καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    «Κάπα, Κάπα, Εψιλον. τρία κόκκινα γράμματα... Πολύ πονέσαμε σύντροφοι, πολύ ξαγρυπνήσαμε πολύ μακριά κοιτάξαμε από κανέναν δεν το δανειστήκαμε το κόκκινο. - δικό μας αίμα τρία κόκκινα γράμματα σεμνή υπογραφή του λαού μας στις λεωφόρους του μέλλοντος ο δρόμος φεύγει γρήγορα η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω...» -------------------------- Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • Π.Α.ΜΕ

    Ο καπιταλισμός δεν αλλάζει μούτρα. Ανατρέπεται με την ταξική πάλη. Εκεί στους καταπέλτες των πλοίων, στα γιαπιά, στα εργοστάσια, στους δρόμους, η αντίσταση στον Ευρωμεσαίωνα... Το ΠΑΜΕ αποκαλύπτει τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου. Η ίδια η καθημερινότητα των εργατών δέχεται ισχυρά χτυπήματα απ' την καπιταλιστική νομοθεσία. Η ανυπακοή στη βαρβαρότητά τους είναι μονόδρομος.

  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Φεβρουαρίου 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    232425262728  
  • Εγγραφή

Αρχείο Συγγραφέων

«Αυστηρώς προσωπικόν…»

Posted by redship στο 26 Φεβρουαρίου , 2015

Του Τάκη Βαρελά

Αγαπητέ Στάθη (Σταυρόπουλε)

…τι και αν πέρασες, τι και αν πόνεσες, όπως λες, με το ΚΚΕ, τουλάχιστον εσύ, αλλά και πολύ άλλοι, στο ΚΚΕ, έμαθαν να ακονίζουν την πένα και το λόγο τους, έμαθαν να ορίζουν σκίτσο με γραμμή και στόχο.

Αυτό, το πέρα από το ταλέντο, επίκτητο, σου το έμαθαν, αυτοί οι ξύλινοι ΚΚΕέδες, που είχαν δουλέψει με πιο δυνατό εργαλείο, πιο ικανό, από εσένα και εμένα, είχαν ματωθεί με το όπλο στο χέρι για αξίες, πέρα από ταξίδια πρόσκαιρα και κοντόστοχα και εκ του ασφαλούς μαχόμενα σαν της αφεντιάς μας.

Όπως καταλαβαίνεις με τους λύκους κολεγιά δεν γίνεται, είναι στη φύση τους, να σχεδιάζουν να σε φάνε και μας έφαγαν! ..και εκτιμώ ότι το ΚΚΕ έμαθε.

Σεις γίνατε… εις σάρκα μία, πριν καν στρωθεί το νυφικό κρεβάτι! Άνευ αρραβώνα !

Από το, πάτε σε πόλεμο με τα συμφέροντα, πάτε σε γάμο με τα συμφέροντα!

Δεν σε είδα, τώρα, σε μάχη ενάντια στα συμφέροντα! Σε είδα σε μάχη ενάντια στο ΚΚΕ !

Ρίξε μια μάτια στα περασμένα σκίτσα της νιότης σου και ρώτησε τα:

Γίνεται ο λύκος αρνί;

Αν σου πουν ναι, τότε, άλλαξε τους λεζάντα! Αλλά θα είναι ψέμα.

Αν σου πουν όχι! Τότε, σήμερα είσαι σε λάθος δρόμο, μετ εμπάθειας προς το ΚΚΕ, μπορώ να πω!

Απλά, γιατί το ζητούμενο τότε και τώρα, ήταν η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και στην περίπτωση αυτή μέση λύση, δεν υπάρχει.

Το μέσο της πάλης, το ΚΚΕ, τότε και τώρα είναι εδώ. Έμπειρο, πιο ώριμο, τουλάχιστον αυτό διαπραγματεύθηκε με το όπλο στο χέρι.

Το ΚΚΕ, δηλαδή, που το υπηρέτησες μέχρι εκεί που ο στόχος μας ήταν κοινός, από κει και πέρα, πήρες το δρόμο της ατομικής ιδεολογίας και στάσης σου, ρόζιασες και πολλές φορές κιτρίνισες, αλλάζοντας τις αστικοφυλλάδες σαν τα πουκάμισα, δικαίωμα σου, αλλά υποχρέωση μας να το πούμε.

Βλέπεις, ακόμα και αυτές οι φυλλάδες έχουν τα όρια τους, για το μέχρι που θα κινηθείς και αν θυμάμαι καλά, αλλιώς, γράψε το εσύ, που τα έπαιρνες τα γράμματα, καλύτερα από μένα, έλεγε ο Λένιν, ότι «…η ελευθερία του συγγραφέα σταματά μπροστά στα συμφέροντα του εκδότη».

Νομίζω, όλοι μπορούν να αντιληφθούν, τι εννοώ.

«Σύντροφοι», αγαπητέ Στάθη, λέγονται και οι ψαράδες, οι οποίοι τραβώντας τα δίχτυα, σε άγριες θάλασσες και δύσκολους καιρούς, μοιράζονται ψαριά, μερτικό ή πείνα και άδεια τελάρα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί σύντροφοι της ανάγκης, της δουλειάς και της ζωής.

Δυστυχώς εμείς, χωρίσαμε χρόνια τώρα και αυτό οφείλεις να το αντιληφθείς.

Πάει η συντροφιά μας, ο καθένας πήρε το δρόμο του!

Ο καθένας τη κατσαρόλα του! Συ ελπίζω γεμάτη.

Συ έχεις βήμα, κουνάς το δάχτυλο, σκιτσάρεις και γράφεις και μιλάς στο πόπολο σαν το ναυαγοσώστη, κράζοντας την τζούφια μετά συμβολαίου κατσαρόλα σου.

Τι και αν το φαγητό είναι ξαναζεσταμένο;

Συ έχεις το μέσο να μαγειρεύεις, έχεις την κατσαρόλα, φτιάχνεις το menu.

Δεν ξεχνάς το timing. Είσαι στην ώρα σου, παραμονές του συλλαλητηρίου, τώρα που η πραγματική ελπίδα βγαίνει στους δρόμους και φωνάζει!

Εσύ, αυτήν την ώρα βρήκες το λόγο να ξανασερβίρεις χολή στο ΚΚΕ, φροντίζοντας να βάζεις της νιότης τα αρώματα, προσδοκώντας να αχνιστείς, λίγο από την esans των συντρόφων, να χρησιμοποιήσω και εγώ λίγο τα αυθεντικά μου Ρουμελιώτικα, αυτού του πάλε πότε ΚΚΕ που μας άνοιξε τα μάτια και όχι μόνο.

Πάει, λοιπόν, η συντροφιά των αγώνων μας, «ψόφησες το βόδι μας, τέρμα η κολεγιά μας».

Κτύπα λοιπόν, αγαπητέ Στάθη την χάρτινη και ηλεκτρονική κατσαρόλα σου, στους ρυθμούς του συστήματος γοητεύοντας τις εταίρες και τους εταίρους, τους «τρεις θεσμούς», πως θα το έλεγαν, αλήθεια στα Ινδιάνικα, ίσως «Τρεις Λύκοι» και «το μαύρο πρόβατο».

Ειλικρινά θα το ήθελα ως σκίτσο και σε σειρά με την δική σου υπογραφή, αλλά δυστυχώς δεν….

Αγαπητέ Στάθη, μετά από αυτήν την ανοικτή επιστολή, πλέον δύο θα σε ακούν και δύο θα σε κρίνουν!

1. Αυτοί που περπάτησαν και περπατούν ταξικά και μπολσεβίκικα μαζί, με μόνο κριτήριο τη ρήση των μπαρουτοκαπνισμένων: «Τα στερνά, τιμούν τα πρώτα».

2. Αυτοί που γεμίζουν την κατσαρόλα σου, με μόνο κριτήριο το συμφέρον τους.

Σε ελεύθερη μετάφραση : «..ο καθείς εφ ω ετάχθη..»

Από ήσυχους και φρόνιμους δεν πήγε πάντως μπροστά η ανθρωπότητα !

 

Με εκτίμηση

και σεβασμό στην ικανότητα του ΚΚΕ

να καλλιεργεί τις δεξιότητες των ανθρώπων

προάγοντας το ταλέντο τους, σε Τέχνη.

Βαρελάς Τάκης,

Ζωγράφος

Posted in Βαρελάς Τάκης Ζωγράφος, Στάθης Σταυρόπουλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη στον Δημήτρη Κουτσούμπα για το συλλαλητήριο που διοργανώνει αύριο το ΚΚΕ

Posted by redship στο 26 Φεβρουαρίου , 2015

Επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη στον Δημήτρη Κουτσούμπα για το συλλαλητήριο που διοργανώνει αύριο το ΚΚΕ

Ο Μίκης Θεοδωράκης απέστειλε σήμερα στον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα χαιρετισμό του για το συλλαλητήριο που διοργανώνει το ΚΚΕ, αύριο, Παρασκευή στις 7 το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος, ενώ από την πλευρά του ο κ. Κουτσούμπας ευχαρίστησε τον Μίκη Θεοδωράκη με δική του επιστολή.

«Χαιρετίζω την συγκέντρωση που θα γίνει αύριο στο Σύνταγμα με στόχο την πρόταση Νόμου για την κατάργηση των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.

Οι περισσότεροι συμπολίτες μας δεν γνωρίζουν ότι αν και πέρασε ένας μήνας από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την πλειοψηφία στη Βουλή της Αριστεράς (γενικά) στη χώρα μας, εξακολουθούν να ισχύουν οι παρακάτω προδοτικές δεσμεύσεις:

Πρώτον: η παράδοση της εθνικής μας κυριαρχίας στους ξένους.

Δεύτερον: η καθολική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας της χώρας και

Τρίτον: η απαγόρευση άσκησης εθνικής οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής.

Δηλαδή όροι που ταιριάζουν σε λαούς ραγιάδων και δούλων και όχι σε περήφανους και ελεύθερους πολίτες όπως θέλουμε και παλεύουμε να είμαστε ο Λαός και η Πατρίδα μας» αναφέρει στην επιστολή του ο Μίκης Θεοδωράκης.

Προσθέτει ότι «ως ελεύθερος Έλληνας αισθάνομαι αγανάκτηση και ντροπή γιατί η καινούρια Βουλή ανέχεται ακόμα την ύπαρξη των Μνημονίων που μας ντροπιάζουν και μας εξευτελίζουν διεθνώς και προ παντός απέναντι σ’ αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι».

«Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας είπε ένα στεντόρειο ΟΧΙ στους σημερινούς εχθρούς του Λαού μας, ντόπιους και ξένους.

Χαίρομαι που ο Λαός μάς δείχνει ξανά το δρόμο του παλλαϊκού αγώνα επικεντρώνοντας τα πυρά του ενάντια στο πρώτο και κύριο στόχο – προϋπόθεση για να απαλλαγούμε από τον ξένο ζυγό: την κατάργηση των Μνημονίων μέσα στον ίδιο χώρο στον οποίο ψηφίστηκαν με εντολή των ξένων. Μέσα στη Βουλή των Ελλήνων» αναφέρει ο κ. Θεοδωράκης, καταλήγοντας «απευθύνομαι προς πάσαν κατεύθυνση με την προγονική παραίνεση: «Ο τολμών νικά».

«Αγαπητέ Μίκη,

Ευχαριστώ ιδιαίτερα για τη χαιρετιστήρια επιστολή σου για την αυριανή συγκέντρωση στο Σύνταγμα με στόχο να γίνει επιτέλους πράξη και απόφαση της Βουλής η πρόταση Νόμου που έχει καταθέσει από χθες η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, για την κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών Νόμων και δεσμεύσεων που απορρέουν από αυτά» αναφέρει στην απάντησή του προς τον Μίκη Θεοδωράκη, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Posted in Μίκης Θεοδωράκης | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Εκλογές στο Σωματείο Σπάρτακος – Αγωνιστική Συνεργασία: Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ να αλλάξουν τους συσχετισμούς

Posted by redship στο 25 Φεβρουαρίου , 2015

Στις 3,4 και 5 Μάρτη θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές στο Σωματείο Σπάρτακος στη ΔΕΗ. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να αλλάξουν τους συσχετισμούς καλεί τους εργαζόμενους η Αγωνιστική Συνεργασία, η οποία στηρίζεται από το ΠΑΜΕ.

ορυχειο

Στην ανακοίνωσή της η Αγωνιστική Συνεργασία τονίζει:

«Οι αρχαιρεσίες στο Σπάρτακο πραγματοποιούνται λίγο διάστημα μετά τις εκλογές όπου έχει αναδειχθεί η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η οποία θα συνεχίσει τον αντεργατικό – αντιλαϊκό δρόμο στα πλαίσια της ΕΕ και των θεσμών της. Εμείς οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ Α.Ε γνωρίζουμε καλά ότι σε όλη την προεκλογική περίοδο και μετά δεν έγινε κουβέντα για τα προβλήματα μας, για τις μεγάλες μειώσεις μισθών, για την εντατικοποίηση της εργασίας και την έλλειψη προσωπικού , για την αύξηση των ατυχημάτων, με την έλλειψη των απαραιτήτων όρων υγιεινής και ασφάλειας, το δουλεμπόριο, την αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας κ.α.

Τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, οι εργοδοτικοί -κυβερνητικοί συνδικαλιστές προσπαθούν να κρύψουν την συμφωνία τους με τις επιταγές της ΕΕ για την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας που έφερε καταστρεπτικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους και τον λαό. Συμφώνησαν και συμφωνούν με την απελευθέρωση απλά διαφωνούν στον τρόπο ανάλογα με τα ποια επιχειρηματικά συμφέροντα υπερασπίζονται. Η ανακοίνωση του παγώματος της παραπέρα ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ Α.Ε δεν αναιρεί την αντεργατική πολιτική που εφαρμόζεται, ενώ ανοιχτό παραμένει το ενδεχόμενο προώθησης της ιδιωτικοποίησης μέσα στα πλαίσια της απελευθέρωσης αγοράς η/ε (π.χ ΝΟΜΕ, παραχώρηση κοιτασμάτων Δράμας, Ελλασόνας, Κυπαρίσσιας). Στον κλάδο ζουν και βασιλεύουν τα μονοπώλια στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας (κυρίως σε ΑΠΕ), το 49% των μετοχών της ΔΕΗ ανήκει σε ιδιώτες (36% σε αμερικάνικα funds), οι εργολαβίες επεκτείνονται κ.α.

Μόνο οι ταξικές δυνάμεις μιλάνε για ανάκτηση των απωλειών. Οι μεγάλες μειώσεις μισθών που κυμαίνονται από 35 – 50% στο τακτικό προσωπικό και στους οκταμηνίτες μετα τη λήξη κλαδικών Σ.Σ.Ε παραμένουν. Το μόνο που υπόσχονται είναι ότι δεν θα πάει κανένας παρακάτω, ενώ σαν αστείο ακούγεται για βασικό μισθό 751 στις εργολαβίες. Γνωρίζουμε καλά ότι μέσα στην εργασιακή ζούγκλα του δουλεμπορίου των εργολαβιών, την απλήρωτη , ανασφάλιστη, αδήλωτη εργασία οι όποιες διακηρύξεις είναι κενό γράμμα. Επίσης ήδη οι βιομήχανοι συνδέουν την αύξηση του βασικού μισθού με νέες παροχές (φθηνότερο ρεύμα, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, φοροαπαλλαγές κ.α)

ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΟΧΙ ΦΕΡΕΦΩΝΟ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Μέσα σε αυτήν την επίθεση που δεχόμαστε αντί να έχουμε στο πλευρό μας το σωματείο όπου ο εργαζόμενος θα βρίσκει αποκούμπι ενάντια στην εργοδοσία και το κράτος, η πλειοψηφία του Σπάρτακου και της ΓΕΝΟΠ (ΠΑΣΚΕ- ΣΑΔ, ΔΑΚΕ) ακολούθησε πιστά τα συμφέροντα τους. Συμφώνησε και συμφωνεί με την απελευθέρωση και την ανταγωνιστικότητα, συμφώνησε με την μετοχοποίηση της ΔΕΗ, με την τριχοτόμηση της, με τη διάλυση του ασφαλιστικού και όλα αυτά πάντα με τη λογική του μικρότερου κακού, που έφερνε την μία ήττα μετά την άλλη. Η στάση τους όλα αυτά τα χρόνια προσέφερε τις καλύτερες υπηρεσίες στους σχεδιασμούς της εργοδοσίας και του κράτους. Τελευταίο παράδειγμα η απεργία ενάντια στην πώληση της μικρής ΔΕΗ όπου απέφευγαν μαζικές διαδικασίες, δεν διεύρυναν τα αίτηματα για το σύνολο των εργαζομένων (οκτάμηνα,εργολαβίες) ενώ συνέβαλαν στην επιστράτευση επικεντρώνοντας στις «επικοινωνιακές μορφές» και δεν πήραν κανένα μέτρο για την απάντηση στο αντιδημοκρατικό αυτό μέτρο. Το πόσο ενδιαφέρονται για τη συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη αποφάσεων το έδειξαν με την άρνηση τους ενόψει των αρχαιρεσιών να προχωρήσουν σε γενικές συνελεύσεις σε κάθε Σωματειακό Παράρτημα ξεχωριστά κάτι που αποτελεί και καταστατική υποχρέωση, βάζοντας τους εργαζόμενους στην άκρη.

Τώρα είναι έτοιμοι να μας στείλουν σε νέα σφαγή μέσω της Σ.Σ.Ε που διαπραγματεύονται μιας και αποδεχονται τον μνημονιακο μηχανισμό μισθολογικής πειθαρχίας, προσαρμόζοντας τους μισθούς μας στις ανάγκες κερδοφορίας της επιχείρησης και της αντιλαϊκής πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης και της ΕΕ . Αυτό το βαφτίζουν «όχι μειώσείς», ενώ συμβάλουν στην διάσπαση των εργαζομένων προτείνοντας τους τρόπους για το πώς θα γίνει καλύτερα η σφαγή καλλιεργώντας τον συντεχνιασμό και τον ατομισμό.

ορυχειο1

ΜΗΝ ΣΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ

Ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός προσπαθεί να μεταμφιεστεί ώστε να κοροϊδέψει για μια ακόμα φορά τους εργαζόμενους στον κλάδο. Εμφανίζεται με άλλα ονόματα (π.χ ΔΡΑΣΕ – πρώην ΠΑΣΚΕ) και με παλιά και νέα υλικά προσπαθεί να στήσει το νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό (π.χ ΜΕΤΑ- πρώην ΣΑΔ με τμήματα της ΠΑΣΚΕ ) ο οποίος σκοπό έχει να δέσει τους εργαζόμενους στις επιταγές της νέας διακυβέρνησης. Οι παρατάξεις ΜΕΤΑ, ΔΡΑΣΕ, ΔΑΚΕ, Νέο Ξεκίνημα άσχετα από τα διαφορετικά ονόματα και τα σχήματα με τα οποία κατεβαίνουν στις εκλογές δεν μπορούν να κρύψουν ότι όλοι τους συμφώνησαν και συμφωνούν με τις επιταγές της εργοδοσίας, του κράτους, της ΕΕ, την απελευθέρωση, την ανταγωνιστικότητα, όπως εκφράστηκε και με τις υπογραφές τους στην μετοχοποίηση, την τριχοτόμηση, τη διάλυση του ασφαλιστικού κ.α. Καλλιέργησαν όλοι μαζί τη λογική του μικρότερου κακού που έφερε την μία ήττα μετά την άλλη.

ΜΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΣΑΙ – ΜΗΝ ΑΠΕΧΕΙΣ

Είναι δικαιολογημένη η όποια απογοήτευση σου απέναντι στην κατάσταση που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα. Όμως η αποχή και αποστράτευση δεν είναι λύση. Μόνος τρόπος για να αλλάξει η κατάσταση προς όφελος των εργαζομένων είναι μαζικά σωματεία με τη συμμετοχή σου, να κάνουμε πέρα τη γάγγραινα του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, να πάρουν οι εργαζόμενοι τα πράγματα στα χέρια τους.

ΕΝΙΣΧΥΣΕ ΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΟ ΣΠΑΡΤΑΚΟ

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, η Αγωνιστική Συνεργασία από την πρώτη στιγμή ενημέρωσε τους εργαζόμενους για τις συνέπειες που θα έχει η πολιτική της απελευθέρωσης/ ιδιωτικοποίησης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Ήταν στην πρώτη γραμμή των αγώνων ενάντια στην αντεργατική – αντιλαϊκή πολιτική. Με ένα πλαίσιο που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και όχι τις ανάγκες της εργοδοσίας.

  • Για προσλήψεις προσωπικού με μόνιμη και σταθερή δουλειά με κατάργηση του δουλεμπορίου και των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
  • Υπογραφή Σ.Σ.Ε για το σύνολο των εργαζομένων, με μισθούς που να εξασφαλίζουν την ανάκτηση των απωλειών της κρίσης.
  • Ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.

Ταυτόχρονα παλεύουμε για έναν Ενιαίο Κρατικό Φορέα Ενέργειας που θα λειτουργεί με κριτήριο την ικανοποίηση των εργατικών – λαϊκών αναγκών και όχι τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, με παράλληλη κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον κλάδο. Η ηλεκτρική ενέργεια θα αποτελεί κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Μόνο έτσι μπορεί να ικανοποιηθεί η ανάγκη για φθηνό ρεύμα για τα εργατικά -λαϊκά νοικοκυριά, για τη δημιουργία θέσεων μόνιμης και σταθερής δουλειάς με ικανοποιητικούς μισθούς που θα καλύπτουν τις ανάγκες, την ενίσχυση των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, την προστασία του περιβάλλοντος κ.α.

Θέλουμε το Σπάρτακο εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων, να συμβάλει στη μαζική συμμετοχή τους στις αποφάσεις, να υπερασπίζεται τα συμφέροντα τους και όχι αυτά της εργοδοσίας και του κράτους. Ενάντια στη λογική του μικρότερου κακού, να οργανώνει τους αγώνες των εργαζομένων για τα δίκαια αιτήματα τους και τις ανάγκες τους. Να συμβάλει στη συμμαχία με τα αλλά τμήματα της εργατικής τάξης και τα λαϊκά στρώματα κόντρα στον συντεχνιασμό, τον ατομισμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό».

Posted in Σωματείο Σπάρτακος - Αγωνιστική Συνεργασία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Βαρουφάκης στο… Μπρεστ Λιτόφσκ!

Posted by redship στο 25 Φεβρουαρίου , 2015

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

Τις τελευταίες μέρες ακούμε και διαβάζουμε διάφορα τρισχαριτωμένα. Ένα από τα πιο τρισχαριτωμένα είναι και ο παραλληλισμός που γίνεται ανάμεσα στην υπογραφή που έβαλε την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ στο «Eurogroup» με την υπογραφή του… Λένιν και των Μπολσεβίκων στην συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918…

    Η κυβέρνηση – λέγεται από κάποιους εμβριθείς ιστοριοδίφες – στις διαπραγματεύσεις της με τους «εταίρους» έκανε μια τακτική κίνηση. Αντίστοιχη εκείνης που έκανε τότε ο Λένιν, που αποδέχτηκε την ετεροβαρή συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ ώστε να υπηρετήσει καλύτερα την στρατηγική του. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, αποφαίνονται…

    Σχόλιο πρώτο: Τι λέτε ορέ λεβέντες!

Σχόλιο δεύτερο: Καθότι τέτοιου είδους αναγωγές θυμίζουν εκείνο το «η Παξινού και η Ανουσάκη τσακώνονταν για τον ίδιο ρόλο» και επειδή το «μέτρον άριστον» διατηρεί πάντα την ισχύ του, θα μας επιτραπεί – με το συμπάθιο κιόλας – να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα:

α)  Ο Λένιν – απ’ όσο γνωρίζουμε – ήταν κομμουνιστής. Δεν ήταν φορέας της «ήπιας σοσιαλδημοκρατίας», όπως ο υπουργός κ.Κατρούγκαλος περιέγραψε προχτές (στον «Real Fm») την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οπαδός του «μετριοπαθούς κεινσιανισμού», όπως έχει αποκαλέσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ο βουλευτής του κόμματος κ.Λαπαβίτσας.

β) Ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι τον Οκτώβρη του 1917 ηγήθηκαν μιας κοινωνικής επανάστασης με πρόγραμμα και στόχο την ανατροπή όλων των ταξικών δεσμών της παλιάς κοινωνίας και όχι για την μετονομασία αυτών των δεσμών σε «θεσμούς». Οι διαφορές με τα τεκταινόμενα πριν και μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη στην Ελλάδα είναι – νομίζουμε – ευδιάκριτες…

Από εκεί και πέρα, όποιος ανακαλεί στη μνήμη του τη συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ για να κάνει αναγωγές (!) στο σήμερα, θα πρέπει να είναι ιστορικά ακριβής και πολιτικά τίμιος.

Για παράδειγμα: Όταν το νεαρό τότε Σοβιετικό κράτος υπέγραψε την συμφωνία με τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους, ο Λένιν δεν βγήκε να μιλήσει για «φίλους», για «εταίρους» και για «συμμάχους». Βγήκε στο λαό και μίλησε για «ιμπεριαλιστές» και για «ληστές».

Δεν μίλησε για «νίκη» ή για «θρίαμβο» ή για ευτυχή «διαπραγμάτευση». Μίλησε ευθέως στο λαό για εκβιασμό, για ετεροβαρή και καταναγκαστική συμφωνία, στην οποία υποχρεώθηκε το Σοβιετικό κράτος ώστε να περιφρουρήσει το κύριο εκείνης της στιγμής. Και το κύριο εκείνης της στιγμής ήταν να μην στραγγαλιστεί από τα στρατεύματα των Γερμανών η πορεία του ρώσικου λαού προς το σοσιαλισμό. Το κύριο εκείνης της στιγμής ήταν η διαφύλαξη της Επανάστασης ώστε με την ενδυνάμωση του Σοβιετικού κράτους να καταργηθεί και η συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ όπως και άρχισε να συμβαίνει μετά το 1922.

Αν επιμένουν κάποιοι να συνεχίζουν να ανακαλύπτουν «αναλογίες» της Ελλάδας του σήμερα με το Σοβιετικό κράτος του τότε, να τους υπενθυμίσουμε ακόμα μερικά στοιχεία, που εξηγούν περαιτέρω γιατί ο Λένιν υπέγραψε την συνθήκη και τι υπέρτερο είχε να περιφρουρήσει με εκείνο τον συμβιβασμό.

Την υπέγραψε, λοιπόν, διότι:

1)   Πριν από την συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ (3 Μάρτη 1918) η σοβιετική εξουσία είχε ήδη υπογράψει το Διάταγμα για την Ειρήνη (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) με το οποίο έβγαζε τη Ρωσία έξω από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και έξω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είχε υπογράψει, δηλαδή, κανένα κείμενο με το οποίο να αναγνωρίζει την παραμονή της Ρωσίας σε κανένα «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» με τους ιμπεριαλιστές ούτε κανένα κείμενο που έθετε την εσωτερική πολιτική στη Ρωσία υπό την «αξιολόγηση», την «εποπτεία» και την «επιτήρηση» των ιμπεριαλιστών.

2)   Διότι πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Διάταγμα για τη Γη με το οποίο καταργήθηκε – χωρίς καμία αποζημίωση – η ιδιοκτησία της γης από τους τσιφλικάδες, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής και της μοναστηριακής. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει τίποτα που να μιλά για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων ή για την συνέχιση της παρουσίας της Cosco στον Πειραιά, όπως ακούσαμε από τον κ.Τσίπρα προχτές…

3)   Διότι πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Νομοσχέδιο για τον Εργατικό έλεγχο στις  βιομηχανικές, εμπορικές και τραπεζικές επιχειρήσεις.

4)   Διότι λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 14 Δεκέμβρη 1917) τον νόμο για την Εθνικοποίηση των Τραπεζών. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει κανένα κείμενο που να λέει ότι οι τραπεζίτες θα συνέχιζαν να είναι ιδιοκτήτες τραπεζών που θα συνέχιζαν να ανακεφαλαιοποιούνται με λεφτά του λαού…

5)   Διότι λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 18 Γενάρη 1918) την Εθνικοποίηση του εμπορικού στόλου.

6)   Διότι λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 9 Γενάρη 1918) το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση. Αρνήθηκε, δηλαδή, να πληρώνει εγχώριους και ξένους κλέφτες, ληστές, κερδοσκόπους και τοκογλύφους, τους είπε αν θεωρούν πως έχουν λαμβάνειν να πάνε να τα πάρουν από εκείνους που τα είχαν ξεκοκαλίσει και όχι από το ρώσικο λαό, και φυσικά ουδέποτε υπέγραψε κείμενο όπως αυτό που υπέγραψε ο κ.Βαρουφάκης στο «Eurogroup», στο οποίο διαβάζουμε: «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»…

    Αυτά είναι μερικά απ’ όσα είχαν προηγηθεί της συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ. Αυτά είχε να περιφρουρήσει με εκείνο τον συμβιβασμό ο Λένιν.

Αλήθεια, όσοι αναζητούν στην συμφωνία του… Μπρεστ την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για την υπογραφή στο «Eurogroup», θεωρούν ότι η σημερινή κυβέρνηση θα αξιοποιήσει την υπογραφή της στο «Eurogroup» για να κάνει κάτι – έστω και ένα – από αυτά; Θα είχε πολύ ενδιαφέρον…

***

Υστερόγραφο: Ανάμεσα στα άλλα, στη «λίστα των μεταρρυθμίσεων» που έστειλε χτες η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, η οποία και έγινε δεκτή από τους εταίρους της, διαβάζουμε ότι:

α) «Οι ελληνικές αρχές θα δεσμευτούν ότι δεν θα καταργήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί» όπως και εκείνες τις ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες «ο διαγωνισμός έχει προκυρηχτεί», β) η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση «μέσω ιδιαίτερα στοχευμένων μη χρηματικών μέσων (π.χ. κουπόνια τροφίμων)» και με «πρόγραμμα κουπονιών σίτισης»…

Παρατήρηση: Αν σαν «διαφύλαξη» του δημόσιου πλούτου συνεχίζουν να λογίζονται οι ιδιωτικοποιήσεις και εάν η εθνική κυριαρχία και η λαϊκή ανάταση περνάει μέσα από τα «κουπόνια σίτισης», ε τότε μάλλον κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο και της… «αριστερής» Δανιμαρκίας.

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Οσο ζω δε θα ξεχάσω το Σοσιαλισμό και θα παλεύω γι’ αυτήν την κοινωνία…

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2015

 

 αναδημοσίευση από    απέραντο γαλάζιο

Σχολική εκδρομή μικρών μαθητών

Σχολική εκδρομή μικρών μαθητών

Με τον τίτλο που έχω βάλει σε αυτό το κείμενο, κλείνει το γράμμα της η Χρυσούλα Σλάβικ, μια ελληνίδα που έζησε τριάντα χρόνια στην Τσεχοσλοβακία, την σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία.

Μέσα από το γράμμα της κάνει κουρελόχαρτο όλα τα αποκυήματα φαντασίας των εχθρών της εργατικής τάξης, κάνει κουρελόχαρτο όλο το αντικομμουνιστικό οχετό των υπηρετών της αστικής τάξης, βάζει τις βάσεις για να δουλέψει το μυαλό, όσων ακόμα δεν έχουν καταπιεί αμάσητη την αστική προπαγάνδα,  για να ψάξουν και παραπέρα για την εξακρίβωση της αλήθειας.

Ας αφήσουμε όμως τα δικά μου λεγόμενα και ας διαβάσετε το γράμμα της.

“Τριαντάχρονη εμπειρία από τη σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία. Θα αρχίσω από το 9τάξιο σχολείο, που πήγα στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα. Το μεσημέρι τρώγαμε στο σχολείο πλήρες μεσημεριανό γεύμα, μετά διαβάζαμε τα μαθήματά μας για την επόμενη ημέρα και συμμετείχαμε σε διάφορες δραστηριότητες (τέχνες – αθλητισμός – φυσικό περιβάλλον), ανάλογα με τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, πάντα με την παρουσία και συμβολή εκπαιδευτικού, μέχρι να γυρίσουν οι γονείς μας από τη δουλειά. Ολα αυτά σε καθαρό, ζεστό, υγιεινό και ασφαλές περιβάλλον σχολικών κτηρίων και εγκαταστάσεων με τακτική συντήρηση και άμεσες επισκευές, εάν αυτό ήταν αναγκαίο.

Τα φροντιστήρια υπήρχαν στο σχολείο μόνο για τους αδύναμους μαθητές και βεβαίως δωρεάν. Είχαμε εργαστήριο χημείας και φυσικής, εργαστήριο για διάφορες μικρο-κατασκευές, κήπο για μαθήματα κηπουρικής και μαγειρείο για μαθήματα μαγειρικής. Κάθε σχολείο είχε το δικό του γήπεδο και κλειστό γυμναστήριο με όλα τα όργανα γυμναστικής. Αυτές οι εγκαταστάσεις ανταποκρίνονταν σε πολύ αυστηρές απαιτήσεις και προδιαγραφές για την ασφάλεια της μαθητικής και εκπαιδευτικής κοινότητας και προσέφεραν τις καλύτερες συνθήκες για το εκπαιδευτικό έργο στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Δύο φορές το μήνα πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε θέατρο, συναυλίες σε κάποιο μέγαρο μουσικής ή σε κινηματογράφο, στα πλαίσια της σχολικής μας εκπαίδευσης. Ολα αυτά ήταν πάντα δωρεάν. Παράλληλα, στις αρχές της σχολικής χρονιάς οι καθηγητές της μουσικής, του αθλητισμού και άλλων ειδικοτήτων έκαναν επιλογή ανάλογα με την ιδιαίτερη κλίση του κάθε παιδιού και επέλεγαν τα παιδιά με ιδιαίτερα ταλέντα και τα προωθούσαν, με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών τους, για μετασχολική και δωρεάν εξειδίκευση. Στο σχολείο, στα πλαίσια της προληπτικής ιατρικής, δύο φορές το χρόνο μας εξέταζαν οι γιατροί όλων των ειδικοτήτων και μας έκαναν εκεί και τα απαραίτητα εμβόλια. Στα βουνά υπήρχαν δημόσια θεραπευτήρια για υπέρβαρα ή αδύνατα παιδιά όπου πήγαιναν το καλοκαίρι και εκεί για δύο μήνες ακολουθούσαν μια ειδική διατροφική θεραπεία και σωματική άσκηση. Χρήση αυτών των θεραπευτηρίων, για διάφορες παθήσεις και για ανάρρωση, κάνανε και οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Υπήρχαν και οι λεγόμενες λουτροπόλεις με ιαματικά νερά, με ξενοδοχειακές μονάδες, για τις διάφορες θεραπείες και φυσικοθεραπείες του λαού της Τσεχοσλοβακίας. Αυτή τη φροντίδα απολάμβαναν τα παιδιά σε όλα τα επίπεδα της εκπαιδευτικής και φοιτητικής διαδικασίας.

Παντρεύτηκα όταν ήμουν 21 χρόνων. Εγώ εργαζόμενη και ο άντρας μου δευτεροετής φοιτητής του πολυτεχνείου. Μετά από ένα χρόνο κάναμε το παιδί μας. Πήρα ένα χρόνο άδεια τοκετού με πλήρεις αποδοχές, αργότερα το έκαναν τρία χρόνια, με τα τελευταία δύο χρόνια με αποδοχές 70% του μισθού. Οταν τελείωσε η άδεια, γύρισα στον ίδιο χώρο και την ίδια θέση της εργασίας. Ο άνδρας μου, παντρεμένος φοιτητής και με παιδί, έπαιρνε επίδομα αντίστοιχο του βασικού μισθού ενός εργαζομένου. Μόλις γέννησα, δύο φορές την εβδομάδα ερχότανε μια νοσοκόμα στο σπίτι μας, να ζυγίσει το παιδί και να με βοηθήσει στο θηλασμό, στο μπάνιο και στη φροντίδα του. Γάλα, βρεφικές τροφές και πάνες ήταν δωρεάν. Και οι τρεις μας είχαμε δικαίωμα να τρώμε στις φοιτητικές εστίες, δωρεάν, το μεσημέρι και το βράδυ. Το παιδί μας, μόλις κάναμε την αίτηση, πήγε σε παιδικό σταθμό. Στον παιδικό σταθμό παρείχαν ακόμα και τα ρούχα του παιδιού, τρία γεύματα την ημέρα και φροντίδα από εξειδικευμένο προσωπικό με τακτικές επισκέψεις παιδιάτρου. Σε περίπτωση ασθένειας του παιδιού, η μητέρα έπαιρνε άδεια από την εργασία της 8 ημέρες με πλήρεις αποδοχές και τις υπόλοιπες ημέρες το 80% των αποδοχών. Η προληπτική ιατρική ήταν πολύ αναπτυγμένη. Για όλες τις ειδικότητες. Με επιστολή στο σπίτι, με προγραμματισμένο ραντεβού και με επίπληξη εάν δεν ανταποκρινόσουν στο κάλεσμα. Ειδικά στην περίπτωση των παιδιών.

Το Κράτος μας έδωσε σπίτι που πληρώναμε με επιταγή 8% του μισθού μας. Αυτή η επιταγή κάλυπτε το νοίκι, το ρεύμα, το νερό και φυσικό αέριο. Ολο το εικοσιτετράωρο είχαμε ζεστό νερό και το χειμώνα θέρμανση. Οι εταιρείες και τα εργοστάσια είχαν και αυτά μαγειρεία. Μέσα στο οχτάωρο της εργασίας είχες μισή ώρα για κολατσιό και μια ώρα για το μεσημεριανό σου. Ολες οι εταιρείες και τα εργοστάσια είχαν τα δικά τους εξοχικά καταλύματα στα βουνά, σε χιονοδρομικά κέντρα για τις χειμερινές διακοπές και σε μεγάλες λίμνες και στα ποτάμια για τα καλοκαίρια. Στις άλλες χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης που είχαν θάλασσα υπήρχαν ξενοδοχειακές μονάδες όπου κάνανε τις διακοπές τους και εργαζόμενοι της Τσεχοσλοβακίας. Ο εργαζόμενος πλήρωνε μόνο ένα μέρος της διατροφής του και της μεταφοράς του. Τη διαμονή και το υπόλοιπο κόστος κάλυπτε το ασφαλιστικό του ταμείο. Οι γυναίκες δικαιούνταν σύνταξή στα 55 και οι άνδρες στα 60.

Δεν είχαμε όλοι αυτοκίνητα γιατί δεν μας ήταν και τόσο απαραίτητα. Είχαμε πολύ καλές και πυκνές αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες, τραμ, μετρό, τρένα, αεροπλάνα κλπ. Την ημέρα κάθε τρία λεπτά και τη νύχτα τουλάχιστον κάθε μια ώρα υπήρχαν δρομολόγια των αστικών μέσων μεταφοράς. Ποτέ δεν χρειάστηκα ταξί, ήταν μόνο για τους τουρίστες.

Δεν είχα νοιώσει ποτέ το άγχος και την ανασφάλεια, διότι δεν ήξερα, μάλλον δεν ξέραμε τι θα πει η ΑΝΕΡΓΙΑ ή απλήρωτη εργασία, τι θα πει εκμετάλλευση, τι θα πει να κρυώνεις, να μην έχεις σωστή ή καθόλου ιατρική περίθαλψη και σωστή Παιδεία. Εγώ που τα είχα τα θεωρούσα τότε όλα αυτονόητα. Σήμερα βλέπω ότι δεν ήταν. Θα έπρεπε να τα υπερασπιστούμε και να μην επιτρέψουμε στην Αντεπανάσταση να νικήσει και να ισοπεδώσει όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων και όλες τις κατακτήσεις του Σοσιαλισμού.

Ζώντας στην Ελλάδα, τα τελευταία 30 χρόνια, είδα και την καπιταλιστική ανάπτυξη και τώρα την καπιταλιστική κρίση. Γνώρισα τι θα πει ανεργία, ανασφάλεια, φτώχεια. Σήμερα ξεθεμελιώνουν και τα τελευταία εργατικά δικαιώματα, τις άδειες μητρότητας, το επίδομα τοκετού, τη συνταξιοδότηση, για να διαφυλάξουν την κερδοφορία του κεφαλαίου. Μόνη ελπίδα για το λαό, η δημιουργία Λαϊκής Συμμαχίας για Σοσιαλιστική Λαϊκή Οικονομία και Εξουσία, με αποδέσμευση από ΕΕ και ΝΑΤΟ, για ειρήνη και προκοπή του λαού.

Οσο ζω δε θα ξεχάσω το Σοσιαλισμό και θα παλεύω γι’ αυτήν την κοινωνία…!!

Χρυσούλα ΣΛΑΒΙΚ
Κέρκυρα

Posted in Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

JE SUIS Τζιμάκος!

Posted by redship στο 20 Φεβρουαρίου , 2015

αναδημοσίευση   από  atexnos.gr

Γράφει η Μαρία Καραπιπέρη

Κι ενώ αεροκοπάνε οι άρχοντες περί Δημοκρατικής τάξης.

Κι ενώ το Κατά Στάθη Ευαγγέλιο εξυμνεί τα «αυθόρμητα», ανώδυνα, άχρωμα, με ολίγη εξωκοινοβουλευτική «κοκκινόσκονη» (έτσι για τον ψεκασμό) «Λαϊκά κινήματα»  σε απόλυτη συγχορδία με τα αστικά ΜΜΕ. Κι ενώ ο Πάνος ο Καμμένος απειλεί να τα κάνει όλα Κούγκι (τρέμε Σαπφώ Νοταρά). Κι ενώ ο αρχέκακος ο όφις ο Αλεμανός μας μισεί διακαώς. Κι ενώ έχουμε επιτέλους ζαρντινιέρα αντί γλάστρας στο Προεδρικό αξίωμα. Κι ενώ κορυφώνεται η αγωνία για το σήριαλ τον διαπραγματεύσεων και ο Γιάγκος (με ένα ν) ρωτάει τη Βίρνα επιτακτικά για να μάθει αν θα γίνει απομείωση εν τέλει  του  χρέους (του επονείδιστου; του προπολεμικού; του ανακεφαλοποιημένου; του τοκογλυφικού;) Κι ενώ στο Eurogrοup η Ελλάδα αναστενάζει άλλοτε για το 70%, άλλοτε για 30% του μνημονίου (Η Ελλάδα ,  στην Ελλάδα  εξακολουθεί ν’ αναστενάζει συνεχώς και 100% σαν άλλοτε και χειρότερα).

- Τι εννοείς Βίρνα;
-Αυτό που ακούς Γιάγκο.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα τούτα στον «Αγγελάκα» πλασμένο σουρεάλσοσιαλιστικό κόσμο, του Καπιταλισμού. Κάνει ζούμ η κάμερα και αλλάζει πλάνο. Στρέφεται σε αυτούς που επιτακτικά και κατ’εντολή  υπηρετούν με πάθος και πόθο, πιστοί στο χρέος που έχουν αναλάβει χρόνια τώρα. (Πρωτοεμφανιζόμενος ο Αγγελάκας και η γνωστή αοιδός των Jumbo).

(Στο σημείο αυτό να διαμαρτυρηθώ, εκ μέρους του Άδωνη που σπαράζει ολημερίς στα τουί τουί και ριτουί του Καζάκη και μερικοί μερικοί του κλέβουνε τη δόξα)

Βγαίνει λοιπόν μια τσογλανοπαρέα να κάνει κριτική τραγουδώντας σε ρυθμούς του ύμνου του ΕΑΜ  στίχους που θα τους ζήλευε  και ο Καιάδας , μα τις χίλιες σβάστικες!

Τζιμάκο  μπορείς και καλύτερα! Δοκίμασε να διασκευάσεις την Διεθνή στην μελωδία του «Die Fahne Hoch» ή ακόμα ακόμα και το «Ορθό το Λάβαρο». Τι; Σου βάζω ιδέες;

Απορώ, μα το «Mein Kampf», πώς και δεν το σκεφτήκατε εσείς όλοι που γεμίζατε τις πλατείες («Πλάι πλάι μαζί με χρυσαυγίτες, ορντινάτσα των καπιταλιστών») στο «κίνημα» των αγανακτίστας. Εκεί που οι «χιλιαστές του Περισσού» δεν πάτησαν το πόδι τους. Και πώς να το κάνουν άλλωστε; Τι να φωνάζουν μαζί σας; Έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα, μέσα η Χρυσή Αυγή;

Ο  ultra επαναστατικός χώρος του Τζιμάκου είναι γνωστή κολυμβήθρα των προβοκατόρων, των παρακρατικών, των ιεραποστόλων της αστικής καπιταλιστικής «Δημοκρατίας». Τι; Όχι; Δεν είναι επαναστάτες έτοιμοι να εκδράμουν για να: Καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή (…) Έφυγαν και τα κάγκελα, δεν έχει και συλλαλητήριο το Π.Α.ΜΕ

Τζιμάκο μ” χωρίς θυσία δεν υπάρχει λατρεία. Σε κράζουν και μερικοί που σε αποθέωναν παλιά όταν ελεεινολογούσες προβοκατόρικα εναντίον του ΚΚΕ (στα πλαίσια πάντα της κριτικής και της προσπάθειας να απεγκλωβιστεί η καλή βάση από την κακή ηγεσία, δε σας παρεξηγάμε, αλίμονο! Εντρυφήστε κι εσείς όμως βρε σφοι να συμμαζέψετε τις ηγεσίες σας που έχουν γίνει στικ του ΣΥΡΙΖΑ (βλπ Δελαστίκ), εδώ διψάει η αυλή σας..

Αλλά και τι μ’ αυτό;

Σήμερα έχεις καταφέρει ότι σχεδόν και ο Προκόπης Παυλόπουλος (βλπ δήλωση Παπαδημούλη). Να ενώσεις ό,τι κινείται αντικομμουνιστικά από την «πρώτη φορά αριστερά, τους ψεκασμένους, την λαϊκή δεξιά, την ακροδεξιά του Φον Βορίδεν και τον δεξιοσουργελισμό του Άδωνη, τις αγριοφιλελέρες, το «ακραίο κέντρο» του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, μέχρι τους γερμανοτσολιάδες της Χρυσής Αυγής. Οι πρώτοι και οι τελευταίοι σε λάτρεψαν !

Ακούνε Τζιμάκος, Αγγελάκας και Κατερίνα και γράφουν χωρίς ορθογραφικά λάθη στα social-media. (Πάντα με κεφαλαία και greeklish, γιατί η Ε.Ε είναι το σπίτι μας). Τέτοιο άλμα συνείδησης επετεύχθη.

Κι ενώ άδουν οι Jumbo-μάγκες,  παράλληλα συμβαίνουν και τα εξής:

Η Κα Βαλαβάνη μας καλεί να πληρώσουμε  όλο τον ΕΝΦΙΑ, με το συμπάθειο.. Συνδικαλιστές απεργοί διώκονται και καταδικάζονται. Η νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακής Αργίας είναι πάγιο αίτημα 40 χρόνια καπιταλιστικού βίου, και η πρώτη φορά αριστερά ποιεί τη νήσσαν. Απολύουν εγκύους. Μας ζητούν να υπογράψουμε δηλώσεις νομιμοφροσύνης για να μας προσλάβουν ως ημιάνεργους, με μισθούς χαρτζιλίκια, ελαστικά ωράρια, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα. Δουλεύουμε  με vouchers, μας νοικιάζουν δουλεμπορικά στ΄αφεντικά. Στην Αμυγδαλέζα μετανάστες αυτοκτονούν, πεινάνε, βιάζονται, ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ εξ αιτίας του ανελέητου ταξικού πολέμου που διεξάγεται εις βάρος των λαών, από τις ΗΠΑ την Ε.Ε το ΝΑΤΟ και τους άλλους  Ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς .

Τα παραπάνω είναι μερικές από τις ξύλινες καταγγελίες που κατ΄εξακολούθηση και κατά συρροή «διαπράττει» το ΚΚΕ και ίσως εξηγεί γιατί δεν θα σφραγίσει μια νέα συμφωνία Βάρκιζας. Γιατί ο Καπιταλισμός Ανθρώπινος δεν γίνεται. Γι” αυτό χρειάζεται όλους αυτούς τους χρήσιμους ηλίθιους να τον υπηρετούν. Να λανσάρουν επαναστατιλίκι αντάμα με αντικομφορμισμό, όσοι κλίνουν την λέξη κατεστημένο σε όλες τις πτώσεις…

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, πληροφορούμαι πως οι χρυσαυγίτες διοργανώνουν μεγάλη συγκέντρωση υπέρ του Τζιμάκου στα Εξάρχεια (…)

Θα κρατούν ρεσώ και θα φορούν (εκτός από τα περιβραχιόνια με τη σβάστικα) πλακέτες στο στήθος που θα γράφουν: JE SUIS Τζιμάκος!

Η συγκέντρωση γίνεται για να διεκδικήσουν να τους χορηγηθεί μέρος των κονδυλίων από τα ΕΣΠΑ που δαπανά η Ε.Ε για να καλλιεργήσει τον αντικομμουνισμό!

WIN WIN παιδιά!

Υ.Γ. Ιδιαιτέρως στον κο Αγγελάκα αφιερώνουμε την παρακάτω στροφή από δικό του τραγούδι και του ευχόμαστε ασφαλώς να μη σώσει να το τραγουδήσει ποτέ στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ.. Ούτε τον εμετό μας δεν αξίζει…

«Είμαι φτηνός, πολύ φτηνός, είμαι φτηνός
για λίγα ψίχουλα μπορώ να γίνω δούλος καθενός.
Είμαι φριχτός, πολύ φριχτός, είμαι φριχτός
την καταδίκη σας αξίζω να υπομένω διαρκώς

Posted in πανούσης-αγγέλακας | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

πληρωμένη με το ίδιο νόμισμα απάντηση στους Πανούση – Αγγελάκα!

Posted by redship στο 20 Φεβρουαρίου , 2015

Posted in πανούσης-αγγέλακας, Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ένας (ακόμα) νεκρός…

Posted by redship στο 19 Φεβρουαρίου , 2015

  Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

Χτες στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους, ένας ακόμα άστεγος βρήκε το θάνατο. Ο θάνατος φαίνεται να προήλθε από εγκαύματα καθώς είχε ανάψει φωτιά για να ζεσταθεί από τον χιονιά…

Στην Ελλάδα των χιλιάδων άστεγων, σύμφωνα με την απογραφή που διεξήχθη το 2011 από την  ΕΛΣΤΑΤ υπάρχουν 6.384.353 κατοικίες. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία το 35,3% των κατοικιών αυτών είναι κενές και οι περισσότερες βρίσκονται στις περιφέρειες Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας.

Την ώρα όμως που πάνω από 2.000.000 κατοικίες είναι κενές (με εκατοντάδες χιλιάδες από αυτές να βρίσκονται στην Αθήνα), χιλιάδες είναι οι άστεγοι στους δρόμους και ακόμα περισσότερες χιλιάδες οι οικογένειες που η οικονομική καταστροφή εξωθεί κι αυτές στο δρόμο, καθώς αδυνατούν να πληρώσουν στεγαστικά δάνεια και ενοίκια.

***

    Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΕ στα κράτη – μέλη της υπάρχουν πάνω από 4 εκατομμύρια άστεγοι.

Όμως: Σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής εφημερίδας «Guardian» στην ΕΕ των 4 εκατομμυρίων αστέγων υπάρχουν 11 εκατομμύρια σπίτια που είναι άδεια.

    Ειδικότερα, στην Ισπανία των εκατοντάδων χιλιάδων εξώσεων τα κενά σπίτια είναι περισσότερα από 3,4 εκατομμύρια. Στη Γαλλία αγγίζουν τα 2,4 εκατομμύρια. Στην Ιταλία πάνω από 2 εκατομμύρια. Στη Γερμανία τα κενά σπίτια ανέρχονται στα 1,8 εκατομμύρια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεπερνούν τις 700.000. Μάλιστα σύμφωνα με την έρευνα του  Guardian, το ένα τρίτο των σπιτιών που είναι άδεια βρίσκονται στην πιο ακριβή περιοχή του Λονδίνου, το «Billionaires Row». Στην Πορτογαλία οι άδειες κατοικίες ξεπερνούν τις 730.000.

***

    Η λογική απάντηση στο ερώτημα «γιατί φτιάχνονται τα σπίτια» θα ήταν – προφανώς – για να μένουν οι άνθρωποι. Αμ, δε!

Σε ένα σύστημα που η ικανοποίηση ακόμα και της πιο στοιχειώδους προϋπόθεσης για την ανθρώπινη επιβίωση δεν λογίζεται ως κοινωνική ανάγκη, αλλά έχει υπαχθεί στη σφαίρα της «εμπορευματοποίησης», η απάντηση στο ερώτημα γιατί φτιάχνονται σπίτια δεν είναι – τελικά – για να μένουν οι άνθρωποι.

Η απάντηση είναι ότι τα σπίτια φτιάχνονται για «επένδυση». Για «μπίζνα». Για «κέρδος». Για ένα κέρδος, δηλαδή, που παράγεται από την εκμετάλλευση της στοιχειώδους ανθρώπινης ανάγκης της στέγασης.

***

Εκείνο που ενώνει σαν νήμα την κατάσταση στην Ελλάδα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες (και) στο θέμα των άστεγων δεν είναι προφανώς ότι και εδώ και εκεί έχουμε ένα κράτος «αδιάφορο» (που έχουμε). Η’ ότι έχουμε μια «κεντρική διοίκηση» που και εδώ και εκεί είναι «ανίκανη». Η’ ότι και εδώ και εκεί έχουμε μια γραφειοκρατία που «δεν μπορεί να αντιληφθεί» το κοινωνικό πρόβλημα των αστέγων.

Εκείνο που ενώνει την Ελλάδα με την υπόλοιπη «πολιτισμένη» Ευρώπη των άστεγων είναι κάτι πιο βαθύ. Και δεν είναι άλλο από το κοινό σύστημα που διέπει τη λειτουργία και τη δική μας και τη δική τους. Το νήμα είναι το κοινό σύστημα στην οικονομία και στην πολιτική που επικρατεί και εδώ και εκεί. Που – και εδώ και εκεί – μετατρέπει τις κοινωνικές ανάγκες σε «εμπορεύματα».

Το κοινωνικό αυτό σύστημα, που διέπεται από τους γρανιτένιους νόμους της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας, το καθεστώς του «όλα πωλούνται» εφόσον έχεις να τα… «αγοράσεις», εδώ που τα ράφια των σούπερ μάρκετ έχουν όλων των ειδών τις μουστάρδες αλλά οι άνθρωποι πεινούν, εδώ που τα άδεια σπίτια είναι περισσότερα από τους άστεγους και είναι περισσότερο «κερδοφόρο» να μένουν άδεια από το να στεγάζουν ανθρώπους, έχει διάφορα ονόματα.

Κατ΄ ευφημισμόν οι φίλοι του συγκεκριμένου καθεστώτος το αποκαλούν σαν «σύστημα της ελεύθερης οικονομίας». Στην πραγματικότητα, όμως, θα μπορούσε να λέγεται και «κανιβαλισμός». Η επίσημη ορολογία του, βέβαια, είναι άλλη: «Καπιταλισμός».

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η Katyusha και ο Κατήφορος

Posted by redship στο 19 Φεβρουαρίου , 2015

αναδημοσίευση από  τον ημεροδρόμο

panoy

 ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ 

 

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά… Άλλο τέχνη και άλλο χαβαλές για καταπιεσμένα λυκειόπαιδα. Με άλλα λόγια, καλό είναι η τέχνη να έχει και μια αισθητική, δηλαδή να «παιδεύει» αισθητικά. Πάμε τώρα και στα πιο δύσκολα… Καλό είναι, επίσης, να γνωρίζουμε η τέχνη που κάνουμε τι και ποιόν εξυπηρετεί ως μια ιδιαίτερη μορφή κοινωνικής συνείδησης.

Διότι τέχνη που δεν είναι προς όφελος κανενός παρά μόνο αυτής καθ’ αυτής της τέχνης δεν υπάρχει. Υπάρχει η τέχνη που τέθηκε στην υπηρεσία του λαού και δι’ αυτού ανυψώθηκε… Χρειάζονται παραδείγματα; Βάρναλης, Ρίτσος, Μπρεχτ, Σοστακόβιτς, Χικμέτ, Νερούδα…. Υπάρχουν εκείνοι που πίστεψαν ότι η τέχνη στέκεται πάνω από τα πολιτικά και κοινωνικά πάθη. ‘Αθελά τους ή και ηθελημένα προσδέθηκαν  στο σύστημα και το υπηρέτησαν. Υπάρχουν και εκείνοι που πιστεύουν ότι υπηρετούν την ιστορία και το λαό και δεν βλέπουν ότι το σύστημα τους περιθάλπει με τη στοργή του επειδή κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

Ας έρθουμε, λοιπόν, στο προκείμενο… Το τελευταίο «καλλιτεχνικό» πόνημα των Τζίμη Πανούση – Γιάννη Αγγελάκα, με τον … εμπνευσμένο τίτλο «Η Katuysha του ΚΚΕ»  τέχνη δεν το ονομάζεις, αν δεχθούμε ότι η τέχνη έχει, πρώτα απ’ όλα, αισθητικούς κανόνες. Οργισμένους, πρόχειρα σκαρωμένους στίχους που άλλοτε κολυμπάνε στην εφηβική οργή και άλλοτε στον ξεσαλωμένο χαβαλέ θα βρεις κανείς αρκετούς στο Λύκεια της χώρας.  Δεν τους υποτιμώ καθόλου τους έφηβους… Εκεί είναι η μήτρα των αυριανών καλλιτεχνών. Αλλά όταν τέτοια πονήματα  προέρχονται από πενηντάρηδες «γερόλυκους» της ροκ, τότε έχω κάθε λόγο να μιλήσω για καλλιτεχνική  «φτώχεια». Οι έφηβοι, δε, που ροκάρουν, μπαίνουν στον κόπο να το κάνουν σκαρώνοντας τη δική τους μουσική, αλλά σε αυτό θα επανέλθω.  Και για να εξηγούμαι ανήκω σε εκείνους που δεν υποτιμούν καθόλου, αντίθετα τιμούν, αυτό που έχουν δώσει μουσικά ως σήμερα και οι δύο καλλιτέχνες.

Και πάμε στο επόμενο και το πιο σοβαρό… Είναι δικαίωμα του καθενός να έχει όποια άποψη θέλει για το ΚΚΕ και να τη διατυπώνει. Το αν θα τη διατυπώσει με τρόπο διαλλακτικό, αν θα την τεκμηριώσει με επιχειρήματα ή αν θα αναλυθεί σε υβριστικό οχετό είναι κάτι που αφορά τον προσωπικό πολιτικό και αισθητικό πολιτισμό του καθένα. Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Τζίμης Πανούσης προτίμησαν τον υβριστικό οχετό. Επειδή, όμως, οι ίδιοι θεωρούν εαυτούς  τιμητές και υπερασπιστές της παρακαταθήκης της Εθνικής Αντίστασης και του Αρη Βελουχιώτη θα ήταν πιο έντιμο από την πλευρά τους, τις απόψεις τους για το ΚΚΕ να μην τις επενδύσουν μουσικά με τον ύμνο του ΕΑΜ. Διότι συμβαίνει το εξής «περίεργο»: Η ψυχή της Εθνικής Αντίστασης και του ΕΑΜ ήταν το ΚΚΕ και Αρης Βελουχιώτης μέλος του! Αξιοι μουσικοί και συνθέτες είναι, θα μπορούσαν να είχαν εμπνευστεί μια πρωτότυπη μελωδία για να ντύσει ένα τόσο εμπνευσμένο στίχο.

Κατά τ’ άλλα καθένας εφ’ ω ετάχθη και εφ’ ω εχάθη. Είναι σίγουρο ότι θα ‘ρθουν ξανά οι ποιητές εκείνοι, που θα μιλήσουν για τη φτώχεια και την εξαθλίωση και θα ‘ ρθουν ξανά οι διανοούμενοι που θα φωτίσουν τις αιτίες τους. Ως τότε, όπως θα ‘λεγε και ο Μπρεχτ:

«σαν αντικρύζω τα πρόσωπά τους που σαπίζουν\

Μου περνάει η πείνα»

Posted in πανούσης-αγγέλακας | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Οι δυο κόσμοι της Ουκρανίας

Posted by redship στο 18 Φεβρουαρίου , 2015

 

αναδημοσίευση από    Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία

 

 

του Sergei Kirichuk

28 Γενάρη 2015, δημοσιεύθηκε στη liva

bukovel_com-2013-12-31-31168

«Όσο πιο γρήγορα πέσει αυτό το καθεστώς στην Ουκρανία, τόσες περισσότερες ζωές θα σωθούν»

Ένας χρήστης του facebook έγραφε στη σελίδα του ότι σε συνάντηση που είχε με τον ξάδελφο του σε ένα σταθμό τραίνων παρατήρησε δύο κατηγορίες επιβατών: νέους άντρες με ρούχα παραλλαγής, να κατευθύνονται προς ανατολάς για να συμμετάσχουν στην αυτοαποκαλούμενη αντιτρομοκρατική εκστρατεία (ATO) και άλλους νέους άνδρες, ντυμένους με όμορφα χειμωνιάτικα τζάκετ, κουβαλώντας πέδιλα για σκι και σνόουμπορντ, να κατευθύνονται προς τη δύση να απολαύσουν το άθλημα στις πλαγιές των καρπαθίων. Οι πρώτοι πάνε στην πρώτη γραμμή να πεθάνουν ηρωικά, ίσως, να αναφέρουν λίγες λέξεις γι’ αυτούς στην τηλεόραση και να ξεχαστούν για πάντα. Οι δεύτεροι θα κάνουν σκι στις απότομες πλαγιές του χιονοδρομικού κέντρου Bukovel, θα πιουν ζεστό κρασί και θα επισκεφτούν φιλόξενα εστιατόρια και μπαρ που είναι πολύ πέρα των οικονομικών δυνατοτήτων των πρώτων. Ίσως, μερικοί απ’ αυτούς είναι ένθερμοι εθνικιστές, ίσως έχουν δώσει χρήματα για την αντιτρομοκρατική εκστρατεία, και στο μέλλον ίσως αφήσουν λουλούδια σε κάποιο μνημείο για τους πεσόντες «ήρωες». Βεβαίως, το να περνάς το χρόνο σου στα Καρπάθια είναι πολύ πιο ευχάριστο απ’ το να τραυματίζεσαι ή να πεθαίνεις στο Ντονμπάς.

Οι έντονες αντιθέσεις δε σταματούν όμως εδώ. Πρόσφατα, τα ουκρανικά μίντια ανέφεραν ότι από δω και μπρος, οι άντρες που βρίσκονται σε στρατεύσιμη ηλικία θα πρέπει να επιδεικνύουν έγγραφο που να βεβαιώνει ότι δεν είναι υπόχρεοι σε στράτευση προκειμένου να μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Ωστόσο, το να ταξιδέψεις στο εξωτερικό δεν είναι εξίσου δύσκολο για όλους. Στο κέντρο του Βερολίνου – βρίσκεται η οδός Kurfürstendamm – που αποτελείται από πολυτελή μαγαζιά, αντίστοιχα αυτών στα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού. Εδώ, ανάμεσα στους εμπόρους στο δρόμο, η ρωσική γλώσσα χρησιμοποιείται ευρέως, υπάρχουν πολλοί μετανάστες από την πρώην ΕΣΣΔ παντού όπως και τουρίστες από την Ουκρανία και τη Ρωσία. Εδώ, που Ουκρανοί και Ρώσοι κάνουν ακριβές αγορές, δεν υπάρχουν διαμάχες για πολιτικά ζητήματα. Παρά τις σημαντικές εκπτώσεις, οι τιμές είναι στα ύψη. Μπότες prada, για παράδειγμα, κοστίζουν περίπου 1000 Ευρώ. Αλλά οι τουρίστες από το Κίεβο, το Ντνιεπροπετρόφσκ, τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη δε χαλιούνται για τις τιμές. Όμορφες, καλλωπισμένες νέες μητέρες, θυμίζοντας στο ντύσιμο εξώφυλλα περιοδικών μόδας, μιλάνε στα παιδιά τους σε διαφορετικές γλώσσες. Θέλουν α παιδιά τους να εκπαιδευτούν από μικρή ηλικία να σπουδάζουν σε ευρωπαϊκά σχολεία και πανεπιστήμια. Πολλοί ουκρανοί αξιωματούχοι, επιχειρηματίες και διευθυντικά στελέχη, εδώ και καιρό έχουν μετακομίσει με τις οικογένειές του από το Κίεβο στο Βερολίνο, μακρυά από την αστάθεια και τις κακές ειδήσεις.

Η απόσταση ανάμεσα στους νεαρούς στρατιώτες της ATO και τους νέους των πανεπιστημίων του Βερολίνου δεν είναι τόσο μεγάλη, κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα – αλλά καθοριστική για ολόκληρη τη ζωή τους. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν σε διαφορετικές τάξεις και προορίζονται για διαφορετικές ζωές. Μερικοί για καλά πανεπιστήμια και μερικοί για τα χαρακώματα του Ντονμπάς. Το κοινοβούλιο της Ουκρανίας ήδη συζητάει σχέδιο απόφασης, για την εξαγορά της στρατιωτικής θητείας – η πραγματική κατάσταση πρέπει κάπως να νομιμοποιηθεί και με θεσμικό τρόπο.

Στο μεταξύ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ξεκίνησε στο Νταβός. Η Svetlana Zalischuk, που ανήκει στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ποροσένκο έγραψε στη σελίδα της στο fb. «Η πρωινή πτήση στη Ζυρίχη μου θύμισε το κοινοβουλευτικό λόμπι, με πολλούς υπουργούς, δημοσιογράφους και βουλευτές στην πτήση – είναι μια ευκαιρία να μεταφέρουμσε στον κόσμο τι συμβαίνει στην ανατολή, ποιές μεταρρυθμίσεις έχουμε ήδη ξεκινήσει …»

Οι εθελοντές στρατιώτες της ATO θα χαρούν με την αποστολή της Σβετλάνα στο Νταβός. Αλλά εκείνοι οι στρατιώτες που δε βρίσκονται στο μέτωπο από επιλογή, που κλήθηκαν, γιατί δεν είχαν τα χρήματα να το αποφύγουν ή να πάνε στο εξωτερικό, γι’ αυτούς λέξεις σαν κι αυτές θ’ ακούγονται σαν ένα παραμύθι από μακρυά: «Πρωινή πτήση, Ζυρίχη, κοινοβουλευτικά λόμπι, Νταβός, τι γίνεται στην Ανατολή…» Καλοντυμένοι επίσημοι μετά το πρωινό στο Νταβός μίλησαν εξ ονόματος της συντριπτικής πλειοψηφίας, της εξαθλιωμένης και κατεστραμμένης απ’ τον πόλεμο χώρας, εξ ονόματος αυτών που πεθαίνουν στα χαρακώματα.
Καθώς ο Πρωθυπουργός Ποροσένκο ήταν στο Νταβός, ένα λεωφορείο χτυπήθηκε στο Ντονιέτσκ, σκοτώνοντας οκτώ ανθρώπους – αλλά δεν έγινε μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο του Κιέβου για να τιμήσει τη δική τους μνήμη. Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτό το μακελειό τόσο θα συνεχίζονται και οι απώλειες των αμάχων. Είναι πλέον προφανές σε πολλούς.

Αυτή είναι η καθημερινότητα των παιδιών στο Ντονμπάς, εκεί πάνε τα δάνεια που δίνονται στην ουκρανική κυβέρνηση.

Στο Κίεβο, κάποιοι ακτιβιστές επιχείρησαν να κάνουν μια πικετοφορία να μαζέψουν υπογραφές, αλλά τους διέλυσαν «ακτιβιστές» του Μαιντάν. Είναι προφανές ότι στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, δε θα είναι σύντομα δυνατό να οργανωθεί μια δημόσια συγκέντρωση αντιπολιτευτικού τύπου. Στο όνομα της δημοκρατίας, των ευρωπαϊκών αξιών, οι Ουκρανοί έχουν δημιουργήσει ένα καθεστώς που αποφασίζει ποιές συγκεντρώσεις είναι καλές και πατριωτικές. Κάποιοι υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι αποφασίζουν ποιοί θα πεθαίνουν στα χαρακώματα και ποιοι θα πηγαίνουν για σκι, ποιοί θα στελεχώνουν την αντιτρομοκρατική εκστρατεία και ποιοί θα πηγαίνουν στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.

Όσο πιο σύντομα πέσει αυτό το καθεστώς, τόσες περισσότερες ζωές θα σωθούν.

Μετάφραση: κ.γ.

 

Posted in λαϊκές δημοκρατίες, ουκρανία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η χαμένη τιμή τής Ευρώπης.

Posted by redship στο 18 Φεβρουαρίου , 2015

ΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

Σε μια Ευρώπη που σέβεται τις Αρχές τού Διαφωτισμού μια χώρα επιδεικνύει με συμπεριφορά και κανόνες ζούγκλας την ηγεμονία της.

Μια δράκα γερμανικών επιχειρήσεων,στο πλαίσιο τής ανάπτυξης προσπαθούν να εξοντώσουν τούς αντιπάλους τους με απώτερο στόχο να κατακτήσουν το μεγαλύτερο μερίδιο τής αγοράς και να εξασφαλίσουν συγκριτικό πλεονέκτημα πού θα τούς φέρει σε θέση οικονομικής υπεροχής.

Αυτές οι ιδιωτικές καπιταλιστικές οντότητες ορίζουν το παιχνίδι.Επακόλουθο αυτής τής δράσης είναι,η Γερμανία ως Εθνικό Κράτος να επιχειρεί και να προβάλλει τον ηγεμονισμό της.Κι από κοντά μια ολόκληρη Ευρώπη νικήτρια Του Β Παγκόσμιου,(με ακριβό τίμημα τούς νεκρούς της) να σκύβει ταπεινωτικά το κεφάλι.

Οι αριθμοί κερδίζουν το παιχνίδι οι άνθρωποι θυματοποιούνταινται  η Γερμανία εκδικείται για την ήττα της κι ο Σοιμπλε μας λυπάται.

Η χώρα του όμως με αιχμή αυτές τής καπιταλιστικές οντότητες έχει μερίδιο ευθύνης πού μας φτάσαμε ως εδώ.Αυτό, ο κ.Σοιμπλε το προσπερνά με το σχόλιο του «καθένας να κοιτάζει την πόρτα του». Αγνοεί ωστόσο ότι κλεπταποδόχος δίχως κλέφτη δεν υπάρχει.

Αυτή η εμμονή των Γερμανών να θυματοποιήσουν μια χώρα δέκα εκατομμυρίων κατοίκων και να τη βγάλουν στο σφυρί παραβιάζει ευθέως τής αρχές τής Ισότητας των χωρών τής Ευρώπης και προσβάλλει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά μια ολόκληρη ανθρωπότητα..Κυρίως με την ιταμή περιφρόνηση τής Κυριαρχίας της. Μία κυριαρχία πού παραβιάζεται με πρωτοφανή ωμότητα μέσα από τούς όρους ενός Μνημονίου πού δυστυχώς κάποιοι υπόλογοι στην εθνική συνείδηση αυτού του τόπου έβαλαν την υπογραφή τους. Διότι αν δανείζεσαι, ναι έχεις τη. υποχρέωση να επιστρέψεις το δάνειο. Με ποιο τρόπο  θα εξοικονομήσεις τα χρωστούμενα για να ξοφλήσεις,είναι δική σου υπόθεση.

Όταν όμως ο άλλος σού υπαγορεύει και τον τρόπο συγκέντρωσης των χρημάτων προς εξόφληση, έ  τότε έχεις ιταμή παρέμβαση στα Τού οίκου σου.

Και μια  χώρα     κυρίαρχη και ανεξάρτητη δεν μπορεί να αποδεχτεί τέτοιους όρους. Διότι απλά,τότε δεν δανείζεται ξεπουλιέται.

Κι εντάξει η Γερμανία κάνει τη δουλειά της σε σημείο με τη συμπεριφορά της να έχει προβληματίσει ακόμα και την Αμερική.Πιέζει,προβάλλει, καθυβρίζει, απαιτεί. Το θέμα όμως είναι η Ευρώπη. Το θέμα είναι  η Γαλλία πού ενώ προτείνει μέσω του Μοσκοβισί μια πιο βατή και αξιοπρεπή λύση στο πρόβλημα,ο Σοιμπλε μέσω του ανεκδιήγητου Νταισεμπλουμ την τσαλακώνει και τής το πετά στη μούρη.

Κι η Γαλλία σκύβει υπάκουη το κεφάλι.Από πίσω σύσσωμη η υπόλοιπη Ευρώπη ακολουθεί.Σαν όμηρος τής Γεμανίας,όχι μόνο η Βόρεια Ευρώπη.Από κοντά με σκυμμένο κεφάλι ν ακολουθεί κι η Νότια Ευρώπη με στρατιές ανέργων κι ανθρώπων πού λιμοκτονούν. Είναι θέμα αυτό.Πως μια χώρα με τον παρά της γαμεί και την κυρά της.Πως καταστρατηγεί κανόνες Κυριαρχίας και Αξιοπρέπειας μιας χώρας ισότιμου μ αυτήν μέλους τής Ευρωπαϊκής Ενωσης πως γράφει στα παλιά της τα παπούτσια προαιώνιες αξίες κι αρχές χάρη στην οικονομική της ευρωστία. Και πως μια ολόκληρη Ευρώπη εκπορνεύεται στα πεζοδρόμια της Μπούντεσμπαγκ..

 

από  τον ημεροδρόμο

Posted in Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, ημεροδρόμος, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ενας δρόμος υπάρχει- ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ

Posted by redship στο 17 Φεβρουαρίου , 2015

Ν. Μπογιόπουλος: Ενας δρόμος υπάρχει- ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ

 

 

Η παρέμβαση του Νίκου Μπογιόπουλου στον eniko  για τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πετάει ο γάιδαρος;

Posted by redship στο 11 Φεβρουαρίου , 2015

  

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

  Πετάει ο γάιδαρος; Ούτως ειπείν:

    Τώρα που ο κύριος Τόμσεν δεν συναντιέται με τον Παπαδήμο και τον Βενιζέλο, αλλά συναντιέται με τον κ.Βαρουφάκη, έγινε «άλλος» Τόμσεν; Τώρα που ο Τόμσεν, αφού έκανε με τόση επιτυχία το «αγροτικό» του στην Ελλάδα, κατέλαβε αναβαθμισμένη θέση στα όργανα του ΔΝΤ, το ΔΝΤ έγινε «καλύτερο»;

Τώρα που το ΔΝΤ δεν συνεργάζεται με τον κ.Σαμαρά ή με τον κ.Παπανδρέου, αλλά λογίζεται ως θεσμικός εταίρος της κυβέρνησης Τσίπρα (ο οποίος στις προγραμματικές του δηλώσεις δεν ανέφερε ούτε μια φορά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), έγινε «άλλο» ΔΝΤ; Έπαψε να είναι αυτός ο μισητός οργανισμός που έχει κατασπαράξει όσους λαούς έπεσαν στα νύχια του;

***

    Τώρα που ο κ.Γκουρία δεν κάνει παρέα με τον κ.Στουρνάρα, αλλά θα κάνει παρέα με τον κ.Βαρουφάκη και τον κ.Δραγασάκη, είναι «άλλος» Γκουρία; Αυτός ο ΟΟΣΑ, για τον οποίο ο κ.Βαρουφάκης στην ομιλία του στη Βουλή δήλωσε ότι  «θα βάλουμε μπροστά βαθιές μεταρρυθμίσεις σε συνεργασία με τον ΟΟΣΑ, ο Γενικός Γραμματέας του οποίου, ο κ. Άνχελ Γκουρία, έρχεται στην Αθήνα αύριο με στόχο να μας βοηθήσει – αυτός και ο Οργανισμός του – στον άρτιο σχεδιασμό των μεταρρυθμίσεων και τη διάφανη και αποτελεσματική παρακολούθηση της εφαρμογής τους», είναι «άλλος» ΟΟΣΑ από αυτόν που σχεδίασε το κανιβαλικό «Μεσοπρόθεσμο»;

Αυτός ο ΟΟΣΑ που σχεδίασε και πρότεινε επί Χατζιδάκη και Άδωνη Γεωργιάδη την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, την επιβολή διδάκτρων σε προπτυχιακούς φοιτητές, την κατάργηση της μονιμότητας των νεοπροσλαμβανόμενων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, την επιτάχυνση του προγράμματος των ιδιωτικοποιήσεων (ειδικά στους τομείς ενέργειας, σιδηροδρόμων, περιφερειακών αεροδρομίων, λιμανιών και ακινήτων), την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, την πώληση φαρμάκων εκτός φαρμακείων κι άλλες 320 (!) παρεμβάσεις ξεθεμελίωσης των πάντων, τώρα που θα σχεδιάζει τις μεταρρυθμίσεις επί ΣΥΡΙΖΑ είναι «άλλος» ΟΟΣΑ;

Αυτός ο ΟΟΣΑ που επί 65 χρόνια από την ίδρυση του αποτελεί ιμπεριαλιστικό οργανισμό στην υπηρεσία του κεφαλαίου, και που από το 1996 (!) ζητάει την μείωση των κατωτάτων αμοιβών και την κατάργηση των περιορισμών στις απολύσεις, μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές έγινε βραχίονας του προλεταριάτου και των εργαζομένων;

***

Τώρα εκείνο που ακούμε είναι ότι στις «βαθιές μεταρρυθμίσεις» του ΟΟΣΑ «θα προσθέσουμε – όπως είπε ο κ.Βαρουφάκης - περί το 70% των μεταρρυθμίσεων ή δεσμεύσεων που υπάρχουν στο υπάρχον Μνημόνιο»! Και τούτο, όπως πρόσθεσε ο υπουργός Οικονομικών, διότι πρόκειται για «δεσμεύσεις με τις οποίες ως σώφρονες άνθρωποι δεν έχουμε καμία αντίρρηση, εφόσον βεβαίως το 30%, που κρίνουμε απαράδεκτες, είτε μπουν σε αναστολή είτε αφαιρεθούν».

Δηλαδή; Αυτό το κατά 100% βάρβαρο, το κατά 200% απάνθρωπο, το κατά 300% καταστροφικό και το κατά 1.000% κανιβαλικό Μνημόνιο, έγινε κατά 70% «καλό» Μνημόνιο; Έγινε κατά 70% «σώφρον» Μνημόνιο; Από πότε; Τώρα – μετά τις εκλογές – έγινε κι αυτό;…

***

Τώρα εκείνο που ακούμε είναι ότι «σε συνεργασία με τους εταίρους μας και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θα καταστρώσουμε μαζί το σχέδιο καταπολέμησης της ανθρωπιστικής κρίσης» που  διέλυσε την Ελλάδα. Θαυμάσια ιδέα. Αλλά αυτοί, οι εταίροι μας και η Κομισιόν τους δεν ήταν που την προκάλεσαν την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα; Αυτοί δεν είναι που ενώ έβαζαν τη φωτιά, μας εύχονταν από πάνω και «καλό κουράγιο Έλληνες»; Αλλά τώρα θα «καταπολεμήσουμε» την ανθρωπιστική κρίση μαζί τους… Με ποιους; Με αυτούς που την προκάλεσαν…

Τώρα έχουμε και διευκρινήσεις για το τι σημαίνει εκείνο το «τρόικα τέλος». Ορίστε πως το έθεσε ο κ.Βαρουφάκης: «Τι εννοούμε “τρόικα”, για να είμαστε ξεκάθαροι: Δεν εννοώ τους τρεις θεσμούς στους οποίους ανήκει η Ελλάδα, δηλαδή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο οποίο ανήκουμε από το Μπρέτον Γουντς, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που είναι η κεντρική μας τράπεζα ή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία είμαστε. Τι εννοούμε με τη λέξη “τρόικα”; Εννοούμε το κλιμάκιο τεχνοκρατών που έρχεται με αποικιακή συμπεριφορά στην Ελλάδα και που δεν είναι εξουσιοδοτημένο να συζητήσει μαζί μας τη φιλοσοφία του προγράμματος».

Ααα, μάλιστα. Ώστε αυτό είναι η «τρόικα». Κάποιοι ξινοί και ανάγωγοι τεχνοκράτες. Και το ΔΝΤ; Η Κομισιόν; Η ΕΚΤ; Αυτοί που τους διόρισαν, που τους «γέννησαν», που τους έστελναν με συγκεκριμένες εντολές και υποδείξεις; Αυτοί τι είναι; Αυτοί δεν είναι «τρόικα»; Αυτοί είναι οι πολιτισμένοι, οι γλυκόπιοτοι, ευγενείς και φιλάνθρωποι «φίλοι» μας που πλέον θα μας λένε ό,τι μας έλεγαν οι πρώην απεσταλμένοι τους, μόνο που τώρα θα μας τα λένε κομψά, κάνοντάς μας «κουπεπέ» και χαρούλες;

***

    Ότι μετά τις εκλογές και μετά την απαλλαγή από μια κυβέρνηση «Ηρόστρατων» επικρατεί ένα κλίμα ικανοποίησης είναι προφανές. Ότι υπάρχει μια διάθεση προσδοκίας να ξημερώσει κάτι καλύτερο στον τόπο, επίσης.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να σερφάρουν ορισμένοι στην προσμονή του κόσμου για να βαφτίζουν το κρέας – ψάρι. Και πάει πολύ όταν τους επισημαίνεις τα παραπάνω να αναπτύσσουν μια «επιχειρηματολογία» που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το «πετάει ο γάιδαρος» και μάλιστα ότι έχει πάρει και… αριστερή κλίση κατά την απογείωση!

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Rojava, η «αναρχική Γη»: Οι Κούρδοι μας παραδίδουν μαθήματα άμεσης δημοκρατίας

Posted by redship στο 10 Φεβρουαρίου , 2015

αναδημοσίευση από  news247.gr
Μετά από 134 ημέρες αντίστασης, οι κουρδικές δυνάμεις των YPG/YPJ έδιωξαν το ΙSIS από το Κομπάνι. Και στήνουν μια ελεύθερη, υπέροχη κοινωνία που μας παραδειγματίζει

Αύγουστος του 2014, οι Κούρδοι ξεκινούσαν έναν άνισο και τίμιο αγώνα για την ανεξαρτησία τους. Τη δική τους αλλά και των λαών που ζουν στη γη τους.

«Εμείς, η Προεδρία των τριών καντονιών του Δυτικού Κουρδιστάν -Cizire, Kobane και Efrin, υποσχόμαστε ότι θα υπερασπιστούμε το λαό μας, ανεξάρτητα από το εθνικό ή θρησκευτικό του υπόβαθρο, καθώς και τη δημοκρατική μας Αυτοδιοίκηση, χρησιμοποιώντας όλα τα δυνατά μέσα. Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσουμε τη σταθερότητα, την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή μας».

Στα όρια της Συρίας, ανάμεσα σε Τουρκία και Βόρειο Ιράκ, εκτείνεται μια περιοχή που αριθμεί 4,5 εκατομμύρια Κούρδους χωρίς επίσημο κράτος, αλλά με την πατρίδα στην καρδιά τους.

Η περιοχή της Rojava, ή αλλιώς το άτυπο «Δυτικό Κουρδιστάν», βρίσκεται μεταξύ του εμφυλίου της Συρίας, της ηγεμονικής πίεσης της Τουρκίας προς τους Κούρδους που αναγκάζονται να ζουν μακριά από τα εδάφη στα οποία γεννήθηκαν στην Ανατολία, αλλά και της αδιαφορίας των Ηνωμένων Εθνών που ακόμη μέχρι σήμερα δεν έχουν καταφέρει να λύσουν το ζήτημα της αυτονομίας του πολύπαθου λαού.

Τους τελευταίους μήνες, οι Κούρδοι καλούνται να αντιμετωπίσουν τις βαρβαρικές επιθέσεις των τζιχαντιστών του ISIS πολεμώντας για την ανεξαρτησία των εδαφών τους και την ελευθερία τους.

Στο πλευρό τους βρήκαν τις δυτικές δυνάμεις οι οποίες κάτω από τη διεθνή πίεση αναγκάστηκαν να συνδράμουν με αεροπορικές επιδρομές εναντίον στόχων του ISIS. Το Κομπάνι βρέθηκε στην ατζέντα της δυτικής ειδησεογραφίας και ξαφνικά όλοι άρχισαν να στρέφουν το βλέμμα προς τον λαό που αντιστέκεται.

Οι θηριωδίες των τζιχαντιστών κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο την ώρα που πολλοί προσπάθησαν να μάθουν περισσότερα για την ταυτότητα του κουρδικού λαού που τοποθετήθηκε στο επίκεντρο των εξελίξεων και των μαχών.

Τι συνέβαινε μέχρι σήμερα όμως στην ευρύτερη κουρδική περιοχή της Rojava;

Το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης των Κούρδων (PYD) και το Εθνικό Συμβούλιο (KNC) εγκαθίδρυσαν στην περιοχή από κοινού ένα καθεστώς αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και ισότιμης ανάπτυξης εντός της κοινωνίας με τη γυναίκα να κατέχει κεντρικότατο ρόλο.

Φαινόμενο που φαντάζει παράδοξο για μια κοινωνία που προσπαθεί να εδραιωθεί στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.

Στα σχολεία διδάσκεται μάθημα γυναικείας ιστορίας, για τον ιστορικό ρόλο της γυναίκας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Η διοίκηση αποτελείται από εκπροσώπους των κουρδικών, αραβικών και ασσυριακών κοινοτήτων. Οι γυναίκες μάχονται στο πλευρό των ανδρών έχοντας συγκροτήσει μάλιστα τον στρατό του YPJ.

Κεντρική σημασία στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας έχει η στρατιωτική εκπαίδευση των πάντων για να ενδυναμωθεί η λαϊκή αυτοάμυνα. Την ίδια ώρα, στόχος είναι να οργανωθούν οι δομές «από κάτω προς τα πάνω» για να λάβει την εξουσία ο λαός.

Όταν, την άνοιξη του 2012, το Ισλαμικό Κράτος έφτασε τη Rojava οι κουρδικές δυνάμεις ζήτησαν την αποχώρηση των κρατικών Συριακών δυνάμεων από την περιοχή. Το καθεστώς του Άσαντ αποχώρησε και ελέγχει μόνο το κεντρικό αεροδρόμιο στο καντόνι του Cizire. Παράλληλα, το καθεστώς πληρώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων της περιοχής η οποία έχει αυτονομηθεί διοικητικά.

Οι Κούρδοι αλλά και οι Αραβες, οι Τουρκμένοι, οι Σύροι και οι χριστιανοί που ζουν στη Βόρεια Συρία αποφάσισαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και έστησαν τρία καντόνια με κοινή διοίκηση και ένα, ενιαίο, κοινωνικό συμβόλαιο

Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς, πως οι δομές αυτοοργάνωσης ενδυναμώνονται ολοένα και περισσότερο.

Μέσα στη δύνη του πολέμου, τα τελευταία δύο χρόνια οι Κούρδοι αντάρτες μπόρεσαν και εγκατέστησαν ένα αυτοδιοίκητο στην περιοχή της Rojava, στα καντόνια Κομπάνι, Αφρίν και Αλ Ταζίρα (Καμισλί).

Από τον Ιανουάριο του 2012 έχουν αρχίσει να υλοποιούν ένα σχέδιο δημοκρατικής εναλλακτικής, βασιζόμενοι στην εμπειρία των Ζαπατίστας στο Μεξικό.

Φέτος ψήφισαν το Σύνταγμα των Καντονιών της Rojava, το οποίο ονομάζουν Χάρτα Κοινωνικού Συμβολαίου.

Η διακήρυξη τους αναφέρει:

«Οι λαοί των δημοκρατικά αυτοδιοικούμενων περιοχών, Κούρδων, Αράβων, Ασσύριων (Ασσύριων Χαλδαίων, Αραμάνων), Τουρκμένων, Αρμενίων και Τσετσένων, με ελεύθερη θέληση, ανακοινώνουν τη διασφάλιση της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, και των δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών, σύμφωνα με τις αρχές της οικολογικής ισορροπίας, της ελευθερίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων και της ισότητας χωρίς διακρίσεις βάσει φυλής, θρησκείας, φύλου. Προς επίτευξη της πολιτικής και ηθικής συνοχής μιας δημοκρατικής κοινωνίας, ώστε να λειτουργήσει με αμοιβαία κατανόηση, συνύπαρξη της διαφορετικότητας και σεβασμό της αρχής του αυτοπροσδιορισμού και της αυτοάμυνας των ανθρώπων. Οι περιοχές μας της αυτοδιαχειριζόμενης δημοκρατίας δεν αναγνωρίζουν την αντίληψη του έθνους-κράτους και του κράτους που βασίζεται στη στρατιωτική δύναμη, τη θρησκεία και τη συγκέντρωση εξουσιών κεντρικά».

Τα τρία καντόνια της Rojava οργανώθηκαν σε κομμούνες οι οποίες συγκροτούνται στην αρχή της άμεσης συμμετοχής των ανθρώπων στα χωριά, στους δρόμους, στις γειτονιές, στις πόλεις και αποτελούν το κύτταρο της κοινωνίας στη βάση της άμεσης δημοκρατίας.

Υπάρχουν συμβούλια με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά, αυτόνομες δυνάμεις αυτοάμυνας σε κάθε πόλη και αιρετοί αντιπρόσωποι για κάθε Δήμο που καλούνται να επιλύσουν καθημερινά ζητήματα. Οι κολεκτίβες τέχνης και προώθησης του πολιτισμού, ενισχύουν την ελευθεριακή πολιτική την ώρα που το αμεσοδημοκρατικό διοικητικό κέντρο πολλαπλασιάζει τα πολιτιστικά κέντρα και τις τοπικές ακαδημίες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η νέα διεύθυνση απαλλοτρίωσε τη γη και διένειμε κομμάτια της σε αυτοοργανωμένους συνεταιρισμούς που εργάζονται για να επεκτείνουν την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία μιας και παλαιότερα, ο κουρδικός πληθυσμός αποτελώντας την εργατική τάξη, εργαζόταν στα εργοστάσια της Συρίας.

Όσα παράγουν οι συνεταιρισμοί είτε πωλείται άμεσα στη διεύθυνση, είτε περνάει από ελέγχους τιμών της διεύθυνσης για να βρει αλλού αγοραστές. Η διεύθυνση αναλαμβάνει την παροχή σε κάθε νοικοκυριό μιας σταθερής ποσότητας άρτου.

 

 

Το ίδιο το PYD αναφέρει ότι κινείται ενάντια στο υποστηριζόμενο από την Τουρκία Ισλαμικό Κράτος κι ενάντια στον αμερικανικό και διεθνή καπιταλισμό.

Έχει δεχθεί τη βοήθεια των ΗΠΑ σαν «αναγκαίο κακό» για να διασωθεί η περιοχή, ωστόσο δεν τρέφουν αυταπάτες για την ηγεμονική παρουσία των δυτικών στη γη τους.

Ο αναρχικός καθηγητής ανθρωπολογίας του London School of Economics, David Graeber, έγραφε πρόσφατα σε άρθρο του στον Guardian:

«Σε περίπτωση που είχε κανείς την αμφιβολία για το αν πρόκειται όντως για μια επανάσταση ή για κάποιου είδους «βιτρίνα», θα έλεγα ότι η επίσκεψη αυτή την εξαφάνισε για πάντα. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λένε: είναι απλώς ένα μέτωπο του PKK (Κόμμα Εργατών Κουρδιστάν), στην πραγματικότητα μια σταλινική αυταρχική οργάνωση που προσποιείται ότι υιοθέτησε την επαναστατική δημοκρατία. Όχι. Είναι απολύτως πραγματικό. Είναι μια γνήσια επανάσταση.

Αλλά κατά κάποιον τρόπο αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν εγκλωβιστεί σε μια ιδεολογία που θεωρεί τις πραγματικές επαναστάσεις ανέφικτες.

Περιγράφοντας την εμπειρία του μετά από την επίσκεψη του στην περιοχή, αναφέρει σε συνέντευξη του στην αριστερή εφημερίδα της Τουρκίας Evrensel και τη δημοσιογράφο Pınar Öğünç (απόδοση: ToPeriodiko):

«Υπάρχει η «δημοκρατική αυτοοργάνωση», που έχει τη μορφή και τους θεσμούς ενός κράτους –κοινοβούλιο, υπουργεία κλπ- αλλά έχει δημιουργηθεί έτσι ώστε να είναι εντελώς διαφορετική από μηχανισμός εξουσίας. Υπάρχει επίσης τ

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in στον ιμπεριαλισμό καμιά υποταγή η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί, κούρδοι, κομπανί | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Συντροφεύει το λαό μας, στις αναζητήσεις και τους αγώνες του

Posted by redship στο 8 Φεβρουαρίου , 2015

αναδημοσίευση από τον  ριζοσπάστη
ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ
Συντροφεύει το λαό μας, στις αναζητήσεις και τους αγώνες του

35 χρόνια απουσίας

ξυλουρης

Η ανάμνηση του παλικαριού, που «έβαλε ο θεός σημάδι» μόλις στα 44 χρόνια του (πέθανε στις 8 Φλεβάρη του 1980), είναι πάντα ζωντανή. Ο μύθος του παλικαριού με τη στεντόρεια και την αισθαντική φωνή, την καθαρή ματιά, δεν έπαψε ούτε στιγμή να φουντώνει και να θεριεύει στην καρδιά και στη συνείδηση του κόσμου, κι ας έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε που «έφυγε». Ο Νίκος Ξυλούρης, ο Κρητικός λυράρης και τραγουδιστής, ο καλλιτέχνης και αγωνιστής, σφράγισε με τη φωνή του κάποιες από τις πιο δυνατές στιγμές του ελληνικού τραγουδιού. Με τα τραγούδια του, συντρόφεψε το λαό μας στις αναζητήσεις και τους αγώνες του.

«Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού, σβήνω κυλώντας στα νερά / Ανέβηκα στην κορυφή της συννεφιάς σαλτάροντας με τις τριχιές του λιβανιού, πήρα το δρόμο της σποράς / Κοιμήθηκα στο προσκεφάλι του σπαθιού, είχα τον ύπνο του λαγού / Αγνάντευα την πυρκαγιά της θεμωνιάς αμίλητος την ώρα της συγκομιδής, πήρα ταγάρι ζητιανιάς / Αντάμωσα τον χάρο της ξερολιθιάς, το άλογο στ’ αλώνι να ψυχομαχεί, πήρα ταγάρι ζητιανιάς». «Γεννήθηκα» (από την «Ιθαγένεια», 1972, σε στίχους Κ. Χ. Μύρη και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου) – Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης.

 

Ο Νίκος Ξυλούρης είναι μια φιγούρα ανθρωπιάς, μεγαλοσύνης και ψυχής αληθινής, που πάλλεται ανέπαφη, δεκαετίες μετά το τελευταίο «αντίο». Ανθρωπος ανιδιοτελής, περήφανος και με σπάνιο ήθος, στάθηκε πάντοτε πάνω από μικρότητες και συμβιβασμούς.«Τον Νίκο δεν πρέπει να τον κλάψουμε, πρέπει να τον τραγουδήσουμε», έλεγε πριν χρόνια ο Χρήστος Λεοντής, αποχαιρετώντας τον Νίκο Ξυλούρη, τον καλλιτέχνη «προσωποποίηση της ευγένειας, της καλοσύνης, πεμπτουσία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας». Τα τραγούδια του ζουν και βασιλεύουν, συνεχίζουν να τραγουδιούνται με απίστευτο ενθουσιασμό, πάθος, αγάπη. Αποκτούν καινούριους φίλους, τα μοιράζονται και τα ξαναμοιράζονται γενιές, μας προσκαλούν και μας ξαναπροσκαλούν να αφουγκραστούμε τους χτύπους της «καρδιάς» τους, που είναι οι χτύποι της δικής μας καρδιάς.

Η πορεία του καλλιτέχνη, που γεννήθηκε στα Ανώγεια του Ρεθύμνου (7/7/1936) σε οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες και κατέκτησε όλη την Ελλάδα, υπήρξε ξεχωριστή και ασυμβίβαστη. Σε νεαρή ακόμα ηλικία, με τη βοήθεια του δασκάλου του, πείθει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα αρχίζει να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του, μετακομίζει στο Ηράκλειο και δουλεύει στο νυχτερινό κέντρο «Κάστρο», όμως τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενε, καθώς βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μόδα της ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο γι’ αυτόν. Τα έσοδά του μόλις και μετά βίας φτάνουν να τον συντηρήσουν και περνά δύσκολες εποχές. Σιγά σιγά, κι ενώ ήδη έχει παντρευτεί, την εκλεκτή της καρδιάς του την Ουρανία, οι Κρητικοί αρχίζουν να οργανώνουν γλέντια για να τον ακούν να παίζει. Το 1958 ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο «Μια μαυροφόρα που περνά» και στη συνέχεια άλλα τραγούδια σε δίσκους 45 στροφών. Το 1966 κερδίζει το πρώτο βραβείο σε φεστιβάλ φολκλορικής μουσικής στο Σαν Ρέμο παίζοντας με τη λύρα του ένα συρτάκι και την επόμενη χρονιά ανοίγει στο Ηράκλειο το μουσικό κέντρο «Ερωτόκριτος».

Δεκάχρονη πορεία δημιουργίας και αντίστασης

Το 1969 τραγουδά την περίφημη «Ανυφαντού», που η απήχησή της σπάει τα στενά όρια της παραδοσιακής δισκογραφίας. Τον Απρίλη της ίδιας χρονιάς εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, στο «Κονάκι», και το Σεπτέμβρη εγκαθίσταται μόνιμα στην πρωτεύουσα. Το καλοκαίρι του 1970, η γνωριμία του με τον Τάκη B. Λαμπρόπουλο θα αποφέρει συμβόλαιο συνεργασίας με την «Columbia». Θέλει να τραγουδήσει τα τραγούδια της πατρίδας του, τα Ριζίτικα, τον «Ερωτόκριτο». O πρώτος μεγάλος του δίσκος έχει τίτλο: «Ψαρρονίκος – Κρητικά Τραγούδια» και περιλαμβάνει προσωπικές του επιτυχίες από 45άρια και ηχογραφήσεις του σε παραδοσιακά κομμάτια της Κρήτης.Στη συνέχεια, έρχεται σε επαφή με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τραγουδά – μαζί με την Μαρία Δημητριάδη – στο μεγάλο του δίσκο «Χρονικό». H εκπληκτική άρθρωσή του και το ιδιαίτερο χάρισμα που διαθέτει στην εκφορά του λόγου περνούν στις ψυχές και στα χείλη του κόσμου την ελλειπτική και σουρεαλιστική γραφή του K. X. Μύρη, που υπογράφει τους στίχους. Ενδεικτικά, αναφέρουμε ορισμένα από τα τραγούδια που ξεχώρισαν: «Καφενείον η Ελλάς», «1944», «O γερο – δάσκαλος» κ.ά.

Την επόμενη χρονιά, εκδίδονται τα «Ριζίτικα», σε ενορχήστρωση Μαρκόπουλου, με την εκφραστική και βροντερή φωνή του Ξυλούρη να δεσπόζει: «Αγρίμια κι αγριμάκια μου», «Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου», «Κόσμε χρυσέ» κ.ά. Το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» γίνεται αντιδικτατορικό σύνθημα. O δίσκος θα βραβευτεί από τη Γαλλική Ακαδημία του Σαρλ Κρος.

 

H φωνή του Ξυλούρη στην καρδιά της δικτατορίας γίνεται σημαία αντίστασης. Το 1972 κυκλοφορεί η «Ιθαγένεια» σε στίχους K. X. Μύρη («Γεννήθηκα», «Χίλια μύρια κύματα μακριά απ’ τ’ Αϊβαλί»), στο ίδιο πνεύμα με το «Χρονικό». Παράλληλα, συμμετέχει στο «Διάλειμμα», πάντα σε μουσική του Μαρκόπουλου και στίχους των K. X. Μύρη, Μάνου Ελευθερίου, Γιώργου Σκούρτη, Ερρίκου Θαλασσινού και του ίδιου του συνθέτη. Την ίδια χρονιά, συνεργάζεται με τον Ξαρχάκο στο άλμπουμ «Διόνυσε Καλοκαίρι Μας». Θα συνεχίσουν μαζί στο θέατρο «Αθήναιον», όπου η Τζένη Καρέζη με τον Κώστα Καζάκο παρουσιάζουν το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο», με θέμα την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας τα νεότερα χρόνια. Μέσα από τις ιστορικές αναφορές και τα τραγούδια, εκφράζεται το τεταμένο αντιδικτατορικό κλίμα, το οποίο θα οδηγήσει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Και εκεί ο Ξυλούρης είναι μπροστάρης. Τραγουδά κι εμψυχώνει τους φοιτητές, μένει μαζί τους, μοιράζεται το πρόχειρο φαγητό τους. Οι συναυλίες, οι δίσκοι του, οι ραδιοφωνικές και οι τηλεοπτικές εκπομπές του απαγορεύονται.Το 1974 κυκλοφορεί η «Συλλογή», με παλαιότερα και καινούρια τραγούδια του Ξαρχάκου. Εδώ περιλαμβάνονται τα υπέροχα: «Πώς να σωπάσω» (στίχοι K. Κινδύνη), «Αυτόν τον κόσμο τον καλό» (στίχοι B. Ανδρεόπουλου), «Γεια σου χαρά σου Βενετιά», «Παλικάρι στα Σφακιά» (στίχοι N. Γκάτσου) και «Ητανε μια φορά» (στίχοι K. Φέρρη).

«…τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους»

Και στη μεταπολιτευτική περίοδο, ο Ξυλούρης θα εκδηλώσει έντονη καλλιτεχνική και πολιτικοκοινωνική δραστηριότητα. Στο «Καπνισμένο Τσουκάλι» του Χρήστου Λεοντή, σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, είναι συγκλονιστικός όταν τραγουδά: «Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να ‘ναι κι από αίμα. Ολο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα».Το 1975, μετά το έντονο πέρασμά του στη λόγια δισκογραφία, επιστρέφει και πάλι στις ρίζες, παρουσιάζοντας ένα μεγάλο προσωπικό δίσκο με παραδοσιακά κομμάτια της Κρήτης, με τίτλο «Τα Που Θυμάμαι Τραγουδώ». Το 1976, σε συνεργασία με τον Χριστόδουλο Χάλαρη, με τον οποίο έχουν ήδη συνυπάρξει στα χαρακτηριστικά lp «Τροπικός Της Παρθένου» και «Ακολουθία», κυκλοφορεί σε πολυτελή έκδοση – με καλαίσθητο πολυσέλιδο ένθετο και εικαστική εικονογράφηση – ο «Ερωτόκριτος», μια περιήγηση σε όλες τις μελωδικές καταγραφές του έργου του Βιτσέντζου Κορνάρου. Στο δίσκο συμμετέχει η Τάνια Τσανακλίδου. Παράλληλα, τραγουδά στον «Κύκλο Σεφέρη», σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου.

Την επόμενη χρονιά, εκδίδει τα «Ερωτικά», ερμηνεύοντας τραγούδια της ζωής, της χαράς, του κεφιού, του έρωτα, με σύγχρονο ήχο, μαζί με παραδοσιακά κρητικά τραγουδά και λαϊκές στιγμές του Στέλιου Βαμβακάρη. Τον Οκτώβρη του 1977, συμμετέχει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Μαρκόπουλου. To 1978 τραγουδά τα «Αντιπολεμικά», σε μουσική Λίνου Κόκοτου και στίχους του ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου. Το 1979 κυκλοφορούν τα «Ξυλουρέικα», ένα καθαρά προσωπικό έργο, με δικούς του στίχους, μουσική – διασκευές του σε παραδοσιακά πρότυπα. Μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε, ύστερα από τετράχρονη καθυστέρηση, το «Σάλπισμα» σε μουσική Λουκά Θάνου, όπου ο Ξυλούρης ερμηνεύει Βάρναλη, Καρυωτάκη, κ.ά. H «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» θα ξεχωρίσει με το δυνατό και προφητικό της μήνυμα.

 

Σ.Αδαμίδου

Posted in Νίκος Ξυλούρης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όλα βοούν: ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ!

Posted by redship στο 6 Φεβρουαρίου , 2015

   γράφει ο  Νίκος Μπογιόπουλος

 

Η κυρία Μέρκελ απαιτεί τελεσιγραφικά την παραίτηση του ελληνικού λαού ακόμα και από τα ψίχουλα. Η κυρία Μέρκελ αρνείται (!) στους Έλληνες να έχουν τρεις δεκάρες ακόμα και για πετρέλαιο θέρμανσης. Αρνείται  στους Έλληνες γέροντες των 700 ευρώ να προστεθούν στην σφαγιασμένη τους σύνταξη ακόμα κι αυτά τα 2 ευρώ την ημέρα της 13ης σύνταξης. Η κυρία Μέρκελ – η εκπρόσωπος της ηγεμονεύουσας στην ΕΕ ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, της Γερμανίας των μονοπωλίων, της Γερμανίας της «Ζήμενς», της «Χόχτιφ», της «Τίσεν», της «Ντόιτσε Μπανκ» και των υποβρυχίων που γέρνουν – είναι «εταίρος»; Είναι «φίλη»; Είναι «σύμμαχος»;

Ο κ.Ντράγκι – ο πρώην αντιπρόεδρος της «Goldman Sachs» και νυν διοικητής της EKT – αφού μετέτρεψε τις μαύρες τρύπες των τραπεζών σε χρέος που μαζί  με τους εγχώριους «πατριώτες» το φόρτωσε στην καμπούρα του ελληνικού λαού, τώρα εκβιάζει τους Έλληνες με οικονομική ασφυξία. Ο κ.Ντράγκι, ο κεντρικός τραπεζίτης της ΕΕ,  είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

Ο κ.Ολάντ, ο… σοσιαλιστής, χαιρέτησε χτες την απόφαση της ΕΚΤ να ρίξει τροχιοδεικτική βολή υπονόμευσης της ελληνικής οικονομίας, λέγοντας ότι ήταν μια «νόμιμη και λογική» κίνηση εκ μέρους του Ντράγκι. Ο κ.Ολάντ είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»

Ο κ.Γιούνκερ, ο κύριος που επί 18 χρόνια ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου έκανε πλάτες στις πολυεθνικές για να φοροαποφεύγουν μέσω της χώρας του, μας δήλωσε ότι το μόνο που αναγνωρίζει η Κομισιόν είναι τα Μνημόνια. Ότι το μόνο που ευαρεστείται να επιτρέψει στον ελληνικό λαό είναι να τον βλέπει να σέρνεται στα γόνατα. Ο κ. Γιούνκερ μας είπε… δημοκρατικότατα εκ μέρους της Κομισιόν του ότι «δεν θα ανατρέψουμε τα πάντα επειδή είχαμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα» στην Ελλάδα. Ο κ.Γιούνκερ (και η Κομισιόν του) είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

Ο κ.Ντομπρόφσκι, ο αντιπρόεδρος του Γιούνκερ, μας είπε χτες να μην διανοηθούμε να ακυρωθεί έστω και μια ιδιωτικοποίηση, να μην διανοηθούμε καν να πάει ο κατώτατος μισθός στο γλίσχρο επίπεδο των 751 ευρώ, να μη διανοηθούμε ότι δεν θα απολυθούν κάτι δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι ακόμα. Αυτός, ο Γιούνκερ του, η Κομισιόν τους, ο Ντάισελμπλουμ τους, το Eurogroup τους είναι «εταίροι»; Είναι «φίλοι»; Είναι «σύμμαχοι»;

    Ο κ.Σουλτς, ο πρόεδρος του «δημοκρατικού» λιβανιστηριού της ΕΕ που εδρεύει στο Στρασβούργο, απείλησε την Ελλάδα με χρεοκοπία και τον ελληνικό λαό με αφανισμό. Ο κ.Σουλτς και το «δημοκρατικό» του λιβανιστήρι είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

***

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών «φωνάζουν» για το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν το προφανές:

    Το θέμα δεν είναι η διαπραγματευτική δεινότητα ή οι καλές προθέσεις των διαπραγματευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα δεν είναι οι τσαχπινιές ή τα τσαλιμάκια στο πλαίσιο της «θεωρίας των παιγνίων». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το «παίγνιο». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης. Το θέμα είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της, ο Σόιμπλε της, δεν είναι το  «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», όπως δήλωσε ο κ.Τσίπρας στη συνάντησή του με τον Ολάντ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και θα είναι το Διοικητήριο όπου στεγάζεται μια στυγνή «κομαντατούρ» της διεθνούς, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας πλουτοκρατίας. Είναι μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού και όλων των λαών της Ευρώπης.

Το θέμα είναι ότι: Η ΕΕ είναι μια ζούγκλα που με ή χωρίς τρόικες, με ή χωρίς Μνημόνια, προωθεί πολιτικές που  ισοδυναμούν με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Που απαρτίζεται από γραβατωμένους κανίβαλους και χαμογελαστά πολιτικά παχύδερμα. Είναι το επιτελικό όργανο των πολυεθνικών που πυροδοτεί τα κρεματόρια των εργασιακών «Άουσβιτς» και χτίζει τα σκλαβοπάζαρα των κοινωνικών «Νταχάου».

    Το θέμα είναι ότι: Καμία διαπραγμάτευση εντός του «Άουσβιτς» δεν πρόκειται να αναιρέσει τους κανόνες λειτουργίας του «Άουσβιτς» – το «σύμφωνο του ευρώ», τους κανόνες «επιτήρησης και εποπτείας», το «σύμφωνο σταθερότητας» και λιτότητας, τα τετελεσμένα του Μάαστριχτ.

    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης που στο εσωτερικό της δεν βασιλεύει η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», αλλά  η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού.

***

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού κατεστημένου αποτελεί ένα σφαγείο των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων.

Πρόκειται για την «ανταγωνιστικότητα» την οποία έκλισε σε όλες τις πτώσεις χτες ο Σόιμπλε στην συνέντευξη με τον Βαρουφάκη και η οποία κινεζοποιεί μισθούς και «αυτοκτονεί» ανθρώπους στην Ελλάδα.

    Αυτό το θυσιαστήριο δικαιωμάτων, η ΕΕ, είναι καραμπινάτη απάτη να εμφανίζεται σαν «μονόδρομος» και πολύ περισσότερο σαν εν δυνάμει «απάνεμο λιμάνι» των λαών!

Αυτό το κολαστήριο είναι ασύγγνωστη αυταπάτη να λογίζεται σαν πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής.

    Στην περίπτωση που το κολαστήριο αντιμετωπιστεί σαν πεδίο διαπραγμάτευσης, τότε θα πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που – μοιραία – θα ξεκινάει με αυτό που είπε χτες ο κ.Βαρουφάκης. Που όταν ρωτήθηκε ποιο μέρος του μνημονιακού προγράμματος απορρίπτει η Ελλάδα, απάντησε ότι «το 60% – 70% του προγράμματος είναι μέτρα που θα παίρναμε κι εμείς»!

    Αλλά αν – πριν ξεκινήσεις τη διαπραγμάτευση – αποδέχεσαι το «60% με 70%» ενός προγράμματος κατά… 1.000% απάνθρωπου, τότε; Είναι άραγε μεμψιμοιρία να υποθέσει κανείς ότι το ξεκίνημα προϊδεάζει για το που θα μπορούσε να καταλήξει αυτή η διαπραγμάτευση;

Δεν είναι μεμψιμοιρία. Είναι ρεαλιστική ανάλυση των δεδομένων. Που δεν έχει καμία σχέση με την «πεμπτοφαλαγγίτικη» χαιρεκακία κάποιων αθλίων της εγχώριας πολιτικής σκηνής, που αντιπολιτεύονται όπως κυβερνούσαν: Με πυξίδα τα μέιλ της τρόικας.

    Είναι ρεαλισμός στη βάση της ανάλυσης της πραγματικότητας. Που δεν έχει να κάνει με τις ανόητες προφητείες περί «κωλοτούμπας» του διαπραγματευτή. Έχει να κάνει με το πρόδηλο: Ότι στο Κολοσσαίο τα όρια της διαπραγμάτευσης δεν τα ορίζουν οι καλές προθέσεις του διαπραγματευτή. Τα ορίζουν οι τίγρεις του Κολοσσαίου.

Είναι ψευδαίσθηση ότι στο Κολοσσαίο υπάρχει χώρος για διαπραγμάτευση. Στο Κολοσσαίο το ερώτημα ποτέ δεν ήταν τι θα κερδίσεις. Στο Κολοσσαίο το πολύ – πολύ που μπορείς να ελπίζεις είναι να αγωνιστείς για το ποια κομμάτια από τη σάρκα σου θα περισώσεις.

***

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών βοούν: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

Φυσικά δεν αεροβατούμε. Το γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει αυτή την άποψη. Σεβαστό. Αλλά αυτό δεν αποτελεί τεκμήριο μη ορθότητας της άποψης ότι ο λαός μας μόνο ζημιές θα μετράει όσο βρίσκεται σε «συμμαχία», σε «εταιρική» σχέση εξάρτησης και αλληλεξάρτησης με μια ένωση λύκων που του πίνουν το αίμα. Όπως δεν αποτέλεσε τεκμήριο ορθότητας για την παραμονή στην εξουσία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ το γεγονός ότι ο λαός επί 40 χρόνια τους ανεχόταν.

   Ο ελληνικός λαός αξίζει να πεισθεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια «μικρή» χώρα που «δεν μπορεί» να αντιταχθεί – εφ’ όλης της ύλης – στους ισχυρούς. Αξίζει να πεισθεί ότι αυτός ο δύσκολος δρόμος είναι απείρως ευκολότερος από τον αδιάβατο δρόμο της διαρκούς αποδοχής των μικρότερων ή μεγαλύτερων εκβιασμών. Αξίζει να ακολουθήσει τη δική του σημαία. Να μην συμβιβαστεί με το «ολίγον έγκυος» ή με μια «θηλιά» που οι «Σόιμπλε» θα τη σφίγγουν ή θα την χαλαρώνουν κατά το δοκούν.

Ο λαός μας αξίζει να βγει πιο θαρρετά στο προσκήνιο, να γίνει αυτοπροσώπως «διαπραγματευτής» πρωτοστατώντας για μια αληθινή Ευρώπη των λαών όπου ο καθένας χωριστά και όλοι οι λαοί μαζί δεν θα περιμένουν σαν «Δευτέρα Παρουσία» την «ανατροπή των συσχετισμών» από τα πάνω αφού θα έχουν ανατρέψει την ίδια την βαρβαρότητα από τα κάτω. Αξίζει να απειθαρχήσει και να ορθώσει το πατριωτικό, το διεθνιστικό και ανυπάκουο ανάστημά του απέναντι στην ένωση των «Σόιμπλε», μιας και δεν οφείλει να διαπραγματευτεί μαζί τους τίποτα απ’ όσα δικαιούται.

Και η αξία αυτού του αναγκαίου δρόμου, αν κάτι υποδεικνύει σε συνθήκες που ο λαός δεν έχει πάρει ακόμα μια τέτοια απόφαση, είναι τούτο: Τις ευθύνες εκείνων που έχουν το χρέος, χωρίς να αποσπαστούν από το σημερινό λαϊκό αίσθημα, να επιμείνουν και να ηγηθούν με πειστικό, με αποφασιστικό και ενωτικό για το λαό τρόπο σε αυτή την προσπάθεια.

 

από enikos.gr

Posted in τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ΕΕ και ΝΑΤΟ, Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Φεύγουν οι βάσεις που μένουν ;

Posted by redship στο 4 Φεβρουαρίου , 2015

 

γραφεί ο Νίκος. Μπογιοπουλος

Είναι δικαίωμα του οποιουδήποτε να αποδέχεται ότι το κρέας είναι ψάρι ανάλογα με το ποιος καλόγερος το βαφτίζει.  Αλλά είναι και δικό μας δικαίωμα (και υποχρέωσή μας) να επιμένουμε ότι το κρέας είναι κρέας. Ακόμα κι αν το βαφτίζουν «ψάρι» ο Πατριάρχης, ο Πάπας και ο Βούδας μαζί.

    Εξηγούμαστε: Είναι άλλο πράγμα η «διαγραφή» (σσ: πολλώ δε μάλλον η πλήρης διαγραφή) του χρέους, είναι άλλο το λεγόμενο «κούρεμα» του χρέους και είναι άλλο πράγμα η «επιμήκυνση» του χρέους.

    Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι ξεκάθαρο ότι επιλέγει να κινηθεί στη γραμμή της «επιμήκυνσης» του χρέους, όπως προκύπτει τόσο από τις δηλώσεις του κ.Βαρουφάκη (στους «Financial Times») όσο και του κ.Τσακαλώτου (στο «Mega»).

    Η απόσταση που χωρίζει τη θέση αυτή από τον κυρίαρχο προεκλογικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανής. Και λέμε «κυρίαρχο» γιατί είναι αλήθεια ότι τροχιοδεικτικές βολές της μετεκλογικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ είχαν υπάρξει και προεκλογικά.

    Χαρακτηριστικότερη όλων η συνέντευξη που είχε δώσει το περασμένο φθινόπωρο ο κ.Δραγασάκης (στη «Real News»), ο οποίος ερωτηθείς αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα επέμενε στις αρχικές του θέσεις για το χρέος εφόσον γινόταν κυβέρνηση, απαντούσε: «…αντί για κούρεμα μπορεί να υπάρξει “απόσυρση” του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δηλαδή ένα μέρος του χρέους να αποσυρθεί από τις αγορές ή τους φορείς που το κατέχουν σήμερα και να κρατηθεί “παγωμένο”στα πλαίσια της ΕΚΤ. Η εν λόγω πρόταση έχει διατυπωθεί από πολλούς ευρωπαίους οικονομολόγους και επιστημονικά Ιδρύματα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την θέση που διατύπωσαν οι γνωστοί οικονομολόγοι Πιέρ Παρί και Σαρλ Βιπλόζ».

    Πράγματι, η σημερινή θέση του ΣΥΡΙΖΑ, που μένει βέβαια να διατυπωθεί στην ολότητά της, μοιάζει πολύ με εκείνη των Παρί – Βιπλόζ. Τι προτείνουν, όμως, οι δυο οικονομολόγοι; Για να μη χαθούμε σε τεχνικές λεπτομέρειες (το σύνολο της πρότασής τους εδώ:http://www.voxeu.org/sites/default/files/Geneva_Special_Report_3.pdf), εκείνο που εισηγούνται είναι ουσιαστικά η μετάθεση της αποπληρωμής ενός μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης και αντίστοιχα των κρατών μελών της (ακόμα και του 50% του συνόλου του) στο απώτερο μέλλον. Η εξόφληση θα γίνει, φυσικά, με τόκο.

    Όπως και οι ίδιοι παραδέχονται, η θέση τους αυτή δεν έχει τίποτα το «αριστερό» και τίποτα το «ριζοσπαστικό». Εντάσσεται στη γνώριμη για την παγκόσμια ολιγαρχία τακτική να προχωρά σε αναδιαρθρώσεις και επαναδιαπραγματεύσεις χρεών ώστε να εξασφαλίσει τα τοκογλυφικά κέρδη της.

    Πώς θα εξασφαλίσει η παγκόσμια ολιγαρχία τα τοκογλυφικά κέρδη της;

 α) Μα με το να «επιβάλλουμε – όπως ομολογούν οι κύριοι Παρί και Βιπλόζ – τις    αναπότρεπτες ζημιές (σσ: της επιμήκυνσης) στους μελλοντικούς φορολογούμενους».

β) Αποδεχόμενοι, όπως προσθέτουν, ακριβώς αυτό: «Οι μελλοντικοί φορολογούμενοι θα  πληρώσουν τα τωρινά χρέη».

 γ) Επιβάλλοντας στα κράτη και στους λαούς που θα ενταχθούν σε μια τέτοια ρύθμιση «τις  αρχές της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας»

    Αυτός είναι και ο λόγος που οι δυο οικονομολόγοι εντάσσουν την πρότασή τους στην λογική της λεγόμενης «Λέσχης του Παρισιού». Του άτυπου δηλαδή οργάνου που έχουν συγκροτήσει οι παγκόσμιοι πιστωτές και στο πλαίσιο του οποίου έχουν υπάρξει περίπου430 τέτοιες επαναδιαπραγματεύσεις χρέους με 90 χώρες του πλανήτη μετά το 1956. Είναι φανερό πως με τέτοια δραστηριότητα, αν η «Λέσχη του Παρισιού» αποτελούσε κάποια «Διεθνή» του… εξτρεμισμού και του αριστερού ριζοσπαστισμού, θα το είχαμε καταλάβει.

    Όσο κι αν μια τέτοια προοπτική για το ζήτημα του χρέους – όπως την περιγράφουν οι κύριοι Βαρουφάκης και Τσακαλώτος – εκλαμβάνεται ως «λύση» σπουδαία και «φανταστική»ακόμα και από τον Άδωνη Γεωργιάδη, όπως είπε χτες στον Ν.Χατζηνικολάου, σε ό,τι μας αφορά, θα επαναλάβουμε:

    Λύση για ένα χρέος που ο ελληνικός λαός αφενός δεν το χρωστάει και αφετέρου το έχει πληρώσει ήδη 20 φορές, δεν υπάρχει άλλη από την πλήρη και οριστική διαγραφή του.

    «Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι ούτε η διατήρησή του στις πλάτες της παρούσας γενιάς, ούτε η μετάθεσή του στις επόμενες γενιές, στα παιδιά και στα εγγόνια μας.

    «Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι ο ανύπαρκτος «λογιστικός έλεγχος» (σσ: αυτό ξεχάστηκε εντελώς…) ούτε μια συμφωνία με τους εκπροσώπους του τοκογλυφικού ιμπεριαλισμού να τους καταβάλουμε τα ληστρικά με… «ευκολίες πληρωμής».

    «Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι η διατήρηση της Ελλάδας σε κατάσταση αέναης υπερχρέωσης. Αυτό το καθεστώς το ζούμε ακατάπαυστα από την εποχή των «δανείων της ανεξαρτησίας» του 1821 και από την εποχή του Τρικούπη και του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.

    «Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι να βαφτίζεις «διαγραφή» τον ενταφιασμό του αγώνα για την διαγραφή του επονείδιστου, επαχθούς και παράνομου χρέους.

    Με μια κουβέντα: Η «αόριστης διάρκειας» επιμήκυνση του χρέους (φράση του κ.Βαρουφάκη στους «Financial Times») έχει τόση σχέση με τη «λύση» του θέματος του χρέους, όση σχέση είχε η συμφωνά παραμονής των Αμερικανο-ΝΑΤΟικών βάσεων με την απομάκρυνση των βάσεων.

    Θυμίζουμε ότι εκείνη η συμφωνία παραμονής των βάσεων διακινήθηκε πριν από 35 χρόνια υπό τον παραπειστικό τίτλο «Φεύγουν οι βάσεις» (που μένουν)…

Πηγή: enikos.gr

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Τι θα ψηφίσεις πατριώτη»;!

Posted by redship στο 19 Ιανουαρίου , 2015

αναδημοσίευση από   atexnos.gr

Γράφει ο Οικοδόμος

«Τι θα ψηφίσεις πατριώτη;!», ακουγόταν από τα μεγάφωνα η βροντερή φωνή του Κώστα Καζάκου. Πάνω στο τραπεζάκι του εκλογικού κέντρου, πίσω από ένα μικρόφωνο έπαιζε η προπαγανδιστική κασέτα του ΚΚΕ. Πριν από τρεισήμισι δεκαετίες δεν υπήρχαν mp3 και Youtube· υπήρχαν όμως συνθήκες που έκαναν επιτακτική την αλλαγή του ―τότε― σκηνικού. Κάποιοι, τότε, μου έλεγαν να σωπάσω· να κάνω υπομονή. Να κοιτάξω τη δουλειά μου, το σπίτι μου, την οικογένειά μου και να μη δημιουργώ «προβλήματα» και «εντάσεις» (βέβαια λόγω ηλικίας δεν είχα ακόμα δική μου δουλειά, δικό μου σπίτι και οικογένεια). Μπόρα είναι, μου έλεγαν, θα περάσει· δεν είναι καιρός για «ηρωισμούς», θα έρθουν καλύτερες μέρες. Κάποιοι άλλοι με καλόπιαναν και με «ξεσήκωναν» με συνθήματα. Μου έταζαν όλα τα «καλά» ξοδεύοντας αβέρτα παχιά λόγια για «σοσιαλιστικά» οράματα και πράσινες ελπίδες. Μιλούσαν για ραντεβού με την ιστορία και για δικαίωση των αγώνων του λαού. Ειρωνεύονταν, χλεύαζαν και επιτίθονταν στους κομμουνιστές, που αρνούνταν να γίνουν το δεκανίκι της πολιτικής τους.

Τα χρόνια πέρασαν και οι «καλύτερες μέρες» δεν βρήκαν δρόμο να έρθουν. Αντίθετα, ήρθαν ακόμα χειρότερες για τους εργάτες και το λαό, και πιο γρήγορα για αυτούς που «έκαναν υπομονή» και δεν δημιουργούσαν «προβλήματα». Τα παχιά λόγια με τον καιρό ξεχάστηκαν και οι ελπίδες του λαού ξέφτισαν στα χέρια των «σωτήρων» του που έγιναν οι δήμιοί του. Το σκηνικό σάπισε και βρωμάει. Οι πρωταγωνιστές άλλαξαν, μα το «σενάριο», κάτι σαν τον κακό και τον καλό μπάτσο, παρέμεινε το ίδιο. Ο ένας, πάλι, με φοβερίζει. Ο άλλος μια με καλοπιάνει και δυο με «προειδοποιεί». Με τα ίδια σχεδόν «επιχειρήματα» και πανομοιότυπη ρητορική, όπως τότε. Ξεκίνησε από την «ενότητα της Αριστεράς» και κατέληξε να με κατηγορεί ότι δεν βλέπω ―πέρα από τη μύτη μου― την «ιστορική ευκαιρία» η «Αριστερά» να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Με εκβιάζει και με απειλεί ότι αν χαθεί αυτή η «ευκαιρία» θα είμαι υπόλογος απέναντι στο λαό γιατί, λέει, θα έχω υπογράψει μια νέα «Βάρκιζα». Ας έχασα τη δουλειά μου γιατί αρνήθηκα να υπογράψω ατομική σύμβαση. Ας απολύθηκα γιατί αρνήθηκα να δουλέψω Κυριακή. Ας σύρθηκα στα δικαστήρια γιατί συμπαραστάθηκα στον αγώνα των συναδέλφων μου…

Μαζί «του» συμφωνούν και κάποιοι «φίλοι» που με παρομοιάζουν σχεδόν με άνθρωπο των σπηλαίων. Ξέμεινα, λένε, περιχαρακωμένος στον ίδιο βαρετό μικρόκοσμό μου, ανήμπορος να ακολουθήσω την εποχή που με προσπέρασε χωρίς να περιμένει. Που ―σωστά― λένε ότι «δεν πάει άλλο» και πως η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, όμως στο ερώτημα «πώς φτάσαμε ως εδώ» μασάνε τα λόγια τους και στο τι έκαναν οι ίδιοι για να μη συμβεί, ή τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν για να αλλάξει, σωπαίνουν. Οι ίδιοι αποφεύγουν τις «φασαρίες». Κάνουν «υπομονή» με το αφεντικό και ας δουλεύουν απλήρωτοι. Όταν δεν απεργούν (για να μη «χάσουν το μεροκάματο») κατηγορούν τους απεργούς που «κλείνουν τους δρόμους» και δεν μπορούν να φτάσουν στη δουλειά τους. Περιμένουν να βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά (οι γνωστοί «κολλημένοι» που τους προσπερνούν οι εποχές) αλλά επωφελούνται πρώτοι όταν ο αγώνας φέρνει καταχτήσεις. Στριμώχνονται στην ουρά των «νομοταγών» για να ταχτοποιήσουν τα χρέη «τους» πρώτα σε δώδεκα, μετά σε τριάντα έξι και έπειτα σε αμέτρητες δόσεις, χωρίς να κοιτάνε αν αυτά τα χρέη είναι περισσότερα από τις δόσεις, ή το αντίθετο, φτάνει να μπορούν να τα κουτσοβολεύουν. Δεν είδαν ποτέ με συμπάθεια τους ταξικούς αγώνες και δεν ήταν λίγες οι φορές που στάθηκαν εχθρικοί απέναντί τους· περνώντας με ευκολία από μεγεθυντικό φακό τα λάθη των αγωνιστών, ταΐζοντας τη δική τους ανεπάρκεια με «αμφισβήτηση» και ενίοτε χολή. Γιατί, στην ουσία, οι ίδιοι αποδέχτηκαν να σκύψουν το κεφάλι, ή, ίσως, και ποτέ να μη το σήκωσαν στην κανονική του θέση…

Είναι άνθρωποι της «διπλανής πόρτας» που έβαλαν συχνά φαρδιά-πλατιά την υπογραφή τους κάτω από μικρές ή μεγαλύτερες καθημερινές «Βάρκιζες». Που συνήθισαν με τα χρόνια να εμπιστεύονται «σωτήρες» και να τους αντικαθιστούν με ευκολία όταν νιώσουν «προδομένοι», χωρίς να μπουν στον κόπο να σκεφτούν ότι με αυτό το «αλισβερίσι» τα χρόνια περνούν και βρίσκονται ακόμα στην ίδια θέση. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι οι «σωτήρες» δεν πρόκειται να τους σώσουν ούτε… στη δευτέρα παρουσία, αντίθετα αυτό που καταφέρνουν πάντα να διασώζουν είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης που παραμένει πεισματικά «ίδιο» (σε αντίθεση με τις εποχές… που αλλάζουν). Είναι εκείνοι που άνοιξαν την κερκόπορτα στη λογική του μικρότερου κακού, που άλωσε τις όποιες αντιστάσεις τους και τους οδήγησε στον συμβιβασμό και την υποταγή.

Πάντα ένιωθαν μειονεκτικά απέναντι στους κομμουνιστές. Ειδικότερα αυτοί που κάποτε, στα νιάτα τους, είχαν «περάσει» από την ΚΝΕ ή και το ΚΚΕ. Δεν έχει σημασία αν στη συνέχεια βολεύτηκαν με τη μιζέρια ή την καλοπέραση, τούς φτάνει που βολεύτηκαν. Γιατί, σε αντίθεση με το τι ζητάνε από τη ζωή τους, δεν τόλμησαν ποτέ να απαντήσουν στο ερώτημα τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι ίδιοι για να γίνει καλύτερη η ζωή. Γι’ αυτό γίνονται επιθετικοί απέναντι σε αυτούς που δεν γέρνουν όπου φυσούν οι εκάστοτε «άνεμοι αλλαγής»· που μπορούν να ονειρεύονται χωρίς ψευτορομαντισμούς και να παλεύουν οργανωμένα με γνώση, ανάλυση και σχεδιασμό για να κάνουν τα όνειρά τους ζωή. Που πορεύονται με σταθερότητα και συνέπεια «σηκώνοντας στις πλάτες τους την αξιοπρέπεια πολλών ανθρώπων» (όπως λέει ο Χοσέ Μαρτί), ακόμα και αυτών που την τραυμάτισαν ή την έχασαν από καιρό…

Γι’ αυτό όσο πλησιάζει η Κυριακή των εκλογών επιτίθενται με μεγαλύτερη μανία στο ΚΚΕ. Χρησιμοποιώντας ακόμα και την ένδοξη ιστορία του λαού μας, την ηρωική Εθνική Αντίσταση και το τιμημένο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (που οργάνωσε, πρωτοστάτησε και αιμοδότησε το ΚΚΕ), ως πολιορκητικό κριό απέναντι στους κομμουνιστές και όσες πραγματικά αριστερές συνειδήσεις απόμειναν όρθιες. Γι’ αυτό χτυπούν το μόνο κόμμα που ποτέ δεν τους έταξε, που ποτέ δεν τους κορόιδεψε, που ποτέ δεν τους πρόδωσε (ναι, ούτε αυτούς), με εξυπνακισμούς τύπου… «βάζει πλάτη να μην αλλάξει το σκηνικό». Για ποιο σκηνικό μιλούν; Οι κομμουνιστές ήταν πάντα ξεκάθαροι. Ναι, να πέσει η κυβέρνηση, όμως δεν αρκεί μια εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία, ακόμα και αν αλλάξει προς στιγμή το πολιτικό σκηνικό για να δουν άσπρη μέρα οι εργαζόμενοι και ο λαός. Η αλλαγή πρέπει να είναι βαθύτερη, να χτυπηθεί η ρίζα του κακού, η πηγή της εκμετάλλευσης. Να αλλάξουν χέρια τα μέσα παραγωγής, να πάρει ο λαός στα χέρια του τα «κλειδιά» της οικονομίας, να γίνει κύριος του ιδρώτα του και των αγαθών που παράγει.

Αυτό το σκηνικό πρέπει να αλλάξει. Αυτό που στηρίζουν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, των «αγορών», των «επενδυτών» και της «υγειούς επιχειρηματικότητας» και, κυρίως, ως πυλώνας του σύγχρονου (είπαμε… οι εποχές αλλάζουν) διπολισμού, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το σκηνικό που κάποιοι (υπο)στηρίζουν με την ανοχή και την ψήφο τους είτε γιατί ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι μπορεί να υπάρχει και ένας δρόμος διαφορετικός από αυτόν που τους συνέραψε στον εγκέφαλο η καθεστωτική προπαγάνδα, είτε γιατί ποτέ δεν πίστεψαν αληθινά στη δύναμη του οργανωμένου αγώνα, είτε γιατί κουράστηκαν να βαδίζουν και συνεχίζουν σημειωτόν, ή προς τα πίσω.

κκε25

Κανένας όμως δεν μπορεί να σε αναγκάσει να ακολουθήσεις έναν δρόμο αν δεν δώσεις ο ίδιος εντολή στα πόδια σου. Με αυτά θα τον περπατήσεις, αν και όταν το αποφασίσεις. Το ΚΚΕ δεν ζήτησε ποτέ την ψήφο σου βλέποντάς σε σαν πελάτη. Και επειδή ακριβώς δεν στηρίζει την ύπαρξή του στις κάλπες, δεν έχει ανάγκη από ψηφοφόρους-πελάτες. Το ΚΚΕ θέλει δίπλα του ανθρώπους που να μπορούν να σκέφτονται και να κρίνουν. Αποφασισμένους, να τραβάνε μπροστά με το μέτωπο κόντρα στον ήλιο. Ακόμα όμως και αν διαφωνείς με κάποιες από τις επιλογές του, ακόμα αν η δική σου συμμετοχή εξαντλείται μετά την… απομάκρυνσή σου από την κάλπη, έχεις συμφέρον την Κυριακή να ψηφίσεις το ΚΚΕ.

Στις 26 Γενάρη, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, να είσαι σίγουρος ότι κανένας από αυτούς που σήμερα σου χαϊδεύουν τ” αυτιά δεν θα πανηγυρίσει για σένα. Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση την επόμενη μέρα, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ΚΚΕ θα βρίσκεται στο ίδιο μετερίζι που βρισκόταν και την παραμονή των εκλογών. Για την οργάνωση της πάλης για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού – αντιλαϊκού πλαισίου, για την ανάκτηση απωλειών, ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που βιώνουμε. Γι’ αυτό πρέπει να βγει δυναμωμένο. Γι’ αυτό είναι ΚΑΙ προς το συμφέρον σου να το ψηφίσεις.

Δεν υπάρχουν καλές ή κακές εποχές. Τις εποχές τις «φτιάχνουν» και τις αλλάζουν οι άνθρωποι· συνήθως οι «κολλημένοι» του καιρού τους. Εκείνοι που αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν… ως πέρασμα από τη μια εποχή στην άλλη, τη διάσχιση των βαγονιών του ίδιου  συρμού, που στο πλάι του γράφει: Εκμετάλλευση.

Posted in Γιατί ψηφίζω ΚΚΕ, κκε | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

μόνο ΚΚΕ… Μη μπαίνετε στον κόπο…

Posted by redship στο 14 Ιανουαρίου , 2015

 

Μετά τον εμφύλιο, δεν αποφάσιζε ο κυρίαρχος λαός, όπως τον είχε αποκαλέσει ο Άρης, στη Λαμία. Είτε με το καλό, είτε με τη βία.. ψήφιζαν – όσοι ψήφιζαν-, με το πιστόλι στον κρόταφο, απ την τρομοκρατία. Τη θέση του κυρίαρχου λαού, πήρε ο κυρίαρχος Φόβος. Εξ’ άλλου ποιοί ψήφιζαν; Οι μισοί ήταν στο χώμα, κι οι υπόλοιποι κυνηγημένοι στο «παραπέτασμα» και τις εξορίες… Γιατί, «όσους δεν πήρε ο ποταμός, τους έπνιξαν τα όνειρα» …κι «όσους δεν πήρε η μοναξιά, τους έχει πάρει ο θάνατος», που λέει κι ο Ελευθερίου.

 

 

Δεν υπήρχαν όλες οι παρατάξεις… Το πιο αριστερό κόμμα ήταν η Ένωση κέντρου, του Γ. Παπανδρέου, (του πάππου του νύν), που εν καιρώ ειρήνης, η συγκυβέρνηση του, το ’52, εξετέλεσε το Μπελογιάννη.

 

 

Στον κυρίαρχο φόβο, ακριβώς δίπλα ήταν κι η «προβοκάτσια»… των καλπονοθευτικών συστημάτων της μη αναλογικής, των σκηνοθετημένων αντιπαλοτήτων, κλπ. κλπ. … και μετά ήρθε η χούντα, (κι αυτή γέννημα των νικητών), μετά ο Καραμανλής, και η προβοκάτσια του ΠΑΣΟΚ, γέννημα των νικητών, και των υπερατλαντικών συμμάχων, (ο κυματοθραύστης της αριστερής βούλησης, μετά τη χούντα). Πάλι σκηνοθετημένες αντιπαλότητες Δεξιών ομοίων διαχειριστών.

 

 

Και κάθε φορά, τα διλλήματα, να έχουν στόχο την Αριστερά. Τη μια να μην ξανάρθει η Χούντα, την άλλη, να πάει η Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας…Και σαν να μην έφτανε κι αυτό, ύστερα από τόσες κοροϊδίες, έρχονται κι οι παλιοί σύντροφοι και σε βρίζουν που δε συμφωνείς, να ψηφίσεις άλλους. Να βοηθήσεις πάλι άλλους.. Πάλι. Υπόσχομαι, πως μόλις κουραστώ κι εγώ, να πιστεύω, στο Σοσιαλισμό, και στον Προλεταριακό διεθνισμό, και μόλις σταματήσω να σιχαίνομαι την Ε.Ε., να ψηφίσω κάποιους άλλους… Για την ώρα μόνο ΚΚΕ… Μη μπαίνετε στον κόπο…

 

 

 

http://aliatas.blogspot.com/#ixzz3Omc0EHOG

Posted in Γιατί ψηφίζω ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Έφυγε από τη ζωή ο Μπάμπης Γκολές

Posted by redship στο 11 Ιανουαρίου , 2015

Έφυγε από τη ζωή ο Μπάμπης Γκολές

 

Ο Μπάμπης Γκολές παίζοντας για τους χαλυβουργούς στη διάρκεια της μεγάλης τους απεργίας

 

 

«Έφυγε» σε ηλικία 68 ετών ο τραγουδιστής του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού Μπάμπης Γκολές.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 συνυπήρξε με το συγκρότημα «Τα παιδιά από την Πάτρα» και το 1982 κυκλοφόρησε η πρώτη δισκογραφική του δουλειά, με τίτλο «Τσάρκα στα παλιά». Έχει ηχογραφήσει συνολικά περίπου 300 παλιά και νέα τραγούδια.

Ο Μ. Γκολές γεννήθηκε στην Πάτρα και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα και στη συνέχεια μπουζούκι από 8 ετών. Το 1964 έκανε την πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση στην Πάτρα.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Δευτέρα στις 3:00 το μεσημέρι στον ιερό ναό της Παναγίας Αλεξιώτισσας στην Πάτρα.

 

 

Posted in ρεμπέτικα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 661 other followers