καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαΐου 2016
    Δ T Τ T Π S S
    « Apr    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Αρχείο Συγγραφέων

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Posted by redship στο 1 Μαΐου , 2016

  «Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας,για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!

    Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!

    Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

Αύγουστος Σπάις,

ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.

Σικάγο του 1886.

 

 

Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”.
 
Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί.
Γυμνοί, κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες,
 -η Ελλάδα τις έρραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο -.
 Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα.
Είδατε τα πουλιά, που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
 αγγίζοντας με τα φτερά τους, τον ανατέλλοντα πυρφόρον.
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε στο μέλλον.
Εμείς, μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …
Μόνον θυμηθείτε το :
αν η ελευθερία δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, 
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας.
200 πρωτομαγια
Η εκτέλεση των 200 Ελλήνων στην Καισαριανή, χαρακτικό του Τάσσου
μαης 36  θεσσαλονίκη

Posted in κόκκινη πρωτομαγιά πρωτοπόρα εργατιά | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Από το Σικάγο έως την Καισαριανή και μέχρι το μέλλον…

Posted by redship στο 1 Μαΐου , 2016

αναδημοσίευση  από τον ημεροδρόμο

γράφει ο  ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Από τον Μάη του 1886, στο Σικάγο, την πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (Αθήνα – 1893), τον ματωμένο Μάη (Θεσσαλονίκη – 1936), την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή μέχρι το μέλλον…Γιατί η Ιστορία δεν τελείωσε. Το μέλλον των ανθρώπων δεν είναι καταδικασμένο στη βαρβαρότητα.

πρωτομαγιά

130 χρόνια από την Πρωτομαγιά του 1886, στο Σικάγο, και οι 200 κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944, στην Καισαριανή, είναι «ζωντανοί»… Είναι «ζωντανοί» πέρα από οποιαδήποτε μεταφυσική προσέγγιση. Είναι εδώ ως απόδειξη για την προοπτική των ανθρώπων. Μαζί και οι εργάτες στο Σικάγο και οι εργάτες του ματωμένου Μάη του 1936, στη Θεσσαλονίκη. Με τον ίδιο τρόπο, ως απόδειξη για το μέλλον των ανθρώπων.

  Γιατί η Ιστορία δεν τελείωσε.

  Το μέλλον των ανθρώπων δεν είναι καταδικασμένο στη βαρβαρότητα.

  Γιατί «…η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή / που δεν την αρμενίσαμε ακόμα. / Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα./ Τις πιο όμορφες μέρες,/ τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα…» (Ναζίμ Χικμέτ).

Μια θαυμάσια μέρα…

  «Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα. Ο παγωμένος άνεμος, που συχνά ήταν πολύ διαπεραστικός την άνοιξη, ξαφνικά έπεσε και είχε βγει ο δυνατός ήλιος (…) Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σε όλη τη χώρα. Περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία. Στο Σικάγο 80.000 απεργούσαν για το οχτάωρο, είπε ο Σπάις, δείχνοντας με συγκίνηση, βρίσκονταν εδώ και περίμεναν να αρχίσει η διαδήλωση (…) Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε…» (Η άγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ, Ρ. Ο. Μπόγιερ – Χ. Μ. Μορέ, μετφ: Αθηνά Παναγουλοπούλου, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 152-155).

  Η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας το 1884 είχε αποφασίσει πως εάν οι εργοδότες δεν αποδέχονταν το αίτημα του οκτάωρου θα πραγματοποιούσε πανεργατική απεργία την 1η Μάη του 1886.

  Στις 3 του Μάη, έξι εργάτες δολοφονήθηκαν και 30 τραυματίστηκαν όταν η αστυνομία πυροβόλησε σε μεγάλη συγκέντρωση έξω απ’ το εργοστάσιο «Μακ Κόρμικ», στο Χάρβεστερ. Τα συνδικάτα καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την επόμενη μέρα στην πλατεία Χαϊμάρκετ.

  130 αστυνομικοί με επικεφαλής έναν γνωστό αξιωματικό, διώκτη των εργατών, επιτέθηκαν στη συγκέντρωση. Κάποιος, που έμεινε άγνωστος, πέταξε μια βόμβα. Σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί, 4 εργάτες και πολλοί άλλοι εργάτες τραυματίστηκαν.

  Η αστυνομία συλλαμβάνει εργατικά στελέχη και οκτώ παραπέμπονται σε δίκη. Οι 4 (Α. Σπάις, Α. Φίσερ, Τζ. Ενγκελ, Α. Πάρσον) καταδικάζονται σε απαγχονισμό και τους κρεμάνε στις 11 του Νοέμβρη του 1887.

Εργο που απεικονίζει την ιστορική απεργία στο Σικάγο

«Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε»

  Τα λόγια με τα οποία ο Αύγουστος Σπάις απευθύνθηκε στους κατηγόρους τους παραμένουν ζωντανά:

  «Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε «αύξηση του εθνικού πλούτου»! «Εθνικού»! Τι ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους να λέτε.

  (…)Όποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού.

  (…) Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

«Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι…»

  «…Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα, / μόν’ ήρθαν μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι. Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους / κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος…» (Κώστας Βάρναλης – Πρωτομαγιά 1944).

TASOS PRWTOMAGIA 1944

   «Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί./Γυμνοί: κατάσαρκα φορώντας σημαίες -/ η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο. / Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα. / Είδατε τα πουλιά που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες / αγγίζοντας με τα φτερά τους τον ανατέλλοντα πυρφόρον./ Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς να ανοίγουν στο μέλλον. Εμείς / μερτικό δε ζητήσαμε. Τίποτα. Μόνο θυμηθείτε το: αν η ελευθερία / δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, / εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας» (Γιάννης Ρίτσος, «Σκοπευτήριο Καισαριανής»).

  Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευσαν την εντολή:

  «Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τους τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν: 1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μάη 1944. 2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωριών. Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς. Ο στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδος».

  Οι «εθελοντές» δεν ήταν τίποτα άλλο από ταγματασφαλίτες.

  Ο Θέμος Κορνάρος έγραψε: «Ο διοικητής του Χαϊδαρίου (σ.σ. του στρατοπέδου όπου ήταν φυλακισμένοι Ακροναυπλιώτες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές της Αντίστασης) δεν είχε κανένα δικαίωμα ν’ αλλοιώσει τη σύνθεση του καταλόγου. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι ν’ αντικαταστήσει έναν ορισμένο αριθμό ονομάτων με άλλα(…) Ο διοικητής απάν’ στη βιάση του φώναξε το επίθετο του Ναπολέοντα (…)Οχι. Οχι εσύ Ναπολέων(…) Το στρατόπεδο αναταράσσεται.

  Ως ετούτη τη στιγμή αιτία της αναταραχής είναι η αγωνία και ο φόβος για τη ζωή του «Παιδιού». Ο Ναπολέων απαντά στο διοικητή. Κι όλα τα αυτιά είναι τεντωμένα και αφουγκράζονται. Οσοι ξέρουν γερμανικά μεταφράζουνε την ίδια στιγμή τα λόγια του: Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή μόνο με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλον κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!…

  Το στρατόπεδο ξεχνά τον κανονισμό, ξεχνά τη θέση του, ξεπερνά κάθε όριο πειθαρχίας και χειροκροτά σαν ηλεχτρισμένο την αποκάλυψη. Την κρυμμένη ψυχή της Ελλάδας που κάνει την παρουσία της. Οι Γερμανοί σαστίζουν, κοιτάζονται και σα νευρόσπαστα χτυπούνε τα τακούνια και στέκονται προσοχή!…».

«Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος»

  Ο Ναπολέων Σουκατζίδης στο δρόμο για το εκτελεστικό απόσπασμα γράφει στον πατέρα του: «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να ‘σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου». Στην αρραβωνιαστικιά του: «Η τελευταία σκέψη μαζί σου. Θα ‘θελα να σε κάνω ευτυχισμένη. Να βρεις σύντροφο άξιό σου και άξιό μου». Το ίδιο δωρικά και τα γράμματα των άλλων ηρώων. Ο Ηπειρώτης δάσκαλος Κώστας Τσίρκας: «Πρωτομαγιά. Γεια σας, όλοι πάμε στη μάχη».

  Ο εργάτης μεταλλουργός Σάββας Σαββόπουλος: «Ας μάθει όλη η Ελλάδα, δε χάσαμε την πίστη μας στην τελική νίκη της Σοβιετικής Ενωσης… Καμία δύναμη δε θα τσακίσει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα νικήσει. Καλώ τον αδελφό μου με σκληρή δουλιά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδελφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ».

  Ο Μήτσος Ρεμπούτσικας: «Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές». Ο Νίκος Μαριακάκης: «Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος». Ο νεαρός Δημήτρης Σοφής από την Πεντέλη με μόλις οκτώ λέξεις: «Χαίρετε φίλοι. Εκδίκηση. Μάνα μη λυπάσαι. Χαίρε μάνα».

  Ηταν, έγραψε ο Νίκος Καραντηνός, «μέρα μουντή πνιγμένη στην ομίχλη. Λένε όσοι τη ζήσανε, πως το πρωινό εκείνο πνιγόσουν. Δεν ανάσαινες. Ηταν Δευτέρα. Ηταν Πρωτομαγιά του 1944. Και το ημερολόγιο έλεγε πως ο ήλιος θα ‘βγαινε στις 5.33΄… Από την Κυριακή κιόλας το ρολόι της ζωής για 200 παλικάρια είχε αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση.

  Ηταν 200 αντιφασίστες. Δεσμώτες όλοι της Ακροναυπλίας κι εξόριστοι της Ανάφης, που η μεταξική δικτατορία τους είχε παραδώσει στους χιτλερικούς. Μια τραγωδία με 200 πρωταγωνιστές… Από τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη ως το νεολαίο το Σοφή. Η πρώτη πράξη γράφτηκε χαράματα, στο Χαϊδάρι. Στο προσκλητήριο του θανάτου. Με την ιαχή της λευτεριάς. Κι η άλλη, όλο το πρωινό, στην αδούλωτη γειτονιά της Καισαριανής: Το Σκοπευτήριο.

  (…) Ο Στέλιος Φραγκίσκος, Ακροναυπλιώτης, θυμόνταν: «Τέτοιο δράμα, τέτοια μέρα η Καισαριανή δεν την ξανάζησε. Περιμένοντας να ακούσει 10 φορές την ομοβροντία και δέκα φορές τις χαριστικές βολές, που τις διέκοπταν τα τραγούδια κι οι ζητωκραυγές των μελλοθάνατων».

  (…) Η Μαίρη Παρασκευοπούλου ήταν τότε 14 χρόνων. Είχε βρεθεί σε μια ταράτσα. Και καθώς θυμάται κόντευε μεσημέρι. Ηταν η ταράτσα του αστυνομικού Θάνου. Από εκεί με τα κιάλια παρακολουθούσαν. Διέκρινες μια ομάδα να σηκώνει τα χέρια. Είδε τα χέρια ψηλά με τ’ άσπρα πουκάμισα. Και είχε καρφωθεί στη μνήμη της η κραυγή και μια ριπή: Αδέλφια Γεια σας. Και με το Γεια σας η ριπή. Κι αμέσως μετά οι χαριστικές βολές».

  Το ΕΑΜ, λίγες μέρες μετά, σε ανακοίνωσή του γράφει για τις «ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΑΘΗΝΑΙΟΣ»:

  «… Η φρικώδης και πρωτάκουστη τρομοκρατία που εξασκεί στην Ελλάδα ο καταχτητής με τη βοήθεια γερμανοράλληδων δεν είναι στην ουσία αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ εδώ και στην ύπαιθρο. Αυτό είναι απλή δικαιολογία. Γίνεται για να τρομοκρατηθεί ο λαός να σταματήσει την αντίστασή του και να πραγματοποιήσουν ανενόχλητοι οι καταχτητές την επιστράτευση και τη ληστεία του τόπου μας.

  (…) Η στιγμή είναι κρίσιμη. Αν σκύψουμε το κεφάλι είμαστε χαμένοι. Τα θύματα του αγώνα είναι πολύ λιγότερα από τα θύματα της επιστράτευσης, από τα θύματα της πείνας. Οι κρεμασμένοι και τουφεκισμένοι ήρωες, τα καμένα μας χωριά φωνάζουν. Μην αφήστε τη θυσία μας να πάει χαμένη! Μην υποταχθείτε! Αγωνιστείτε για να μη γίνει η επιστράτευση. Αγωνιστείτε για τη ζωή σας. Εκδικηθείτε μας. Αγωνιστείτε για να σταματήσουν οι σφαγές».

Ο ματωμένος Μάης του 1936

  Θεσσαλονίκη 1936. Οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Ξάνθης, της Δράμας και της Καβάλας κατεβαίνουν σε απεργία ζητώντας την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης. Στην απεργία πήραν μέρος 40.000 καπνεργάτες. Τις επόμενες μέρες ακολουθούν συγκρούσεις.

Μάης 1936, Θεσσαλονίκη

  Στις 9 του Μάη οι χωροφύλακες αρχίζουν επιθέσεις στις συγκεντρώσεις των απεργών. Οι αυτοκινητιστές είχαν κατέβει σε απεργία αλληλεγγύης στην Εγνατία. Για να αμυνθούν στήνουν οδοφράγματα.

  Οι χωροφύλακες χτυπάνε «στο ψαχνό». Πρώτος νεκρός ο Τάσος Τούσης. Ακολουθούν άλλοι τέσσερις. Αντί για σημαίες υψώνονται μαντίλια βουτηγμένα στο αίμα. Οι διαδηλωτές φωνάζουν: «Κάτω οι δολοφόνοι, να φύγει η κυβέρνηση Μεταξά».

60165-tasos-tousis1936

  Λίγο πιο πέρα οι χωροφύλακες πυροβολούν άοπλο πλήθος. «Απολογισμός»: 20 νεκροί, 300 τραυματίες. Το απόγευμα γίνεται νέα διαδήλωση, τη νύχτα η κυβέρνηση Μεταξά στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις από τη Λάρισα και τέσσερα αντιτορπιλικά.

 Την επόμενη μέρα η κηδεία των θυμάτων είναι πραγματικός παλλαϊκός ξεσηκωμός. Στο νεκροταφείο συγκεντρώνονται 150.000 άνθρωποι. Στις 11 του Μάη κηρύσσονται απεργίες διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις της χώρας και στις 13 του Μάη πανελλαδική απεργία. Οι καπνέμποροι υποχωρούν στις περισσότερες οικονομικές διεκδικήσεις. Η κυβέρνηση Μεταξά αρνείται να ικανοποιήσει τα πολιτικά αιτήματα.

  Ο Γιάννης Ρίτσος (γεννήθηκε, σαν σήμερα, την Πρωτομαγιά του 1909), συγκλονισμένος απ’ τα γεγονότα, γράφει τον «Επιτάφιο». Στις 10 του Μάη ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει τη συγκλονιστική φωτογραφία, όπου απεικονίζεται μια μάνα να θρηνεί καταμεσής του δρόμου το νεκρό παιδί της. Ο νεκρός είναι ο Τάσος Τούσης.

Η πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

  Αθήνα 1893. Στις 2 του Μάη του 1893 γιορτάστηκε πρώτη φορά η Πρωτομαγιά στην Ελλάδα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Εγκρίθηκε ειδικό ψήφισμα με αιτήματα το 8ωρο, την κυριακάτικη αργία, τη σύνταξη. Επιδόθηκε στη Βουλή αλλά ο πρόεδρός της το παρουσίασε χλευαστικά στους βουλευτές. Ο Καλλέργης, εξοργισμένος, προσπάθησε να το διαβάσει απ’ το δημοσιογραφικό θεωρείο, όπου βρισκόταν. Αμέσως πιάστηκε και οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα. Κρατήθηκε και παραπέμφθηκε στο πλημμελειοδικείο, όπου καταδικάστηκε σε 10 μέρες φυλάκιση.

***

 Πηγές: Η άγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ, Ρ. Ο. Μπόγιερ – Χ. Μ. Μορέ), μετφ. Αθηνά Παναγουλοπούλου ,εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή – Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (1890-1999), Δημήτρης Λιβιεράτος, εκδόσεις Προσκήνιο – Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ Τόμος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή – Θέμος Κορνάρος, «Το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου», χαρισμένο στη μνήμη του εθνικού ήρωα Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Νεοελληνικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1963 – «Γράμματα και μηνύματα εκτελεσμένων πατριωτών», εκδόσεις Κέδρος, 1974 – Νίκος Καραντηνός, «Ο λαός της Καισαριανής ξαναθυμάται τους 200», «Ριζοσπάστης», 27 Απριλίου 1980 –  «Ριζοσπάστης».

  Το χαρακτικό για τους 200 της Καισαριανής είναι έργο του Τάσσου.

  Σημείωση: Τηρείται η ορθογραφία των πρωτότυπων κειμένων.

Posted in 1η Μάη, ταξικός πόλεμος, κόκκινη πρωτομαγιά πρωτοπόρα εργατιά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πόσο «ακραία» άθλιος είστε, κύριε Μητσοτάκη;

Posted by redship στο 29 Απριλίου , 2016

αναδημασίευση από τον  ημεροδρόμο

 

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΝΔ

 

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος δίνει μια απάντηση στον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος από το συνέδριο της ΝΔ, είπε: «Στεκόμαστε απέναντι στον ισοπεδωτικό εξισωτισμό, γιατί τα πολιτικά άκρα, από τον φασισμό έως τον κομμουνισμό, θέλουν όλοι στο τέλος να είναι ίδιοι».

Την Τρίτη το βράδυ, ο Νίκος Μπογιόπουλος, από τον Real fm, είπε: «Κήρυκας και οπαδός του ισοπεδωτισμού είναι ο κύριος Μητσοτάκης, διότι αυτός είναι που ψηφίζει μνημόνια και αυτός είναι που ισοπεδώνει τον ελληνικό λαό». Υπενθύμισε πως την περίοδο της Κατοχής, «το πολιτικό σύστημα, απόγονος του οποίου είναι ο κύριος Κυριάκος Μητσοτάκης», είτε «τα είχε κάνει πλακάκια» με τους ναζί, «είτε είχε πάει στο Κάιρο για εκδρομή».

Στον τοίχο της Καισαριανής

Παρακάτω το ηχητικό απόσπασμα, όπου ο Νίκος Μπογιόπουλος, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει:

«Η σχέση των κομμουνιστών με τον φασισμό είναι καταγεγραμμένη στον τοίχο της Καισαριανής. Αυτή είναι η σχέση των κομμουνιστών με τον φασισμό (…). Την περίοδο που ο Χίτλερ, μαζί με τις αστικές δημοκρατίες της Γαλλίας και της Αγγλίας, κάνανε σύμφωνα στο Μόναχο – σύμφωνα φιλίας και όχι μη επίθεσης – οι κομμουνιστές (μιας και μιλάμε για τη Σοβιετική Ένωση σε εκείνο τον πόλεμο) επί 1418 μερόνυχτα έδιναν μάχη απέναντι στον φασισμό και στον ναζισμό. Έδιναν μάχη σ’ ένα μήκος πολέμου που εκτεινόταν από τα 3 μέχρι τα 6,5 χιλιάδες χιλιόμετρα και κάθε  μια ώρα έδιναν και 500 νεκρούς. Αυτά κάνανε οι κομμουνιστές και αυτή είναι η σχέση τους με τον φασισμό. Είναι σχέση δηλαδή που τους χωρίζει το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα.

Επίσης, θέλω να πω, για τον κύριο Μητσοτάκη, ότι το σύστημα της Siemens , το οποίο έφτιαξε τους φούρνους, στο Άουσβιτς, δεν το υπηρετούν οι κομμουνιστές, το υπηρετεί ο ίδιος, διότι αυτό ακριβώς το σύστημα είναι το οποίο συνεχίζεται με ή χωρίς φασισμό, με κοινοβουλευτισμό ή χωρίς κοινοβουλευτισμό (…).

Από το 2014 μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιδοτήσει με περίπου 2,3 εκατομμύρια ευρώ φασιστικές και ναζιστικές οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη.  Τα στοιχεία είναι του ανεξάρτητου σουηδικού ιδρύματος EXPO (…). Για να καταλάβει ποιες ακριβώς είναι οι σχέσεις του πολιτικού συστήματος, που ο ίδιος υπηρετεί, με τον φασισμό και ότι καμία σχέση με τον φασισμό δεν έχουν αυτοί στους οποίους επιχειρεί να δημιουργήσει τέτοιου είδους παραπλανητικές ιστορικές καταγραφές (…).

Η μέρα που η σημαία  με το σφυροδρέπανο μπήκε στην καρδιά του κτήνους

raixstag kokkinh shmaia

Γι’ αυτή τη λασπολογία, για τους κάθε λογής επιλήσμονες, για όλους εκείνους τους γκαιμπελίσκους – και αυτό δεν αναφέρεται στον κύριο Μητσοτάκη – της θεωρίας των δύο άκρων, γι’ αυτή την τερατώδη μήτρα  που ξερνά τα φίδια του φασισμού και για τα αφεντικά τους, βεβαίως, πάντα θα έρχεται η 9η Μάη, η οποία θα είναι η μέρα που θα τους στοιχειώνει. Είναι η μέρα, κύριε Μητσοτάκη, που η σημαία με το σφυροδρέπανο μπήκε στην καρδιά του κτήνους».

Μετά από όλα αυτά τα στοιχεία (και τόσα άλλα που έχουν καταγραφεί στην Ιστορία και στη μνήμη των λαών) έχουμε ένα ερώτημα: Πόσο «ακραία» άθλιος είστε, κύριε Μητσοτάκη;

Posted in Μητσοτάκης, Νίκος Μπογιόπουλος, θεωρία των δύο άκρων | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350)

Posted by redship στο 23 Απριλίου , 2016

αναδημοσίευση  από  inred.gr

 

zilotes

Tου Κώστα Λάμπου

«Δεν έχει σημασία που ο πατριωτισμός είναι τόσο συχνά καταφύγιο για αχρείους. Η διαφωνία, η εξέγερση και ένας γενικός χαλασμός του κόσμου παραμένουν τα πραγματικά καθήκοντα των πατριωτών». Μπάρμπαρα Έρενράιχ

Στο ύστερο Βυζάντιο παρατηρείται μια σταδιακή μετακίνηση της εξουσίας από τον αυτοκράτορα προς τους μεγαλοφεουδάρχες, οι οποίοι συνδύαζαν την υποστήριξή τους προς τον αυτοκράτορα με αντάλλαγμα την παραχώρηση μεγάλων εκτάσεων κρατικής γης, πράγμα που άλλαξε ριζικά τις σχέσεις ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της γης, οπότε και «ο οικονομικός δεσμός κράτους και χωρικών αντικαθίσταται από το δεσμό γαιοκτήμονα και χωρικών», με συνέπεια οι γαιοκτήμονες «να στερούν από τους φτωχούς ακόμα και τον Ήλιο»[3].

Το Βυζάντιο, δομημένο όπως είναι πάνω στον σκοταδισμό της λεγόμενης ορθοδοξίας, της πιο σκληρής δουλοπαροικίας ασιατικού τύπου[4] και της απόλυτης πνευματικής στειρότητας, σπαράσσεται από «βυζαντινά πραξικοπήματα», θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ «ορθόδοξων» και αιρετικών, μεταξύ «ησυχαστών» και «ζηλωτών», μεταξύ αυτοκρατορικών και αντιαυτοκρατορικών. Σε τελική ανάλυση, σπαράσσεται από ασταμάτητες συγκρούσεις μεταξύ των ευγενών μεγαλογαιοκτημόνων και του εκκλησιαστικού ιερατείου που ασκούν την εξουσία από τη μια μεριά και των εξαθλιωμένων δουλοπάροικων της υπαίθρου και των ναυτικών, των εμπόρων και των τεχνιτών που αποδεκατίζονται από την πείνα, στην οποία τους καταδικάζει η τάξη των αριστοκρατών μεγαλογαιοκτημόνων από την άλλη.

Και, βέβαια, στο πλαίσιο αυτών των κοινωνικών συγκρούσεων λαβαίνουν χώρα και συγκρούσεις μεταξύ των αντίπαλων ομάδων για τη νομή της εξουσίας, αλλά αυτό, ως δευτερεύουσα αντίθεση, δεν αναιρεί την πρωταρχική κοινωνική αντίθεση μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Τα φορολογικά πλιάτσικα που τους επιβάλλει η κεντρική και η τοπική εξουσία, καθώς επίσης και οι ατέλειωτες πολεμικές και εμφυλιοπολεμικές περιπέτειες, οδηγούν, εδώ κι εκεί, τα φτωχά κοινωνικά στρώματα σε σπασμωδικές περιοδικές αγροτικές εξεγέρσεις, οι οποίες κατά κανόνα πνίγονται στο αίμα των εξεγερμένων. Από τον 13ο και τον 14ο αιώνα, όμως, οι συγκρούσεις αποκτούν έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και η ιδέα «ότι η γη αποτελεί κοινό κτήμα και πρέπει να αφαιρεθεί από τους γαιοκτήμονες και την εκκλησία και να μοιραστεί στους αγρότες»[5] γίνεται αίτημα όλων των αγροτικών εξεγέρσεων.

Στις αρχές της δεκαετίας 1340 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, που εποφθαλμιά τον αυτοκρατορικό θρόνο, συγκρούεται με την αυτοκρατορική φάρα των Παλαιολόγων. Η μερίδα του ιερατείου που έμεινε στην ιστορία γνωστή ως «Ησυχαστές»[6] συγκρούεται με τους «Ζηλωτές»[7], ένα λαϊκοθρησκευτικό κίνημα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη του Βυζαντίου και τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη των Βαλκανίων. Το Κίνημα των Ζηλωτών αντιμετώπιζε με καχυποψία τη συνεργασία του μεγάλου εξουσιαστικού ιερατείου με την αριστοκρατική φεουδαρχία και ζητούσε τον χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Η μεγάλη φτώχεια τόσο στις μεγάλες πόλεις όσο και στην ενδοχώρα του Βυζαντίου, σε συνδυασμό με τις ατέλειωτες βυζαντινές ίντριγκες και τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις μεταξύ φατριών του ιερατείου αλλά και μεταξύ των διεκδικητών του αυτοκρατορικού θρόνου, συνέβαλαν στη μετεξέλιξη των Ζηλωτών σε πλατύ κοινωνικό κίνημα. Αυτό το κίνημα «είχε μεγάλη απήχηση στο Δήμο»[8], όπως αποκαλούν όλες οι πηγές της εποχής τα φτωχά λαϊκά στρώματα, και έβαλε στόχο του την αλλαγή του κοινωνικού συστήματος του Βυζαντίου[9].

Στη μετεξέλιξη αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο η διδασκαλία και η πολιτική δραστηριότητα του ‘Βαρλαάμ από την Καλαβρία’[10], που εκείνη την περίοδο δίδασκε στη Θεσσαλονίκη και ασκούσε μεγάλη επιρροή στα φτωχά λαϊκά στρώματα αλλά και στη διανόηση της Θεσσαλονίκης, η οποία, Θεσσαλονίκη, την ίδια περίοδο, αριθμούσε πάνω από διακόσιες χιλιάδες πληθυσμό. Ιδιαίτερο ρόλο φαίνεται να έπαιξε η διαμάχη του Βαρλαάμ με τους Ησυχαστές και τον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο Παλαμά, υποτίθεται γύρω από ‘θεολογικά θέματα’, τα οποία στην ουσία ήταν αντικατοπτρισμός των οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων και αντιθέσεων.

Το 1341 στην Αδριανούπολη και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας και Θράκης σημειώθηκαν πολλές αγροτικές εξεγέρσεις και ταραχές εναντίον της τοπικής αριστοκρατίας, αλλά και της κεντρικής εξουσίας της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Τον Οκτώβρη του 1341 ο Καντακουζηνός ανακηρύχθηκε από τον στρατό βασιλέας στο Διδυμότειχο και σε αντιπερισπασμό, τον Νοέμβριο, ο Ιωάννης Παλαιολόγος στέφθηκε αυτοκράτορας στην Πόλη από τον Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα. Στη συνέχεια ο Καντακουζηνός αμφισβητεί τον αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο και έτσι ξέσπασε ο γνωστός στην ιστορία ως ‘2ος εμφύλιος πόλεμος της βυζαντινής αυτοκρατορίας’. Την άνοιξη του 1342 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο κατ’ εξοχήν εκφραστής των συμφερόντων της αριστοκρατίας και των μεγαλογαιοκτημόνων, καταλαμβάνει με τη βοήθεια Σλάβων τη Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα την εξέγερση των Ζηλωτών, οι οποίοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν την εμφύλια σύγκρουση των εξουσιαστικών φατριών του Βυζαντίου με στόχο την αυτονομία τους και την ανατροπή της φεουδαρχίας.

Οι Ζηλωτές καταλαμβάνουν την εξουσία και ανακηρύσσουν την «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης», απαιτώντας την αυτονομία της και το δικαίωμα άσκησης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Ο αυτοκράτορας με τη σειρά του προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αντίθεση των Ζηλωτών με τον Καντακουζηνό για να αποδυναμώσει τον Καντακουζηνό, αλλά και για να εξασθενήσουν και οι δυο αντίπαλοί του, τηρεί ουδετερότητα απέναντι στην εξέγερση των Ζηλωτών.

Το κίνημα των Ζηλωτών διέφερε από τα άλλα κινήματα τα αγροτικά ή τα θρησκευτικά, από το γεγονός πως αυτό είχε κοσμοθεωρητικές απόψεις και πολιτικές θέσεις που δεν περιορίζονταν στην προσωρινή ανακούφιση των κολλήγων, αλλά ξεπερνούσαν τους θεσμούς και τις δομές του βυζαντινού φεουδαρχικού συστήματος. Ο θεολόγος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθήνας, Γεώργιος Μεταλληνός, γράφει[11] ότι το κίνημα των Ζηλωτών «ήταν καθαρά πολιτικοποιημένη παράταξη, με σαφή κοινωνικά κίνητρα και αιτήματα κατά των πλουσίων γαιοκτημόνων και υπέρ των πενομένων και καταπιεζομένων… Είναι, πράγματι, σαφές, παρά τη σύγχυση των πηγών, ότι οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης…συνδέονταν με τους ναυτικούς («παραθαλασσίους»), μια γνωστή συντεχνία… Η συνεργασία Ζηλωτών-ναυτών οφειλόταν προφανώς σε σύμπτωση συμφερόντων. Σε άλλες πόλεις στη συνεργασία αυτή συμμετείχαν και έμποροι… Οι Ζηλωτές ταυτίσθηκαν με το λαό και εξέφραζαν τα αιτήματα των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, εν μέρει δε συνέπιπταν και με το στρατό.»[12].

Και συμπληρώνει πως «ο Λαός βρήκε την ευκαιρία να διαδηλώσει τα αντιαριστοκρατικά ή και αντιπλουτοκρατικά φρονήματά του λόγω της καταπιέσεως που υφίστατο και της οικονομικής του εξαθλιώσεως. Με τη στάση των Ζηλωτών συνδέθηκαν οραματισμοί για ριζική κοινωνική αλλαγή, οικονομική αναβάθμιση και κοινωνική αναδιάρθρωση. Πρόκειται, όπως βεβαιώνουν τα πράγματα, για έκρηξη πρωτοχριστιανικής κοινοκτημοσύνης ή έστω κοινοχρησίας, εναντίον της αυξάνουσας κοινωνικής ανισότητας και αδικίας, λόγω της συγκεντρώσεως γης και πλούτου στα χέρια των ολίγων»[13], για να καταλήξει: «Η στάση από τη Θεσσαλονίκη επεκτάθηκε και σε άλλες πόλεις της αυτοκρατορίας ως την Τραπεζούντα. Αυτό σημαίνει, ότι το κοινωνικό κλίμα της Θεσσαλονίκης ήταν καθολικότερο φαινόμενο. Και αυτό επιβεβαιώνεται από πολλές μαρτυρίες. Η αντίδραση επικεντρωνόταν στο πρόσωπο του Ι. Καντακουζηνού και την αριστοκρατία»[14].

Το ίδιο βεβαιώνει και ο καθηγητής της ιστορίας Κωνσταντίνος Χατζόπουλος: «Η εξέγερση απλώθηκε σε πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης (Αδριανούπολη, Φέρρες, Ηράκλεια κ.ά.) και είχε πολύ έντονο κοινωνικό χαρακτήρα. Ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη της αυτοκρατορίας και το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο της Βαλκανικής, ο λαός με επικεφαλής τους Ζηλωτές κατάφερε να ανατρέψει τους ευγενείς και να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Έτσι, για μια σχεδόν ολόκληρη δεκαετία (1341-1349) οι Ζηλωτές έθεσαν την πόλη κάτω από τον απόλυτο έλεγχό τους και επιχείρησαν να εισαγάγουν πρωτοποριακές για την εποχή τους πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις»[15].

Πριν δούμε όμως τι έκαναν στην πολιτική πράξη, ας δούμε σε συντομία μερικές από τις βασικές πολιτικές απόψεις τους, όπως αυτές διατυπώνονται σε πολλές πηγές, για να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα και τη σημασία αυτού του κινήματος των Ζηλωτών[16]:
Είχε μια αντιαριστοκρατική και αντιπλουτοκρατική πολιτική αντίληψη.

  • Διεκδικούσε μεταρρυθμίσεις στη βυζαντινή αυτοκρατορία, στα πλαίσια των οποίων επεδίωκαν την πολιτική αυτονομία και την ανεξαρτησία τους απέναντι στην κεντρική εξουσία.
  • Υποστήριζε την ανάγκη για την προώθηση της παιδείας, τη διδασκαλία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και όλης της αρχαιοελληνικής Γραμματείας και του νέου ευρωπαϊκού πνεύματος.
  • Ήρθε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον δογματισμό των Ησυχαστών του Γρηγορίου Παλαμά, που εξυμνούσαν τον μοναχισμό, το αυστηρό πνεύμα και την υποταγή στην εξουσία των γαιοκτημόνων και του αυτοκράτορα.
  • Υπερασπίζονταν τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους πρόσφυγες που έφταναν από κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας μαζικά στη Θεσσαλονίκη για να γλυτώσουν από τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις και την πείνα.
  • Επεξεργάστηκε πολιτικό πρόγραμμα με συγκεκριμένες πολιτικές θεσμικών, οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων και
  • Οργάνωσε πολιτικό Λαϊκό Κόμμα.

Όμως στη δημόσια ζωή και στη διαχείριση της κοινωνίας εκείνο που καταξιώνει τις κοσμοθεωρίες, τις ιδεολογίες, τις πολιτικές διακηρύξεις και τα κομματικά προγράμματα είναι η συμφωνία των διακηρύξεων με τα έργα. Ας δούμε τώρα τι έκανε το Κίνημα των Ζηλωτών στην «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης» και κατ’ άλλους στη «Λαϊκή Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης» ή στην «Κομμούνα της Θεσσαλονίκης»[17], σύμφωνα με τις πληροφορίες από διάφορες πηγές που αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας[18]:

  • Οι Ζηλωτές συγκέντρωσαν όλες τις εξουσίες στα χέρια τους, προχώρησαν στη συγκρότηση Επαναστατικής Επιτροπής και σε άμεση αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης, της Δικαιοσύνης, του στρατού και της εκκλησίας και ταυτόχρονα:
  • Κατάργησαν την παλιά νομοθεσία και το παλιό νομικό σύστημα και δημιούργησαν νέους διοικητικούς θεσμούς.
  •  Πήραν μέτρα για την πνευματική ελευθερία, την ελευθερία του Λόγου και την ανεξιθρησκία.
  •  Κατάργησαν όλα τα προνόμια, το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας και δήμευσαν τις περιουσίες και τον πλούτο των ευγενών.
  • Καθιέρωσαν την άμεση εκλογή από τον Λαό όλων των αξιωματούχων στα κυβερνητικά αξιώματα, στη Δικαιοσύνη, ακόμα και στα θρησκευτικά αξιώματα.
  •  Δημοτικοποίησαν τον πλούτο της εκκλησίας και των μοναστηριών και διαχώρισαν την εκκλησία από το κράτος.
  •  Καθιέρωσαν καθεστώς ισονομίας και ισοπολιτείας, ώστε όλοι οι πολίτες να είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.
  •  Απελευθέρωσαν τους δουλοπάροικους και έδωσαν ίσα δικαιώματα στους ξένους.
  •  Δημιούργησαν ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα της εποχής καθεστώς που προέβλεπε την άμεση, διαρκή και ενεργητική λαϊκή συμμετοχή στη διακυβέρνηση της πόλης κατά τα πρότυπα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
  • Ανακήρυξαν επίτιμο Πρόεδρο της «Ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης» τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο ο οποίος είχε ταχθεί με το μέρος των επαναστατών.

Η Κομμούνα των Ζηλωτών αντιμετώπισε νικηφόρα πολλές επιδρομές του αυτοκρατορικού στρατού που επέδραμε κάθε τόσο, πότε με τη βοήθεια των Σλάβων και πότε με τη βοήθεια των Τούρκων, κατά της Θεσσαλονίκης και άντεξε εννιά ολόκληρα χρόνια, από το 1342 μέχρι το 1350. Επειδή όμως η ανεξάρτητη παρουσία της άλλαζε σταδιακά τις συνειδήσεις των κολλήγων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων της αυτοκρατορίας, οι δύο «συμβασιλείς» πια, Καντακουζηνός και Παλαιολόγος, τέθηκαν επικεφαλής μεγάλων δυνάμεων του αυτοκρατορικού στρατού συνεπικουρούμενου από σώμα είκοσι χιλιάδων ανδρών του τούρκικου στρατού και πολιόρκησαν τη Θεσσαλονίκη. Η άμυνα της Θεσσαλονίκης εξαντλήθηκε μετά από σκληρές μάχες, οπότε οι αυτοκρατορικές δυνάμεις κατάσφαξαν τον πληθυσμό και κατάστρεψαν την πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Είναι γνωστό πως τελικά την ιστορία δεν την γράφουν οι ιστοριογράφοι, αλλά οι νικητές που γράφουν ή σβήνουν τις πηγές και τα γεγονότα, όπως έκαναν ο Καντακουζηνός και ο μεγαλογαιοκτήμονας Γρηγοράς. Πολλοί προσπαθούν να υποβαθμίσουν ακόμα και να συκοφαντήσουν[19] το μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός και το πολύ σημαντικό, για τότε και για τώρα, κοινωνικό επίτευγμα. Προφανώς γιατί είχε ένα παλλαϊκό χαρακτήρα στον οποίο συμμετείχαν όλα τα λαϊκά στρώματα, ναυτεργάτες, αγρότες βιοτέχνες, έμποροι, διανοούμενοι, ακόμα και τμήματα του κλήρου και του αυτοκρατορικού στρατού, πράγμα που προσδίδει τεράστιο κοινωνικό βάθος στην Κομμούνα των Ζηλωτών, τροφοδότη των απελευθερωτικών οραμάτων της εργαζόμενης ανθρωπότητας για εφτακόσια χρόνια. Από αυτή την οπτική γωνία μπορούμε να πούμε πως η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης δεν ηττήθηκε ποτέ.

Ηττήθηκε όμως για μια ακόμα φορά ο αγωνιζόμενος να αναγεννηθεί ελληνισμός, γιατί οι βυζαντινοί αυτοκράτορες και η τάξη των ‘ευγενών’ μεγαλογαιοκτημόνων έμαθαν στους Σλάβους και στους Τούρκους τον δρόμο προς την Ελλάδα και τον τρόπο να καταπνίγουν τα εθνικά και κοινωνικά απελευθερωτικά λαϊκά κινήματα και τις προοδευτικές ιδέες. Η μετέπειτα πορεία των πραγμάτων, ως διαμάχη μεταξύ «ενωτικών και ανθενωτικών», μεταξύ της ‘Τιάρας και του Σαρικίου’, όχι μόνο δεν γλύτωσε τους αυτοκράτορες και τους ευγενείς από το σπαθί του Μωάμεθ του Πορθητή, αλλά γύρισε και το τιμόνι της ιστορίας σε πορεία κατά του ελληνισμού, αλλά και κατά της αστικής μετεξέλιξης της περιοχής των Βαλκανίων και κατ’ επέκταση σε βάρος της Ευρώπης, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Οι ανάγκες και οι δυνατότητες της ανθρωπότητας, και κύρια της Ευρώπης, για μια ακόμα φορά αλλάζουν την πορεία της ιστορίας, στρέφοντας τη ρότα προς την Ινδία από τη Δύση για να καταλήξουν στην ανακάλυψη του πλούτου του Νέου Κόσμου, με αποτέλεσμα τη γενοκτονία των αυτόχθονων πληθυσμών και την καταστροφή των πολιτισμών της αμερικανικής ηπείρου.

—————————————————————————————————————————

[1] Αφιέρωμα στα 670 χρόνια από την ανακήρυξη της Λαϊκής Κομμούνας της Θεσσαλονίκης.
[2] Απόσπασμα από το βιβλίο μου, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.
[3] Τεμεκενίδης Γεώργιος Α., Η Επανάσταση των Ζηλωτών στη Θεσσαλονίκη (1342-1349), Ζήτη, Θεσσαλονίκη 2001, σ. 7 και 14.
[4] Η φεουδαρχία ασιατικού ή ανατολικού τύπου στηριζόταν στη συνεχή κατάκτηση εδαφών και στη συσσώρευση πλούτου μέσω της λεηλασίας και του κεφαλικού φόρου των υπηκόων, σε αντίθεση με τη φεουδαρχία δυτικού τύπου που στηριζόταν στην αγροτική παραγωγή.
[5] Τεμεκενίδης Γεώργιος Α., Η Επανάσταση των Ζηλωτών…, ό. π., σ. 14.
[6] «Οι Ησυχαστές απέρριπταν τις θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, κυρίως του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου και θεωρούσαν ως περιττή την μελέτη των έργων τους.», βλ. Χατζόπουλος Κωνσταντίνος, Επισκόπηση της Ιστορίας του Νέου ελληνισμού (1204-1821), εκδ. Εταιρείας Αξιοποίησης Περιουσίας Δ.Π.Θ.
[7] Τους είπαν Ζηλωτές, από την ονομασία των Ζηλωτών των πρωτοχριστιανικών χρόνων που οργάνωσαν επανάσταση εναντίον των Ρωμαίων. Οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης του 14ου αιώνα, κατά τον Θωμά Μαγίστρου, όπως μας πληροφορεί ο Κορδάτος, ήταν γνωστοί και ως «Φίλοι του Λαού». Βλ. Κορδάτος Γιάννης, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας, ό. π., τόμ. 8ος, σ. 245-277. Βλ. επίσης Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 10ος, σ. 60-61 και Εγκυκλοπαίδεια Υδρία, εκδ. Αξιωτέλη, Αθήνα 1987, τόμ. 5ος.
[8] Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να διαπιστώνει κανείς πως περισσότερα από 1800 χρόνια μετά την αθηναϊκή δημοκρατία, το κράτος του Δήμου, ένας άλλος Δήμος (με την ίδια ακριβώς έννοια και τον ίδιο ακριβώς όρο), αυτός της βυζαντινής Θεσσαλονίκης, επαναλαμβάνει το ίδιο «πείραμα» κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες. Κι επειδή η γλώσσα είναι κώδικας πολιτισμού, τότε αυτή η συνέχεια έχει τη σημασία της, βλ. σχετικά, Κορδάτος Γιάννης, Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, Συλλογή, Αθήνα 2009, σ. 9 και 51 κ.ε.
[9] Βλ. Κορδάτος Γιάννης, Μεγάλη Ιστορία, ό. π. και Εγκυκλοπαίδεια Δομή, ό. π.
[10] Ο Βαρλαάμ (1290-1350) ήταν Έλληνας λόγιος από τη ‘Μεγάλη Ελλάδα’. Σπούδασε στη Ρώμη μαθηματικά, φιλοσοφία, αστρονομία και θεολογία. Διετέλεσε καθηγητής της ελληνικής φιλολογίας και φιλοσοφίας στην Κάτω Ιταλία και υπήρξε δάσκαλος του μεγάλου ιταλού ουμανιστή ποιητή Πετράρχη. Κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα και έγινε καθηγητής στο εκεί πανεπιστήμιο, όπου ήρθε σε ρήξη με το ιερατείο των «Ησυχαστών» και τον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο Παλαμά. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και ίδρυσε δική του σχολή με πολλούς μαθητές. Ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής της αναβίωσης και της διδασκαλίας της πλατωνικής και αριστοτελικής φιλοσοφίας. Θεωρείται πρόδρομος του Ουμανισμού και του Διαφωτισμού. Βλ. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 4. Βλ. επίσης, Μεταλληνός Γεώργιος, Ησυχαστές και Ζηλωτές. Πνευματική ακμή και κοινωνική κρίση στον Βυζαντινό 14ο αιώνα. Ελληνισμός Μαχόμενος, εκδ. Τήνος, Αθήνα 1995.
[11] Σε αντίθεση με κάποιους που γράφουν για «τον οχλοκρατικό χαρακτήρα του κινήματος των Ζηλωτών», βλ. Κωτσιόπουλος Κωνσταντίνος, Το κίνημα των Ζηλωτών στη Θεσσαλονίκη 1342-1349. Ιστορική, θεολογική και κοινωνική διερεύνηση, Διδακτορική Διατριβή στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη 1995.
[12] Μεταλληνός Γεώργιος, Ησυχαστές και Ζηλωτές…, ό. π.
[13] Ό. π.
[14] Ό. π.
[15] Χατζόπουλος Κωνσταντίνος, Επισκόπηση της…, ό. π.
[16] «Ο Βαρλαάμ και οι οπαδοί του παρουσιάζονται συχνά ως ουμανιστές, πλατωνικοί και νομιναλιστές», Χατζόπουλος Κωνσταντίνος, Επισκόπηση της…, ό.  π.
[17] Κορδάτος Γιάννης, Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης 1342-1349, ό. π., σ. 69 κ.ε. Βλ. επίσης Κορδάτος Γιάννης, Μεγάλη Ιστορία…, ό. π., και Εγκυκλοπαίδεια Υδρία, τόμ. 5ος, σ. 1435-1436.
[18] Τεμεκενίδης Γεώργιος Α., Η Επανάσταση των Ζηλωτών…, ό. π., σ. 48-50.
[19] «Ξοδεύουμε τα μοναστηριακά χρήματα για να φτιάξουμε τα χαλασμένα σπίτια των αγροτών και των φτωχών, για να τους στεγάσουμε, για να τους δώσουμε τα μέσα να καλλιεργήσουν τα χωράφια και τα αμπέλια τους και γενικά με τον ίδιο τρόπο να συντηρούμε εκείνους που αγωνίζονται με τα όπλα για να μη γίνουμε όλοι σκλάβοι… Τούτη η Πολιτεία στηρίζεται στην ισότητα και τη δικαιοσύνη και στην ευσέβεια… και επιζητεί σύμφωνα με τους νόμους που θεσπίσαμε να κρατάει όσα απόκτησε, καλύτερα και από την Πολιτεία του Πλάτωνα», απαντούσαν οι Ζηλωτές στους συκοφάντες τους, σύμφωνα με κάποιο χειρόγραφο που σώθηκε. Βλ. Κορδάτος Γιάννης, Μεγάλη Ιστορία…, ό. π., σ. 265 και 266.

 

Posted in Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350), θεσσαλονίκη, ιστορία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

“Όχι, δεν είμαι μαζί τους, είμαι αυτό που θέλω”

Posted by redship στο 17 Απριλίου , 2016

 

αναδημοσίευση από  τον ημεροδρόμο

 

γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

 

 

 

Δεν είχε τίποτα πάνω του που να μοιάζει με «πόζα». Τίποτα το «δήθεν», το «τάχα μου». Ήταν ένας μάγκας. Κανονικός. Με την μπέσα και την λεβεντιά που έχουν οι ωραίοι μάγκες.

Κουβέντες μετρημένες. Δεν «κορδωνόταν», δεν «το έπαιζε κάπως». Και για κείνα τα 2 – 3 πράγματα που ένιωθε να τον σφραγίζουν μιλούσε πάντα με συστολή και με σεβασμό προς τους άλλους. Το ένα ήταν ο Ολυμπιακός. Η τρέλα του!

Το άλλο, το βαθύ, το εσώψυχο, εκείνο που το τίμησε σε κάθε περπατησιά του, ήταν η καταγωγή του: Είμαι από τη «Μικρή Μόσχα» έλεγε, από την Αγία Μονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα, όπου ήμασταν όλοι ίδιοι – οι αριστεροί, οι αποκομμένοι από την κοινωνία.

Εκεί στη «Μικρή Μόσχα» στη γειτονιά του, «ό,τι μαγείρευε ο δίπλα, έτρωγε και ο από δω. Μαζί στο σχολείο, στη βόλτα, στο ποδόσφαιρο, όλα μαζί» (συνέντευξη στην Κάλια Καστάνη, DOWN TOWN, Γενάρης 2012).

Πριν φτάσει ήδη στα 18 του χρόνια να τραγουδάει το «Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ» δίπλα στον Θεοδωράκη, στην θρυλική συναυλία του Μίκη το 1966 στη Νέα Φιλαδέλφεια, αν και πιτσιρικάς, είχε ήδη διανύσει μεγάλη διαδρομή.

Την διαδρομή ενός παιδιού από τα 12 στο μεροκάματο και στη βιοπάλη. Που έμαθε στα 16 του ότι ο κομμουνιστής ΕΑΜίτης και αντάρτης του ΔΣΕ πατέρας του, που όλοι τον θεωρούσαν χαμένο στον Εμφύλιο, ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία – τον συνάντησε για πρώτη φορά το 1977 σε ηλικία 29 ετών, κάποιοι λένε με μυθιστορηματικό τρόπο, ανεβαίνοντας σε ένα λεωφορείο με φιλάθλους του Ολυμπιακού που πήγαινε για αγώνα με τη Δυναμό στο Ζάγκρεμπ.

Όντας «ανεπιθύμητος» από τα σχολεία των Τρικάλων λόγω «αριστερών φρονημάτων», κατέβηκε στην Αθήνα, το 1964, δίπλα στον μόλις απολυθέντα από την εξορία κομμουνιστή μπάρμπα του, τον αδερφό της μάνας του.

Ωστόσο, δίπλα στα υπόλοιπα που δεν τον καθιστούσαν ικανό να διαθέτει «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων», φρόντισε να προσθέσει κι ένα ακόμα: Έγινε μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη.

«Ανεπιθύμητος» και στα σχολεία της Αθήνας. Τελικά έβγαλε το γυμνάσιο σε ιδιωτικό σχολείο. Το πρώτο ηχογραφημένο τραγούδι του, το «Χαμένη Πασχαλιά», το έφαγε η λογοκρισία της χούντας. Οι στίχοι του (Δ.Ιατρόπουλος) ήταν κάπως… «περίεργοι»:

«Καημός ιδρώτας κι αίμα/ Αχ τι ανάποδη ζωή/ Πλάκωσε πάλι η συννεφιά/ Πήγε στα χαμένα/ Κι ετούτη η Πασχαλιά».

Για να βγάλει δίπλωμα οδήγησης έπρεπε να περιμένει μετά την μεταπολίτευση (συνέντευξη στην «Μηχανή του Χρόνου»).

Τον περιγράφανε έτσι: «Γνήσιος». «Ξεχωριστός». «Λαϊκός». «Ντόμπρος». Ήξερε που πατούσε. Σε μια συνέντευξη (στην Κατερίνα Ζαννη, aixmi.gr,) ρωτήθηκε για τον Καζαντζιδη. Απάντησε:

«Υπάρχουν κάποιοι που λένε “δεν μ’ αρέσει ο Καζαντζίδης”. Δέχομαι να μου πει “δεν μ΄ αρέσει ο Καζαντζίδης”, αλλά μη μου πει δεν αξίζει ο Καζαντζίδης”, γιατί θα του σπάσω το κεφάλι (…). Αγγίζει το τέλειο. Τραγούδησε την ξενιτιά και την προσφυγιά. Από την άλλη πλευρά υπήρχε ο Μπιθικώτσης που είπε την άμμο της θάλασσας. Εγώ έχω δηλώσει μακάρι να είχα τη φωνή του Καζαντζίδη και το ρεπερτόριο του Μπιθικώτση. Όταν ήμουν μικρός και δούλευα με τον Ζαμπέτα μου είχε πει “μην κάνεις το λάθος και προσπαθήσεις να μοιάσεις σε κανέναν γιατί δεν θα είσαι ποτέ τίποτα. Αν μιμηθείς κάποιον θα είσαι πάντα ο δεύτερος”».

Δεν υπήρξε ποτέ «δεύτερος». Δεν μιμήθηκε κανέναν. Ποτέ.

Έτσι αληθινά πορεύτηκε κι έτσι «γνήσια» τραγούδησε οτιδήποτε τραγούδησε. Γιατί ό,τι έβγαζε η φωνή του ήταν η αντανάκλαση των ίδιων των βιωμάτων του.

Είχε εκείνη την άλλη, την δική του «δωρικότητα». Ήταν αληθινός και αυθεντικός κι όταν τραγουδούσε για τις αγωνίες, τους αγώνες και τα βάσανα του λαού, ήταν αληθινός κι αυθεντικός κι όταν τραγουδούσε για την αγάπη και τον έρωτα με εκείνη την «βαριά παλικαρίσια αναπνοή».

Τον ρωτούσαν για τα τελευταία, για το ΔΝΤ, για την κρίση, για τους «σωτήρες». Δεν του χρειαζόταν να είναι μέσα στις… διαπραγματεύσεις για να ξέρει:

«Όταν τελειώσουν και με τις τελευταίες διαπραγματεύσεις – έλεγε – θα γίνει κανονικά η κηδεία της Ελλάδας. Θα μας τα πάρουν όλα. Τα παιδιά θα φύγουν για έξω και… τέλος μείνανε βουβοί και γεμάτοι οι καφενέδες από γέρους και χαφιέδες που μιλάν για προκοπή”. Αυτοί θα είμαστε».

Δεν αισθανόταν εξαπατημένος, αισθανόταν και ένιωθε αγανακτισμένος. Μιλούσε με εκείνη την αγανάκτηση που μέσα από την «τσαντίλα» για το πώς είναι τα πράγματα γεννιόταν και η ελπίδα για να αλλάξουν. Όταν η ΕΕ έφερε εκείνο το επαίσχυντο αντικομμουνιστικό μνημόνιο επιχειρώντας την άθλια διασύνδεση του κομμουνισμού με το ναζισμό, είχε δηλώσει:

«Το να πεις ότι αυτά που συμβαίνουν είναι απαράδεκτα είναι λίγο. Συμβαίνουν τόσα πράγματα. Κάθε μέρα σκοτώνουν τον κόσμο, κάθε μέρα κάνουν πράγματα και δεν ασχολείται κανένας. Τώρα ξαφνικά τους πείραξε ότι ο κομμουνισμός είναι βλαβερός. Αν έτσι νομίζουν τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τους πούμε να μην αποφασίζουν. Δικαίωμά τους είναι να αποφασίζουν. Όμως, δικαίωμά μας και μας είναι να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε και να παλεύουμε. Από μια πλευρά θεωρώ μπας και είναι και λίγο καλό να ξυπνήσουμε και λίγο και να δούμε τι γίνεται, πού βαδίζουμε, πού πάμε, γιατί κάπου βολευτήκαμε, κάπου είπαμε εντάξει, είμαστε καλά, νόμιμο το ΚΚΕ, νόμιμο το ένα, νόμιμο το άλλο, όμως παραγίναμε νόμιμοι. Ισως μας ξυπνήσει λίγο και να ξαναμάθουμε να αγωνιζόμαστε. Καλό θα μας κάνει. Οι προοδευτικοί άνθρωποι που αγωνίζονται και που σηκώνουν το κεφάλι θα το σηκώσουν και θα το σηκώσουν και πιο πολύ. Γι’ αυτό σας λέω, ότι κάπου θα ξυπνήσουν συνειδήσεις, θα ξυπνήσουν πράγματα, θα ξυπνήσουν τα μαζικά κινήματα» ( Ριζοσπάστης, 31/12/2005).

Σε άλλη συνέντευξή του (στην αγαπημένη Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ελευθεροτυπία, 2011), ρωτήθηκε για τους κυβερνώντες. Μπορεί να φανταστεί κανείς το ύφος του και τη χροιά της φωνής του όταν απαντούσε:

«Λένε «θα δημιουργήσουμε». Ρε σεις, δεν έχουν οι άνθρωποι να φάνε, τι θα δημιουργήσετε; Πήρατε από το μισθωτό και το συνταξιούχο, τους τσακίσατε. Τώρα τι; Θα τους θάψετε και θα πάρετε φόρο θαψίματος; Απ’ την άλλη μεριά είναι πρόκληση οι επιχειρηματίες να χρωστάνε δισεκατομμύρια, να μην ξέρουν τι είναι το ΙΚΑ και όχι μόνο να μην τολμάει κανένας να τους πειράξει, αλλά ούτε να αναφέρεται το όνομά τους. Μετά βγαίνει η κυβέρνηση και σου λέει «εμείς θα σώσουμε την Ελλάδα». Άστε το, ρε παιδιά, αρκετά τη σώσατε».

Τραγούδησε για τους «πάντα γελαστούς και γελασμένους». Σε συνέντευξή του στην αγαπημένη Ρουμπίνη Σούλη (Ριζοσπάστης, 2000), τότε που όλοι είχαν χαθεί στις «σομόν» σελίδες των εφημερίδων και από παντού ακούγονταν παιάνες για την νέα μεγάλη ιδέα του έθνους, την είσοδο στην ΟΝΕ, έλεγε:

«Τα μόνα «προβλήματά» μας είναι το Χρηματιστήριο και το αν θα μπούμε στην ΟΝΕ. Κανείς απ’ αυτούς δε μας είπε ποτέ τι θα συμβεί, αφού μπούμε στην ΟΝΕ. Για το τι έρχεται μετά την ένταξη, γι’ αυτά που θα είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε. Γιατί τώρα δε μας λένε τίποτα για όλα αυτά; Μόνο λένε και ξαναλένε ότι με την ΟΝΕ μπαίνουμε στους πλούσιους. Ας σοβαρευτούμε, ρε παιδιά! Σε ποιους πλούσιους μπήκαμε; Ποιο είναι το δικό μας βιοτικό επίπεδο σε σχέση με των Γάλλων, των Γερμανών; Πώς θα πάμε; Ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια; Γιατί δε μας λένε τι θα συμβεί μετά;».

 

Έτσι ήταν. Δεν έβγαζε την ουρά του απέξω. Έπαιρνε θέση. Αρχές του 2000, με νωπές ακόμα τις υποθέσεις Οτσαλάν και της ΝΑΤΟικής επιδρομής στη Γιουγκοσλαβία, είχε ρωτηθεί για τη σχέση καλλιτεχνών – κατεστημένου, για το πώς το δεύτερο ασκεί την τακτική των «υποδείξεων» στους πρώτους. Απαντούσε (Ριζοσπάστης, 23/4/2000):

«Έχει αλλάξει και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από το κατεστημένο… Σήμερα, ασκούνται άλλου είδους πιέσεις. Και στην περίπτωση της συναυλίας για τον Οτσαλάν ειδικότερα υπήρξαν φοβερές πιέσεις, τηλέφωνα. Εγώ πάντως δεν τις καταλαβαίνω αυτές τις πιέσεις, που λένε δε θα σε παίξουμε στην τηλεόραση ή θα το πληρώσεις αν δεν είσαι μαζί μας… Όχι, δεν είμαι μαζί τους. Είμαι αυτό που θέλω. Με αυτό που ζητώ να βιώσουν τα παιδιά τα δικά μου και του δίπλα μου, ώστε να μπορέσουν να ζουν ανθρώπινα, ευτυχισμένα. Ας με κυνηγήσουν… Και τι έγινε; Μπορώ να φτιάξω μια καλύτερη κοινωνία; Αυτό με απασχολεί. Εξάλλου, αν πας σε μια διαδήλωση, μπορείς να κάνεις και πέντε φίλους… Μπορεί κάποιοι να με λένε και γραφικό για τις επιλογές μου. Αυτοί, όμως, τι είναι; Εγώ μπορεί να είμαι γραφικός, αυτοί, όμως, είναι δουλοπρεπείς, γλείφτες. Δε με νοιάζουν, ούτε με αφορούν. Έχω την αξιοπρέπειά μου, που λείπει απ’ αυτούς που σκύβουν το κεφάλι και κλίνουν το “βολεύομαι” σε όλες τις πτώσεις».

Σήμερα, 17 Απρίλη συμπληρώνονται 4 χρόνια από τον θάνατό του. Και τον θυμόμαστε όπως ήταν: Χωρίς «πόζες». Πηγαίος. Χωρίς τίποτα το «δήθεν». Αξιοπρεπής. Χωρίς «τάχα μου». Με κουβέντες μετρημένες. Και καθαρές.

Αυτός ήταν. Ένας μεγάλος τραγουδιστής, ένας μέγιστος άνθρωπος. Ένας μάγκας. Αληθινός. Με την μπέσα και την λεβεντιά που έχουν οι ωραίοι μάγκες.

 

Posted in Δ. Μητροπάνος, ημεροδρόμος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κατάλαβες, ανθρωπάκο;

Posted by redship στο 1 Απριλίου , 2016

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ     αναδημοσίευση από τον ημεροδρόμο

 

Ο σύγχρονος κυρ – Παντέλης είναι εξελιγμένος. Πούλαει, στο μικρό του «μονοπώλιο», μια καντινούλα, σάντουιτς και τσάι στους πρόσφυγες. Μετά αποφασίζει πως θέλει το χωραφάκι του και βγαίνει με το τρακτεράκι του να …οργώσει, κάνοντας «βόλτες» με ταχύτητα ανάμεσα στις σκηνές των προσφύγων. Κι όταν τον ρωτάνε για την καντίνα; Άλλο η καντίνα, μην τα μπλέκεις!

Η …διαμαρτυρία του σύγχρονου  κυρ – Παντελή αναπαράγεται από ακροδεξιές ιστοσελίδες, οι οποίες αγωνιούν για το δράμα του νοικοκυραίου. Εκείνος, τα βάζει με «όλους τους πολιτικούς». Έτσι, γενικά, «με όλους τους πολιτικούς». Έχει μάθει να πουλάει καλά ο σύγχρονος κυρ -Παντελής. Προσέχει. Δεν βρίζει τους πρόσφυγες (δημόσια), δεν είναι, δα, και φασιστάκος. Όχι, όχι. Υπάρχει, μάλλον, κι άλλο εμπόρευμα με σάντουιτς και τσάι, για να πουληθεί.

Ο σύγχρονος κυρ – Παντελής, «νόμιμος» και όταν πούλαγε τα σάντουιτς, με το κεφάλι, «νόμιμος» και τώρα που ζητά το χωράφι του. Κι αν του πει κανείς πως εκμεταλλεύεται το δράμα των προσφύγων, αν του πεις πως άλλοι προσφέρουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες, ενώ εκείνος βγάζει λεφτουδάκια με την καντινούλα του, τότε έχει έτοιμη την απάντηση. Μια απάντηση που δεν τη λέει, αλλά τη γνωρίζουμε. Τη γνωρίζουμε από πολλούς σαν κι αυτόν: «Δεν έκανα και τίποτα παράνομο, ίσα – ίσα που βοηθάω. Να μη βγάλω κι εγώ κάτι για τον κόπο μου».

Άκου, ανθρωπάκο: Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί σαν κι εσένα. Δεν είσαι ο μόνος «ξύπνιος», που βρήκε την ευκαιριούλα. Κάτι ανθωπάκια σαν κι εσένα υπήρχαν και σε άλλες εποχές. Κάποιοι πουλούσαν λαδάκι στην Κατοχή. Εσύ τώρα πουλάς σαντουιτσάκια και τσαγάκι, στους πρόσφυγες. Αυτοί οι κάποιοι, τότε, σίγουρα …διεκδικούσαν την περιουσιούλα τους, όταν το λαδάκι τελείωνε. Εσύ τώρα …οργώνεις το χωραφάκι σου, ανάμεσα στις σκηνές των προσφύγων και ζητάς ή να φύγουν ή να αποζημιωθείς. Όταν πούλαγες, βέβαια, το εμπόρευμα σου δεν ήθελες αποζημίωση..

Άκου, ανθρωπάκο: Ένα κατασκεύασμα είσαι. Σε φτιάξανε και θα φτιάχνουν πολλούς σαν κι εσένα. Θα είστε όλοι «νόμιμοι», «έμποροι με καλές ιδέες».

Το ξέρεις, καημένε, αλλά δεν θες να το σκέφτεσαι: Θα έρθει κάποιος και θα σε αγοράσει. Τότε, μην αρχίζεις να φωνάζεις για την εκμετάλλευση σου. Δεν θα σε ακούσει κανείς. Όπως δεν άκουγε κανείς εκείνους τους «πατριώτες», που πουλάγανε λαδάκι στην Kατοχή, όταν έχαναν το εμπόρευμα τους. Το είχε αγοράσει  σε καλή τιμή (μαζί με αυτούς) ο μεγαλέμπορος. Κατάλαβες, ανθρωπάκο;

 

 

Posted in φασισμός, οι νέοι μαυραγορίτες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Σε ξέρω από παλιά, φασιστάκο…»

Posted by redship στο 30 Μαρτίου , 2016


 αναδημοσίευση από

LEFTERIA
SMIRNA2
Σε θυμάμαι το 1922 ν΄ αποκαλείς «τουρκόσπορους» τους πρόσφυγες της Μικρασίας , του Πόντου , της Θράκης , της Καππαδοκίας.
 
Σε θυμάμαι την περίοδο της Κατοχής να χαίρεσαι, όταν οι ναζί εξολόθρευαν τον Εβραίο γείτονά σου και την οικογένεια του. Βλέπεις, ήταν ευκαιρία να βάλεις στο χέρι το μαγαζάκι του.

Γράφει ο Γιάννης Τσεχελίδης

Σε θυμάμαι και λίγο αργότερα, τότε που κυνηγούσες τη γυναίκα και τα παιδιά του αντάρτη συγχωριανού σου , για ν’ αρπάξεις τ΄ αμπέλι  ή το λιοχώραφο του.
 
Σε θυμάμαι να φουσκώνεις σα γάλος, την περίοδο της Χούντας, δίπλα στον ενωμοτάρχη, στις επετείους της «επαναστάσεως».
 
Έπειτα σε θυμάμαι να τρέχεις σε βουλευτικά γραφεία , πότε μπλε , πότε πράσινου χρώματος,  να φιλάς κατουρημένες ποδιές, για να κάνεις τη «δουλειά» σου.
 
Τώρα, σε βλέπω να ξιφουλκείς πάλι εναντίον ανθρώπων που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους, για να σωθούν απ΄ τη φωτιά του πολέμου.
 
Ουρλιάζεις , βρίζεις , απειλείς και λες, λες και τι δε λες… Κοιτάς το ντορό και δε βλέπεις το λύκο που στέκεται δίπλα σου, έτοιμος να σε κατασπαράξει. Φοβάσαι μην τυχόν και γίνεις μουσουλμάνος. Πόσο γελοίο επιχείρημα !
Το θέμα είναι να βρεθεί τρόπος να γίνεις Άνθρωπος!
 
Και μέσα σ’ όλα αυτά, θυμάμαι μια από τις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή μου. Την κυρα-Λένη , τη γιαγιά μου.
 
Μέσα στο μικροκαμωμένο της κορμί έκρυβε δύναμη που θα ζήλευαν εκατό άντρες. Με το μυαλό της » έβλεπε» από μίλια μακριά πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν να δουν ούτε στο ένα μέτρο. Και ο λόγος της, λιτός και κοφτός, έκοβε σα σπαθί.
 
Αντί για παραμύθια μού μιλούσε για την πατρίδα της,  την Γκιόλε  του Καυκάσου.
 
Καύκασος, το μυθικό  βουνό. Εκεί  που ο  Ήφαιστος  αλυσόδεσε τον  Προμηθέα,  γιατί  παρά  τις διαταγές του Δία, γνωρίζοντας  τι τον περίμενε, έκλεψε  τη  φωτιά από   τους θεούς και  την έδωσε στους ανθρώπους.
 
Κορυφαία  πράξη  αλληλεγγύης  και  αλτρουισμού, που την  πλήρωσε  με  το φοβερό μαρτύριο,  στο οποίο καταδικάστηκε.
 
Κοριτσόπουλο  η κυρα – Λένη  με τους δικούς της άφησαν πίσω τη γη τους, διέσχισαν τον Καύκασο με τα πόδια και τους αραμπάδες, για να φτάσουν μετά από εβδομάδες στο Βατούμι της Γεωργίας.
 
Μου μίλησε για κείνους που χάθηκαν στο δρόμο, για το καράβι που τους έφερε από τα παράλια του Εύξεινου Πόντου στη Θεσσαλονίκη,  στο Καραμπουρνάκι.
 
Μου μίλησε για τις πρώτες της μέρες στην Ελλάδα, στο Λοιμοκαθαρκτήριο.  Κάθε μέρα έβλεπε γύρω της να πεθαίνουν βρέφη, παιδιά, νέοι, γέροι. Ο θάνατος ήταν παντού. Και πάντα έκλεινε την αφήγηση της λέγοντας:  «τρανόν κακόν ο πόλεμος,  πουλόπο  μ’» .
 
Ποτέ δε σε ξέχασα κυρα -Λένη , αλλά βλέποντας τις εικόνες με τους πρόσφυγες, μού έρχεσαι συνέχεια στη σκέψη…
 
Υ.Γ Αν σιχαίνομαι μια φορά το φασιστάκο,  σιχαίνομαι εκατό φορές το φασιστάκο που έλκει την καταγωγή του από προσφυγική γενιά.

Posted in φασισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Νίκος Μπελογιάννης: “… στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων”

Posted by redship στο 29 Μαρτίου , 2016

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

Ο Μπελογιάννης είχε πολλά «κουσούρια» σύμφωνα με τους διώκτες του. Εκτός από μαχητής με το όπλο στο χέρι ενάντια στους κατακτητές και στους εκμεταλλευτές ήταν και μαχητής με «όπλο» την πένα. Ήταν ένας διανοούμενος στην υπηρεσία του λαού.

Απόδειξη τόσο το βιβλίο του «Η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», όσο και το βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» που εκδόθηκε το 1998 από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» στην επέτειο των 80 χρόνων του ΚΚΕ. Ένα έργο γραμμένο σε συνθήκες εγκλεισμού του στην Ακροναυπλία από την μεταξική δικτατορία και στη συνέχεια μέχρι την απόδρασή του από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.

Στο βιβλίο εξετάζεται ο ρόλος του ελληνικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με τη διείσδυση και τη συνεργασία του με το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια ακτινογραφία της ελληνικής οικονομίας που ξεκινά από το 1824 και φτάνει έως το 1940 για το πώς λειτούργησε ο «σωτήριος» δανεισμός, από τα πρώτα «δάνεια της ανεξαρτησίας» μέχρι και τη μεταξική δικτατορία.

Ο Μπελογιάννης περιγράφει τους ληστρικούς όρους των δανείων με σκοπό την αποκόμιση κερδών από ντόπιους και ξένους τοκογλύφους και το πώς οι επακόλουθες πτωχεύσεις του 1827, του 1843, του 1893 και του 1932 έγιναν πεδίο θησαυρισμού της πλουτοκρατίας μέσα από επιβολή συνθηκών αποστέρησης του λαού.

«…ο λαός υπόφερνεγράφει ο Μπελογιάννης. Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: «Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο «εθνοφελές» έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».

Στον επίλογο του βιβλίου ο Μπελογιάννης σημειώνει:

«… Γενικά, η πολιτική ζωή της χώρας μας μέσα στα 120 χρόνια της ελεύθερης ύπαρξής της επηρεάστηκε σημαντικά από τις θελήσεις κι τα συμφέροντα των ξένων κεφαλαιούχων και των χωρών τους. Και τα συμφέροντα αυτά ήταν πάντοτε αντίθετα με τα συμφέροντα της Ελλάδας και του λαού της. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι ελληνικές κυβερνητικές κλίκες, όταν έφταναν στο σταυροδρόμι που οδηγούσε ή στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους ή στην υποταγή στις επιθυμίες και τους εκβιασμούς των ξένων, προτίμησαν πάντοτε, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, το δεύτερο δρόμο (…)».

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος, σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» την επόμενη μέρα της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του, περιγράφει τις τελευταίες στιγμές:

«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ’ αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.

«Νίκο σήκω»

Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:

«Πάμε για καθαρό αέρα;»

«Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση» (…)»

 

    Ήταν Κυριακή. Στις 30 Μάρτη 1952. Ήταν Κυριακή! Μέρα που κατά της διάρκεια της Κατοχής ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί ναζί δεν έκαναν εκτελέσεις…

Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στο σκοτάδι, στις 4.12’ τα χαράματα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων, αυτών που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών, αυτών που έχτιζαν «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, προχωρούσε στο στυγερό έγκλημα.

Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Νίκος Καλούμενος και ο Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

    Το παράγγελμα γι’ αυτή την πολιτική δολοφονία, που θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και για το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα, δόθηκε σαν σήμερα, πριν από 63 χρόνια.

Την ίδια μέρα που το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης, η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο και οι πάτρωνές τους, οι Αμερικάνοι, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ – Στράτη, στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ», γράφει:

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (…)».

Ο Μπελογιάννης από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του όχι μόνο δεν αφαίρεσε, αλλά είχε φροντίσει να προσθέσει και άλλους λόγους στους εκτελεστές του για του πάρουν τη ζωή.

Εκείνοι ισχυρίζονταν ότι ήταν «προδότης» και ότι γι’ αυτό τον δίκαζαν. Εκείνος τους απαντούσε:

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας…».

    Εκείνοι ισχυρίζονταν ότι είναι κομμουνιστής και ως εκ τούτου «κατάσκοπος». Εκείνος τους απαντούσε:

«Οι μάρτυρες φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ’ αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».

    Όλο το σύστημα εξουσίας που προσήγαγε τον Μπελογιάννη στο εδώλιο πίστευε ότι με μηχανορραφίες θα μετέτρεπε τις δίκες σε πεδίο διαπόμπευσης των κομμουνιστών. Αλλά ο Μπελογιάννης με τα λόγια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του είχε ανατρέψει τα πάντα. Είχε μετατρέψει τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους. Στον αντικομμουνισμό και στις απειλές τους, απαντούσε:

«… αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες,  χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας». 

Ο Μπελογιάννης είχε «ενοχλήσει» τους στρατοδίκες του. Η σύγκριση μαζί του ήταν ανυπόφορη για τους διώκτες του. Τον Νοέμβρη του ’51, στην πρώτη του απολογία στο στρατοδικείο, ξεκαθάρισε:

«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».

    Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο, είναι ενδεικτικός:

 «ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνωμοσία κατά της Ελλάδας;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. Αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω».

 

«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».

    Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του ’52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του.

Τα λόγια του Μπελογιάννη – παντοτινό σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή – αποδείχτηκαν πολύ πιο ισχυρά από τις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Πολύ πιο ανθεκτικά από τους μικρόνοες που νόμιζαν ότι δολοφονώντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Τον εκτέλεσαν νομίζοντας ότι έτσι τα λόγια τουθα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Τι ηλίθιοι…

 

Μετά τη δολοφονία ο Πωλ Ελυάρ έγραψε:

«Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός. Δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας για ένα αύριο φωτεινό. Χαμογελούσε…»

Ο Μπελογιάννης, στα όπλα των δολοφόνων έστρεψε το δικό του «όπλο»: Ένα γαρύφαλλο. Και τρεις κουβέντες:

«Αγωνιζόμαστε για να προφτάσουμε την αυγή και το αύριο, για να δημιουργήσουμε νέους χρόνους κι εποχές, στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων».  

Posted in Νίκος Μπελογιάννης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι επαναστάτες του 1821 ήταν τρομοκράτες

Posted by redship στο 25 Μαρτίου , 2016

αναδημοσίευση από   pitsirikos.net

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, οι επαναστάτες του 1821 ήταν τρομοκράτες. Πήραν τα όπλα και τα έστρεψαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην οποία ανήκαν. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα.

Πρέπει να καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται.

Και η Επανάσταση του 1821 είχε βία. Πολλή βία.

Υπήρχε και άλλος τρόπος -εκτός από τα όπλα- για να λύσουν τα θέματα που είχαν με τους Τούρκους.

Μπορούσαν να κάνουν προτάσεις για διάλογο, ώστε να ξεκινήσουν οι μεταρρυθμίσεις.

Κάποιοι λογικοί Έλληνες εκείνης της εποχής ήταν κατά της Επανάστασης και υπέρ του διαλόγου -από τότε υπήρχαν φιλελέδες- αλλά οι τρομοκράτες δεν τους άκουσαν.

Αυτό που με έμαθαν οι Έλληνες επαναστάτες του 1821 είναι να κοιτάω πάντα και την άλλη πλευρά.

Σήμερα η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταπίεζαν στο παρελθόν ή καταπιέζουν ακόμα και σήμερα άλλους λαούς.

Οι λαοί αυτοί αντιδρούν ή προσπαθούν να αντιδράσουν. Βίαια. Όπως βίαια αντιμετωπίζονται από τις ευρωπαϊκές χώρες.

Κάποιοι λένε «ελάτε να ξεχάσουμε τι έγινε στο παρελθόν. Ελάτε να ξεχάσουμε την αποικιοκρατία, το μακελειό, τις μαζικές εκτελέσεις, τους ακρωτηριασμούς και τα βασανιστήρια που έκαναν οι δυτικές χώρες σε λαούς της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και άλλους».

Δεν αρκεί να ξεχάσει αυτός που έκανε τις θηριωδίες.

Πρέπει να ξεχάσει και αυτός που υπέστη τις θηριωδίες.

Και αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Βλέπουμε πόσο δύσκολο είναι ακόμα και σήμερα στις πλούσιες Ηνωμένες Πολιτείες να ξεχάσουν οι μαύροι αυτά που υπέστησαν οι προγονοί τους αλλά και τις διακρίσεις που συνεχίστηκαν επίσημα μέχρι την δεκαετία του ’60, ενώ ανεπίσημα συνεχίζονται και σήμερα.

Κάποιοι λένε πως οι λαοί της Μέσης Ανατολής είναι απολίτιστοι και πως δεν είναι φτιαγμένοι για δημοκρατίες.

Δεν είναι αλήθεια αυτό.

Αν η Δύση δεν στήριζε επί δεκαετίες απολυταρχικά καθεστώτα -χτυπώντας παράλληλα τους δημοκράτες-, αυτές οι χώρες θα ήταν πολύ διαφορετικές σήμερα.

Πριν από εφτά χρόνια, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ουσιαστικά ζήτησε συγγνώμη για την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Μοχάμεντ Μοσαντέκ στο Ιράν το 1953.

Ο Μοσαντέκ ήταν ένας κοσμικός πολιτικός, μετριοπαθής και δημοκρατικός, ο οποίος θεωρείτο ήρωας από τους Ιρανούς.

Βρετανοί και Αμερικανοί -λόγω συμφερόντων και πετρελαίου- τον ανέτρεψαν με πραξικόπημα και ο Μοσαντέκ συνελήφθη.

Ακολούθησαν ο Σάχης για 25 χρόνια και μετά οι μουλάδες του Χομεϊνί.

Να ξεχάσουν οι Ιρανοί την ανατροπή του Μοσαντέκ;

Μα καθόρισε απόλυτα την πορεία της χώρας τους και τις ίδιες τους τις ζωές.

Και μια συγγνώμη, μισό αιώνα μετά, δεν αλλάζει τα όσα έγιναν.

Ναι, οι αγωνιστές του 1821 με έμαθαν να κοιτάω πάντα και την άλλη πλευρά.

Γιατί κάποτε ήμασταν εμείς οι Έλληνες η άλλη πλευρά.

Ζήτω το ’21!

Posted in 25η Μάρτη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Θέμος Αναστασιάδης: Ένας εμποράκος του φασισμού

Posted by redship στο 21 Μαρτίου , 2016

αναδημοσίευση από  τον ημεροδρόμο

 

«Στην Ινδία έχουν συμβεί τρομακτικά περιστατικά με γυναίκες που μαζικά τις βιάζουνε και είναι μέσα, δυστυχώς, στο DNA αυτού του…, όχι όλων, αυτού του κόσμου. Εσύ θες να είναι δίπλα σου αυτό και να ζεις με αυτό;». Ο κύριος Θέμος Αναστασιάδης, από την εκπομπή του, την περασμένη εβδομάδα, μας είπε πως είναι στο DNA κάποιων οι απόπειρες βιασμών!

Το απόσπασμα αυτό, με τη συζήτηση που είχε με την καλεσμένη του, «έπαιξε» για μέρες. Εμείς έχουμε φτιάξει ένα ΒΙΝΤΕΟ (λιγότερο από πέντε λεπτά), όπου συμπεριλαμβάνεται και αυτό το απόσπασμα. Μαζί με αυτό, όμως, έχουμε θυμηθεί και ορισμένα άλλα, όπου φαίνονται οι απόψεις του κυρίου Θέμου Αναστασιάδη.

Βίντεο: Γεράσιμος Χολέβας – Ηλίας Σκυλλάκος. Επιμέλεια βίντεο: Γιάννης Σακελλαρίου.

Ο συγκεκριμένος κύριος είναι ένας από τους λεγόμενους διαμορφωτές κοινής γνώμης. Έχει μια εφημερίδα, μεγάλης κυκλοφορίας, και μια τηλεοπτική εκπομπή. Ας σταματήσουμε εδώ τα τυπικά. Μιλάμε για τον Θέμο, που ο ίδιος έχει επιλέξει να έχει βήμα στον δημόσιο λόγο, με το μικρό του όνομα. Έχει, λοιπόν, δύο δημόσια βήματα, το ένα πιο …χαλαρό και το άλλο πιο …σοβαρό. Καλά κάνει και τα έχει και να τα χαίρεται. Εμείς δεν θα μπούμε σε διαδικασία να υπενθυμίσουμε ιστορίες του Θέμου, από τα παλιά. Θα σταθούμε σε ένα και μόνο πράγμα: Ο κύριος Θέμος Αναστασιάδης είναι ένας εμποράκος του φασισμού. Βαριά κατηγορία; Εμείς θα το λέγαμε ένα απλό συμπέρασμα, που προκύπτει από τα γραπτά του, από λεγόμενα του (ορισμένα απ’ αυτά στο βίντεο), και από τους πρωτοσέλιδους τίτλους της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα». Η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» του ανήκει, άρα  κάποια γνώμη θα έχει στην επιλογή θεμάτων και στους τίτλους της πρώτης σελίδας…

Το έντυπο «Πρώτο Θέμα» και η ιστοσελίδα είναι γνωστά (και) για τη συμπάθεια τους στη Χρυσή Αυγή. Συχνά η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» επέλεγε να …κοσμήσει τα πρωτοσέλιδα της με θέματα για τη Χρυσή Αυγή. Αυτό ξεκίνησε λίγο πριν τις εκλογές του Μαΐου του 2012, με το θέμα «Πέτα τη γιαγιά στη Χρυσή Αυγή». Πώς προσέγγιζε αυτά τα θέματα θα το θυμηθούμε παρακάτω. Αξιοσημείωτο είναι πως, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη δημοσιοποίηση της ποινικής δράσης των ναζιστών, το «Πρώτο Θέμα» του Θέμου Αναστασιάδη σταμάτησε να ασχολείται, στην πρώτη σελίδα τουλάχιστον, με την Χρυσή Αυγή. Οι τίτλοι αυτοί …αντικαταστάθηκαν με άλλους τίτλους, στους οποίους ο ρατσισμός περίσσευε. 

Ινδοί, Αφγανοί και άλλοι με …DNA βιαστή! 

Τις τελευταίες μέρες μια είδηση κατέκλεισε όλα τα ΜΜΕ. Στην Ειδομένη κυκλοφόρησε πως Αφγανός που βρισκόταν στον καταυλισμό, επιχείρησε να βιάσει μια 7χρονη προσφυγοπούλα. Ο Αφγανός κρίθηκε βιαστής, τέρας, παιδόφιλος από ορισμένα ΜΜΕ. Είναι ένα ερώτημα εάν θα γινόταν κάτι τέτοιο τόσο άμεσα, εάν δεν ήταν Αφγανός και ήταν Έλληνας. Ορισμένα ΜΜΕ θα το έκαναν, ακόμα κι ήταν Έλληνας. Είναι αυτά τα «ορισμένα» που το κάνουν πιο έντονα, επειδή ακριβώς είναι Αφγανός.

Η διάψευση ήρθε από τον ίδιο τον πατέρα του κοριτσιού, καθώς επισήμανε πως όλα ήταν μια παρεξήγηση. «Η μικρή πήγεΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ ΑΦΓΑΝΟΣ στην τουαλέτα, ένας άνδρας προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα και τότε του επιτέθηκαν δυο φίλοι μας» διευκρίνισε, επαναλαμβάνοντας ότι «όλα είναι ψέματα». Το γεγονός πως δεν υπήρξε τελικά καμία αξιόποινη πράξη επιβεβαίωσε και η αστυνομία που προχώρησε σε ανάκριση για το περιστατικό. Δείτε τον τίτλο στην ιστοσελίδα του «Πρώτου Θέματος» όταν είχε στα χέρια της την είδηση  και όταν βγήκε η διάψευση από τον πατέρα. Είναι εμφανές πως ο δεύτερος τίτλος είναι λίγο …καχύποπτος, σε αντίθεση με τον πρώτο που αποπνέει σιγουριά.

Μήπως η σιγουριά προκύπτει από το …DNA των Αφγανών; Μήπως και αυτοί έχουν το ίδιο …DNA  βιαστή, με τους Ινδούς; Δεν πρόκειται να μείνουμε μόνο σε περιγραφές. Η άποψη πως ορισμένοι λαοί έχουν  …DNA βιαστή δεν είναι μόνο ρατσιστική, είναι φασιστική. Είναι λίγο πιο φασιστική από την (φασιστική) πρόταση που, σε πρόσφατο άρθρο του, κατέθεσε ο δημοσιογράφος,  Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Μια «πρόταση διαλογής μεταναστών προς εγκατάσταση με κριτήριο την εθνική τους καταγωγής». Από βραδινή εκπομπή του κυρίου Μπογδάνου (δεν προβάλλεται πια, κράτησε λίγο), με καλεσμένο τον κύριο Θέμο Αναστασιάδη, βρήκαμε αρκετό υλικό. Δεν το βάλαμε όλο. Πάντως, κάποια στιγμή, ο Κ. Μπογδάνος συμφώνησε τόσο με τον Θ. Αναστασιάδη που αισθάνθηκε την ανάγκη να τον φιλήσει (βίντεο). Με αφορμή την ερώτηση του Κ.Μπογδάνου («με το ισλαμικό κράτος τι πρέπει να κάνουμε»;) ο Θ. Αναστασιάδης έκανε την πρόταση του (βίντεο). Ούτε κουβέντα βέβαια για το πώς δημιουργήθηκε κι ενισχύθηκε το Ισλαμικό Κράτος. Αυτά είναι ψιλά γράμματα. Αρκεί ο ρατσιστικός μονόλογος…

pakistanΈνα ακόμα παράδειγμα από την ιστοσελίδα του «Πρώτου Θέματος». Η είδηση με τον Αφγανό (χωρίς ακόμα να έχει βγει η διάψευση από τον πατέρα) «μπλέκεται» με μια συνέντευξη. Συγκεκριμένα, στις 19/03/2016 καταγράφεται η επικοινωνία που είχε η ιστοσελίδα με τη μητέρα μιας νεαρής  κοπέλας που, το 2012, κακοποιήθηκε στην Πάρο από κάποιον Πακιστανό, με αποτέλεσμα να βρίσκεται ακόμα και σήμερα σε κέντρο αποκατάστασης. Στην εισαγωγή της συνέντευξης γίνεται σύνδεση των δύο (ασύνδετων) γεγονότων. Ποιος είναι ο εύκολος συνειρμός για τον αναγνώστη; Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι επικίνδυνοι και γίνονται εύκολα εγκληματίες…. Να σημειώσουμε, βέβαια, πως το δεύτερο «γεγονός» διαψεύστηκε. Η σύνδεση, όμως, έμεινε στον αναγνώστη…

«#Ton_Ellina_poios_tha_ton_ koitaxei_karnavaloi?»

Αν, πάντως, θέλουμε να περιγράψουμε την κεντρική κατεύθυνση της εφημερίδας, μετά την – εμφανή – απόφαση να πάρει αποστάσεις από τη Χρυσή Αυγή, μπορούμε να σταθούμε σε ένα πρόσφατο άρθρο του Θέμου Αναστασιάδη (6/3/2016). Ο τίτλος είναι αρκετά σαφής: «#Ton_Ellina_poios_tha_ton_ koitaxei_karnavaloi?». Ο τίτλος συμπυκνώνει μια αντίληψη που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία. Μόνο που η αφετηρία είναι διαφορετική από τα συμπεράσματα του κυρίου Θέμου Αναστασιάδη. Είναι μια θέση με την οποία συμφωνούν οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ώστε να πατήσουν πάνω σε αυτή και να αναπτύξουν το ναζιστικό τους κάλεσμα. Το σκεπτικό τους δεν είναι ιδιαίτερα δυσνόητο. Ξεκινούν κι αυτοί από θέσεις τέτοιου είδους (#Ton_Ellina_poios_tha_ton_ koitaxei_karnavaloi?), επιδιώκοντας να κατασκευάσουν μίσος ενάντια στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, ώστε να καταλήξουν σε κάτι άλλο, που θα μπορούσαμε να το συνοψίσουμε ως εξής: #Gia ta provlimata twn Ellhnwn ftaine oi metanastes.

Ας προσέξουμε τι …όμορφα δένουν όλα αυτά με έναν άλλο διαχωρισμό (ξένων μεταναστών και Ελλήνων μεταναστών) που κάνει ο Θέμος Αναστασιάδης στο ίδιο άρθρο:

«Οι μετανάστες που βοήθησαν άλλες κοινωνίες σ’ άλλες εποχές ήταν δυστυχισμένοι κι αυτοί, αλλά με διαφορετική κουλτούρα, συνείδηση και προδιάθεση απ’ ό,τι οι σημερινοί! Ο Έλληνας που πήγαινε Αμερική, Αυστραλία ή γκασταρμπάιτερ στις φάμπρικες είχε όνειρο να γίνει «σαν τους ξένους», όχι να στήσει τζαμιά, να μαζεύει τους δικούς του, και να πουλάνε ο ένας στον άλλον την πραμάτεια τους».

Ας προσέξουμε και κάτι ακόμα, στο σκεπτικό του Θέμου Αναστασιάδη, από το ίδιο άρθρο. Έναν ακόμα διαχωρισμό, μια σύγκριση, που οδηγεί στο …γνωστό συμπέρασμα που περιγράψαμε παραπάνω (#Gia ta provlimata twn Ellhnwn ftaine oi metanastes): «Μελετούν πώς θα μας φορτώσουν ΜΟΝΙΜΑ κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες τραγικές ανθρώπινες υπάρξεις. Αντίστοιχα, τα τελευταία 5 χρόνια έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα πάνω από 100.000 ΑΞΙΟΙ Ελληνες, νέοι άνθρωποι, επιστήμονες και επαγγελματίες …».

Ο ρατσισμός, στο δημόσιο λόγο, είναι ένα καλό όχημα για τον φασισμό, ένα από τα βασικά του οχήματα, για την ακρίβεια. Αυτή  τη δουλειά (το όχημα…) την κάνει καλά το «Πρώτο Θέμα» του Αναστασιάδη και ο ίδιος ο Αναστασιάδης.

ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ «ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ»

ΤΟΥ «ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ» 

Διαφήμιση στους φασίστες της Χρυσής Αυγής  

Η εφημερίδα του Θέμου Αναστασιάδη αποτέλεσε έναν από τους βασικούς πυλώνες ξεπλύματος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Χρησιμοποήσε  δημοσιεύματα με τέτοιο τρόπο, ώστε να παρουσιάζεται η εγκληματική οργάνωση ως ένα αναγκαίο καλό, που γεννήθηκε για να καλύψει τα κενά του κράτους.

pt11

Την 1η Απριλίου 2012, με πρωτοσέλιδο, το «Πρώτο Θέμα» πραγματοποιεί ένα κατασκευασμένο αφιέρωμα με τον τίτλο «Πέτα την γιαγιά στη Χρυσή Αυγή». Στο δημοσίευμα, η εφημερίδα του Αναστασιάδη, προσπαθούσε, τότε, να παρουσιάσει  την Χρυσή Αυγή και τα στελέχη της σαν «προσκοπάκια», που προστατεύουν  τις αβοήθητες γιαγιάδες που προσπαθούν να  εισπράξουν τις συντάξεις τους, από το ΑΤΜ. Βέβαια, όπως αποκαλύφθηκε μετέπειτα, το ρεπορτάζ ήταν στημένο, καθώς η εικονιζόμενη γυναίκα ήταν η μητέρα του χρυσαυγίτη που βρίσκεται στο σημείο!

Στο ίδιο μήκος κύματος και το πρωτοσέλιδο του «Πρώτου Θέματος», στις 8 Ιουλίου 2012,  το οποίο προσπάθησε  να παρουσιάσει μια εικόνα εξιδανίκευσης της Χ.Α. Το ρεπορτάζ μας πληροφορούσε, τότε, πως η ναζιστική οργάνωση ενδιαφέρεται να προστατέψει τους Έλληνες από την εγκληματικότητα, καθώς η Χ.Α είχε προχωρήσει σε πρωτοβουλίες  συνεργασίας, με ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης, που θα αναλάβουν την περιφρούρηση υποβαθμισμένων περιοχών της πρωτεύουσας!

«Εθνικοί Παιδικοί Σταθμοί»!

Ανάλογο θέμα σε πρωτοσέλιδο είχε η εφημερίδα για την πρωτοβουλία της Χρυσής Αυγής να ιδρύσει βρεφονηπιακούς σταθμούς μόνο για Έλληνες! Το δημοσίευμα, γραμμένο σε ύφος που θυμίζει περισσότερο διαφήμιση υπέρ της  ναζιστικής οργάνωσης, αναφέρει μεταξύ άλλων:

««Εθνικούς Παιδικούς Σταθμούς» αποκλειστικά για παιδιά Ελλήνων σχεδιάζει να λειτουργήσει από το καλοκαίρι η Χρυσή Αυγή. Παρά τον σάλο που δημιουργήθηκε για τα «Kατηχητικά Ιστορίας» που λειτουργεί η οργάνωση, η Χρυσή Αυγή προχωράει στο επόμενο βήμα, που είναι η λειτουργία παιδικών σταθμών σε περιοχές της Αττικής σε πρώτη φάση. Το πρότζεκτ έχει αναλάβει να τρέξει ο βουλευτής κ. Ηλίας Παναγιώταρος, ενώ ήδη οι νομικοί σύμβουλοι του Κόμματος αναζητούν τη φόρμουλα κάτω από την οποία θα λειτουργήσουν. Το εγχείρημα εκτιμάται ότι θα έχει τεράστια ανταπόκριση, καθώς είναι χιλιάδες οι γονείς που ψάχνουν μάταια για μια θέση στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να καλύψουν τη ζήτηση».

Αντίστοιχο είναι και το ρεπορτάζ της εφημερίδας στις 17 Μαρτίου 2013, στο οποίο αναφέρεται πως καθηγητές από τα σχολεία ζητούν με πάθος να διδάξουν στα «κατηχητικά» της Χρυσής Αυγής. Μάλιστα, όπως αναφέρει, οι ίδιοι οι καθηγητές ζητούν  να αποσπαστούν από τα δημόσια σχολεία!

Κάμπινγκ με «όλες οι τελευταίες επιτυχίες του λεγόμενου εθνικιστικού ροκ»  

Στο παιχνίδι του ξεπλύματος της νεοναζιστικής οργάνωσης συνεχίζεται  με αφορμή την είδηση πως η Χ.Α προχωράει στη δημιουργία  κάμπινγκ. Στο δημοσίευμα, στις 29 Ιουλίου 2012, γίνεται  αναλυτικό αφιέρωμα για τις δυνατότητες που θα έχει ο επισκέπτης, δηλαδή τι θα μπορεί να απολαύσει, δηλώνοντας συμμετοχή στο κάμπινγκ. Όπως αναφέρει η εφημερίδα οι στιγμές χαλάρωσης στην κατασκήνωση είναι ελάχιστες. Συγκεκριμένα:

«Η απόλυτη πειθαρχία και η σκληρή εξάσκηση έχουν τον πρώτο λόγο, όχι μόνο για τους άντρες αλλά και για τις γυναίκες που θα είναι φέτος περισσότερες από τα προηγούμενα χρόνια. Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να έχουν μαζί τους αντίσκηνο και στα προσωπικά τους είδη υποχρεωτική αθλητική περιβολή, που θα συνοδεύεται από μαύρα μπλουζάκια του κόμματος. Στο ψυχαγωγικό τμήμα του κατασκηνωτικού προγράμματος περιλαμβάνονται προβολή ταινιών με εθνικοπατριωτικό ή ιστορικό περιεχόμενο, τουρνουά τάβλι, κολύμπι στη θάλασσα αλλά και μουσικό πάρτι με όλες τις τελευταίες επιτυχίες του λεγόμενου εθνικιστικού ροκ».

Το «Πρώτο Θέμα» στοχοποιεί τους μάρτυρες της δίκης 

Άμεση στήριξη στην νεοναζιστική οργάνωση έρχεται στην επιφάνεια, από το «Πρώτο Θέμα» και με αφορμή τη δίκη της Χ.Α.  Με το  δημοσίευμα στις  20 Απριλίου 2015 το protothema.gr αποφάσισε να στοχοποιήσει  τους μάρτυρες κατηγορίας που καταθέτουν στη δίκη της Χ.Α, μιας και η ηλεκτρονική ιστοσελίδα του Θέμου Αναστασιάδη δημοσίευσε  όλα τα ονόματα των μαρτύρων κατηγορίας .

Έχουν και οι φασίστες life style…  

Η μέθοδός προβολής της Χρυσής Αυγής, από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», είχε και διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, καθώς αξιοποίησε και το …life style των φασιστών.  Οι φασίστες έγιναν θέμα για ρεπορτάζ σε εκπομπές …ποικίλης ύλης, στην τηλεόραση. Στο χώρο του Τύπου το «Πρώτο Θέμα» είχε αναλάβει βασικό ρόλο, για να μαθαίνουμε πώς τα περνάει ο Κασιδιάρης, ο Παναγιώταρος, η Ουρανία Μιχαλολιάκου κ.α.

pt22new

Αναφορές πως ο Μιχαλολιάκος απαγορεύει τα τούρκικα σίριαλ στα μέλη του, αναπαραγωγή των …ευαίσθητων στιγμών των στελεχών της ναζιστικής συμμορίας, με τα μπάνια του Κασιδιάρη και πάει λέγοντας. Είναι προφανές πως το «Πρώτο Θέμα» είχε ξεκινήσει μια καμπάνια δημιουργίας θετικού προφίλ για τα στελέχη της Χ.Α

Στις 29 Απριλίου 2012 με πρωτοσέλιδο η εφημερίδα του Θέμου Αναστασιάδη, κάνει ένα αφιέρωμα στην κόρη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, την Ουρανία Μιχαλολιάκου. Το δημοσίευμα, που καλύπτει το μισό μέρος της εφημερίδας, έχει τον τίτλο «Η μικρή Λεπέν της Ελλάδας». Στο αφιέρωμα μεταξύ άλλων  γίνεται προσπάθεια εξιδανίκευσης  της κόρης του αρχηγού της Χ.Α, καθώς παρουσιάζεται ως ένα έξυπνο και μορφωμένο κορίτσι που αγαπάει τον πατέρα της και το κόμμα…

Στη λεζάντα της φωτογραφίας της Ουρανίας Μιχαλολιάκου, στο πρωτοσέλιδο εκείνης της εποχής, γράφεται το εξής: «Πτυχιούχος Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας η 24χρονη Ουρανία κόρη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Ν. Μιχαλολιάκου, δηλώνει περήφανη για τον πατέρα της και για το κόμμα του»

Το πρωτοσέλιδο, στις 4 Αυγούστου 2013 είναι το πλέον αποκαλυπτικό, για την προσπάθεια της ανάδειξης της …ανθρώπινης πλευράς των στελεχών της Χ.Α Στο συγκεκριμένο δημοσίευμα παρουσιάζεται ο …celebrity εκπρόσωπος των νεοναζί,Ηλίας Κασιδιάρης, στην παραλία μαζί με την μις Τουρισμός, Έλενα Κωνσταντινίδου να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα . Το δημοσίευμα, το οποίο καταλαμβάνει τη μισή αριστερή σελίδα στο πρωτοσέλιδο, είχε τον τίτλο «Στο ένα χέρι την Mις Τουρισμός και στο άλλο την σβάστικα».

Στο αφιέρωμα των 1400 λέξεων γίνεται αναλυτική αναφορά τόσο στη σχέση του ζευγαριού, όσο και στα τατουάζ του Κασιδιάρη και τους συμβολισμούς τους. Μεταξύ άλλων γράφτηκαν τα εξής:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in πρόσφυγες, φασιστική οργάνωση χρυσή αυγή, ΘΕΜΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, εμποράκος του φασισμού, μετανάστες | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ανακοίνωση της Ένωσης των Δικαίων για το προσφυγικό

Posted by redship στο 9 Μαρτίου , 2016

enosi

Την ώρα της διεξαγωγής της συνόδου κορυφής ΕΕ-Τουρκίας στις Βρυξέλλες, το δράμα των ξεριζωμένων

προσφύγων και μεταναστών συνεχιζόταν. Οι συνθήκες στην Ειδομένη, στον Πειραιά και στα νησιά,

μέσα τις οποίες καλούνται χιλιάδες άνθρωποι να διαβιώσουν, είναι άθλιες. Μετά την ιμπεριαλιστική

λαίλαπα που ισοπέδωσε τις πατρίδες τους , τώρα έρχονται αντιμέτωποι και με την αδίστακτη πολιτική

κλειστών συνόρων της ΕΕ.
Το κοινό ανακοινωθέν των φιλο-ευρωπαϊκών κοινοβουλευτικών δυνάμεων στην σύσκεψη των πολιτικών

αρχηγών δεν αφήνει καμία αμφιβολία περί σύμπλευσης τους ή μη με την αντιμεταναστευτική / αντιπροσφυγική

γραμμή της ΕΕ. Σ αυτή την γραμμή συγκαταλέγεται και η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας στο

Αιγαίο, τόσο με την παραχώρηση του ελέγχου στην Frontex , όσο και με την εμπλοκή της ΝΑΤΟικής

πολεμικής μηχανής. Η τελευταία, μπορεί να λειτουργήσει και ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας

στην περιοχή, αυξάνοντας κατ επέκταση τις πάγιες ορέξεις των Τούρκων για δημιουργία γκρίζων ζωνών.
Την ίδια στιγμή γινόμαστε μάρτυρες όλοι της αναμενώμενης Ευρωπαϊκής αποσυσπείρωσης και εσωστρέφειας.

Μια Ευρώπη με «καλές» και «κακές» χώρες, μια Ευρώπη στην οποία το φασιστικό πρόσωπο του

παρελθόντος αρχίζει να ξεπροβάλει, χωρίς καμία ντροπή. Η Αυστρία, συνεπικουρούμενη από τις

πρώην ανατολικές χώρες, είναι αυτή που έχει αναλάβει τον αγώνα «υψώνουμε τοίχο στους ξένους» .


Με βάση τις δεδομένες συνθήκες, κρίνεται αναγκαία η δημιουργία ενός αντιιμπεριαλιστικού μετώπου,

που θα αγωνιστεί για την άμεση απεμπλοκή του ΝΑΤΟ και της Frontex από τις επιχειρήσεις στο Αιγαίο,

καθώς θα απαιτείται και η άρνηση συμμετοχής της Ελλάδας σε κάθε είδους ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Θα παλέψει για την συντριβή των σχεδίων του δυτικού ιμπεριαλισμού ,σχεδία που γεννάμε τη προσφυγιά

και καταστρέφουν κράτη και λαούς. Επίσης για όσο καιρό κι αν χρειαστεί ωε την αναχώρηση τους στην

χώρα προορισμού τους, η ελληνική κυβέρνηση μαζί με την ΕΕ να προβεί άμεσα στην δημιουργία

δημόσιων κοινωνικών δομών για την στέγαση, την σίτιση και την περίθαλψη των προσφύγων.

Να καταργηθούν οι συνθήκες του Δουβλίνου και της Σεγκεν στην πράξη, να εφαρμοστεί η συνθήκη

της Γενεύης και να λειτουργήσει επιτέλους ο θεσμός του ΟΗΕ, που έχει καταντήσει πιόνι των

ιμπεριαλιστών και ταυτόχρονα να προχωρήσουμε στην χορηγία ταξιδιωτικών εγγράφων σ αυτούς

που θέλουν να μεταφερθούν σ άλλες χώρες. Οποιαδήποτε χρηματοδότηση της ΕΕ προς την χώρα

για την μέριμνα των προσφύγων να δοθεί στους αρμόδιους δημόσιους φορείς και όχι στις αμαρτωλές ΜΚΟ.


Καλούμε τον ελληνικό λαό να δείξει την αλληλεγγύη του σε πρόσφυγες και μετανάστες, ορθώνοντας

τείχος στο φασισμό και στο ρατσισμό που καλλιεργούνται συστηματικά.

Η προσφυγιά, η μετανάστευση, αλλά και η οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού έχουν ακριβώς

την ίδια ρίζα: το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα που βουλιάζει στις αντιθέσεις του ,

σαπίζει και παράγει μόνο κρίσεις, πόλεμο και φτώχεια.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι είναι θύματα ακριβώς της ίδιας πολιτικής, που ξεριζώνει τους Σύριους,

τους Ιρακινούς και άλλους λαούς από τις πατρίδες τους.

Posted in πρόσφυγες, προσφυφικό | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τζήμερε απλά είσαι ανόητος *

Posted by redship στο 26 Φεβρουαρίου , 2016

από τον ημεροδρόμο

Τζήμερε απλά είσαι ανόητος - Media

 

Είμαι Αυστριακοτσολιάς» ξεκαθαρίζει στον τίτλο άρθρου του για το προσφυγικό πρόβλημα ο Θάνος Τζήμερος. Εμείς, έχουμε την εντύπωση ότι ο κύριος Τζήμερος είναι απλά μαλάκας αν πιστεύει – σύμφωνα με αυτά που ο ίδιος γράφει– ότι η Αυστρία και γενικότερα οι Ευρωπαίοι Εταίροι έχουν απόλυτο δίκιο να στρέφονται κατά της Ελλάδας και να θέλουν να την μετατρέψουν σε αποθήκη εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, προσφύγων και μεταναστών.

Είναι, προφανώς, δικαίωμα του κάθε Τζήμερου να ανήκει όπου και να είναι ότι επιθυμεί, (ακόμη και γερμανοτσολιάς) καθ’ ότι το δικαίωμα του ατομικού αυτοπροσδιορισμού είναι κατοχυρωμένο τουλάχιστον από το Διεθνές Δίκαιο και τις Συνθήκες τις οποίες έχουμε την εντύπωση ότι δεν αμφισβητεί. Απλώς τις αγνοεί…

Σύμφωνα λοιπόν με τις Συνθήκες, τα ευρωπαικά σύνορα είναι τα ελληνικά σύνορα. Όχι τα Αυστριακά.

Και για τον έλεγχο αυτών των συνόρων από την πρωτόγνωρη ροή εκατομμυρίων ανθρώπων, ίσως να διαφεύγει του κ Τζήμερου, η ελληνική κυβέρνηση έχει υποβάλλει αίτημα συνδρομής στους Ευρωπαίους Εταίρους, οι οποίοι με δυνάμεις τους (FRONTEX) επιχειρούν (και) στο Αιγαίο, άνευ αποτελέσματος. Αυτό έχουμε την εντύπωση ότι μπορεί να το αντιληφθεί ακόμη και ένας ανόητος…

Πράγματι, όπως γράφει ο Τζήμερος «Ελεύθερη διακίνηση εντός της Σένγκεν προϋποθέτει έλεγχο στα σύνορα της Σένγκεν» και συνεχίζει: «Τον κάνει τον έλεγχο η Ελλάδα; Μόνο από το 7% όσων “λιάζονταν και εξαφανίζονταν” είχαν παρθεί δακτυλικά αποτυπώματα. 5000 πλαστά τζιχαντιστικά διαβατήρια ανακάλυψαν οι κουτόφραγκοι. Από σας πέρασαν όλοι αυτοί. Χαμπάρι δεν πήρατε! Ή μήπως πήρατε και κάνατε τα στραβά μάτια; Αυτοί που αιματοκύλησαν το Παρίσι την Ελλάδα είχαν ορμητήριο. Να γεμίσει την Ευρώπη τζιχαντιστές απειλούσε ο στρατάρχης Κούγκης. Εσείς τι θα κάνατε, σύντροφοι, στη θέση της Αυστρίας και της κάθε Αυστρίας αν ένα κράτος – σύμμαχος φέρονταν σαν failed state, σαν κράτος – τρομοκράτης, σαν κράτος – αλήτης;»

Εδώ ο γερμανοντυμένος Τζήμερος από τον ενθουσιασμό του χάνει το μέτρο και θέλουμε να πιστεύουμε από απλή ανοησία αρχίζει να διασπείρει χοντρά ψέματα.

Πρώτον, γνωρίζει ότι καμία χώρα δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις απαιτήσεις ταυτοποίησης καταγραφής δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων καθημερινά.

Δεύτερον, αυτή η διαδικασία βρίσκεται πια υπό την εποπτεία των Εταίρων

Τρίτον οι τζιχαντιστές που αιματοκύλησαν το Παρίσι, έχουμε την εντυπώση ότι ήταν Γάλλοι υπήκοοι, οι οποίοι πηγαινοέρχονταν Γαλλία- Βέλγιο

Καθ’ ότι γερμανοντυμένος και Αυστριακοτσολιάς (κατά δήλωσή του) ο Τζήμερος προφανώς θεωρεί καθήκον του να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των πατρίδων του και να δικαιολογήσει όλα τα μέσα- ακόμη και τα παράνομα- που η Αυστρία στην προκειμένη περίπτωση  χρησιμοποιεί για να υπερασπιστεί αυτό που ορίζει ως συμφέρον της.

Και στην προκειμένη περίπτωση η Αυστρία (και όχι μόνο) προβαίνει σε κατάφορη υπονόμευση των ευρωπαικών και διεθνών συνθηκών.

Γνωρίζει για παράδειγμα ο Τζήμερος ότι:

Από τις 28 της ΕΕ μόνο 13 χώρες δέχτηκαν στο έδαφός τους πρόσφυγες;

Η Πολωνία δέχτηκε να φιλοξενήσει 20 άτομα;

Η Ουγγαρία πρόσφερε μόνο 100.000 συρματόσχοινο για να γίνουν φράκτες στην ΠΓΔΜ;

Γνωρίζει, για παράδειγμα ο Τζήμερος ότι με βάση το Διεθνές Δίκαιο οι πρόσφυγες δικαιούνται άμεσα άσυλο και δικαίωμα εγκατάστασής του σε όποια χώρα το επιθυμούν;

Μπορεί άραγε ο τσολιάς Τζήμερος να συλλάβει το πανευρωπαικό για να μην πούμε παγκόσμιο μέγεθος αυτού του προβλήματος;

Μάλλον δύσκολο καθ’ ότι (ας αξιοποιήσουμε το γλαφυρό ύφος του άρθρου του) φταίει «ο άμορφος, απονεκρωμένος πολτός που βρίσκεται στο κρανίο του στη θέση του εγκεφάλου, αυτός φταίει»

 

* Η μαλακία, αξιολογείται ως ανώτερο στάδιο της ανοησίας. Λίγη προσπάθεια ακόμη κύριε Τζήμερε.

 

topontiki.gr

Posted in τζήμερος, Αυστριακοτσολιάς | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Σ’ ευχαριστώ γρια αντάρτισσα που μπορώ να στρέφω τα μάτια μου πάνω σου, για να ξεβρωμίζουν

Posted by redship στο 22 Φεβρουαρίου , 2016

Μακριά από κάθε αφυδατωμένη μούμια που τρέφει την υπαρξιακή της ματαιοδοξία με προστυχιά και κολλαγόνο.

12742816_1782297942055634_6913501726590155140_n

της Κατερίνας Δήμα

Ενόσω εδώ σπάμε κοντέρ αναξιοπρέπειας, αναξιοπάθειας μέσα από ενασχολήσεις ανάξιες λόγου που φανερώνουν

το γενικότερο αξιακό σηψαιμικό μας σοκ, ενόσω αναλωνόμαστε σε τηλεοπτικά τσουρουμαδήματα οδυρμού για τους

αυτοδημιούργητους σελέμπριτις που έφυγαν νωρίς, ενόσω επιχειρηματολογούμε για το κάθε σουργελόπανο του λάιφ στάιλ

και τις γνώμες του δίνοντας αξία στο τίποτα, κάτι έτη φωτός μακριά, αυτή η ηλικιωμένη Κούρδισσα δεν βλέπει πρωινάδικα,

δεν ακούει μοντέλες να γνωμοδοτούν, δεν βρίζει μετανάστες που γέμισε ο τόπος και δεν χωράμε πια εμείς, δεν κυνηγάει

το γιο της να βάλει ζακέτα, δεν λέει στην κόρη της να κοιτάει τη δουλίτσα της και να βρει κανα καλό παιδί να νοικοκυρευτεί.

Αυτή η ηλικιωμένη Κούρδισσα πολεμάει τους ISIS πάνω από ένα χρόνο. Και τώρα ανήκει στη φρουρά της πόλης της.

Αυτή η ηλικιωμένη Κούρδισσα προσωποποιεί κάθε γέφυρα με το όμορφο, το ζωντανό, εκείνο που ζει στον υπερβατικό

κόσμο του ιδεατού, «ανθρωποποιώντας» το  με αλήθεια και ρεαλισμό, αυτή η ηλικιωμένη Κούρδισσα δίνει ζωή σε καθέναν

από μας που ασφυκτιά μπρος σε κάθε αφυδατωμένη μούμια που τρέφει την υπαρξιακή της ματαιοδοξία με προστυχιά και

κολλαγόνο, αυτή η ηλικιωμένη Κούρδισσα είναι ο ορισμός της ζωής  όπως την καταλαβαίνουν όσοι παλεύουν ακόμα

χρίζοντας τους ανεμόμυλους ιππότες.

Κυρά μου, σ’ ευχαριστώ, που μπορώ να στρέφω τα μάτια μου πάνω σου, για να ξεβρωμίζουν από την γύρω μου ντροπή.

φωτογραφία από international brigade of rojava

Posted in ροτζαβα, ανταρτισσες, ισις, κουρδισσες, κούρδοι | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Άνθιμε, δεν θα ξαναγράψεις εσύ την ιστορία της Θεσσαλονίκης

Posted by redship στο 16 Φεβρουαρίου , 2016

Άνθιμε, δεν θα ξαναγράψεις εσύ την ιστορία της Θεσσαλονίκης

Τα λόγια του Μητροπολίτη Άνθιμου στην εκδήλωση μίσους και οπισθοδρόμησης που διοργάνωσε δεν είναι άλλη μια αναίτια εμπλοκή του σε θέματα πέραν των θρησκευτικών του αρμοδιοτήτων. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι η προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα ξενοφοβικό και υπερσυντηρητικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη.
Του Αναστάση Ασκητά

Δεν περιμέναμε να φτάσει 2016 για να διαπιστώσουμε με πρόδηλο εκνευρισμό και αγανάκτηση ότι ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ξεπερνά τα όρια του θρησκευτικού ρόλου του και παίζει παραγοντίστικα και μικροπολιτικά παιχνίδια.

Είναι ένας από τους πυλώνες του συντηρητικού συστήματος που κρατάει δέσμια τη Θεσσαλονίκη για δεκαετίες και φιλοδοξεί να το κάνει για πολύ καιρό ακόμα φυλακίζοντας τις δυνατότητες της πόλης και της κοινωνίας της.

Αυτά όλα τα ξέραμε. Όπως ξέρουμε και το ποιοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται την πόλη ως τσιφλίκι τους και με περίσσειο θράσος και κοτζαμπασισμό, επιχειρούν μέχρι και να ξαναγράψουν την ιστορία της πόλης και να αλλάξουν την ταυτότητά της.

Για ποιο λόγο να ρωτήσει το ΑΠΘ τον Άνθιμο αν συμφωνεί ή όχι με τη δημιουργία τμήματος ισλαμικών σπουδών;

Γιατί να ρωτήσει το κράτος τον Άνθιμο αν συμφωνεί ή όχι με την κατασκευή κέντρων υποδοχής και μετεγκατάστασης προσφύγων;

Γιατί οι μετριοπαθείς και σοβαροί θρησκευόμενοι δεν αγανακτούν ακούγοντας τον Άνθιμο να παρουσιάζει το «ολίγον αγαπάτε αλλήλους», το «αγαπάτε αλλήλους με μέτρο» ή τον «καλό Σαμαρείτη με απ’ όλα» και τον «καλό Σαμαρείτη χωρίς κρεμμύδι»;

Είναι ο Άνθιμος το μέτρο της θρησκείας; Ο μετρονόμος του λόγου Θεού;

Αυτά είναι ερωτήματα και προς θρησκευόμενους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα διαφορετικά από τον παράγοντα Άνθιμο, τον Φράγκο, τον Ψωμιάδη και τον Παπαθεμελή.

Το ξέραμε ότι ο Άνθιμος παίζει πολιτικά παιχνίδια. Μας το έχει κάνει ξεκάθαρο σε κάθε ευκαιρία. Μας το ‘πε και στο δημοψήφισμα. Η πατρίδα, πατρίδα και η σκοπιμότητα, σκοπιμότητα.

Έχει τόσο θράσος αυτή η αισθητική Άνθιμου που στη χθεσινή εκδήλωση αποφάσισε να ξαναγράψει την ιστορία της Θεσσαλονίκης.

«Έγκλημα» είπε, «αν ανακατευτούν άλλοι λαοί στη Θεσσαλονίκη. Είπε και δεν ντράπηκε.

Η Θεσσαλονίκη υπήρξε σπουδαία και σημαντική όταν ήταν πολυπολιτισμική. Όταν εντός των τειχών της ζούσαν Έλληνες, Αρμένιοι, Εβραίοι, Τούρκοι κλπ. Όταν ανακατεύονταν άλλοι λαοί.

Η Ιστορία απέναντι στον Άνθιμο.

Ήταν σταυροδρόμι, εμπορικό και πολιτισμικό. Είχε κινηση και δημιουργία. Όταν μείναμε μόνο οι Έλληνες έγινε αυτό το ακίνητο, γκρίζο και υπερσυντηρητικό φάντασμα, γνήσιο γέννημα του ψυχρού πολέμου και του υπερσυντηρητισμού που άφησε αυτός στην μεταπολεμική ελληνική κοινωνία.

Η Θεσσαλονίκη είναι γεμάτη γειτονιές, συνοικίες, πλατείες, ιστορίες, μυρωδιές της προσφυγιάς. Όταν οι παππούδες μας άφησαν τον Πόντο και τη Μικρά Ασία και έφτιαξαν την Καλαμαριά, την Τούμπα, την Πολίχνη, την Επτάλοφο, τη Νεάπολη, το Κορδελιό και τόσα άλλα σημεία της πόλης μας, υπήρχαν στην «μητέρα» – Ελλάδα κάποιοι Άνθιμοι που δεν τους ήθελαν εδώ.

Υπήρχαν κάποιοι άλλοι Άνθιμοι που πίστευαν ότι «θα δημιουργήσουν πολιτική αναταραχή». Κάποιοι άλλοι Άνθιμοι που δεν ήθελαν να πάνε στη Σμύρνη καράβια να τους πάρουν. Κάποιοι άλλοι Άνθιμοι που εφάρμοζαν το «αγαπάτε αλλήλους» με μέτρο.

Κάποιοι άλλοι Άνθιμοι που για χρόνια είχαν αποκλεισμένα τα χωριά τους από το ποντιακό στοιχείο. Ξέρετε γιατί; Γιατί «αλλοίωνε τον εθνικό κορμό».

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται κύριε Άνθιμε (γιατί σεβασμιότατος δεν μου είστε). Αλλά δεν ξαναγράφεται. Σίγουρα, δεν ξαναγράφεται!

Και για τη Θεσσαλονίκη έγραψε o Νικηφόρος Χούμνος, υψηλός αξιωματούχος του Βυζαντινού κράτους κατά το 14ο αιώνα: «Κανείς δε μένει χωρίς πατρίδα, όσο θα υπάρχει η Θεσσαλονίκη».

Και η Θεσσαλονίκη θα υπάρχει κύριε Άνθιμε. Υπήρχε πριν από εσάς και από το μίσος σας. Θα υπάρχει και μετά από εσάς.

Καληνύχτα σας, κύριε Άνθιμε.

Posted in «Κανείς δε μένει χωρίς πατρίδα όσο θα υπάρχει η Θεσσαλονίκη»., Άνθιμος εκδήλωση μίσους και οπισθοδρόμησης, ανθιμος και θεσσαλονικη, θεσσαλονίκη | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αστική συγκοινωνία στη Θεσσαλονίκη: τα εισιτήρια αυξάνονται, η ποιότητα πέφτει, οι μέτοχοι (πάντα) κερδίζουν…

Posted by redship στο 12 Φεβρουαρίου , 2016

Νέες αυξήσεις στα εισιτήρια του ΟΑΣΘ θα κληθούμε να πληρώσουμε στις επόμενες μέρες καθώς ο ΟΑΣΘ πρότεινε (από το 1 στα 1,10 ευρώ) και η κυβέρνηση αποφάσισε την αύξηση του βασικού εισιτηρίου στα 1,20 ευρώ, αποδίδοντάς την στην αύξηση του ΦΠΑ (και) στις μεταφορές από 13% στο 23% όπως προβλέπει το 3ο μνημόνιο. Μάλιστα πριν από ένα χρόνο τα εισιτήρια αυξήθηκαν και πάλι (25%-33%), ενώ την περίοδο 2009-2014 ο ΟΑΣΘ έχει διπλασιάσει την τιμή του εισιτηρίου (από 0,5 ευρώ το 2009 στο 1 ευρώ το 2014) και ταυτόχρονα η συχνότητα των δρομολογίων μειώθηκε, τα νυχτερινά δρομολόγια έπαψαν και ο χρόνος κυκλοφορίας των λεωφορείων αυξήθηκε από 15 σε 20 χρόνια, χωρίς πρόβλεψη για υποχρεωτική συντήρηση.
Γίνεται έτσι ακόμα πιο δυσβάσταχτη η καθημερινότητα εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών και όλου του λαού της πόλης που δεν έχει καμιά άλλη επιλογή μετακίνησης καθώς από το 1957 ο ΟΑΣΘ είναι ιδιωτικό μονοπώλιο επιδοτούμενο από το κράτος. Εκείνη τη χρονιά ο “εθνάρχης” Καραμανλής ξήλωσε τις γραμμές του τραμ ώστε μια χούφτα λεωφορειούχων να έχουν μέχρι σήμερα εγγυημένα κέρδη εκμεταλλευόμενοι ένα κοινωνικό αγαθό που θα έπρεπε να είναι δωρεάν. Η κρατική επιδότηση μάλιστα για τον ιδιωτικό ΟΑΣΘ είναι μεγαλύτερη από αυτήν που παίρνει ο κρατικός ΟΑΣΑ στην Αθήνα, παρόλο που ο δεύτερος εξυπηρετεί πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό. Στη βάση μιας αποικιακού τύπου σύμβασης όλα τα έξοδα λειτουργίας του ΟΑΣΘ καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό (μισθοδοσίες υπαλλήλων, εξοπλισμός, ανανέωση στόλου κ.τ.λ.) ενώ οι ιδιώτες μέτοχοι κρατούν όλα τα κέρδη (μόνο το 2013 πάνω από 16 εκ. ευρώ από εισιτήρια και πρόστιμα). Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος για τους μετόχους δηλαδή, ενώ αυτοί που μένουν νηστικοί είναι οι επιβάτες, που μην έχοντας άλλες επιλογές είναι υποχρεωμένοι να βιώνουν έναν καθημερινό γολγοθά με τριτοκοσμικές συνθήκες μετακίνησης. Τα λεωφορεία έχουν να ανανεωθούν από τον καιρό του Νώε αν και ο Οργανισμός έχει εισπράξει το σύνολο του κόστους αγοράς τους ενώ ο ΟΑΣΘ κλέβει “νόμιμα” ακόμα και με τους κερματοδέκτες εντός των λεωφορείων που δεν δίνουν ρέστα! Την ίδια στιγμή, με τους δείκτες της ανεργίας να αυξάνονται συνεχώς και την Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της ανεργίας, καμία πρόβλεψη δεν υπάρχει για την δωρεάν μετακίνηση των ανέργων, μέτρο που ισχύει για τις αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα από τον δημόσιο ΟΑΣΑ.
Λένε ότι παρά τις αυξήσεις, το εισιτήριο του ΟΑΣΘ εξακολουθεί να είναι φθηνό. Μάλλον ζουν σε άλλη χώρα ή πολύ απλά οι κυβερνώντες δεν χρησιμοποιούν ποτέ τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Αποφεύγουν να αντικρίσουν την άθλια ποιότητα των μετακινήσεων αλλά κυρίως το μέγεθος της φτώχειας στην οποία έχει βυθίσει τον λαό η συμμορία ελληνικών κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Ας θυμηθούμε την πορεία της τιμής του εισιτηρίου του ΟΑΣΘ μόνο από το 2000 και μετά. Το 2001 το κόμιστρο ήταν 100 δραχμές. Με την αλλαγή του νομίσματος το κόμιστρο ανέβηκε στα 0,45ευρώ (για να εμπεδώσουμε ότι …με το ευρώ καλύτερα!), αλλά αυτό μάλλον δεν θεωρήθηκε αύξηση αλλά “προσαρμογή” στην “οικονομική και νομισματική ασφάλεια ενός ισχυρού νομίσματος”, όπως διαφήμιζαν ξεδιάντροπα τότε. Το 2005 το βασικό εισιτήριο πήγε στα 0,50ευρώ, το 2010 στα 0,60 και το 2011 στα 0,80 για να φτάσουμε πλέον το 2014 στο 1ευρώ. Σε μια δεκαετία δηλ. η τιμή υπερδιπλασιάστηκε ενώ την ίδια περίοδο το λαϊκό εισόδημα εξανεμίστηκε. Οι αυξήσεις αυτές χτυπούν μάλιστα τα φτωχότερα στρώματα που χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς καθώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για ιδιωτικό μέσο.
Ιδιαίτερα οι κάτοικοι της δυτικής Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζουν κάθε μέρα μια αφόρητη κατάσταση, με πολύωρη αναμονή στις στάσεις, παλιά λεωφορεία και σχεδιασμό γραμμών που είναι σχεδόν ο ίδιος εδώ και δεκαετίες. Στον Εύοσμο π.χ., παρόλο που έχει υπερδιπλασιαστεί τόσο σε έκταση όσο και σε πληθυσμό τις τελευταίες δεκαετίες, η γραμμή 32 παραμένει ίδια από την εποχή του Κουκλουτζά! Σύμφωνα και με έρευνα του ίδιου του ΟΑΣΘ η γραμμή 32 είναι η δεύτερη χειρότερη στην πόλη (πρώτη είναι η γραμμή για το ΤΕΙ) με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του δεύτερου μεγαλύτερου δήμου του πολεοδομικού συγκροτήματος να ταλαιπωρούνται καθημερινά σε στάσεις, σε παλιά λεωφορεία και σε ένα δρομολόγιο οδύσσεια. Ίσως χειρότερη είναι η κατάσταση στις γραμμές 32Α και 21 με αποτέλεσμα ολόκληρες γειτονιές να μην έχουν ουσιαστικά σύνδεση με το κέντρο ενώ ο χρόνος που απαιτείται συνήθως για την μετάβαση από κέντρο προς Εύοσμο να είναι μεγαλύτερος από τον χρόνο προς τον Λαγκαδά!
Κι ενώ αυτή είναι η κατάσταση στον Εύοσμο και όλες σχεδόν τις δυτικές συνοικίες οι τοπικοί δήμαρχοι παλεύουν για το ποιος θα φέρει τις επεκτάσεις του Μετρό(;) στα δυτικά. Μια παλιά παροιμία μιλάει για μεταξωτά βρακιά αλλά η κατάσταση δεν είναι τόσο αστεία καθώς μεγαλοεργολάβοι με το “όραμα” του μετρό έχουν εδώ και μια δεκαετία καταστρέψει την πόλη κατασπαταλώντας χρόνο και χρήματα με τα οποία θα μπορούσαν ήδη να είχαν δοθεί πολύ πιο φθηνές, λειτουργικές και φιλικές προς το περιβάλλον λύσεις στο συγκοινωνιακό πρόβλημα της Θεσσαλονίκης.
Αυτή η πραγματικότητα δε θ’ αλλάξει από μόνη της. Πρέπει να οργανωθούμε για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα: Η υπηρεσία που παρέχουν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι κοινωνικό αγαθό, όπως η υγεία, η παιδεία, η κατοικία, το ρεύμα, το νερό. Το να μπορείς να πας στη δουλειά σου, στη σχολή σου, στους φίλους και τους συγγενείς σου, αλλά και όταν χρειάζεται στο νοσοκομείο ή απλά μια βόλτα είναι βασική καθημερινή ανάγκη.
Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς πρέπει να είναι δημόσιο κοινωνικό αγαθό στην υπηρεσία όλων και όχι μηχανισμός για να βγάζουν κέρδη ιδιώτες.
 
Με επιτροπές αγώνα και λαϊκές συνελεύσεις να παλέψουμε για καλύτερες συγκοινωνίες
Δηλώνουμε έμπρακτα την ανυπακοή μας στις ανατιμήσεις συλλογικά και οργανωμένα
Παλεύουμε άμεσα για δωρεάν μετακινήσεις σε ανέργους, μαθητές, φοιτητές καθώς και για τους εργαζόμενους που μετακινούνται προς και από την δουλειά τους
Να διαγράφονται όλα τα πρόστιμα με επίδειξη της κάρτας ανεργίας ή φορολογικής δήλωσης με εισοδήματα κάτω των 10.000 ευρώ
Ενιαίος φορέας δημόσιων μεταφορών, κοινωνικοποιημένος, χωρίς εργολάβους-μαυραγορίτες

Posted in συγκοινωνίες, Λαϊκή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών Θεσ/νίκης, ΟΑΣΘ, αυξήσεις εισιτηρίων | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ράγιο Βαγιεκάνο: Το καμάρι της εργατικής τάξης

Posted by redship στο 11 Φεβρουαρίου , 2016

rayo

 

αναδημοσίευση από κίνηση απελάστε το ρατσισμό

 

Ένα εκπληκτικό μικρού μήκους ντοκιμαντέρ του βρετανικού Coppa 90 μεταφέρει τον τρομερό δεσμό της Ράγιο Βαγιεκάνο
με την κοινωνία που εκπροσωπεί. Η Ράγιο παραμένει μία από τις λίγες ομάδες που διατηρεί τόσο μεγάλη τη σύνδεση με τα
ιδανικά και τις αρχές της κοινότητας την οποία εκπροσωπεί, αν και οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού της τελευταία, καθώς
και τα ανοίγματα του ιδιοκτήτη έχουν βρει αντίθετο τον κόσμο. Δεν αντιπροσωπεύει μια πόλη, όπως άλλες ομάδες στην
Ισπανία, αλλά μια γειτονιά.
Οι παίκτες γυρίζουν στο Βαγιέκας για να γνωρίζουν τη συνοικία. O ίδιος ο αρχηγός, ο Ρομπέρτο Τρασόρας αναφέρεται στην
σημασία της κοινωνίας στη λειτουργία της ομάδας. «Έχω παίξει σε ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά
η Ράγιο μου έχει δώσει περισσότερα. Όχι μόνο στο αθλητικό κομμάτι, αλλά σε προσωπικό επίπεδο με βοηθάει να είμαι πιο
κοντά στους ανθρώπους και να καταλαβαίνω τα προβλήματά τους», τονίζει. Ο σύλλογος δεν προσπαθούν να πείσει έναν
πιτσιρικά να γίνει Ράγιο για τους τίτλους, πρέπει να ξέρει τις αξίες που αντιπροσωπεύει. Λίγοι ξέρουν ότι ο Πάκο Χέμεθ
και οι παίκτες του μαγειρεύουν σε κοινωνικό κέντρο. Οι φανατικοί τους, οι Μπουκανέρος, έχουν χιούμορ και πρωτοτυπία,
ωστόσο περνούν σημαντικά κοινωνικά μηνύματα, ενώ τελευταία αντιδρούν στον τρόπο μοντερνοποίησης του συλλόγου.
Αυτά και πολλά ακόμα που φανερώνουν την μοναδική ταυτότητα των «Φρανχιρόχος» εμπεριέχονται στο εξαιρετικό
ντοκιμαντέρ του Coppa 90 με τίτλο: Ράγιο Βαγιεκάνο: Το καμάρι της εργατικής τάξης, που ακολουθεί στη Gallery…

Posted in Ράγιο Βαγιεκάνο, rayo vallecano | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Ποτέ ποδόσφαιρο με τους φασίστες»!

Posted by redship στο 10 Φεβρουαρίου , 2016

Την Παρασκευή (12/2, 19.30) η Ζανκτ Πάουλι αντιμετωπίζει τη Λειψία για την 21η αγωνιστική της Zweiteliga και ο σύλλογος έστειλε
ένα σαφές μήνυμα που καταδικάζει το φασισμό και την ομοφοβία.

«Ποτέ ποδόσφαιρο με τους φασίστες»! (pics)

Γνωστή για τα αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά χαρακτηριστικά της εξέδρας και των οπαδών, η Ζανκτ Πάουλι έσβησε τον

βασικό χορηγό από την φανέλα της και θα αγωνιστεί με το σύνθημα: «Kein Fussball Den Faschisten» (μτφ: Το ποδόσφαιρο δεν είναι για φασίστες).

Η φανέλα αναγράφει το μήνυμα με μεγάλα γράμματα στο μπροστινό μέρος της, ενώ στην εσωτερική ραφή στα μανίκια της φέρει

πολύχρωμη σημαία, χαρακτηριστική των κινημάτων απέναντι στην ομοφοβία, το σεξισμό και τον ρατσισμό για τις

σεξουαλικές επιλογές των ανθρώπων.

Στην πρωτοπόρο της δεύτερης κατηγορίας του γερμανικού ποδοσφαίρου, Λειψία, εξάλλου, οι οπαδοί του Αμβούργου έχουν πολλά

να προσάψουν.

Συγκεκριμένα, τους κατηγορούν ως έναν σύλλογο – μόρφωμα που δημιουργήθηκε από τα εκατομμύρια της πολυεθνικής εταιρίας Red Bull και του σύγχρονου μάρκετινγκ.

Posted in ΦΚ Ζανκτ Πάουλι, Kein Fussball Den Faschisten | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αγοράζεις απ’ το Πλαίσιο; Think, think, think, think…

Posted by redship στο 9 Φεβρουαρίου , 2016

 

αναδημοσίευση από το ξεκινημα

 

Πριν λίγες μέρες άλλος ένας άνθρωπος προστέθηκε στο μακρύ κατάλογο των ανέργων. Η Σοφία Πάτα, εργαζόμενη στο κατάστημα του Πλαισίου στη Λάρισα, μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια με ένα τρίχρονο παιδί, ενημερώθηκε από τη διοίκηση του Πλαισίου ότι απολύεται. Η δικαιολογία; «Δεν χαμογελούσε πολύ»…

 

Η απόλυση αυτή φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, «περίεργη» καθώς η Σοφία δούλευε οχτώ χρόνια στην εταιρεία και μάλιστα ήταν «εξαιρετική» υπάλληλος με βάση τα κριτήρια της ίδιας της εταιρείας! Είχε διακριθεί δύο φορές μέσα στο 2015, μπαίνοντας στη Dream Team των υπαλλήλων (τους υπαλλήλους δηλαδή με εξαιρετική απόδοση). Όμως αν γνωρίζει κανείς το εργασιακό κάτεργο που λέγεται Πλαίσιο, δεν θα του προκαλέσει καμία εντύπωση.

 

Στο Πλαίσιο (όπως έχουν καταγγείλει πολλές φορές εργαζόμενοι σ’ αυτό) επικρατούν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα: ατομικές συμβάσεις εργασίας, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, ελαστικές σχέσεις εργασίας με 4ωρους εργαζόμενους, με απλήρωτες υπερωρίες, 10ωρα που δεν φαίνονται πουθενά, πρωτοστάτης στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και πολλά άλλα.

 

Όπως καταγγέλλει το Σωματείο των εργαζομένων στο Πλαίσιο, του οποίου η Σοφία είναι μέλος, η απόλυση αυτή πραγματοποιήθηκε

«για να εξυπηρετήσει την πολιτική ευέλικτου δυναμικού που έχει υιοθετήσει η εταιρεία τα τελευταία χρόνια, αντικαθιστώντας έμπειρο προσωπικό με νέους υπαλλήλους».

Και συνεχίζει η ανακοίνωση:

«άλλωστε το Πλαίσιο είναι από τις ελάχιστες εταιρίες στην Ελλάδα που ζητά υπαλλήλους σταθερά , κάθε μηνά, τα τελευταία 10 χρόνια».

 

Με αυτές τις τακτικές, η εταιρεία έχει καταφέρει να παρουσιάζει σημαντικά κέρδη, εν μέσω κρίσης. Συγκεκριμένα, τα καθαρά κέρδη της το 2012 έφτασαν τα 10,2 εκατ. ευρώ, το 2013 τα 14,3 εκατ. ευρώ και το 2014 τα 16,1 εκατ. ευρώ.

 

Μια απολύτως «υγιής» και κερδοφόρα επιχείρηση λοιπόν, μεταχειρίζεται τους εργαζόμενους της σαν «αναλώσιμα» υλικά.

 

Στα χρόνια που ζούμε οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των αφεντικών. Η «μαύρη» εργασία είναι κανόνας, όπως άλλωστε και οι ελαστικές μορφές απασχόλησης (μερική, εκ περιτροπής κα).

 

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ασφαλώς δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς. Οι εργαζόμενοι στο χώρο των εταιρειών των νέων τεχνολογιών σε αρκετούς χώρους (Πλαίσιο, Vodafone, CYTA, Nokia, κ.α.) επιχειρούν να οργανωθούν και να απαντήσουν συλλογικά στις επιθέσεις που δέχονται. Οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουμε το ίδιο. Και την ίδια στιγμή πρέπει όλοι να στεκόμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλο, αφού η επίθεση ενάντια σε κάθε έναν από εμάς να είναι επίθεση σε όλους.

Αυτό τρομάζει τα αφεντικά – ας είμαστε σίγουροι γι’ αυτό.

 

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα χρειαστείς κινητό, tablet, laptop, υπολογιστή… think, think, think, think

 

…και στήριξε τις ενέργειες του Σωματείου των Εργαζομένων στο Πλαίσιο διεκδικώντας την άμεση επαναπρόσληψη της Σοφίας Πάτα!

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, αυτός είναι ο καπιταλισμός, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, εργάτης - σκλάβος στον καπιταλισμό., η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη του απεργού του άνεργου και του μετανάστη | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ανακοίνωση οργανώσεων και συλλογικοτήτων της αριστεράς για ασφαλιστικό

Posted by redship στο 2 Φεβρουαρίου , 2016

enosi

 

Σε συνέχεια της επιστολής που απέστειλε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για την κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς στη μάχη του

ασφαλιστικού, εκδόθηκε η παρακάτω Κοινή ανακοίνωση οργανώσεων και συλλογικοτήτων της αριστεράς για τη μάχη του

ασφαλιστικού που συνυπογράφουν οι Ανασύνθεση ΟΝΡΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Ένωση των Δικαίων, Εργατικός Αγώνας, Ξεκίνημα.

 

Η κοινή ανακοίνωση έχει ως εξής:

Για μια ακόμα φορά οι εργαζόμενοι και ο λαός βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη επίθεση. Η «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» που προωθείται

από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το «κουαρτέτο» των «θεσμών» των ΕΕ-ΔΝΤ, στο πλαίσιο των τριών μνημονίων και των αντίστοιχων

δανειακών συμβάσεων, επιχειρεί να επιφέρει μια βαθύτερη και ποιοτική αντιδραστική τομή υπέρ του κεφαλαίου για την υπέρβαση της

κρίσης του, με μακροπρόθεσμες καταστροφικές επιπτώσεις για τα ασφαλιστικά δικαιώματα, την εργασία, το εισόδημα, τις εργασιακές

σχέσεις, την υγεία και γενικότερα τη ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα κόμματά τους, οι εργοδοτικές ενώσεις, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, οι παρατάξεις

τους στους εργασιακούς χώρους κ.ά., παρά τις επιμέρους διαφορές τους, συνασπίζονται στην κατεύθυνση της επιβολής της ουσίας αυτής

της αντιδραστικής μεταρρύθμισης. Η νεοφασιστική Χρυσή Αυγή, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες της, ουσιαστικά ευθυγραμμίζεται με το

κεφάλαιο και την ΕΕ.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία με τον συνδικαλισμό τύπου ΓΣΕΕ αλλά και οι ηγεσίες των επιμελητηρίων, και των αγροτικών ομοσπονδιών,

όλες οι δυνάμεις που στήριξαν έως τώρα την κυρίαρχη πολιτική και το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να

οργανώσουν και να κλιμακώσουν ένα νικηφόρο αγώνα.

Είμαστε πεισμένοι ότι το εργατικό και λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη να μπλοκάρει και να ανατρέψει την αντιασφαλιστική

επίθεση, όπως το έχει καταφέρει και στο παρελθόν, και συνολικά την επίθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Με στήριξη των αγώνων

που ξεσπούν και ξεπερνούν τον «εθιμοτυπικό» χαρακτήρα και τη γραφειοκρατία. Με άμεση πολύμορφη κλιμάκωση των κινητοποιήσεων,

ξεκινώντας από απεργίες με στόχο να μην τολμήσει η κυβέρνηση καν να καταθέσει το νομοσχέδιο. Με μια μεγάλη απεργία στις 4 Φλεβάρη

που θα είναι η αρχή και όχι το τέλος των αγώνων. Με συνέχιση και κλιμάκωση με 48ωρη απεργία και απεργίες διαρκείας, ώστε ακόμα κι

αν η κυβέρνηση φέρει το νομοσχέδιο ή το περάσει στη Βουλή, να αναγκαστεί να το αποσύρει υποχωρώντας στον πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Σε αυτή την βάση, ο πολιτικός συντονισμός των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς για την κοινή δράση στο εργατικό, λαϊκό και

νεολαιίστικο κίνημα ενάντια στην αντιδραστική «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των ΕΕ-ΔΝΤ,

είναι απολύτως αναγκαία για τη νίκη των αγώνων, αλλά και εφικτή.

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα τους ενωτικούς, δυναμικούς και ανένδοτους αγώνων των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκόκίνημα:

Τους αγώνες και τα μπλόκα της μικρομεσαίας αγροτιάς.

Τις κινητοποιήσεις των ελαστικά εργαζόμενων με «μπλοκάκι», των εργαζόμενων ελευθεροεπαγγελματιών και των νέων επιστημόνων

που δεν αγωνίζονται για να κρατήσουν την «γραβάτα τους», όπως λένε τα καθεστωτικά ΜΜΕ, αλλά για να ασκούν με αξιοπρέπεια το

επάγγελμά τους και να ζουν από την δουλειά τους.

Επιδιώκουμε να πάρουν χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού, με προεξάρχοντα τα αιτήματα που αφορούν το σύνολο της

κοινωνίας –απέναντι στην κυβερνητική προσπάθεια διάσπασης και κατακερματισμού– με πρωταγωνιστικό ρόλο των εργατικών και φτωχών

λαϊκών στρωμάτων.

Το πλαίσιο για τον πολιτικό συντονισμό κοινής δράσης διαμορφώνεται με τις παρακάτω πολιτικές κατευθύνσεις και διεκδικήσεις:

1. Αποφασιστική πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής τομής που προωθούν κυβέρνηση, ΕΕ και ΣΕΒ. Καμία συναίνεση, καμία ανοχή

στην κατακρεούργηση των λαϊκών δικαιωμάτων.

2. Καθολική, δημόσια, υποχρεωτική ασφάλιση και δημόσια, δωρεάν, υποχρεωτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους-ες, χωρίς

εξαιρέσεις και προϋποθέσεις, που να αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες εργαζομένων, νεολαίας και λαού. Κατάργηση όλων των παλιών

και νέων αντιασφαλιστικών και αντεργατικών νόμων, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που τους επιβάλλουν.

3. Εξασφάλιση για όλους και όλες, με κατώτερη σύνταξη, που να αντιστοιχεί στις ανάγκες και τα δικαιώματα της εποχής μας για αξιοπρεπή ζωή,

είναι ίση με τον κατώτερο μισθό.

Κατάργηση των περικοπών που έχουν γίνει από το 2009 σε μισθούς και συντάξεις.

Επαναφορά της 13ης και14ης σύνταξης και μισθού.

Ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με μείωση των κερδών του κεφαλαίου.

4. Αποφασιστική μείωση των ανώτατων ηλικιακών ορίων και των χρόνων συνταξιοδότησης

. Υποστήριξη των διεκδικήσεων των ταξικών συνδικάτων για παραπέρα μείωση στα όρια γυναικών και εργαζομένων σε βαρέα και

ανθυγιεινά επαγγέλματα.

5. Πλήρης ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη για κάθε άνεργο και για όλες τις μορφές ελαστικής απασχόλησης, μαθητείας κ.λπ.

Η ανεργία να μετράει ως χρόνος ασφάλισης. Δουλειά για όλους, σταθερή, πλήρης και με ασφάλιση. Κατάργηση της μαύρης

εργασίας -με αυστηρές ποινές στους εργοδότες. Ενιαίες σχέσεις και αμοιβές στην ίδια εργασία, χωρίς καμιά διάκριση σε βάρος των νέων,

των γυναικών και των μεταναστών.

6. Δραστική μείωση του ημερήσιου χρόνου εργασίας χωρίς μείωση αποδοχών με κατάργηση των μορφών ελαστικής εργασίας και

μερικής απασχόλησης.

7. Προστασία των ασφαλιστικών, επαγγελματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των αυτοαπασχολούμενων και των μικρομεσαίων

αγροτών -όχι στη λεηλασία που προωθείται.

8. Αποφασιστική μείωση των εργατικών εισφορών μέχρι που το κόστος της ασφάλισης να βαρύνει κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο

και το κράτος, τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ανέργους.

9. Να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα αποθεματικά που υπεξαίρεσαν οι τράπεζες, οι εργοδότες και το κράτος,

τα 70 δισ. ευρώ που λεηλατήθηκαν έως το 2010, τα δεκάδες δισ. που χάθηκαν με τα δομημένα ομόλογα και το «κούρεμα» του PSI, αλλά

και τα δισ. που αρπάχτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Απόσυρση των Ταμείων από κάθε λογής «τζόγο». Να περάσουν τα ασφαλιστικά ταμεία στα χέρια των εργαζομένων.

10. Για να χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα: άμεση παύση πληρωμών στους δανειστές και διαγραφή του δημόσιου χρέους.

Η πάλη για τα αιτήματα αυτά μπορεί να ανοίξει έναν άλλο δρόμο για τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία. Χωρίς χρέος, μνημόνια

και ευρωενωσιακά σύμφωνα πανευρωπαϊκής λιτότητας και αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων». Για να απελευθερωθεί ο λαός από τους

εκβιασμούς και τα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Στη βάση της πλήρους αυτοτέλειας κάθε πολιτικής δύναμης, προτείνουμε τις εξής κοινές ενέργειες των δυνάμεών μας στο

εργατικό και λαϊκό κίνημα:

1. Συντονισμός στα συνδικάτα και τις μαζικές οργανώσεις, στις απεργίες, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις.

2. Συμβολή στις διαδικασίες και αποφάσεις των συνελεύσεων των συνδικάτων για να περάσουν οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων.

3. Συμβολή στη δημιουργία συντονισμών «από κάτω» που θα προωθούν την αγωνιστική ενότητα της εργατική τάξης, κέντρων αγώνα και

επιτροπών ταξικών και αγωνιστικών συνδικάτων, φτωχών αγροτών, εργαζόμενων επαγγελματιών και αυταπασχολούμενων κατά τόπους,

στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός ενιαίου κέντρου αγώνα ενάντια στην αντιδραστική ασφαλιστική μεταρρύθμιση και σε διάκριση

από τον κάθε είδους γραφειοκρατικό, κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό.

4. Σεβασμός στην αυτοτέλεια των μαζικών οργάνων του ταξικού συνδικαλιστικού και μαζικού κινήματος.

Αθήνα, 2 Φεβρουαρίου 2016

Συνυπογράφουν:

Ανασύνθεση ΟΝΡΑ
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Ένωση των Δικαίων
Εργατικός Αγώνας
Ξεκίνημα

Posted in Ένωση των Δικαίων, Ανακοίνωση οργανώσεων και συλλογικοτήτων της αριστεράς για ασφαλιστικό | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Χατζηπαπαριές, της αστοιχείωτης Δεξιάς

Posted by redship στο 31 Ιανουαρίου , 2016

Η αυτού εξοχότης η Δεξιά!

12188993_891

Μια παράταξη μακράν του Πολιτισμού. Με την αισθητική της να οριοθετείται ανάμεσα σε Δάκη και Δελφινάριο!

Ανίκανη κι απαίδευτη. Το ιστορικό της, θλιβερό. Παραπέμπει στις πιο σκοτεινές δράσεις της ιστορίας: Βιβλία στην πυρά, λογοκρισία που κινήθηκε στο πεδίο του ευτράπελου έως και του φαιδρού.

Διαμαρτυρίες υστερικών, να κραδαίνουν το σύμβολο του μαρτυρίου ως…ρομφαία. Εθνικής εξάρσεως συγκεντρώσεις γραφικού επιθεωρησιακού περιεχομένου

Στην ουσία της, έχει εγκολπωθεί διαχρονικά το σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Και τώρα, ιδού ξανά: Με αφορμή μια παράσταση στο Εθνικό, που περιέχει αποσπάσματα από το βιβλίο του Σάββα Ξηρού, εθίγη η…πολιτιστική της ευαισθησία!

Αρχικά, θα μπορούσε κανείς να συστήσει στους θερμόαιμους αστοιχείωτους να παραμείνουν μακριά από το θέατρο. Το θέατρο αφορά πρώτα τους δημιουργούς, μετά τους κριτικούς και τελευταία το κοινό. Οι μπάτσοι κι οι αυτόκλητοι γραφικοί δικαστές, καλά θα κάνουν να κρατούν αποστάσεις γιατί αλλιώς άλλο δεν πετυχαίνουν από το να επιβεβαιώνουν πανηγυρικά τον ορισμό του γελοίου.

Παρακάτω: Ποιος είπε στον κάθε αστοιχείωτο ότι ο κρατούμενος δεν έχει δικαίωμα έκφρασης και δημιουργίας, που ξεπερνούν τα δέκα τετραγωνικά του κελιού του; Μήπως δεν υπάρχουν κρατούμενοι, που με σπίρτα φτιάχνουν εξαιρετικές μινιατούρες και τις εκθέτουν, ή τις πωλούν; Μήπως δεν υπάρχουν άλλοι που σκαλίζουν το ξύλο και φτιάχνουν μικρά αριστουργήματα; (Εγώ έχω ακόμα ένα σκαλιστό οργανάκι που μου έκανε δώρο ο Κοεμτζής). Μήπως δεν υπάρχουν άλλοι που ασχολούνται με την εικονογραφία;Ο Πασπαράκης, ο συγχωρεμένος, ένας σπουδαίος αγιογράφος, έφτιαξε όσο ήταν στη φυλακή, θαυμάσιες αγιογραφίες που τις πούλησε. Με την ίδια λογική, κάποιος μπορεί να γράψει στίχους για τη γκόμενα που φαντασιώνεται, διήγημα,θεατρικό έργο, νουβέλα κι ο,τι γουστάρει.

Κι εγώ, αν είμαι σκηνοθέτης (όπως ο άλλος αγοράζει μια εικόνα από έναν κρατούμενο), είμαι ελεύθερος να ανεβάσω στη σκηνή το κείμενο ενός κρατούμενου. Ποιος θα μου το απαγορεύσει; Ο Χατζηνικολάου που έχει εκφράσει τον αμέριστο θαυμασμό του για την… οσκαρικής ερμηνείας, ευειδή και καλλίπυγο Μακρυπούλια; Και ο οποίος (πόσο απαράδεκτο για δημοσιογράφο) υπαγορεύει σε βουλευτές να καταθέσουν ερώτηση!

Το θέμα όμως είναι ο Σάββας, ο στυγνός τρομοκράτης, που δεν έχει ζητήσει ούτε μια συγγνώμη…

Δηλαδή αν ζητούσε συγνώμη, θα του το επέτρεπε ο πρώην… «κένταυρος» και οι συν αυτώ; Μήπως πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τον κύριο Χατζηνικολάου και τους λοιπούς, όλοι οι καταραμένοι ποιητές και ζωγράφοι;

Μήπως πρέπει να πέσουν στα πόδια της πολιτιστικά ρακένδυτης δεξιάς, ο Μπωντλαίρ, που έβαλε τους επαναστάτες να πυροβολήσουν τον πατριό του; Ο Ρεμπό, που κατηγορήθηκε για σειρά εκτρόπων ως μέλος των ατάκτων της Κομμούνας; Ο Φρανσουά Βιγιόν, που μαχαίρωσε έναν κληρικό και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε θάνατο για ληστεία; Ο μέγας ομοφυλόφιλος ,λιποτάκτης, λωποδύτης κι ο,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, Ζαν Ζενέ, για τον οποίο παρενέβη ο Σαρτρ ώστε να μην εκτελεστεί η θανατική ποινή που του είχε επιβληθεί;

Πιθανόν, βέβαια, αν περνούσε από το χέρι όλων αυτών των πολιτιστικά αγράμματων, σήμερα να μην θαυμάζαμε τα έργα του Καραβάτζιο, επειδή σκότωσε τον Τομασόνι και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ή ακόμα, να είχε διαγραφεί από την Ιστορία της Τέχνης, ο Μπενβενούτο Τσελίνι, επειδή διέπραξε τέσσερις δολοφονίες, για τις οποίες μάλιστα είχε πει ότι… «δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα δικαιολογημένο ατύχημα, πάνω σε μια έντονη διαφωνία»!

Ειπώθηκε ακόμα ότι το θεατρικό που ανέβασε η κυρία Πηγή Δημητρακοπούλου, είναι απόπειρα .. .«εξαγνισμού» του Ξηρού. Εκεί πια και οι βλάκες σηκώνουν τα χέρια ψηλά…

Πρώτο, διότι ο όρος «εξαγνισμός», είναι θρησκευτικής τάξεως ζήτημα, το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν αφορά όποιον θεωρεί ότι είναι κοινωνικός επαναστάτης. Σε κάθε συγγραφέα όμως, υπάρχει πάντα η οδύνη, η αγωνία, ένας αέναος εσωτερικός αγώνας, μια διαρκής αναζήτηση δικαίωσης. Είναι στοιχεία απαραίτητα για κάθε δημιουργό. Και τέτοιες αγωνίες δεν συχνάζουν σε χρυσοποίκιλτους καμπινέδες της Εκάλης, ή σε μπαρόκ κιτς σαλόνια της Δροσιάς. Βιώνονται μέσα από προσωπικές οδύνες, έχουν τις ρίζες τους βαθιά και πέραν του κοινωνικά αποδεκτού, πάνε αντάμα με την κάθε είδους και μορφής στέρηση. Και προπάντων: Κατέχουν το τεκμήριο μιας προσωπικής ελευθερίας, πέραν από τούς κανόνες μιας ανιαρής κανονικότητας.

Η Πολιτεία και η Δικαιοσύνη λοιπόν, να κάνουν τη δουλιά τους. Κι ο κάθε δημιουργός τη δική του. Αλίμονο, αν ο δημιουργός κατέφευγε σε…νομικό σύμβουλο, σε κάθε φάση της δημιουργίας. Ή περίμενε τη επιβεβαίωσή του από μια…κιτς δημοσιογραφία, που διαφημίζει το τελευταίο μοντέλο της… Βόλβο και φάρμακα για την..χοληστερίνη!!!

ΥΓ. Είχε ολοκληρωθεί το άρθρο, όταν ανακοινώθηκε η…παρέμβαση της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Στην συνέχεια αποφασίστηκε από την ηγεσία του Εθνικού να κατέβει η παράσταση. Η ανακοίνωση του Εθνικού είναι μνημείο ραγιαδισμού και κακομοιριάς. Παραφράζοντας τη γνωστή φράση του Γκαίτε αναφωνούμε: «Θεέ μου πόσο σκοτάδι»!

Η ταπείνωση αυτής της χώρας πια, ξεπερνά ακόμα και την περίοδο της..Τουρκοκρατίας.
  

Αρης Σκιαδόπουλος – «Ημεροδρόμος»

Posted in Αρης Σκιαδόπουλος, Θεέ μου πόσο σκοτάδι | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 707 ακόμα followers