καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

Archive for Οκτώβριος 2014

Η Τούμπα, οι μετανάστες και τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας

Posted by redship στο 17 Οκτωβρίου , 2014

 

αναδημοσίευση από  risinggalaxy

 

 

Κείμενο της αναρχικής συλλογικότητα “μαύρο κόκκινο” από την θεσσαλονίκη.

https://risinggalaxy.files.wordpress.com/2014/10/ceb1ceb5cf81cebfcf86cf89cf84cebfceb3cf81ceb1cf86ceafceb1-cebaceaccf84cf89-cf84cebfcf8dcebccf80ceb1cf82.jpg

Λοιπόν, γεννηθήκαμε και στην Τούμπα. Πήγαμε δημοτικό στου «Αδαμίδη» και στο «Τενεκεδένιο», το ένα χτισμένο από λαμαρίνη και τ’ άλλο από αμίαντο καρκινογόνο. Κάποτε το γκρέμισαν αφού τόσες γενιές μεγάλωσαν σ’ αυτό. Οι γονείς μας γεννήθηκαν εδώ, στα ίδια σχολεία έτρεξαν, γέλασαν, στα ίδια στενά έπαιξαν. Πρόλαβαν βέβαια τούτοι οι τυχεροί τα σπιτάκια με τις μεγάλες αυλές, τις ξαμπάρωτες πόρτες, το κουτσομπολιό των Σμυρνιών γιαγιάδων, τα ρεμπέτικα στη διαπασών απ’ τη καλύβα του χασισοπότη, τις φωνές και τους καυγάδες των γειτόνων τις μεγάλες και ατέλειωτες σιωπές που έκρυβαν τους κυνηγημένους. Οι παππούδες μας δεν γεννήθηκαν εδώ. Στην Τούμπα δεν γεννήθηκε κανείς, μόνο κάτω στην πόλη γεννήθηκαν οι παλιοί Σεφαραδίτες που κι αυτοί έφτασαν εδώ κυνηγημένοι. Κανείς δε θυμάται από πότε, φύγανε κι αυτοί όπως ήρθαν…κυνηγημένοι. Οι παππούδες μας ήρθαν εδώ από τη Ρωσία, τον Πόντο, από τη Σμύρνη…πρόσφυγες. Πριν από τους παππούδες μας, στη Τούμπα ζούσαν τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας, έτσι έλεγαν οι παλιοί την χωματερή στο μέρος που χτίστηκαν έπειτα τα «Κωνσταντινοπολίτικα». Όταν ήρθαν οι παππούδες, μας δεν τους δέχτηκε κανείς, δεν άνοιξε σπίτι, ή αγκαλιά, ούτε στάβλος για να χωθούν σαν τρομαγμένα ζώα. Μονάχα το ορφανοτροφείο που μεγάλωσε τις γιαγιάδες μας, στα χρόνια της φρίκης… Είχαν μόνο την απλωσιά του τόπου. Το ρέμα, τη Αγιά Μαρίνα, το ανάχωμα, το Κρυονέρι, τις παρυφές του δάσους, αυτός ήταν ο τόπος. Εκεί χτίσαν τα παραπήγματά τους, οι παραγκιώτες. Παραμέρισαν τα σκουπίδια και έφτιαξαν τη ζωή, αυτή του πολέμου, αυτή της αντίστασης, του αγώνα. Βάψανε οι αλάνες της Τούμπας κόκκινο. Δρόμος πολύς η ζωή των κυνηγημένων, η ζωή του πρόσφυγα…Έπειτα γκαστερμπάϊτερ, άσωτος ο δρόμος… Κάποτε ξαπόστασαν κι αυτοί, μέσα στα μελαγχολικά σπιτάκια της αντιπαροχής του δανείου, της σύνταξης, αυτά που χτίσανε κατά χιλιάδες οι ίδιοι για δεκαετίες. Μα η φτώχεια ήταν πάντα η ίδια, πλήρωσαν κι ακόμη αργότερα, είδαν τα εγγόνια τους, τα λιωμένα κορμιά των νεολαίων της «ανάπτυξης» και του «εκσυγχρονισμού» κάθε απόβραδο να ξεμοναχιάζουν τη ζωή κάτω απ’ τη γέφυρα, στο ρέμα, το πρωΐ άγριο ξύπνημα από τη σειρήνα του ασθενοφόρου. Και σε μας απόμεινε, μονάχα μια μνήμη, μια μυρωδιά χαμένη από την τσιμενταρισμένη εξοχή, μα και η αίσθηση ότι αν ακόμη σήμερα δεν είμαστε κυνηγημένοι, έχουμε την ψυχή να μη γίνουμε ποτέ κυνηγοί. Και να ελπίζουμε, ν’ αγαπάμε τον άνθρωπο. Έπειτα γι’ αυτό διαλέξαμε πλευρά, γίναμε αναρχικοί, μιας και η αριστερά των παππούδων μας δεν υπάρχει πια, έμεινε από δ’ αύτη μια στάμπα από την πολυχρησιμοποιημένη καρέκλα του «δημόσιου λειτουργού» και η κατάφαση του συμβιβασμού, γίναμε αναρχικοί όχι γιατί μας αρέσει να μας κυνηγούν αλλά για να θυμόμαστε να μην γίνουμε ποτέ κυνηγοί. Ούτε κυνηγοί, ούτε θηράματα, ούτε αφέντες, ούτε δούλοι…

Με αφορμή μερικά ορφανά ευρώ (600.000) που περίσσευαν από τον ευρωπαϊκό κορβανά και που ο δήμαρχος της πόλης σκέφτηκε να τα πάρει υπό την ζεστή θαλπωρή του, εγκρίθηκε το σχέδιο εγκατάστασης οκτώ (8) μονογονεϊκών οικογενειών προσφύγων στους παλιούς στάβλους, οι οποίοι επί χρόνια χρησιμοποιούνταν για να φιλοξενούν καρκινογόνα χημικά. Η διαμόρφωση ενός χώρου φιλοξενίας των ορφανών παιδιών ήταν η προϋπόθεση για να αναλάβουν οι έμμισθοι «αλληλέγγυοι» τον μποναμά των γιάπηδων. Στους καρκινογόνους παλιούς στάβλους λοιπόν, εξαντλείται η ντόπια και διεθνής αλληλεγγύη για τους κατατρεγμένους…Ας είναι, όμως όχι… Στην Τούμπα, λοιπόν, (να μιλάνε άραγε για τον ίδιο τόπο;) βρέθηκαν άνθρωποι να καμωθούν τους γηγενείς. Μαζεύτηκαν, λοιπόν, κάποιοι άπληστοι νευρωτικοί «αυτόχθονες», έκαναν εκδήλωση και είπαν «στην Τούμπα δε χωράνε πρόσφυγες». Αναρωτήθηκαν «πως θα παίζουνε τα παιδιά μας δίπλα στους μετανάστες»; Είπαμε «θα μιλήσουμε κι εμείς», αρνήθηκαν, επιμείναμε να μιλήσουμε, μας ρώτησαν ποιο είναι το όνομά μας,
– Αχμέτ, Αμπντούλ, Κωστής, Μαρίκα, Ντούσιας, Χομαγιούν, Βακάρ.
Έπειτα ρώτησαν που ζούμε
– Στην Επιδαύρου, στη Βοσπόρου, κάτω από τη γέφυρα, στο ρέμα, στη Κασσάνδρου, στο Γεντί Κουλέ
Και που γεννηθήκατε;
– Στην Τούμπα, στο Κερατσίνι, στην Κοκκινιά, στο Βίτσι, στα γκέτο του Παρισιού, στο Μεξικό στη ζούγκλα.
Παραξενεύτηκαν ρώτησαν τι ήρθατε να κάνετε εδώ; Μα είχαν ακούσει πολλά έκλεισαν τα ηχεία…τότε κάναμε τα χέρια μας χωνί, όπως παλιά στη γειτονιά μας, έκαμε ο κυρ-Γιώργης που ‘φερνε στην καρότσα τα καρπούζια κι οι γιαγιάδες μας ανέβαζαν πάνω να παίξουμε…
-Γεννηθήκαμε κι εδώ, κι αλλού και παντού θα γεννιόμαστε και θα ξεπηδάμε γιατί ο φασισμός δεν έχει πάντα ουρά και κέρατα, ο φασισμός ξεκινά ως εφαρμογή μικρών καθημερινών κακουργηματικών σκέψεων, υπαγορευμένων από το φόβο και τη μισαλλοδοξία…Σκεπτόμενοι ότι ο φασισμός δεν νικάει όταν βρεθεί ένας Χίτλερ αλλά όταν δημιουργηθούν χιλιάδες Άϊχμαν…
Έπειτα φύγαμε, μα θα ξαναγυρίσουμε, να κοιτάξουμε αν ο τόπος φυλάει τη μνήμη του…

Όσοι δεν μίλησαν ποτέ, όσοι τώρα βόλεψαν το κορμί τους σε ένα-δυο σπίτια και εξοχικά, βρήκαν εχθρό, «ξεσηκώθηκαν» να «διεκδικήσουν». Ποιόν εχθρό αισθάνθηκαν; Βρέθηκαν «αυτόχθονες» να διακηρύξουν ότι αυτό το μικρό κομμάτι κατεστραμμένης γης κάποιοι άλλοι, -οι ίδιοι- το έχουν περισσότερο ανάγκη, από τα ορφανά αλλοδαπά ανήλικα μιάσματα. Κάνανε και αναλύσεις ότι η χώρα και ειδικά η Τούμπα δεν χωράει άλλους ξένους, άλλους κατατρεγμένους. Είναι πολλοί, λένε. Δεν χωράει άλλη φιλοξενία γιατί έχει το Θεαγένειο που φιλοξενεί καρκινοπαθείς, έχει το Παπάφειο που φιλοξενεί ορφανά, έχει την ΥΦΑΝΕΤ που φιλοξενεί αναρχικούς… Δεν χωράνε άλλοι, είπαν αυτοί που αν η Τούμπα δεν χωρούσε από πάντα τους κατατρεγμένους, δεν θα ήταν εδώ. Κορόϊδεψαν «να τους πάρετε σπίτια σας», οι ανόητοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν πόσους και πόσους κατατρεγμένους έχουμε φιλοξενήσει στα σπίτια μας με την ελπίδα κάποτε να είχε βρεθεί κάποιος να φιλοξενήσει τους παππούδες μας, τους «τουρκόσπορους». Έπειτα μας είπαν ότι θέλουν το χώρο μόνο για Έλληνες, για την πατρίδα…ποια πατρίδα; Αυτή την πατρίδα που έστελνε το χωροφύλακα να ελέγχει αν σηκώσαν την σημαία της οι παππούδες μας στα μπαλκόνια, επειδή ήταν «ύποπτοι» και «συμμορίτες»; Την πατρίδα της “μπάρας” που για να την περάσεις έπρεπε να δώσεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων; Στην κόκκινη Τούμπα η σημαία της πατρίδας μας απλώνονταν στα μπαλκόνια 363 μέρες το χρόνο, κάθε μέρα πέρα από τις εθνικές εορτές: ήταν τα χιλιομπαλωμένα σώβρακα και οι κακοραμμένες κάλτσες που ανέμιζαν περήφανα πάνω από τα κεφάλια μας όταν κλωτσούσαμε την μπάλα στην αλάνα• πατρίδα στην τούμπα ήταν η αλάνα για τους μικρούς, η φτώχεια για τους μεγαλύτερους κι η πείνα, ο φόβος της προσφυγιάς. Ήταν όμως και η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, το νιώσιμο, δεν ήταν απλά μια κάποια Ελλάδα η πατρίδα στην Τούμπα. Έτσι θέλουμε να τη θυμόμαστε. Αλλά μήπως τούτοι οι νέοι «γηγενείς» ήταν θαμώνες και κατοικοεδρεύαν στα υπόγεια της Τσιμπλούκας, κάτω από τόνους σκουπιδιών, αγνώριστοι κι αυτοί ανάμεσα τους; Δε θα ‘τυχε να τους γνωρίσουν οι παππούδες μας.
Άλλωστε από πάντα η χωματερή είναι το καταφύγιο του ρατσισμού, κι η μισαλλοδοξία ο πολιτισμός των σκουπιδιών.
Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό
“Μαύρο & Κόκκινο”
mauro-kokkino@hotmail.com

Posted in προσφυγιά, τούμπα θεσσαλονίκη | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Διονύσης Τσακνής: Εγώ ο μικροαστός…….

Posted by redship στο 15 Οκτωβρίου , 2014

Την ξέρω την αμηχανία του σύγχρονου Αριστερού. Τη μυρίζομαι από απόσταση, την ακούω σε συζητήσεις ατελέσφορες, τη διαβάζω στη πλούσια έτσι κι αλλιώς αρθρογραφία του διαδικτύου. Μια αμηχανία που εξαντλείται στην προσπάθεια της αποκάλυψης των σχεδίων του ταξικού αντιπάλου, στις χιλιοειπωμένες αλήθειες για την ανάγκη ηγεμονίας της εργατικής ιδεολογίας, στις αναλύσεις για τους συσχετισμούς των παικτών στην πολιτική σκακιέρα.

Είναι η αμηχανία του γνώστη. Του γνώστη, που ενώ εκκινεί σωστά, έχοντας παραμάσχαλα το αλάνθαστο εργαλείο του επιστημονικού σοσιαλισμού και της ταξικής ανάλυσης, καταλήγει συνήθως στην «αποκάλυψη» του εχθρού, που βρίσκεται κυρίως, ανάμεσα σε … φίλιες δυνάμεις.

Εύκολα η αμηχανία του γνώστη, μετατρέπεται σε αλαζονεία του άφρονα, εξ ου και παντού γύρω μας, υπάρχουν ρήτορες χωρίς κοινό, ηγέτες δίχως οπαδούς, παράγοντες χωρίς φιλάθλους, αυθεντίες σε τελευταία ανάλυση, πλην όμως, άνευ αντικειμένου.

Φωτεινές εξαιρέσεις; Προφανώς! Λίγες και σεμνές ως συνήθως. Στις συζητήσεις και συναναστροφές μου τα τελευταία χρόνια, είτε ξανασυναντήθηκα με κάποιους που προερχόμασταν απ’ την ίδια μήτρα, είτε γνώρισα κάποιους άλλους, εξ ίσου αξιόλογους και χρήσιμους. Καλό σημάδι.
Ω
Κατά τα άλλα, ένα τοπίο θολό και γκρίζο σαν τις μέρες που περνάμε. Και η αμηχανία το δρόμο της …

Ως πολίτης αυτού του τόπου, ανήκω σ’ αυτούς που η Τράπεζα καλοβλέπει το σπίτι τους, στους δεκάδες χιλιάδες που η εφορία έστειλε το τελευταίο ειδοποιητήριο πριν τον πλειστηριασμό, στους εκατοντάδες χιλιάδες παρέχοντες εργασία ενίοτε χωρίς αμοιβή (λόγω εργοδοτικής αυθαιρεσίας και αναλγησίας) σ’ αυτούς που η τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων στο τέλος του μήνα, είναι ζητούμενο, όπως και η κάλυψη των αναγκών των παιδιών τους. Για τις δικές μου, ούτε λόγος.

Ανήκω δηλαδή σε μια υποκατηγορία των 6.500.000 συνελλήνων, που με βάση τις εκθέσεις των σφουγγοκωλάριων της εξουσίας, βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και κάτω απ’ αυτό.

Δε μιλάω εξ ονόματος του λαού. Ανήκω στα λαό και στα βάσανά του. Επομένως, μέσα στη ζωή. Η ιδεολογία μου δε θα μπορούσε να είναι ξένη απ’ αυτήν των υπόλοιπων μη ενσωματωμένων ή αλλοτριωμένων εργαζόμενων, απ’ αυτή του κόμματος της εργατικής τάξης σε τελευταία ανάλυση. Εγώ ο μικροαστός! Έστω!

Κάποια στιγμή λοιπόν, αποφάσισα να γυρίσω και να ενταχθώ, στο κόμμα που αγκάλιασα και στρατεύτηκα στις γραμμές του απ’ τα δεκαεφτάμισι χρόνια μου.

Μα έμαθα πως οι πόρτες του για μας τους … εχθρούς του είναι κλειστές. Πράχτορες βλέπεις του όποιου σύγχρονου Μανιαδάκη, οπορτουνιστές και κρυφοΣΥΡΙΖΑΙΟΙ που καμία σχέση δεν έχουμε με την κομουνιστική κοσμοθεωρία, μιας και αυτή είναι αποκλειστικό προνόμιο όσων βρίσκονται στο Πολιτικό γραφείο και στην Κεντρική του Επιτροπή. Κι ούτε έχουμε το δικαίωμα να διατεινόμαστε πως είμαστε κομουνιστές, μιας και ο τίτλος είναι ήδη κατοχυρωμένος με συμβολαιογραφική πράξη και μάρτυρες φυσικά τους συγχωρεμένους Μαρξ και Λένιν αυτοπροσώπως.

Απ’ όσα γράμματα γνωρίζω, νομίζω πως μπορώ να καταλάβω τη διαλεκτική σχέση λαού και ηγέτη και τέτοιος, είτε δεν υπάρχει ακόμα ή οι συνθήκες δεν ευνοούν την εμφάνισή του. Οι ηγέτες άλλωστε, δεν είναι Μεσσίες, αναδεικνύονται απ’ τους αγώνες και είναι που αυτούς ακριβώς τους αγώνες μπορούν να καθοδηγήσουν εμπνέοντας με τη διορατικότητα και την όλη προσωπικότητά τους, ακόμα και τους μέχρι χθες αδιάφορους ή επιφυλακτικούς.

Κάποιοι τέτοιοι φωτισμένοι ηγέτες θα λάμψουν με την παρουσία τους ξανά και θα κάνουν το κόμμα μας, αυτό που του αξίζει να είναι, με βάση τη χιλιοματωμένη πορεία του στα εκατό κοντά χρόνια παρουσίας και αδιάλειπτης δράσης του.

Σε ό,τι με αφορά, θα περιμένω την κομματική μου ταυτότητα, με τη μεταφορική έστω σημασία της λέξης.

ΥΓ. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικώς σύντροφοι, αλλά επιτρέψτε μου να απευθυνθώ τώρα στους γνωστούς αλήτες του διαδικτύου. Οι ενστάσεις και η συντροφική κριτική δεκτές, (πώς αλλιώς, άλλωστε) αλλά…

Άκου φασιστάκο! Επειδή το σημείωμα αυτό, θα έχει ίσως την τύχη να δημοσιευτεί και σε ιστοσελίδες που επιτρέπουν σχόλια και παρατηρήσεις και επειδή, βλέποντας και μόνο τη φωτογραφία ή το όνομά μου θα σπεύσεις να απαντήσεις χωρίς καν να μπεις στον κόπο να το διαβάσεις, σου λέω προκαταβολικώς τα εξής:

Ναι! Αλλάζω την οικονομική μου κατάσταση με τη δική σου.

Ναι! Δέχομαι να φύγω απ’ τη ΑΕΠΙ, αν αναλάβεις να με πληρώνεις δύο φορές το χρόνο μαζί με δέκα χιλιάδες άλλους συναδέλφους μου για τους πεντακόσιους και πλέον τίτλους τραγουδιών και θεατρικών μουσικών μου.

Ναι! Δε θα συμμετέχω σε συναυλίες, μουσικές παραστάσεις ή θεατρικά σχήματα με το περιεχόμενο των οποίων δε συμφωνείς, αρκεί να μου πληρώνεις νοίκι και τα υπόλοιπα έξοδα του μήνα.

Συνεννοηθήκαμε γλίτσα

Posted in διονυσης τσακνη, διονυσης τσακνης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

καλη πατριδα συντροφε

Posted by redship στο 14 Οκτωβρίου , 2014

skiado
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ
Μη μου πεις αν και γιατί ήταν μάταιοι οι αγώνες. Και μη μιλάς για πεσιμισμούς και τέτοια διάφορα. Πες «όλα πήγαν καλά». Πήγες πέρα από το μετέωρο βήμα του πελαργού. Εφτασες ως εκεί που μετεωρίζεται η ίδια η ύπαρξή σου. Καθρεφτίζεσαι στην αντανάκλαση του απόλυτου κενού.

Θυμάσαι τον Τάσσο Ζωγράφο στη Μακρόνησο; Είχε κάψει μπιέλες κι είπε στον Κούνδουρο «δεν αντέχω ρε Νίκο, θα τρέξω στο γκρεμό να πέσω από κει στη θάλασσα, να με περάσουν για τρελό. Όμως, μόλις τρέξω, ας έρθει κάποιος πίσω μου να με προλάβει, γιατί αν δεν με προλάβει θα πέσω»…

Έφυγε πρώτος προς τον γκρεμό και κάποια μέτρα πίσω του ξαμολήθηκε σ ένα τρελό κατοστάρι ο Βέγγος και τον πρόλαβε στο τσακ.

Θυμάσαι και τους άλλους συντρόφους. Άλλους τους άφησες στον Αλβανικό, άλλους στο Γράμμο κι άλλους στη μανία του Σκαλούμπακα. Μερικοί είναι πάντα στο Κόμμα, άλλοι βρέθηκαν εντός- εκτός κι άλλοι εκτός δια παντός και τελεσίδικα. Μα ο φόρος στον αγώνα είναι ίδιος, καταχωρημένος στο τεφτέρι της Ιστορίας. Κάποιοι είναι διαλυμένοι, όπως ένας φίλος, σπουδαίος στιχουργός και ποιητής, που μούπε:

«Δούλεψα,πέτυχα,έβγαλα λεφτά δεν έχω παράπονο. Ένα όμως με βασανίζει: Εκείνη η υπογραφή..»

Και τώρα,να, ύστερα απ´ όλα αυτά, που έφτασες στο παραπέντε…

Τρακόσια ευρώ η κατώτερη, ένα καλάθι με λίγο ψωμί καμιά ελιά, λίγο λαδάκι για το μήνα, ίσα να περισσέψει και για το νοίκι. Τις Κυριακές πάλι, έτσι όπως στη δεκαετία του πενήντα, μισό κιλό κιμάς κατεψυγμένος, ρόλο μ ένα αυγό στη μέση και στο φούρνο. Να μείνει και κάνα φράγκο για το παιδί, ή τ΄ αγγόνι. Ο γιος άνεργος, τ΄ αγγόνι μ΄ ένα πτυχίο, καρφωμένο στον τοίχο.

Και κοντά τρία εκατομμύρια συνέλληνες στο όριο της φτώχειας σαν κι εσένα. Εντάξει, όχι πώς γύρευες πολλά, απλά κάτι λογάριαζες, καλλίτερο, για τα γεράματα. Τώρα, μήτε γηροκομείο δε σε δέχεται. Κι΄ όσο για τα νοσοκομεία, έχουν κι αυτά μια προτεραιότητα. Οι νεώτεροι, πολύ σωστά, προηγούνται.

Η Ευρώπη περιμένει πώς και τι τα παιδιά, που δεν έχουν πια πρησμένα γόνατα κι ούτε τα λες αλήτες. Στις αποσκευές τους, σε θέση περίοπτη, τα μεταπτυχιακά και τα ντοκτορά… Δεν πάνε πια σε φάμπρικες. Τα περιμένουν ανθρώπινοι μισθοί και σχετικά καλές συνθήκες διαβίωσης. Αφήνουν όμως πίσω τους τον πόνο της απουσίας.. Ένα κενό που δεν πληρούται με λόγια παρηγόριας. Το κενό που προκαλεί η ανάγκη..

Και φτου ξανά, για νέους αγώνες. Ξανά στους δρόμους με τις ντουντούκες, κι οι άλλοι ασυγκίνητοι. Δεν αναπαράγεις την ηττοπάθεια. Ξανά μπροστά, να φύγει ο εφιάλτης. Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες και τα λοιπά… Μόνο που με πορείες ως το Σύνταγμα δεν ανατρέπεται αυτός ο μπελάς. Απλά ο βρόχος σφίγγει όλα και πιο πολύ. Κι΄ η πατρίδα όλο και ξεμακραίνει σε χέρια ξένα. Ο Φούχτελ σαν αρπαχτικό καιροφυλαχτεί. Αυτή η κατοχή δεν έχει έλεος. Μας αντιμετωπίζουν πια σαν χρεοκοπημένη επιχείρηση που κατάσχουν μπιτ παρά τα γραφεία της τούς υπολογιστές της,κάθε είδους εξοπλισμό.

Μια χώρα σε κατάρρευση. Όχι σαν πατρίδα. Αυτό που ανάγκασε την Πρόεδρο της Αργεντινής Κίρτσνερ να ξεσπάσει στους τοκογλύφους: «Είμαστε Πατρίδα,Όχι αποικία!»

Ίσως αυτό πρέπει να εγκολπωθούμε κι εμείς. Δεν είμαστε κάνα χρεοκοπημένο περίπτερο της Ευρώπης. Δεν είμαστε μια προβληματική της επιχείρηση. Είμαστε μια πατρίδα στην οποία οφείλει όλος ο κόσμος για όσα δανείστηκε και οικειοποιήθηκε απ´ αυτήν. Μόνο που για να το επιβάλλουμε στους άλλους θα πρέπει πρώτα εμείς ν αγαπήσουμε αυτή τη πατρίδα. Να επιστρέψουμε σ΄ αυτήν, γιατί τη χάσαμε στους καιρούς…

Καλή πατρίδα, σύντροφοι

Posted in ημεροδρόμος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η μάχη του Κομπανί Εκεί που οι αντάρτες θυσιάζονται και η «πολιτισμένη» Δύση ατιμάζεται

Posted by redship στο 8 Οκτωβρίου , 2014

 

αναδημοσίευση   από  toperiodiko.gr

partiya-karkeren-kurdistan-terc3b6rc3bc-pkk
Γράφει: Κώστας Φουρίκος – Kοινωνία + Κινήματα – 08/10/2014

Η «πολιτισμένη ανθρωπότητα» συγκλονίζεται -δικαιολογημένα- το τελευταίο διάστημα με το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Με τις  στρατιωτικές του επιτυχίες, τις ακρότητες στις οποίες προβαίνει, τους ισλαμιστές κατοίκους των χωρών της Δύσης που πυκνώνουν τις γραμμές του, τους αποκεφαλισμούς, τους βομβαρδισμούς θρησκευτικών χώρων χριστιανών αλλά και (αντιπάλων) μουσουλμάνων. Ποιος θα σταματήσει τις δυνάμεις αυτού του ακραίου μείγματος φονταμενταλισμού, ολοκληρωτισμού και αντιανθρωπισμού; Αυτή η ερώτηση αποτελεί κεντρικό θέμα στις συζητήσεις, σε πάνελ και talk shows, στις δηλώσεις αξιωματούχων και ηγετών από τις ΗΠΑ (Μπάιντεν, Ομπάμα) ως τη Γερμανία (Μέρκελ) και τη Γαλλία (Ολάντ). 

PKK_flag_1978.svgΤις τελευταίες εβδομάδες, πάντως, έχει γίνει φανερό με τον πιο δραματικό τρόπο, ότι υπάρχουν όντως κάποιοι που επιχειρούν, έμπρακτα, να σταματήσουν τους ισλαμοφασίστες του ISIS (χαρακτηρισμός που δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μας έχει δοθεί από την αριστερή -και όχι μόνο- αρθρογραφία). Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους διαχρονικά λησμονημένους, στη διεθνή γεωστρατηγική σκακιέρα των ισχυρών, Κούρδους αντάρτες. Πιο συγκεκριμένα, η μάχη δίνεται από το μάλλον πιο αδικημένο κομμάτι τους, στο έδαφος των συμφωνιών που έχουν γίνει στην περιοχή τα τελευταία χρόνια μετά την επέμβαση ΝΑΤΟ και ΗΠΑ στο Ιράκ: τους Κούρδους της Συρίας. Εκεί στα σύνορα με την Τουρκία, οι Κούρδοι που ανήκουν πλειοψηφικά στην οργάνωση YPG, αδερφή οργάνωση του αριστερού και ηγετικού στον αγώνα της κούρδικης ανεξαρτησίας κόμματος PKK (Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, δαστηριοποιείται στα εδαφη της Τουρκίας) δίνουν έναν αγώνα ζωής και θανάτου. Στις γραμμές των ανταρτών και το γυναικείο τμήμα της Women Protection Units – YPJ με 7.500 αντάρτισες, πηγή έμπνευσης και υπερηφάνιας για κάθε αγωνιζόμενη γωνιά του πλανήτη.

Τι ειρωνία για την «πολιτισμένη» νεοφιλελεύθερη Δύση του «τέλους της ιστορίας»! Ένα μαζικό εθνικοαπελευθερωτικό αντάρτικο με αριστερό προσανατολισμό, με σεβασμό στις ατομικές ελευθερίες, στις διαφορετικές θρησκείες, στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, είναι αυτό που προσπαθεί να βάλει φρένο στις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ανθρώπινης ιστορίας που φέρνουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή των ισχυρών αυτού του κόσμου…

a3

Οι Κούρδοι

Οι Κούρδοι παραμένουν μέχρι σήμερα ένας από τους πιο αδικημένους, ιστορικά, λαούς. Με πληθυσμό που υπολογιζεται κοντά στα 40.000.000, διασκορπισμένο στην Τουρκία, στο Ιράκ, στο Ιράν και στη Συρία. Στην Τουρκία βρίσκεται το μεγαλύτερο κομμάτι όπου σύμφωνα με τούρκικες πηγές ζουν τουλάχιστον 15 εκατομμύρια Κούρδων, όπως αναφέρει και η τελευταία απογραφή. Σύμφωνα με τους ίδιους τους  Κούρδους βέβαια το νούμερο είναι πολύ μεγαλύτερο, προσεγγίζοντας τα 30 εκατομμύρια. Στο Ιράκ οι Κούρδοι υπολογίζονται πάνω από 4 εκ. , στο Ιράν κοντά στα 10 εκ. και στη Συρία, που βρίσκεται με έντονο τρόπο στο προσκήνιο, πάνω από 3 εκατομμύρια κυρίως στην περιοχή της Rojava.

Σε αυτές τις χώρες προσδιορίζεται και εδαφικά η περιοχή του Κουρδιστάν με το μεγαλύτερο μέρος να ανήκει στην Τουρκία. Στις περιοχές της Τουρκίας που αναφέρονται σε αυτή την γεωγρφική περιοχή το κουρδικό στοιχείο αποτελεί την πλειοψηφία σε ποσοστό 95%, ενώ εκατομμύρια Κούρδοι έχουν εκτοπιστεί με διάφορους τρόπους κατοικώντας πλέον σχεδόν σε ολόκληρη την τουρκική επικράτεια. Κούρδοι πρόφυγες επίσης διαμένουν σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (Αζερμπαιτζάν, Γεωργία κλπ.) αλλά και στο Λίβανο κατά δεκάδες χιλιάδες, ενώ είναι γνωστό ότι αρκετοί έχουν μεταναστεύσει σε χώρες της Ευρώπης όπως είναι και η Ελλάδα.

Χρόνια ολόκληρα αγωνίζονται χωρίς να βρεθούν σε κανένα σχέδιο που να τάσσεται υπέρ του αιτήματός τους για ανεξάρτητο κράτος. Στην πραγματικότητα στερούνταΙ στοιχειδών δικαιωμάτων αυτοπροσδιορισμού, γλώσσας, κουλτούρας και εκπαίδευσης είτε αυτό αφορούσε και αφορά την Τουρκία του ΝΑΤΟ, είτε τα αντίπαλα (στο ΝΑΤΟ και μεταξύ τους) καθεστώτα του Ιράν και του Ιράκ,  είτε το πάλαι ποτέ μπααθικό καθεστώς του Άσαντ στη Συρία. Η μοναδική εξέλιξη που διαφοροποίησε τα πράγματα ήταν η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και η μετέπειτα ανάγκη τους να μπορέσουν με κάποιο τρόπο να ελέγξουν και να στηρίξουν την ασταθή κατάσταση του νέου καθεστώτος που εγκαθίδρυσαν.

Οι ίδιες προσπάθειες δηλαδή, που εν πολλοίς ευθύνονται για την έκρηξη του φανατισμού στο Ιράκ, που σήμερα αποτελεί έναν από τους πυλώνες τροφοδότησης των ισλαμιστών, οδήγησαν τους Αμερικάνους σε κάποιου είδους συμμαχία με τους Κούρδους του Ιράκ υπό την ηγεσία του Masoud Barzani του KDP  – Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (παλιότερα είχε αναφερθεί σποραδική βοήθεια των Κούρδων ανταρτών του Ιράκ μόνο από την πλευρά του Ιράν χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά αναγνώριση των δικαιωμάτων των Κούρδων που κατοικούσαν στις ιρανικές περιοχές).

Η συμμαχία αυτή οδήγησε στη δημιουργία ενός σχεδόν αυτόνομου κουρδικού κράτους στο έδαφος του Ιράκ με δική του αστυνομία, κοινοβούλιο και στρατό που συγκροτείται κυρίως από τους λεγόμενους αντάρτες πεσμεργκά (εκείνοι που αντιμετωπίζουν το θάνατο) οι οποίοι είχαν λάβει μέρος και στις προηγούμενες αναμετρήσεις με τον ιρακινό στρατό του Σαντάμ Χουσείν. Τα αποτελέσματα αυτής της λυκοφιλίας βέβαια βιώνει και ο ίδιος ο Μπαρζανί και οι Κούρδοι του Ιράκ, αφού οι τζιχαντιστές πριν επιτεθούν στους Κούρδους της Συρίας και στη Χεζμπολάχ στο Λίβανο επιτέθηκαν στα εδάφη του κούρδικου κράτους στο Ιράκ…

kurdish woman

Τα κροκοδείλια δυτικά δάκρυα και το επικίνδυνο παιχνίδι της Τουρκίας

Μια σειρά μεγάλων δυτικών μέσων, αναλυτές, ρεπόρτερ και ειδικοί ανακάλυψαν μάλλον πολύ πρόσφατα (και σίγουρα όψιμα), όπως αναφέραμε και προηγουμένως, το συγκεκριμένο κομμάτι των Κούρδων αγωνιστών. Στο έδαφος μάλιστα του εντυπωσικού στοιχείου της γυναικείας παρουσίας στις τάξεις των ανταρτών (στοιχείο που αποτελεί παραδοσιακό στοιχείο της ιστορίας των αγώνων του κούρδικου λαού εδώ και χρόνια), η δυτική ευαισθησία πήρε τεράστια έκταση τις τελευταίες μέρες. Πιάνοντας το νήμα από τις ημέρες της αλλαγής πλεύσης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και των αναγκαίων επικοινωνιακών της στηριγμάτων που κατέληξε στη συνεργασία με τους Κούρδους του Ιράκ, τις τελευταίες μέρες τα δυτικά μέσα πλημμύρισαν με αφιερώματα στις αντάρτισσες του Κουρδιστάν (μέχρι και από το περιοδικό Marie Claire), εκκλήσεις για στρατιωτική συνδρομή μέχρι και ανάσυρση αναλύσεων (που να ταιριάζουν και με την περιρέουσα ατμόσφαιρα των αφηγήσεων για τους καθυστερημένους ανατολίτες) οι οποίες υποστηρίζουν ότι οι Κούρδοι έχουν ινδοευρωπαική καταγωγή, είναι άριο φύλο κλπ.

Αυτό που βέβαια παρέλειψαν όλες σχεδόν οι ευαισθητοποιημένες δυτικές αναφορές, σπάζοντας κάθε όριο υποκρισίας, είναι το γεγονός των ευθυνών της πολιτικής των δυτικών κρατών, των ΗΠΑ, του ΝΑΤO και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μπροστά στο στόχο της ανατροπής του καθεστώτος του Άσαντ στη Συρία δεν δίστασαν να χρηματοδοτήσουν και να ενισχύσουν την ένοπλη αντιπολίτευση των ισλαμιστών (όπως παραδέχτηκε μέχρι και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Joe Biden). Από τον πιο μετριοπαθή «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» (Free Syrian Army) μέχρι τις οργανώσεις «Al – Nusra» και «ISIS» οι αντιπολιτευόμενοι που απήλαυσαν την στήριξη της Δύσης δεν έκρυψαν ποτέ την ιδεολογική – πολιτική τους ταυτότητα, τους στόχους και τις προθέσεις τους μέχρι του σημείου της σύνδεσής τους με την πάλαι ποτέ θανάσιμη αντίπαλο των ΗΠΑ, Al Qaeda. Δεν πείραζε όμως, γιατί οι ισλαμιστές χτυπούσαν τον Άσαντ και τη Χεζμπολάχ (που τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου ανέφερε 10 νεκρούς σε συγκρούσεις με την Al Nusra). Ίσως αυτό το στοιχείο του ισλαμισμού, μάλιστα, να αποτέλεσε και ένα παραπάνω βοήθημα για τον Ερντογάν (που ως δήμαρχος Κωνσταντινούπολης παλιότερα δήλωνε ότι το Μπλε Τζαμί συμβολίζει το δόρυ και την ασπίδα του Ισλάμ που θα επιτεθεί στη Δύση) και το τουρκικό κράτος, ώστε υπηρετώντας τους δικούς του σχεδιασμούς, να στηρίξει ποικιλοτρόπως μέχρι την ύστατη στιγμή τον ISIS.

6-YPJportraits-HR-Trieb-10

Οι «πεντάμορφες» και το τέρας

Πως έφτασαν οι Αμερικάνοι να ενισχύουν οργανώσεις που σχετίζονταν με την Αλ Κάιντα; Γιατί η Τουρκία παρέχει διαφόρων ειδών στήριξη στους φονταμελιστές που δεν έχουν διστάσει να απειλήσουν ότι θα φτάσουν μέχρι την Κωνσταντινούπολη;

Οι απαντήσεις προφανώς έχουν ιδιαίτερα σημεία για την κάθε πλευρά αλλά και ένα καθολικό, γενικό σημείο που αφορά συνολικά την εποχή μας. Ζούμε σε μια εποχή που οι πολεμικές συγκρούσεις έχουν έρθει στο προσκήνιο με ξεδιάντροπο και αμοραλιστικό τρόπο από την πλευρά των ισχυρών αυτού του κόσμου, που όσο παλεύουν να καθυποτάξουν και να απομυζήσουν οικονομικά τους εργαζομένους, άλλο τόσο την ίδια στιγμή ανταγωνίζονται αναμεταξύ τους.  Σε αυτό το «νεο-μεσοπολεμικό» πλαίσιο γινόμαστε μάρτυρες τρομερών εξελίξεων. Βασικό στοιχείο των οποίων είναι ότι ισχυρά ιμπεριαλιστικά καπιταλιστικά κέντρα, όπως οι ΗΠΑ και η ΕΕ, δεν διστάζουν να συνεργαστούν με διάφορους, απάνθρωπους, ολοκληρωτικούς σχηματισμούς από τους ισλαμιστές του ISIS στη Συρία, μέχρι τους νεοναζί του Δεξιού Τομέα στο Κίεβο. Δεν διστάζουν να αλλάξουν το status quo ολόκληρων περιοχών ενισχύοντας την κατασκευή νέων εθνικών, θρησκευτικών, εθνικιστικών ταυτοτήτων, αναζωπυρώνοντας τα μίση και ανοίγοντας δρόμους ματωμένους και πυρακτωμένους για να ικανοποιήσουν τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους συμφέροντα.

Και η υποκρισία συνεχίζεται μέχρι τέλους. Παρά τα κολακευτικά δημοσιεύματα υπέρ τους, οι άνδρες και οι γυναίκες της Rojava και του Kobani έχουν αφεθεί μόνοι τους να υπερασπίζονται μέχρι τέλους την ελευθερία, τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους. Άλλωστε οι αντάρτες του PKK και του YPG φιγουράρουν ακόμη στις πρώτες θέσεις των καταλόγων τρομοκρατών του ΝΑΤΟ, της CIA και της ΕΕ. Και ο Ερντογάν μόλις χτες υπενθύμιζε σε αυστηρό τόνο: «όσοι βλέπουν τον ISIS ως τρομοκρατική οργάνωση καλά θα κάνουν να βλέπουν με τον ίδιο τρόπο και το PKK».

Στην πραγματικότητα τόσο η Τουρκία όσο και η συμμαχία γύρω από τις ΗΠΑ σχεδιάζουν τα επόμενα βήματά τους έχοντας ως δεδομένη την πτώση του Κομπανί. Η συμμαχία των δυτικών ετοιμάζει δική της επέμβαση στην περιοχή (με εγγυημένα τα «ευεργετικά» αποτελέσματα για τους λαούς της περιοχής αν λάβουμε υπ” όψιν μας τι συνέβη και με τις προηγούμενες), ενώ αντίστοιχους σχεδιασμούς κάνει και η Τουρκία. Η οποία την ίδια στιγμή που χτυπάει Κούρδους διαδηλωτές στα σύνορά της οι οποίοι επιχειρούν να φτάσουν στη Κομπανί και να στηρίξουν τους συντρόφους τους, εμφανίζεται (ακόμη και σε δυτικά μέσα) να διευκολύνει ευρωπαίους ισλαμιστές που κατατάσσονται, περνώντας από τα εδάφη της στον ISIS, να ανταλλάσει αιχμαλώτους μαζί του και να συνδράμει τον ίδιο τον στρατό των τζιχαντιστών με απρόσκποπτες διελεύσεις από τα σύνορά της υπό το βλέμμα των συνοριακών της φρουρών, όπως αποκάλυψε η φωτογραφία που δημοσίευσε η αριστερή τούρκικη εφημερίδα Evrensel:

evrenselturkeyisis

Την ίδια στιγμή βέβαια ο Τούρκος πρωθυπουργός, Νταβούτογλου, δήλωνε ότι «αν πέσει το Κομπανί η Τουρκία θα αντιδράσει». Τι εννοεί ο Τούρκος ηγέτης; Μα φυσικά την εισβολή του τούρκικου στρατού στα κουρδικά εδάφη της Συρίας! Έτσι η Τουρκία έχοντας αφήσει τους τζιχαντιστές να πλήξουν τους εχθρούς Κούρδους (ενδεχόμενη νίκη και ισχυροποίηση των οποίων θα δημιουργούσε πρόβλημα με τους Κούρδους των δικών της εδαφών), θα αποκτήσει εκ των υστέρων και με το πρόσχημα του κινδύνου από την πτώση της πόλης, τον έλεγχο των επικίνδυνων κούρδικων περιοχών της Συρίας.

Για την Τουρκία βέβαια αυτοί οι σχεδιασμοί δε σημαίνουν το τέλος των πονοκεφάλων της. Οι ηγέτες των Κούρδων (τόσο ο Οτσαλάν όσο και στρατιωτικός διοικητής του PKK, Τζεμίλ Μπαγίκ) διεμήνυσαν πως η ειρηνευτική διαδικασία που βρίσκται σε εξέλιξη τα τελυταία χρόνια στην Τουρκία ανάμεσα στο PKK και το τούρκικο κράτος θα τερματιστεί αν πέσει το Κομπανί. Χιλιάδες Κούρδοι και μέλη τούρκικων αριστερών οργανώσεων από το βράδυ της περασμένης Δευτέρας βρέθηκαν στους δρόμους πολλών πόλεων από το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν μέχρι την Κωνσταντινούπολη και από την Γερμανία μέχρι την Ολλανδία. Βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία έλαβαν χώρα και συνεχίζονται για δεύτερη μέρα στην Τουρκία, ενώ σε πόλεις – προπύργια του κουρδικού στοιχείου διαδηλωτές εμφανίστηκαν οπλισμένοι. Ήδη οι αναφορές κάνουν λόγο για πάνω από δέκα νεκρούς Κούρδους σε συγκρούσεις με την αστυνομία αλλά και εθνικιστικές, ισλαμιστικές τούρκικες οργανώσεις.

Trieb 17.nbcnews-ux-1040-700

«Αχ Κομπανι»…

Μέχρι αυτή την ώρα οι πληροφορίες για το τι συμβαίνει στην Κομπανί παραμένουν συγκεχυμένες αλλά συγκλίνουν στο ότι η πόλη στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της παραμένει υπό τον έλεγχο των αναρτών του YPG. Οι ισλαμιστές του ISIS όμως υπερτερούν σε αριθμό και εξοπλισμό και έχουν κατορθώσει να σπάσουν τις γραμμές άμυνας σε κάποια σημεία. Έχουν κατορθώσει έτσι να εισέλθουν σε κάποια περιφερειακά σημεία της πόλης, υψώνοντας τις μαύρες σημαίες τους σε κάποια κτήρια στα όριά της και σε λόφους γύρω από αυτή. Οι δραματικές εκκλήσεις για βοήθεια από στελέχη των Κούρδων ανταρτών συνεχίζονται προς κάθε κατεύθυνση με παράλληλη υπενθύμιση για τις τραγικές συνέπειες που θα έχει η πτώση της πόλης και τις σφαγές που αναμένεται να πραγματοποιήσουν οι τζιχαντιστές του ISIS. Τα μηνύματα τελειώνουν επίσης με την απόφαση να πεθάνουν μέσα στους δρόμους της πόλης παρά να την παραδώσουν στους τζιχαντιστές.

Τι έχουν να πουν για αυτές τις εκκλήσεις οι σοφοί και «πολιτισμένοι» της Δύσης; Τι έχουν να πουν στις περήφανες γυναίκες του Κουρδιστάν που αντιμετωπίζουν με απίστευτο θάρρος και κουράγιο τα τέρατα που οι κυβερνήσεις τους ουσιαστικά στήριξαν;  Τρομοκράτισες τις χαρακτηρίζουν ακόμη και σήμερα και μέλη αριστερών, εξτρεμιστικών οργανώσεων οι δυτικές κυβερνήσεις. Και αυτοί που χρόνια ολόκληρα γέμιζαν τη φαρέτρα των επιχειρήματων τους υπέρ των πολεμικών επεμβάσεων του ΝΑΤΟ και της πολιτικής του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους, με «φιλιππικούς» λόγους για την καταπίεση των γυναικών, τα απολίτιστα καθεστώτα και την εξαγωγή δημοκρατίας από την Δύση στην Μέση Ανατολή, σωπάσανε την ίδια στιγμή που η CIA και οι σύμμαχοι των ΗΠΑ εξόπλιζαν τους χειρότερους των χειροτέρων.

Ας παραμερίσουν λοιπόν, καλύτερα, τώρα. Που να καταλάβουν άλλωστε, έστω και κάτι ελάχιστο, από το σθένος των Κούρδων μαχητών και μαχητριών που έβαλαν τα κορμιά τους μπροστά για να διασώσουν περίπου 20.000 χριστιανούς του Ιράκ από τους τζιχαντιστές; Που να καταλάβουν πως μπορούν οι 7.500 χιλιάδες των γυναικείων μονάδων Yekineyen Parastina Jin (Women Protection Units – YPJ) να δηλώνουν ότι είναι ελεύθερες και από την ανδρική καταπίεση και αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους (δείτε το παρακάτω βίντεο – αφιέρωμα που τραβήχτηκε ένα χρόνο πριν). Γυναίκες, που όπως ισχυρίζονται, φοβίζουν τους τζιχαντιστές απλώς και μόνο «με την οπλισμένη τους όψη»; Πως να καταλάβουν πραγματικά την τραυματισμένη και αιμόφυρτη αντάρτισσα που τραγουδάει στο κρεβάτι του νοσοκομείου για «το Κομπανί των δακρύων που καίγεται και γεμίζει αίμα»;

Ο μόνος τρόπος ίσως να καταλάβουν είναι να παραδεχτούν τις ευθύνες των ιμπεριαλιστικών κρατών της Δύσης, των ίδιων των κυβερνήσεών τους και να παλέψουν ενάντιά τους.

Σε διαφορετική περίπτωση ίσως το καλύτερο που θα είχαν να κάνουν είναι πλέον να σωπάσουν. Να αφήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα και τους μύδρους ενάντια στα «τέρατα του ισλαμισμού» που κρύβουν πίσω τους περισσότερο αίμα και πόλεμο. Ίσως καλύτερα όταν μιλούν για τέρατα να κοιτάζουν λίγο περισσότερο προς τα τηλεοπτικά πάνελ και τις αίθουσες των κοινοβουλίων τους.  Να κοιτάζουν στους καθρέφτες και στους συνομιλητές τους. Ίσως να σκεφτούν πιο διεξοδικά και να συνειδητοποιήσουν ότι είναι συνυπεύθυνοι για τις τερατογενέσεις της εποχής μας.

Και ότι μαζί με την ηρωική άμυνα των πεντάμορφων (από την αποφασιστικότητα και τη θέληση για ζωή) γυναικών και ανδρών της κούρδικης αντίστασης στην Κομπανί που δοκιμάζεται, καταρρέει για πάντα και ο μύθος της «πολιτισμένης Δύσης». Θρυμματίζεται η βιτρίνα της και από πίσω στέκει ορθό, σε νέες περιπέτειες, πιο αποκρουστικό από ποτέ και οπλισμένο μέχρι τα δόντια, αυτό:  Το τέρας του ιμπεριαλισμού.

«Αχ Κομπάνι»

Το Κομπάνι καίγεται
και φέρνει δάκρυα στα μάτια,
Αχ Κομπάνι

Το Κομπανί σήμερα είναι θλιμμένο,
καίγεται και βυθίζεται στο αίμα,
Αχ Κομπάνι

Το Κομπανί σήμερα είναι θλιμμένο
και χύνει δάκρυα από τα υγρά μάτια,
Αχ Κομπάνι

Νέοι άνθρωποι απέναντι σε τανκς και βόμβες,
βάζουν το στήθος τους μπροστά στις σφαίρες,
Αχ Κομπάνι.

Ζήτω στους μαχητές μας,
άνδρες και γυναίκες! (YPG και YPJ)

Αχ Κομπάνι…

kurdish woman fighter

ΥΓ: Η ιστορία θα γράψει -ό,τι κι αν γίνει- ότι στην πόλη Κομπανι πολέμησαν ελεύθεροι άνδρες και γυναίκες μέχρις εσχάτων σώζοντας την τιμή ολόκληρης της ανθρωπότητας σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της… 

Posted in isis, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ΕΕ και ΝΑΤΟ, κούρδοι, κομπανί | Με ετικέτα: , , , , , , , | 1 Comment »