καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουλίου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Archive for Ιουλίου 2012

Η απεργία τέλειωσε. Τώρα τι;

Posted by redship στο 31 Ιουλίου , 2012

από  2310net

Η ιστορία της Χαλυβουργίας δείχνει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την δυσκολία να εκτιμήσει κανείς αν η 9μηνη απεργία οδήγησε σε ήττα ή ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Αν, με άλλα λόγια, το τέλος της απεργίας σηματοδοτεί το τέλος των δυναμικών εργατικών κινητοποιήσεων ή την αρχή μιας σειράς νέων αγώνων ενόψει των νέων μέτρων που έρχονται σύντομα.

Μια απόπειρα να σταχυολογήσει κανείς τα θετικά και τα αρνητικά της απεργίας μπορεί να λειτουργήσει ως πυξίδα για τις εξελίξεις στο επόμενο διάστημα.

Ως θετικό μπορούμε να αποτιμήσουμε το γεγονός ότι για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε μια τόσο μεγάλη σε διάρκεια απεργία, η οποία διατηρήθηκε με μεγάλες πλειοψηφίες στις συνελεύσεις. Μέχρι και την προτελευταία συνέλευση το ποσοστό των εργατών που ψήφισε υπέρ της απεργίας ήταν συντριπτικό, σε μια εποχή όπου η μακρά σε διάρκεια απεργία δημιουργούσε ακόμα και πρόβλημα επιβίωσης για τους απεργούς.

Το γεγονός ότι από τις πρώτες εβδομάδες της απεργίας στήθηκε ένα τεράστιο κύμα αλληλλεγγύης και συμπαράστασης που ξεπέρασε τα εθνικά σύνορα, είναι ενδεικτικό δύο πραγμάτων: α) Υπάρχει κόσμος που αντιλαμβάνεται την ανάγκη της υπέρβασης των πλαστών διαχωρισμών στο εσωτερικό της εργατικής τάξης και δείχνει διάθεση να συστρατευτεί σε έναν σκληρό ταξικό αγώνα και β) ότι αυτή η συμπαράσταση συνήθως δίνεται σε αγώνες που δεν ‘ενοχλούν’ τον απλό κόσμο. Δεν θα υπήρχε ανάλογο κλίμα συμπαράστασης για παράδειγμα σε απεργούς της καθαριότητας του δήμου ούτε σε ναυτεργάτες που κλείνουν το λιμάνι. Άρα η ταξική μας συνείδηση λειτουργεί μάλλον αποσπασματικά ή αντανακλαστικά και όχι ολοκληρωμένα.

Αναδείχθηκε ο πραγματικός ρόλος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Πλήρως απούσα από την απεργία στην πραγματικότητα έπαιξε τον ρόλο της εργοδοσίας όπως ξέρει πολύ καλά να κάνει. Αναδείχθηκε όμως ταυτόχρονα και το γεγονός ότι οι εργάτες δεν χρειάζονται την ΓΣΕΕ. Μπορούν να αναδείξουν τις πραγματικές δυνάμεις της εκπροσώπησης της εργατικής τάξης. Η μεγαλύτερη από αυτές είναι το ΠΑΜΕ που στήριξε με κάθε τρόπο τον αγώνα των Χαλυβουργών. Άλλες δυνάμεις της Αριστεράς όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στήριξαν επίσης σημαντικά τον αγώνα των Χαλυβουργών. Αυτό το γεγονός ανέδειξε ξεκάθαρα τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, που θυμήθηκε την Χαλυβουργία τις τελευταίες μέρες, όταν δηλαδή πήγαν και οι κάμερες έξω από τις πύλες του εργοστασίου. Έγινε ξεκάθαρο ποιες πολιτικές δυνάμεις έχουν ταξική αντίληψη και ποιες όχι.

Η απεργία ξεκίνησε λίγο μετά την οριστική εξαφάνιση των ‘Αγανακτισμένων’ από τις πλατείες. Λίγο μετά την ήττα του ‘άπλού, αυθόρμητου, ανοργάνωτου, ακομμάτιστου και ακαθοδήγητου’ κινήματος που ερεθίζει τους μεταμοντέρνους και εκστασιάζει τους μεταμαρξιστές. Σε μια περίοδο που στην κεντρική πολιτική σκηνή η συγκυβέρνηση Παπαδήμου έδειχνε ότι κερδίζει τη μάχη της επιβολής της αντιλαϊκής πολιτικής καταφέρνοντας να συνενώσει σχεδόν το σύνολο του αστικού κόσμου μπροστά στον κίνδυνο της αποευρωπαϊκοποίησης. Αυτό αποτέλεσε μια ξεκάθαρη απόδειξη του χαρακτήρα της κρίσης καθώς εκεί όπου πραγματικά παίζεται το παιχνίδι δεν σταματά η εκμετάλλευση ούτε όμως και ο αγώνας. Μόνο σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα μπορούσε να ανθίσει ένας ελπιδοφόρος αγώνας. Και η αλήθεια είναι ότι η απεργία στη Χαλυβουργία δημιούργησε πολλές προσδοκίες. Λειτούργησε μάλλον σαν το τελευταίο αποκούμπι των κολασμένων.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν αρνητικές πτυχές σε όλη αυτή τη διαδικασία. Πράγματα στα οποία πρέπει να σταθούμε, όχι για να αποδώσουμε ευθύνες άλλωστε αν αντιληφθούμε τον ρόλο μας ως κριτές της ταξικής πάλης θα καταντήσουμε σαν τους γραφικούς αστούς δημοσιολόγους που σιχαίνονται και τα έντερά τους. Ο λόγος για τον οποίο πρέπει να δούμε τις αδυναμίες της απεργίας είναι μόνο για να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να βλέπουμε τι πρέπει να διορθώσουμε στο μέλλον.

Αν λοιπόν κάτι ήταν αρνητικό στην ιστορία της Χαλυβουργίας, ήταν το γεγονός ότι η αλληλλεγγύη και η συμπαράσταση δεν εκφράστηκαν με αντίστοιχες ενέργειες σε άλλους τόπους δουλειάς. Την ώρα που οι Χαλυβουργοί του Ασπρόπυργου έδιναν μάχη ζωής οι συνάδελφοί τους στον Βόλο τους κρέμασαν. Επίσης κανένα άλλο εργοστάσιο δεν προχώρησε σε μια αντίστοιχη κινητοποίηση που θα έδινε ώθηση στον αγώνα των Χαλυβουργών.  Προφανώς αυτό αναδεικνύει την αδυναμία να οργανωθεί σε πανελλαδικό επίπεδο η εργατική τάξη. Αυτή η αδυναμία είναι αφενός αποτέλεσμα των συσχετισμών στο εργατικό κίνημα και αφετέρου συνέπεια της καλά μαστορεμένης αστικής προπαγάνδας που έχει ριζώσει στο μυαλό των προλετάριων. Όταν οι εκμεταλλευόμενοι δεν αναγνωρίζουν ότι είναι εκμεταλλευόμενοι δεν πρόκειται να αντιληφθούν την αναγκαιότητα να παλέψουν ούτε για το καθαρά ατομικό τους συμφέρον.

Επιπλέον θα πρέπει να δούμε τι εναλλακτικές είχαν οι χαλυβουργοί. Μέχρι πότε θα μπορούσαν να συνεχίσουν την απεργία; Μπορούσαν να περάσουν σε άλλο επίπεδο, ας πούμε αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου; Θα έπρεπε η φθίνουσα (λογική μετά από 9 μήνες) πορεία της απεργίας και οι εργοδοτικές, κυβερνητικές, απεργοσπαστικές, μιντιακές επιθέσεις, να είχαν συνοδευτεί με μεγαλύτερη αλληλλεγγύη και συσπείρωση; Όμως η ιστορίας της ταξικής πάλης δεν γράφεται με υποθέσεις. Οπότε όποιος έχει ιδέες για το τι έπρεπε να είχε γίνει στην Χαλυβουργία ας τις εφαρμόσει στο σωματείο του.

Σε συνθήκες ακραίας ταξικής επίθεσης από την αστική τάξη εμφανίζονται μεγάλοι αγώνες, όπως αυτός των Χαλυβουργών. Κανένας από αυτούς δεν έδωσε μόνος του την λύση. Το γνωρίζουν οι Άγγλοι ανθρακωρύχοι που χτυπήθηκαν από την Θάτσερ, το γνωρίζουν και οι Γάλλοι του 68’. Μια τέτοια απεργία μπορεί να λειτουργήσει ως το φυτίλι. Μπορεί από την άλλη να θεωρηθεί κομβικής σημασίας ήττα για το εργατικό κίνημα. Ας την δούμε όμως σαν μια καλή ευκαιρία για αναστοχασμό. Ας την δούμε διδακτικά για το μέλλον. Άλλωστε «Χαλυβουργίες» πάντα θα υπάρχουν για να θυμίζουν σε όσους δεν θέλουν να θυμούνται ότι ο κόσμος είναι διαιρεμένος σε δύο τάξεις και ότι κάθε αγώνας αν δεν γίνει ταξικός αγώνας είναι καταδικασμένος να διαλύεται μόλις πέσουν τα πρώτα δακρυγόνα.

Advertisements

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

η ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ

Posted by redship στο 31 Ιουλίου , 2012

«Η κατάθεση από τη συγκυβέρνηση νομοσχεδίου που αφορά σε μικροαλλαγές στο νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ, δείχνει την αγωνία της να προχωρήσει χωρίς άλλες καθυστερήσεις η εφαρμογή του νόμου-πλαισίου, που ολοκληρώνει την εικόνα του «Πανεπιστημίου Α.Ε.». Αυτός είναι ο λόγος που το Υπουργείο Παιδείας, κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων του προηγούμενου διαστήματος, αναγκάζεται να επιχειρήσει τη διαχείριση των δυσκολιών εφαρμογής του προηγούμενου νόμου, επιδιώκοντας παράλληλα να δημιουργήσει συμμαχίες με μερίδα καθηγητών.

Ο υπουργός Παιδείας ήταν ξεκάθαρος: Ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί κατά γράμμα. Άμεσα θα προχωρήσουν το επόμενο διάστημα: Η λεγόμενη «χωροταξική αναδιάρθρωση των ΑΕΙ», δηλαδή το κλείσιμο σχολών, με κριτήριο τα συμφέροντα και τους στόχους των επιχειρήσεων. Η επιβολή διδάκτρων είναι προ των πυλών. Αυτά «διεμήνυσε» ο υπουργός Παιδείας με την κατάθεση του νομοσχεδίου εν μέσω καλοκαιριού και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Επείγονται να αξιολογήσουν την επιχειρηματική δραστηριότητα των ΑΕΙ.
Τα παιδιά που σπουδάζουν με δυσκολίες σήμερα, οι γονείς τους, άνεργοι και μισοεργαζόμενοι, οι καθηγητές που δεν ξεπουλιούνται στις επιχειρήσεις, να δώσουν απάντηση αγώνα και ρήξης: να μην επιτρέψουν να εφαρμοστεί καμιά πτυχή του νόμου, στην παλιά και στη νέα της εκδοχή».

Posted in παιδεία, παιδεία στα μέτρα του κεφαλαίου | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Η φλόγα που άναψαν οι χαλυβουργοί…

Posted by redship στο 31 Ιουλίου , 2012

από  τον ριζοσπάστη

Η ομιλία της Μαρίας Δελλή, συζύγου απολυμένου, εκ μέρους της επιτροπής γυναικών που έδωσε τη μάχη στο πλευρό των απεργών

 

Συνάδελφοι,Ζήτησα από το σωματείο, κατ’ εξαίρεση, να μιλήσω μετά την εισήγηση του ΔΣ.

Θέλω να πω σε όλους σας όλα αυτά που λέμε κατά καιρούς στα πηγαδάκια που κάνουμε.

Να σας πω ότι ειλικρινά είμαστε περήφανες που είμαστε γυναίκες χαλυβουργών, είμαστε περήφανες που εννιά μήνες μας κάνατε την τιμή να παλέψουμε μαζί σας, στο πλάι σας, για την αξιοπρέπεια όχι μόνο της οικογένειάς μας αλλά για την αξιοπρέπεια όλης της εργατικής τάξης.

Να ‘στε σίγουροι ότι έχετε αναπληρώσει με το παραπάνω το κενό που μπορεί να είχατε αφήσει στο μεγάλωμα των παιδιών σας είτε από την κούραση είτε από τις ατέλειωτες ώρες που δουλεύατε στο «Νταχάου» του Μάνεση.

Εχετε δώσει στα παιδιά σας το καλύτερο μάθημα.

Ενα μάθημα που δε διδάσκεται σε κανένα σχολείο

Διδάξατε στα παιδιά σας τι σημαίνει τιμή, περηφάνια, αξιοπρέπεια, αγώνας, ανιδιοτέλεια, συναδελφικότητα.

Εννιά μήνες, μέσα στο κρύο, στη βροχή, στη ζέστη, μέσα στους δρόμους, μέσα στη μάχη μάθαμε πώς να παλεύουμε σαν ένας άνθρωπος, σαν μια γροθιά. Παρά τις στερήσεις και τις απίστευτες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε καταφέραμε και σταθήκαμε όρθιοι, περήφανοι με το κεφάλι ψηλά και οι χαλυβουργοί και οι οικογένειές τους.

Με όπλο μας την αλληλεγγύη των εργατών και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων τρομοκρατήσαμε όχι μόνο τον Μάνεση και τους υπαλλήλους του και στις τρεις κυβερνήσεις που πέρασαν αλλά ολόκληρη την τάξη τους!!!

Ο ηρωικός σας αγώνας είναι μια πρώτη μεγάλη μάχη που δίνεται στον πόλεμο που έχει ξεκινήσει μεταξύ εργατών και αφεντικών.

Εσείς κοιτάξατε κατάματα τον εχθρό και δεν τρομάξατε, τον πολεμήσατε, τραβήξατε μπροστά με πίστη στο δίκαιο αγώνα σας.

Σηκώσατε στους ώμους σας τους πόθους και τα όνειρα της εργατικής τάξης για μια κοινωνία άλλη, πιο δίκαιη, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Τραβήξατε πολύ μπροστά, σηκωθήκατε πολύ ψηλά, αλλά αυτή δεν ήταν έτοιμη να σας ακολουθήσει.

Τίποτα δεν τέλειωσε

Συνάδελφοι,

Σας βλέπω σκεπτικούς, οργισμένους, θυμωμένους και καλά κάνετε. Την οργή και το θυμό που αισθάνεστε όμως να τα κάνετε ταξικό μίσος για να αντέξετε στα χειρότερα που έρχονται, γιατί ξέρετε πολύ καλά εσείς ότι τίποτα δεν τέλειωσε και τίποτα δεν πάει χαμένο.

Οι χαλυβουργοί εκπλήρωσαν ένα μέρος του χρέους τους απέναντι στην τάξη τους. Μπήκαν μπροστά ανάμεσα στους πρωτοπόρους, χάραξαν με τον ηρωικό τους αγώνα το δρόμο πάνω στον οποίο πρέπει να βαδίσει η εργατιά.

Δε θα απολογηθούν οι χαλυβουργοί για την έκβαση και το αποτέλεσμα αυτού του ηρωικού αγώνα. Δε θα απολογηθούν επειδή άντεξαν εννιά μήνες!!!

Να απολογηθούν όλοι αυτοί οι εργατοπατέρες, οι εργατοσυνδικαλισταράδες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ που πάνε στους χώρους δουλειάς τους και υπογράφουν μειώσεις μισθών, που χαμηλώνουν τον πήχη των απαιτήσεων και μοιράζουν αυταπάτες στην εργατιά ότι θα τους λύσουν τα προβλήματα δι’ αντιπροσώπου, χωρίς τη συμμετοχή των εργατών.

Να απολογηθούν αυτοί που πάνε σε «ειρηνικούς κοινωνικούς διαλόγους» για να διασφαλίσουν θέσεις εργασίας με «όσο κι όσο» για ένα ξεροκόμματο.

Να απολογηθούν αυτοί που εντέχνως και επιμελώς μοιράζουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση στο λαό.

Να απολογηθούν, τέλος, αυτοί που δεν έκαναν τίποτα όταν τα ΜΑΤ χτυπούσαν τους εργάτες έξω από τη Χαλυβουργία κι εκείνοι παρακολουθούσαν από τα μπαλκόνια των εργοστασίων ή από τους καναπέδες των σπιτιών τους.

Οι «μηχανισμοί του Μάνεση» έριξαν τόνους λάσπης στον περήφανο αγώνα σας. Λάσπη που γύρισε πάνω τους και θα τους ακολουθεί για μια ζωή.

Φυσικά και δεν περιμέναμε να πουν την αλήθεια τα κανάλια και οι εφημερίδες τους γιατί ξέρουμε ποια είναι τα αφεντικά τους.

Οπως ξέρουμε και για την κατασκευαστική του μεγαλοκαναλάρχη που θα κάνει το λιμάνι της Χαλυβουργίας, που του «χάρισε» ένα βράδυ του Φλεβάρη ένας «έντιμος» υπουργός της «ανεξάρτητης κυβέρνησης» του κυρίου τραπεζίτη, γεγονός που δεν το γνώριζε κανένα μέλος της κυβέρνησης τότε (έτσι μας είπαν).

Ούτε φυσικά περιμέναμε από αυτούς που το «παίζουν» χορηγοί και προστάτες του φυσικού πλούτου και του περιβάλλοντος, που με εθελοντές καθαρίζουν βουνά, λαγκάδια, παραλίες, δρόμους, να πουν κάτι αυτοί οι κύριοι για τη ραδιενέργεια και τους καρκίνους που προκαλούνται στα «Νταχάου» του Μάνεση. Κουβέντα γι’ αυτό το έγκλημα.

Οπως κουβέντα δεν ανοίγει για το ποιόν ορισμένων «τίμιων» απεργοσπαστών που έχουν «δικαίωμα στην εργασία» (έτσι το λένε τώρα).

Μηχανισμός του Μάνεση και της τάξης του είναι κι αυτά τα «πατσαβούρια» που η μισή τους οικογένεια είναι στη φυλακή και η άλλη μισή οδεύει προς την πύλη του Κορυδαλλού.

Η «ψιλοαριστερίστικη» κυβέρνηση της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ μας είπε για το «ιερό δικαίωμα στη δουλειά».

Ποια η έγνοια τους και τα έργα τους για το «ιερό δικαίωμα στη δουλειά» του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων;

Ποια η έγνοια τους και τα έργα τους για το «ιερό δικαίωμα στη δουλειά» των 120 απολυμένων χαλυβουργών;

Μαζί με την κυβέρνηση και κάποιοι «αριστερούληδες» μας είπαν ότι «πρέπει να εφαρμοστεί ο νόμος».

Ποιος νόμος;

Αυτός που επιβάλλει εκ περιτροπής εργασία και μισθούς φιλοδώρημα; Αυτός που αφήνει ατιμώρητο τον εργοδότη όταν σκοτώνονται εργάτες; Αυτός που στερεί από την οικογένεια του εργαζόμενου και του άνεργου κάθε παροχή σε Υγεία – Παιδεία – Πρόνοια;

Παράνομες είναι και οι απολύσεις εν μέσω απεργίας αλλά κανείς δε νοιάστηκε για την εφαρμογή αυτού του νόμου. Οι νόμοι τους και η δικαιοσύνη τους είναι ταξική και δεν έχουν τίποτα να περιμένουν απ’ αυτούς οι εργάτες.

Απέναντι σ’ αυτή τη σαπίλα αντιστάθηκαν οι χαλυβουργοί εννιά μήνες τώρα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Πώς γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις οι καλές

Posted by redship στο 30 Ιουλίου , 2012

του Άγγελου Τσέκερη

«Πείτε μας επιτέλους μια ιδιωτικοποίηση στην οποία δεν είστε αντίθετοι…»

Στην πολυκατοικία μας αποφασίσαμε να αναμετρηθούμε με τις μεγάλες ιστορικές προκλήσεις και να ιδιωτικοποιήσουμε τον ανελκυστήρα.

Τις εποχές που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας, ο ανελκυστήρας ήταν δημόσιο αγαθό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν τζάμπα. Τον πληρώναμε κάθε μήνα στα κοινόχρηστα, για να βγουν τα έξοδα λειτουργίας και συντήρησης. Ο διαχειριστής, ο κ. Πουρνάρας, μας άνοιξε τα μάτια. Η παραχώρηση της λειτουργίας του ανελκυστήρα σε ιδιώτες ήταν μια συμφέρουσα αναπτυξιακή πρόταση. Θα μας γλύτωνε από μια μέση μηνιαία επιβάρυνση της τάξης των 20 ευρώ ανά διαμέρισμα, που αντιστοιχεί σε τρία πακέτα μακαρόνια, δύο μπουκάλια γάλα και μια κάρτα κινητής τηλεφωνίας για κάθε οικογένεια. Ταυτόχρονα θα καλύπταμε το έλλειμμα της πολυκατοικίας, δημιουργημένο από αντιπαραγωγικές καταστάσεις του παρελθόντος, από τις οποίες βασικός ωφελημένος ήταν ο ίδιος ο κ. Πουρνάρας.

Στην επικύρωση της απόφασης συνέβαλλε και η καλοπροαίρετη αδιαφορία των ενοίκων. Ούτε η μείωση του ελλείμματος, ούτε η προοπτική να γλυτώνουμε κάνα εικοσάρικο από τα κοινόχρηστα μας δυσαρεστούσε. Έτσι η ιδιωτικοποίηση προχώρησε με ελάχιστες αντιδράσεις. Για να γίνει μάλιστα ανταγωνιστικός ο ανελκυστήρας, και να προσελκύσει το ενδιαφέρον των επενδυτών, αποφασίσαμε να εκχωρήσουμε μόνο τη λειτουργία και να κρατήσουμε υπό δημόσιο έλεγχο τη συντήρηση.

Αποτίμηση της ιδιωτικοποίησης

 Μετά λύπης μας είμαστε αναγκασμένοι να αποδεχτούμε ότι η ιδιωτικοποίηση του ανελκυστήρα δεν έχει αποδώσει μέχρι στιγμής[1] τα αναμενόμενα οφέλη. Τα ελλείμματα της πολυκατοικίας παραμένουν αμετάβλητα.[2] Αυτό αποδίδεται μάλλον στους εξής λόγους:

α) Λόγω της γενικευμένης οικονομικής κρίσης, το τίμημα εξαγοράς ήταν αρκετά χαμηλότερο από το προσδοκώμενο.

β) Ένα μέρος του τιμήματος πήγε ως νόμιμη προμήθεια στην εταιρεία η οποία εκδίδει τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας μας, και η οποία ανέλαβε να διεκπεραιώσει όλες τις σχετικές διαδικασίες την πώλησης. Δηλαδή την αποτίμηση της αξίας του ανελκυστήρα, την προσέλκυση των επενδυτών, την αξιολόγηση των προσφορών και την κατάρτιση της σύμβασης. Α, σημειωτέον ότι αυτή η εταιρεία αγόρασε κιόλας τον ανελκυστήρα, μέσω μιας θυγατρικής την οποία συνέστησε γι αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

γ) Ένα άλλο ποσόν από το τίμημα, δαπανήθηκε για την ανακαίνιση του διαμερίσματος του κ. Πουρνάρα. Ο ίδιος, όταν τον κάναμε τσακωτό, ισχυρίστηκε ότι η ανακαίνιση ήταν εκτός της συμφωνίας αγοράς, ένα συμβολικό δώρο του επενδυτή για την επικύρωση των σχέσεων καλής συνεργασίας. Κάποιοι του επεσήμαναν ότι θα μπορούσε να αρνηθεί την προσφορά και να ζητήσει να συνυπολογιστεί το κόστος στο τελικό ποσόν της πώλησης, αλλά ο κ. Πουρνάρας τους συνέστησε σε πολύ αυστηρό ύφος να μην είναι αυθάδεις και αλαζονικοί.

δ) Ένα άλλο μέρος του τιμήματος συμψηφίστηκε με το «Έργο καθαρισμού της δεξαμενής καυσίμου», το οποίο βάσει της σύμβασης που υπογράψαμε ανέλαβε χωρίς διαγωνισμό ο ίδιος ο επενδυτής. Ήταν κραυγαλέα υπερκοστολογημένο, αν και οι δύο συμπαθέστατοι μαροκινοί εργαζόμενοι που το εκτέλεσαν, πληρώνονται 15 ευρώ ημερομίσθιο (και οι δύο μαζί) με μπλοκάκι από το ΤΕΒΕ.

ε) Με την ίδια ακριβώς λογική, ένα κομμάτι της αξίας του ανελκυστήρα θα καταβληθεί από τον επενδυτή υπό μορφή πρόσθετων υπηρεσιών προς την πολυκατοικία, όπως η μετακίνηση δύο φίκων στην είσοδο, και η τοποθέτηση πινακίδας αποτροπής για τους διανομείς διαφημιστικού υλικού.[3] Προβλέπεται επίσης η διοργάνωση σεμιναρίων για τους ενοίκους με θέμα την διαφάνεια, στο πρότυπο του εξωδικαστικού συμβιβασμού του ελληνικού κράτους με την Siemens.

στ) Το υπόλοιπο ποσόν θα καταβληθεί σε δόσεις εντός της επόμενης εξαετίας, φυσικά με ρήτρα κερδοφορίας, δηλαδή εφ’ όσον ο επενδυτής έχει βγάλει από την χρήση του ανελκυστήρα τα χρήματα με τα οποία θα μας πληρώσει. Το ποσόν θα αποδίδεται με βάση τα καθαρά και όχι τα ακαθάριστα κέρδη, δηλαδή αφού ο επενδυτής εξαφανίσει λογιστικά μερικά από τα χρήματα που βγάζει, παρουσιάζοντάς τα ως έξοδα σε ψεύτικες ενδοομιλικές συναλλαγές. Εδώ ακολουθήθηκε το επιτυχημένο παράδειγμα της Αττικής Οδού.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις

Με την υπογραφή της σύμβασης, η εταιρεία ανέλαβε αμέσως την λειτουργία του ανελκυστήρα, και έβαλε εισιτήριο. Το ύψος του κομίστρου καθορίστηκε με κοινωνικά κριτήρια, και συγκεκριμένα με την ζωτική κοινωνική ανάγκη του επενδυτή για γρήγορη απόσβεση της επένδυσης.

Από την πλευρά του ο κ. Πουρνάρας ανακοίνωσε ότι «είχαμε απόκλιση από την αρχική πρόβλεψη για την πορεία των ελλειμμάτων», και δεδομένου μάλιστα ότι απολαμβάναμε τα χαμηλότερα κοινόχρηστα στην γειτονιά,[4] έπρεπε να δείξουμε υπευθυνότητα. Έτσι, στη θέση του κόστους λειτουργίας του ασανσέρ, που είχε φύγει από τα κοινόχρηστα (αλλά όχι από εμάς), θα πληρώναμε 15 ευρώ το μήνα ως «εισφορά αλληλεγγύης».[5] Εξακολουθούσαμε φυσικά να καταβάλλουμε και τα έξοδα συντήρησης, τα οποία είχαν εξαιρεθεί από την ιδιωτικοποίηση, και τα οποία για κάποιον λόγο έδειχναν ανησυχητικές τάσεις υπερτιμολόγησης εν σχέσει με την προηγούμενη περίοδο. Πιθανώς επειδή, βάσει της σύμβασης, τη συντήρηση μας την έκανε πλέον ο επενδυτής, σε φιλική (γι’ αυτόν) τιμή.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο κόσμος σταμάτησε να χρησιμοποιεί τον ανελκυστήρα. Εκτός φυσικά από αυτούς που δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

Ως απάντηση, η εταιρεία ανέβασε το κόμιστρο[6] προκειμένου να κρατήσει ψηλά τα περιθώρια κέρδους. Αυτό όμως δημιούργησε νέα μείωση στη ζήτηση.

Τότε ο κ. Πουρνάρας εμφανίστηκε πολύ ανήσυχος. Η ύφεση έδειχνε επικίνδυνα τα δόντια της. Αν η εταιρεία δεν εισέπραττε, δεν θα μπορούσε να πληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι της πολυκατοικίας, και όλο το σύστημα θα κινδύνευε να καταρρεύσει.[7] Η βρώμα θα μας καταλάμβανε, το ρεύμα στους διαδρόμους θα κοβόταν, τα σπασμένα τζάμια δεν θα μπορούσαν να αντικατασταθούν, και άστεγοι θα τρύπωναν στα υπόγειά μας. Για αυτό, ο κ. Πουρνάρας ήταν αναγκασμένος να προχωρήσει σε έναν επώδυνο αλλά αναγκαίο μέτρο: να βάλει διόδια και στις σκάλες, προκειμένου να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματα. Οι σταθμοί πληρωμής τοποθετήθηκαν ανά όροφο, και την διαχείριση του συστήματος ανάλαβε μια εταιρεία η οποία… (ναι, ναι, έχετε μπει εντελώς στο νόημα).

Η απόφαση του κ Πουρνάρα χαιρετήθηκε ως μέτρο ευθύνης, που γρήγορα θα αναζωογονούσε την επιχειρηματικότητα και τον ανταγωνισμό. Πράγματι, βρίσκοντας διόδια στο κλιμακοστάσιο, αρκετός κόσμος στράφηκε ξανά, έστω και βρίζοντας, στη χρήση του ανελκυστήρα. Τότε η ιδιοκτήτρια εταιρεία ανακοίνωσε αύξηση του κομίστρου, λόγω εκτίναξης του κόστους λειτουργίας, της γενικευμένης ανασφάλειας που επικρατεί στις διεθνείς αγορές κλπ. Λίγες μέρες αργότερα πληροφορηθήκαμε ότι τα διόδια στις σκάλες συμπαρασύρονται από τις «διακυμάνσεις»[8] του εισιτηρίου στο ασανσέρ, προκειμένου να αποφεύγεται ο αθέμιτος ανταγωνισμός. Δηλαδή αυξήθηκαν επίσης. Όταν κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν, ο κ. Πουρνάρας, τους είπε σε αυστηρό ύφος να πάνε στη Βόρεια Κορέα.

Προοπτικές

 Τώρα δεν έχουμε δωρεάν τρόπο να φτάσουμε μέχρι την πόρτα μας. Αυτά που πληρώναμε έχουν αυξηθεί στο τριπλάσιο και θα συνεχίσουν να αυξάνονται εσαεί. Αλλά όπως λέει και η κυρία Αναγνώστου δίπλα, τουλάχιστον έχει ησυχάσει το κεφάλι μας από το κοριτσάκι του 4ου, που του άρεσε να χοροπηδάει και να φωνάζει στον θάλαμο του ασανσέρ, και να μελετά την αντήχηση στο φρεάτιο σηκώνοντας στο πόδι την πολυκατοικία. Τέλος πια με τις βολεμένες συντεχνίες. Μια νέα εποχή έχει αρχίσει.


[1] Εδώ το «μέχρι στιγμής» υπονοεί ότι η ιδιωτικοποίηση μπορεί να αποδώσει στο μέλλον.
[2] Το τρίτο πρόσωπο υπαινίσσεται ότι η ιδιωτικοποίηση «δεν απέδωσε» και τα ελλείμματα «παραμένουν αμετάβλητα» εξαιτίας κάποιας προσωπικής τους παραξενιάς.
[3] Σε πολύ αυστηρό ύφος και υπερσύγχρονης τεχνολογίας, από εκτυπωτή laser.
[4] Συγκριμένα στοιχεία δεν παρατέθηκαν, αλλά όλοι νοιώσαμε ένοχοι.
[5] Δεν πρόκειται για αλληλεγγύη σε κάποιον, αλλά για έναν όρο που κάνει πιο ελκυστικό το χαράτσι. Μια «εισφορά δυσκοιλιότητας» στο ίδιο ύψος, θα προκαλούσε μεγαλύτερες αντιδράσεις.
[6] Το παράδοξο είναι ότι με βάση τα ιερά κείμενα του νεοφιλελευθερισμού, η μείωση της ζήτησης θα έπρεπε κανονικά να ρίξει την τιμή, όπως διαπίστωσε εργαστηριακά ο Μίλτον Φρίντμαν, μελετώντας δύο απολύτως ισοδύναμους παγωτατζήδες σε απολύτως ουδέτερο περιβάλλον.
[7] Η λήψη έκτακτων μέτρων από τον διαχειριστή βασίστηκε σε στοιχεία από έκθεση αξιολόγησης, που εκπονήθηκε με έξοδα της πολυκατοικίας, από ανεξάρτητη εταιρεία, συμφερόντων ξέρετε ποιανού.

[8] Το λέμε «διακυμάνσεις του εισιτηρίου», ώστε να δημιουργεί την εντύπωση ότι το εισιτήριο μπορεί κάποτε και να μειωθεί.

πηγή  :  ενθέματα

Posted in πολιτικη | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Το πέπλο της σιωπής

Posted by redship στο 30 Ιουλίου , 2012

Προ ημερών, το Reuters έπιασε λαυράκι. Σε ιδιαίτερα προσεκτικό δημοσίευμά του που πήρε μεγάλη έκταση παγκοσμίως ανέδειξε κάποιες «συναλλαγές» μεταξύ τριών ελληνικών τραπεζών η οποία, αν το δημοσίευμα αληθεύει, τεκμηριώνει την ποινική δίωξη γνωστών τραπεζιτών της χώρας. Κι αν όχι την ποινική τους δίωξη, απαιτεί από την κυβέρνηση, το EFSF, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Τραπεζών (European Banking Authority), κατ’ ελάχιστον, την παύση του ΔΣ της Τράπεζας Πειραιώς και την δρομολόγηση διαδικασίας εξυγείανσής της. Ανάλογες κινήσεις θα έπρεπε να ξεκινήσουν για τον τραπεζικό όμιλλο Marfin Popular Bank για κινήσεις της Marfin Egnatia Bank της οποίας αποτελεί μετεξέλιξη. Κι όμως: αντί για αυτά, ένα τεράστιο πέπλο σιωπής ξετυλίγεται και σκεπάζει την υπόθεση, με πρώτους υφαντές του τους δημοσιογράφους των «έγκυρων» εντύπων και sites οι οποίοι, κατά τα άλλα, συνεχώς καταγγέλλουν το κράτος και την ελληνική κοινωνία για ανοχή στην διαφθορά.

Ποια είναι η πέτρα του σκανδάλου, σύμφωνα με την αναφορά του Reuters; Όπως γνωρίζουμε, οι ελληνικές τράπεζες πάσχουν, από τότε που ξέσπασε η κρίση, από έλλειψη κεφαλαίων. Σύμφωνα με τις επιταγές τόσο της ΕΒΑ όσο και της τρόικα, οι ελληνικές τράπεζες έπρεπε να καταβάλουν προσπάθεια εξεύρεσης κεφαλαίων. Αρχικά, ιδιωτικών και, εφόσον δεν τα έβρισκαν, δημοσίων (μέσω της επανακεφαλαιοποίησης που προσφέρει η ελληνική κυβέρνηση δανειζόμενη, δυστυχώς, η ίδια από το EFSF). Οι τραπεζίτες τρέμουν τα κεφάλαια του EFSF καθώς αυτά δίνονται με αντάλλαγμα μετοχών, κάτι που μειώνει το δικό τους ποσοστό ιδιοκτησίας των τραπεζών, θέτοντας σε κίνδυνο της εξουσία τους εντός των ΔΣ των τραπεζών (και όλα τα «καλούδια» που αυτή τους εξασφαλίζει). Για αυτό, εύλογα, προτιμούν τα ιδιωτικά κεφάλαια, ιδίως φίλα προς αυτούς προσκείμενων επιχειρηματιών. Έλα όμως που τέτοια κεφάλαια στον καιρό της κρίσης δεν υπάρχουν; Τότε, τι νομίζετε ότι σκαρφίζονται οι καλοί τραπεζίτες;

Σύμφωνα με το άρθρο του Reuters, σε γενικές γραμμές, συνέβη το εξής καταπληκτικό: Την εποχή που η Τράπεζα Πειραιώς, υπό τον κ. Σάλλα, σχεδίαζε την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας (σύμφωνα με τις υποδείξεις της Ευρώπης και της τρόικα), ο κ. Σάλλας δημιούργησε τρεις off shore εταιρείες στην Κύπρο (μαζί με τα δύο του τέκνα). Αυτές οι εταιρείες, δανείστηκαν από τον τραπεζικό όμιλο Marfin Egnatia Bank (που ελέγχει ο κ. Βγενόπουλος) γύρω στα 113 εκατομμύρια ευρώ με τα οποία χρήματα αγοράστηκαν μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς (στο πλαίσιο της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου που ο ίδιος ο κ. Σάλλας αποφάσισε). Αξιοσημείωτα είναι τα εξής:

• Η Marfin Egnatia Bank από την οποία δανείστηκαν οι off shore του κ. Σάλλα έπασχε η ίδια από τεράστια έλλειψη τόσο ρευστότητας όσο και κεφαλαίων. Το ότι δάνεισε ένα τέτοιο τεράστιο ποσό σε έναν άλλον «ζορισμένο» τραπεζίτη με στόχο την αγορά μετοχών των οποίων η αξία βρισκόταν σε πορεία ραγδαίας απαξίωσης (και χωρίς κανένα εχέγγυο πέραν των ίδιων των μετοχών) ελέγχεται ως είτε επιχειρηματικά ανόητη κίνηση είτε ως «περίεργη» κίνηση.
• Όταν αποφασίζεται η αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και νομοθεσία, οι αποφασίζοντες αυτή την αύξηση (τα μέλη του ΔΣ) απαγορεύεται δια ροπάλου να συναλλάσσονται στις εν λόγω μετοχές. Όταν το κάνουν ελέγχονται από την δικαιοσύνη για insider trading (συναλλαγές υπό το καθεστώς εσωτερικής πληροφόρησης). Αναρωτιέμαι αν η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς θα ενδιαφερθεί να ρίξει μια ματιά στο συγκεκριμένο «ζητηματάκι».
• Η σύναψη αυτών των δανείων από τις off shore της οικογένειας Σάλλα, καθώς και η αγορά των μετοχών της Πειραιώς από αυτές, κρατήθηκε μυστική. Αν και αφορούσε ποσοστό των μετοχών της τράπεζας άνω του 5% που, σύμφωνα με την ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία, έπρεπε να δηλωθεί δημοσίως, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς φέρεται να δέχθηκε το επιχείρημα του κ. Σάλλα ότι το ποσοστό αυτό δεν καλύφθηκε καθώς ένα μέρος των μετοχών ανήκουν στα… παιδιά του.
• Σύμφωνα με το άρθρο του Reuters, ο κ. Σάλλας έχει ξαναδανειστεί από άλλη πτωχευμένη τράπεζα με στόχο την αγορά μετοχών της τράπεζάς «του». Ποια τράπεζα; Την Proton του κ. Λαυρεντιάδη από την οποία φέρεται να δανείστηκε 70 εκατομμύρια πριν τις ζημίες από την πτώχευση της Proton αναλάβει ο έλληνας φορολογούμενος.

Αν τα παραπάνω, που καταγγέλλει το Reuters, αληθεύουν, έχουμε στα χέρια μας ένα σκάνδαλο αξιώσεων. Ένα σκάνδαλο που (α) παραπέμει σε insider trading, (β) εγείρει ζητήματα που αφορούν τον έλληνα φορολογούμενο (ο οποίος καλείται να πληρώσει τα σπασμένα της Proton) και (γ) αφορά επισταμένη προσπάθεια εξαπάτησης των ευρωπαϊκών αρχών επιτήρησης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Δεν είναι δική μου δουλειά να αποφασίσω την αθωότητα ή την ενοχή του οιουδήποτε. Θα ήθελα να πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση, η ελληνική δικαιοσύνη και η ίδια η τρόικα θα επιληφθούν. Προς το παρόν, σιγή ιχθύος. Από την μεριά μου, σημειώνω την απάντηση του κ. Σάλλα στο άρθρο του Reuters. Όπως αναφέρει η Καθημερινή, «ο κ. Σάλλας, ο οποίος έχει καταθέσει αγωγή κατά του ειδησεογραφικού πρακτορείου για προηγούμενο δημοσίευμά του, διεκδικώντας αποζημίωση ύψους 50 εκατ. ευρώ, έκανε λόγο για άλλο επεισόδιο, αυτή τη φορά από ομάδα συνεργατών του Reuters, στην προσπάθεια «υπονόμευσης, εκβιασμών και κατασυκοφάντησης», που έχει αντιμετωπίσει η Τράπεζα Πειραιώς στην πορεία ανάπτυξής της. Η υπονόμευση, κατέληξε, «δεν μας αποσπά από το κύριο καθήκον μας, που είναι η ασφάλεια και η πρόοδος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, η οποία με τη σειρά της είναι προοπτική αναπόσπαστη με την προσπάθεια που καταβάλλουμε όλοι για την έξοδο της χώρας από την κρίση». Με άλλα λόγια, αγαπητοί αναγνώστες, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…

Συμπέρασμα

Στην εποχή της Πτωχοτραπεζοκρατίας (*), τέτοιου είδους τερτίπια είναι, δυστυχώς, αναμενόμενα. Όμως, σε μια χώρα που υποτίθεται ότι δίνει αγώνα επιβίωσης, και όπου η ανάκτηση της αξιοπιστίας απέναντι στην Ευρώπη έχει αναχθεί σε εθνικό στόχο, το Πέπλο της Σιωπής που έχει περιβάλει αυτό το «συμβάν» είναι ενδεικτικό της Απόλυτης Υποκρισίας της καθεστηκυίας τάξης της χώρας τούτης.

Από την μία έχουμε κυβέρνηση, η οποία δήθεν κόπτεται για την αξιοπιστία μας στα μάτια της Ευρώπης, αλλά που δεν κάνει τίποτα όταν οι τραπεζίτες μας αποκαλύπτονται από τον έγκυρο διεθνή τύπο να συνομωτούν με σκοπό την παραβίαση των αρχών και κανόνων της επιτήρησής τους.

Από την άλλη, η δικαιοσύνη η οποία ούτε καν έχει πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει.

Τέλος, και τρομακτικότερο, οι καλοί δημοσιογράφοι των «έγκυρων» εντύπων, δημοσιογραφικών οργανισμών, sites κλπ. οι οποίοι καθημερινά γράφουν χιλιάδες λέξεις καταδικάζοντας την διαφθορά των «μικρομεσαίων» και απαιτώντας να μπει βαθειά το νυστέρι στο κόκκαλο, παραμένουν βουβοί μπροστά σε ένα τέτοιο «συμβάν», σε μια τέτοια καταγγελία του Reuters. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν μπείτε στην ιστοσελίδα του πάλαι ποτέ έγκυρου «Βήματος» και βάλετε «Σάλλας» στην σελίδα αναζήτησης δεν θα βρείτε την παραμικρή αναφορά σε αυτό το θέμα. Ούτε μία λέξη. Η άλλη παραδοσιακά έγκυρη εφημερίδα μας, η «Καθημερινή», αναφέρεται μεν στο θέμα αλλά με τον ανώδυνο τίτλο «Νέα αντιπαράθεση Reuters με τον επικεφαλής της Πειραιώς».

Κλείνω με ένα μήνυμα προς φίλους δημοσιογράφους που στα υπόλοιπα κείμενά τους ξεσπαθώνουν εναντίον της διαφθοράς και της «ακινησίας» του ελληνικού κράτους: Όσο παραμένετε βουβοί απέναντι σε μια τέτοια υπόθεση, η αξία του λόγου σας τείνει στο μηδέν.

του Γιάνη Βαρουφάκη

Posted in τραπεζικό κεφάλαιο | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Σοβαρές καταγγελίες από Γιώργο Σιφωνιό και Χρήστο Κατσώτη , μπροστά στην πύλη της Χαλυβουργίας

Posted by redship στο 30 Ιουλίου , 2012

 

 

Δείτε αυτό το βίντεο. Είναι συγκλονιστικό.

από ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Γιώργος Σιφωνιός: «Τα παιδιά μας θα περπατάνε με ψηλά το κεφάλι»

Posted by redship στο 29 Ιουλίου , 2012

 

 

 

από  ταξική  αντεπίθεση

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Κατακρεουργημένη σκέψη…

Posted by redship στο 29 Ιουλίου , 2012

Της  Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Αγριος τίτλος για κατακαλόκαιρο θα μου πεις, σύντροφε. Λες και δεν ξέρουμε κι εσύ κι εγώ πως είναι κατάμαυρο από την ανεργία και την αγωνία. Κι η ζέστη κι η θερινή ραστώνη έχουν δώσει τη θέση τους σε κείνη την οσμή του κάρβουνου που ακόμα καπνίζει έχοντας αφαιρέσει ζωή κι ελπίδα. Σαν αποκαΐδια τα τρέχοντα ζητήματα που στέλνει η πραγματικότητα να θολώσουν τον ταραγμένο από τα βάσανα νου. Θεριστής ταξικός κλέβει τη σοδειά κάθε ανθρώπου κι ως κι οι αγέννητοι, εξαγγέλλεται, ότι οφείλουν φόρο κεφαλικό της ίδιας τους της ύπαρξης. Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα πληρώναμε οι άνθρωποι περατατζίδικα εισόδια στη ζωή αντί για εξόδια όπως χιλιάδες χρόνια τώρα.

Εγραφα τις προάλλες ότι χωρίς παιδεία είναι ολότελα άχρηστα τα εργαλεία. Και χωρίς εκπαίδευση είναι κι επικίνδυνα. Δεν μπορείς να δουλέψεις το αμόνι, μήτε τον τόρνο και τη θεριζοαλωνιστική μηχανή χωρίς να σου πουν και να σου δείξουν οι προηγούμενοι. Δεν μπορείς να καβαλήσεις το τριαξονικό σαν παπάκι, δεν γίνεται να παίξεις με τα χημικά στο εργαστήριο χωρίς γνώση και μάθηση και την πείρα του δασκάλου. Καλφάδες χωρίς κάλφα δεν γίνονται. Ακόμα και στον πόλεμο, κυρίως μάλιστα σ’ αυτόν, δεν πας χωρίς να παίζεις το …μαχαίρι στα δάχτυλα όπως οι πολεμιστές πριν από σένα… Και γράφω το μαχαίρι στην εποχή των βομβών νετρονίου, μόνο και μόνο για να θυμόμαστε πως ποτέ δε φταίει το μαχαίρι αλλά το χέρι που το κρατά κι αυτό είναι που φτιάχνει τον ήρωα ή το φονιά. Ανθρωπος χωρίς παιδεία είναι υποψήφιος φονιάς γιατί γίνεται πιόνι στα χέρια του αφέντη, του παπά, του φίλου φίδι, της ανάγκης, της οργής, της μοναξιάς…

Το ξέρουν αυτό πολύ καλά οι έχοντες και κατέχοντες και το μαχαίρι και το πεπόνι. Μοιράζουν λοιπόν από ένα μαχαίρι στον καθένα κι ύστερα βγάζουν ένα πεπόνι για χίλιους στην κλήρωση. Το θέαμα της ανεκπαίδευτης δημοκρατίας έτσι στήνεται. Σαν τσίρκο επιβίωσης. Και δημοκρατικότατα η σφαγή γίνεται το δίκιο του μαχαιροβγάλτη και ποτέ του εργάτη. Βουτάς χωρίς παιδεία, κυρίως και προπάντων χωρίς πολιτική παιδεία στο tweeter (το κοινωνικό δίκτυο όπως το εξωραΐζουν οι κερδίζοντες θησαυρούς απ’ αυτό κι εγώ εδώ θα το λέω χάριν συντομίας Τ) και γίνεσαι σε μια νύχτα, άντε σε μια μικρή περίοδο ζωής, διάσημος, κόμμα, απόκομμα, μαύρο πρόβατο, φωτεινός δικτάτορας, φονιάς, άγγελος, φιλάνθρωπος, ραντεβουδιάρης, γνωμοδότης, εμπειρογνώμων, σοφός εν αγνοία σου, πετυχημένος, απόβρασμα, κι ό,τι βάλει ο νους που κατακρεουργείται σε μια επικοινωνία τόσο …ελεύθερη όσο η δυνατότητα των «ενδιαφερομένων» να σε παρακολουθούν, να σε καταγράφουν, να σε σφυγμομετρούν, να σε κρίνουν, να σε δημοσκοπούν, να σε στοχοποιούν κατά το δοκούν. Το μεγαλύτερο δημοπρατημένο πρόγραμμα στο χώρο του Διαδικτύου στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή είναι η δημιουργία προγράμματος καταγραφής και ομαδοποίησης των απόψεων των χρηστών των κοινωνικών μέσων (χα χα χα χα). Τι πρωτότυπο ιμπεριαλιστικό μοντελάκι κι αυτό!
Η ψευδαίσθηση της πρόσληψης της εκτόνωσης ως ελευθερία είναι το πρόβλημα παιδείας. Οχι το Τ. Μετατρέπει τη δράση σε πληροφορία. Τη συνολική σκέψη σε στιγμιαίες φωτογραφίες, την κατακρεουργεί στη στιγμή. Την εκτοξεύει ως πυροτέχνημα και αμέσως μετά διά της πολλαπλότητας των παραληπτών ερμηνευτών, σε μια αναπαραγόμενη «προσωπογραφία» που έχει και επιπτώσεις και υπαγορεύει συμπεριφορά. Την απροσδιόριστη χειραγώγηση την κατάλαβαν αμέσως τα φασισταριά, οι φονιάδες κι οι κυνηγοί συμφερόντων. Στήνουν καρτέρια και παγίδες. Πνίγουν κάθε δυνατότητα να πάει η σκέψη παραπέρα. Στήσαν κόμματα. Ομάδες στόχους. Παγίδες για αφελείς και απολίτικους. Σε μια παρέα ζωντανή κι όχι τήλε, άμα πεις μια χοντράδα, μια κρυάδα, μια μαλακία βρε αδερφέ, εισπράττεις άμεσα την αντίδραση. Νιώθεις ότι μπορεί και να βρεθείς στην απ’ έξω. Εχεις, και καταβάλεις και το τίμημά της. Επιλογή. Στο Τ όμως δεν μπορείς να φανταστείς πόσους ίδιους με σένα μπορείς να βρεις. Δεν τους ξέρεις, δεν τους έχεις διαλέξει. Αλλά δεν σ’ αφήνουν μόνο. Κι έτσι νομιμοποιείς κάθε εκτόνωσή σου χωρίς τίμημα ώσπου… Εκπαιδεύεσαι να μπορείς να ξέρεις χωρίς να μαθαίνεις, χωρίς να κοπιάζεις, τα πάντα και προπάντων τον εαυτό που σου υπαγορεύουν άλλοι. Κουκίδα σε κάδρο.
Απ’ όλο τον ντόρο για την κοπελιά που έχασε την Ολημπιάδα, απ’ την έκλυση τόνων σχολιαστικής ανοησίας και διατεταγμένων όψιμων πραιτωριανών υπέρ και κατά, χάθηκε η ουσία. Που κρύβεται στην παιδευτική ένδεια περιβεβλημένη την τήβενο της καθαρότητας. «Είμαι μόνον αθλήτρια, τίποτε άλλο»… Οπως μόνον εργάτης, μόνον αφεντικό, μόνον ζώον κι όχι πολτικόν ζώον. Οπότε κολοσσαίο ο στίβος και οι μονομάχοι τουήτερς κι απάνω τούρλα κι ο νοών νοήτω…

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Η πρόταση του ΚΚΕ για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων

Posted by amartwlos στο 29 Ιουλίου , 2012

Ομιλία του Μάκη Παπαδόπουλου, υπεύθυνου του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ, στην εκδήλωση της Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας του ΚΚΕ την περασμένη Τετάρτη στη Λάρισα
Με το μανδύα της προστασίας του υδατικού περιβάλλοντος και της καλής κατάστασης των υδατικών σωμάτων, μεθοδεύεται η αύξηση της τιμολόγησης του νερού, ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα
ICON
Το οξυμένο πρόβλημα του υδατικού ελλείμματος της Θεσσαλίας αποτελεί ένα από τα εμβληματικά παραδείγματα του αντιλαϊκού δρόμου ανάπτυξης που ακολουθεί η χώρα μας. Αρκεί κυριολεκτικά να σκεφτούμε γιατί εδώ και 3 δεκαετίες δεν λύνεται το πρόβλημα της αναβάθμισης των υδατικών πόρων της Θεσσαλίας, για να βγάλουμεγενικότερα ασφαλή συμπεράσματα για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Αξίζει πραγματικά να προβληματιστούμε και να εντοπίσουμε ποια είναι η πραγματική αιτία, ο πραγματικός ένοχος για τη σημερινή κατάσταση.
Μήπως υπάρχει άγνοια των αναγκών της περιοχής, συνολική έλλειψη υδατικών πόρων στη χώρα μας, αδυναμία προσδιορισμού τεχνικών και οργανωτικών λύσεων, αμφιβολία για τα θετικά αποτελέσματα από την υλοποίηση έργων και πολιτικών που θα καλύψουν ουσιαστικά το υδατικό έλλειμμα της Θεσσαλίας;
Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα ζητήματα έχουν απαντηθεί και αναλυθεί πριν από δεκαετίες σε επιστημονικό επίπεδο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ανισόμετρη κατανομή των βροχοπτώσεων και απορροών που υπάρχει μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ελλάδας και το σημαντικό πλεόνασμα που παρουσιάζει το επιφανειακό υδατικό δυναμικό της Αιτωλοακαρνανίας, ακόμα και μετά την εκτροπή 600 εκατ. κυβ. νερού προς τη Θεσσαλία και μάλιστα χωρίς να συνυπολογίσουμε τα υπόγεια ύδατα της περιοχής.
Οι υδατικοί πόροι της ευρύτερης λεκάνης του Αχελώου παρουσιάζουν υπερεπάρκεια σε σχέση με τις επιβαλλόμενες ζητήσεις για όλες τις χρήσεις. Τα έργα μερικής εκτροπής μπορούν και πρέπει να γίνουν.

Με σαφήνεια έχουν επίσης προσδιοριστεί τα πολλαπλά οφέλη από την ολοκλήρωση και συνδυασμένη ενεργοποίηση ενός συνόλου τεχνικών έργων υλοποίησης και αξιοποίησης της μερικής εκτροπής ποσοτήτων νερού του ποταμού Αχελώου προς τη Θεσσαλία.

Αναφερόμαστε ενδεικτικά στα φράγματα και στους υδροηλεκτρικούς σταθμούς της Μεσοχώρας και της Συκιάς, στη σήραγγα εκτροπής και στα σύνοδα αναρρυθμιστικά έργα τα οποία σε συνδυασμό με τα περιβαλλοντικά έργα ανασύστασης και διατήρησης της λίμνης Κάρλας και Σμοκόβου μπορούν να συμβάλλουν αποφασιστικά ώστε:

  • Να αντιμετωπιστεί το οξύ πρόβλημα της υποβάθμισης της ποσότητας και ποιότητας των υπόγειων υδροφορέων της Θεσσαλίας.
  • Να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υποβάθμισης των εδαφών σε ορισμένες περιοχές της Θεσσαλίας.
  • Να αναβαθμισθεί η ποιότητα και να εξασφαλισθεί η αναγκαία ποσότητα νερών στον ποταμό Πηνειό ώστε να προστατευθούν οι οικολογικές λειτουργίες του και η αξιόλογη φυσική περιοχή των εκβολών του (δέλτα Πηνειού).
  • Να εξασφαλισθεί η ύδρευση των μεγάλων αστικών συγκροτημάτων της Θεσσαλίας (κυρίως Λάρισας και Βόλου).
  • Να εξασφαλισθεί και να αυξηθεί η άρδευση των ανεπαρκώς σήμερα αρδευομένων εκτάσεων της Θεσσαλίας.
  • Να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση της χώρας με την αξιοποίηση του ανεκμετάλλευτου υδροδυναμικού καθώς και την πολλαπλή κοινωνική ωφέλεια των μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων που διαφυλάσσουν πολύτιμους υδατικούς πόρους στους υδροταμιευτήρες τους κατά τη χειμερινή περίοδο, για να τους διαθέσουν κατά τη θερινή.

Πρόκειται για έργα που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αξιοποίηση των εγχώριων παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, στην κάλυψη σύγχρονων διατροφικών αναγκών, στην προστασία του περιβάλλοντος, στη μείωση του εμπορικού ελλείμματος της χώρας σε αγροτικά προϊόντα. Θα μπορούσαν, ιδιαίτερα, να συμβάλλουν σε συνδυασμό με τη βελτίωση του υπάρχοντος αρδευτικού δικτύου και την αξιοποίηση τεχνικών εξοικονόμησης νερού, στην εξάλειψη του προβλήματος της πλημμελούς άρδευσης των αροτριαίων καλλιεργειών, οι οποίες τροφοδοτούν εγχώριες βιομηχανικές μονάδες (π.χ. εκκοκκιστήρια, εργοστάσια μεταποίησης τροφίμων, μονάδες επεξεργασίας ζάχαρης, σιτηρών, τυποποίησης οσπρίων). Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο βιομηχανικός άξονας Λάρισας – Βόλου και οι αντίστοιχες ΒΙΠΕ.

Ο πραγματικός ένοχος

Προκύπτει λοιπόν αβίαστα το ερώτημα: Ποιο είναι το πραγματικό εμπόδιο στην κάλυψη των οξυμένων λαϊκών αναγκών σχετικά με το νερό στη Θεσσαλία και γενικότερα στη χώρα μας;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, δημόσιος τομέας στην υπηρεσία του λαού, κκε | Leave a Comment »

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ΣΤΙΣ 28 ΙΟΥΛΗ 2012

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2012

 

 

Συνάδελφοι απεργοί Χαλυβουργοί,

Στην προηγούμενη συνέλευσή μας είχαμε πει πως πάμε στη συνάντηση με τον υπουργό εργασίας χωρίς αυταπάτες, και επιβεβαιωθήκαμε. Αποδείχτηκε ότι ο υπουργός σε συνεννόηση με το Μάνεση εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία. Εμπαίζει τους Χαλυβουργούς, παίζοντας το ρόλο του ταχυδρόμου ανάμεσα στο σωματείο και την εργοδοσία. Μας παραπλανά ότι δήθεν θα μελετήσει τις προτάσεις μας για να κερδίσει χρόνο για το Μάνεση. Με τη τρομοκρατία και τη βία των ΜΑΤ, με απειλές και εκβιαστικά τηλεφωνήματα στα σπίτια των απεργών, εκμεταλλεύοντας τη φτώχεια και τις δυσκολίες που έχουμε μετά από εννέα μήνες απεργίας, έχουν στόχο να μας διασπάσουν, να απομονώσουν το σωματείο για να μπορούν στη συνέχεια μαζί με την εργοδοσία να επιβάλουν χωρίς εμπόδια τα αντεργατικά τους σχέδια. Είναι γελασμένοι αν νομίζουν πως θα τους αφήσουμε να πετύχουν αυτό το στόχο τους. Το καθήκον μας είναι να τους αποτρέψουμε για να μπορούμε μαζί με το σωματείο μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.  

 

Συνάδελφοι  απεργοί Χαλυβουργοί,

Πριν  από 272  μέρες  απέναντι στο εκβιαστικό  δίλλημα  του Μάνεση, πεντάωρο ή 180  απολύσεις, μέσα από την συνέλευση μας απαντήσαμε ομόφωνα απεργία.  Κάναμε δηλαδή  ότι έπρεπε   να κάνει κάθε  τίμιος  εργάτης  που σέβεται  τον εαυτό του  και την τάξη  του.

 

Κανένας  μας  τότε, δεν μπορούσε  να  προβλέψει  ότι ξεκινούσαμε ένα  απεργιακό αγώνα, ο  οποίος  θα εξελισσόταν σε ένα από  τους  πιο  λαμπρούς του  εργατικού  κινήματος της  χώρας  μας και διεθνώς, σε ορόσημο.

 

Κανένας  μας  τότε,  δεν  μπορούσε να  φανταστεί  ότι  είχαμε  τόση μεγάλη  δύναμη, αντοχή, ώστε  να  αντιμετωπίσουμε παλικαρίσια  μια  σειρά  εμπόδια  και  παγίδες,  πρωτόγνωρα  για  εμάς.

 

Κανένας μας τότε,  δεν μπορούσε  να φανταστεί  ότι  θα μπορούσαμε  να  οργανώσουμε  ένα  τέτοιο  μεγαλειώδη και σύνθετο αγώνα που θα πυροδοτούσε ένα πρωτόγνωρο κύμα αλληλεγγύης απ’ όλο τον κόσμο, που οι εργάτες θα το έκαναν δική τους υπόθεση.

 

Κανένας μας τότε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι  θα  γίνουμε  αντικείμενο εκτίμησης, θαυμασμού από τους εργαζόμενους όλου του κόσμου.  Ότι  θα  γινόμασταν  η  αφορμή για  να  αναδειχθούνε   πιο  πολύ τα  βάσανα  των  βιομηχανικών  εργατών  και η  αναλγησία  των  αφεντικών, η ανειρήνευτη πάλη των δυο αντίθετων κόσμων.

 

Αποδείξαμε  ότι  είμαστε ικανοί,  όχι  μόνο για να  βγάζουμε μέσα από τη φωτιά και το σίδερο χρυσό  για τα  σεντούκια  του Μάνεση, αλλά και  για να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Να οργανώνουμε  συλλογικά  και  να περιφρουρούμε μεγάλους  και  σκληρούς  ταξικούς  αγώνες. Το συμπέρασμα είναι ότι ποτέ δεν θα τα μαθαίναμε και δεν θα τα αποκτούσαμε αυτά, αν δεν νικούσαμε το φόβο. Αν δεν είχαμε μπει ενωμένοι και αποφασισμένοι στον αγώνα.

Έχουμε ένα πολύ πλούσιο απολογισμό

Οργανώσαμε 20 συνελεύσεις,  όπου  συλλογικά εκτιμούσαμε την κατάσταση  και  καθορίζαμε  τα  επόμενα  βήματα  μας.  Συγκροτήσαμε  στο  πλάι του ΔΣ,  διάφορες  επιτροπές που  βοηθούσαν  στην  καλύτερη  οργάνωση,  στην περιφρούρηση, στην προπαγάνδιση και στην αλληλεγγύη. Μπήκανε όλα  τα  μέλη των οικογενειών μας  στον  αγώνα, γυναίκες και παιδιά.

 

Απευθύναμε  ανοιχτό κάλεσμα  προς όλη  την εργατική τάξη  και τον εργαζόμενο λαό, για  να  στηρίξει  τον αγώνα μας. Πυροδοτήσαμε ένα πρωτόγνωρο  κίνημα  αλληλεγγύης  από  όλες  τις  γωνιές  της Ελλάδας και  από  πολλά  μέρη του  εξωτερικού.

 

Διοργανώσαμε μπροστά  στο εργοστάσιο πάνω από 50 εκδηλώσεις. συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, συναυλίες, παρουσιάσεις  βιβλίων, εκδηλώσεις για τα  παιδιά, για τις  γυναίκες. Κάναμε  όλοι  μαζί  Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Απόκριες, Πάσχα, γίναμε μέσα από τον αγώνα «μια οικογένεια» όπως πρέπει να είναι οι εργάτες.

 

Από  την πύλη της Χαλυβουργίας  πέρασαν χιλιάδες  εργαζόμενοι, νέοι, συνταξιούχοι, χιλιάδες  μαθητές , σπουδαστές, εργαζόμενοι από  όλο τον κόσμο. Μετατράπηκε  σε  σχολείο ταξικής  διαπαιδαγώγησης  και  αφύπνισης.

 

Βγάλαμε  τον αγώνα μας έξω από  την πύλη της Χαλυβουργίας, έφτασε μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Μεταφέραμε  το κάλεσμα των Χαλυβουργών  σε  δεκάδες  εργοστάσια  στην Αττική  και σε άλλες  πόλεις. Είναι  100δες  τα  συλλαλητήρια  και  οι  εκδηλώσεις αλληλεγγύης  που  έγιναν  σε όλα  τα  μέρη  της  Ελλάδας  και σε  10δες  πόλεις  του  εξωτερικού.

 

Προκαλέσαμε  μια  σειρά  απεργίες αλληλεγγύης  στο Θριάσιο ,  στην Αττική,  στον Βόλο, στο να οργανωθεί καλύτερα η αντίσταση των εργατών σε πολλούς χώρους δουλειάς.

 

Ο  αγώνας  μας έγινε  πηγή αγωνιστικής έμπνευσης   για  τους   εργάτες, για τους νέους, για τους μαθητές. Είναι 100δες  και συγκινητικά τα  γράμματα  από μαθητές  που  έκφρασαν  την αλληλεγγύη  τους. Γράφτηκαν  ποιήματα, φτιάχτηκαν τραγούδια και  είναι σίγουρο ότι θα γραφτούν ακόμα  περισσότερα  στο μέλλον. Ο αγώνας μας θα διαβάζεται, θα συζητιέται και θα τραγουδιέται για πολλά χρόνια ακόμα.

 

Ο  «άγνωστος» Χαλυβουργός  του Ασπροπύργου,  έγινε  σημείο αναφοράς  για   εκατομμύρια  εργάτες    σε  όλο  τον κόσμο. Ο αγώνας μας  γράφτηκε ήδη με χρυσά γράμματα στην ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια. Πρόσφερε πλούσια πείρα και συμπεράσματα για αξιοποίηση στους μελλοντικούς αγώνες. Για αυτό η προσφορά του είναι τεράστια.

 

Ορισμένοι καλοπροαίρετα ή   και άλλοι κακοπροαίρετα αναρωτιούνται : «τι βγήκε από αυτό τον αγώνα», «τι κέρδισαν οι χαλυβουργοί, αφού τα  αιτήματα  τους  δεν υλοποιήθηκαν».

Εμείς τους λέμε πως η απάντηση είναι απλή. Κανένας μεγάλος αγώνας δεν έγινε ούτε θα γίνει, έχοντας εκ των προτέρων εξασφαλισμένους τους όρους για τη νίκη, έχοντας προβλέψει αλάθητα όλες τις πιθανότητες. Στη ζωή τέτοιοι αγώνες δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο στα μυαλά των γραφειοκρατών, των βολεμένων, των φοβισμένων, και των συμβιβασμένων.

 

Κανένας πραγματικός αγώνας δεν γίνεται χωρίς θυσίες, ακόμα και νεκρούς. Η ιστορία του εργατικού   κινήματος  το επιβεβαιώνει. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, γιατί όλοι μας βοηθάνε να διδασκόμαστε, να γίνουμε καλύτεροι. Αυτά που πήγε να αφαιρέσει ο Μάνεσης από εμάς, κάποιοι άλλοι πριν από εμάς, τα κατέκτησαν με σκληρούς και αιματηρούς αγώνες.

 

Κάθε αγώνας είναι συνέχεια των προηγούμενων και προετοιμάζει τους επόμενους. Είναι μια μάχη στον πόλεμο που κάνουν οι εργάτες μέχρι να καταργήσουν την εκμετάλλευση, να ανατρέψουν τους εκμεταλλευτές τους, να πάρουνε την εξουσία και να οικοδομήσουνε την δική τους κοινωνία.

 

Το αποτέλεσμα ενός αγώνα δεν μετριέται μόνο με το πόσα παίρνεις ή δεν παίρνεις στο χέρι. Υπάρχουν αγώνες που προσφέρουν πολύ περισσότερα από όσα παίρνεις στο χέρι, γιατί προετοιμάζουν τα επόμενα βήματα, τις επόμενες μάχες συνολικά της εργατικής τάξης. Βοηθάνε σημαντικά στην γενικότερη αφύπνιση, να σπάσει η τρομοκρατία, γίνονται ορόσημα. Τέτοιος είναι ο απεργιακός αγώνας των  Χαλυβουργών, με τέτοια κριτήρια πρέπει να κριθεί. Έτσι τον έχουνε κρίνει όλοι οι εργαζόμενοι, για αυτό εδώ και αρκετό καιρό, μας θεωρούν ήδη νικητές.

 

Τι καταφέραμε με τον αγώνα μας

Ο δικός μας αγώνας έφερε  στο  προσκήνιο τη δύναμη και την αξία του ενωμένου ταξικού αγώνα, το μεγαλείο και τη δύναμη της εργατικής αλληλεγγύης. Τα χαρίσματα και τις καλές παραδόσεις του εργατικού και λαϊκού κινήματος στη χώρα μας. Τα ατσάλινα, πειθαρχημένα πρωτοπόρα χαρακτηριστικά του βιομηχανικού εργάτη.

 

Έσπασε το φόβο, τον τσαμπουκά της εργοδοσίας, χτύπησε τη μοιρολατρία, την κλάψα και τη γκρίνια. Προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στο λεγόμενο ρεαλισμό, στη συμβιβαστική λογική του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, στην απάτη του λεγόμενου κοινωνικού διαλόγου.

 

Απέδειξε με πολύ παραστατικό τρόπο ποιοι είναι οι παραγωγοί του πλούτου, και ποιοι είναι αυτοί που τον κλέβουν. Έριξε περισσότερο φως στο δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει κάθε τίμιος εργάτης που σέβεται τον εαυτό του, την τάξη του, απέναντι στην κόλαση που πάνε να τον ρίξουν.

 

Βοήθησε να αναδειχτούν οι δυσκολίες αυτού του δρόμου. Ότι δεν είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα, ότι το κάθε βήμα προς τα μπρος θα απαιτεί κόπο, θυσίες, σύγκρουση με αδίστακτους και ισχυρούς αντιπάλους και μηχανισμούς, με την κρατική και εργοδοτική βία.

 

Ανέκοψε έστω και προσωρινά, τους αντεργατικούς σχεδιασμούς της εργοδοσίας, στην περιοχή του Θριάσειου και συνολικότερα της Αττικής. Η απεργία ξεκίνησε τη στιγμή που προετοιμαζόταν νέα γενικευμένη επίθεση, όπου πολλές μεγάλες επιχειρήσεις στην περιοχή και γενικότερα είχαν σχεδιάσει  να προχωρήσουν σε 5ωρα, 4ωρα, σε μειώσεις μισθών. Λόγω της απεργίας αναστάλθηκε προσωρινά η εφαρμογή τους.

 

Φώτισε περισσότερο την κόλαση που υπάρχει μέσα στα εργοστάσια. Ότι πίσω από τις βίλες και τη χλιδή του κάθε Μάνεση βρίσκεται η εκμετάλλευση, ο ιδρώτας, η δυστυχία, η φτώχια, τα σακατεμένα κορμιά των εργατών και οι νεκροί τους.

 

Στην πύλη της Χαλυβουργίας αναδείχτηκε πιο παραστατικά η σύγκρουση δύο αντίθετων τάξεων, δύο αντίθετων κόσμων, δύο αντίθετων πολιτισμών. Από τη μία η τάξη του Μάνεση, με την κυβέρνησή της, το κράτος της, τη δικαιοσύνη της, τα μέσα προπαγάνδας της, και τους ανθρώπους της στα συνδικάτα. Από την άλλη οι Χαλυβουργοί, με την τάξη τους, με τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη, του ταξικού εργατικού κινήματος και των συμμάχων τους.

 

Από τη μία το πρότυπο της αστικής τάξης, δηλαδή του υποταγμένου στην εργοδοσία, του απεργοσπάστη, του ανθρώπου που “τον ενδιαφέρει μόνο το τομάρι του”, που γι’ αυτό πουλάει ακόμα και το μέλλον των παιδιών του. Αυτού που βγαίνει στην τηλεόραση και χωρίς ντροπή δηλώνει “ότι αφού ο Μάνεσης μου λέει να δουλέψω με αυτά που έδινε προηγούμενα δεν υπάρχει λόγος να απεργώ”, και δεν τον ενδιαφέρει τι θα γίνει με τους 120 απολυμένους συναδέλφους τους.

 

Από την άλλη είναι το πρότυπο του απεργού Χαλυβουργού, που για εννιά μήνες απεργεί, για να επαναπροσληφθεί ο συνάδελφός του στη δουλειά. Που έχει υποβάλλει τον εαυτό του και την οικογένειά του σε απίστευτη οικονομική και γενικότερη ταλαιπωρία, και παλεύει για την αξιοπρέπεια, την τιμή τη δική του και της τάξης του, που έβαλε το εμείς πάνω από το εγώ του.

 

Από τη μία είναι ο φοβισμένος, που η ιστορία θα τον βάλει εκεί που πρέπει στα αζήτητα, στα σκουπίδια, και τα παιδιά του θα ντρέπονται γι’ αυτόν. Από την άλλη ο ήρωας, που οι επόμενες γενιές της εργατικής τάξης θα τον αναφέρουν πάντα ως πρότυπο, θα προσπαθούν να του μοιάσουν και τα παιδιά του θα καμαρώνουν

 

Από τη μία η υποταγή, η σαπίλα, ο βάλτος, το γλείψιμο, το πισωγύρισμα. Από την άλλη η υπερηφάνια, το καύσιμο για να κινείται ο τροχός της ιστορίας προς τα μπροστά, προς την απελευθέρωση συνολικά της εργατικής τάξης από την εκμετάλλευση.

Εμείς από αυτή τη σκληρή αναμέτρηση βγήκαμε νικητές.

Μας είχαν παρεξηγήσει. Νόμιζαν ότι μπορούσαν να μας ξεγελάσουν με ένα ξεροκόμματο. Ότι το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε  ήταν να είμαστε σκλάβοι. Να δουλεύουμε με σκυμμένο το κεφάλι και να λιώνουμε το σίδερο για να βγάζουν κέρδος, για να ζούνε όλοι αυτοί καλά.

 

Κανένας από τους αντιπάλους μας, ο Μάνεσης, η κυβέρνηση, ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν μας περίμεναν τόσο δυνατούς. Μας υποτίμησαν, μας θεωρούσαν κατώτερους, φοβισμένους, με σκυμμένο το κεφάλι και έχασαν πανηγυρικά. Νόμιζαν ότι θα μας φοβίσουν, θα μας γονατίσουν, θα μας απομονώσουν από τους υπόλοιπους εργάτες και γελάστηκαν οικτρά.

 

Επιχείρησαν ακόμα, να αμαυρώσουν την προσπάθεια που έκαναν χιλιάδες εργαζόμενοι, να στηρίξουν και υλικά τον αγώνα μας, λέγοντας ότι “πληρωνόμαστε για να απεργούμε”. Προσπάθησαν να ταυτίσουν με την εξαγορά την εργατική αλληλεγγύη που μας προσέφερε από το υστέρημά της η εργατική τάξη για να αντέξουμε εμείς και οι οικογένειές μας.

 

Δεν τα κατάφεραν όμως, γιατί ο δικός μας μεγαλειώδης αγώνας δε λερώνεται, δεν τον πιάνει η λάσπη. Την ίδια τύχη θα έχουν όσοι και στο μέλλον προσπαθήσουν να λερώσουν τον αγώνα μας. Εμείς μιλήσαμε με τα έργα μας και όχι με ανέξοδες, παχιές κουβέντες. Μακριά από εμάς, τα εκ του ασφαλούς  μαθήματα αγωνιστικότητας.

 

Τους νικήσαμε όλους, αυτός είναι ο δικός μας απολογισμός. Τους νικήσαμε γιατί είχαμε το δίκιο με το μέρος μας, γιατί είμαστε ενωμένοι. Γιατί δεν μπόρεσαν να μας διασπάσουν με όσες προσπάθειες και αν έκαναν. Γιατί δουλεύαμε με βάση το «ένας για όλους και όλοι για έναν». Γιατί παλεύαμε και ταυτόχρονα περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 4 Σχόλια »

Τι κρύβεται πίσω από τον εθνικισμό

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2012

Τα χαιρέκακα σχόλια με τα οποία υποδέχθηκε η ελληνική κοινή γνώμη την “έλλειψη πολιτισμού και ιστορίας” των Βρετανών μετά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων αποδεικνύουν την εθνική μας υποκρισία. Όταν δεν είμαστε ανώτεροι από τους άλλους (Αφρικανούς, Πακιστανούς, Αφγανούς) τότε βολευόμαστε με το να είναι οι άλλοι (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί) κατώτεροι από εμάς.

Το πιο προβληματικό όμως, είναι ότι μιλούν για την ιστορία και το μεγαλείο του πολιτισμού της Ελλάδας άνθρωποι που έχουν τόση σχέση με αυτά όση οι Άγγλοι με τα σκυλάδικα…

Posted in πολιτισμός, πολιτικη | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Απόφαση για αναστολή της απεργίας στη Χαλυβουργία

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2012

Την αναστολή των κινητοποιήσεων τους αποφάσισαν οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία μετά από 272 ημέρες απεργίας.

 

Την αναστολή της απεργίας τους αποφάσισαν οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία μετά απο 272 ημερες απεργίας.
Μετά απο σχετική εισήγηση του ΔΣ του σωματείου τους, έγινε μυστική ψηφοφορία κατα την οποία 107 ψύφισαν υπερ της αναστολής, 14 κατά ενώ 29 άτομα δεν ψήφισαν καθόλου.
Οπως αποφασίστηκε επίσης, στις 6 το πρωί της Δευτέρας οι εργαζόμενοι θα συγκεντρωθούν στην είσοδο του εργοστασίου και όπως είπαν, αν έχουν αποχωρήσει τα ΜΑΤ, θα μπουν στους χώρους εργασίας.
Οι απεργοί συναντήθηκαν χθες με τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση απο τον οποίο ζήτησαν την άμεση επαναπρόσληψη κάποιων από τους απολυμένους συναδέλφους τους και την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων από το χώρο του εργοστασίου.
Όπως υποστηρίζει η πλευρά των απεργών, χθες το βράδυ, επικοινώνησε ο γραμματέας του υπουργού με το προεδρείο του σωματείου και τους ενημέρωσε οτι λόγω των συγκυριών, η ιδιοκτησία της Χαλυβουργίας δεν μπορεί να κάνει δεκτό το αίτημά τους για την επαναπρόσληψη τουλάχιστον 40 απολυμένων συναδέλφων τους και την απομάκρυνση των ΜΑΤ απο το εργοστάσιο.
Υπενθυμίζεται οτι τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου, μετά απο εισαγγελλική εντολή έγινε επέμβαση των ΜΑΤ στο εργοστάσιο που κυριολεκτικά άναψε το φιτίλι για την κόντρα κυβέρνησης και αριστεράς.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΑΓΑΝΗΣ

Πηγή: Newsit

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Η σαπίλα του αθλητισμού τους…

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2012

Η απαράδεκτη αναφορά της Βούλας Παπαχρήστου («Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα… Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό») προκάλεσε τον αποκλεισμό της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Δεν είναι το μοναδικό κρούσμα που εμφανίζεται στο χώρο του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού και κυρίως στους κόλπους των εθνικών ομάδων. Εχουμε ακούσει στο παρελθόν εθνικιστικά παραληρήματα και επιδείξεις εθνικής υπεροψίας, για τα …DNA των Ελλήνων που είναι τα κορυφαία, για το πως «προσκυνούν όλοι μπροστά στην ελληνική ψυχή», το πως «περνάνε αυτοί που σας χρωστάνε» και άλλα τέτοια… Και όχι μόνο από τους αθλητές, αλλά και από τα αστικά Μέσα Ενημέρωσης, αλλά και από πολιτικούς ή αθλητικούς παράγοντες.
Τα παραπάνω είναι ένα το κρατούμενο. Και δείχνουν τη λογική που διέπει τη διεξαγωγή των αθλητικών διοργανώσεων όπου κυριαρχεί το πνεύμα της εμπορευματοποίησης, του άκρατου ανταγωνισμού, της ντόπας, των πολυεθνικών χορηγών. Μέσα σε όλη αυτή τη σαπίλα η επίδειξη της δήθεν ανωτερότητας των εθνών μέσω των διακρίσεων έναντι των άλλων, με δημόσιες αναφορές και τοποθετήσεις όπως αυτή της αθλήτριας, μοιάζει σαν φυσικό επακόλουθο. Διότι οι αξίες και τα ιδανικά που καλλιεργούνται μέσα από τον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό – κορυφαία έκφρασή του είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες – μόνο τέτοια φαινόμενα μπορούν να γεννήσουν. Δεν είναι καθόλου άσχετο το γεγονός ότι μόλις χτες, μία μέρα πριν την έναρξη των αγώνων, αποκαλύφθηκε ότι ένας Ελληνας αθλητής ήταν ντοπαρισμένος. Μία ακόμα πλευρά του ίδιου προβλήματος…
Από αυτή τη σκοπιά έχει σημασία να δούμε ορισμένα ζητήματα που ανέκυψαν με αφορμή την υπόθεση της Βούλας Παπαχρήστου.
1. Η ΕΟΕ που αποφάσισε τον αποκλεισμό της επικαλέστηκε τα «Ολυμπιακά Ιδεώδη» και τις «αξίες του Ολυμπισμού».

Ποιος τα εκφράζει αυτά; Μήπως οι αθλητές που αγωνίζονται και πίσω τους κρύβονται τεράστια κέρδη και συμφέροντα των χορηγών τους; Μήπως οι διοργανώσεις που επιφέρουν δισεκατομμύρια δολάρια στους χορηγούς της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής; Μήπως το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» και ο «κότινος», που ως σηματάκια εμπορικής εκμετάλλευσης γεμίζουν με πακτωλό χρημάτων τα ταμεία των μεγάλων ή μικρών χορηγών της ΔΟΕ και των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών της κάθε χώρας; Μήπως η περίφημη «Ολυμπιακή Ιδέα» που μοστράρουν η «Coca Cola», η «Αdidas», η «Samsung», η «Panasonic» και τα «Μac Donald’s» (χορηγοί της ΔΟΕ και των Ολυμπιακών Αγώνων) που την ίδια στιγμή πίνουν το αίμα εκατομμυρίων εργατών – ακόμα και ανήλικων παιδιών που τα βάζουν να δουλεύουν για 1 ευρώ την εβδομάδα – σε όλο τον κόσμο για να αυξήσουν τα κέρδη τους;

2. Η αθλήτρια ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε μόλις ξεσηκώθηκε σάλος από τις απαράδεκτες αναφορές της ήταν να ζητήσει συγγνώμη από τους χορηγούς και τις εταιρείες που τη σπονσοράρουν.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού η αθλητική βιομηχανία που έχουν στήσει είναι ταυτισμένη με το προσκύνημα στις πολυεθνικές και τις απαιτήσεις τους. Ο τζίρος των εταιρειών που έχουν αναλάβει την παραγωγή και διακίνηση των εμπορευμάτων, των τηλεοπτικών δικαιωμάτων είναι εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Οι «αθάνατοι» της Λοζάνης και οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες – χορηγοί τους παραμυθιάζουν τους λαούς και ιδιαίτερα τη νεολαία με τα ιδεώδη του Ολυμπισμού, προβάλλοντάς τους τις σάπιες αξίες του αδυσώπητου ανταγωνισμού, του ατομικού πλουτισμού, κόντρα στις αξίες της άμιλλας για τη συλλογική πρόοδο.

Posted in αθλητισμός ή εμπορευματοποίηση | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Ο ταρίφας και τα τρισεκατομμύρια.

Posted by redship στο 26 Ιουλίου , 2012

αναδημοσίευση  από   black bedlam
Θέλουν ανοιχτά τα εργοστάσια.
Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας έχει δικαίωμα στην εργασία και το κράτος είναι υποχρεωμένο με βάση και το Σύνταγμα να την προστατεύει να μεριμνά για την δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών   ΕΔΩ (άρθρο 22 του Συντάγματος)
Κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν καταλαβαίνουμε όλοι μας.
  
Μιλάω με πολύ κόσμο στο φούρνο, στον μανάβη, στο S/M, στο ταξί(κυρίως στο ταξί), με τους φίλους, με γνωστούς, ακόμη και με άγνωστους.
Κάποτε μια κοπελιά στην γειτονιά πριν χρόνια μου είπε: 
-«Μα πώς τα καταφέρνεις και ότι και να λέμε εσύ το γυρίζεις στην πολιτική»;
Μα τι σχέση έχει τώρα η πολιτική με την μόδα»;
Έλα ντε, τι σχέση έχει η πολιτική με την μόδα;
Ότι σχέση έχει το ψωμί με το σιτάρι!
Τώρα βέβαια και κάτω από τις συνθήκες που καλούμαστε να ζήσουμε, (εγώ θα πω κάτω από τις συνθήκες που καλούμαστε να ανατρέψουμε),ακόμη περισσότερο.
Το πρώτο που ρωτάς είναι τι γίνεται με την δουλειά.
Η απάντηση δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο.
Αλλά ο φίλος που έχεις ρωτήσει δεν διστάζει να σου περιγράψει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.
Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι:
«Και εσύ πώς σκέφτεσαι να το αντιμετωπίσεις».
Έτσι ξετυλίγεται μια κουβέντα που τις περισσότερες,φορές, σε αφήνει εμβρόντητο,από τις απόψεις που του έχουν καλλιεργηθεί.
Και μιας και ο λόγος και  για την ανεργία και ειδικότερα για την  χαλυβουργία,ακούς ότι δεν μπορείς να πιστέψεις.
Ανεργία!
-*1.500.000 άνεργοι!(είναι το μόνο σωστό που ξέρει),δεν λέω έχουν τα δίκια τους οι Χαλυβουργοί,
(κάτι του ψιθυρίζει το εργατικό του ένστικτο), αλλά με ποιο δικαίωμα στερείς το δικαίωμα του άλλου που θέλει να δουλέψει! (τελικά επικρατεί ο Πρετεντέρης που κρύβεται μέσα του)
 
-*Μα έχουμε κρίση, τα εργοστάσια δεν έχουν τις παραγγελίες που είχαν το προηγούμενο διάστημα,τι να κάνει ο εργοδότης, για να μην κάνει απολύσεις σου προτείνει, (επιβάλει, για να λέμε σωστά τα πράγματα) μείωση του ημερομίσθιου,ελάττωση των ωρών εργασίας,γιατί διαφορετικά θα το κλείσει!
 
-*Μα τι λέτε τώρα, ο βιομήχανος έχει ρίξει τόσα κεφάλαια, έχει ρισκάρει και κάθε μέρα παίρνει ρίσκο.
Ο εργαζόμενος μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, παίρνει το μηνιάτικό του.
 
-*Ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να ανταγωνιστεί στην αγορά Όταν από την Κίνα έρχεται τόσο φθηνό εμπόρευμα γιατί τα μεροκάματα είναι τόσο χαμηλά, αυτός είναι υποχρεωμένος να ρίξει το κόστος εργασίας,να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων του!
 
Αυτά και άλλα πολλά μου έλεγε σήμερα ο Ταρίφας πηγαίνοντας στο κέντρο.
Τι να του πρωτοαπαντήσεις, τι να του πρωτοπείς που εδώ πρέπει να του κατεβάσεις τόμους ολόκληρους και το βέβαιο είναι ότι θα είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητά.
Να του μιλήσεις για την βάση και το εποικοδόμημα, να του μιλήσεις για τις κοινωνικές σχέσεις και τις σχέσεις παραγωγής, να του μιλήσεις για το εμπόρευμα, την αξία, το κέρδος, την υπεραξία,το παραμύθι του «κόστους εργασίας»;
 
Ναι αλλά, μιλάμε την ίδια γλώσσα, μπορούμε και πρέπει να συνενοηθούμε. 
Στο κάτω κάτω από την ίδια μεριά του στρατοπέδου βρισκόμαστε.
…………………….
-Έτσι λοιπόν καθώς περπατούσε μια μέρα του έστειλε ο καλός Θεός τρισεκατομμύρια.
Τα είδε και εθαύμασε, τα πήρε…. και επένδυσε!
Αγόρασε μια τεράστια έκταση και έχτισε ένα σύγχρονο οίκημα.
Το εξόπλισε με τα τελευταίου τύπου υπεραυτόματα μηχανήματα, εκπαιδεύτηκε και στην λειτουργία τους και, τέλος αγόρασε και τις πρώτες ύλες και …..
 
-Βάλε τώρα το κλειδί στην πόρτα, μπες μέσα, βάλε μπρος τις μηχανές και… δούλεψε.
Μόνος σου!
Μόνος σου!
Πόσα νομίζεις ότι μπορείς να βγάλεις στο τέλος του μήνα;
Σταμάτησε το ταξί στο πεζοδρόμιο.
Δεν μου μίλησε για κάποια δευτερόλεπτα,μετά γύρισε αργά,  με κοίταξε.
-«Τι μου λες τώρα, τι μου λες»; ψέλλισε.
-Εσύ λοιπόν να μου πεις, που τα βρήκε ο εργοδότης σου τα λεφτά, ποιος του παράγει τον πλούτο;
Κατάλαβε ένα πράγμα,το δεντράκι μπροστά στην πόρτα σου, τραπεζάκι από μόνο του δεν θα γίνει ποτέ και το ταξί σου, ποτέ δεν θα με πάει από μόνο του στον προορισμό μου.
Κοίτα γύρω σου, ότι βλέπεις, ότι υπάρχει είναι δουλεμένο από το  μυαλό και τα χέρια των  εργαζομένων.
Ο γιος μου σχεδιάζει τις μηχανές, ο αδερφός σου τις φτιάχνει, ο γείτονάς σου, εσύ,εγώ  τις δουλεύουμε.
Εμείς, εμείς είμαστε που παράγουμε όλον αυτόν τον πλούτο!

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Θανάσης Παφίλης: «Νόμος για την κυβέρνησή σας είναι τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου»

Posted by redship στο 26 Ιουλίου , 2012

 

 

 

 

από   ταξική  αντεπίθεση

 

Posted in πολιτικη | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Είμαστε όλοι κατά του φασισμού;

Posted by redship στο 26 Ιουλίου , 2012

από  το  2310net

 

Η υπόθεση της αθλήτριας με το Autan πήρε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολιτικές διαστάσεις. Η τιμωρία της έγινε αφορμή για να βγουν ξανά στην επιφάνεια οι γνωστές ακροδεξιές (τσιριχτές) φωνές, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το ρατσιστικό περιεχόμενο του σχολίου της και να μιλήσουν στην ουσία για πολιτική δίωξη. Σε κάθε περίπτωση η ιστορία της αθλήτριας έγινε ευκαιρία να αναζωπυρωθεί ο μύθος που θέλει την Χρυσή Αυγή να είναι το μόνο κόμμα εκτός του πολιτικού κατεστημένου, το κόμμα που όλοι πολεμούν γιατί το φοβούνται. Η Βούλα είναι, όπως δείχνουν οι διαδικτυακές της κινήσεις, οπαδός της Χ.Α. Όμως το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Η Βούλα είναι απλά κομίστρια μιας αντίληψης που τείνει να γίνει κυρίαρχη στον τόπο μας. Ενός ρατσισμού που καλλιεργήθηκε και μέσα από τον αθλητισμό. Η περιβόητη «ελληνική ψυχή» που κερδίζει μετάλλια και τρόπαια ήταν πάντα ο εθνικός μύθος που συνόδευε τις μεθυστικές χαρές που έφερναν οι επιτυχίες στον αθλητισμό. Η υποκρισία ήδη υπήρχε: ο Αμερικανός ή ο Τζαμαϊκανός αθλητής που σάρωνε τα μετάλλια και τα παγκόσμια ρεκόρ ήταν προϊόν ντόπας. Οι δικοί μας ποτέ, ήταν απλά ΈΛΛΗΝΕΣ! Ακόμα κι όταν αποκαλύφθηκαν κρούσματα ντοπαρίσματος Ελλήνων αθλητών δεν ήταν αρκετά για να μας δείξουν ότι απείχαμε έτη φωτός από τα δήθεν ολυμπιακά ιδεώδη.

 

Στο πρόσωπο της Παπαχρήστου το δήθεν δημοκρατικό μας σύστημα προσπαθεί να χτυπήσει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον φασισμό. Όμως και πάλι, όπως και στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής είναι σαν να πετάει λάδι στη φωτιά του φασισμού που σιγοκαίει τις ψυχές και τα μυαλά των Ελλήνων για χρόνια. Πως γίνεται να θίγεται για ένα ρατσιστικό σχόλιο η «δημοκρατία» μας η οποία στήνει φράγματα για να μην περάσουν οι μετανάστες; Πως γίνεται να θίγονται αυτοί που πρωτοστατούσαν το προηγούμενο διάστημα στην διαφήμιση των στρατοπέδων συγκέντρωσης των ‘λαθρο’μεταναστών; Πως έγιναν ξαφνικά ανθρωπιστές όσοι πριν λίγες εβδομάδες έδιναν στη δημοσιότητα φωτογραφίες των ιερόδουλων που ήταν φορείς του AIDS; Πως έγιναν ξαφνικά αντιφασίστες αυτοί που με φασιστικό τρόπο έδιναν εντολές για απροκάλυπτη κατασταλτική βία εναντίον όποιου τους ενοχλούσε και με ένα «ναι σε όλα» καταδίκαζαν εκατομμύρια ανθρώπους στην πείνα και την ανέχεια; Πως έγιναν ξαφνικά δημοκράτες οι υποστηρικτές του Παπαδήμου και οι συνεργάτες του ΔΝΤ; Σε τελική ανάλυση πως γίνεται να είναι αντιρατσιστές οι φανατικοί οπαδοί του συστήματος που γεννάει τον …ταξικό ρατσισμό ανάμεσα σε καπιταλιστές και εργάτες;

 

Η απόφαση για την τιμωρία της αθλήτριας, με την οποία συμφωνώ αλλά για άλλους λόγους, ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν η Χ.Α. για να μπορέσει να πείσει για τον δήθεν αντισυστημικό της ρόλο. Μην ξεχνάμε ότι η Χ.Α. εκτός από φανατικούς φίλους έχει αποκτήσει και όψιμους εχθρούς μετά την είσοδό της στη Βουλή. Όμως αυτοί οι εχθροί της είναι που την κάνουν πιο δυνατή. Γιατί ισχύει σε αυτή την περίπτωση το ρητό που λέει πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Και την Χ.Α. δεν μπορεί να την «σκοτώσει» το σύστημα που την γέννησε και την ανέθρεψε, το ίδιο το σύστημα που καλείται να υπερασπιστεί με τον τρόπο που ξέρει η Χ.Α.

 

Δεν μπορεί να είμαστε όλοι αντιφασίστες. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ο φασισμός με μια επίκληση στην υπό κατάρρευση δήθεν δημοκρατία τους. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μπούμε όλοι κάτω από την ίδια «δημοκρατική» σημαία και να αγωνιστούμε από κοινού ενάντια στον φασισμό. Τους τελευταίους μήνες πολλοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της Χ.Α. ερχόμενοι σε σύγκρουση μαζί της, κατορθώνοντας όμως (ανεξαρτήτως των προθέσεών τους) αντί να την αποδυναμώσουν, να την ενισχύσουν και να την βοηθήσουν να ριζωθεί στις συνειδήσεις των ψηφοφόρων της που μπορεί να μην ήξεραν τι ψήφιζαν στις πρώτες εκλογές. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

 

Τα ΜΜΕ. Όταν σύσσωμα τα ΜΜΕ «ανακαλύπτουν» την Χ.Α. και τη σχέση της με τον Χίτλερ και το ναζισμό και αναλαμβάνουν τον ρόλο είτε του καλού μπάτσου (Στ. Θεοδωράκης) είτε του κακού μπάτσου (Καψής) τότε το αποτέλεσμα δεν είναι και πολύ ευχάριστο. Όταν σε ‘μαλώνει’ και σε βρίζει ένας Καψής δεν μπορεί παρά αυτό να αποτελεί παράσημο.

 

Οι εκπρόσωποι του «πολιτικού κατεστημένου». Αλήθεια, όταν το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ τάσσονται κατά της Χ.Α. υπάρχει περίπτωση αυτό να μην είναι αυτό ενδεικτικό του αντισυστημικού χαρακτήρα που θέλει να δείξει ότι έχει η Χ.Α.;

 

Ο Μπουτάρης. Όταν σε βρίζει αυτός που έχει χαρακτηριστεί στο μυαλό του Έλληνα ως ανθέλληνας δεν μπορεί παρά αυτό να αποτελεί απόδειξη ότι είσαι σε σωστό «εθνικιστικό» δρόμο

 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κατά την περίοδο των διερευνητικών ο Παπούλιας απέκλεισε τον Μιχαλολιάκο από την σύσκεψη. Μα όταν σε αποκλείει αυτός που στη συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού έχει εντυπωθεί ως προδότης, πως μπορεί να επηρεαστεί θετικά η κοινωνία και να στραφεί σε αντιφασιστική κατεύθυνση;

 

Όταν αποκλείεται από την Ολυμπιάδα η αθλήτρια-οπαδός της Χ.Α. με απόφαση του Κούβελου, που για όσους δεν γνωρίζουν είναι σύζυγος της Ντόρας, δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει η Χ.Α. ως τεκμήριο αντισυστημικότητας;

 

Η αντίθεση στον φασισμό δεν μπορεί να έρθει από το ίδιο το σάπιο σύστημα που τον γέννησε και από τους διαφόρων αποχρώσεων εκπροσώπους του. Η αντίθεση στον φασισμό είναι αποκλειστικά υπόθεση της εργατικής τάξης και της πάλης της καθώς εκεί συμπυκνώνεται η ουσία του φασισμού: στην εκμετάλλευση της τάξης των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φυλής, έθνους και χρώματος, που παράγουν αυτά που ιδιοποιούνται οι άλλοι. Ο φασισμός δεν εδρεύει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ο φασισμός είναι ο καπιταλισμός στην πιο στυγνή και επικίνδυνη μορφή του.

 

Κλείνοντας επαναλαμβάνω ότι συμφωνώ με τον αποκλεισμό της Παπαχρήστου. Όχι ως ελάχιστη τιμωρία απέναντι σε ένα φασιστικό φαινόμενο. Μακάρι ο φασισμός να εξαντλούνταν στα tweets της αθλήτριας. Ούτε επειδή πιστεύω στα περίφημα ολυμπιακά ιδεώδη της μίζας, της ντόπας, των χορηγών και των δισεκατομμυρίων. Ο λόγος για τον οποίο συμφωνώ με τον αποκλεισμό της αθλήτριας είναι γιατί ίσως προκαλέσει λίγο από το ενδιαφέρον μας και καταλάβουμε ότι ο φασισμός όπως έχει φωλιάσει στο μυαλό ενός 20χρονου κοριτσιού πιθανόν να βρίσκεται παντού γύρω μας. Αυτός ο φασισμός γεννάει την Χρυσή Αυγή, όχι το αντίθετο…

Posted in ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

μια οπτική περί Φιλανθρωπίας Το σκάνδαλο δεν είναι μόνο ότι μας σκοτώνουν αλλά ότι ισχυρίζονται πως μας σώζουν τη ζωή.

Posted by redship στο 26 Ιουλίου , 2012

από το  κουτί

 

 Του Ν. Κολοβού

Η φιλανθρωπία, η χυδαία εξύψωση κάποιων σε κάτι ανώτερο που μέσα σ’ άλλα «αγαπάνε» και τους ανθρώπους, είναι το μόνιμο «ιστορικό» κόλπο της κυρίαρχης τάξης, του Κεφαλαίου να ελέγχει τους φτωχούς, τους πεινασμένους, την πλέμπα της ταξικής κοινωνίας. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο καπιταλιστικής επίθεσης που η ανεργία και οι εξουθενωτικές εργασιακές σχέσεις δημιουργούν ζητήματα ακόμη και για την επιβίωση των κατώτερων και προλεταριακών στρωμάτων φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη έρχονται να «ρυθμίσουν» τους τρόπους με τους οποίους οι καταπιεσμένοι θα διεκδικήσουν την κάλυψη των αναγκών τους, την ίδιο τους τη ζωή.

Τα σύγχρονα οικονομικά και  πολιτικά αφεντικά βρίσκονται σε θέση μάχης. Για να διαχειριστούν τις εκρηκτικές συνθήκες μιας κοινωνικής εξαθλίωσης πρωτόγνωρης. Που αφού την προκάλεσαν προκείμενου να  διατηρήσουν τα δικά τους συμφέροντα, τώρα οφείλουν να την διαχειριστούν, τα προλάβουν  τα άγρια ξεσπάσματα της. Αυτό που πρέπει να εμπεδωθεί περισσότερο από κάθε άλλη  φορά είναι ότι το καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί το μοναδικό  τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας.
Ακόμα και σήμερα, ιδιαίτερα σήμερα, που η βαρβαρότητα του δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από καμιά δημοκρατική  επίφαση, καμιά καταναλωτική ψευδαίσθηση. Είναι ο φόβος της ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος και η εγκαθίδρυση μιας καινούργιας  ελεύθερης ζωής που υπαγορεύει παράλληλα με την άγρια καταστολή και την κρατική τρομοκρατία, το «ανθρώπινο» πρόσωπο του καπιταλισμού. Οι ίδιοι που κάθε πρωί μας στήνουν στον τοίχο της φτώχειας και της ανέχειας, μας παραχωρούν τα μεσημέρια τη «φροντίδα» των συσσιτίων τους, των κοινωνικών τους παντοπωλείων. Είναι οι ληστές του μόχθου μας που στήνουν όλων των ειδών τα «κοινωνικά» σόου- και ενεργοποιούν δήθεν την κοινωνική «αλληλεγγύη», η «ευαίσθητη» μπουρζουαζία με τα «ευαίσθητα» τσιράκια της.
.
 Όμως η μνήμη είναι ταξική.
Δεν γίνεται αυτός που σε σκοτώνει να επιθυμεί ταυτόχρονα να σου σώσει τη ζωή, θέλουν να μας στριμώξουν, να μας απομονώσουν, να μας εξευτελίσουν, να μας ταπεινώσουν. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι καναλάρχες, η εκκλησία- με την καθόλου επουράνια – περιουσία της, οι ιδιοκτήτες των σούπερ μάρκετ που εγκαλούν τους «συνανθρώπους» να ανεβάσουν τα κέρδη τους ψωνίζοντας έξτρα προϊόντα για τους καημένους τους φτωχούς που πεινάνε και κρυώνουν. Συναυλίες «αλληλεγγύης», «φιλανθρωπικά» καλάθια και συσσίτια, φιλόπτωχα ταμεία, εθελοντές «αγάπης», τηλεοπτικές καμπάνιες υπέρ «αδυνάτων-άνεργων- ανάπηρων»… Από ποιους και γιατί; Όμως η μνήμη είναι ταξική. Τα πλούτη τους είναι το αίμα μας.
Η επαναοικειοποίηση του κλεμμένου πλούτου και οι αυτοοργανωμένες προλεταριακές δομές αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης είναι η μοναδική απάντηση στο χυδαίο εκβιασμό που τα «φιλάνθρωπα» αφεντικά προσπαθούν να μας επιβάλλουν στήνοντας σε ουρές την αγωνία για την ίδια μας την επιβίωση. Η επιβολή του αισθήματος του φόβου, της αδυναμίας και της εξάρτησης του καταπιεσμένου μπρός  στο δυνάστη του, είναι το μοναδικό στήριγμα ενός συστήματος που  από καιρό έχει πάψει να υπόσχεται  όχι μόνο την ευδαιμονία, αλλά και την ελπίδα. ΓΊ’ αυτό η απαγόρευση  των «μη οργανωμένων» των ελεγχόμενων δηλαδή από το κράτος, την εκκλησία ή το δήμο συσσίτια, γι’ αυτό η άμεση εκκένωση του παλιού καφενείου στο  πνευματικού κέντρου στην Ακαδημίας όταν αυτό κατοικήθηκε  από αστέγους, γι’ αυτό η καθιέρωση αστυνομικών δυνάμεων σε λαϊκές αγορές μετά από επανειλημμένες απαλλοτριώσεις από κοντινά σούπερ μάρκετ και τη διανομή των προϊόντων σε αυτές.
 Η έξοδος από τη φτώχεια, την πείνα, την ανέχεια δε βρίσκεται στα χέρια κανενός Αλαφούζου, καμιάς αρχιεπισκοπής, κανενός Σκλαβενίτη, Βασιλόπουλου, Καμίνη… Ας απλώσουμε τα δικά μας χέρια όχι για να ζητιανέψουμε τα ψίχουλα που αυτοί οι κρετίνοι μας πετάνε για να μας ταπεινώσουν και να μας ελέγξουν, αλλά για να τους επιτεθούμε, να πάρουμε πίσω όσα βίαια μας έχουνε κλέψει και να τα διαχειριστούμε από κοινού, ισότιμα, αλληλέγγυα, ελεύθερα- γκρεμίζοντας τον σάπιο κόσμο τους.
Το παραπάνω άρθρο είναι από το ΧΙΙΙ τεύχος του περιοδικού  «Βίδα»

Posted in πολιτισμός, πολιτικη | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Στο «ζενίθ» οι αντιθέσεις εντός και εκτός Ευρωζώνης

Posted by amartwlos στο 26 Ιουλίου , 2012

Τακτικισμοί και αντεγκλήσεις στο φόντο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης

Η ισπανική οικονομία βυθίζεται στην κρίση, βάζοντας «φωτιά στα τόπια» της Ευρωζώνης και παγκόσμια
Κλιμακώνονται οι τακτικισμοί ανάμεσα στα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης, στο φόντο των ισχυρών ανταγωνισμών και των φυγόκεντρων τάσεων που γεννά το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης. Από αυτή τη σκοπιά πρέπει να ερμηνευτούν και οι δηλώσεις του αντικαγκελάριου της ΓερμανίαςΦ. Ρέσλερ, ο οποίος επέμεινε και χτες ότι το κόστος της Γερμανίας και συνολικά της Ευρωζώνης από μια ενδεχόμενη αποχώρηση της Ελλάδας, δεν είναι πλέον τόσο«τρομακτικό».

Οι δηλώσεις του, όπως και άλλων αξιωματούχων της ζώνης του ευρώ, αποτελούν ταυτόχρονα μέσο πίεσης στον ελληνικό και τους άλλους λαούς να δεχτούν τη σφαγή τους, προκειμένου να μακροημερεύσει η λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων στη σημερινή της μορφή. Ο Φ. Ρέσλερ είχε δηλώσει τις προάλλες στο δημόσιο κανάλι ARD: «Είμαι περισσότερο από σκεπτικιστής. Αν η Ελλάδα δεν εκπληρώσει αυτά που πρέπει, δεν μπορεί να υπάρξουν άλλες δόσεις», προσθέτοντας ότι το ενδεχόμενο η Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ«δεν είναι πια τρομακτικό».

Τα ίδια επανέλαβε και χτες, σε συνέντευξή στην «Rheinische Post». Ο Ρέσλερ καλεί την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει στις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που έχει συνομολογήσει με την τρόικα, διαφορετικά δεν πρόκειται να υπάρξει νέα οικονομική βοήθεια. Σε αυτήν την περίπτωση, ισχυρίζεται, «η Ελλάδα θα κήρυττε στάση πληρωμών και θα έπρεπε να αποφασίσει η ίδια για την παραμονή της στην Ευρωζώνη».

Ενδεικτικό των αντιθέσεων, ανάμεσα σε μερίδες της πλουτοκρατίας στο εσωτερικό της Γερμανίας, είναι και το γεγονός ότι ο βουλευτής των Σοσιαλδημοκρατών, αρμόδιος για τον προϋπολογισμό, Κ. Σνάιντερ, ζήτησε από την καγκελάριο να αποπέμψει τον Ρέσλερ από την κυβέρνηση, επειδή «με την ανεύθυνη φλυαρία του, θέτει σε κίνδυνο τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων». Γίνεται φανερό ότι η αστική τάξη δεν αντιμετωπίζει ενιαία το ενδεχόμενο της αποχώρησης μιας χώρας από την ΕΕ, καθώς οι διάφορες μερίδες προσεγγίζουν το θέμα με κριτήριο τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους.

Δείγμα των ανταγωνισμών στο εσωτερικό της ΕΕ είναι και η προσπάθεια τηςΙσπανίας να εξασφαλίσει φτηνό χρήμα για τα μονοπώλιά της, που βρίσκονται στη δίνη της βαθιάς κρίσης. Μετά τη συνάντηση που είχε στο Βερολίνο με τον Β. Σόιμπλε, ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών Λουίς ντε Γκίντος συναντήθηκε χτες στο Παρίσι με τον Γάλλο ομόλογό του, την ώρα που το spread του ισπανικού δεκαετούς σκαρφάλωνε σε επιτόκια δανεισμού ύψους 7,6%. Η Ισπανία ζητάει παρέμβαση της ΕΚΤ στην αγορά ομολόγων, αλλά και επίσπευση των ευρωπαϊκών αποφάσεων του Ιούνη, για την εξασφάλιση φθηνότερου χρήματος στα μονοπώλια των χωρών που βυθίζονται στην κρίση.

«Πόλεμος» ΗΠΑ – ΕΕ

Την ενεργοποίηση του προγράμματος αγοράς κρατικού χρέους ζητάει από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, στην έκθεσή του, το Ταμείο προειδοποιεί την ΕΚΤ ότι οι προσπάθειες να μειώσει το κόστος δανεισμού για Ισπανία και Ιταλία ίσως αποδειχθούν ανεπαρκείς, αν δεν αποδεχθεί απώλειες από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει. Οπως όλα δείχνουν, ανοίγει ο δρόμος για μια νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, με συμμετοχή αυτή τη φορά της ΕΚΤ και των κρατών που κατέχουν ελληνικά ομόλογα.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, αποδεχόμενη απώλειες, η ΕΚΤ θα απορροφήσει μέρος του ελληνικού χρέους, βοηθώντας την επιστροφή του προγράμματος σε σωστό δρόμο, ενώ η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα βοηθήσει στο να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού σε Ισπανία και Ιταλία.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και με δεδομένους τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα στις δύο άκρες του Ατλαντικού, ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s, ανακοίνωσε χτες ότι υποβαθμίζει την προοπτική του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), που μέχρι τώρα διατηρεί την κορυφαία βαθμολογία AΑΑ. Η αλλαγή της προοπτικής του ταμείου (EFSF) από σταθερή σε αρνητική, δείχνει ότι η Moody’s εξετάζει το ενδεχόμενο συνολικής υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας του ταμείου.

Η Moody’s είχε θέσει σε αρνητική προοπτική και τα ομόλογα των τριών χωρών της Ευρωζώνης που διατηρούν το ΑΑΑ, δηλαδή της Γερμανίας, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου, λόγω της «αυξανόμενης πιθανότητας» να χρειαστούν οικονομική βοήθεια η Ισπανία και η Ιταλία, καθώς και λόγω του κινδύνου αποχώρησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Η Moody’s υποβάθμισε ακόμα σε «αρνητική» την προοπτική έξι κρατιδίων της Γερμανίας (Βάδη – Βυρτεμβέργη, Βαυαρία, Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία, Βερολίνο, Βρανδεμβούργο και Σαξονία – Ανχαλτ).

Δίνοντας νέα διάσταση στον ενδοϊμπεριαλιστικό οικονομικό πόλεμο, η Κομισιόν χαρακτήρισε «αντιπερισπασμό για την κατάσταση στις ΗΠΑ» την υποβάθμιση του ΕΤΧΣ. «Είναι ενδιαφέρον αν δούμε ότι πάντα, όταν η δημοσιονομική κατάσταση στις ΗΠΑ γίνεται πιο δύσκολη, ορισμένοι οίκοι αξιολόγησης φέρνουν στο προσκήνιο την Ευρώπη», δήλωσε χαρακτηριστικά η Επίτροπος ΔικαιοσύνηςΒίβιαν Ρέντινγκ. Οπως είπε, το χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται στο 101% του ΑΕΠ της χώρας και το έλλειμμα στο 7%, ενώ το χρέος της Ευρωζώνης φτάνει στο 91% και το έλλειμμα στο 3%.

«Ο,τι κι αν λένε οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης, η Ευρώπη βρίσκεται αταλάντευτα στην πορεία για μια σταθερή δημοσιονομική κατάσταση, με τη στέρεη γερμανική οικονομία ως άγκυρα σταθερότητας και εντυπωσιακή μηχανή ανάπτυξης», είπε η Ρέντινγκ.

Σε Ελλάδα και Κύπρο

Σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Ανταγωνιστικότητας Χ. Αλμούνια, δήλωσε χτες ότι η Ευρωζώνη θα πρέπει να είναι έτοιμη να χορηγήσει περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα, με την προϋπόθεση ότι θα τηρήσει τους όρους της δεύτερης δανειακής σύμβασης, θα εφαρμόσει δηλαδή το σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων.

Τέλος, σύμφωνα με πληροφορίες του κυπριακού Τύπου, τα στελέχη της τρόικας που βρίσκονται στη χώρα, διαπίστωσαν χάσμα εκτιμήσεων με τα 6 δισ. ευρώ που υπολογίζουν οι κυπριακές αρχές για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ανεβάζοντας το σχετικό κονδύλι στα 11 δισ. ευρώ, ενώ η ΕΚΤ υπολογίζει τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών στα 9 δισ. ευρώ.

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, τοκογλύφοι | 2 Σχόλια »

Αποτυχημένος ψιλικαντζής, υπέρμαχος των εργαζομένων

Posted by redship στο 25 Ιουλίου , 2012

 

από  cogito  ergo sum

 

«Η ασυδοσία των συντεχνιών και των ισχυρών, αλλά και η ατιμωρησία των παράνομων, τέλος. Δείξαμε στο προαύλιο της Χαλυβουργίας ότι εννοούμε αυτά που λέμε. Μια ομάδα συνδικαλιστών είχε αποκλείσει ένα εργοστάσιο επί επτά μήνες, εμποδίζοντας όσους ήθελαν να πιάσουν δουλειά και οδηγώντας στην ανεργία εκατοντάδες εργαζομένους. Το εργοστάσιο πήγαινε για κλείσιμο. Αυτό το σταματήσαμε»

«Έχουμε απόλυτο σεβασμό για τα δικαιώματα των εργαζομένων, κυρίως για το πιο ιερό, το δικαίωμα στην εργασία, το οποίο καταστρατηγούνταν και απειλούνταν άμεσα. Και το αποκαταστήσαμε. Τόσο απλά. Και στέλνουμε ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε πλευρά: όταν μέσα σε τέτοια ανεργία, ασκούνται τέτοιες συνδικαλιστικές πρακτικές που απειλούν με κλείσιμο κι άλλα εργοστάσια, δεν θα μείνουμε αδρανείς να κοιτάμε απελπισμένους εργαζόμενους να χάνουν τη δουλειά τους»

«Τα εργασιακά δικαιώματα είναι ιερά. Αλλά για να υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα πρέπει να υπάρχει εργασία! Αν βρεθεί κάποιος στην ανεργία, καταργούνται με τον πιο βάναυσο τρόπο όλα τα εργασιακά του δικαιώματα»

Τα παραπάνω λόγια βγήκαν από τα χείλη τού πρωθυπουργού τής χώρας. Του εγγονού τής Πηνελόπης. Του άξιου κρίκου στην αλυσίδα των άχρηστων, η οποία ξεκίνησε με τον Κωστίκα και συνεχίστηκε με τον Γιωρίκα. Μιας απίθανης πλαγγόνας, νευρόσπαστου στα δάχτυλα του αστικού κατεστημένου. Ενός πολιτικού σουρουκλεμέ, ο οποίος απέτυχε παταγωδώς ως ιδιοκτήτης ψιλικατζήδικου αλλά τώρα προσπαθεί να διαπρέψει ως διευθυντής πολυκαταστήματος.

Σϋμφωνα με τον πρωθυπουργό μας, λοιπόν, τα μη ελεγχόμενα από τον κρατικό συνδικαλισμό συνδικάτα αποτελούν «ασύδοτες συντεχνίες», οι οποίες παρανομούν. Αμ, μας τα έχουν πει άλλοι αυτά Αντωνάκη! Μας τα έχουν πει από τα πρώτα κιόλας μεταπολεμικά χρόνια, τότε που κουμάντο στην ΓΣΕΕ έκανε ο αλήστου μνήμης εθνικόφρων Φώτης Μακρής και όποιο συνδικάτο πήγαινε κόντρα στον Μακρή εθεωρείτο ότι παρανομούσε (σημ.: ο Μακρής έκανε τόσο καλά την «δουλειά» του ώστε έμεινε ακλόνητος στην θέση του ακόμη και επί των ημερών τού Γεωργίου Παπανδρέου).

Τόσους μήνες, όλοι νομίζαμε ότι απεργούσε η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων τής Χαλυβουργικής. Προφανώς, ήμασταν παραπληροφορημένοι από την κομμουνιστική προπαγάνδα (σημ.: επί τέλους, ρε γαμώτο, πόση δύναμη έχει αυτό το κουκουέδικο 4,5% και μπορεί να κλείνει εργοστάσια;). Ευτυχώς, ο αρχιψιλικαντζής απεκατέστησε την αλήθεια: το εργοστάσιο δεν το κρατούσαν κλειστό οι εργάτες αλλά μια ομάδα συνδικαλιστών! Τώρα, βέβαια, εγώ άκουσα κάπου ότι οι εργαζόμενοι αποφάσισαν με την ψήφο τους (164 υπέρ – 5 κατά) να συνεχίσουν την απεργία τους αλλά μάλλον έβαλε κι εδώ το χεράκι της αυτή η καταραμένη κομμουνιστική «ομάδα συνδικαλιστών». Όσο για τις φωτογραφίες που δείχνουν δεκάδες άτομα να περιφρουρούν την πύλη του εργοστασίου, σίγουρα κάποιος παίζει με το φώτοσοπ…

Μπάι δε γουαίυ, ρε συ Αντώνη, είναι δικαίωμα η εργασία ή όχι; Σόρρυ που ρωτάω αλλά τις προάλλες ο Μπαρόζο δεν ήταν που αναρωτήθηκε φωναχτά «από πότε είναι δικαίωμα η εργασία;» ή δεν θυμάμαι καλά; Όχι τίποτ’ άλλο αλλά, αν όντως είναι δικαίωμα η εργασία, να μαζευτούν αύριο το πρωί όλοι οι άνεργοι της χώρας, να μπουκάρουν στις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες και να ασκήσουν το δικαίωμά τους πιάνοντας δουλειά με το ζόρι. Απ’ όσα ξέρω, δεν απαιτείται κανενός είδους άδεια προκειμένου να ασκήσω οποιοδήποτε δικαίωμά μου, έτσι δεν είναι;

Α προπό, γιορ έξελλενσυ, όταν λες ότι έχετε «απόλυτο σεβασμό για τα δικαιώματα των εργαζομένων, κυρίως για το πιο ιερό, το δικαίωμα στην εργασία», τί ακριβώς εννοείς; Θέλω να πω, πώς διάβολο εκφράζεται αυτός ο σεβασμός; Με την θέσπιση της εφεδρείας; Με τα πεντάμηνα προγράμματα εθελοντικής εργασίας, από τα οποία κονομάνε μερικοί επιτήδειοι μέσω κάποιων αθλιεστάτων «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων»; Με την ελαστική εργασία; Με την μετατροπή των εργαζομένων σε απασχολήσιμους; Με τα εξοντωτικά ωράρια έναντι φιλοδωρήματος αντί μισθού; Μάλιστα…. Άστο καλύτερα, ρε Αντώνη, τόσος σεβασμός δεν υποφέρεται…

Επίσης, πρωθυπουργέ μου, ομολογώ -και με το μπαρδόν- ότι δεν κατάλαβα το «ξεκάθαρο μήνυμα» που στέλνεις «προς κάθε πλευρά». Δηλαδη, τί; Επιτρέπονται οι απεργίες αρκεί να μη κλείνουν τα εργοστάσια; Παναπεί ότι είμαστε ελεύθεροι να απεργούμε αρκεί να μη σταματάει η παραγωγή; Και πώς σκατά θα γίνεται αυτό; Θα απεργούμε σαν τους ιάπωνες, οι οποίοι φοράνε ένα περιβραχιόνιο που γράφει «απεργός» και συνεχίζουν κανονικά την δουλειά τους; Δεν φοβάσαι ότι έτσι θα καταρρακωθεί ψυχολογικά ο δόλιος ο εργοστασιάρχης που θα βλέπει τόσους «απεργούς» να δουλεύουν γύρω του;

Ωραία τα είπε ο αποτυχημένος ψιλικαντζής. Αν δεν καταλάβατε, (αυτο)αναγορεύτηκε σε κορυφαίο ειλικρινή υπέρμαχο των εργασιακών δικαιωμάτων. Μόνο που, πάνω στον δημηγορικό οίστρο του, ξέφυγε η γλώσσα του και στράφηκε κατά του εαυτού του: «Όσοι υπερασπίζονται, τάχα τα δικαιώματα των εργαζομένων, στέλνοντάς τους μιαν ώρα αρχύτερα στην ανεργία, είναι ανάλγητοι! Είναι εχθροί και των εργαζομένων και των εργασιακών δικαιωμάτων»

Αυτό λέω κι εγώ, ρε Αντώνη! Συμφωνήσαμε!

Posted in "παπατζήδες", "δήθεν", πολιτικη, στα ρουθούνια τους | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ολυμπιακή υποκρισία στο τετράγωνο

Posted by redship στο 25 Ιουλίου , 2012

 

αναδημοσίευση  από  το   mao.gr

 

Διαλέξτε το σύνθημα του Μάη του ’68 που σας ταιριάζει: Καμία ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας ή απαγορεύεται το απαγορεύεται; 

Το γύρο της Ελλάδας έχει κάνει και έντονη αντιπαράθεση έχει προκαλέσει η είδηση ότι εκτός της ελληνικής αποστολής των Ολυμπιακών Αγώνων τέθηκε η πρωταθλήτρια του τριπλούν Βούλα Παπαχρήστου μετά από ένα ρατσιστικό αστείο στο twitter. Νωρίτερα  η 23χρονη  Βούλα Παπαχρήστου με δηλώσεις της στα social media ζήτησε «συγγνώμη» και έκανε λόγο για παρεξήγηση και ότι και καλά είναι μόνο αθλήτρια και δεν έχει σχέση με την πολιτική. Αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια καθώς η αθλήτρια μέσω των tweets της δεν κρύβει το θαυμασμό και τη στήριξη της στη ναζιστική Χρυσή Αυγή και τον Ηλία Κασιδιάρη συγκεκριμένα.  Το συγκεκριμένο κακόγουστο tweet από μόνο του είναι μεν απαράδεκτο:

«Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!!».

αλλά από επίσημα κυβερνητικά χείλη και πολιτικούς έχουμε ακούσει πολύ χειρότερα.

Σε ανακοίνωσή της, η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή αναφέρει:

«Με απόφαση του αρχηγείου της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, τίθεται εκτός Ολυμπιακής Ομάδος η αθλήτρια στίβου του άλματος τριπλούν Παρασκευή Παπαχρήστου για δηλώσεις της που αντίκεινται στις αξίες και τα ιδεώδη του Ολυμπισμού. Η αθλήτρια δεν βρίσκεται στο Λονδίνο καθώς αναμενόταν λίγο πριν την έναρξη των αγωνισμάτων στίβου».

Το σχόλιο της αθλήτριας σύμφωνα με το ΣΕΓΑΣ αντίκειται στις αξίες και τις αρχές του αθλητισμού αλλά και στο πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων που προάγει την αρμονική συνύπαρξη και συναδέλφωση όλων των λαών και φυλών του Κόσμου.

Το θέμα σήκωσε η ΔΗΜΑΡ η οποία βρήκε την ευκαιρία να κάνει επίδειξη ανέξοδου αντιρατσισμού:

 «Ρατσιστικό χιούμορ και “αστειάκια” που αφορούν ανθρώπινες ζωές δεν είναι ανεχτά από την ελληνική κοινωνία, δεν μπορούν να ευδοκιμούν στον ελληνικό αθλητισμό»

 «Βλέποντας από την τηλεόραση τους Ολυμπιακούς Αγώνες ας κάνει όσα άθλια “αστεία” θέλει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σίγουρα, όμως, δεν μπορεί να εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Λονδίνο», καταλήγει η ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ.

Κατά τα άλλα ο Αντώνης Σαμαράς είναι Πρωθυπουργός με τη στήριξη της Δημοκρατικής Αριστεράς και έχει πει μεταξύ άλλων ότι «οι παιδικοί σταθμοί έχουν γεμίσει με παιδιά μεταναστών..με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χώρος για τα ελληνόπουλα» και πως πρέπει να «ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τα γκέτο των ξένων». Αυτές οι δηλώσεις σύμφωνα με τις μεταμοντέρνες φιλελεύθερες αξίες της ΔΗΜΑΡ προφανώς προάγουν… την αρμονική συνύπαρξη.  Μάλλον η συναδέλφωση και η αρμονική συνύπαρξη είναι κάτι σαν την ολυμπιακή εκεχειρία, ισχύουν μόνο μέσα στο στίβο και τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις αλλά προς θεού όχι στις πόλεις μας.

Δεν είναι ψευτοδίλημμα το αν μια ρατσίστρια έχει δικαίωμα συμμετοχής σε Ολυμπιακούς Αγώνες που ποινικοποιούν την ελεύθερη διακίνηση απόψεων και την ελευθερία της έκφρασης;    Το ότι δεν επιτρέπεται η είσοδος στο κοινό που φοράει μπλουζάκι με τον Τσε Γκεβάρα και ότι στις στέγες των σπιτιών βρίσκονται ελεύθεροι σκοπευτές και αντιπυραυλική άμυνα δεν είναι πιο σημαντικά ζητήματα ή μήπως όλα συνδέονται μεταξύ τους; Οι χρυσαυγίτες βρήκαν ευκαιρία να σηκώσουν το θέμα δημιουργώντας ομάδες συμπαράστασης στα social media μέσα από τα οποία αναπαράγεται η προπαγάνδα του μίσους.

Ο ρατσισμός είναι υπαρκτός στην ελληνική κοινωνία και σίγουρα δεν πρόκειται να εξαλειφθεί με την εφαρμογή  του δόγματος της μηδενικής ανοχής και της χωροφυλακής του «πολίτικαλ κορέκτ» στα σόσιαλ μίντια.

Πραγματικά πόσο διαφορετικά από το πνεύμα της Β. Παπαχρήστου κινούνται τα παλιότερα τηλεοπτικά σχόλια για τον λευκό γίγαντα Κεντέρη που άφησε πίσω του επτά μαύρους, οι δηλώσεις της Χαλκιά για το ότι είναι το ελληνικό ανώτερο DNA που αποτελεί τη μεγαλύτερη ντόπα και όχι τα παράνομα αναβολικά που έδωσαν τόσες πρωτιές στους Έλληνες αθλητές και τα εθνικιστικά παραληρήματα Μελισσανίδη, Πατουλίδου και άλλων ολυμπιανικών την εποχή της ισχυρής Ελλάδας της ντόπας και των μαγειρεμένων στοιχείων;

Άλλωστε οι κύριες οικουμενικές αξίες που προάγουν οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η εμπορευματοποίηση, ο ανταγωνισμός, η αποθέωση της ατομικής επιδεξιότητας και η τόνωση του εθνικού φρονήματος.  Όσο για την περίφημη «ειρήνη»; Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας η λέξη ήταν απαγορευμένη και δεν ακούστηκε από επίσημα χείλη καθώς οι ΗΠΑ είχαν αφήσει να εννοηθεί  ότι οποιαδήποτε αναφορά σε αυτήν θα εκληφθεί ως εχθρική πολιτική παρέμβαση εναντίον της διπλής κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

Posted in πολιτικη | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »