να κατακρίνεις τον φασισμό όταν πρόκειται για την άνοδο ενός νεοναζιστικού κόμματος. Το θέμα είναι να εντοπίζεις και να πολεμάς τον φασισμό παντού και πάντα. Γύρω σου και μέσα σου.

Σαν σκηνοθέτης και ηθοποιός, ποιο θεατρικό έργο θεωρείτε πιο επίκαιρο από ποτέ και γιατί;

Το Έπος του Γκίλγκαμες, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη, τις τραγωδίες του Σέξπιρ,  την Ερωφίλη του Χορτάτζη, τον Ερωτόκριτο του Κορνάρου,  τα έργα του  Τσέχωφ, του Ίμπσεν, του Στρίντμεργκ, του Μπρεχτ, του Μπέκετ, του Βιριπάεφ, της Σάρα Κέην και πολλά πολλά ακόμη. Όλα τα μεγάλα ποιητικά έργα είναι επίκαιρα.  Ο ποιητής μιλά στους ανθρώπους για την άλλη τους ζωή, εκείνη που έχουν σβήσει και έχουν ξεχάσει.  Ο τρόπος για να δούμε την ασκήμια είναι να  κοιτάξουμε την ομορφιά. Το ψέμμα το καταλαβαίνουμε όταν μάθουμε την αλήθεια, το στραβό σαν δούμε το ίσιο.  Όπως λέει κι ο Ελύτης:
“Όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.”

Πιστεύετε ότι η Ελλάδα είναι σε πολιτισμική κρίση τα τελευταία 40 χρόνια. Πώς ορίζετε την κρίση αυτή;

Όταν ντρέπεσαι να πεις πως ο γιος σου είναι χορευτής ή μουσικός ή ζωγράφος, γλύπτης, ποιητής ή ηθοποιός.  Όταν δεν πας το παιδί σου στο θέατρο αλλά στην ζωντανή εκπομπή της Μενεγάκη. Όταν ψηφίζεις για το ποιος θα αποχωρήσει από το τάλεντ σόου με μεγαλύτερη αγωνία απο αυτήν που έχεις όταν ψηφίζεις στις εκλογές και πολλά άλλα.

Σχετικά με το θέατρο. Θεωρείτε ότι οι επιχορηγήσεις από το Υπουργείο Πολιτισμού,μπορούν να δώσουν μία απάντηση στην κρίση σε αυτόν τον τομέα; Ναι ή όχι και γιατί;

Η Τέχνη δεν ήταν ποτέ κρατικοδίαιτη. Και τις εποχές που το Υπουργείο μοίραζε λεφτά -εκεί κοντά στους Ολυμπιακούς αγώνες αν θυμάστε- δεν είδαμε και κανένα σπουδαίο έργο. Ο λόγος για τον οποίο γίνεται ένα έργο είναι το σημαντικό.  Και δεν είναι τα χρήματα λόγος για να κάνεις έργο. Τα χρήματα είναι για να ζήσεις. Φυσικά και βοηθούν, αλλά δεν εξασφαλίζουν και το αποτέλεσμα.

Τι σημαίνει  για εσάς το Baumstrasse;

Το  Baumstrasse είναι ο χώρος εργασίας μου, είναι το σπίτι μου, είναι τόπος συνάντησης και δημιουργίας, είναι χώρος αναψυχής, είναι σχολείο, πάρτυ, άνθρωποι, διαφωνίες, συγκινήσεις.

Ετοιμάζετε κάποια καινούργια δισκογραφική δουλειά;

Ηχογραφήσαμε το Kubara project #3 και γράψαμε ακόμα κάποια τραγούδια, και ίσως τα κυκλοφορήσουμε. Δεν έχουμε σκεφτεί να κάνουμε δίσκο, αλλά θέλουμε να τα κοινοποιήσουμε.

Ποιά είναι τα σχεδιά σας μετά τα live με το Kubara Project;

Έχει ξεκινήσει ήδη το Αττικό σχολείο αρχαίου δράματος, και ο προγραμματισμός για το  summer school που θα πραγματοποιηθεί 1-10 Ιουλίου κι έχει θέμα τον Αίαντα του Σοφοκλή  και ”το τέλος των ηρώων”. Από τον Οκτώβρη εργαζόμαστε πάνω στις εφτά τραγωδίες του Σοφοκλή που θα παρουσιάσουμε το καλοκαίρι στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας.

Posted in πολιτισμός, μάρθα φριντζήλα | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Φονιάδες των λαών!

Posted by redship στο 25 Ιανουαρίου , 2014

 

 

αναδημοσίευση από  αντίσταση στις γειτονιές

 

Πριν δύο μήνες ήταν το Πάλαιρο της Λευκάδας. Νωρίτερα η Λαμπεντούζα. Το καλοκαίρι η Μανωλάδα. Πριν μερικά χρόνια το γύρο του διαδικτύου έκαναν φωτογραφίες βασανισμού προσφύγων και πάλι στο Φαρμακονήσι. Από κοντά και οι εικόνες φασιστών να κυνηγάνε μετανάστες μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας με νεκρούς και τραυματίες,  οι επιθέσεις τους συνεχίζονται ακόμη και τώρα που «μαζεύονται». Συνηθισμένη, καθημερινή εικόνα, η συμπεριφορά των οργάνων του συστήματος απέναντι σε όποιον μοιάζει με «ανατολίτη» ή με μη Έλληνα. Συνεχής έλεγχοι αυτοκινήτων, περικυκλωμένων από πάνοπλους κουκουλοφόρους, παρενοχλήσεις, κυνήγια, ξεφτιλισμοί, ξυλοδαρμοί, προσαγωγές, φυλακίσεις, εγκλεισμοί κάτω από άθλιες συνθήκες εκατοντάδων και χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Για να μην πούμε για εξαφανίσεις, «περίεργους» και φανερούς φόνους. Ατιμώρητους φυσικά. Και για τους πιο τυχερούς; Εξαθλίωση. Ένα στρώμα ύπνου σε ένα άθλιο δωμάτιο μιας τρισάθλιας πολυκατοικίας, μεροκάματα περίπου επιβίωσης και αν τα πάρουν. Πολύ πιθανό να καταγγελθούν ως «παράνομοι» και να διωχθούν απλήρωτοι. Παλιότερα ήταν Αλβανοί, τώρα είναι Πακιστανοί, Αφγανοί, Μπαγκλαντεζιανοί, Σύροι, Κούρδοι, Αφρικανοί και πάει λέγοντας.

Όλοι από χώρες κατεστραμμένες. Κατεστραμμένες όχι από τη φύση και τη κακή τους μοίρα αλλά για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Τις καταστρέφουν οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές, παρέα με τους Ρώσους και Κινέζους, για τα κέρδη τους, για τη μοιρασιά, για τον έλεγχο του κόσμου, για να αρπάξουν όσο περισσότερα μπορούν. Από κοντά και τα τσιράκια τους σαν τους «δικούς μας» περήφανους πατριώτες που κουνάνε χαρωπά την ουρά τους όταν τους δίνουν ρόλο, όπως κάθε λακές, στις εισβολές, στις καταστροφές και στις δολοφονίες των λαών. Από το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία μέχρι την Κεντροαφρικάνικη δημοκρατία.
Αυτοί οι λακέδες, οι φρουροί την νομιμότητας των ιμπεριαλιστών στο Αιγαίο, στο Ιόνιο, και στη Μεσόγειο δολοφονούν ασύστολα ανθρώπους που ψάχνουν τη μοίρα τους κάτω από ένα ήλιο κρυμμένο από τα σύννεφα των τοπικών, προς το παρών, πολέμων.
Αποτροπή για την υπεράσπιση της πατρίδας και των Ελλήνων το λένε! Ποιοι; Αυτοί που επιφυλάσσουν την ίδια μοίρα στον ελληνικό λαό με αυτή των από την Ασία προερχόμενων «παρανόμων» που απειλούν την αμόλυντη πατρίδα τους, της οποίας οι θάλασσές μολύνονται ήδη από τα χημικά των αφεντικών τους και δεν βγάζουν άχνα! Αυτοί που μας κλέβουν τα πάντα, μέχρι και τη ζωή μας, για να μη χάσουν τα «λεφτά τους» οι δανειστές τους, οι εγγυητές της εξουσίας τους εδώ και σχεδόν 200 χρόνια.
Φονιάδες είναι. Όπως φονιάδες είναι και τα τσογλάνια που τους κάνουν τη δουλειά, είτε μπλε στολή φοράνε, είτε χακί είτε άσπρη.
Σκοτώνουν αυτούς που δεν τους είναι πια χρήσιμοι και δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να δηλώσουν ακόμη και περήφανοι. Περήφανοι για τα «παιδιά του λαού» που αποφάσισαν για ένα κομμάτι ψωμί να στραφούν κατά του λαού και δε θα διστάσουν να σκυλοπνίξουν τον οποιονδήποτε για χάρη του «μεροκάματου». Ακόμη και μανάδες, ακόμη και παιδιά. Όπως δε διστάζουν να κυλήσουν στο αίμα κάθε αντίδραση κάθε εργαζόμενου σε αυτό το τόπο. Έχουν αποθρασυνθεί τόσο που αντί να το βουλώσουν, έστω για τα προσχήματα, βγαίνουν ανοιχτά και δηλώνουν την περηφάνια τους.
Έκαναν το πατριωτικό τους καθήκον, η εξουσία και τα τσιράκια της, ωρύονται οι γλείφτες των ΜΜΕ! Αφού βέβαια συγκινηθούν πρώτα, αφού σκυλεύσουν τα πτώματα, αφού πιάσουν τηλεθεάσεις με τον πατέρα που κλαίει και αφού καταλήξουν να μας πουν ότι είναι ψεύτης και ότι φταίει αυτός που πήρε γυναίκα και παιδιά σε ένα επικίνδυνο ταξίδι! Και φυσικά όλο και κάπου θα βρουν και ένα φοβισμένο να τους πει πόσο καλά τους φέρθηκαν τα «παιδιά» του λιμενικού!
Θανατηφόρα αλαζονεία για όλους μας. Απ’ όπου κι αν προερχόμαστε!

Φονιάδες είναι όλοι τους. Οι ιμπεριαλιστές, τα ντόπια αστικά τσιράκια τους και τα όργανά τους με στολή ή μικρόφωνο. Ταξικοί φονιάδες.
Κλαίει ο πατέρας και μαζί του και εμείς. Με δάκρυα στενοχώριας αλλά και οργής. Οργής γιατί μένουν ατιμώρητοι οι φονιάδες.
Δεν θα διαρκέσει για πολύ όμως όλο αυτό το φονικό.
Θα έρθει η ώρα να το πληρώσουν και θα είναι πολύ σκληρή η τιμωρία τους. Όσους γενίτσαρους και αν μαζέψουν. Τόσο σκληρή τιμωρία που μόνο οι καταπιεσμένοι, μόνο οι λαοί ξέρουν να εφαρμόζουν.

Posted in Η «Δημοκρατία του φερετζέ», γουρούνια μ΄ανθρώπινη μορφή, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, μετανάστες, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Του Ουλιάνωφ το μειδίαμα…

Posted by redship στο 24 Ιανουαρίου , 2014

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

   Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο των 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που «ζουν» με 1,5 δολάρια την ημέρα. Ένα ερώτημα πλανάται  πάνω από την Ευρώπη των 120 εκατομμυρίων φτωχών και απόκληρων. Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ελλάδα της αιθαλομίχλης: «Τι να κάνουμε;»…

   Στις αρχές του περασμένου αιώνα, σε άλλες (;) συνθήκες το ερώτημα είχε τεθεί και είχε απαντηθεί από τον άνθρωπο που την περασμένη Δευτέρα συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από τον θάνατό του, στις 21 Γενάρη 1924: Τον Λένιν.

   Κατ’ αρχάς τι σόι άνθρωπος, τι σόι τύπος ήταν ο Λένιν; «Λένιν, ο πιο ανθρώπινος άνθρωπος», έγραφε μετά τον θάνατό του ο Μαγιακόφσκι. Αλλά ο Μαγιακόφσκι λάτρευε τον Λένιν και ίσως δεν θα μπορούσε να είναι αντικειμενικός στην κρίση του. Είναι σημαντικότερο, λοιπόν, να μας περιγράψει την προσωπικότητά του κάποιος που οι σχέσεις του μαζί του υπήρξαν, το λιγότερο, πολυκύμαντες: «Ο Λένιν – γράφει ο Τρότσκι – ανεχόταν την νεροποντή από εγκώμια με τον τρόπο που ένας ανυπόμονος πεζός υπομένει τη βροχή κάτω από μια ξώπορτα».  Και ως πολιτικός, ως ηγέτης; Ο Τρότσκι πάλι αναφέρει: «Δεν επέβαλε το σχέδιό του στις μάζες. Βοηθούσε τις μάζες να συλλάβουν και να πραγματοποιήσουν τα δικά τους σχέδια».    

 

   Έχει να πει κάτι ο Λένιν σήμερα στους εργαζόμενους και στους άνεργους; Τί νόημα έχουν τα λόγια του στην εποχή του Wi – Fi; Και κυρίως τί προοπτική μπορεί να προσφέρει η πολιτική του δράση τώρα που επήλθε το «Τέλος της Ιστορίας», τώρα που το εγχείρημα της Οκτωβριανής Επανάστασης ανατράπηκε;

   Μια σκέψη είναι αυτή που διατυπώθηκε από τον Σαρτρ: Ο μαρξισμός, έλεγε, «είναι αξεπέραστος διότι δεν ξεπεράστηκαν οι συνθήκες που τον ανέδειξαν». Και ο Λένιν δεν εκπροσωπεί τίποτα λιγότερο από αυτό: Τον μαρξισμό στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Δηλαδή την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας των μονοπωλίων στον κόσμο. Η’ μήπως σήμερα, επί «Ζήμενς» και «Κρούπ», επί τραπεζιτών και εργολάβων, ζούμε κάποια άλλη εποχή;

   Αν πάλι ο Σαρτρ δεν ακούγεται και τόσο πειστικός στα αυτιά ορισμένων, τότε τους προτείνουμε να λάβουν τοις μετρητοίς τον κ.Σαμαρά. Αυτός (!) είναι που μνημονεύει τον Λένιν στη Βουλή συχνότερα κι από το ΚΚΕ. Και τον κ.Στουρνάρα. Αυτός (!) είναι που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ότι διαβάζει τον Λένιν. Ανελλιπώς, όπως λέει. Οι μαρτυρίες τους ίσως φανούν χρήσιμες για την πιστοποίηση της επικαιρότητας της λενινιστικής παρακαταθήκης.  Ειδικά αν σκεφτούμε τι διαπράττουν οι κκ. Σαμαράς – Στουρνάρας, γεγονός που πείθει ότι ο λόγος που διαβάζουν τον Λένιν είναι για να κάνουν τα ακριβώς αντίθετα…

 

   «Τι να κάνουμε;», για παράδειγμα, στην Ελλάδα που λιμοκτονεί υπό το βάρος των χρεών; Έχει ο Λένιν να μας πει κάτι; Έχει να προτείνει κάτι στους Έλληνες του μόχθου που – ως μη όφειλαν – έχουν πληρώσει αυτά τα χρέη χίλιες φορές, αλλά τους επιβάλλουν να τα πληρώσουν άλλες χίλιες;

  • «…νομίζουμε – έλεγε ο Λένιν απευθυνόμενος στους λαούς της Ευρώπης και όλου του κόσμου – πως για την ακύρωση των χρεών  θα αναγκαστούν (σσ: οι λαοί) να περιμένουν κάτι άλλο και να δουλέψουν σε κάποια άλλη κατεύθυνση, χωρίς να υπολογίζουν στη «γενναιοψυχία» των κυρίων καπιταλιστών».

Τι έκανε λοιπόν ο Λένιν που δεν επαφίετο στην «γενναιοδωρία» των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων και φυσικά δεν «διαπραγματευόταν» μαζί τους; Το Γενάρη του 1918, η σοβιετική κυβέρνηση, με διάταγμα υπογεγγραμμένο από τον Λένιν, ακύρωσε τα εσωτερικά και εξωτερικά δάνεια που είχε συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή κυβέρνηση. Τέλος!

Όμως, οι Μπολσεβίκοι, επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστές, δηλαδή και πατριώτες και διεθνιστές, την ώρα που οι πολιτικοί προπάτορες του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου έστελναν στρατό εναντίον τους, εκείνοι, όσον αφορά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, να τι έκαναν:

  • «Ενα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής κυβέρνησης στον εξωτερικό τομέα ήταν η παραίτησή της από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ), που επέβαλαν το 1897, μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα (…) από την Οχτωβριανή Επανάσταση η Ελλάδα απεκόμισε οικονομικά οφέλη. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία, με απόφαση του Δεύτερου Συνεδρίου των Σοβιέτ, απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Ακόμα, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Αγιο Ορος, καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρώσικο νοσοκομείο στον Πειραιά, το σημερινό Τζάνειο) κλπ.» (Κώστας Αυγητίδης, «Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920)», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»). Ετσι αντιμετώπισαν, λοιπόν, οι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν τα θέματα του χρέους

Και για τους εκάστοτε «σωτήρες» μας; Έχει να πει κάτι ο Λένιν; Η άποψή του δεν μας φαίνεται και πολύ παράταιρη:

  • «Σε μια κοινωνία – έλεγε – που βασίζεται (…) στην υποδούλωση των εκατομμυρίων φτωχών και εργαζομένων από μια χούφτα πλουσίων, η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να είναι ο πιο πιστός φίλος και σύμμαχος των εκμεταλλευτών, ο πιο πιστός φρουρός της εξουσίας τους. Και για να είναι σίγουρος φρουρός, δεν αρκούν στον καιρό μας τα κανόνια, οι ξιφολόγχες και ο βούρδουλας: Πρέπει να φροντίσεις να υποβάλλεις στα θύματα της εκμετάλλευσης την ιδέα ότι η κυβέρνηση στέκεται πάνω από τις τάξεις, ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ευγενών και της αστικής τάξης, αλλά τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, ότι φροντίζει να προστατεύει τους αδύναμους και τους φτωχούς από τους πλούσιους και τους ισχυρούς».

Έχει ο Λένιν να μας πει κάτι για την κρίση;

  • «(…) τα εννιά δέκατα του πληθυσμού αποτελούνται από φτωχούς (…) η μάζα του λαού (…) παραμένει σε φτώχεια τέτοια, που φτάνει τα όρια της εξαθλίωσης. Η κρίση – έγραφε ο Λένιν – δείχνει ότι η σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να παράγει ασύγκριτα περισσότερα προϊόντα για την καλυτέρευση της ζωής όλου του εργαζόμενου λάου, αν δεν είχαν αρπαχτεί η γη, τα εργοστάσια, οι μηχανές κ.τ.λ. από μια χούφτα ατομικούς ιδιοχτήτες, που βγάζουν εκατομμύρια από τη λαϊκή εξαθλίωση».

   Ωραία. Αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε τα προηγούμενα τίθενται δυο ερωτήματα: Πρώτον, να κάτσουμε αναπαυτικά πάνω στο αυθόρμητο της οργής και του θυμού μας και να περιμένουμε την έλευση της ουτοπίας; Δεύτερον (και κυριότερο): Ποιο το νόημα της ουτοπίας που θέλουν να βλέπουν ορισμένοι δογματικοί στον Λένιν, μιας και στο τέλος – τέλος η ουτοπία αυτή ανατράπηκε;

   Πριν φτάσουμε στην ανατροπή, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο Λένιν, όπως γράφει ο Αντόρνο για τον Μάρξ, δεν ήταν παρά «εχθρός της ουτοπίας προς χάριν της πραγματοποίησής της»! Ο Λένιν ήξερε ότι «το «αυθόρμητο στοιχείο» δεν αποτελεί στην ουσία τίποτε άλλο παρά εμβρυακή μορφή του συνειδητού», αλλά, όπως πρόσθετε, χωρίς την ανάπτυξη του συνειδητού τα αυθόρμητα ξεσπάσματα δε θα γίνουν ποτέ τίποτα «περισσότερο (από) ξεσπάσματα απόγνωσης κι εκδίκησης παρά αγώνας» (Λένιν, «Τι να κάνουμε;», σελ. 30, «Σύγχρονη Εποχή»). Ήξερε, δηλαδή, ότι επειδή ακριβώς «η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι συγκροτημένη τόσο έλλογα και τόσο βολικά», υπάρχει ο κίνδυνος χωρίς αγώνα «η κοινωνία (να) σαπίζει» και ο ακόμα μεγαλύτερος ο κίνδυνος «αυτό το σάπισμα (να) παρατείνεται κάποτε ολόκληρες δεκαετίες».

   Οι μετρ του εξυπνακισµού, φυσικά, επιμένουν: «Ναι», θα µας πουν ειρωνικά, «αλλά όση “σοφία” κι αν κρύβουν τα παραπάνω λόγια του Λένιν αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι τα “καθεστώτα’’ που δημιουργήθηκαν από τον Λένιν και τους οµοίους του κατέρρευσαν». Από τέτοιες τοποθετήσεις του συρµού άλλο τίποτα. Αυτού του τύπου οι αναγνώσεις της Ιστορίας είναι τόσο «εμβριθείς», ώστε να µην προκαλεί πια καµία εντύπωση ότι παραγνωρίζουν ακόµη και τα στοιχειώδη:

  • Πρώτον, ότι μετά από την ήττα που επέφεραν στο όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης οι εξελίξεις στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», η αλήθεια  που περιέχεται στη σκέψη του Οσκαρ Ουάιλντ  γίνεται ακόμα πιο επίκαιρη: «Ένας χάρτης του κόσµου – έλεγε – που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».
  • Δεύτερον ότι ο Λένιν – και εδώ μιλάμε για τον Λένιν – είχε ξεκαθαρίσει πολύ νωρίς στους επιγόνους του: «Κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να μας τσακίσει αν δεν κάνουμε καμιά υπερφυσική ανοησία», έγραφε. Το να χρησιμοποιείς τις μεθόδους του καπιταλισμού στο όνομα της «οικοδόμησης του σοσιαλισμού» είναι προφανώς περισσότερο κι από την «υπερφυσική ανοησία», για την οποία προειδοποιούσε ο Λένιν.
  • Τρίτον, ότι στο πανανθρώπινο αίτημα να «ξελασπώσουμε το μέλλον» δεν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον που περιέγραφε ο Μαρξ αμέσως μετά την ήττα της Παρισινής Κομμούνας: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

 Ο Λένιν, λοιπόν, εκείνο που πάνω απ’ όλα συμβολίζει, για μας φυσικά, είναι η αστείρευτη δύναμη που περικλείεται στην μετατροπή του κοινωνικού δίκιου σε πολιτική δράση. Συμβολίζει εκείνη την ακατάβλητη ζωντάνια της σκέψης και της θεωρίας που δεν γίνεται «πατρόν», δεν γίνεται «δόγμα», αλλά εργαλείο και καθοδήγηση για δράση στην προοπτική ενός κόσμου χωρίς ίχνος δεσποτισμού, όπου «η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός συνιστά προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».

   Αυτός είναι και ο λόγος που κανένας – κομμουνιστής τουλάχιστον – δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει με τα λόγια του Μαγιακόφσκι:

«Επιμένουμε: Μην κάνετε τον Λένιν στάμπες/ Μην τυπώνετε το πορτρέτο του σε πλακάτ,/κερόπανα, πιάτα, ποτήρια, ταμπακέρες./ Μην κάνετε τον Λένιν μπρούντζο./ Μην του αφαιρείτε το ζωντανό του βάδισμα/ και το ανθρώπινό του πρόσωπο/ που ο ίδιος μπόρεσε να διαφυλάξει/ ποδηγετώντας την ιστορία./ Ακόμα ο Λένιν είναι της γενιάς μας άνθρωπος/ ζωντανός με τους ζωντανούς/ αφήστε τον να είναι ζωντανός, όχι πεθαμένος/- Διά ταύτα – κάνετε τον Λένιν δάσκαλό σας/ αλλά μην τον αγιοποιήσετε./ Θρησκεία μην κάνετε τ’ όνομα ενός ανθρώπου/ που σ’ όλη του τη ζωή πολέμαγε όλες τις θρησκείες/ μην τον κάνετε σκεύος λατρείας για να το ρίξτε στο εμπόριο – μην εμπορευτείτε τον Λένιν»

Posted in Β. Ι. Λένιν, Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ξηρός: Ένας χρήσιμος… ελεύθερος

Posted by redship στο 23 Ιανουαρίου , 2014

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

 

   Κάθε φορά που οι «Ζορό» της ατομικής τρομοκρατίας ανακαλούνται στο προσκήνιο, τίθεται σε λειτουργία ο μηχανισμός της καθεστωτικής προπαγάνδας με στόχο να συκοφαντηθούν οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, το εργατικό λαϊκό κίνημα ότι διατηρούν τάχα «σχέσεις» με τέτοιες πρακτικές. Το βλέπουμε ξανά στη υπόθεση Ξηρού. Ο οποίος, σημειωτέον, κάνει τηλεοπτικά διαγγέλματα όχι επί των ημερών κάποιας… κομμουνιστικής κυβέρνησης, αλλά επί κυβέρνησης της ΝΔ.

   Με δεδομένο το ποιοί τρίβουν τα χέρια τους με την υπόθεση Ξηρού και σε ποιους ανήκουν οι μηχανές που δουλεύουν στο φουλ για να ξεράσουν ακόμα μια αφορά την θεωρία των «δύο άκρων», επαναλαμβάνουμε:

Η τρομοκρατία:

   Πρώτον, λειτουργεί ως προβοκατόρικη καρικατούρα της οργανωμένης πάλης με σκοπό την υπονόμευση του λαϊκού κινήματος. Δεύτερον, υπηρετεί την επιλογή του συστήματος να συκοφαντηθεί κάθε εστία πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και κοινωνικής αφύπνισης μέσα από τον ορυμαγδό της τρομο-υστερίας. Τρίτον, εξυπηρετεί, εξ αντικειμένου, την πολιτική της έντασης και της «δικαιολόγησης» μέτρων «νόμου και τάξης». Τέταρτον, ρίχνει λίπασμα στον παραληρηματικό φασιστικό λόγο, «θυματοποιεί» την κάθε λογής ακροδεξιά υστερία, αξιοποιείται σαν «νομιμοποιητικός» παράγοντας για την αποθέωση της καθεστωτικής αυθαιρεσίας. Πέμπτον, αποτελεί συμπαίκτη του συστημικού αυταρχισμού που επικαλείται το πλαστό δίλημμα «ελευθερία ή ασφάλεια» με θύμα τις προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα. Έκτον, συνεπικουρεί εκείνη την πολιτική «ασφάλειας» που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των «προστατών», οι οποίοι ως άλλοι «λύκοι» εμφανίζονται σαν οι ενδεδειγμένοι να «φυλάνε» τα πρόβατα…

   Ποια είναι όμως η «σχέση» της ατομικής τρομοκρατίας με το εργατικό, το λαϊκό, το επαναστατικό κίνημα, όχι μόνο πρακτικά, αλλά και θεωρητικά; Πως την αντιμετωπίζουν όλες οι πτέρυγες του επιστημονικού σοσιαλισμού, παρά τις αβυσσαλέες πολλές φορές διαφορές μεταξύ τους;

Ορίστε:

ΕΝΓΚΕΛΣ: «(…) Τούτη η παθιασμένη πυρετώδης φούρια, τούτο το πυροτέχνημα των δολοφονιών, που δεν έχουν κανένα νόημα, και, αν το καλοκοιτάξεις, είναι πληρωμένες και μονταρισμένες απ’ την αστυνομία, δεν μπορεί να μην ανοίξει τα μάτια ακόμα και του αστισμού για τον αληθινό χαρακτήρα αυτής της προπαγάνδας των φρενοβλαβών και βαλτών πρακτόρων(…)». (Φρ. Ένγκελς, επιστολή του προς τον Πάμπλο Ιγκλέσιας στη Μαδρίτη, Κ. ΜΑΡΞ – Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ, Άπαντα, τ. 39, σελ. 223).

ΛΕΝΙΝ: «Η ‘‘Σβομποντα’’ προπαγανδίζει την τρομοκρατία σαν μέσο ‘‘διέγερσης’’ του εργατικού κινήματος, σαν μέσο που θα του δώσει ‘‘ισχυρή ώθηση’’. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς επιχείρημα που να αυτοαναιρείται τόσο χειροπιαστά! Προβάλει το ερώτημα: Τόσο λίγες είναι οι ασχήμιες στη ρώσικη ζωή, ώστε να χρειάζεται να εφευρεθούν ειδικά ‘‘διεγερτικά’’ μέσα; Και από το άλλο μέρος δεν είναι άραγε ολοφάνερο, πως όποιος δεν ευαισθητοποιείται και δεν μπορεί να συγκινηθεί ούτε κι από την ρώσικη αυθαιρεσία, αυτός θα βλέπει αδιάφορος, ‘‘σκαλίζοντας τη μύτη του’’ και τη μονομαχία της κυβέρνησης σε μια χούφτα τρομοκράτες;» (ΛΕΝΙΝ, «Ισκρα»,1/4/1902).

«Το συνέδριο αποκρούει κατηγορηματικά την τρομοκρατία, δηλαδή το σύστημα των πολιτικών εκτελέσεων μεμονωμένων προσώπων σαν μέθοδο πολιτικής πάλης τελείως ακατάλληλη… (γιατί) καλλιεργεί και στους ίδιους τους επαναστάτες και στον πληθυσμό γενικά τις πιο στραβές αντιλήψεις για τα καθήκοντα και τις μεθόδους πάλης ενάντια στην απολυταρχία». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα τ. 7, σελ. 249).

   «(…) Οι μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη (…)». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).

ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ: «Έχει σημασία να τονίσουμε ότι ο αντάρτικος αγώνας είναι πάλη των μαζών, είναι πάλη του λαού: το αντάρτικο, σαν ένοπλος πυρήνας, είναι η αγωνιστική πρωτοπορία του λαού, η μεγάλη του δύναμη έχει τις ρίζες της στις μάζες του πληθυσμού (…). Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά (…).Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα» (Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», εκδόσεις «Καρανάση»).

ΤΡΟΤΣΚΙ: «Η ατομική τρομοκρατία είναι ίσα – ίσα απαράδεκτη για μας γιατί ελαττώνει στις μάζες την ίδια την αυτοεκτίμησή τους, τις συμφιλιώνει με τις αδυναμίες τους και προσανατολίζει τα βλέμματά τους όπως και τις ελπίδες τους στην έλευση του μεγάλου εκδικητή, του απελευθερωτή που θα ‘ρθει μια μέρα και θα εκπληρώσει την αποστολή του» (Τρότσκι, «Για την ατομική τρομοκρατία», http://www.scribd.com).

   Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εντούτοις, επαναλαμβάνουμε: Οι αδαείς, οι κάθε λογής γκεμπελίσκοι, οι διατεταγμένοι στην υπηρεσία της πολιτικής και ιστορικής παραχάραξης, οι «ενσωματωμένοι» στις καθεστωτικές εργολαβίες της μετατροπής των εννοιών «Αριστερά», «Προλεταριακή Δημοκρατία», «Κομμουνισμός», σε ποινικά αδικήματα (!), οι επιφορτισμένοι να αναπαράγουν την ιταμή και προβοκατόρικη συσχέτιση της πολιτικής πάλης του εργατικού κινήματος με την τρομοκρατία (!) συνεχίζουν το βιολί τους.

   Αποκαλύπτεται, έτσι, για μια ακόμα φορά, ότι οι μηχανισμοί ενός συστήματος που βασίζεται στον τρόμο της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της φτώχειας και των μαγκαλιών, έχουν κάθε λόγο να επενδύουν στην τρομο-υστερία και στην σε τρομο-λαγνεία. Στο παιχνίδι αυτό, όπως λέει και ένας φίλος μου, ο σπουδαίος Χριστόφορος Ζαραλίκος, φαίνεται να τους είναι χρήσιμος ο Ξηρός. Όχι σαν «χρήσιμος ηλίθιος». Αλλά σαν χρήσιμος… ελεύθερος.

Υστερόγραφο: Ευτυχώς σε αυτή τη χώρα έχουμε γνωρίσει αντάρτες. Πραγματικούς. Και μάθαμε από αυτούς ότι η εγωπάθεια του «εκλεκτού εκδικητή» δεν είναι αντάρτικο. Μάθαμε από αυτούς, από τους πραγματικούς αντάρτες, ότι ο «ελέω λαού» (!) τρομοκράτης δεν είναι «αντάρτης». Ο λαός δεν αναθέτει τις υποθέσεις του στους κουμπουροφόρους. Βγαίνει ο ίδιος στο προσκήνιο της Ιστορίας και παλεύει για το δίκιο του. Κι όταν χρειαστεί είναι ο λαός που γίνεται αντάρτης. Γιατί, τελικά, «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα ειν’ ο ίδιος ο λαός»!  Όπως ακριβώς το λέει εκείνη η στροφή στον ύμνο του ΕΛΑΣ!  

 

 

 

 

 

 

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Nα θάψουμε τους νεκρούς μας» Στον Πειραιά οι 16 μετανάστες από το Φαρμακονήσι

Posted by redship στο 23 Ιανουαρίου , 2014

 

 

 

 

 

 

αναδημοσίευση από    ThePressProject.gr

Συγκλονιστικές ήταν οι μαρτυρίες όσων επέζησαν. Οι διασωθέντες κατήγγειλαν το λιμενικό που όχι μόνο ουσιαστικά αναποδογύρισε το σκάφος στην προσπάθειά του να το ρυμουλκήσει μακριά από τα ελληνικά σύνορα αλλά δυσκόλευε τους ναυαγούς να ανέβουν στο σκάφος του. Υπάρχουν επίσημες καταγγελίες για λιμενικούς που χρησιμοποιούσαν τα όπλα τους προκειμένου να αποτρέψουν τους μετανάστες από το να ανέβουν στο σκάφος του λιμενικού ή να ρίξουν σωσίβια προς τους υπόλοιπους ναυαγούς. Συνολικά 12 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, όλοι γυναίκες και παιδιά.

Οι διασωθέντες ζήτησαν από το ελληνικό κράτος, το οποίο δεν εκπροσωπήθηκε φυσικά, να συνεχίσει τις έρευνες για τις σορούς των αγνοουμένων προκειμένου να θάψουν τους νεκρούς τους.
Οι πρόσφυγες έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά πριν απο λίγο, με το πλοίο «Διαγόρας», στην πύλη Ε1. Ο Νιλς Μουίζνιεκς, Επίτροπος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, μιλώντας χθες στο «Associated Press», δήλωσε σοκαρισμένος και αναστατωμένος από τη νέα τραγωδία κοντά στο Φαρμακονήσι. Κάνει λόγο για αποτυχημένη μαζική επαναπροώθηση και καλεί την ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει την υπόσχεσή της και να δώσει τέλος στην παράνομη αυτή πρακτική

Λίγο μετά τις 10 το πρωί έφτασε στον Πειραιά το πλοίο που μετέφερε τους 16 διασωθέντες από το ναυάγιο του σκάφους στη θαλάσσια περιοχή του Φαρμακονησίου, όπου αγνοούνται δώδεκα άτομα.

Οι μετανάστες που φιλοξενούνταν τις προηγούμενες ημέρες στη Λέρο, είναι στην πλειοψηφία τους Αφγανοί, και αφέθηκαν ελεύθεροι έπειτα από το υπηρεσιακό σημείωμα προσωρινής διαμονής που τους χορήγησε ο αρμόδιος εισαγγελέας.

Μόλις αποβιβάστηκαν από το πλοίο, συνομίλησαν με στελέχη μη κυβερνητικών οργανώσεων και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.
Ορισμένοι από τους μετανάστες υποστήριξαν ότι το σκάφος του Λιμενικού Σώματος έδεσε το σκάφος τους με σκοπό να το μεταφέρει πίσω στα τουρκικά ύδατα, κάτι που διαψεύδεται από το υπουργείο Ναυτιλίας, ενώ ένας άνδρας που αγνοείται η οικογένειά του δήλωσε ότι οι λιμενικοί τους εμπόδισαν να ανέβουν στο σκάφος του Λιμενικού Σώματος.

Από το Λιμενικό Σώμα υποστηρίζεται ότι η ανατροπή του πλοίου έγινε κατά την απότομη μετακίνηση των ατόμων που βρίσκονταν εντός του αλιευτικού έπειτα από την πτώση δύο επιβαινόντων στη θάλασσα.

Σύμφωνα με πληροφορίες τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια των μεταναστών για τον Πειραιά ανέλαβε Μη Κυβερνητική Οργάνωση ενώ στελέχη της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ στην Αθήνα του υποδέχθηκε στο λιμάνι.

Σε ανακοίνωση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων το σκάφος του Λιμενικού που ρυμουλκούσε το πλοιάριό τους κατευθυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς τις τουρκικές ακτές, όταν συνέβη το τραγικό συμβάν εν μέσω θαλασσοταραχής. Οι ίδιες μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι άνθρωποι φώναζαν για βοήθεια, δεδομένου ότι στο πλοιάριο υπήρχε μεγάλος αριθμός παιδιών.

από  902.gr

Στο λιμάνι του Πειραιά έφθασαν το πρωί οι 16 μετανάστες, στην πλειοψηφία τους Αφγανοί, που διασώθηκαν μετά το ναυάγιο του αλιευτικού σκάφους στη θαλάσσια περιοχή του Φαρμακονησίου.

Οι μετανάστες φιλοξενούνταν τις προηγούμενες ημέρες στη Λέρο. Ο αρμόδιος εισαγγελέας τους έδωσε το σχετικό υπηρεσιακό σημείωμα προσωρινής διαμονής και τους άφησε ελεύθερους.

Υπενθυμίζεται ότι το αλιευτικό σκάφος στο οποίο επέβαιναν οι μετανάστες εντοπίστηκε τη Δευτέρα τα ξημερώματα από σκάφος του λιμενικού ακινητοποιημένο στη θαλάσσια περιοχή του Φαρμακονησίου και στη διάρκεια της ρυμούλκησής του, έπεσαν στη θάλασσα 12 άνθρωποι, δύο εκ των οποίων εντοπίστηκαν νεκροί στα τουρκικά παράλια, ενώ οι υπόλοιποι παραμένουν αγνοούμενοι.

Για το θέμα ανακοινώσεις καταδίκης εξέδωσαν το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ και το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

 

 

 

FOSPHOTOS / Menelaos Myrillas
 
φαρμακονήσι1
 
φαρμακονήσι2
 
φαρμαλονήσι3
 
 
 
 
 
 
 

Posted in Η «Δημοκρατία του φερετζέ», μετανάστες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Qui bono?

Posted by redship στο 22 Ιανουαρίου , 2014

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

Πρώτον: Ο Ξηρός και οι σκηνοθέτες της τηλεοπτικής του εμφάνισης επαγγέλλονται την «επανάσταση». Αλλά:

  • Η τρομοκρατία της «RAF» στην Γερμανία με τις δολοφονίες εισαγγελέων, τραπεζιτών και βιομηχάνων δεν έφερε καμία «επανάσταση». Έφερε τα «λευκά κελιά» και ισχυροποίησε το καθεστώς των Μέρκελ και Σόιμπλε.
  • Η τρομοκρατία των «Ερυθρών Ταξιαρχιών» στην Ιταλία και η δολοφονία του Άλντο Μόρο δεν έφερε καμία «κοινωνική ανατροπή». Έφερε την ισχυροποίηση των Αντρεότι και την παράδοση της σκυτάλης στους Μπερλουσκόνηδες.
  • Η τρομοκρατία στη Ρωσία και η δολοφονία του αυτοκράτορα Παύλου δεν έφερε καμία «κοινωνική πρόοδο». Έφερε στον θρόνο τον Αλέξανδρο, τον γιό του. Η δε δολοφονία του τσάρου Αλέξανδρου του Β’ έφερε την μυστική αστυνομία του τσαρικού καθεστώτος, την τρομερή «Οχράνα», στα πλαίσια μάλιστα της οποίας λειτουργούσε και ειδικό τμήμα πρακτόρων και προβοκατόρων.
  • Όσο για την αδιατάρακτη επί 27 χρόνια δράση της «17Ν» δεν είδαμε να φέρει τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα. Αντίθετα εκείνο που μεταξύ άλλων έφερε ήταν την αναβάθμιση των κλιμακίων της CIA στη χώρα. Έφερε την «Σκοτλαντ Γιάρντ». Έφερε τους κοριούς και τους υπερκοριούς της ΕΥΠ.

*

Δεύτερον: Πίσω και εκ δεξιών του Ξηρού στην τηλεοπτική του εμφάνιση υπήρχε η φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα. Αλλά:

  • Ο Τσε Γκεβάρα, τόσο με τη δράση του όσο και με τη σκέψη του υπηρετούσε τα εξής: «Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα» (Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», σελ. 127, εκδόσεις «Καρανάση», Αθήνα, 1982).
  • Ο Τσε, ο δήθεν «συνάδελφος» του Ξηρού (σσ: σα να λέμε, δηλαδή, ότι «η Παξινού και η Ανουσάκη τσακώνονταν για τον ίδιο ρόλο»…) με τη δράση και τη σκέψη του υπηρετούσε τα εξής: «Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει για να μπορούν, στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες υποστηριζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς την πλευρά της Επανάστασης». (Τσε Γκεβάρα, στο ίδιο, σελ. 118-119).

*

Τρίτον: Πίσω και εξ’ ευωνύμων του Ξηρού στην ίδια τηλεοπτική παράσταση υπήρχε η φωτογραφία του Άρη Βελουχιώτη. Αλλά, αν δεν κάνουμε λάθος:

  • Ο Άρης ήταν ο πρωτοκαπετάνιος ενός λαϊκού στρατού και όχι μιας γκρούπας δολοφόνων. Ήταν ο σταυραετός και το ένοπλο χέρι ενός παλλαϊκού κινήματος εκατομμυρίων μελών και χιλιάδων μαχητών.
  • Ο Άρης ήταν ηγέτης βγαλμένος από το μεγαλειώδες κίνημα αντίστασης του λαού. Ο Άρης «γεννήθηκε» έτσι: Πρώτα συγκροτήθηκε η «Εθνική Αλληλεγγύη», το Μάη του ’41. Πρώτα συγκροτήθηκε το «Εργατικό ΕΑΜ», τον Ιούλη του ’41. Πρώτα συγκροτήθηκε το ίδιο το ΕΑΜ, τον Σεπτέμβρη του ’41. Τότε και μόνο τότε, αφού δηλαδή είχε ήδη πέσει και καρπίσει ο σπόρος του λαϊκού μετώπου, τότε και μόνο τότε ήταν, τον Φλεβάρη του ’42, που συγκροτήθηκε ο ΕΛΑΣ. Δηλαδή ο ΕΛΑΣ, ο στρατός του λαού (και ο Άρης ως ηγέτης του) γεννήθηκε ως το ώριμο τέκνο του λαϊκού κινήματος. Του μαζικού κινήματος. Και γεννήθηκε έτσι, ως καρπός του μαζικού κινήματος, ως «παιδί» του αντάρτη λαού, διότι σε άλλη περίπτωση δεν θα ήταν λαϊκός στρατός. Θα ήταν ένα τσούρμο κατσαπλιάδες. Σε άλλη περίπτωση, χωρίς μαζικό κίνημα, δεν θα μπορούσαν να γεννηθούν ούτε ο ΕΛΑΣ ούτε ο Άρης. Κι αν γεννιούνταν δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν.
  • Ο Άρης, συνεπώς, ήταν ο ηγέτης ενός στρατού που έπαιρνε εντολές από το λαό. Έδινε λογαριασμό στο λαό. Αυτές οι ιδιότητες ήταν που τον καθιστούσαν και τον καταξίωσαν ως τον απελευθερωτή του λαού και ως το «τιμωρό χέρι του λαού» ενάντια στις ομάδες των προδοτών, των εγκληματιών και των  φασιστών. Ο Ξηρός, αλήθεια, από ποιόν παίρνει εντολές; Σε ποιόν δίνει αναφορά; Ποιες «μάζες» εκπροσωπεί;

 

 

Αυτός είναι ο Άρης. Κι αυτός είναι ο Ξηρός. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να το υποψιαστεί  κανείς: «Εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ΄ άρματα, οι Ξηροί κρεμάνε τα νταούλια»…

*

Τέταρτο: Πίσω από τον Ξηρό οι σκηνοθέτες του είχαν κρεμάσει και τις φωτογραφίες του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ισχύει το προηγούμενο:

  • «Εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ΄ άρματα, οι Ξηροί κρεμάνε τα νταούλια».

*

Πέμπτον: Δεν θα μπούμε στον πειρασμό να ρωτήσουμε για τις αδειοδοτήσεις του Ξηρού από το αστικό κράτος. Ας δεχτούμε ότι είναι ευφυής και ότι τους κορόιδεψε… Αλλά με αφορμή ότι οι μηχανές του αποπροσανατολισμού έχουν πάρει «φωτιά», θα ρωτήσουμε: «Oui bono?». «Ποιος ωφελείται» από όλα αυτά; Ωφελημένοι, μεταξύ άλλων, δείχνουν κι αυτοί που βρίσκουν την ευκαιρία, όπως ο Παντελής Καψής, να δηλώνουν ότι «οι τρομοκράτες είναι παιδιά της Αριστεράς»

  • Δεν έχει νόημα να εξηγήσει κανείς στον κ.Καψή, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο του δοτού πρωθυπουργού – τραπεζίτη Παπαδήμου, ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει μαρξιστής (πραγματικός) που να μη γνωρίζει ότι η ατομική τρομοκρατία είναι ένα «παιδί» υιοθετημένο, διαποτισμένο και τηλεκατευθυνόμενο από την τρομοκρατία που ασκεί το σύστημα της «εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».
  • Δεν έχει νόημα να εξηγήσει κανείς στον κ.Καψή, τον υπουργό του «μαύρου» στην ΕΡΤ, ότι για τους αριστερούς, τους κομμουνιστές, τον κάθε σκεπτόμενο προοδευτικό άνθρωπο, η τρομοκρατία όχι μόνο δεν συνιστά «επαναστατική βία», αλλά αποτελεί τον ορισμό της αντεπαναστατικής βίας. Επ’ αυτών δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Δανειζόμαστε την λιτή και περιεκτική ανακοίνωση του ΚΚΕ: «Οι προβοκάτορες της 17Ν και οι ενέργειές τους όχι μόνο δεν έχουν καμιά σχέση με την πάλη του λαού, αλλά αξιοποιούνται για τη συκοφαντία της. Εδώ και δεκαετίες παίζουν το ρόλο των πιο αντιδραστικών υπηρεσιών και μηχανισμών -ντόπιων και ξένων- προκειμένου να ενισχύεται η κρατική καταστολή και η τρομοκρατία σε βάρος του εργατικού λαϊκού κινήματος».

Υστερόγραφο: Σε αυτόν ακριβώς το ρόλο της τρομοκρατίας, που λειτουργεί, εξ’ αντικειμένου, ως προβοκατόρικη καρικατούρα της οργανωμένης πάλης με σκοπό την υπονόμευση του λαϊκού κινήματος, θα επανέλθουμε αύριο. Θυμίζοντας πως στέκονταν απέναντι στο ζήτημα της τρομοκρατίας οι – πραγματικοί – επαναστάτες.

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Ο φασισμός δεν πολεμιέται με απαγορεύσεις του αστικού κράτους». Του Νίκου Μπογιόπουλου

Posted by redship στο 13 Ιανουαρίου , 2014

αναδημοσίευση από βαθύ κόκκινο
Τις εξελίξεις σχετικά με τις προφυλακίσεις των 3 χρυσαυγιτών βουλευτών που είναι κατηγορούμενοι για διεύθυνση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση τις παρακολουθούμε στα 2 βίντεο που παραθέτουμε. Με την ευκαιρία αξίζει να διαβαστεί το άρθρο που υπογράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος και τιτλοφορείται «Ο φασισμός δεν πολεμιέται με απαγορεύσεις του αστικού κράτους» το οποίο δημοσιεύεται στο περιοδικό Unfollow που κυκλοφορεί.

Το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που εκτρέφει το φασισμό και το ρατσισμό, δεν πρόκειται να καταπολεμήσει ποτέ την αιτία που δημιουργεί το πρόβλημα διότι σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να αυταπατάται κανείς ότι το σύστημα θα στραφεί ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του

Σημείωση πρώτη: Ο κ. Σαμαράς, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δήλωσε ότι το πολιτικό σύστημα έχει πια την πολιτική βούληση να αποκαλύψει ποιοι είναι οι κρυφοί χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής. Γιατί, όμως, ακόμα δεν μας έχει πει ούτε ένα όνομα;

Σημείωση δεύτερη: Ο κ. Σαμαράς έχει κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο τον πρώην επικεφαλής της ΕΠΕΝ, τον κ. Βορίδη, και ο κ. Βενιζέλος, τόσο υπό τον κ. Σαμαρά όσο και υπό τον κ. Παπαδήμο, ήταν αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων που στηρίζονται από τον (και στηρίζονται στον) κ. Βορίδη.

Σημείωση τρίτη: Ο βουλευτής της ΝΔ κ. Ταμήλος έλεγε τις προάλλες ότι η κυβέρνηση άφηνε τη Χρυσή Αυγή να κάνει ό,τι έκανε στους δρόμους ενάντια στους μετανάστες γιατί την εξυπηρετούσε.

Σημείωση τέταρτη: Γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης παραμένει ο ίδιος κύριος που το καλοκαίρι είχε κάνει τη γνωστή τοποθέτηση: «Το σενάριο της συνεργασίας της ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή είναι απευκταίο, αλλά υπαρκτό»…

Πάμε τώρα στα τελευταίας κοπής «αντιφασιστικά» των εν λόγω «αντιφασιστών»: Πριν από μερικές μέρες έφεραν στο κοινοβούλιο ρύθμιση για την αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής, η οποία ψηφίστηκε και από άλλες πτέρυγες της Βουλής. Προφανώς είναι λογικό να μην επιδοτείς τους μαχαιροβγάλτες για να μαχαιρώνουν. Το εξίσου προφανές, όμως, είναι ότι δεν μπορούν όσοι επιδοτούν με χίλιους άλλους τρόπους τους μαχαιροβγάλτες, να καμώνονται ότι έπραξαν το χρέος τους επιδεικνύοντας άλλη μια χάντρα στο κομπολόι της δήθεν αντιφασιστικής τους νομιμότητας. Η υποκριτική τακτική του αστικού κράτους να επιδεικνύει δημοκρατικούς φερετζέδες κατά του φασισμού -όταν αυτό το κράτος είναι που ως κράτος των μονοπωλίων γεννά, τρέφει και εκτρέφει το ναζισμό, το φασισμό, το ρατσισμό, την ξενοφοβία- είναι τόσο παλιά και κυρίως τόσο επικίνδυνη όσο και εκείνο το άρθρο στον ρωσικό αστικό κώδικα του 1894 που αναφερόταν στη διάπλαση των παίδων και έλεγε: «Κατά την ανατροφή στο σπίτι οι γονείς πρέπει να προσπαθούν να διαμορφώσουν το ήθος τους (σ.σ. των παιδιών) σύμφωνα με τις απόψεις της κυβέρνησης»…

Η ουσία του πράγματος είναι ότι, πρώτον, οι πολιτικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις δεν γίνονται με νομοθετικές απαγορεύσεις. Αν κάποιος είναι αμαθής ή ημιμαθής και δεν γνωρίζει τι συμβολίζει η σβάστικα, ή, ακόμα χειρότερα, αν είναι φασισταράς και ναζισταράς και εξυμνεί τα Αουσβιτς, όπως κάνουν χρυσαυγίτες βουλευτές, δεν είναι η απαγόρευση της σβάστικας που θα σώσει την κοινωνία από τον ολοκληρωτισμό. Για παράδειγμα: Αν αρνείται κάποιος σήμερα το Ολοκαύτωμα, είναι είτε ηλίθιος, είτε φασίστας. Αλλα αφενός η βλακεία δεν αντιμετωπίζεται διά νόμου. Αφετέρου είναι επίσης φασισμός να λες στον οποιονδήποτε ότι θα έχει αυτή και όχι την άλλη συνείδηση, ότι θα έχει αυτή και όχι την άλλη γνώμη, ότι θα έχει τη μία και μόνη εγκεκριμένη άποψη, αυτή που εσύ (είτε λέγεσαι κράτος, είτε λέγεσαι ιστορική «αυθεντία») του προσφέρεις και του επιτρέπεις να έχει.

Η ουσία του πράγματος είναι ότι, δεύτερον, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που εκτρέφει το φασισμό και το ρατσισμό, δεν πρόκειται να καταπολεμήσει ποτέ την αιτία που δημιουργεί το πρόβλημα διότι σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να αυταπατάται κανείς ότι το σύστημα θα στραφεί ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του.
Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει και έχει ιστορικά αποδειχτεί είναι ότι όλες σχεδόν οι απαλλοτριώσεις δικαιωμάτων ξεκινούν από απαγορεύσεις που επιβάλλονται εναντίον εκείνου που φαντάζει εξόφθαλμο. Και επιλέγεται να γίνει η αρχή από το εξόφθαλμο, επειδή η κοινή γνώμη είναι ευκολότερο να κάνει αποδεκτή την απαγόρευση του εξόφθαλμου.

Προφανώς και ο ρατσισμός, το κήρυγμα του εθνικισμού, το φασιστικό παραλήρημα αποτελούν τέτοιες εξόφθαλμες αντιδραστικές τοποθετήσεις, δηλωτικές μιας αντιδραστικής, εγκληματικής «ιδεολογίας». Αλλά, αν στο όνομα της αντιμετώπισης της πράξης δεχτείς τη δίωξη των ιδεών, των όποιων ιδεών, αν δεχτείς την απαγόρευση που στρέφεται ακόμα και ενάντια στο ιδεολογικά εξόφθαλμο, τότε αρχίζεις ανεπαισθήτως να αποδέχεσαι το ξήλωμα της κάλτσας. Έχεις ανοίξει την κερκόπορτα για όλες τις υπόλοιπες απαγορεύσεις που θα έρθουν. Και το τι είδους απαγορεύσεις θα είναι αυτές τελικά, θα το καθορίσει ο εκάστοτε ισχυρός. Ο οποίος μετά από πλύση εγκεφάλου και στο πλαίσιο ενός συσχετισμού πολιτικής δύναμης που τον ευνοεί, θα σε έχει προηγουμένως υποχρεώσει να αποδεχτείς σαν «εξόφθαλμα» βλαπτικό ετούτο ή το άλλο, ανάλογα με τα δικά του συμφέροντα.

Είναι στοιχειώδης δημοκρατική άμυνα η εναντίωση στο να παρέχεται στον δυνατό της στιγμής η άδεια να προσδίδει ισχύ νόμου στην άποψη του. Αν του επιτραπεί αυτή η ευχέρεια, τότε, στην ουσία, παρέχεται η άδεια στον εκάστοτε πολιτικά ισχυρό να ορίζει τι είναι εγκεκριμένο και τι όχι.

Στο όνομα ότι ο νομοθέτης σήμερα «καταπολεμά το φασισμό», ανοίγει ένα παράθυρο ώστε, αύριο, ο ίδιος ή άλλος νομοθέτης να ποινικοποιεί κάθε σκέψη που θα αμφισβητεί την ισχύ του νομοθέτη, δηλαδή του ίδιου.
Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, εκείνο τον γνωστό αστό πολιτικό που διακήρυττε στην ελληνική μετεμφυλιακή Βουλή ότι «ο κομμουνισμός πρέπει να διώκεται όχι μόνο ως πράξη αλλά και ως σκέψη γιατί όποιος σκέφτεται κομμουνιστικά κάποια στιγμή θα δράσει κιόλας». Λίγο μετά, ήρθε η χούντα των συνταγματαρχών…

Τα ζητήματα του φασισμού, του ρατσισμού δεν λύνονται με απαγορεύσεις του αστικού κράτους. Επαναλαμβάνουμε: Αυτό το κράτος είναι που γεννά και αναπαράγει το φασισμό. Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον ταρτουφισμός να διεκδικεί εύσημα αντιφασιστικής ετοιμότητας.Το θέμα για τον λαό, που είναι το θύμα του φασισμού, είναι η ανάδειξη των αιτιών που γεννούν το φαινόμενο του φασισμού. Να έχει καταστεί η κοινωνία έτοιμη να αντιλαμβάνεται τι συμβολίζει η σβάστικα. Τι σημαίνουν τα εγκλήματα γενοκτονίας, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τα εγκλήματα πολέμου, τα εγκλήματα του ναζισμού. Και να παλεύει για την κατάργηση αυτών των αιτιών.

Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε μια σειρά αστικών κρατών είναι η επιβολή διά νόμου εκείνου του είδους φασισμού που λέει ότι το δικαίωμα της γνώμης ασκείται μόνο εφόσον η γνώμη του πολίτη συμφωνεί και υποτάσσεται σε κείνη την επίσημη γνώμη που διαθέτει την απαραίτητη νομική έγκριση. Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι η οικοδόμηση ενός νομικού οπλοστασίου, που ναι μεν επιδιώκεται να χτιστεί με αναφορά τη Χρυσή Αυγή, αλλά ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη από τον ιμπεριαλιστικό ιδεολογικό Προκρούστη, που κατά την τρέχουσα πολιτική αντεπαναστατική συγκυρία εκδίδει στο Ευρωκοινοβούλιο ψηφίσματα καταδίκης της κομμουνιστικής ιδεολογίας (26/10/2006), ψηφίζει νόμο στην Εσθονία που επιφέρει ποινή τριετούς φυλάκισης για τη χρήση του σφυροδρέπανου, ψηφίζει νόμο στην Ουκρανία που επιβάλλει πρόστιμο σε όποιον δεν συντάσσεται με την άποψη ότι ο λιμός στην Ουκρανία το 1932 ήταν «γενοκτονία από την ΕΣΣΔ» κτλ.;

Θα ήταν ιστορική ανορθογραφία, αίσχιστου είδους διαστρέβλωση και ανείπωτη γελοιότητα, με αφορμή τα προηγούμενα, να ισχυριστεί κάποιος πως τάχα οι κομμουνιστές ευνοούν (!) τη δράση του φασισμού και του ρατσισμού.

Ξεκαθαρίζουμε: 1) Ο ανθρωπισμός, ο ουμανισμός, η δημοκρατία, αυτά είναι τα πρόσημα των κομμουνιστών. 2) Ακριβώς επειδή οι κομμουνιστές πατούν στη βάση της ταξικής ανάλυσης, ποτέ ο ανθρωπισμός τους δεν διατρέχει τον κίνδυνο να οδηγηθεί από τον πραγματικό ουμανισμό στον «πλατωνικό» ουμανισμό.

Τουτέστιν: «Ο πραγματικός ουμανισμός, η αληθινή αγάπη των ανθρώπων, προϋποθέτουν το μίσος για τους εχθρούς της ανθρωπότητας» (Κάρολος Μαρξ και επομένως ούτε στιγμή δεν ξεχνάμε: Ο φασισμός σκοτώνει! Ο φασισμός σκοτώνει! Οι «ιδέες του» σκοτώνουν. Οι προτροπές του σκοτώνουν. Ο ουμανισμός και ο ανθρωπισμός των κομμουνιστών πολεμάνε όχι μόνο το έγκλημα του φασισμού, αλλά και την προτροπή για το έγκλημα. Αυτός ο πόλεμος, ο ανειρήνευτος πόλεμος των κομμουνιστών ενάντια στο φασισμό, κάθε άλλο παρά θέτει σε αμφισβήτηση την περίφημη ελευθερία στη διακίνηση των ιδεών. Γιατί εδώ, στην περίπτωση του φασισμού, μιλάμε για τη διακίνηση-προτροπή της ιδέας του εγκλήματος. Υπόλογο γι’ αυτή την ιδέα, υπόλογο γι’ αυτό το έγκλημα, είναι το αστικό κράτοςΟι απαγορεύσεις του αστικού κράτους, στην ουσία, νομιμοποιούν και αναπαράγουν το φασισμό, μέσα από τη χρήση των μεθόδων του.

Και κάτι ακόμα: Το αστικό κράτος (σ.σ.: και για να μην ξεχνιόμαστε μιλάμε για το κράτος του Ξένιου… Δένδια, της Μανωλάδας και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών) ποιος, αλήθεια, το εμποδίζει να τσακίσει, να καταπολεμήσει και να τιμωρήσει αμείλικτα το φασιστικό, το ρατσιστικό, το θρησκευτικό έγκλημα και τους φορείς του; Ποιος εμπόδισε το κράτος να αποτρέψει τη δολοφονία του Φύσσα; Κανένας. Τότε τι κρύβεται πίσω από την υποκρισία ότι το κράτος για να καταπολεμήσει το φασιστικό και ρατσιστικό έγκλημα, έχει ανάγκη τάχα από νομοθετήματα με ιδεολογικό επίχρισμα;

Εν κατακλείδι: Η σημερινή αστική κοινωνία αν ήθελε να καταργήσει τις αιτίες που γεννούν το φασισμό, τότε θα έπρεπε να καταργήσει τον ίδιο τον εαυτό της. Οι απαγορεύσεις της, εκτός από το ρόλο που θα έπαιζε το οποιοδήποτε συγχωροχάρτι για το σύστημα που γεννά Χίτλερ, Μουσολίνι, Λεπέν και χρυσαυγίτες, εκείνο που κάνουν, πέρα από το να εμφανίζουν τους φασίστες σαν «υπέρμαχους της δημοκρατικής διακίνησης των ιδεών (τους)», είναι να εξοπλίζουν το αστικό κράτος με όπλα όχι εναντίον των Φρανκενστάιν που το ίδιο δημιουργεί, αλλά με όπλα που με πρώτη ευκαιρία θα στρέψει εναντίον των πραγματικών εχθρών του.
Όλων εκείνων, δηλαδή, που δεν αποδέχονται το Τέλος της Ιστορίας. Κι αυτοί δεν είναι, φυσικά, οι φασίστες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο κύριος Μπάμπης…

Posted by redship στο 12 Ιανουαρίου , 2014

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Θυμάστε;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ε, λοιπόν, δεν είχε καλά – καλά προλάβει ο κύριος Μπάμπης Παπαδημητρίου να εισηγηθεί (από το «Σκάι») το σχηματισμό κυβέρνησης με τη συμμετοχή μιας «σοβαρότερης» Χρυσής Αυγής, και οι χρυσαυγίτες επιτέθηκαν στο Πέραμα εναντίον μελών του ΚΚΕ με λοστάρια και καρφιά.

   Θυμάστε;

Δεν είχε προλάβει ο κύριος Μπάμπης να γράψει (στην «Καθημερινή») ότι «σε τελική ανάλυση ο εθνικισμός δεν είναι ντροπή», και οι μαχαιροβγάλτες του εθνικισμού και του ναζισμού δολοφόνησαν το παλικάρι στο Κερατσίνι.

(Παρεμπιπτόντως: Αλήθεια, τόσο η δολοφονία στο Κερατσίνι, όσο και η δολοφονική απόπειρα στο Πέραμα, πώς αξιολογούνται από τον κύριο Μπάμπη; Σύμφωνα με την εμπειρία και τη σοβαρότητα που διαθέτει, τα μαχαίρια και τα λοστάρια είναι σοβαρό τεκμήριο για τη «σοβαρότητα» της Χρυσής Αυγής που, κατά τον κύριο Μπάμπη, θα μπορούσε να γίνει και λίγο ακόμα «σοβαρότερη»; Τα λοστάρια και τα ματωμένα μαχαίρια τα δέχεται ο κύριος Μπάμπης ως ισχυρά ντοκουμέντα «σοβαρότητας» της Χρυσής Αυγής, ώστε να εκπληρωθεί η διατυπωθείσα – χωρίς ντροπή – σκέψη του ίδιου του κυρίου Μπάμπη και να μετάσχει η Χρυσή Αυγή σε ένα κυβερνητικό σχήμα «σωτηρίας» του τόπου;)…

   Στις παραπάνω (σοβαρές) τοποθετήσεις του κυρίου Μπάμπη, ο κύριος Μπάμπης, μόλις προχτές, πρόσθεσε μια ακόμα: Σύμφωνα με την ανάλυση του κυρίου Μπάμπη, η οποία διατυπώθηκε στο ραδιόφωνο του «Σκάι» την Πέμπτη 9/1/2014, στην Ελλάδα έχουμε πολιτικό φορέα (την «ΑΝΤΑΡΣΥΑ») που εκπροσωπεί την «παρατρομοκρατία». Η «ΑΝΤΑΡΣΥΑ», είπε ο κύριος Μπάμπης, δεν είναι παρά μια «παρατρομοκρατική πολιτική οργάνωση» η οποία, όπως συμπλήρωσε, συνιστά το «νόμιμο τμήμα της παρατρομοκρατίας»!

   Διευκρινίζουμε πως: Πρώτον, δεν έχουμε πολιτική σχέση με την «ΑΝΤΑΡΣΥΑ» για να διαθέτουμε ειδική γνώση «από τα μέσα της …παρατρομοκρατίας». Δεύτερον, αντιλαμβανόμαστε όρους όπως «παραζάλη», «παράκρουση», «παραλήρημα», αλλά με τον όρο «παρατρομοκρατία» δυσκολευόμαστε λίγο να πιάσουμε το… βάθος του νοήματος. Τρίτον (και βασικότερο), τόσες πολλές γενικές γνώσεις δεν μας περισσεύουν (όπως του κύριου Μπάμπη) για να γνωρίζουμε αν υπάρχουν «νόμιμα τμήματα παρατρομοκρατίας» στην Ελλάδα. Επιπλέον: Δεν ξέρουμε πόσο «νόμιμα» και πόσο «ελεύθερα» θα μπορούσαν να κυκλοφορούν τέτοια «τμήματα», αν και εφόσον ήταν «τμήματα της παρατρομοκρατίας» – όπως λέει ο κύριος Μπάμπης.

   Αυτό που ξέρουμε, πάντως, είναι ότι κάτι καραγκιόζηδες (και μισοί) έχουν εξασφαλίσει, στην Ελλάδα και στα ΜΜΕ της Ελλάδας, να κυκλοφορούν απολύτως ελεύθερα.

Σε ό,τι  μας αφορά, αν και έχουμε κάποιες υποψίες για το πού το πάνε όσοι («αντιπαρατρομοκράτες» καραγκιόζηδες) βάζουν διαβαθμίσεις «σοβαρότητας» στον ναζισμό, το δηλώνουμε ευθαρσώς: Θα δώσουμε και την τελευταία ρανίδα της γραφίδας μας για να ασκούν αυτό το (τόσο διασκεδαστικό για μας) δικαίωμά τους: Να είναι καραγκιόζηδες.

 

 

Η απάντηση του Μπάμπη Παπαδημητρίου στον Νίκο Μπογιόπουλο

«Αφήνεις, Νίκο Μπογιόπουλε, κατά τρόπο ύπουλο, την υπόνοια ότι θα μπορούσα ποτέ να συμφωνήσω με τις πράξεις των τραμπούκων της Χρυσής Αυγής: είσαι μικρός και άνανδρος. Ακόμη χειρότερα, επιχειρείς, με την πιο τυπική φασιστική μέθοδο, να εμφανίσεις ότι δημόσια διατυπωμένες απόψεις μου συνδέονται με τον στυγερό φόνο στο Κερατσίνι: είσαι συκοφάντης. Καταλαβαίνω τώρα γιατί το ΚΚΕ αποφάσισε να απαλλαγεί από τον Χατζηαβάτη της πίσω σελίδας.»

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,

Μπάμπης Παπαδημητρίου

 

 

 

Η απάντηση του Νίκου Μπογιόπουλου στον Μπάμπη Παπαδημητρίου

Ευχαριστώ τον κύριο Μπάμπη Παπαδημητρίου για τις ύβρεις-παράσημο εναντίον μου. Είθε να συνεχίσω να τον εμπνέω, ώστε να παραμένει τόσο διασκεδαστικός, όσο ακριβώς περιγράφω στο άρθρο μου.

 

 

Ο Τσακνής  στον Μπάμπη Παπαδημητρίου: Είσαι επιεικώς καραγκιόζης -Υπερασπίζεσαι εργολαβικά την κρίση

Κι εσύ λάμπεις Μπάμπη μου!

Και λάμπεις διά των απόψεών σου, που είτε διατυπώνεις στις στήλες της εφημερίδας σου, είτε στο δελτίο ειδήσεων που συμμετέχεις καθημερινά. Και στις δύο περιπτώσεις, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος πως, scripta manennt. Διότι από τότε που υπάρχουν τα… «βίντεα» και ο προφορικός λόγος καταγράφεται.

Ναι λοιπόν, σ’ αυτό το δημόσιο «διάλογο», είμαι αυτόκλητος μάρτυρας. Όχι υπεράσπισης βέβαια. Τι ανάγκη έχει η γραφίδα του φίλου και συντρόφου μου από υπερασπιστές.

Μάρτυρας είμαι και με την κυριολεκτική και τη μεταφορική έννοια της λέξης. Με τα μάτια μου διάβασα αυτά που έγραψες και με τα αφτιά μου σε άκουσα να τα λες. Και δεν ήμουν μόνος. Μερικές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες μάτια και αφτιά μπορούν να το ισχυριστούν.
Και μαζί και με κάποια εκατομμύρια (ναι όπως το διαβάζεις) συνέλληνες, μάρτυρας κι εγώ (υπό την έννοια του θύματος -αν με εννοείς) αυτής της πολιτικής που με τόση θέρμη διαφημίζεις στις καθημερινές σου παρεμβάσεις.

Λάμπεις λοιπόν Μπάμπη μου και επομένως δεν μπορείς να αποφύγεις τους λαϊκούς χαρακτηρισμούς. Κι επειδή δεν μπορείς να βρίσκεσαι ταυτόχρονα σε δύο σημεία (εκτός κι αν έχεις ιδιότητες ηλεκτρονίου), στο studio του σταθμού σου για παράδειγμα και στο καφενείο της γειτονιάς ή στο καθιστικό του άνεργου ή του εργαζόμενου με το δεφτέρι των καθημερινών υπολογισμών ανά χείρας, σου λέω με κάθε ειλικρίνεια πως, ο χαρακτηρισμός καραγκιόζης είναι από επιεικής έως απαλός σα χάδι. Δε διανοείσαι τι ακούς!
Ευτυχώς βέβαια για σένα, δεν είσαι μόνος. Και κάποιοι άλλοι συνάδελφοί σου στην άλλη μεριά της Αττικής, ακούν τα ίδια και χειρότερα. Έτσι είναι και μην καμώνεσαι πως τάχα το αγνοείς.

Μπορεί -και είμαι σχεδόν βέβαιος- οι παρέες σου και οι άνθρωποι που εμφορούνται με τις ίδιες με σένα απόψεις, να σε συγχαίρουν ή να σε χτυπούν φιλικά στην πλάτη για το θάρρος και τη ρηξικέλευθη τάχα αρθρογραφία σου. Δεν ανήκουμε όμως στην ίδια Ελλάδα. Εμείς, καμιά δεκαριά εκατομμύρια δηλαδή, ανήκουμε στην Ελλάδα της κρίσης με τις γνωστές συνέπειές της κι εσείς (μια δράκα ανθρώποι) αυτοί που τη δημιουργήσατε ή (όπως στην περίπτωσή σου) αναλάβατε εργολαβικώς να υπερασπιστείτε δημόσια. Δικαίωμά σας (τρόπος του λέγειν). Και δικαίωμά μας και να σας κρίνουμε και να σας χαρακτηρίζουμε και να σας ανατρέψουμε σε τελευταία ανάλυση.

Κανένας δε σε στοχοποιεί. Αν όμως θεωρείς τον εαυτό σου στόχο, ψάξε στις δημόσιες παρεμβάσεις σου. Δες το διαζύγιο που έχεις πάρει απ’ τις καθημερινές αγωνίες ενός ολόκληρου λαού και πάψε να προκαλείς. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο είσαι υπερβολικά αντιπαθής.

Και για να τελειώνουμε. Δε νομιμοποιούμαι με κανένα τρόπο να απαντήσω εκ μέρους του ΚΚΕ. Σου λέω όμως, ως καθημερινός αναγνώστης του Ριζοσπάστη, πως είμαστε πάρα πολλοί, που αρχίζαμε την ανάγνωση της εφημερίδας απ’ την τελευταία σελίδα, όπου αρθρογραφούσε ο Νίκος Μπογιόπουλος.

Αυτά (προς το παρόν).

 

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος, Τσακνής Διονύσης, μπάμπης παπαδημητρίου | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αίμα, Τιμή, Τράφινγκ – Οι εντιμότατοι φίλοι του κ. Κασιδιάρη

Posted by redship στο 11 Ιανουαρίου , 2014

αναδημοσίευση από  βαθύ κόκκινο
Πηγή: «Ιος» – «Εφημερίδα των Συντακτών»

 Υποτίθεται ότι η Χρυσή Αυγή θέλει να διώξει τους μετανάστες από την Ελλάδα και να «καθαρίσει» το κέντρο της Αθήνας από τους ξένους. Μόνο που τα στελέχη της εμπλέκονται στις πιο άθλιες μορφές εκμετάλλευσης των ξένων

Τον γνωρίσαμε στο ντοκιμαντέρ του Κωνσταντίνου Γεωργούση «Οι Καθαριστές» (The Cleaners), που προκάλεσε διεθνή σάλο, επειδή για πρώτη φορά είδαμε τους χρυσαυγίτες της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα να μιλάνε ανοιχτά για μαχαιρώματα μεταναστών, για εκτελέσεις πολιτικών τους αντιπάλων, για ξυλοδαρμούς μέσα στη Βουλή, για «φούρνους» κ.λπ.

Ο ίδιος αυτοσυστήνεται ως «επιστάτης» ή «τομεάρχης» του Αγίου Παντελεήμονα και «μέλος της ασφάλειας» της Χρυσής Αυγής. Στους «Καθαριστές» εμφανίζεται να διώχνει μεταναστόπουλα από την πλατεία, να συμμετέχει στην προεκλογική εκστρατεία των τοπικών στελεχών της Χρυσής Αυγής και να εκπροσωπεί σε εκλογικά τμήματα την οργάνωση την ημέρα των εκλογών.
Αυτό που δεν λέει ο Γιώργος Βάθης είναι ότι ο ίδιος έχει γίνει γνωστός στην περιοχή από την εμπλοκή του στην πιο άθλια μορφή σωματεμπορίας: τον εξαναγκασμό αλλοδαπών γυναικών σε πορνεία.

Υποτίθεται ότι στόχος της τοπικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής είναι η εκδίωξη των μεταναστών, η «κατάκτηση» της γειτονιάς από τους Ελληνες. Με περηφάνια ο Βάθης περιγράφει στον σκηνοθέτη Γεωργούση πώς έδρασε η Χρυσή Αυγή στην περιοχή: «Φωνάξαμε τη Χρυσή Αυγή, μιας και ήμουνα και εγώ γραμμένος εκεί. Ηρθαν πολλά νεαρά παιδιά και καθάρισε η πλατεία σε δύο μέρες, τα καθαρίσαμε αμέσως, αμέσως».
Και πώς έγινε αυτό; «Δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, είναι η πατρίδα μας, τους πλακώσαμε με τα ρόπαλα, κλοτσιές, μπουνιές. Ηρθανε τα παιδιά της Χρυσής Αυγής, καμιά εικοσαριά γομάρια, από 150 κιλά ο καθένας ήταν, μια μπουνιά βάραγε ένας και πέφτανε πέντε κάτω».

Δείχνοντας τα κλειστά μαγαζιά στους δρόμους γύρω από τον Αγιο Παντελεήμονα, ο Βάθης εξηγεί: «Εδώ είναι όλο μαγαζιά ξένων, δηλαδή ήτανε, αφού τα περισσότερα μαγαζιά τα έχουμε κλείσει». Και επιμένει: «Ο,τι είναι κλειστό, είναι κλεισμένο από εμάς, από τη Χρυσή Αυγή». Αυτό που «ξεχνά» να πει ο κ. Βάθης είναι ότι ένα από τα μαγαζιά που έχουν κλείσει στην περιοχή είναι και το δικό του, μια «αντικερί» στη γωνία Μιχαήλ Βόδα και Εϋνάρδου. Το μαγαζί έχει κλείσει τη από το 2006, όταν αποκαλύφθηκε ότι το επιπλάδικο δεν ήταν παρά σι μια βιτρίνα για τις πραγματικές επιχειρήσεις του κ. Βάθη. Ο άνθρωπος που συντονίζει τη δράση κι της Χρυσής Αυγής στην περιοχή διατηρούσε παράνομο γραφείο «ευρέσεως εργασίας» για αλλοδαπές γυναίκες με κύριο αντικείμενο τον εξαναγκασμό τους στην πορνεία.

Η εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου

Ολα αυτά τα στοιχεία για τη δραστηριότητα του αρχιχρυσαυγίτη της περιοχής είναι γνωστά και δημόσια. Για την ακρίβεια, έχουν μεταδοθεί από την τηλεόραση σε δύο εκπομπές με συνολική διάρκεια πάνω από τέσσερις ώρες (29/3 και 5/4-2006). Πρόκειται για τη σειρά εκπομπών με τίτλο «Αποδείξεις», που παρουσίαζε τότε στον Alpha ο Νίκος Ευαγγελάτος.

Στην εισαγωγή της εκπομπής, το θέμα παρουσιάζεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα «Human trafficking, ανθρώπινου σκλαβοπάζαρου, η χειρότερη μορφή της ανθρώπινης εγκληματικότητας μαζί με την παιδεραστία», ενώ επισημαίνεται το γεγονός οτι υπάρχει «βοήθεια από μέσα, κρατική ή παρακρατική βοήθεια, βοήθεια από ανθρώπους υπουργείων ή ανθρώπους της ΕΛ.ΑΣ.».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι στους καλεσμένους της εκπομπής περιλαμβάνονταν η Αννα Διαμαντοπούλου, η Ζέττα Μακρή, ο Δημήτρης Κυριαζίδης και ο Βασίλης Καπερνάρος. Οι δύο πρώτες εκπροσωπούσαν το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., αντίστοιχα, ο κ. Κυριαζίδης ήταν τότε συνδικαλιστής της ΕΛ.ΑΣ. ενώ ο κ. Καπερνάρος είχε κληθεί με την ιδιότητα του δικηγόρου.

«Ηταν μια έρευνα-σοκ στα σκοτεινά μονοπάτια του σκλαβοπάζαρου της πορνείας, που προκάλεσε την επέμβαση του εισαγγελέα», λέει στην εισαγωγή του ο παρουσιαστής της εκπομπής. «Είναι ένα τυπικό κύκλωμα. Περιλαμβάνει όλα όσα γίνονται κάθε φορά, δηλαδή πώς έρχονται οι γυναίκες απ’ έξω, τον βιασμό τους στην αρχή από τα ίδια τα μέλη του κυκλώματος. Η υπόθεση έχει πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης». Και σε άλλο σημείο: «Υπάρχει μπροστά ένα προκάλυμμα, που είναι μια αντικερί. Υπάρχει από πίσω ένα γραφείο εργασίας και ταυτόχρονα υπάρχει και η διακίνηση των γυναικών, ο εξαναγκασμός τους στην πορνεία. Αυτό το γραφείο αιχμαλωτίζει, εξευτελίζει και στη συνέχεια προωθεί στην πορνεία νεαρές κοπέλες, κυρίως από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ».

Οπως αποκάλυψε το ρεπορτάζ της εκπομπής, το παράνομο γραφείο του μετέπειτα στελέχους της
Χρυσής Αυγής στη Μιχαήλ Βόδα ήταν το κέντρο όπου οδηγούν κοπέλες από την Ανατολική Ευρώπη, τις οποίες έφερνε στην Ελλάδα διεθνές κύκλωμα εξαναγκασμού σε πορνεία. Εκτός από το κατάστημα υπήρχαν και οι «αποθήκες» του, στις οποίες φυλακίζονται γυναίκες αμέσως μετά την άφιξη τους.

Σε πολλά σημεία της εκπομπής παρουσιάζονται σκηνές με τον Βάθη να ακούγεται να λέει για τις νέες κοπέλες που έφταναν στο γραφείο του: «Πάρ’ της ό,τι λεφτά έχει»..Στο ερώτημα αν έχει τις γυναίκες φυλακή, ο Βάθης είναι κατηγορηματικός: «Φυλακή». Και σε άλλο σημείο λέει σε νεοφερμένη: «Τώρα θέλω να σε πηδήξω. Μην κλαις. Ακούς; Ο,τι λέει το γραφείο. Μην κλαις».

Ο Βάθης εμφανίστηκε στην εκπομπή και επιχείρησε να διαψεύσει τα γεγονότα, αλλά υπήρχαν τόσα στοιχεία ώστε η προσπάθεια του ήταν καταδικασμένη να ναυαγήσει.

Στη δεύτερη εκπομπή ο Νίκος Ευαγγελάτος θα περιγράψει και όσα μεσολάβησαν μετά την πρώτη αποκάλυψη:
«Τη βδομάδα που πέρασε ζήσαμε φοβερά πράγματα. Υπήρχε δίπλα στον άνθρωπο αυτόν μια γυναίκα. Το βράδυ που τέλειωσε η εκπομπή ήρθε εδώ ο άντρας της και σχεδόν ξενύχτησε. Είχε χάσει τη γυναίκα του, η οποία είχε πάει εκεί για να βρει δουλειά. Ξέραμε πού είναι αυτός ο κύριος, γιατί έφυγε από την Αθήνα νωρίς το πρωί της επομένης. Η γυναίκα βρήκε την ευκαιρία και το ‘σκασε και είναι τώρα κοντά στον άντρα της. Μία από τις πολλές ιστορίες που ξεπηδάνε από αυτή τη φρίκη».

Ο αφηγητής της εκπομπής καταγγέλλει: «Μια 20χρονη συνεργάτιδα μας έζησε τον τρόμο. Αφού πρώτα έμεινε φυλακισμένη επί τρεις μέρες σε μια μυστική αποθήκη του παράνομου γραφείου, κατέληξε στο σπίτι του κ. Βάθη να δίνει μάχη για την αξιοπρέπεια της». Ακούγεται ο Βάθης να λέει στη δημοσιογράφο της εκπομπής, η οποία εμφανίστηκε ως αλλοδαπή: «Λεφτά και σπίτι θα έχεις αν μείνεις μαζί μου και σε γ… εγώ».

Εξηγεί ο Ευαγγελάτος: «Ο κ. Βάθης, κάνοντας πράξη αυτό το οποίο όλοι ξέρουμε, μία από τις κοπέλες η οποία δούλευε για μας στο γραφείο του, συνεργάτιδα μου δημοσιογράφο, προσπάθησε να τη βιάσει. Ο βιασμός απετράπη την τελευταία στιγμή, λόγω του χειρισμού της ίδιας της κοπέλας και του ότι μη έχοντας εμπιστοσύνη ήμασταν εμείς εκεί. Κι ο Βάθης κατάλαβε ότι κάτι πάει στραβά».

Οι παριστάμενοι πολιτικοί είναι σοκαρισμένοι από το ρεπορτάζ. Η Αννα Διαμαντοπούλου αναλύει το διεθνές πρόβλημα του τράφικινγκ και εξηγεί πόσο προσοδοφόρα επιχείρηση είναι αυτή. Και η Ζέττα Μακρή διατυπώνει μια αξιοπρόσεκτη θέση για να ερμηνεύσει την ιδιαίτερη διάδοση του τράφικινγκ στη χώρα μας: «Η ελληνική κοινωνία γενικά σέβεται τη γυναίκα. Ομως αυτό δεν ισχύει για την ξένη γυναίκα».

Οι Αρχές και η αστυνομία

Ενδιαφέρουσα για τα όσα διαδραματίστηκαν στη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα τα τελευταία χρόνια είναι και η αποκάλυψη του Νίκου Ευαγγελάτου για το γεγονός ότι το τοπικό Αστυνομικό Τμήμα γνώριζε την παράνομη δραστηριότητα του Βάθη. Είναι γεγονός ότι όλη η δραστηριότητα του παράνομου δικτύου γινόταν κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη της ΕΛ.ΑΣ. «Ο κ. Βάθης μένει στο κέντρο της Αθήνας», λέει ο Νίκος Ευαγγελάτος. «Θέλω να δείτε αυτό το γράφημα για να καταλάβετε τι εννοούμε. Το παράνομο γραφείο είναι εδώ. Οι κουκκίδες που βλέπετε σε απόσταση ενός τετραγώνου, δηλαδή σε απόσταση περίπου 30 μέτρων, είναι τα διάφορα σπίτια όπου κρατούσε τις γυναίκες, τα διάφορα πλάνα που είδαμε. Σε απόσταση 50 μετρημένων μέτρων από το γραφείο του κυρίου αυτού και από τα περισσότερα από τα σπίτια, στην καρδιά της Αθήνας, βρίσκεται ένα Αστυνομικό Τμήμα. Οταν καταγράψαμε το τι συνέβαινε, είχαμε το ερωτηματικό τι κάνει η Αστυνομία. Και σ’ αυτή την περίπτωση ειδικά, που ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε ένα παρελθόν καταδίκης, βαρύτατης καταδίκης, δεκαετιών καταδίκης, για άλλο αδίκημα, για κακούργημα, και υποτίθεται ότι η Αστυνομία θα ‘πρεπε να ‘χει μια αυξημένη προσοχή».

Γεγονός είναι ότι οι δημοσιογράφοι είχαν καταγγείλει το παράνομο «γραφείο εργασίας» στο τοπικό Τμήμα πριν το αποκαλύψουν στην τηλεόραση: «Πήγαν συνάδελφοι δικοί μου και το κατήγγειλαν στην Αστυνομία», λέει ο Ευαγγελάτος. «Πήγαν δημοσιογράφοι της εκπομπής στο Αστυνομικό Τμήμα και είπαν στον αστυνομικό υπηρεσίας, «χαίρετε, επωνύμως κάνουμε μια καταγγελία ότι σ’ αυτόν τον χώρο συμβαίνουν αυτά κι αυτά, υπάρχουν γυναίκες φυλακισμένες, υπάρχουν γυναίκες οι οποίες εκδίδονται και ο υπεύθυνος είναι αυτός ο άνθρωπος«. Ξέρετε πότε πήγαμε στο Αστυνομικό Τμήμα; Πριν από είκοσι περίπου μέρες (σ.σ. στις 20.3.2006). Πολύ πριν βγει η πρώτη εκπομπή στον αέρα. Την έχουμε καταγράψει αυτή την επίσκεψη, γιατί αλλιώς κανένας δεν θα μας πίστευε. Δεν είναι μόνο ότι η αστυνομία δεν επενέβη. Δεν είναι μόνο ότι ο κύριος αυτός συνέχισε να κάνει ό,τι έκανε μέχρι να βγει η εκπομπή στον αέρα. Είναι κάτι άλλο χειρότερο. Οτι ο αστυνομικός ο οποίος μας μιλάει ομολογεί ότι γνωρίζει πως ο κ. Βάθης κάτι παράνομο κάνει. Γνωρίζει ότι εκεί κάτι δεν πάει καλά. Και δίνει την απάντηση ότι «θα δούμε τι θα γίνει»».

Posted in ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ο βιασμός της ανθρωπότητας, οι απόγονοι του γκαίμπελς | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το όνειρο όλων των κρατουμένων

Posted by redship στο 9 Ιανουαρίου , 2014

 

αναδημοσίευση από βαθύ κόκκινο

 

 

Πηγή: Α. Ψ – «Εφημερίδα των Συντακτών

Κάθε κρατούμενος ονειρεύεται να αποδράσει και μάλιστα, ακριβώς για τον λόγο αυτό, αν το πράξει, τιμωρείται με ποινή πλημμελήματος. Για την πανικόβλητη κρατική μηχανή το να γίνει από κάποιον κρατούμενο κατάχρηση στο δικαίωμα της άδειάς του έχει αναχθεί σήμερα σε μείζον πολιτικό θέμα.

Το έσκασε ο Χριστόδουλος Ξηρός και το κράτος δικαίου αποφάσισε στέρηση αδειών στους εμπλεκόμενους σε υποθέσεις τρομοκρατίας, φυλακές υψίστης ασφαλείας μέσα σε 100 ημέρες, συλλήψεις αποφυλακισμένων με προσχήματα απίθανα, δηλώσεις και σενάρια για το πού πέρασε τη νύχτα ο Ξηρός και ποιους τάχα «έβλεπε» στη φυλακή, ενώ όλα τα παπαγαλάκια εν χορώ στηλιτεύουν από το πρωί τα δικαιώματα των κρατουμένων.
Ο φόβος ενός μεγάλου τρομοκρατικού χτυπήματος επειδή απέδρασε ο Ξηρός θα ήταν απλά αστείος, αν δεν ξεσήκωνε τα πιο ακραία και επικίνδυνα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού.

Η πράξη του Ξηρού ούτε επαναστατική είναι ούτε τρομοκρατική. Είναι μια απόδραση όμοια με όλες τις άλλες κατά καιρούς αποδράσεις που συμβαίνουν και εδώ και σε πολλές άλλες χώρες, χωρίς να αναγκάζονται να αλλάζουν ούτε τους νόμους ούτε τα συνταγματικά δικαιώματα. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η καταστρατήγηση του δεκαοκτάμηνου προφυλάκισης, η απαγόρευση της άδειας ή οι εκδικητικές πράξεις σε φίλους και συγγενείς του δραπέτη.

Η σημερινή ημέρα, όσο κι αν θεωρείται σημαντική η συγκεκριμένη απόδραση για την εικόνα της χώρας, είναι μια ημέρα ντροπής για την κατάντια των λειτουργών των θεσμών που έφτασαν να κατηγορούν ακόμα και τους δικαστές που απλά εφάρμοσαν στη συγκεκριμένη περίπτωση το γράμμα του νόμου.

Αυτή δυστυχώς είναι μια πολύ χειρότερη εικόνα!

Posted in Χριστόδουλος Ξηρός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Καμία παραβίαση των όρων αποφυλάκισης του Κ. Σακκά δεν έχει συντελεστεί»

Posted by redship στο 7 Ιανουαρίου , 2014

από  το unfollow

 

 

«Καμία παραβίαση των όρων της αποφυλάκισης του Κώστα Σακκά δεν έχει συντελεστεί» τονίζει στο UNFOLLOW η δικηγόρος του Μαρίνα Δαλιάνη. «Ο Κώστας Σακκάς διαμένει μόνιμα στην οικία που έχει δηλωθεί. Το γεγονός ότι ένα βράδυ κοιμήθηκε σε φιλικό του σπίτι δεν ακυρώνει τα περί μόνιμης διαμονής του στην οικεία που έχει δηλωθεί» συμπληρώνει, κάνοντας λόγο για σαθρά επιχειρήματα που υποκρύπτουν σκοπιμότητες…

sakkas222 - Copy

Στο νέο αφήγημα της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν ακυρώνονται μόνο οι θεσμοί. Το  νέο αφήγημα της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν περιορίζεται στον εξοστρακισμό κάθε ίχνους κράτους δικαίου. Στο νέο αφήγημα περιλαμβάνονται και προαναγγελίες συλλήψεων και δημόσια αποδοκιμασία της Δικαιοσύνης, καθώς δεν εμφανίζεται τόσο συνεργάσιμη όσο  εν προκειμένω θα επιθυμούσε  ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας.

«Η Ελληνική Αστυνομία έχει οδηγήσει στη Δικαιοσύνη δεκάδες τρομοκράτες τα τελευταία χρόνια. Αρκετοί όμως από αυτούς, αυτή τη στιγμή είναι ελεύθεροι» δήλωσε ο κ. Δένδιας στο Προεδρικό Μέγαρο, κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος έτεινε ευήκοα ώτα προς τον συντετριμμένο, μετά την εξαφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού, υπουργό Δημόσιας Τάξης. Κι ευθύς αμέσως η αντιτρομοκρατική υπηρεσία προέβη στην εκ νέου σύλληψη του Κώστα Σακκά για παραβίαση των  περιοριστικών όρων που του είχαν επιβληθεί για την αποφυλάκισή του και ειδικότερα για την παραβίαση του περιοριστικού όρου της υποχρεωτικής διαμονής.

«Καμία παραβίαση των όρων της αποφυλάκισης του Κώστα Σακκά δεν έχει συντελεστεί» τονίζει στο UNFOLLOW η δικηγόρος του Μαρίνα Δαλιάνη. «Ο Κώστας Σακκάς διαμένει μόνιμα στην οικία που έχει δηλωθεί. Το γεγονός ότι ένα βράδυ κοιμήθηκε σε φιλικό του σπίτι δεν ακυρώνει τα περί μόνιμης διαμονής του στην οικεία που έχει δηλωθεί» επισημαίνει η κ. Δαλιάνη, κάνοντας λόγο για σαθρά επιχειρήματα που υποκρύπτουν σκοπιμότητες.

Ο Κώστας Σακκάς παρέμεινε προφυλακισμένος επί 31 μήνες χωρίς να δικαστεί. Προφυλακίστηκε στις 4-10-2010 για συμμετοχή στους Πυρήνες της Φωτιάς. Στη συνέχεια, του απαγγέλθηκαν νέες κατηγορίες  για συναφείς υποθέσεις, με αποτέλεσμα να παραταθεί η προφυλάκισή του. Αν και ο ανώτατος χρόνος της δεύτερης προσωρινής κράτησης δεν επιτρεπόταν να υπερβεί τους 12 μήνες, όταν συμπληρώθηκε το χρονικό διάστημα το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε την παράταση  για ακόμη έξι μήνες. Χρόνος προφυλάκισης που παραβίαζε κάθε έννοια νομιμότητας και δικαίου. Αποφυλακίστηκε δε ύστερα από απεργία πείνας 38 ημερών που έθεσε τη ζωή του σε σοβαρό κίνδυνο, καθώς είχε υποστεί μεγάλη απώλεια βάρους. Σύμφωνα με το βούλευμα της αποφυλάκισής του, ο Κ. Σακκάς κατέβαλε εγγύηση 30.000 ευρώ (που συγκεντρώθηκε από αλληλέγγυους), του αφαιρέθηκαν όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα, του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα αλλά και από τον νομό Αττικής. Επίσης, στους όρους αποφυλάκισης περιλαμβανόταν και η υποχρέωση εμφάνισης μια φορά την εβδομάδα στο οικείο αστυνομικό τμήμα, η υποχρεωτική διαμονή του στο σπίτι των γονιών του στον Πειραιά, ενώ του απαγορεύτηκε και οποιαδήποτε επικοινωνία με τους συγκατηγορούμενούς του.

Ο Κώστας Σακκάς ουδέποτε δικάστηκε, έχοντας περάσει 2 χρόνια και επτά μήνες μέσα στη φυλακή. Ωστόσο αυτό για την κυβέρνηση ουδεμία σημασία έχει καθώς για αυτήν είναι ένοχος. Για την κυβέρνηση, ο Σακκάς είναι αναρχικός και τρομοκράτης και αυτό μόνο μετράει.  Όταν είχε αποφυλακιστεί ο Κώστας Σακκάς ο Υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου είχε δηλώσει: «Η απόφαση του Συμβουλίου Εφετών είναι μια απάντηση σε όλους, που όλο αυτό το διάστημα υποστήριζαν ότι η Πολιτεία είχε συμφέρον στη συνέχιση της προσωρινής κρατήσεως του κατηγορουμένου Κώστα Σακκά στις φυλακές». Όπως και επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά ότι κανένα συμφέρον δεν έχουν από την προφυλάκιση του. Ο εχθρός βρέθηκε και συνελήφθη εκ νέου. Κανένας λόγος ανησυχίας.

Posted in Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Κώστας Σακκάς | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την απαγόρευση των διαδηλώσεων

Posted by redship στο 7 Ιανουαρίου , 2014

Σε ανακοίνωση για την απαγόρευση διαδηλώσεων κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων για την ανάληψη της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει:

«Η απόφαση της κυβέρνησης και της αστυνομίας για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων έναρξης της ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ, δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά. Ιδιαίτερα το γεγονός ότι απαγορεύονται οι κινητοποιήσεις, επειδή έχουν σκοπό αντίθετο με τις παραπάνω εκδηλώσεις. Αυτό το αιτιολογικό ανοίγει το δρόμο για παρεμπόδιση λαϊκών κινητοποιήσεων, όταν το περιεχόμενό τους έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ. Τέτοιου είδους απαγορεύσεις δε μπορούν να σταματήσουν την αντίθεση μεγάλου τμήματος του λαού μας, όπως και άλλων λαών σε χώρες της Ευρώπης, ενάντια στη λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου που είναι η ΕΕ».

Posted in πολιτικη, τρομοκρατία, ταξικός πόλεμος, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», κκε | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η φωνή της καρδιάς μας … ένα γεράκι δύναμη

Posted by redship στο 7 Ιανουαρίου , 2014

 

 

 

 

 

 

Πέντε χρόνια απουσίας συμπληρώνονται στις 7 Ιανουαρίου

 

Η Μαρία Δημητριάδη είναι πάντα στην καρδιά μας ως η τροβαδούρος της επανάστασης. Στις 7 Γενάρη συμπληρώνονται 5 χρόνια που αποχαιρετήσαμε την ξεχωριστή ερμηνεύτρια, που η φωνή της ταυτίστηκε με το επαναστατικό τραγούδι. Δεν την ξεχνάμε στις φοβερές εκείνες συναυλίες της 10ετίας του ’70 και τις δεκαετίας του ’80 στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του ΟΔΗΓΗΤΗ. Τα τραγούδια που ερμήνευσε με τον ξεχωριστό δικό της τρόπο εμπνέουν πάντα τους κομμουνιστές και τους συνοδεύουν στις πορείες και τις κινητοποιήσεις.«Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει. Ούτε μία καλημέρα δεν έχω πει σε κάποιον που δε θέλω να του την πω…», είχε εξομολογηθεί ηΜαρία Δημητριάδη στο «Ριζοσπάστη» (17/2/2002). Το ήθος, η ποιότητα, η αξιοπρεπής και αγωνιστική στάση της σφράγισαν τη ζωή της ασυμβίβαστης τραγουδίστριας με την υπέροχη φωνή, η οποία έφυγε πρόωρα από τη ζωή.

Από μικρή προς μια μεγάλη πορεία

 

 

Ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί. Στα 16 της χρόνια έκανε δίσκο, τα «Κορίτσια στον Ηλιο» του Σταύρου Ξαρχάκου. Μετά ήρθε ο «Ηλιος ο Πρώτος» και το «Χρονικό» του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στο ενδιάμεσο είχε γνωρίσει τον Μίκη Θεοδωράκη, που τον είχαν σε κατ’ οίκον περιορισμό. Κάνανε συνέχεια πρόβες… Δισκογραφεί το «Ενα πρωινό η Παναγιά μου» του Ξαρχάκου και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο για δύο χρόνια. Ακολούθησαν δίσκοι της με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ηδη έχει γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο, που έπαιζε πιάνο σε μια μπουάτ, τους «Δον Κιχώτες». Μετά από τη μεταπολίτευση (1975) κάνει και τον πρώτο του δίσκο, τα «Πολιτικά Τραγούδια», με τα οποία ξεκίνησε η δημιουργική συνεργασία τους. Ακολούθησαν η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς». Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από την κασετίνα των οκτώ δίσκων με τα πολιτικά τραγούδια του συνθέτη που έβγαλε η «Λύρα», πριν λίγα χρόνια, στους πέντε τραγουδάει μόνο η Μαρία Δημητριάδη. Μετά από κάποια χρόνια, κάνει πάλι συναυλίες με τον Μίκη, τον Μαρκόπουλο. Δισκογραφικά συνέχισε με το «Δελτίο καιρού», με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, τα «Λιανοτράγουδα» του Θεοδωράκη, τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, την «Ελένη» του Χατζιδάκι, το «Εμπάργκο» του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές, κ.ά. Μετά από το ’90-’91 και δύο πολύ μεγάλες περιοδείες με τον Μίκη, άρχισε να αποτραβιέται. Ακολούθησαν δύο χρόνια δουλειάς της στο Βελιγράδι, την περίοδο του εμπάργκο. Εκανε συναυλίες κι ένα δίσκο, που με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τα έσοδά του πήγαν για τους πρόσφυγες. Δύο χρόνια πηγαινοερχόταν στη Γιουγκοσλαβία. Τελευταία δισκογραφική της δουλειά ήταν οι «Δον Κιχώτες» των Παρασκευά Καρασούλου (στίχοι) και Θοδωρή Οικονόμου (μουσική). Οπως έλεγε, πολύ σημαντική ήταν η στιγμή της γνωριμίας της με τον Μίκη Θεοδωράκη, που από μικρό παιδάκι και λόγω οικογένειας ήταν το ίνδαλμά της. Επίσης, η συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο και η γνωριμία της με τον Μάνο Χατζιδάκι.Φωνή δυναμική και ταυτόχρονα τρυφερή, με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, η Μαρία Δημητριάδη υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πιο εκφραστικές Ελληνίδες τραγουδίστριες. Εβαλε το στίγμα της στο πολιτικό τραγούδι, ερμήνευσε μοναδικά στίχους κορυφαίων ποιητών και δημιουργίες μεγάλων Ελλήνων συνθετών, στρατεύτηκε στο κομμάτι εκείνο της τέχνης που αφουγκράζεται, οραματίζεται, αντιστέκεται στην εκμετάλλευση και το σκοτάδι της καταπίεσης, γι’ αυτό μας λείπει πιο πολύ.

Με το κεφάλι πάντα ψηλά

Για τη σύνδεσή της με το πολιτικό τραγούδι, όπως είχε πει σε συνέντευξή της στο «Ριζοσπάστη»: «Αυτές είναι ετικέτες που στις βάζει ο κόσμος για πολλούς λόγους. Μπορεί την ίδια ετικέτα να σου τη βάλει και για καλό και για κακό. Εμένα μου έβαλαν την ετικέτα πολιτική τραγουδίστρια για κακό, τις εποχές που το πολιτικό τραγούδι ήταν υπό διωγμόν. Τη δεκαετία ’70-’80 μέχρι αυγά στο κεφάλι έφαγα από διάφορους αντιδραστικούς. Στο Κιλκίς μας πετούσαν πέτρες… Κάναμε πολιτική δουλειά, καθώς οι συναυλίες μας δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Το «πολιτική τραγουδίστρια» σήμαινε λοιπόν μέσα στα γεγονότα… Ομως, μετά από το ’80 έγινε βρισιά. Δηλαδή, εσύ είσαι πολιτική τραγουδίστρια, έξω από εδώ. Δε θα τραγουδήσεις άλλο, τελείωσες. Κι έχανα το τρένο της ευκολίας, του να ελίσσεσαι… Δεν υπάρχουν, λοιπόν, ετικέτες. Υπάρχουν ερμηνευτές. Μόνο έτσι μπορείς ν’ αφήσεις στίγμα. Και βέβαια πρέπει να έχεις και πολύ καλή φωνή…»

Ερμήνευσε δραματικά, υπέροχα, μοναδικά, την ποίηση των Ναζίμ Χικμέτ και Βολφ Μπίρμαν, που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος στα «Πολιτικά Τραγούδια» (1975). Το ίδιο μοναδικές και οι επόμενες συνεργασίες της με το συνθέτη, στους αξεπέραστους δίσκους «Καντάτα για τη Μακρόνησο» (βασισμένη στον «Πέτρινο Χρόνο» του Ρίτσου), «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι», στην εξεγερμένη «Φουέντε Οβεχούνα», στα «Τροπάρια για Φονιάδες», όπου ζωντανεύουν οι μορφές των Τσε Γκεβάρα, Ρόζας Λούξεμπουργκ, Καρυωτάκη, Πλουμπίδη, στα «Τραγούδια της Λευτεριάς» σε στίχους Μπρεχτ, Αναγνωστάκη, Ρίτσου, Φώντα Λάδη, Αλκη Αλκαίου.

Ερμηνείες αξεπέραστες, πότε λυρικές, τρυφερές, ψιθυριστές και πότε δυναμικές και αγέρωχες. Είτε τραγουδώντας για τους γερόντους της Μακρονήσου που «...δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη/ ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη/ κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους/ που δε σηκώνει τ’ άδικο…», είτε πως «το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει», είτε πως «έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη…».

Η Μαρία Δημητριάδη αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που δημιουργεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του. Δε λύγισε… Πάντα παρούσα μέσα στα γεγονότα, συνόδευσε με τα τραγούδια της τους εργατικούς – αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των δεκαετιών ’70 – ’80 αλλά και αργότερα, μέχρι τέλους, ανταποκρινόμενη στα αγωνιστικά καλέσματα. Τραγουδώντας στις συναυλίες αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους και διωκόμενους λαούς, στους απεργιακούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών. Με πίστη στο όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας, συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του.

Η Μαρία Δημητριάδη είναι πάντα μαζί μας. Η φωνή της θα μας ταξιδεύει πάντα στις πιο όμορφες θάλασσες. Τις θάλασσες του αγώνα και της αισιοδοξίας: «Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών/ είμαστε μες στο δικό μας κόσμο/ Η πιο όμορφη θάλασσα/ είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει/ Τα πιο όμορφα παιδιά/ δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα/ Τις πιο όμορφες μέρες μας/ δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα/ Κι αυτό που θέλω να σου πω/ το πιο όμορφο απ’ όλα/ δε στο ‘χω πει ακόμα…»

 

 

από  τον ριζοσπάστη

Posted in Μαρία Δημητριάδη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εικόνες που σοκάρουν από τη Β.Κορέα

Posted by redship στο 6 Ιανουαρίου , 2014

 

αναδημοσίευση από   poexania.wordpress.com

 

 

Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ μας Πίκος Απίκος, σε αποστολή αυτοκτονίας στην Βόρεια Κορέα συλλέγει φωτογραφικό υλικό για τις φρικαλεότητες του καθεστώτος. Οι εικόνες σοκάρουν, παρακαλώ απομακρύνετε τα παιδιά και τα ευαίσθητα άτομα από τους δέκτες.

Βόρεια Κορέα: Άστεγοι, εκδιωγμένοι από το καθεστώς βρίσκουν καταφύγιο στους υπονόμους, όπου και έχουν στήσει τα νοικοκυριά τους.

Βόρεια Κορέα: Άστεγοι ξεψυχάνε στους δρόμους, από πίσω γκράφιτι αντικαθεστωτικών νεαρών Κορεατών, κραυγή στο πουθενά.

Βορειοκορεάτες στρατιώτες βασανίζουν πολιτικούς κρατούμενους, οι κρατούμενοι τιμωρούνται για τη θρησκευτικότητα τους η οποία είναι απαγορευμένη στην Βόρεια Κορέα.

\

Βορειοκορεάτης κομάντο έτοιμος να εκτελέσει οικογένεια που πέρασε τα σύνορα για να φτιάξει τη ζωή της στην Νότια Κορέα

Βόρεια Κορέα: Μυριάδες πεινασμένοι Βορειοκορεάτες καταπατώντας και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας που τους έμεινε, μαζεύονται σαν τα ζόμπι γύρω από μια τσάντα με τομάτες στο συσσίτιο

Βόρεια Κορέα: Στρατόπεδα συγκέντρωσης γκούλαγκ στην Βόρεια Κορέα, δουλειά ήλιο με ήλιο υπό την απειλή ξυλοδαρμού.

Βόρεια Κορέα: Όσοι βορειοκορεάτες δεν εκτελούν καταναγκαστικά έργα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι καταδικασμένοι στην ανεργία.

Βόρεια Κορέα: Πεινασμένος ζητιάνος ζητιανεύει από αξιωματούχους του καθεστώτος.

Βόρεια Κορέα: Το καθεστώς πνίγει στο αίμα διαδήλωση αντικαθεστωτικών.

Βόρεια Κορέα: Κατασχέσεις κατοικιών, το ανάλγητο καθεστώς πετάει οικογένειες στο δρόμο.

Βόρεια Κορέα: Πολιτοφύλακες του καθεστώτος χτυπούν αθώους ανθρώπους επειδή δεν έκλαψαν γοερά στην κηδεία του ηγέτη.

Βόρεια Κορέα: Ο θείος του ηγέτη Κιμ Ιλ Γιονγκ καταλήγει τροφή στα σκυλιά, ο νεαρός δικτάτορας εκτελεί με φρικτό τρόπο όποιον εκφράσει την παραμικρή διαφωνία.

Βόρεια Κορέα: Χιλιάδες Βορειοκορεάτες παρευρίσκονται, παρά τη θέληση τους και υπό την απειλή όπλου, στην κηδεία του δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ιλ

Βόρεια Κορέα: Στρατόπεδα συγκέντρωσης παντού

 

Επιτέλους ας κάνει κάτι ο ΟΗΕ, ας κάνει κάτι το ΝΑΤΟ, ως πότε θα ανεχόμαστε την απανθρωπιά την εξαθλίωση και τον δεσποτισμό που βασιλεύει στο σιδηρούν παραπέτασμα της ανατολής; Άμεση επέμβαση τώρα!!!

Posted in πολιτικη, β κορέα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Με 4 δισ ευρώ, ενίσχυσε η Κυβέρνηση την Alpha bank. Λεφτά υπάρχουν για τους τραπεζίτες

Posted by redship στο 4 Ιανουαρίου , 2014

alfa

Posted in τραπεζικό κεφάλαιο | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Όταν ο …«χουβαρντάς» Καρέλιας απέλυε εργαζόμενους, ή αλλιώς, η προσπάθεια αγιοποίησης ενός καπιταλιστή

Posted by redship στο 2 Ιανουαρίου , 2014

 

αναδημοσίευση από revolution now

Πως «αγιοποιείται» ένας καπιταλιστής; Μα φυσικά με το να εμφανίζεται ότι είναι τόσο γαλαντόμος απέναντι στους εργαζόμενους ώστε να τους δίνει επιπλέον επίδομα. Η περίπτωση της καπνοβιομηχανίας «Καρέλιας» είναι χαρακτηριστική. Μοίρασε λέει 2,5 εκατομμύρια ευρώ στους εργαζόμενους και επιπλέον επίδομα για την χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα… Τι μας λέτε; Να μην ξεχάσουν οι εργαζόμενοι να του στήσουν άγαλμα για την χάρη αυτή (λες και δεν κερδίζει υπεραξία απ’ την εργασία των εργαζόμενων ο Καρέλιας και ο κάθε Καρέλιας, αυτά κάνουν πως δεν τα ξέρουν ορισμένοι).
Πάμε λίγο πίσω στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν:
Απολύσεις στην εταιρεία «Καρέλια ΑΕ» παρά την αύξηση της κερδοφορίας της.
Ημερ/νία: 29/10/2013.
Πηγή: 902.gr.
Σε δύο απολύσεις προχώρησε η Διοίκηση της εταιρείας «ΚΑΡΕΛΙΑ ΑΕ» στην Καλαμάτα, σε μία περίοδο μάλιστα που οι πωλήσεις της εταιρείας αυξήθηκαν, φτάνοντας σχεδόν στα 13,5 δισ. τσιγάρα, αριθμός που αποτελεί νέο ρεκόρ αυξάνοντας παράλληλα και την κερδοφορία της.

Τις απολύσεις καταγγέλλει η Γραμματεία Μεσσηνίας του ΠΑΜΕ προσθέτοντας ότι «παρά τα υπερκέρδη της εταιρείας, οι απολύσεις προστίθενται στην απόλυση εργαζόμενης τον Αύγουστο».

Η Γραμματεία του ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους να βγάλουν τα συμπεράσματά τους και να δώσουν αποστομωτική απάντηση με τη μαζική συμμετοχή τους στην πανεργατική απεργία στις 6 Νοέμβρη.

Όπως τονίζει, «Η καπνοβιομηχανία δεν διαφέρει, όπως κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν, σε τίποτα από τον κάθε μεγαλοεργοδότη –επιχειρηματία- εργοστασιάρχη.


Στύβουν σαν λεμονόκουπα τους εργαζόμενους που τους παράγουν τον πλούτο και μετά τους πετάνε στον καιάδα, χωρίς να υπολογίζουν ούτε αυτούς, ούτε τις οικογένειές τους.

Η Καπνοβιομηχανία «Καρέλια» δεν εξαγνίζεται με τις επικοινωνιακές γιορτές βράβευσης των καλών και συνεπών εργαζομένων, που τους αναγκάζει να πηγαίνουν για εργασία με 40 πυρετό, για να μην χάσουν το επίδομα παρουσίας στην εργασία όλες τις ημέρες του χρόνου».
Για να δούμε τι γράφουν και τα μη-κομμουνιστικά«Παραπολιτικά» (αναδημοσίευση απ’ το… όχι-και-τόσο-μαρξιστικό Fpress.gr).

Γιατί η Καρέλιας από τα bonus πέρασε στις απολύσεις!!! (14/11/2013).

Τι μεσολάβησε όμως για μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, με υγιή οικονομικά μεγέθη, «στιβαρή» χρηματοοικονομική διάρθρωση και μηδενικό δανεισμό να προχωρήσει σε απολύσεις εργαζομένων, οι οποίες -όπως καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας- δεν θα είναι και οι τελευταίες; […]

Σήμερα η καπνοβιομηχανία Καρέλια είναι η δεύτερη σε μέγεθος καπνοβιομηχανία στην ελληνική αγορά και η μοναδική που παραμένει σε ελληνικά χέρια. Εχει δυνατότητα παραγωγής 45 εκατομμυρίων τσιγάρων ημερησίως και διαθέτει αντιστοίχως 45.000 σημεία πώλησης σε όλη την Ελλάδα. Η Εταιρεία κατέχει το 0,32% της παγκόσμιας κατανάλωσης με παρουσία σε 70 και πλέον χώρες του κόσμου (στη Δυτική και στην Ανατολική Ευρώπη, στη Βόρειο Αμερική, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, αλλά και στην Άπω Ανατολή). Σημειώνεται πως στο πρώτο εξάμηνο του 2013 οι πωλήσεις της ανήλθαν σε 346,6 εκατ. ευρώ από 307,4 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα το 2012, ενώ τα καθαρά κέρδη διαμορφώθηκαν σε 20,5 εκατ. ευρώ από 25,6 εκατ. ευρώ. Επιπλέον, για τη χρήση του 2012 η γενική συνέλευση των μετόχων ενέκρινε τη διανομή μερίσματος 8,52 ευρώ ανά μετοχή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Άνεμοι, θύελλες (Varshavianka)

Posted by redship στο 2 Ιανουαρίου , 2014

Posted in τραγούδια αγαπημένα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »