καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαρτίου 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Απρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Archive for Μαρτίου 2014

Ζητείται «αξιοπρεπειόμετρο»

Posted by redship στο 31 Μαρτίου , 2014

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

  

 

 

   Κάποτε έχτιζαν Μακρονήσια και έλεγαν ότι χτίζουν «Παρθενώνες»! Τώρα μετέτρεψαν τον τόπο σε κοινωνικό νεκροταφείο, σε θάλαμο αιθαλομίχλης και κατάθλιψης και λένε ότι έφεραν «σωτηρία»…

   Κάποτε στοίβαζαν το μισό πληθυσμό στις παραγκουπόλεις του Περάματος και μιλούσαν για «ανοικοδόμηση». Τώρα έχουν αφαιρέσει ακόμα και το δικαίωμα στη θέρμανση από 3 εκατομμύρια Έλληνες και μιλούν για «ανάπτυξη»…

Κάποτε έστελναν 2 εκατομμύρια Έλληνες στις στοές του Βελγίου και τις φάμπρικες της Γερμανίας και έλεγαν ότι δημιουργούσαν το μεταπολεμικό «θαύμα»! Τώρα έχουν στείλει 2 εκατομμύρια Έλληνες στην ανεργία και λένε ότι γράφουν το «success story»…

   Κάποτε για να πιάσεις δουλειά έπρεπε να έχεις χαρτί «κοινωνικών φρονημάτων» και ρουσφετόχαρτο από τον Μαυρογιαλούρο της περιφερείας. Τώρα για να πιάσεις δουλειά θα πρέπει να έχεις χαρτί από το οικείο… δουλεμπορικό (!) το οποίο θα σε υπενοικιάζει (!) για δυο και τρία κατοστάρικα στον… οικείο εργολάβο!

Κάποτε βάφτιζαν μισθό το «τρεις κι εξήντα» και βάζανε τους χορτάτους τσανακογλείφτες τους να κατηγορούν το λαό ότι «κατανάλωνε περισσότερα απ’ όσα παρήγαγε». Σήμερα βαφτίζουν «μισθό» τα 500 ευρώ και «κοινωνικό μέρισμα» το 1,5 ευρώ του αιματοβαμμένου «πλεονάσματος» και βάζουν τους χορτάτους σμπίρους τους να διακινούν την αθλιότητα «όλοι μαζί τα φάγαμε»…

   Κάποτε λεηλατούσαν δικαιώματα και ελευθερίες με ιδεολογική προμετωπίδα την πάταξη του «κομμουνιστοσυμμοριτισμού». Σήμερα, μια παρέα στην οποία δίνουν τον τόνο οι πολιτικοί κλόουν του πιο πρωτόγονου αντικομμουνισμού, λεηλατεί τα πάντα ισχυριζόμενη τι; Ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο παίρνει τη ρεβάνς από την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», αφού  – όπως λένε – αυτή είναι, η Αριστερά, που ευθύνεται για όλα τα δεινά του τόπου. Μόνο που σε αυτόν τον τόπο, από την εποχή των μαυραγοριτών, των κατσαπλιάδων και των τσιφλικάδων, ανέκαθεν βασίλευε και βασιλεύει το δικό τους σύστημα: Ο καπιταλισμός! Μόνο που σε αυτόν τον τόπο εκείνοι που κυβερνούσαν και κυβερνούν, μαζί με τους φίλους τους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυτοί που – κατά δήλωσή τους – «γεννήθηκαν και θα πεθάνουν αντικομμουνιστές»!

   Κάποτε έβαζαν να ψηφίζουν τα «δέντρα» και έλεγαν ότι ήταν οι σκαπανείς μιας «νέας δημοκρατίας»! Τώρα διαπράττουν το ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα μετά το άλλο, φέρνουν στο άψε – σβήσε Μνημόνια χωρίς να τα έχουν διαβάσει ούτε οι ίδιοι, και παρουσιάζουν σαν Δημοκρατία την κοινοβουλευτική τροϊκανοκρατία…

*

   Ο κύβος ερρίφθη!

   Όταν οι «δήμιοι» απαιτούν εκτός από το κορμί να τους παραδώσουμε και την ψυχή μας, τότε δεν πρόκειται για μια «συνήθη» κατάσταση, η οποία μπορεί να χωρέσει σε κοινοβουλευτικά «τερτίπια».

   Όταν η λεηλασία γίνεται «νόμος», όταν το ψέμα γίνεται προπαγανδιστική λοβοτομή, όταν ο διαρκής εκβιασμός γίνεται «καθεστώς», τότε δεν αρκεί η δυσπιστία στους «δήμιους» της σάπιας Δανιμαρκίας. Απαιτείται η δυσπιστία, η απόρριψη και η συντριβή όλης της Δανιμαρκίας. Γιατί όσο η σαπίλα της θα αφεθεί να αναπαράγεται, τότε μαζί της θα αναπαράγονται και θα εναλλάσσονται και οι «δήμιοι».

   Ως εδώ!

Όταν οι «άρπαγες», αντί να κρύβονται από προσώπου Γης, έχουν το θράσος να λένε ότι καταβάλλουν «υπεράνθρωπες» προσπάθειες για να μας… σώσουν, τότε στον ελληνικό λαό απομένει ένα και μόνο: Να πάρει την πάνδημη, την πλειοψηφική και δημοκρατική απόφαση να τους ανατρέψει. Να τους στείλει από κει που ήρθανε. Μαζί με τις Ευρωπαϊκές τους Ενώσεις και τα Διεθνή Νομισματικά Ταμεία τους. Να αφαιρέσει την εξουσία από αυτούς που του πίνουν το αίμα με ή χωρίς Μνημόνια. Και να γίνει εκείνος, ο λαός, ο αφέντης του τόπου του, ο κυρίαρχος της ζωής του, ο ιδιοκτήτης του πλούτου που ο ίδιος παράγει.

   *

   Υστερόγραφο 1:  Πέρα από το πόσο « νομικά απροπαράσκευη» μπορεί να ήταν η πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα, ας συγκρατήσουμε και τούτο:  Ο κ.Βενιζέλος, όπως είχε αναλάβει στο πρώτο Μνημόνιο, επί Γιώργου Παπανδρέου, να στηρίξει «συνταγματικά» την πραξικοπηματική – και τότε – ψήφισή του, έτσι και χτες ανέλαβε τον ίδιο ρόλο, του «συνταγματικού» δεκανικιού. Αλλά αυτή τη φορά για λογαριασμό του Αντώνη Σαμαρά. Πράγμα πολύ λογικό για τον πρόεδρο ενός κόμματος που «δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»…

Υστερόγραφο 2: Οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας με πάθος  χειροκροτούσαν χτες τον υπουργό Επικρατείας κ.Σταμάτη, όταν ανακοίνωσε για λογαριασμό της κυβέρνησης ότι γίνεται δεκτή η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι όμως! Με το ίδιο ακριβώς πάθος – μόλις μισή ώρα αργότερα – χειροκροτούσαν και τον κ.Βενιζέλο, αλλά και τον κ.Σταμάτη (!), που, σε μια απίθανη κυβερνητική «κωλοτούμπα», αρνήθηκαν να γίνει δεκτή η πρόταση. Δυστυχώς, για τέτοια ζητήματα, που άπτονται της στοιχειώδους πολιτικής αξιοπρέπειας, δεν έχει εφευρεθεί ακόμα «αξιοπρεπειόμετρο». Αν και πιστεύουμε πως ακόμα κι αν είχε εφευρεθεί, πάλι δεν θα υπήρχε τίποτα για να ζυγίσει…

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Υπήρχε τόπος όπου έζησαν αλλιώς…Μόσχα 1954, απίθανες φωτογραφίες από την καθημερινότητα της ΕΣΣΔ

Posted by redship στο 29 Μαρτίου , 2014

 

οι  φωτογραφίες   είναι  από  το   maouroflight artist 

 

 
O Henri Cartier Bresson- (22 Αύγ 1908 – 3 του Αυγούστου, 2004) ήταν Γάλλος φωτογράφος και θεωρείται ότι είναι ο πατέρας του φωτορεπορτάζ και ο πλοίαρχος της ειλικρινούς φωτογραφίας. Βοήθησε στην ανάπτυξη της φωτογραφίας του δρόμου ή στο στυλ ρεπορτάζ ζωής που επινοήθηκε ως η αποφασιστική στιγμή που έχει επηρεάσει γενιές φωτογράφων που ακολούθησαν.

ΕΣΣΔ by Henri Cartier-Bresson (Η Σοβιετική ‘Ένωση από τον Henri Cartier-Bresson)
Ο Henri Cartier- Bresson ο οποίος επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση το 1954 για να καταγράψει την καθημερινή ζωή υπό τον κομμουνισμό, υπήρξε ο πρώτος ξένος φωτογράφος που συνέλαβε με τον φακό του «ελεύθερα» τη μεταπολεμική ζωή μετά το θάνατο του Στάλιν ένα χρόνο νωρίτερα. Μετά από αυτό το πρώτο ταξίδι του στη Ρωσία, ο Καρτιέ Μπρεσόν πραγματοποίησε και δεύτερο ταξίδι 19 χρόνια μετά . Ανυπομονούσε να καταγράψει τις αλλαγές.
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο αποκαλυπτικό από τη σύγκριση μιας χώρας με τον εαυτό της πιάνοντας τις διαφορές της και προσπαθώντας να ανακαλύψεις το νήμα της συνέχειας της», είπε.
Δημόσιες συλλογές των έργων του Henri Cartier-Bresson είναι :
• Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, Παρίσι, Γαλλία
• De Menil Collection, στο Χιούστον, Τέξας, ΗΠΑ
• Σχολή Καλών Τεχνών, Οζάκα, Ιαπωνία
• Victoria and Albert Museum , Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
• Maison Européenne de la Photographie, Παρίσι, Γαλλία
• Musée Carnavalet, Παρίσι, Γαλλία
• Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, ΗΠΑ
• Το Art Institute of Chicago, Illinois, ΗΠΑ
• J. Paul Getty Museum , Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, ΗΠΑ
• Ινστιτούτο Σύγχρονης Φωτογραφίας, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ
• Το Ινστιτούτο Τέχνης της Φιλαδέλφειας, Φιλαδέλφεια, Πενσυλβάνια, ΗΠΑ
• Το Μουσείο Καλών Τεχνών, Χιούστον, ΗΠΑ
• Kahitsukan Κιότο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Κιότο, Ιαπωνία
• Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Τελ Αβίβ, Ισραήλ
• Moderna Museet, Στοκχόλμη, Σουηδία
Films about Cartier-Bresson
• «Henri Cartier-Bresson, point d’interrogation» by Sarah Moon, screened at Rencontres d’Arles festival in 1994
• Henri Cartier-Bresson: L’amour Tout Court (70 mins, 2001. Interviews with Cartier-Bresson.)
• Henri Cartier-Bresson: The Impassioned Eye (72 mins, 2006. Late interviews with Cartier-Bresson.)

 

 

Tretyakovsky Art Gallery, Moscow, USSR, 1954
City life, Moscow, USSR, 1954
Gorky Park, Moscow, USSR, 1954
Circus, Moscow, USSR, 1954
Circus, Moscow, USSR, 1954

Tretyakovsky Art Gallery, Moscow, USSR, 1954
Tretyakovsky Art Gallery, Moscow, USSR, 1954
A Hat, Moscow, USSR, 1954
Sadovaya Street, Moscow, USSR, 1954
Pedestrian walk, Moscow, USSR, 1954
Cafeteria of the Workers’ building, the Hotel Metropol, Moscow, USSR, 1954
Exhibition of National Economy Achievements (VDNH), Moscow, USSR, 1954
Sport Day at Dinamo stadium – spectators – Moscow, USSR, 1954
Subway, Moscow, USSR, 1954

 

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Henri Cartier Bresson, moscow, ussr | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: ‘‘Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα’’

Posted by redship στο 28 Μαρτίου , 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

 

 

 Την Κυριακή συμπληρώνονται 62 χρόνια. Ήταν – και τότε – ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ – Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (…)».

 

 

 

 

   Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

   Το παράγγελμα γι’ αυτή την πολιτική δολοφονία θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα. Το «πυρ» για τη διάπραξη αυτού του στυγερού εγκλήματος διατάχτηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, πριν από ακριβώς 62 χρόνια, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη.

 «Το σκότωσαν το παλικάρι, πάει. Μαζί του εκτελέσανε και τον Μπάτση, τον Καλούμενο και τον Αργυριάδη… Το έγκλημα έγινε στην Αθήνα στο ‘‘συνήθη τόπο’’, ξημερώνοντας η 30 του Μάρτη, σε μέρα και ώρα απαγορευμένα που ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί κατακτητές τα σεβάστηκαν. Κυριακή 4 και 10’ μέσα σε πηχτό σκοτάδι, υπό το φως των προβολέων, μήπως και φρίξει η μέρα.

Κι ούτε ένας αρμόδιος δε βρέθηκε να παραδεχτεί πως αυτός έδωσε την εντολή. Όλοι ανεύθυνοι. ‘‘Αθώος ειμί του αίματος τούτου…’’. Κι ως το ‘μαθε ο κόσμος πήρε τους δρόμους, έτρεχε με γαρίφαλα και μύρα να πλύνει το νωπό αίμα εκείνου που τους ξανάδωσε την ελπίδα.

‘‘Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη! Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη!’’

‘‘Σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος;’’

Δάκρυα, τριγμοί, και σεισμοί και όρκοι. ‘‘Κοιμήσου ήσυχος, Νίκο εμείς αγρυπνούμε…’’.

Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη την υφήλιο υψώνουν τις γροθιές τους. Εκατομμύρια κάνουν ευλαβικά το σταυρό τους. Κι η γροθιά με το σταυρό ανταμώνουν εκεί που η καταλύτρα βία γκρεμίζει τα θεμέλια της ανθρωπιάς. Σκότωσαν έναν άνθρωπο κι ανάστησαν μια ιδέα. Θάνατος δεν υπάρχει όταν η ζωή σου γίνεται ένα μ’ εκατομμύρια ζωές που μάχονται για την ανθρώπινη ανάσταση (…).

…Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους/ το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη./ Οι δολοφόνοι κρύβονται πίσω απ΄ τα μαχαίρια τους/ Τραβηχτείτε πέρα, δολοφόνοι. Τραβηχτείτε πέρα./ Σάλεψε η γη. Σάλεψαν τα’ αγκωνάρια του ουρανού./ Σάλεψε το δοκάρι του σπιτιού./ Σάλεψε η κρεμασμένη λάμπα./ Τι ώρα νάναι λοιπόν;/ Τι ώρα νάναι… παιδί μου να θυμάσαι.

Οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου ανταμώνονται στους αιθέρες με τους στίχους όλων των μεγάλων βάρδων της γης. Κι ο Πωλ Ελυάρ λέει μπρος σ’ εκατομμύρια Γάλλους, που κλαίνε από οργή και συγκίνηση:

‘‘Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός. Δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας για ένα αύριο φωτεινό. Χαμογελούσε’’…»

 

(Από το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου, η «Εντολή», εκδόσεις «Κεδρος», που πρόσφερε πριν λίγες βδομάδες η «Real News»)

 

   Σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» την επόμενη μέρα της εκτέλεσης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος περιγράφει τις τελευταίες στιγμές:

«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ’ αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.

«Νίκο σήκω»

Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:

«Πάμε για καθαρό αέρα;»

«Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση» (…)»

 

 

 

 

 

   Οι δολοφόνοι είχαν πολλούς λόγους να εκτελέσουν τον Μπελογιάννη. Ο Μπελογιάννης, βλέπετε, αποκάλυπτε το «εθνοφελές» έργο των «σωτήρων». Έγραφε:

«…ο λαός υπόφερνε (…). Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: «Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο «εθνοφελές» έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».

 (Από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη, «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)

 

 

   Ο Μπελογιάννης με τα λόγια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του είχε δώσει το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.

  • «Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας…».
  • «Οι μάρτυρες – είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης– φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ’ αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».

   Ο Μπελογιάννης είχε «ενοχλήσει» τους στρατοδίκες του. Τους έλεγε τον Νοέμβρη του ’51, στην πρώτη του απολογία στο στρατοδικείο:

  • «Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
  • «… αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες,  χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας». 

   Νόμιζανπως σκοτώνοντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Πως τα λόγια τουθα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Οι ανόητοι…

 

 

 

   Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ενδεικτικός ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο:

 «ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνωμοσία κατά της Ελλάδας;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. Αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω».

 

 

 

«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».

   Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του ’52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του. Λόγια ποτισμένα μέσα στο καμίνι της πράξης, ειπωμένα με «όπλο» ένα γαρύφαλλο απέναντι στις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Λόγια και πράξη, που θα αποτελούν πάντα σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Νίκος Μπελογιάννης, Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αρχισυντάκτης Ουκρανικού αριστερού site: “Ο εχθρός βρίσκεται μέσα”

Posted by redship στο 28 Μαρτίου , 2014

 

αναδημοσίευση   από   η λέσχη

 

Δημοσιεύουμε μια συνέντευξη με τον Ουκρανό αριστερό ακτιβιστή Kolesnik Dmitry. Η συνέντευξη δίνει μια εξαιρετική εικόνα της  κατάστασης  στην Ουκρανία και των δυνάμεων που βρισκονται στο παιχνίδι. Πιστεύουμε ότι είναι μια σημαντική συμβολή στη συζήτηση για την ταξική πάλη στη χώρα και τα καθήκοντα των μαρξιστών.

ukraine-crime-redflagnews-com

Μπορείτε να παρουσιάσετε τον εαυτό σας και την ιστοσελίδα;

Ναι. Kolesnik Dmitry – συν-αρχισυντάκτης του ουκρανικού αριστερού χώρου Liva.com.ua. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ουκρανικά αριστερά μέσα. Εργαζόμαστε για περισσότερο από 3 χρόνια και επικεντρωνόμαστε κυρίως σε θέματα όπως η σύγχρονη αριστερή θεωρία, ο διεθνισμός, ο αντιφασιστικός αγώνας καθώς και θέματα οικονομίας και πολιτισμού. Έχουμε μεταφράσει πολλούς σύγχρονους μαρξιστές στοχαστές. Έχουμε ένα ευρύ φάσμα συγγραφέων από όλη την Ουκρανία και τη Ρωσία. Παρ’όλα αυτά τους τελευταίους μήνες έχουμε επικεντρωθεί κυρίως στα ουκρανικά γεγονότα για λόγους αρκετα ουσιαστικούς μιας και η χώρα μας εμφανίστηκε πρόσφατα στο κέντρο της πολιτικής και οικονομικής αναταραχής. Έτσι, θα επικεντρωθώ κυρίως στον εσωτερικό αντίκτυπο της τρέχουσας ουκρανικής κρίσης και όχι στη διεθνή του διάσταση ή σε θέματα πολέμου Δύσης-Ρωσίας.

 

Ποια είναι η γενική σας εκτίμηση για τον χαρακτήρα του κινήματος Euromaidan; Τι ρόλο έπαιξαν οι ακραίοι εθνικιστές και φασίστες σε αυτό;

 

Το κίνημα Euromaidan ξεκίνησε όταν η τότε κυβέρνηση αρνήθηκε να υπογράψει τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την ΕΕ, επειδή συνδεόταν με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για επιβολή μέτρων λιτότητας  και αύξησης των τιμών (η κυβέρνηση εύλογα φοβόταν το ενδεχόμενο κοινωνικής αναταραχής που θα προκαλούσε). Το κίνημα κέρδισε την υποστήριξη κάποιων στρωμάτων της κοινωνίας μετά το τέλος των διαδηλωσεων. Σε γενικές γραμμές οι δεξιές και αντιδραστικές δυνάμεις κυριαρχούσαν εκεί από την αρχή. Επιπλέον, υποστηρίχθηκε από τις φιλο-δυτικές ΜΚΟ που προσπάθησαν να εξασφαλίσουν  την αναγκαία κάλυψη από  τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν πρέπει όμως να αγνοήσουμε και το ρόλο των ΜΜΕ κάποιων ολιγαρχών που προώθησαν το κίνημα και εστίασαν στην πραγματική οργή ​​που στράφηκε ενάντια στο διεφθαρμένο καθεστώς της κυβέρνησης.

Όσο για τους πολιτικούς και τους μεγαλοεπιχειρηματίες που υποστήριξαν την κίνηση Euromaidan – ήταν κυρίως εκείνοι της λεγόμενης « Πορτοκαλί » ομάδας που συγκροτήθηκε κατά τη διαδικασία της «Πορτοκαλί επανάστασης» αλλά αργότερα εκδιώχθηκε από την εξουσία . Στην πραγματικότητα οι ακραίοι εθνικιστές και φασίστες έπαιξαν το ρόλο του πυρήνα που προσελκούσε τους απλούς ανθρώπους , και ως εκ τούτου, το ακροδεξιό κομμάτι  μπορούσε να επιβάλει την ατζέντα της σε ολόκληρο το κίνημα, αφού οι άλλες ομάδες ( υπέρ της δημοκρατίας ή φιλελεύθερες ) δεν ήταν τόσο σημαντικές και υπηρέτησαν κυρίως ως προκάλυμμα για το ξέπλυμα της εικόνας των διαδηλώσεων στα ΜΜΕ . Ενώ οι φιλελεύθερες ομάδες προσέφεραν την απαραίτητη εικόνα στην κάλυψη των διαδηλώσεων, η άκρα δεξιά οργανώθηκε και σχημάτισε  τη δική της δομή . Θα τολμήσω να παραδεχτώ  ότι χωρίς τους ακραίους εθνικιστές και τους Ναζί παραστρατιωτικούς, όλο το κίνημα της Euromaidan θα μπορούσε ακόμα να είναι μια ειρηνική διαμαρτυρία των διαδηλωτών που αγνοούνται από τις αρχές. Και ένα μεγάλο μέρος των ειρηνικών διαδηλωτών το κατάλαβαν αυτό πολύ καλά. Ως εκ τούτου , πολλοί νομιμοποιήσαν και ανέχονταν τους Ναζί . Στο βαθμό που οι ακραίοι εθνικιστές ήταν η πιο οργανωμένη ομάδα – αποφασισμένοι να πολεμήσουν και να κερδίσουν με κάθε δυνατό τρόπο – είχαν ουσιαστικά καταφέρει να αποκτήσουν δημοτικότητα στο μεγαλύτερο κομμάτι των διαδηλωτών και είχαμε ως αποτέλεσμα τη γενική αύξηση των ακροδεξιών συναισθημάτων στην κοινωνία. Έτσι, είδαμε ότι ακόμη και ένα μέρος των προοδευτικών ομάδων ή ατόμων επηρεάστηκαν από την ατζέντα της ακρδεξιάς (εθνικιστικής ή νεοφιλελεύθερης) .

Μπορούμε να συγκρίνουμε το κίνημα εν μέρει με την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα , με τα « υπέρ της δημοκρατίας » και εθνικιστικά κινήματα στην Ανατολική Ευρώπη το 1989-91 ή τον εθνικισμό στην πρώην Γιουγκοσλαβία το 1990. Αλλά αύτο που είναι καινούργιο είναι μια γενική άνοδος των πιο ακροδεξιών κινημάτων σε όλη την Ευρώπη και νομίζω ότι σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να εξεταστεί αυτό το κίνημα. Μία άλλη πτυχή που συνέβαλε επίσης στην άνοδο των ακροδεξιών είναι το γεγονός ότι η πρώην κυβέρνηση για πάρα πολύ καιρό εκμεταλλέυτηκε τις αντιφασιστικές θέσεις . Στην πραγματικότητα αυτή η κυβέρνηση ήταν τόσο διεφθαρμένη που είχε σαν αποτέλεσμα την απαξίωση του αντιφασισμού, ωθώντας προς την αντίθετη κατεύθυνση – την ακροδεξιά . Τα ΜΜΕ προσπάθησαν να αγνοήσουν ή να μειώσουν το φαινόμενο ως προπαγάνδα του Πούτιν και λάμβαναν υπόψη μόνο τα γεωπολιτικά ζητήματα των υπερδυνάμεων αγνοώντας σχεδόν πλήρως τις επιπτώσεις της τρέχουσας κρίσης στο εσωτερικό της Ουκρανίας . Στην πραγματικότητα ήταν η χειρότερη τακτική – να αγνοήσει κάποιος την άνοδο της ακροδεξιάς μόνο και μόνο επειδή ο Πούτιν μίλάει γι αυτό . Αν έλεγε π.χ. ότι η Ελλάδα έχει πληγεί από τα μέτρα λιτότητας , αυτό δεν σημαίνει ότι στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Έτσι, τα Δυτικά ΜΜΕ παγιδέυτηκαν. Εν τω μεταξύ, η Ουκρανία καταρρέει, ο ρωσικός εθνικισμός  αυξάνεται, ο Πούτιν παίρνει την Κριμαία και τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να αγνοήσουν αυτούς που ως επί το πλείστον συνέβαλαν σε όλο αυτό – την ακροδεξιά.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας των νέων αρχών στο Κίεβο και ποια συμφέροντα αντιπροσωπεύουν;

Η σημερινή κυβέρνηση είναι ως επί το πλείστον ένας συνασπισμός μετριοπαθών φιλελεύθερων της δεξιάς πτέρυγας και των ακροδεξιών.

Εδώ είναι π.χ. το infographic της νέας κυβερνητικής σύνθεσης:

 infographic-ukraine-parliament

Τέτοια συμμαχία ακροδεξιών παραστρατιωτικών και νεοφιλελεύθερων είναι αμοιβαία επωφελής , παρά τις όποιες εντάσεις μεταξύ των παρατάξεων της . Η νέα κυβέρνηση υιοθετεί πρόθυμα νέα δάνεια του ΔΝΤ μαζί με μέτρα λιτότητας δικαιολογώντας τα ως έκτακτα, ενώ  η άκρα δεξιά είτε καταστέλλει βίαια όλη την αγανάκτηση και το θυμό είτε τον διοχετεύει σε έναν πόλεμο με τους διαφωνούντες , την ξένη απειλή , τους « προδότες » , τους αριστερούς ή άλλα είδη εχθρών που θα μπορούσε να βρεθούν εύκολα στο « κυνήγι μαγισσών» . Στο εσωτερικό της χώρας η σημερινή κυβέρνηση εκπροσωπεί κυρίως τα συμφέροντα των ολιγαρχών που υποστηρίζαν το κίνημα Euromaidan ( αν και μερικοί από αυτούς  υποστήριζαν και το πρώην κυβερνών κόμμα ) . Μερικοί από αυτούς ήταν πρόσφατα διορισμένοι ως κυβερνήτες , ενώ άλλοι διεκδικούν μεγάλα οφέλη από το δημόσιο προϋπολογισμό ή προσπαθούν να πάρουν τις επιχειρήσεις των άλλων ολιγάρχών. Μερικές φορές χρησιμοποιούν για το σκοπό αυτό τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς. Σε γενικές γραμμές, η σημερινή κυβέρνηση μάλλον καταλαβαίνει καλά ότι δεν θα διαρκέσει πολύ και , ως εκ τούτου , προσπαθεί να υιοθετήσει τις πιο αντιλαϊκές αποφάσεις και να λάβει τα μέγιστα οφέλη όσο το δυνατόν συντομότερα. Στην πραγματικότητα, δεν είχαμε άλλη επιλογή : είτε το παλιό διεφθαρμένο καθεστώς ή το εξίσου διεφθαρμένο νέο καθεστώς με ακροδεξιά ιδεολογία.  Είτε ένας βίαιος διεφθαρμένος αστυνομικός ή ένας βίαιος διεφθαρμένος αστυνομικός μέλος μιας ναζιστικής  παραστρατιωτικής μονάδας . Έτσι, το κάθε βήμα των νέων αρχών προκαλεί μεγάλη αγανάκτηση όχι μόνο στην αντιπολίτευση αλλά και στους (πρώην) υποστηρικτές της . Όσο μεγαλύτερη η αγανάκτηση και η πατριωτική υστερία στα ΜΜΕ, τόσο πιο έντονη η επιθυμία της απόσχισης διάφορων περιοχών η οποία οδηγεί σε περαιτέρω βαρβαρότητα από τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς. Έτσι , οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο που  κάθε στροφή προκαλεί περισσότερο κακό και τον πόνο στην πληγωμένη χώρα.

Ποια είναι η αντίδραση των απλών ανθρώπων απέναντι στις νέες αρχές; Υπήρξαν διαμαρτυρίες εναντίον του; Αυτές περιορίζονται στην Ανατολή και το Νότο;

 

Θα έλεγα ότι οι νέες αρχές είναι μάλλον μη δημοφιλής , ακόμη και μεταξύ των υποστηρικτών της Euromaidan, πόσο μάλλον στους αντιπάλους του. Οι θέσεις της σημερινής κυβέρνησης είναι μάλλον ασταθείς και μπορεί να κρατήσει την εξουσία κυρίως λόγω της υπερ- πατριωτικής της ρητορικής και της κινητοποίησης των υποστηρικτών της απέναντι στον ξένο ή την εσωτερική απειλή . Έτσι , βλέπουμε μια αλληλεξάρτηση μεταξύ του Πούτιν και της νέας ουκρανικής κυβέρνησης – κάθε κίνηση του Πούτιν παγιώνει την ασταθή κυβέρνηση της Ουκρανίας , την ίδια ώρα κάθε βήμα αυτής της κυβέρνησης βοηθά στην επιβολή της εξουσίας του Πούτιν στη Ρωσία . Έτσι , η ουκρανική χούντα προσπαθεί ταυτόχρονα να καταστείλει το θυμό των υποστηρικτών Euromaidan , καλώντας τους να σταματήσουν να επικρίνουν τις νέες αρχές σε μια τέτοια κατάσταση έκτακτης ανάγκης  και καταστέλλει την εξέγερση στις νότιο – ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας χαρακτηρίζοντας τους ως προδότες  ή  κατάσκοπους  και αναγκάζοντας πολλούς από αυτούς να στραφούν προς τη Ρωσία και να υιοθετήσουν τον ρωσικό εθνικισμό ως απάντηση. Στην πραγματικότητα, η όλη τακτική της νέας κυβέρνησης μπορεί να εξηγηθεί με την απλή φράση: «Μην κουνηθεί κανείς! Ληστεία!»

Οι διαμαρτυρίες στα νότιο – ανατολικά ενάντια στη νέα ουκρανική κυβέρνηση δεν είναι τόσο κεντρικές ή εδραιωμένες σαν κίνημα της Euromaidan , αφού δεν αναπτύσσονται σε ένα μέρος αλλά διασκορπζονται σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της νοτιο- ανατολικής Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα βλέπουμε ταυτόχρονα τη διασταύρωση διαφόρων πτυχών: το λεγόμενο «περιφερειακό πατριωτισμό» (αφού οι άνθρωποι αισθάνονται κακοποιημένοι από την παραβίαση της θέλησής τους), προσπάθειες των τοπικών ελίτ να διατηρήσουν τη δύναμη τους ή τον πλούτο τους  και με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν αντιπάλους. Επίσης,  βλέπουμε τον ρωσικό εθνικισμό , αφού πολλοί άνθρωποι κοιτάζουν προς τη Ρωσία ως ένα είδος σωτήρα ακριβώς όπως πολλοί άνθρωποι από το κίνημα Euromaidan είδαν έναν σωτήρα στην ΕΕ . Επιπλέον , υπάρχει ο θυμός των εργαζομένων προς τις μεγάλες βιομηχανίες που βρίσκονται κυρίως στα Νοτιοανατολικά και οι πιο κοσμοπολίτες εργαζόμενοι είναι ξένοι προς τη συντηρητική εθνικιστική ατζέντα που προωθεί η νέα κυβέρνηση ( και δεν πρέπει να αγνοούμε ότι οι εργαζόμενοι της βιομηχανίας θα μπορούσαν δυνητικά να επηρεαστούν περισσότερο από την οικονομική παγκοσμιοποίηση και το ελεύθερο εμπόριο ), υπάρχουν επίσης και φιλό-σοβιετικά αισθήματα σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στη νοτιο- ανατολική Ουκρανία. Ταυτόχρονα, υπάρχουν ισχυρά αντιφασιστικά συναισθήματα σαν ένα είδος αντίδρασης στις ακροδεξιές συμμοριες (ιδίως απέναντι στον «Δεξιό Τομέα » ) . Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα «θύματα» της ακροδεξιάς πτέρυγας του κινήματος Euromaidan ήταν μνημεία του Λένιν ή σοβιετικών στρατιωτών του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου . Η αντίδραση στις νοτιοανατολικές πόλεις άρχισε,  όταν  προσπάθησαν να υπερασπιστούν αυτά τα μνημεία . Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν στην πραγματικότητα ένας εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία και ότι η γραμμή του διαχωρισμού μεταξύ των συνεργατών των Ναζί και των φιλο – σοβιετικών μαχητών έχει εκμεταλλευτεί τα τελευταία 23 χρόνια και από τις δύο κυβερνητικές ομάδες. Τα φαντάσματα της ιστορίας αναβίωσαν για να χρησιμοποιηθούν ως επί το πλείστον για τον ανταγωνισμό στις επιχειρήσεις και την εξουσία . Η κοινωνία είναι πολύ διχασμένη και σχεδόν στη μέση.

Όσο για τις διαμαρτυρίες στις νοτιο-ανατολικές περιοχές τις ενώνει κυρίως η αποστροφή προς τη νέα κυβέρνηση και την πολιτική της, ενώ σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας οι διαμαρτυρίες έχουν κυρίως τη μορφή του της συμπλοκής μεταξύ διαφορετικών οπαδών της Euromaidan. Υπάρχουν κάποιες ακροδεξιές μονάδες που μάχονται μεταξύ τους για τον έλεγχο μιας πόλης ή μιας επιχείρησης. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι που δεν είναι ικανοποιημένοι από τη νέα κυβέρνηση. Ωστόσο, οι δράσεις διαμαρτυρίας άλλων δυνάμεων (πέραν της Euromaidan) είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξουν στις δυτικές περιοχές, δεδομένου ότι θα δεχτούν  αμέσως επίθεση από ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς.

Ποιος είναι ο ρόλος των πιο ακροδεξιών οργανώσεων όπως ο Δεξιός Τομέας και Svoboda, στη νέα κυβέρνηση, στις δυνάμεις ασφαλείας, στους δρόμους; Και ποια είναι η σχέση τους με τα πιο “mainstream” καπιταλιστικά κόμματα;

 

Όπως μπορείτε να δείτε (παραπάνω εικόνα) ακροδεξιές δυνάμεις ελέγχουν κυρίως την άμυνα και τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου, την δίωξη , την εκπαίδευση , την καταπολέμηση της διαφθοράς , το περιβάλλον καθώς και τα αγροτικά υπουργεία. Σε γενικές γραμμές πήραν πολλή δύναμη και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ακόμα και η μετριοπαθή δεξιά τμήματα της κυβέρνησης δεν μπορούν να τους ελέγξουν πραγματικά . Η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να βασιστεί στον παλιό στρατό και στην αστυνομία και έτσι είναι «όμηροι» των ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων. Πρόσφατα ακροδεξιοί ενσωματώθηκαν στην αστυνομία και στις υπηρεσίες ασφαλείας του κράτους στις περισσότερες θέσεις . Οι στρατιωτικές μονάδες συνδέθηκαν με τους ακροδεξιούς για να εγγυηθούν την αφοσίωση των στελεχών. Υπήρξε επίσης μια « Εθνική φρουρά» που σχηματίστηκε εκει  κυρίως από το Δεξιό Τομέα και την φρουρά της Euromaidan που είχαν προσληφθεί εκεί . Αλλά παρ ‘όλα αυτά υπάρχουν πολλές ακροδεξιές συμμορίες που ακόμη δεν ελέγχονται από κανέναν. Υπάρχουν κάποιες εντάσεις μεταξύ Δεξιού Τομέα και Svoboda που μερικές φορές εξελίσσονται σε ανοικτές μάχες . Τα φιλό-καπιταλιστικά κόμματα προσπαθούν να διοχετεύσουν την ενέργειά τους στην καταστολή των διαφωνούντων ή στην νότιο- ανατολική εξέγερση . Ταυτόχρονα τα ακροδεξιά κόμματα κατηγορούν τα κυρίαρχα κόμματα για προδοσίας και απαιτούν πόλεμο με τη Ρωσία ή με την Κριμαία. Άλλες ομάδες των ακροδεξιών παραστρατιωτικών τείνουν να γίνουν ένα είδος εκβιαστή που επιβάλλουν τους δικούς τους φόρους στις τοπικές επιχειρήσεις ή λαμβάνουν μέρος σε συγκρούσεις μεταξύ επιχειρήσεων και ανταγωνιστών .

Η κατάσταση πολώνεται γύρω από εθνικές γραμμές – τι θέση έχουν πάρει ή πρέπει να πάρουν κατά την άποψή σου οι αριστερές οργανώσεις;

Όπως έλεγε αρκετά σωστά ο Τρότσκι πολλά χρόνια πριν:

“Που να στραφούμε; Τι να ζητήσουμε; Αυτή η κατάσταση στρέφει φυσικά στην ηγεσία προς τις πιο αντιδραστικές Ουκρανικές κλίκες που εκφράζουν τον ‘εθνικισμό’ τους επιδιώκοντας να πουλήσουν τον Ουκρανικό λαό στον ένα ιμπεριαλισμό ή τον άλλο σε αντάλλαγμα μιας υπόσχεσης πλασματικής ανεξαρτησίας.”

Και το έχουμε δει αρκετά καθαρά ότι διαφορετικές κυβερνήσεις απλά άλλαξαν τη ρητορική τους και συνέχισαν λεηλατώντας τη χώρα, είτε οι ίδιοι, είτε πουλώντας την επικερδώς στη μια ή την άλλη ξένη δύναμη.

Επομένως, πρώτα πρώτα πρέπει να δούμε πίσω από αυτή την εθνική γραμμή διχασμού και να επικεντρωθούμε σε οικονομικά ζητήματα. Πρέπει να χαράξουμε μια διαφορετική γραμμή διασχίζοντας την εθνοτική/εθνική – τη γραμμή της ταξικής διαίρεσης που δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στην Ουκρανία αλλά πρέπει να κινηθεί ανατολικά και δυτικά ξεπερνώντας τα εθνικά σύνορα – ενώνοντας τους εργάτες διαφορετικών χωρών ενάντια στον πραγματικό καταπιεστή τους – την αστική τάξη και το κεφάλαιο. Επιπλέον, πρέπει να επαναφέρουμε την αγνοημένη ή ξεχασμένη Ουκρανική μαρξιστική και αριστερή παράδοση, καθώς οι δεξιοί έχουν αποτελεσματικά ‘σφετεριστεί’ την ίδια την εθνική ταυτότητα του/της Ουκρανού/ής, αναγνωρίζοντας τη δεξιά θέση ως ‘καθαρά’ Ουκρανική και αρνούμενοι τις αριστερές ή μαρξιστικές θέσεις ως αναπόσπαστα ξένες για έναν/μια Ουκρανό/ή – ως ‘φερόμενες από ξένους’, παρά το γεγονός ότι είναι βαθιά ριζωμένες στην Ουκρανική κουλτούρα και αυτές. Στη σημερινή κατάσταση, οι αριστερές δυνάμεις δεν μπορούν (κυρίως εξαιτίας των περιορισμένων δυνάμεων τους) να πάρουν το πάνω χέρι, είτε στο κίνημα Euromaidan είτε στην αντί-εξέγερση στις νοτιοανατολικές περιοχές. Ωστόσο, μπορούν να συνεχίσουν την προπαγάνδα – πιο ελεύθερα στις Νοτιοανατολικές περιοχές και υπόγεια σε περιοχές που ελέγχονται πλήρως από τη νέα κυβέρνηση και ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς.

Ποιες θα ήταν οι συνέπειες της Οικονομικής Συμφωνίας με την ΕΕ βλέποντας το από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και του λαού της Ουκρανίας;

Μπορούμε να δούμε ποια είναι τα αποτελέσματα σε άλλες χώρες που την υπέγραψαν νωρίτερα (Αλβανία, Αλγερία, Αίγυπτος, Ιορδανία, Λίβανος, Σερβία, Τυνησία και άλλες). Μπορούμε επίσης να δούμε τις συνέπειες της συμφωνίας του NAFTA στο Μεξικό. Εν συντομία, η αναίρεση των οικονομικών τιμολογίων θα μετατρέψει την πλειοψηφία της Ουκρανικής βιομηχανίας σε μη ανταγωνιστική και, συνεπώς, μπορεί να οδηγήσει σε μαζική ανεργία. Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία θα αποτελεί μια νέα αγορά ανοιχτή σε ευρωπαϊκά αγαθά και πολλοί μικροί επιχειρηματίες ευελπιστούν να βγάλουν κέρδος από την κατάργηση των επιπλέον φόρων στις εισαγωγές. Αυτός είναι επίσης ένας από τους λόγους που τόσοι πολλοί μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες υποστήριξαν το Euromaidan. Αλλά επιπλέον θα έχουμε και απαιτήσεις από το ΔΝΤ που συνδέονται με τη Συμφωνία – κυρίως μέτρα λιτότητας, αυξήσεις στην τιμή του αερίου, πάγωμα μισθών και τα λοιπά. Η Συμφωνία επίσης προβλέπει την ενδυνάμωση του ‘πολέμου ενάντια στην πειρατεία’, νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας, και γενική αναβάθμιση των προδιαγραφών που πρέπει να τηρούνται στα διάφορα αγαθά. Επομένως, θα αντιμετωπίσουμε τους αναγκαστικά άνισους κανόνες ενός παιχνιδιού μεταξύ παραγωγών της Ε.Ε. και της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε τα αποτελέσματα μιας τέτοιας οικονομικής πολιτικής σε άλλες χώρες που σύρθηκαν νωρίτερα στη διεθνή αγορά.

Ποια ήταν η στάση των εργατών και των εργατικών οργανώσεων σε αυτές τις εξελίξεις; Υπάρχουν ενδείξεις ανεξάρτητης δραστηριότητας της εργατικής τάξης; Από που θεωρείς ότι μπορεί να προκύψει αυτή;

Τα μεγάλα επίσημα συνδικάτα είναι κυρίως υπό την επιρροή του ενός ή του άλλου επικρατούντος καπιταλιστικού κόμματος, κυρίως εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αντίστοιχης ομάδας ολιγαρχών. Από το Δεκέμβρη ως το Φλεβάρη έγιναν πολλές προσπάθειες από δυνάμεις του Euromaidan να οργανώσουν μια γενική απεργία για μια ώρα, ωστόσο όλες οι προσπάθειες απέτυχαν (οι προληπτικές απεργίες υποστηρίχτηκαν κυρίως από μικρούς επιχειρηματίες στις αγορές), καθώς δε συμπεριλαμβάνονταν καθόλου κοινωνικά αιτήματα (που να προτάσσονται προς το συμφέρον των εργαζομένων). Αλλά υπάρχουν ορισμένες νέες επαναλαμβανόμενες εκλάμψεις εργατικών αγώνων και στα δυο μέρη της χώρας, καθώς οι εργάτες απαιτούν μισθούς ή αντιμετωπίζουν την προοπτική απόλυσης. Ωστόσο, είμαστε σε μια τέτοια κατάσταση τώρα που όλα τα είδη εργατικού αγώνα (που κατευθύνονται ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης) μπορούν εύκολα να απορριφθούν ως ‘φιλορωσικές’ προβοκάτσιες. Όπως είπα, η νέα κυβέρνηση επιχειρεί να απαγορεύσει όλες τις μορφές ‘άβολης’ δραστηριότητας, απαιτώντας ‘να μην ταράσσονται τα νερά’ σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αν η νέα κυβέρνηση διατηρήσει την εξουσία της (αν και οι θέσεις της είναι σε αρκετά επισφαλή κατάσταση), θα αντιμετωπίσουμε την επιβολή σκληρών νεοφιλελεύθερων οικονομικών μεταρρυθμίσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο κύμα διαδηλώσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα πολλά υποσχόμενο παράδειγμα έρχεται από το πρόσφατο κύμα αναταραχής στη διχοτομημένη Βοσνία. Είναι πολύ πιθανό να δούμε παρόμοιες εκλάμψεις αναταραχής στην Ουκρανία, ωστόσο, με την απουσία πραγματικά ανεξάρτητων σωματείων (δηλαδή όχι απλά εργαλείων ανταγωνιζομένων καπιταλιστικών κομμάτων και αφεντικών) ή με την απουσία μιας οργανωμένης εργατικής πολιτικής δομής, τέτοιες αυθόρμητες εκλάμψεις εργατικής αναταραχής είτε θα περάσουν εις μάτην, είτε (πολύ χειρότερα) θα κατασταλλούν βίαια από ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς, όπως έχει συμβεί πολύ συχνά στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Οπότε, νομίζω ότι πρέπει να δουλέψουμε με στόχο μια μελλοντική κοινωνική αναταραχή, ώστε να έχουμε μια δυνατή και ανεπτυγμένη δομή ήδη προετοιμασμένη όταν αυτή ξεκινήσει.

Ποια είναι η σημερινή κατάσταση των αριστερών ακτιβιστών και οργανώσεων στην Ουκρανία (από τη σκοπιά της ασφάλειάς τους και των γενικών τους δραστηριοτήτων);

Στο βαθμό που το κίνημα του Euromaidan και η νέα κυβέρνηση έχουν κυριαρχηθεί από αντικομμουνιστικά αισθήματα, η δραστηριότητα των αριστερών οργανώσεων είναι βασικά υπό μόνιμη απειλή. Οι Ουκρανικές αριστερές οργανώσεις είναι πολύ μικρές και οι ακτιβιστές είναι διασκορπισμένοι σε πολλές πόλεις και οργανώσεις. Τα αριστερά ή κομμουνιστικά σύμβολα ήταν στην πραγματικότητα απαγορευμένα στις περισσότερες περιοχές. Τα γραφεία ορισμένων αριστερών οργανώσεων λεηλατήθηκαν και πολλοί ακτιβιστές δάρθηκαν ή βασανίστηκαν από τους Ναζί φονιάδες. Υπήρξαν κάποιες αριστερές-φιλελεύθερες οργανώσεις (κυρίως εκείνες που συνδέονταν με δραστηριότητες δυτικών ΜΚΟ), που προσπάθησαν να υποστηρίξουν ή να συμμετάσχουν στο κίνημα Euromaidan, αλλά χωρίς αριστερούς συμβολισμούς ή κόκκινες σημαίες. Υπάρχουν επίσης κάποιες ομάδες όπως η ‘Borotba’ που συμμετέχουν σε νοτιοανατολικές αντί-εξεγέρσεις και την αντιφασιστική αντίσταση που αναπτύσσεται σε ορισμένες πόλεις. Γενικά βλέπουμε ότι εν μέσω της αυξανόμενης πατριωτικής υστερίας (της νέας κυβέρνησης αλλά και των φιλορωσικών δυνάμεων), υπάρχει μια τάση (παρόμοια με την κατάσταση πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο) σε μερικούς ακτιβιστές να χάφτουν την πατριωτική προπαγάνδα και να αποφασίζουν να υποστηρίξουν το ένα ή το άλλο καπιταλιστικό στρατόπεδο και, συνεπώς, στην πραγματικότητα να παραμερίζουν ζητήματα διεθνισμού και ταξικής πάλης. Αν δεν ξεπεράσουμε αυτή την τάση, θα καταλήξουμε ως ένα ενσωματωμένο τμήμα ή μια ‘βοηθητική μονάδα’ της μιας ή της άλλης καπιταλιστικής δύναμης.

Τι νομίζεις ότι θα συμβεί στη συνέχεια; Πόλεμος με τη Ρωσία; Ποια είναι η θέση που θα έπρεπε να πάρει η αριστερά στην Ουκρανία, τη Ρωσία και διεθνώς;

Παρ’ όλη την πολεμοκαπηλία, νομίζω (ή καλύτερα ελπίζω) ότι δεν θα υπάρξει ακόμα ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος όπου οι εργάτες διαφορετικών χωρών θα αλληλοσκοτώνονται οικειοθελώς για τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Ωστόσο, νομίζω ότι το πιο πιθανό είναι να δούμε τη συντονισμένη λεηλασία της Ουκρανίας κι από τις δυο πλευρές (τη Δύση και τη Ρωσία). Οι αριστεροί σε ένα τέτοιο πλαίσιο πρέπει να αντιπαλέψουν την παρέμβαση της χώρας τους στην κρίση αυτή. Πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν και τον ίδιο εχθρό, παρά τις μάσκες που φοράει. Ο εχθρός είναι εσωτερικός – είτε στη Ρωσία, την Ουκρανία ή τις δυτικές χώρες. Επιπλέον, πρέπει να καταλάβουμε ότι σε στιγμές κρίσης, ο φασισμός γίνεται η τελευταία κίνηση του κεφαλαίου, παραγκωνίζοντας τη ρητορεία περί δημοκρατίας και τείνοντας να εφαρμόσει τον ανοιχτό τρόμο ώστε να καταστείλλει το θυμό. Και είμαστε μάρτυρες της ανόδου ακροδεξιών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη και τις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες. Μπορούμε να μιλήσουμε μέχρι και για την εδραίωση μιας ‘Φαιάς Διεθνούς’. Συνεπώς, οι Ουκρανοί ακροδεξιοί στην εξουσία και στους δρόμους είναι τμήμα μιας κοινής Ευρωπαϊκής τάσης και, άρα, πρέπει να αντιμετωπιστούν επίσης σε διεθνή βάση. Επομένως, δεν πρέπει να τσιμπάμε μπροστά σε φαινομενικές εθνικές διαιρέσεις προβλημάτων ή να επιλέγουμε ‘το λιγότερο κακό’ αλλά να ξεκινήσουμε να διαμορφώνουμε διεθνείς δομές ικανές να αντιμετωπίσουν τις ναζιστικές επιθέσεις ή την επίθεση του κεφαλαίου στους εργάτες – όπου και όποτε συμβεί.

Μετάφραση: Ιωάννα Προκόπη, Ειρήνη Γαϊτάνου

 Πηγή

Posted in ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ουκρανία, οι απόγονοι του γκαίμπελς | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Posted by redship στο 24 Μαρτίου , 2014

 

λαικη συσπειρωση

 

 

 

 

Άνεργε, εργαζόμενε, επαγγελματία, συνταξιούχε, νέε και νέα Η Λαϊκή Συσπείρωση απευθύνεται σε εσένα με καθαρή ματιά και σταράτα λόγια. Άλλωστε, γνωριζόμαστε καλά. Τόσα χρόνια, και ακόμα περισσότερο στα χρόνια της κρίσης, βρεθήκαμε πολλές φορές. Συναντηθήκαμε στους δρόμους του αγώνα ενάντια στην βάρβαρη πολιτική μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές και το ταξικό κίνημα. Παλέψαμε για μέτρα προστασίας για τους ανέργους, ενάντια στις απολύσεις και την απλήρωτη εργασία. Συναντηθήκαμε στις Λαϊκές Συνελεύσεις ενάντια στα χαράτσια. Βρεθήκαμε έξω από τα σχολεία, έξω από τα νοσοκομεία, έξω από τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ απαιτώντας Παιδεία και Υγεία για όλο το λαό. Αντιταχθήκαμε στην φορομπηχτική πολιτική του Δήμου. Δώσαμε τη μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων, για να μην τσιμεντοποιηθεί το ΑΓΝΟ και τα πρώην στρατόπεδα, για να μην υπάρχουν κεραίες κινητής τηλεφωνίας δίπλα στα παιδιά μας, για την ορθολoγική διαχείριση των σκουπιδιών, για να μην περάσει η καύση σκουπιδιών στο ΤΙΤΑΝ και στη Μαυροράχη. Παλέψαμε ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά. Παλέψαμε για το δικαίωμα όλων στον αθλητισμό και τον πολιτισμό. Κάναμε πράξη την Λαϊκή Αλληλεγγύη. Δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις για να μην μείνει κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα, καμιά οικογένεια χωρίς τροφή, κανένας μόνος του στην κρίση.

Φίλε, φίλη, Θα σου μιλήσουμε ξανά, όπως και τόσα χρόνια, με τη γλώσσα της αλήθειας: Μην ψάχνεις «σωτήρες». Οι «σωτήρες» μας τελείωσαν μαζί με τα παραμύθια τους περί «Ενωμένης Ευρώπης», «ανταγωνιστικότητας», «Καλλικράτη που ανοίγει νέους δρόμους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση» και τόσα άλλα. Μην περιμένεις «Μεσσίες» που προεκλογικά υπόσχονται «γεφύρια και ποτάμια» και μετεκλογικά συνεχίζουν στην ίδια αντιλαϊκή ρότα με νέους φόρους, τροφεία στους Παιδικούς Σταθμούς, δίδακτρα στα Ωδεία κ.α Γύρνα την πλάτη στους γυρολόγους  και τους «μεγαλοπαράγοντες» που φόρεσαν την προβιά του δήθεν «ανεξάρτητου» (λες και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο καθένας) για να σε βάλουν από την πίσω πόρτα στο μαντρί της αντιλαϊκής πολιτικής. Αγνόησε όλους εκείνους που επικαλούνται την «ανατροπή», ενώ τόσα χρόνια ήταν κολαούζοι και δεκανίκια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στον δήμο μας, στο συνδικαλιστικό κίνημα, παντού.
Φίλε, φίλη, Κανένας δεν θα σε σώσει. Χρέος έχεις με τα χέρια σου να σηκωθείς. Παραμέρισε την ηττοπάθεια, την απογοήτευση, την υποταγή. Το ΚΚΕ και η Λαϊκή Συσπείρωση έχουν θέσεις για όλα. Όμως οι δικές μας θέσεις, οι δικές μας προτάσεις έχουν σαν απαραίτητη προϋπόθεση τη δική σου ενεργητική συμμετοχή.
Σε καλούμε να συμπαραταχθείς μαζί μας στον αγώνα για την ανασύνταξη του κινήματος. Να δυναμώσουμε τις Λαϊκές Επιτροπές, τις επιτροπές των ανέργων, να γίνουν οι χώροι δουλειάς και οι γειτονιές μας φρούρια του αγώνα.
Έλα μαζί μας. Στήριξε μαχητικά το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης. Για να περάσει ο Δήμος και η Περιφέρεια στα χέρια δοκιμασμένων αγωνιστών, για να φρενάρουμε την αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και να συγκροτήσουμε μια μεγάλη μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση που θα  αντιπαλέψει τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης. Για να ανοίξουμε τον δρόμο για την συνολική ανατροπή.

Posted in «Λαϊκή Συσπείρωση» | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την 25η Μαρτίου

Posted by redship στο 24 Μαρτίου , 2014

Σε ανακοίνωση για την 25η Μαρτίου το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει:

«Η επανάσταση του 1821 διδάσκει ότι ένας λαός, που είναι αποφασισμένος και έχει το δίκιο με το μέρος του, μπορεί να αντιμετωπίσει και να νικήσει αντιπάλους που φαντάζουν πανίσχυροι και ανίκητοι. Διδάσκει πάνω απ’ όλα ότι οι επαναστάσεις αποτελούν το όχημα της κοινωνικής προόδου και εξέλιξης, κινούν την ιστορία προς τα εμπρός, ανατρέποντας τις ιστορικά ξεπερασμένες κοινωνικές τάξεις.

Η επανάσταση του 1821 ήταν εθνικοαπελευθερωτική στη μορφή και αστική στο περιεχόμενό της. Το 1821 στο προσκήνιο της ιστορίας βρισκόταν η ανερχόμενη αστική τάξη, η οποία, ως φορέας των νέων καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ηγήθηκε του αγώνα για την απελευθέρωση από τον οθωμανικό φεουδαρχικό ζυγό και τη διαμόρφωση του δικού της κράτους, ξεσηκώνοντας τη φτωχολογιά και τις καταπιεζόμενες από τη φεουδαρχία λαϊκές μάζες. Η επανάσταση του 1821 ωρίμασε μέσα στο ιδεολογικό περιβάλλον που είχε διαμορφώσει η Γαλλική επανάσταση και οι άλλες μεγάλες αστικές επαναστάσεις της εποχής.

Η επανάσταση του 1821 διέψευσε οικτρά όσους καλλιεργούσαν τη μοιρολατρία, τρομοκρατούσαν το λαό, με εκβιασμούς, ότι ο ξεσηκωμός του θα είναι μάταιος και θα τον οδηγήσει στην καταστροφή και θεωρούσαν μονόδρομο την υποταγή στις απαιτήσεις του Σουλτάνου και της Ιερής Συμμαχίας.

Σήμερα η αστική τάξη έχει γίνει αντιδραστική, εμπόδιο στην κοινωνική εξέλιξη, ενώ φορέας του καινούριου είναι η εργατική τάξη. Η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να συσπειρώσει τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα και να ηγηθεί μιας λαϊκής συμμαχίας, που θα ανατρέψει τα μονοπώλια και το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, εγκαθιδρύοντας την εργατική – λαϊκή εξουσία. Θα ανοίξει το δρόμο στην κοινωνική εξέλιξη, στην αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

Τα καλέσματα για «εθνική ομοψυχία μπροστά στην κρίση», που θα ακουστούν για μια ακόμη φορά από τους υπερασπιστές του συστήματος, είναι καλέσματα που συγκαλύπτουν ότι στην κοινωνία της εκμετάλλευσης υπάρχουν τάξεις με αντιτιθέμενα συμφέροντα, οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι. Οι εργάτες, τα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν μπορούν να βαδίσουν μαζί με τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, την ΕΕ.

Όπως το 1821 οι επαναστατημένοι Έλληνες απέρριψαν τις απειλές και συγκρούστηκαν με το παλιό καθεστώς, έτσι και σήμερα ο ελληνικός λαός μπορεί να νικήσει τους εκβιασμούς και όσους τον καλούν σε υποταγή και ατέλειωτα βάσανα, προκειμένου να ορθοποδήσει το καπιταλιστικό σύστημα και να διασφαλιστεί η πορεία της χώρας στη σύγχρονη «Ιερή Συμμαχία» της ΕΕ ή τον κοροϊδεύουν ότι αυτός ο δρόμος μπορεί δήθεν να γίνει φιλολαϊκός. Όλες αυτές οι δυνάμεις, είτε με το μαστίγιο είτε με το καρότο, στόχο έχουν να αποτρέψουν το λαό να ακολουθήσει το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου και την ΕΕ.

Όπως το 1821, έτσι και σήμερα ο ελληνικός λαός με την οργάνωση και τη συμμαχία του να επιβάλει τα δικά του συμφέροντα, να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του, αποδεσμεύοντας τη χώρα από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και μετατρέποντας τα μονοπώλια σε λαϊκή περιουσία, για να ζήσει καλύτερα ο ίδιος και τα παιδιά του».

Posted in 25η Μάρτη, κκε | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η «μονταζιέρα» του ΣΥΡΙΖΑ και του Στάθη Σταυρόπουλου

Posted by redship στο 24 Μαρτίου , 2014

Της Κικής Αλεξάνδρου

Είναι καιρός τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπολύει συντονισμένη επίθεση –  συκοφάντηση του ΚΚΕ. Δε θα μπορούσε να λείπει από αυτό το σχέδιο ο Στάθης Σταυρόπουλος του «enikos», που όποτε ο ΣΥΡΙΖΑ ζορίζεται από τις αποκαλύψεις του ΚΚΕ αναλαμβάνει το βρώμικο ρόλο να ρίξει λάσπη στο ΚΚΕ πασπαλισμένη με δήθεν «τίμια και αντικειμενική αριστερή κριτική». Βέβαια, στην προσπάθειά του αυτή, ο υπερασπιστής του ΣΥΡΙΖΑ, καταφεύγει στη «μονταζιέρα». Στο δρόμο για τα υπουργεία, φαίνεται ότι υιοθετούν και τις μεθόδους των κομμάτων που έχουν ήδη περάσει από αυτά.

Ο Στάθης Σταυρόπουλος φτάνει στο σημείο να παραποιεί τοποθέτηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα. Αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα… Ο Στάθης Σταυρόπουλος ισχυρίζεται ότι το ΚΚΕ βάζει «πλέον τον ΣΥΡΙΖΑ στον ίδιο παρονομαστή με τη Χρυσή Αυγή και το Ποτάμι» και ότι τάχα το ΚΚΕ έχει φτάσει στο σημείο να έχει «εμπάθεια που φθάνει να τσουβαλιάζει από πλευράς ηγεσίας του ΚΚΕ τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή ως απότοκα των “αγανακτισμένων“». Μάλιστα, με βάση τον παραπάνω ακροβατισμό, ο Στάθης Σταυρόπουλος κατρακυλάει τόσο χαμηλά ώστε να υποστηρίξει ότι το ΚΚΕ «φτάνει απέναντι. Σ’ αυτά που προπαγανδίζουν τα μέσα ενημέρωσης του καθεστώτος, καθώς και τα κόμματα του δικομματικού μονοκομματισμού. Ποιον βοηθάει αυτό; Ποιος ωφελείται απ’ αυτό; Ποιος ωφελείται απ’ τον δισταγμό του λαού (αν εν τέλει ο δισταγμός επικρατήσει) να δοκιμάσει ο ίδιος να διαμορφώσει την τύχη του;». Το να κατηγορείς το ΚΚΕ ότι προωθεί «το δισταγμό» του λαού να «δοκιμάσει ο ίδιος να διαμορφώσει την τύχη του» αποτελεί από μόνο του ξετσίπωτη συκοφαντία. Αυτή η συκοφαντία του Στάθη Σταυρόπουλου εναντίον του ΚΚΕ, δηλαδή του μόνου κόμματος που παλεύει για να συνειδητοποιήσει ο λαός τη δύναμή του και να πάρει την υπόθεση στα χέρια του αποδεικνύει ότι ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ δρα για να μην καταλάβει ποτέ ο λαός τη δύναμή του και να μην πάρει την υπόθεση στα χέρια του, για να μην αμφισβητηθούν τα θεμέλια του σάπιου συστήματος που έχει φέρει το λαό στη σημερινή κατάσταση.

Ενοχλούνται στον ΣΥΡΙΖΑ που το ΚΚΕ δεν πατάει τη μπανανόφλουδα και δεν κλείνει τα μάτια, αποκαλύπτει στο λαό το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ως της νέας σοσιαλδημοκρατίας, του ενός εκ των δυο πόλων στο νέο διπολισμό. Ενοχλούνται γιατί οι αποκαλύψεις του ΚΚΕ είναι ακριβώς αποκαλύψεις. Γιατί το ΚΚΕ δεν ασκεί ηθικοπλαστική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κάνει δίκη προθέσεων (όπως ισχυρίζεται ψευδώς ο Στάθης Σταυρόπουλος). Ενοχλούνται γιατί το ΚΚΕ ασκεί πολιτική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική τοποθέτηση των στελεχών του. Ενοχλούνται, γιατί ο λαός έχει πάρει χαμπάρι το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει τις θέσεις του, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για έναν ακόμα επίδοξο διαχειριστή της δυστυχίας του και όχι για ένα κόμμα με γραμμή ρήξης και ανατροπής, που θα ξεθεμελιώσει τη δυστυχία του λαού.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να κοροϊδεύει το λαό χωρίς να υπάρχει κανείς να αποκαλύπτει πολιτικά το ρόλο και τη θέση του, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να προτιμάει το ΚΚΕ να μην υπάρχει καν και αν υπάρχει να το «βουλώνει», όμως δε θα του κάνουμε τη χάρη. Μπορεί ο Στ. Σταυρόπουλος και άλλοι αρθρογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ να υποτιμούν το αναγνωστικό κοινό, σερβίροντάς του ως «ρεπορτάζ» ψεύδη, συκοφαντίες και λογικούς ακροβατισμούς, όμως και σε αυτόν τον τομέα βρισκόμαστε στην αντίπερα όχθη. Ακριβώς επειδή δεν υποτιμούμε καθόλου τη νοημοσύνη των αναγνωστών, παραθέτουμε αυτούσια την τοποθέτηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ που προκάλεσε το μένος του Στάθη Σταυρόπουλου, για να καταλάβει ο κάθε αναγνώστης ότι ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ δεν είπε καθόλου αυτά για τα οποία τον κατηγορεί ο Στάθης Σταυρόπουλος και να βγάλει τα συμπεράσματά του από τον τρόπο με τον οποίο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παραποιούν τις τοποθετήσεις του ΚΚΕ για να το συκοφαντήσουν. Ιδού η απάντηση του Δημήτρη Κουτσούμπα στο «Βήμα της Κυριακής» (23/3): «Βεβαίως και υπάρχει οργή, μόνο που πολλές φορές σε δυσκολεύει να δεις ποιος φταίει, ποια είναι η αιτία. Η λαϊκή οργή για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να μεταφραστεί σε συνειδητή επιλογή. Η οργή δεν μπορεί να είναι τυφλή. Μια τέτοια τυφλή οργή μπορεί ευκαιριακά να πριμοδοτήσει και αντιδραστικά, οπισθοδρομικά σχήματα και μορφώματα, όπως τους εγκληματίες ναζιστές της ΧΑ, μπορεί να πλέει σε «θολά ποτάμια», μπορεί να στεγάζεται σε καιροσκόπους και τυχοδιώκτες της «κυβερνώσας αριστεράς» ή σε σχήματα διαχείρισης που μοιράζουν φρούδες ελπίδες για καλύτερη διαχείριση, με ανανέωση – αναπαλαίωση του πολιτικού προσωπικού. Όμως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί πίσω από το πολιτικό προσωπικό και τα διάφορα σχήματα που εμφανίζονται, άλλα ως «κομήτες», άλλα με μεγαλύτερη διάρκεια, βρίσκεται ένα σύστημα, σάπιο ως το μεδούλι, που έχει όνομα, λέγεται «καπιταλισμός», βρίσκονται συμμαχίες που είναι σφηγγοφωλιές για τους λαούς, όπως η ΕΕ, βρίσκεται μια τάξη που είναι στον αντίποδα από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Είναι επομένως πιο περίπλοκο το ζήτημα, να αποφασίσει ο καθένας και η καθεμιά με ποιον να πάει και ποιον να αφήσει».

Οι ύβρεις του Στ. Σταυρόπουλου, επιστρέφονται σ’ αυτόν και στο κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί έτσι το θέλει το ΚΚΕ, αλλά γιατί αυτό αποδεικνύει καθημερινά η ίδια η πραγματικότητα. Ο μόνος που κάνει «διαρκή δίκη προθέσεων» στο ΚΚΕ, το «συκοφαντεί διαρκώς για δολιότητα, μάλιστα με μια εμπάθεια που αγγίζει τα όρια της ψύχωσης» είναι οι αρθρογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ αυτών και ο Στάθης Σταυρόπουλος. Δε θα στραβωθούμε επειδή αυτοί ονειρεύονται υπουργικές θεσούλες.

Posted in πολιτικη, στάθης, Ο οπορτουνισμός, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

¨Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, τότε…¨

Posted by redship στο 24 Μαρτίου , 2014

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

 

 

   Καλό είναι κάποια στιγμή να σταματήσουμε να τους αφήνουμε να τα περνάνε όλα στο «ντούκου». Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Ο κύριος Θάνος Μωραίτης είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υφυπουργός στο υπουργείο Περιβάλλοντος και κατόπιν στο Ανάπτυξης. Με αφορμή την υπόθεση για το γάλα, ο βουλευτής εξέδωσε ανακοίνωση (που όπως ισχυρίστηκε στην εκπομπή της Κάτιας Μακρή στον «Real» στις 21/3/2014 απηχεί τις απόψεις όλης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ). Στην ανακοίνωσή του ο βουλευτής (http://moraitisthanos.com/ «Kάποιοι δεν κατάλαβαν γιατί η οικονομία κατέρρευσε το 2009»), υποστηρίζει:

   1) Ότι η κυβέρνηση, μέσα από τα δήθεν διαπραγματεύσεις με την τρόικα, προωθεί «γιγαντώδεις διευθετήσεις συμφερόντων στην αγορά».

   2) Ότι «η διαπραγμάτευση που έγινε για την έκθεση του ΟΟΣΑ ήταν εικονική αφού ειδικά για το θέμα του γάλακτος το αποτέλεσμά της ήταν προαποφασισμένο».

   3) Ότι για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων «επιστρατεύτηκε η γνωστή τακτική πιέσεων μέσω Τρόικας».

   4) Ότι «το ίδιο σκηνικό (σσ: όπως στην περίπτωση του γάλακτος) στήθηκε για τους πλειστηριασμούς και για τις επαγγελματικές μισθώσεις».

   5) Ότι στην Ελλάδα παίζεται ένα παιχνίδι ανάμεσα σε «Τρόικες (¨εσωτερικού και εξωτερικού¨)» οι οποίες βρίσκονται σε «συνεννόηση» μεταξύ τους για να επιβάλουν μέτρα με μοχλό πίεσης κάθε φορά «την εκταμίευση της δόσης».

   6) Ότι «οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες», ότι στο εσωτερικό της υπάρχουν «πρόθυμοι» που θα «εκτελούσαν τα brands της χώρας», ότι η κυβέρνηση «γκρεμίζει έναν πυλώνα της αγροτικής οικονομίας».

   7) Ότι στο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση «δεν μπορεί να προστατεύσει μια παραγωγική δομή της χώρας η απάντηση είναι απλή: Δεν ήθελε!».

   8) Ότι η κυβέρνηση ακολουθεί την τακτική των πολιτικών ολισθημάτων και των εκβιασμών: «Ελπίζω (αναφέρει ο βουλευτής με αφορμή το γάλα) ότι η κυβέρνηση δεν θα προβεί στο μέγα πολιτικό και κοινοβουλευτικό ολίσθημα να φέρει ξανά νομοσχέδιο σε ένα άρθρο, εκβιάζοντας τους βουλευτές».

9) Ότι «τα επιχειρήματα της κυβέρνησης είναι ψευδή» και ότι οι ισχυρισμοί της συνιστούν «πλήρη εξαπάτηση και παραπλάνηση του καταναλωτή».

*

   Παρατήρηση πρώτη: Τέτοιες καταγγελίες, αυτοί που τις κάνουν, οφείλουν να τις κάνουν ακόμα πιο συγκεκριμένα. Με ονόματα. Και διευθύνσεις.

   Παρατήρηση δεύτερη: Αν τέτοια παιχνίδια παίζονται γύρω από το γάλα, τότε τι να φανταστεί κανείς για άλλες υποθέσεις, με πολύ περισσότερα… μηδενικά από πίσω. Γίνονται, ας πούμε, «γιγαντώδεις διευθετήσεις» και σε θέματα όπως οι  ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών; Η’ η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας;

   Παρατήρηση τρίτη: Εφόσον η τρόικα είναι μοχλός εξυπηρέτησης συμφερόντων και όχι «μηχανισμός παροχής τεχνικής βοήθειας για τη σωτηρία της χώρας», τότε τι είναι αυτοί που συναλλάσσονται μαζί της; Που συμπράττουν στο στημένο σκηνικό των δήθεν πιέσεων για να προωθήσουν προειλημμένες αποφάσεις; Που «διαπραγματεύονται» μαζί της «εικονικά»; Που επιδίδονται στην παραπλάνηση και την τρομοκράτηση του λαού βαφτίζοντας τα δικά τους συμφέροντα (πχ «εκταμίευση δόσεων») σαν «εθνικά προβλήματα»;

   Παρατήρηση τέταρτη: Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που, πάνω στο έδαφος των κοινωνικών ερειπίων και της ανθρωπιστικής καταστροφής, λειτουργεί ως κέλυφος για «διευθετήσεις συμφερόντων στην αγορά» μέσω «κοινοβουλευτικών ολισθημάτων» και «εκβιασμών»;

   Παρατήρηση πέμπτη: Η τρόικα «εσωτερικού» που βρίσκεται σε συνεννόηση με την τρόικα «εξωτερικού», η τρόικα «εσωτερικού» που εδώ και τέσσερα χρόνια επιβάλει αντιλαϊκά μέτρα με «λαγό» την τρόικα «εξωτερικού», από ποιους απαρτίζεται; Από αγρότες ή από «τσιφλικάδες; Από εργάτες ή από βιομήχανους; Από χρεωμένους Έλληνες ή από τραπεζίτες;

   Παρατήρηση έκτη: Αν η κυβέρνηση «δεν θέλει» να προστατέψει την παραγωγική δομή της χώρας, αν ισχύει ότι η χώρα διαλύεται όχι γιατί οι κυβερνώντες «δεν μπορούν», αλλά γιατί «δεν θέλουν», τότε πόσο απέχουμε από συνθήκες όπως αυτές που περιγράφονται στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος;

   Παρατήρηση έβδομη: Αν αληθεύει ότι η κυβέρνηση του («σιχαίνομαι τους κομμουνιστές») Γεωργιάδη λέει «ψεύδη», αν αληθεύει ότι η κυβέρνηση του κ.Σαμαρά, του κ.Βενιζέλου και του («γεννήθηκα και θα πεθάνω αντικομμουνιστής») Μπαλτάκου «εκβιάζει», «παραπλανά», «εξαπατά», κι αν όλα αυτά τα κάνει για να προωθήσει «γιγαντώδεις διευθετήσεις συμφερόντων», τότε, στα 193 χρόνια από την Επανάσταση του ’21, πόσο αλήθεια απέχουμε από συνθήκες όπως αυτές που οδήγησαν τον Ρήγα Φεραίο να γράψει: «Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν (….) είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του».

   Και κάτι ακόμα: Λαμβάνοντας υπόψη ότι καταγγελίες όπως οι παραπάνω αφενός δεν διατυπώνονται από αντιπάλους της κυβέρνησης αλλά από κυβερνητικούς βουλευτές, που (συνεχίζουν να) στηρίζουν την κυβέρνηση και αφετέρου πως η κυβέρνηση δεν αντιδρά, δεν αντικρούει και δεν δείχνει να ενοχλείται από τους ισχυρισμούς τους, τότε τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε ότι η λεηλασία του ελληνικού λαού είναι «αναγκαία» και «αναπόφευκτη» όχι για την «σωτηρία» του τόπου, αλλά για την «διευθέτηση των συμφερόντων» μεταξύ εκείνων που αρμέγουν τον τόπο;

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αντιπαραθέσεις περί «καλών και κακών» επεμβάσεων

Posted by redship στο 23 Μαρτίου , 2014

αναδημοσίευση από ριζοσπάστη
ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ – ΚΡΙΜΑΙΑ

15 χρόνια μετά τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς με το πρόσχημα των Κοσσοβάρων Αλβανών

Βομβαρδισμός από το ΝΑΤΟ λεωφορείου που μετέφερε Σέρβους πρόσφυγες

Associated Press

Η τελευταία κλιμάκωση της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ, ΕΕ – Ρωσίας, με το πεδίο διαμάχης, αυτή τη φορά, να μεταφέρεται στη Χερσόνησο της Κριμαίας, έδωσε αφορμή, τον τελευταίο καιρό, για διαξιφισμούς μεταξύ των αντιτιθέμενων πλευρών σχετικά με τη «νομιμότητα», το «διεθνές δίκαιο». Δεν έλειψαν βεβαίως οι παραλληλισμοί με άλλες εστίες συγκρούσεων του πρόσφατου παρελθόντος, που ξεκίνησαν λίγο μετά τις ανατροπές στην πρώην ΕΣΣΔ σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία, όπως οι αλλεπάλληλες αιματηρές επεμβάσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων στο Ιράκ, οι γκανγκστερικές επιδρομές στη Λιβύη, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο Αφγανιστάν ή οι κατά καιρούς επιχειρήσεις πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων (Γαλλία και παλιότερα Βρετανία) στην Αφρική. Ωστόσο, πιο χαρακτηριστική όλων θεωρείται η διόλου «ιδιαίτερη» περίπτωση του πολέμου, διαμελισμού και πλήρους κατακερματισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας σε μικρότερα και καλύτερα «ελεγχόμενα» (από τα ευρω-ατλαντικά μονοπώλια) κράτη καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 ως τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 2000.

Δεν είναι τυχαίες άλλωστε οι συχνές αναφορές του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στη σύγκριση που επιχειρεί ανάμεσα στην περίπτωση της Κριμαίας και του Κοσσυφοπεδίου.

Η πιο πρόσφατη μνεία του Πούτιν στο Κοσσυφοπέδιο και στη βρώμικη επέμβαση που πραγματοποίησαν ακριβώς πριν 15 χρόνια (24 Μάρτη 1999) ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ, με πρόσχημα τα …«ανθρώπινα δικαιώματα» των Κοσσοβάρων Αλβανών, έγινε στις αρχές της βδομάδας (18/3/14). Οπως δήλωσε: «Οι Δυτικοί εταίροι μας δημιούργησαν το προηγούμενο του Κοσσυφοπεδίου με τα χέρια τους. Σε μια κατάσταση απολύτως ίδια με εκείνη στην Κριμαία, αναγνώρισαν την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία ως νόμιμη, χωρίς καμία άδεια από την κεντρική αρχή της χώρας, ενώ τώρα λένε ότι η έγκριση από την κυβέρνηση είναι απαραίτητη για την περίπτωση της Κριμαίας».

Λίγες μέρες νωρίτερα (4/3/14), ο Πούτιν είχε θυμίσει άλλες δυτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, δηλώνοντας: «Η Ρωσία πάντοτε υποστήριξε τη διεθνή νομιμότητα. Η χρησιμοποίηση ενόπλων δυνάμεων δεν αντιβαίνει τη διεθνή νομιμότητα. Οι πόλεμοι σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη διαστρέβλωσαν τη διεθνή νομιμότητα».Με λίγα λόγια, ο Πούτιν διεκδικεί το δικαίωμά του στο «νόμο» της ιμπεριαλιστικής ζούγκλας, που άλλοι, χρόνια πριν από αυτόν, είχαν διαμορφώσει, εξαπολύοντας επεμβάσεις με προσχήματα κάθε λογής, αλλά με βασικό «γνώμονα» τα κατά καιρούς συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και της αστικής τάξης των χωρών τους…

Συνεπώς, όσοι νομίζουν ότι η σημερινή κρίση στην Κριμαία μπορεί να «περιοριστεί» αυταπατώνται. Ο ασκός του Αιόλου, ειδικά για την περίπτωση της Ευρώπης, έχει ανοίξει προ πολλού. Η κατάσταση δύσκολα μπορεί να συμμαζευτεί καθώς οι αντίπαλες πλευρές έχουν από καιρό δημιουργήσει περιθώρια για νέες αλλαγές στο γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης, ακόμη και μετά την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ιδιαίτερα σήμερα που η Ρωσία, ως ανερχόμενη καπιταλιστική δύναμη, «δεν είναι πλέον διατεθειμένη να συμφωνεί σε συμβιβασμούς που είναι σε βάρος των συμφερόντων της», όπως δήλωνε προχτές με νόημα ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στο Κοσσυφοπέδιο, Αντρέι Σουγκούροφ...

Η περίπτωση της πρώην Γιουγκοσλαβίας

Συνεπώς τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν οι ηγέτες των ΗΠΑ και της ΕΕ για την παραβίαση του …«διεθνούς δικαίου» και τους κινδύνους αποσταθεροποίησης από την απόσχιση της Κριμαίας και την ενσωμάτωσή της στη Ρωσία περιττεύουν. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με δυνάμεις όπως αυτές του γερμανικού κεφαλαίου που πρωτοστάτησαν στο διαμελισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας και έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα για την πρώτη (μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) ένοπλη σύγκρουση στην Ευρώπη με χιλιάδες νεκρούς. Θυμίζουμε άλλωστε ότι η Γερμανία ήταν η δεύτερη (μετά το Βατικανό τον Οκτώβρη του 1991…) που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Κροατίας και της Σλοβενίας (Δεκέμβρης 1991), ενθαρρύνοντας εθνικιστικά στοιχεία και θρησκευτικούς φανατισμούς στη βάση της πεπατημένης τού «διαίρει και βασίλευε».

Ανατρέχοντας στην ιστορία διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας, διαπιστώνει κανείς ως «σταθερά» τον καταλυτικό ρόλο του ιμπεριαλισμού, ακόμη και πριν τυλιχτούν τα Βαλκάνια στις φλόγες του πολέμου. Η θέση της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας ανάμεσα στο δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ και αυτό των σοσιαλιστικών χωρών επέτρεψε στη Δύση να εμφανίζεται «γενναιόδωρη» χορηγώντας της, αμέσως μετά το θάνατο του Τίτο το 1980, διάφορα «φτηνά» δάνεια από διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς, που με τις συνταγές και τις θεραπείες «σοκ» οδήγησαν τη Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του ’80 σε αναπόφευκτη οικονομική κρίση, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για εθνικιστικά πάθη και μίση. Ηδη από το 1983 ο Αλία Ιζετμπέγκοβιτς άρχισε να «κτίζει» το μουσουλμανικό εθνικισμό των Βόσνιων, στην Κροατία ο Φράνιο Τούτζμαν έκτιζε το δικό του μύθο «εθνικιστικής υπεροχής», οι Σλοβένοι οραματίζονταν την ένταξη στην ΕΕ, ενώ παράλληλα κέρδιζαν έδαφος ο εθνικισμός των Σέρβων και των Μαυροβούνιων, οι αποσχιστικές τάσεις των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου και των Ούγγρων της Βοϊβοδίνας…

Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να ξεχάσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Γερμανίας στη διαδικασία αναγνωρίσεων, αλλά και σε όσα επακολούθησαν: Ηγήθηκε της διαδικασίας αναγνωρίσεων των Δημοκρατιών της τότε Γιουγκοσλαβίας και της επιβολής κυρώσεων κατά των Σέρβων. Εκβίασε τις γνωμοδοτήσεις της επιτροπής Μπατεντέρ για τη μετατροπή των συνόρων των Δημοκρατιών της ομοσπονδίας σε διεθνή, μετατρέποντας (από τότε…) σε απλό κομπάρσο τον ΓΓ του ΟΗΕ, ρόλο που διεκπεραίωνε τότε ο Περουβιανός Χαβιέ Περέζ ντε Κουέγιαρ και αργότερα ο Αιγύπτιος Μπούτρος-Μπούτρος Γκάλι…

Εκατοντάδες άμαχοι έπεφταν νεκροί από τα πυρά ελεύθερων σκοπευτών, μισθοφόρων-«εθελοντών» μουτζαχεντίν που είχαν σταλεί με το «αζημίωτο» από τη Σαουδική Αραβία, ενώ η (αδύναμη τότε καπιταλιστικά) Ρωσία του τότε Προέδρου Μπόρις Γιέλτσιν περιοριζόταν σε μεγαλόστομες διακηρύξεις περί ειρηνευτικών σχεδίων, δίχως, βεβαίως, να μπορεί να αντιδράσει ούτε σε διπλωματικό, ούτε σε στρατιωτικό, ούτε (πολύ περισσότερο) σε οικονομικό επίπεδο. Ομως, η ρωσική αστική τάξη δεν ξέχασε ποτέ την ταπείνωση που υπέστη τη δεκαετία του ’90 στα Βαλκάνια, αξιοποιώντας αργότερα, εν ευθέτω χρόνω, την αύξηση της οικονομικής της ισχύος (ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και των κολοσσιαίων κερδών από την παραγωγή ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου).

Ο επόμενος πόλεμος μετά από τη Συνθήκη του Ντέιτον

Λίγους μήνες πριν τον τερματισμό του πολέμου στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, προηγήθηκε η γκανγκστερική καταλυτική επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων της Βοσνίας που κέρδιζαν ως το 1994 – αρχές 1995 έδαφος στα θέατρα των συγκρούσεων έναντι των Κροατών και των Βόσνιων. Εννοείται ότι και τότε, με την πραγματοποίηση της πρώτης «δοκιμαστικής» ΝΑΤΟικής επιδρομής σε ευρωπαϊκό έδαφος, δεν κουνήθηκε φύλλο, ούτε υπήρξαν διαμαρτυρίες για διασάλευση της διεθνούς νομιμότητας. Αντίθετα, υπό τις απειλές μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, οι ντόπιοι πρωταγωνιστές του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία σύρθηκαν στο τραπέζι υπογραφής της Συνθήκης του Ντέιτον το Νοέμβρη του 1995, παραδίδοντας τη χώρα στις ορέξεις διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών που επιμελήθηκαν το μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων, της καντονοποίησης της χώρας σε αμέτρητα τοπικά κοινοβούλια, κυβερνήσεις και προέδρους, έχοντας εξασφαλίσει την πλήρη διάλυση όχι μόνο των εργασιακών σχέσεων, αλλά και της έννοιας της εργασίας. Πράγμα που συνεχίζεται ως σήμερα, όπως απέδειξαν τον περασμένο Φλεβάρη οι μαζικές διαδηλώσεις κατά της φτώχειας και της ανεργίας σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης.

Ολα τα μέσα στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών

Ομως ο τερματισμός του πολέμου στη Βοσνία με τη Συνθήκη του Ντέιτον δεν ήταν το τέλος του πολέμου στα Βαλκάνια, αλλά το κλείσιμο ενός κεφαλαίου. Ενα χρόνο μετά την υπογραφή της συμφωνίας, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι (κυρίως Βρετανοί, Γερμανοί και Γάλλοι) εργάστηκαν στο παρασκήνιο εντατικά, δημιουργώντας στα θερμοκήπια των μυστικών τους υπηρεσιών τους Κοσσοβάρους Αλβανούς αυτονομιστές του ΟΥΤΣΕΚΑ που άρχισαν να διεκδικούν, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, την απόσχιση της επαρχίας από τη Σερβία, καταγγέλλοντας τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, τότε Πρόεδρο της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας, για καταπίεση και «εθνοκάθαρση».

Από την κλιμάκωση της έντασης δεν έλειψε τον Ιούνη του ’98 η ΝΑΤΟική άσκηση «Αποφασιστικό Γεράκι», που στην ουσία λειτουργεί σαν πρόβα τζενεράλε των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών που θα γίνουν μερικούς μήνες μετά, αφού χρησιμοποιηθεί κάθε μέσο βρώμικης προπαγάνδας. Οπως η κατασκευή «σφαγών», όπως αυτή των δήθεν αμάχων στο χωριό Ράτσακ (στην πραγματικότητα ήταν αυτονομιστές του ΟΥΤΣΕΚΑ που είχαν σκοτωθεί σε μάχες με το σερβικό στρατό), που «επιβεβαιώθηκε» τάχα από το πρώην στέλεχος της CIA Αμερικανό, τότε επικεφαλής ομάδας παρατηρητών του ΟΑΣΕ, Γουίλιαμ Γουόκερ (Γενάρης 1995). Η «σφαγή» στο Ράτσακ έσυρε τελικά τη Σερβία στην παγίδα των «ειρηνευτικών» συνομιλιών στο Ραμπουγέ της Γαλλίας, τις οποίες είχαν σχεδιάσει και υπονομεύσει εκ των προτέρων όχι μόνον οι Αμερικανοί, αλλά και οι Γερμανοί.

Τα αδιέξοδα που δημιουργεί τεχνηέντως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ αναγκάζουν σύντομα τον Πρόεδρο Μιλόσεβιτς να ξεκαθαρίσει σε διάγγελμά του (19/2/99) πως δεν πρόκειται να παραχωρήσει το Κοσσυφοπέδιο, ακόμη και με τίμημα τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς. Το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη, Ουγγαρία, Πολωνία και Τσεχία γίνονται, με συνοπτικές διαδικασίες, μέλη του ΝΑΤΟ και δύο βδομάδες μετά εξαπολύονται οι βόμβες από τις πολεμικές μηχανές ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ το βράδυ της 24ης Μάρτη 1999. Η επέμβαση θα αλλάξει πάλι τα σύνορα στην Ευρώπη. Παράλληλα, το τέλος του πολέμου τον Ιούνη του ίδιου έτους, επιτρέπει στο ΝΑΤΟ να βάλει για δεύτερη φορά το πόδι του στα Βαλκάνια, καθώς τίθεται επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής του Κοσσυφοπεδίου, ενώ οι Αμερικανοί δημιουργούν εκεί τη μεγαλύτερη στρατιωτική τους βάση στον κόσμο (βάση Μπόνστιλ).

Αυτά, παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες της Ρωσίας, που φροντίζει, με κάθε αφορμή, να υπογραμμίζει τις αντιδράσεις της στην απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία, πετυχαίνοντας (με τη συνεργασία της Κίνας) να επισημανθεί στην τότε απόφαση 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Ιούνης ’99) πως η περιοχή εξακολουθεί να συνιστά «αναπόσπαστο τμήμα της σερβικής εδαφικής επικράτειας», παρά την ανάπτυξη των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων.

Το Φλεβάρη του 2008, μετά από δημοψήφισμα, η ηγεσία των Κοσσοβάρων Αλβανών αποφασίζει μονομερώς την ανεξαρτητοποίησή τους από τη Σερβία, κερδίζοντας σύντομα την αναγνώρισή τους από τους πρωταίτιους του πολέμου: Τις ΗΠΑ και τις περισσότερες χώρες της ΕΕ, πλην Ισπανίας, Ρουμανίας, Ελλάδας και Κύπρου, που διστάζουν να κάνουν το επόμενο βήμα, για τους δικούς τους σοβαρούς λόγους.

 

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

Posted in ιμπεριαλισμός, ουκρανία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Επιστολή της Γραμματείας Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ στους μαθητές για την 25η Μάρτη

Posted by redship στο 21 Μαρτίου , 2014

 

Με επιστολή απευθύνεται η Γραμματεία Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ στους μαθητές με αφορμή την 25η Μάρτη.

Ολόκληρη η επιστολή είναι η εξής:

«Είτε με «Ιερή Συμμαχία», είτε με Ευρωπαϊκή Ένωση, οι λαοί μπορούν να νικήσουν, όταν αποφασίσουν να σπάσουν τα δεσμά!

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια,

Είναι καθήκον μας να συζητήσουμε μαζί σας για την επανάσταση του 1821, να συζητήσουμε μαζί σας τα διδάγματα από αυτήν. Να κουβεντιάσουμε μαζί σας μέσα κι έξω από την τάξη γι’ αυτά που δεν γράφουν τα σχολικά βιβλία. Γιατί δεν θέλουν να ξέρεις τι ήταν η επανάσταση του ’21. Δε θέλουν να βγάλεις τα σωστά συμπεράσματα για το σήμερα. Η ιστορία όμως κι η αλήθεια της είναι και δική σου υπόθεση. Ένας τόπος θυσίας, μνημεία της αντίστασης του λαού μας, τότε και τώρα, όλα αυτά κάν’ τα αφορμή και ψάξε, ανίχνευσε την ιστορία. Είναι η δική σου κληρονομιά και τη χρειάζεσαι για το μέλλον σου. Ερεύνησε, μάθε! Η ιστορία δεν είναι απλά γεγονότα που πέρασαν. Τα συμπεράσματά από αυτήν είναι δρόμος για το αύριο. Το δικό σου αύριο.

Σου λέμε λοιπόν:

  • Κάθε κοινωνική επανάσταση δίνει απάντηση στο ερώτημα: Ποια τάξη θα είναι στην εξουσία.
  • Η επανάσταση είναι το όχημα για να προχωρήσει η κοινωνία μπροστά.
  • Στην επανάσταση του 1821 δεν ήταν όλοι οι Έλληνες μαζί γιατί είχε και κοινωνικό χαρακτήρα.

Σε όλη την Ευρώπη εκείνη την περίοδο ξεσπούσαν αστικές επαναστάσεις, δηλαδή επαναστάσεις που έβαζαν στόχο να φύγουν οι φεουδάρχες (οι κάτοχοι γης) από την εξουσία και να πάρουν την πολιτική εξουσία οι αστοί (κάτοχοι κεφαλαίου που εκμεταλλεύονται την ελεύθερη εργατική δύναμη).

Βγάλε τα συμπεράσματα σου και για το σήμερα!

Τότε τρομοκρατούσαν το λαό ότι αν ξεσηκωθεί κατά του Σουλτάνου, των ντόπιων συνεργατών του και της «Ιερής Συμμαχίας» θα καταστραφεί. Σήμερα μας λένε ότι θα ζήσουμε το χάος αν συγκρουστούμε με το μαντρί της ΕΕ, αν δεν δεχθούμε τις αλυσίδες και την εξαθλίωση που μας φέρνει αυτή η σάπια κοινωνία της εκμετάλλευσης.

Θέλει θυσίες ο αγώνας; Ναι θέλει. Όμως οι θυσίες του αγώνα του λαού για το δίκιο του είναι ασύγκριτα λιγότερες από τα δεινά, τις συμφορές, που του φέρνει η υποταγή και η μοιρολατρία.

Ούτε το 1821, ούτε και σήμερα, υπήρχαν ενιαία «εθνικά συμφέροντα». Από τη μελέτη εκείνων των γεγονότων ακόμα και από τα τραγούδια εκείνης της περιόδου βγαίνει το συμπέρασμα, έτσι όπως ακριβώς το κατέγραψε και ο ιστορικός του ’21 Δημήτρης Φωτιάδης: Δύο ήταν τα εικοσιένα, το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων και το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων. Υπήρχαν λοιπόν και Έλληνες που εχθρεύονταν την Επανάσταση, όπως οι κοτζαμπάσηδες και οι Φαναριώτες. Αυτοί υπερασπίζονταν το παλιό κοινωνικό καθεστώς, το οθωμανικό σύστημα και την εξουσία του Σουλτάνου γιατί αντλούσαν προνόμια από αυτό. Θυμήσου τη δίκη του Κολοκοτρώνη, τη δολοφονία του Ανδρούτσου, κ.α.

Όλοι αυτοί καλλιεργούσαν τη μοιρολατρία, τρομοκρατούσαν το λαό. Του έλεγαν να αλλάξουμε τον Σουλτάνο με τους Άγγλους και τους Γάλλους. Απαιτούσαν πίστη και υποταγή στην «Ιερή Συμμαχία» των δυναστών.

Θυμήσου την «Ελληνική Νομαρχία» του Ανώνυμου Έλληνα που ρωτούσε: «Και ποιός στοχαστικός άνθρωπος ημπορεί να πιστεύσει ότι όποιος από τους αλλογενείς δυνάστας ήθελε κατατροπώσει τον Οθωμανόν ήθελε μας αφήσει ελεύθερους; Ω απάτη επιζήμιος. Διατί αδελφοί μου να θέλωμεν να αλλάξουμε κύριον όταν μόνοι μας ημπορούμε να απελευθερωθούμε; Νομίζετε ότι είναι ελαφρότερος ο Ζυγός μιας ξένης δυναστείας; Δε στοχάζεστε ότι πάλι ζυγός είναι»;

Μπροστά σε τέτοιους εκβιασμούς έχει βρεθεί πολλές φορές ο λαός μας. Βρέθηκε και την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, όταν οι συνεργάτες των ναζί, πολιτικοί πρόγονοι της σημερινής Χρυσής Αυγής, καθώς και αστοί πολιτικοί, τον καλούσαν σε υποταγή και συνεργασία με τους κατακτητές, είτε οργάνωναν ή ευλογούσαν τα Τάγματα Ασφαλείας (Θ. Πάγκαλος, Στ. Γονατάς, Θεμ. Σοφούλης κ.ά.).

Οι επαναστάσεις έχουν σημαία τους το δίκιο του λαού!

Οι επαναστάτες του ’21 λέγανε «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», δεν διαπραγματεύονταν με τους εχθρούς τους. Σήμερα, «προσκυνημένοι» είναι αυτοί που στηρίζουν την ΕΕ, το ΔΝΤ, την κοινωνία του κέρδους και της αγοράς. Ο στρατός της αντίδρασης (Ιερή συμμαχία τότε, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ σήμερα) δεν είναι ανίκητος. Και σήμερα επίκαιρο σύνθημα είναι: «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη!».

Την ιστορία τη γράφουν οι λαοί! Σήμερα είναι η δική σου σειρά. Σπάσε τα δεσμά!».

Posted in 25η Μάρτη, Γραμματεία Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ, επανάσταση του 1821 | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

35 χώρες στις οποίες οι ΗΠΑ υποστήριξαν φασίστες, εμπόρους ναρκωτικών & τρομοκράτες

Posted by redship στο 21 Μαρτίου , 2014

 

αναδημοσίευση  από sierra maestra

 

 

Η υποστήριξη των ΗΠΑ σε ακροδεξιούς και το πρόσφατο πραξικόπημα στην Ουκρανία είναι απλώς άλλο ένα παράδειγμα της στήριξης από τις ΗΠΑ του φασισμού, της τρομοκρατίας και της διακίνησης ναρκωτικών κατά τη διάρκεια όλης της σύγχρονης ιστορίας.

Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ιστοσελίδα AlterNet, o δημοσιογράφος Nicolas J.S. Davies ρίχνει μια ματιά στην ιστορία του 20ου και 21ου αιώνα και δείχνει πως φασίστες δικτάτορες, έμποροι ναρκωτικών και πολέμαρχοι σε όλο τον κόσμο έχουν απολαύσει την υποστήριξη και την χορηγία των ΗΠΑ, στα πλαίσια του αδυσώπητου αγώνα της για άσκηση παγκοσμίου ελέγχου και κυριαρχίας.

Παρακάτω, σύμφωνα με τον Nicolas J.S. Davies, είναι οι 35 σημαντικότερες χώρες που η πρόσφατη ιστορία απέδειξε ότι η Αμερική έβαλε το ‘χεράκι’ της. Ένα ‘χεράκι’ που αρκετές φορές δεν ήταν και τόσο αόρατο.

1. Αφγανιστάν

Στη δεκαετία του 1980, οι ΗΠΑ συνεργάστηκαν με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία για να ανατρέψουν τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Αφγανιστάν. Η εισβολή των ΗΠΑ το 2001 αποκατέστησε τους πολέμαρχους και εμπόρους ναρκωτικών στην εξουσία. Το Αφγανιστάν είναι σήμερα η 175η πιο διεφθαρμένη χώρα του κόσμου και από το 2004 κατέχει το ρεκόρ παραγωγής οπίου (5.300 τόνοι ετησίως).

2. Αλβανία

Μεταξύ 1949 και 1953, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο κάνανε ενεργές προσπάθειες για να ανατρέψουν την κυβέρνηση της Αλβανίας, της μικρότερης και πιο ευάλωτης κομμουνιστικής χώρας της Ανατολικής Ευρώπης. Πολλοί Αλβανοί εξόριστοι είχαν προσληφθεί και εκπαιδευτεί για να επιστρέψουν στην Αλβανία, προκειμένου να ενθαρρυνθεί η διαφωνία και ο σχεδιασμός μιας ένοπλης εξέγερσης. Πολλοί που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ήταν πρώην συνεργάτες της ιταλικής και γερμανικής κατοχής κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσά τους ήταν ο πρώην Υπουργός Εσωτερικών, Xhafer Deva, ο οποίος επέβλεψε την απέλαση των «Εβραίων, κομμουνιστών, και συναφή υπόπτων» (όπως περιγράφεται σε έγγραφο των Ναζί) στο Άουσβιτς. Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα των ΗΠΑ έχουν αποκαλύψει ότι ο Deva ήταν ένας από τους 743 φασίστες εγκληματίες πολέμου που έχουν προσληφθεί από τις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο.

3. Αργεντινή

Έγγραφα των ΗΠΑ που διέρρευσαν το 2003 αποκάλυψαν συνομιλίες μεταξύ του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Henry Kissinger, και του Υπουργού Εξωτερικών της Αργεντινής, Admiral Guzzetti, τον Οκτώβριο του 1976, λίγο μετά την στρατιωτική χούντα που κατέλαβε την εξουσία στην Αργεντινή. Ο ‘βρώμικος πόλεμος’ που ακολούθησε είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν συνολικά 30.000 άτομα, οι περισσότεροι από αυτούς νέοι, και εκλάπησαν 400 μωρά που προέρχονταν από οικογένειες των οποίων οι γονείς δολοφονήθηκαν.

4. Βραζιλία

Το 1964, ο στρατηγός Castelo Branco ηγήθηκε ενός πραξικοπήματος που καθιέρωσε μια βίαιη στρατιωτική δικτατορία επί δύο δεκαετίες. Ο Vernon Walters, στρατιωτικός ακόλουθος των ΗΠΑ και αργότερα διευθυντής της CIA και αναπληρωτής πρεσβευτής στον ΟΗΕ, είχε μια καλή σχέση με τον Castelo Branco μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η CIA παρείχε την αναγκαία υποστήριξη για να εξασφαλιστεί η επιτυχία του πραξικοπήματος , συμπεριλαμβανομένης της χρηματοδότησης της εργατικής αντιπολίτευσης και σε ομάδες φοιτητών στις διαδηλώσεις στους δρόμους, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία και τη Βενεζουέλα.

5. Καμπότζη

Όταν ο Πρόεδρος Νίξον διέταξε τον μυστικό και παράνομο βομβαρδισμό της Καμπότζης το 1969, οι πιλότοι των ΗΠΑ διατάχθηκαν να παραποιήσουν και να αλλοιώσουν τις καταγραφές για να αποκρυφτεί το γεγονός ότι σκοτώθηκαν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο Καμποτζιανοί, από τη ρίψη βομβών στη χώρα τους. Δεδομένου ότι οι Ερυθροί Χμερ ενισχύθηκαν το 1973, η CIA ανέφερε ότι «η προπαγάνδα ήταν η πιο αποτελεσματική μεταξύ των προσφύγων θύματα του βομβαρδισμού B – 52». Μετά αφού οι Ερυθροί Χμερ σκότωσαν τουλάχιστον 2 εκατομμύρια από τους συμπατριώτες τους και είχαν εκδιωχθεί από το Βιετναμέζικο στρατό το 1979, η ομάδα των ΗΠΑ στην Καμπότζη, η οποία είχε βάση στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Μπανγκόκ, έθεσε ως στόχο να τους κρατήσει για τουλάχιστον άλλη μια δεκαετία ως «αντίσταση» στη νέα επίσημη κυβέρνηση της Καμπότζης, η οποία είχε την υποστήριξη του Βιετνάμ.

6. Χιλή

Όταν ο Salvador Allende έγινε πρόεδρος το 1970, ο Πρόεδρος Nixon είχε υποσχεθεί «θα κάνω την οικονομία της Χιλής να κελαηδάει». Οι ΗΠΑ, ο κυριότερος εμπορικός εταίρος της Χιλής, μείωσε τότε σε μεγάλο βαθμό το εμπόριο με τη χώρα των Άνδεων για να προκαλέσει ελλείψεις και οικονομικό χάος. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η CIA είχαν κάνει εξελιγμένες επιχειρήσεις προπαγάνδας και δυσφήμισης στη Χιλή για μια δεκαετία, χρηματοδοτούσαν συντηρητικούς πολιτικούς, συνδικάτα, ομάδες φοιτητών και όλα τα μέσα ενημέρωσης, ενισχύοντας παράλληλα τους δεσμούς τους με το στρατό. Μετά αφού ο στρατηγός Pinochet κατέλαβε την εξουσία, η CIA διατήρησε στο μισθολόγιο της τους υπαλλήλους της στη Χιλή και συνεργάστηκε στενά με τη Χιλιανή μυστική υπηρεσία πληροφοριών, ενώ η στρατιωτική κυβέρνηση σκότωνε χιλιάδες ανθρώπους και φυλάκιζε και βασάνιζε δεκάδες χιλιάδες.

7. Κίνα

Στα τέλη του 1945, 100.000 Αμερικανοί στρατιώτες πολέμησαν στο πλευρό των δυνάμεων του Kuomintang της Κίνας σε περιοχές του βορρά που είχαν καταληφθεί από τους κομμουνιστές. Ο Chiang Kai-shek ήταν ίσως ο πιο διεφθαρμένος όλων των συμμάχων των ΗΠΑ. Μια σταθερή ροή των συμβούλων των ΗΠΑ στην Κίνα είχε προειδοποιήσει ότι η βοήθεια των ΗΠΑ είχε κλαπεί από τον Chiang και τους φίλους του, ορισμένες μάλιστα είχαν πωληθεί ακόμη και στους Ιάπωνες, αλλά η δέσμευση των ΗΠΑ με τον Chiang συνεχίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

8. Κολομβία

Όταν οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ και η Υπηρεσία Καταπολέμησης Ναρκωτικών βοήθησαν τις Κολομβιανές δυνάμεις να κυνηγήσουν και να εξολοθρεύσουν των άρχοντα των ναρκωτικών Pablo Escobar, συνεργάστηκαν με μια ομάδα εθελοντών φρουρών εν ονόματι «Los Pepes». Το 1997, ο Diego Murillo Bejarano και άλλοι ηγέτες συμμοριών ίδρυσαν την AUC ( Ηνωμένες Δυνάμεις Αυτοάμυνας της Κολομβίας), που ήταν υπεύθυνες για το 75 % των βίαιων θανάτων πολιτών στην Κολομβία κατά τη διάρκεια των επόμενων 10 ετών.

9. Κούβα

Οι ΗΠΑ υποστήριξαν τη δικτατορία του Batista στη δημιουργία συνθηκών καταπίεσης που σκότωσαν 20.000 ανθρώπους. Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ, Earl Smith, κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου ότι «η επιρροή των ΗΠΑ ήταν τόσο συντριπτική στην Κούβα αφού ο πρέσβης της Αμερικής ήταν ο δεύτερος πιο σημαντικός άνθρωπος, μερικές φορές πιο σημαντικός και από τον Κουβανό Πρόεδρο». Μετά την επανάσταση, η CIA ξεκίνησε μια μεγάλη εκστρατεία τρομοκρατίας ενάντια στην Κούβα, τη διαμόρφωση των εξόριστων Κουβανών στη Φλόριντα, την Κεντρική Αμερική και τη Δομινικανή Δημοκρατία για διάπραξη φόνων και σαμποτάζ στο νησί. Οι πράξεις που χρηματοδοτήθηκαν από τη CIA ενάντια στην Κούβα περιλαμβάνουν την απόπειρα εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων, δεκάδες απόπειρες δολοφονίας κατά του Fidel Castro, δολοφονίες αρκετών υπαλλήλων της Κυβέρνησης, πολλές βομβιστικές επιθέσεις το 1960 και τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον τουριστών, τον βομβαρδισμό ενός γαλλικού πλοίου στο λιμάνι της Αβάνας, την επίθεση τρομοκρατίας του Κουβανικού αεροσκάφος η οποία είχε σχεδιαστεί από τον  Luis Posada Carriles και τον Orlando Bosch, οι οποίοι παραμένουν μέχρι και σήμερα ελεύθεροι στις ΗΠΑ.

10. Ελ Σαλβαδόρ

Ο εμφύλιος πόλεμος στο Ελ Σαλβαδόρ στη δεκαετία του 1980 ήταν μια λαϊκή εξέγερση εναντίον ενός καθεστώτος που κυβερνούσε με πρωτοφανή αγριότητα. Τουλάχιστον 70.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και χιλιάδες άλλοι εξαφανίστηκαν. Η Επιτροπή Αλήθειας που καθορίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη μετά τον πόλεμο, διαπίστωσε ότι το 95 % των νεκρών σκοτώθηκαν από κυβερνητικές δυνάμεις και τάγματα θανάτου, και μόνο το 5 % από αντάρτες του FMLN. Οι κυβερνητικές δυνάμεις δημιουργήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν, εξοπλίστηκαν και εποπτευόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη CIA, της Ειδικές Δυνάμεις και από τη Σχολή της Αμερικής.

11. Γαλλία

Στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Ινδοκίνα, την Ινδονησία, την Κορέα και τις Φιλιππίνες στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η προώθηση των συμμαχικών δυνάμεων διαπίστωσε ότι οι κομμουνιστικές αντιστασιακές δυνάμεις είχαν πάρει τον έλεγχο μεγάλων περιοχών ή ακόμα και ολόκληρων χωρών, όταν οι Γερμανικές και Ιαπωνικές δυνάμεις είχαν αποσυρθεί ή παραδοθεί. Στη Μασσαλία, η κομμουνιστική ένωση CGT έλεγχε τις αποβάθρες που ήταν το κλειδί για το εμπόριο με τις ΗΠΑ και της διενέργειας του σχεδίου Μάρσαλ. Το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ (OSS), είχε συνεργαστεί με την Αμερικανο-Σικελική μαφία και τους γκάνγκστερ της Κορσικής κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά αφού το OSS έγινε η νέα CIA μετά τον πόλεμο, χρησιμοποίησε τις επαφές του για να αποκαταστήσει τους γκάνγκστερ της Κορσικής στην εξουσία στη Μασσαλία, προκειμένου να σπάσουν τις απεργίες στις αποβάθρες και να πάρουν τον έλεγχο από την CGT. Η CIA προστάτευσε τους Κορσικανούς, κι αυτοί δημιούργησαν εργαστήρια ηρωίνης . Η αποστολή του εν λόγω ναρκωτικού στη Νέα Υόρκη εκτινάχθηκε στα ύψη, ενώ η Αμερικανο-Σικελική μαφία άκμασε υπό την προστασία της CIA.

Posted in στον ιμπεριαλισμό καμιά υποταγή η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

«Σιχαίνομαι τους κομμουνιστές»…

Posted by redship στο 21 Μαρτίου , 2014

 

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

 

«Δεν έφταιγεν ο ίδιος. Τόσος ήτανε»… (από το «Υστερόγραφο», του Μαν. Αναγνωστάκη)

 

   «Έχει χαρτί υγείας σπίτι του ο Τσίπρας;», φώναζε και τσίριζε στην τηλεόραση πριν από λίγες μέρες ο Γεωργιάδης. Τι λογικότερο για έναν υπουργό… Υγείας. Να κάνει πολιτική «αντιπαράθεση» επιπέδου χαρτιού υγείας…

   Και εκεί που είπαμε ότι «εντάξει, ο τύπος έπιασε πάτο», ο ερίτιμος υπουργός άφησε τον Τσίπρα και έπιασε τους κομμουνιστές. Αυτοί τον εμπνέουν ακόμα περισσότερο: «Σιχαίνομαι τους κομμουνιστές», ήταν τα λόγια του χαριτόβρυτου συνεργάτη του κ.Σαμαρά (να τον χαίρεται).

   Φυσικά ο Γεωργιάδης, ως πρωθιερέας του πολιτικού κατιναριού που ξεροσταλιάζει στο τηλεοπτικό στασίδι, είναι χρήσιμος στον πρωθυπουργό. Ποιόν άλλον να εμπιστευτεί για να απευθυνθεί στον κοινωνικό κατιμά; Και στην «αισθητική» του χρυσαυγίτικου ακροατηρίου;

   Εδώ, άλλωστε, ο Γεωργιάδης έχει και προϋπηρεσία. Υπήρξε, για παράδειγμα, ο μοναδικός τηλεπωλητής βιβλίων που κέρδισε τις ευχαριστίες του φασίστα Πλεύρη, διότι ο Γεωργιάδης του διαφήμιζε το πόνημα («Οι Εβραίοι») στην τηλεόραση. Πρόκειται για το πόνημα από το οποίο μάθαμε, πριν ακόμα κάνουν την εμφάνισή τους οι Κασιδιάρηδες, ότι: «Οι άντρες των SS (είχαν) αγωνιστικόν ήθος. Ιδεολογικά πιστεύω. Παράστασιν και τρόπο ζωής (…) αυτοί οι άνδρες υπηρέτησαν την πατρίδα των και την Ευρώπην με ηρωισμό (…) είχαν υψηλόν φρόνημα και την αίσθησιν τιμής (…) απετέλουν διά την εποχήν τους το καύχημα της Λευκής Φυλής»

   Η επιλογή Γεωργιάδη δεν ήταν τυχαία. Διαθέτει όλα τα προσόντα για να καλύψει την ακροδεξιά πολεμίστρα του καθεστώτος της ευτέλειας: Υστερική αυθάδεια που υπαγάγει την έννοια του «διαλέγομαι» στην φτήνια του «τσιρίζω». Παραληρηματικό λόγο που τον έχει αναπτύξει για να τραμπουκίζει εναντίον των ασθενέστερων: «Έπρεπε να σας απολύσουμε να δείτε τι εστί βερίκοκο», ήταν τα λόγια του προς εργαζόμενους του τομέα ευθύνης του. Αλλά, με την ίδια άνεση, μπορεί και να γλύφει τους ισχυρούς. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, πως έβριζε τον Σαμαρά που τώρα τον εξυμνεί… πατόκορφα. Ή επίσης, πως αυτοανακηρύσσεται στον πιο πιστό μαθητή του Μνημονίου και στον πιο λιγωμένο και γοητευμένο «φαν» της τρόικας και του Τόμσεν.

Περιπτώσεις σαν του Γεωργιάδη διαθέτουν και υψηλό αίσθημα αξιοπρέπειας. Από εκείνο που συναντά κανείς μεταξύ των ρυθμισμένων να ανοίγουν ομπρέλα όταν η κοινωνία τους φτύνει. Παρεμπιπτόντως: Εκείνη την διδακτική ιστορία με το 25ευρω στα νοσοκομεία, που μετά άρχισε να… «βρέχει», τη θυμάστε;

   Ο κύριος Γεωργιάδης υπήρχε πάντα. Ανήκει, δηλαδή, σε εκείνο το είδος «πολιτικών ανδρών» που σε κάθε εποχή παρακμής προσωποποιούν ακριβώς το επίπεδο και το μέγεθος της παρακμής. Με άλλα λόγια προσωποποιούν αυτό που οι Λατίνοι θα το περιέγραφαν ως εξής: «Ο tempora o mores» (σσ: «Ω καιροί – ω ήθη»). Τέτοιες περιπτώσεις για την εποχή τους ήταν, για παράδειγμα, ο Κουτσόγιωργας και ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος. Αργότερα ο Πάγκαλος. Τώρα ο Γεωργιάδης.

   Με αυτή την έννοια πολιτικές φιγούρες της ποιότητας Γεωργιάδη εκπροσωπούν ένα ολόκληρο σύστημα. Αναπτύσσονται στον ίδιο «κήπο» που φυτρώνουν από Τομπούλογλου μέχρι Λιάπηδες. Εν προκειμένω ο συγκεκριμένος ανήκει στα «μπουμπουκο-μπουμπούκια» που εκπροσωπούν τη «δημοκρατική» πτέρυγα αυτού του συστήματος.

   Επ’ αυτού δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: Πέραν της πιο μαύρης μαυρίλας του «πατρίς – θρησκεία» που κηρύττει ως… ιστορικός, μην ξεχνάτε ότι υπήρξε βουλευτής, αλλά και υπουργός (επί κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου) του ακροδεξιού κόμματος των υμνητών του Μεταξά, του ΛΑΟΣ. Υπήρξε χειροκροτητής του Καρατζαφέρη, όταν εκείνος ζητούσε τη μεταφορά των μεταναστών στη… Μακρόνησο.

   Φυσικά εκπροσωπεί και τη «συνέπεια». Ως μέθοδο επιτυχούς ατομικής σταδιοδρομίας. Όπως και να το κάνουμε, η «συνέπεια» που δηλώνει η μεταγραφή από το ένα κόμμα στο άλλο, εν προκειμένω από το ΛΑΟΣ στη ΝΔ, είναι μια μορφή προόδου…

   Περί αυτού του κυρίου, λοιπόν, πρόκειται. Αυτός είναι που σιχαίνεται τους κομμουνιστές. Πράγμα – μεταξύ μας – πολύ λογικό. Και απολύτως αναμενόμενο. Το παράλογο, για κάποιον σαν τον Γεωργιάδη θα ήταν να τους… συμπαθούσε τους κομμουνιστές.

   Το μη αναμενόμενο, ίσως, ήταν ότι ο εν λόγω εξέφρασε, κιόλας, τον πλούτο των συναισθημάτων που θρέφει για τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το ήθελε; Του ξέφυγε; Αδιάφορο. Αν και εμείς πιστεύουμε τούτο: Το γεγονός ότι το «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» του Γεωργιάδη διατυπώθηκε δημόσια, περισσότερο κι από την ιδιοσυστασία του κυρίου υπουργού, μάλλον θα πρέπει να αποδοθεί στην τύχη των κομμουνιστών (σσ: κι αυτοί έχουν πότε – πότε τα τυχερά τους). Γιατί, τί άλλο από τύχη είναι, από τύπους σαν τον Γεωργιάδη, να εισπράττεις, δημόσια, τέτοιο έπαινο.

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού

Posted by redship στο 16 Μαρτίου , 2014

Από παλιότερη κινητοποίηση εργαζομένων στη Στοκχόλμη της Σουηδίας ενάντια στις περικοπές στα επιδόματα ανεργίας

Associated Press

Πριν λίγες μέρες η ιστοσελίδα της Οργάνωσης Μελών του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΥΔΑΠ ανέφερε σαν παράδειγμα το ότι στη Σουηδία η υδροδότηση, που είναι στην αρμοδιότητα των δήμων, λειτουργεί χωρίς κέρδος. Συγκεκριμένα έγραφε: «Αδιανόητη είναι για τους Σκανδιναβούς η σκέψη ότι κάποιος μπορεί να έχει κέρδος από την εκμετάλλευση της υδροδότησης. Το απαγορεύει άλλωστε και η νομοθεσία αυτών των χωρών». Και παρακάτω αναφερόταν στην προσπάθεια που έγινε από τους φιλελεύθερους της Σουηδίας στο Δήμο του Μάλμε για την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης, η οποία σταμάτησε με την εκλογή σοσιαλδημοκρατών. Αυτό είναι πια πάγιο, αλλά και ξεπερασμένο επιχείρημα των οπορτουνιστών ότι για όλα φταίει ο νεοφιλελευθερισμός και οι συντηρητικοί διαχειριστές.

Να μας συγχωρούν, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να τους διαψεύσουμε, αφού στη Δανία, όπου εφαρμόστηκε αντιδραστική μεταρρύθμιση, ανάλογη με τον «Καλλικράτη», πριν μάλιστα από την Ελλάδα, η νομοθεσία άλλαξε σε μια νύχτα όταν το απαίτησαν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και όχι μόνο η ύδρευση, αλλά και η ενέργεια, το σύστημα αποχέτευσης, τα σκουπίδια, οι συγκοινωνίες και η καθαριότητα καθώς και κάθε άλλη υπηρεσία ιδιωτικοποιήθηκαν με πρωτοβουλία κυβέρνησης και δήμων. Μάλιστα, σε όλα αυτά πρωτοστάτησαν οι σοσιαλδημοκράτες. Ανάλογα μέτρα προετοιμάζονται κι αυτήν την περίοδο και θα ενταθούν στη Σουηδία μετά τις εκλογές. Ηδη η επιτροπή«σοφών» για την Κοινωνική Ασφάλιση αυτήν τη βδομάδα ομόφωνα προτείνει (με τη σύμφωνη γνώμη των κομμάτων που την αποτελούν) αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 69 από τα 65 έτη σήμερα.

Την ίδια στιγμή στη Δανία σειρά έχουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία, αφού δήμοι και περιφέρειες θέλουν να αναθέσουν τη διαχείρισή τους σε ιδιωτικές εταιρείες. Στη διαχείριση, εκτός από καθαριότητα ή φύλαξη, εντάσσεται και η δυνατότητα ο ιδιώτης να αναλαμβάνει την πρόσληψη εκπαιδευτικών, τη μισθοδοσία και την ίδια τη διεύθυνση του σχολείου.

Οι δήμοι εξελίσσονται σε στυγνούς εργοδότες και πλασιέ των εργολάβων

Ενας από τους πιο σίγουρους τρόπους κερδοφορίας για τους καπιταλιστές στη Σκανδιναβία είναι η ανάληψη διαχείρισης κρατικού ή δημοτικού έργου. Δηλαδή αναλαμβάνουν μετά από πλειστηριασμό τη διαχείριση ενός τομέα, έχοντας σίγουρο εισόδημα από τα λεφτά των φορολογουμένων και χρησιμοποιώντας τις εγκαταστάσεις και τα κτίρια των δήμων που είναι λαϊκή περιουσία.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την καθαριότητα. Ο δήμος είχε δικό του τμήμα που έκανε αυτή τη δουλειά. Τώρα την αναθέτουν μετά από πλειστηριασμό σε μια ιδιωτική εταιρεία που υπόσχεται ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά φτηνότερα. Ο δήμος κλείνει το σχετικό τμήμα και απολύει όλους τους εργαζόμενους. Ο ανάδοχος του έργου τούς καλεί πίσω και τους εκβιάζει ότι αν θέλουν να τους προσλάβει, θα πρέπει να δεχτούν αισθητές μισθολογικές μειώσεις και νέα σύμβαση με λιγότερα δικαιώματα. Ετσι σπάνε και οι συλλογικές συμβάσεις και κάθε κεκτημένο δικαίωμα. Μάλιστα, η πείρα λέει ότι αυτοί οι ανάδοχοι προσλαμβάνουν ελάχιστους από τους παλιούς εργάτες και συμπληρώνουν τις υπόλοιπες θέσεις εργασίας ενοικιάζοντας εργάτες, κατά το πλείστον μετανάστες χωρίς δικαιώματα, από τα δουλεμπορικά γραφεία που ξεπετιούνται σαν μανιτάρια.

Από το 2009 έως το 2012 απολύθηκαν πάνω από 30.000 δημοτικοί υπάλληλοι και σήμερα ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Μόνο το 2013 απολύθηκαν 700 δάσκαλοι. Οι δήμοι δηλαδή συγκαταλέγονται στους στυγνότερους εργοδότες και χρησιμοποιούνται σαν μοχλός για την παράδοση όλων των υπηρεσιών στους ιδιώτες.

Μαζικές απολύσεις και στον ιδιωτικό τομέα

Παράλληλα με την κρατική και τοπική διοίκηση έχουμε εξελίξεις και στον ιδιωτικό τομέα αφού οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις μεταφέρουν τα τμήματα παραγωγής σε χώρες με φτηνότερο εργατικό δυναμικό και μεγαλύτερο βαθμό εκμετάλλευσης. Αλλωστε, αυτό ήταν και το νόημα με την ελευθερία κίνησης κεφαλαίου που περιλαμβάνεται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τις διάφορες οδηγίες που την εξειδίκευσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δανέζικη εταιρεία αλλαντικών «Danish Crown», που έχει μεταφέρει τα σφαγεία της στην Πολωνία, απολύοντας εκατοντάδες εργαζόμενους και απειλεί κατ’ εξακολούθηση τους λίγους που έχουν απομείνει στο τελευταίο σφαγείο ότι αν δεν δεχτούν μειώσεις μισθών, θα το κλείσει και αυτό.

Εχουμε έτσι τα τελευταία χρόνια μαζικές απολύσεις σε όλες τις σκανδιναβικές χώρες. Στη Σουηδία, για παράδειγμα, απολύθηκαν πρόσφατα 390 βιομηχανικοί εργάτες στη «Volvo Bussar» στο Saffle, 230 εργαζόμενοι στη χαρτοβιομηχανία «Holmenspappersbruk» στο Hallstavik, 220 εργαζόμενοι στη «Swedwood» στο Tibro και 650 εργαζόμενοι στη «Sony Mobile» στη Lund. Στη Νορβηγία έγιναν απολύσεις στην αλιευτική βιομηχανία και στα λιμάνια και στη Δανία έχουμε χιλιάδες απολύσεις στις τράπεζες και σε μεγάλες εταιρείες, ακόμα και της πράσινης οικονομίας όπως η «Vestas» και η «Siemens», στις συγκοινωνίες, στην οικοδομή.

Η δε δανέζικη ναυτιλία είναι από τις ισχυρότερες στον κόσμο, όμως κι εδώ όπως και στην Ελλάδα τα ναυπηγεία έκλεισαν και τα καράβια κατασκευάζονται στην Ασία.

Mε οδηγίες της ΕΕ εισάγουν σύγχρονους δούλους για να σπάσουν τις συλλογικές συμβάσεις

Υπάρχουν όμως και κλάδοι κύρια στον τομέα των υπηρεσιών που αντικειμενικά δρουν εντός της Δανίας και εκεί φροντίζουν οι καπιταλιστές, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις διά μέσου της μετανάστευσης να εισάγονται ελεύθερα φτηνότεροι εργάτες από άλλες χώρες και έτσι να σπάνε οι όποιες κατακτημένες συλλογικές συμβάσεις και να ενισχύεται η τάση να φτηναίνει η εργατική δύναμη, γεγονός αντικειμενικά αναγκαίο προκειμένου το κεφάλαιο να αντεπεξέρχεται στις δυσχέρειες του ανταγωνισμού ως προς την αναπαραγωγή του, αυξάνοντας τον όγκο των κερδών του έτσι που να έχει αντιστάθμισμα στην πτώση του ποσοστού κέρδους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατασκευή δικτύου μετρό στην Κοπεγχάγη, που αποτελεί το μεγαλύτερο έργο των τελευταίων χρόνων με κόστος πάνω από 22 δισ. κορόνες και κύριο επενδυτή το Δήμο Κοπεγχάγης, έργο στο οποίο δεν δουλεύει ούτε ένας Δανός. Εκτός από ελάχιστες διοικητικές θέσεις, όλες οι άλλες καλύπτονται από εισαγόμενους εργάτες, ανάμεσά τους και Ελληνες με μειωμένους μισθούς και δικαιώματα.

Ιδιαίτερα αισθητή είναι η ανεργία στους νέους, που σε υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας ξεπερνάει το 20%.

Στην ίδια κατεύθυνση η δανέζικη κυβέρνηση έκοψε μια σειρά άλλα επιδόματα όπως τις πρόωρες αναπηρικές συντάξεις, επιδόματα ατόμων με ειδικές ανάγκες, φοιτητικά επιδόματα κ.ά., με αποτέλεσμα να αυξηθούν συνολικά τα άτομα που έχουν ανάγκη από δουλειά και εισόδημα. Υπολογίζεται σήμερα ότι εκτός από τους επίσημα 170.000 ανέργους, πάνω από 850.000 βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας. Στη δε Σουηδία η ανεργία τραβά την ανηφόρα και στους νέους κάτω των 25 ετών έχει φτάσει το 22,9%.

Ακόμα πιο βάρβαρα μέτρα στη Δανία από την κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών που στηρίζουν και οι «Πρασινοκόκκινοι»

Στη Δανία η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, που στηρίζεται και από τους «Πρασινοκόκκινους» (αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος του ΚΕΑ), φρόντισε με κατάλληλα μέτρα να αλλοιωθούν τα κριτήρια για το χαρακτηρισμό του ανέργου και έτσι το επίσημο ποσοστό ανεργίας μειώθηκε αισθητά. Ακόμα και μισή μέρα το μήνα να δουλέψει κάποιος, πλέον δεν θεωρείται άνεργος, αλλά απασχολούμενος. Oι «Πρασινοκόκκινοι» επίσης είχαν υποσχεθεί ότι αν δεν λυνόταν το πρόβλημα της επιδότησης των ανέργων, δεν θα ψήφιζαν τον προϋπολογισμό και θα έπεφτε η κυβέρνηση. Την τελευταία στιγμή βέβαια …υπέγραψαν και 34.000 άνεργοι έμειναν χωρίς επίδομα.

Κι εκεί τεμπέληδες…

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω μέτρα, κυβερνήσεις, ΕΕ, κεφάλαιο εξαπέλυσαν μια καλά οργανωμένη ιδεολογική επίθεση, ότι οι Δανοί δεν είναι παραγωγικοί (με βάση τα επίσημα στοιχεία η Δανία είναι πρώτη σε παραγωγικότητα), ότι εκμεταλλεύονται το Κράτος Πρόνοιας, ότι το μορφωτικό επίπεδο δεν είναι ικανοποιητικό και ότι οι περισσότεροι είναι κακομαθημένοι και απαιτούν τα παράλογα. Ετσι έγινε υποχρεωτικό όλοι οι άνεργοι να μετέχουν σε ειδικά μελετημένα σεμινάρια που σκοπό είχαν την ενσωμάτωση και την πλήρη υποταγή στα αιτήματα της εργοδοσίας. Από αυτά τα σεμινάρια θησαυρίζουν διάφοροι σύμβουλοι που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αντιεπιστημονικές θεωρίες και προσπαθούν να επιβάλουν στους ανέργους αντιδραστικές απόψεις και να τους κάνουν να αισθάνονται ένοχοι και υπεύθυνοι που ζουν σε βάρος της κοινωνίας. Σε όλα αυτά τα σεμινάρια έχει ενεργό συμμετοχή ο εργοδοτικός συνδικαλισμός. Για όσο διάστημα κάποιος μετέχει σε τέτοιο σεμινάριο, δεν θεωρείται άνεργος, αλλά υπό εκπαίδευση.

Προσφέρει …δωρεάν ψυχολόγους ο εργοδοτικός συνδικαλισμός

Χαρακτηριστικό δείγμα υποκρισίας του εργοδοτικού συνδικαλισμού, αλλά και των δήμων είναι το ότι έχει γίνει πια συνήθεια κάθε φορά που έχουμε μαζικές απολύσεις να διαθέτουν δωρεάν ψυχολόγους για να βοηθήσουν τους απολυμένους να ξεπεράσουν το σοκ της απόλυσης, όπως λένε. Καλλιεργούν μαζικά την αντίληψη ότι οι απολυμένοι φταίνε για την ανεργία, ότι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και ότι πρέπει να την ανακτήσουν.

Παράλληλα, οι δήμοι, επειδή έχουν έλλειψη προσωπικού λόγω των απολύσεων, αναθέτουν τη διαχείριση της επανένταξης των ανέργων στην αγορά εργασίας σε δουλεμπορικά «γραφεία ενοικιάσεως ανθρώπινου δυναμικού», με το δικαιολογητικό ότι στοιχίζει φτηνότερα και τα γραφεία αυτά μπορούν ευκολότερα να τους βρουν δουλειά. Σαν καινοτόμα λύση κάποιο τέτοιο «γραφείο» είχε σοφιστεί την προβολή των ανέργων στη βιτρίνα του να αναδεικνύουν στους υποψήφιους εργοδότες τους τα ….προσόντα τους.

Από το Γενάρη του 2014 η κυβέρνηση αποφάσισε ότι όλοι οι άνεργοι, για να έχουν δικαίωμα επιδότησης, θα πρέπει να προσφέρουν στην κοινωνία, κάνοντας τις καλούμενες εργασίες κοινής ωφέλειας, που σημαίνει να σκουπίζουν τους δρόμους και τα πάρκα. Προκλητικά, η σοσιαλδημοκράτισσα υπ. Εργασίας δήλωσε: «Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα ένας άνεργος γιατρός να σκουπίζει τις ακαθαρσίες των σκύλων, αφού απαιτεί επίδομα».

Μονόδρομος για τους εργαζόμενους ο άλλος δρόμος ανάπτυξης

Για όλα αυτά πρέπει να ανοίξει η συζήτηση μπροστά στις εκλογές με τον κάθε άνεργο, τον κάθε εργαζόμενο, το μετανάστη, τον κάθε νέο που υποφέρει από τις συνέπειες της ανεργίας ή από το φόβο της απόλυσης ότι δεν αποτελεί μονόδρομο ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης που έχει συνέπεια οι (επίσημα) άνεργοι στην ΕΕ να έχουν φτάσει τα 27 εκατ. Οτι υπάρχει άλλος δρόμος με ισχυρό ΚΚΕ παντού, για εργατική αντιπολίτευση, για να μπουν εμπόδια, για να ανοίξει δρόμο με λαϊκή συμμαχία για την αποδέσμευση από την ΕΕ, με μονομερή διαγραφή του χρέους, για τη Λαϊκή Εξουσία.

 

Πάνος Απέργης
ΤΟ Σκανδιναβίας του ΚΚΕ

Posted in ριζασπάστης, σκανδιναβία, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η ολοκληρωτική θεωρία των άκρων. Ο σκεπτόμενος Καλλιτέχνης και τα κόπρανα που νόμιζαν πως ήταν ακριβό άρωμα

Posted by redship στο 14 Μαρτίου , 2014

Νότης Σφακιανάκης Αλκίνοος Ιωαννίδης notis sfakianakis alkinoos

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης γράφει στίχους, συνθέτει μουσική, τραγουδά και ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ. Μόνος του και μακριά από lifestyle πάνελ. Ο Notis Σφακιανάκης δεν γράφει, δεν συνθέτει, και απλά τραγουδά ότι του δίνουν αυτοί που γράφουν και συνθέτουν. Θεωρεί τον εαυτό του τον μεγαλύτερο τραγουδιστή της τελευταίας 20ετίας. Επίσης ο Notis Σφακιανάκης αυτοεξυμνείται ως ένας από τους απειροελάχιστους Έλληνες που ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ και δεν πιάνεται κορόιδο κανενός. Μαζί με αυτές του τις «ψαγμένες» σκέψεις κάνει σκληρή κριτική και στον νεοελληνικό βόθρο της κοινωνίας των τελευταίων 40χρόνων. Αυτές του τις σκέψεις τις κάνει συνήθως απέναντι από ανθρώπους όπως ο Λιάγκας, ο Μπογδάνος, η Τατιάνα Στεφανίδου και ο Θέμος Κομιστής Αναστασιάδης.

Το άστρο του Notis Σφακιανάκης ως «μεγαλύτερος τραγουδιστής της τελευταίας 20ετίας» έλαμψε στην καρδιά της εποχής του -κατ΄ αυτόν- νεοελληνικού βόθρου. Το άστρο του Notis Σφακιανάκης ως «μεγαλύτερος τραγουδιστής της τελευταίας 20ετίας» έλαμψε σε μαγαζιά με τόνους γαρύφαλλα, 200 ευρώ το μπουκάλι, 15.000 ευρώ νυχτοκάματο, νεοελληνική επιδειξιομανία, βλαχομπαρόκ νεοπλουτίστικη αισθητική, διεφθαρμένους πολιτικούς, εθνικούς εργολάβους-νταβατζήδες, καναλάρχες, τραπεζίτες, μπράβους και αρχιμαφιόζους στα πρώτα τραπέζια πίστα.

Ο βόθρος τότε δεν ενοχλούσε τον Notis γιατί έπαιρνε 15.000 ευρώ κάθε βράδυ για να πλατσουρίζει στην επιφάνειά του. Ο βόθρος ενοχλεί τώρα τον Notis γιατί αυτός γέρασε και βρέθηκαν κάποιοι άλλοι νεώτεροι να πλατσουρίζουν στην επιφάνειά του και τον αντικατέστησαν. Αν και αδικημένοι σε σχέση με τον Notis, με πολύ μικρότερα πλέον νυχτοκάματα. Ο Notis είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα της σαπισμένης ως το κόκαλο ελληνικής κοινωνίας.

* Το λατινικό «Notis» είναι επιλογή αυτοβάφτισης του ίδιου του Περήφανου Έλλην Καλλιτέχνη, από τα πρώτα βήματα της καριέρας του. Το ελληνικό «Νότης» δεν του προσέδιδε την ίδια μεγαλοπρέπεια.

αναδημοσίευση από projector revolt

Posted in χυδαιότητα και φασισμός χέρι-χέρι, μουσική παίδεία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Ξεπούλημα», «Πλουτοκρατία», «Κατοχή» – Τι κακόηχες λέξεις…

Posted by redship στο 13 Μαρτίου , 2014

 

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

   Μιλούν για «ανάπτυξη», για «πλεονάσματα», για «success story». Και τι κάνουν; Ξεπουλάνε τα πάντα!

  • Μετά τον ΟΠΑΠ, τώρα πήρε σειρά το Ελληνικό, των 6.500 στρεμμάτων και των 400 κτιρίων, το οποίο πάνε να το δώσουν στον… έναν (και πάλι) μειοδότη, έναντι τιμήματος που ανέρχεται σε λιγότερο από 80 ευρώ το τετραγωνικό!!!
  • Προχτές ψήφισαν το πλαίσιο για να ξεκάνουν ολόκληρο τον ΟΛΠ.
  • Στις «διαπραγματεύσεις» τους με την τρόικα διακρίνει κανείς τις μεθοδεύσεις για το περαιτέρω ξεπούλημα του τραπεζικού τομέα.
  • Την περασμένη βδομάδα έδωσαν άδεια στα «κοράκια» να εποπτεύσουν επί τόπου το υπό ξεπούλημα αεροδρόμιο «Μακεδονία».
  • Στη Βουλή πέρασαν διατάξεις για να μοιραστούν σε «φέτες» τα ιμάτια της ΔΕΗ.
  • Έφτασαν στο σημείο να βγάζουν στο σφυρί ακόμα και τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

   Ξεπουλάνε μέχρι και τα Προσφυγικά! Που «…αποτελούν κτίρια με ιδιαίτερη κοινωνική και ιστορική σημασία, άρρηκτα συνδεμένα με την αποκατάσταση και ένταξη των Μικρασιατών προσφύγων στον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό της χώρας». 

   Aυτά δεν τα λέμε εμείς. Τα αναφέρει η απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά, που το 2009 ανακήρυξε τα Προσφυγικά ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Αλλά, σήμερα, είναι η κυβέρνηση του πρωθυπουργού – πλέον – Σαμαρά που τα ξεπουλάει!

   Όποιος ρίξει μια ματιά στον κατάλογο εκποίησης που έχει συντάξει το περιβόητο ΤΑΙΠΕΔ (σσ: πρόκειται για το «ευγενές» Ταμείο που προσπάθησε να βγάλει στο σφυρί ακόμα και τον τοίχο της Καισαριανής!), θα φρίξει!

 

 

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ:

    Τις τράπεζες. Τα αεροδρόμια. Τα λιμάνια. Τους σιδηροδρόμους. Το νερό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τη ΔΕΗ. Το φυσικό αέριο. Τους αυτοκινητόδρομους. Τα ταχυδρομεία. Τα Ολυμπιακά ακίνητα. Τα ακίνητα του δημοσίου. Το Τατόι. Τα «Ξενία». Τα τουριστικά ακίνητα. Ξεπουλάνε από μουσεία μέχρι αρχαιολογικούς χώρους, τα βουνά, τις παραλίες, τις λίμνες, τη Γη, τον Ήλιο και τη θάλασσα, τα πάντα!

   Λένε ότι «δεν υπάρχει άλλη λύση». Λένε ότι έτσι θα έρθει η «ανάπτυξη». Ρωτάμε:

   α) Με το δήθεν «φάρμακο» των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος δεν είναι που «γιατρεύεται» η Ελλάδα εδώ και 30 χρόνια; Το «φάρμακό τους», όμως,  σε τι εμπόδισε την χρεοκοπία, την πτώχευση, την καταστροφή;

   β) Η εκποίηση του ΟΤΕ, του ΟΠΑΠ, της ΑΓΕΤ, των μεταλλείων, της ΙΟΝΙΚΗΣ, ακόμα και της διώρυγας της Κορίνθου (!), πανηγυρίστηκαν τις περασμένες δεκαετίες ως «ανάπτυξη». Αλλά μήπως στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής δεν είναι που η Ελλάδα κατρακύλησε στο καθεστώς των κρατικών χρεών, των δημόσιων ελλειμμάτων, της  παραγωγικής αποσάθρωσης;

   γ) Ένιοι εκ των σύγχρονων ξεπουληματιών, όταν έπαιζαν παλιότερους ρόλους, έλεγαν ότι αυτή η πολιτική συνιστά πολιτική «εκποίησης των ασημικών». Ποιος δεν βλέπει ότι είναι οι ίδιοι που μετεξελίχτηκαν σε εκποιητές ακόμα και των Καρυάτιδων!

   Αν όλο αυτό το ξεπούλημα δεν εμποδιστεί και δεν ακυρωθεί από τον μόνο που μπορεί να το σταματήσει και να το αποτρέψει – το λαό, αν όλη αυτή η λεηλασία συντελεστεί, ρωτάμε: Χρειάζεται να συντελεστεί με λαδώματα και με «μαύρα» για να καταγραφεί στην ιστορία της Ελλάδας ως το μεγαλύτερο ΣΚΑΝΔΑΛΟ που γνώρισε ποτέ ο τόπος;

   Αυτό το εξελισσόμενο ΣΚΑΝΔΑΛΟ των ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ, το ξεπούλημα του τόπου, ακόμα κι αν διεκπεραιωθεί χωρίς μίζες, ακόμα κι αν συντελεστεί «νόμιμα», «ηθικά» και καπιταλιστικά, ρωτάμε: Πού αλλού θα έχει διαπραχθεί τέτοιο έγκλημα παρά μόνο σε «μπανανίες» ή σε χώρες που τελούν υπό κατοχή, όπως, για παράδειγμα, συνέβη με τη διαρπαγή του δημόσιου πλούτου του Ιράκ από τους Αμερικανούς;

*

     Σημείωση 1η : Ξέρουμε ότι ορισμένοι θα πιαστούν από την τελευταία μας φράση και θα σπεύσουν να μας βάλλουν στη θέση μας. Τους ακούμε να καταγγέλλουν τις «υπερβολές», τον «λαϊκισμό» και τις «ανίερες συγκρίσεις» μας. Να μας επαναφέρουν στην τάξη καθότι η Ελλάδα δεν είναι Ιράκ και δεν τελεί, φυσικά, υπό κατοχή. Συμφωνούμε μαζί τους. Όντως η Ελλάδα δεν είναι υπό κατοχή. Για την ακρίβεια, αυτό που λέμε (ας το ακούσουν κι εκείνοι που κάνουν ότι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν παρά μόνο το μιλιταριστικό πρόσωπο της κατοχής) είναι τούτο: Αυτοί που μας κυβερνούν εξελίσσονται σε μια άνευ προηγουμένου δύναμη «εσωτερικού ζυγού»! Με την εξής – αυταπόδεικτη – έννοια: Ενεργούν ως δύναμη κρούσης που κόβει την Ελλάδα σε φέτες και τη μοιράζει για να την νέμεται και για να την κατέχει όχι ο λαός της, ο οποίος αποστερείται τον πλούτο του τόπου του, αλλά για να την νέμεται και να την κατέχει η εγχώρια και η διεθνής πλουτοκρατία. Δρουν, δηλαδή, ως δύναμη που θέλει την Ελλάδα να τελεί αέναα υπό το «ζυγό» της «σάρας», της «μάρας» και της «φάρας» εκείνων των «κορακιών» που τους έχουμε γνωρίσει άλλοτε σαν «εθνικούς ευεργέτες» κι άλλοτε σαν «φιλέλληλες επενδυτές» από την εποχή της «Ούλεν» και της «Πάουερ»!

Σημείωση 2η :  «Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αυτή γεννά την αδικίαν, αυτή τρέφει την κακουργίαν, αυτή φθείρει σώματα και ψυχάς. Αυτή παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Οι Χαλασοχώρηδες»). Το αφιερώνουμε – εξαιρετικά – σε όλους εκείνους τους «προχωρημένους» της σκέψης και της αισθητικής, που, όταν ακούνε τον όρο «πλουτοκρατία», σουφρώνουν τη μυτίτσα τους με υπεροψία και με έκδηλη απαρέσκεια για τα «μαρξιστικά στερεότυπα», για τον «ξύλινο», τον «δογματικό», τον «καθυστερημένο» λόγο των αριστερών και ιδίως των κομμουνιστών. Ίσως, μάλιστα, ως φελλοί που απλώς επιπλέουν, ανίκανοι να αντιληφθούν το ιστορικό βάθος των εννοιών, να τους ανακούφιζε κιόλας – αν ποτέ το μάθαιναν – ότι ακόμα πιο «ξύλινος» ακόμα πιο «καθυστερημένος» και ακόμα πιο «απαρχαιωμένος» (αυτό είναι το μόνο σίγουρο) από το λόγο του Μαρξ, αλλά και του Παπαδιαμάντη, είναι ο λόγος του Πλάτωνα. Προς ενημέρωση (των φελλών), ο Πλάτωνας δεν είναι κάποιος «κρυφοκομμουνιστής». Είναι ο αρχαίος ημών πρόγονος, ο οποίος, με τον πλέον υποτιμητικό τρόπο, χρησιμοποιούσε τον όρο «ολιγαρχία/πλουτοκρατία» από το 4ο π.Χ. αιώνα…

   Σημείωση 3η : Ξανάρχισαν πάλι από τους κυβερνώντες τα γνωστά: «Το κράτος – λένε – δεν έχει λεφτά, πώς να αξιοποιήσει το Ελληνικό, το Ελληνικό πρέπει να πουληθεί για να αξιοποιηθεί»…  Μάλιστα. Προσέξτε: Η «επένδυση» που λέει ότι θα κάνει αυτός στον οποίο πάνε να παραχωρήσουν το Ελληνικό είναι το 1/40 (!)  των χρημάτων που το κράτος (που… δεν έχει λεφτά) έχει χαρίσει στις τράπεζες την τελευταία 5ετία! Ας κρατήσουν, λοιπόν, τα 39/40 αυτού του πακτωλού για την χούφτα των τραπεζιτών. Κι ας δώσουν έστω το 1/40 από αυτά στο Ελληνικό. Για να γίνει το Ελληνικό πνεύμονας ανάσας και ζωής για τις 5 εκατομμύρια ψυχές του Λεκανοπεδίου. Και να μη γίνει «φιλέτο» που θα παραχωρηθεί για να κάνει «μπίσνες» ο ένας (!) μειοδότης. Καλό «ντίλ» δεν είναι;…

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος, Ξεπουληματίες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μην κλαίτε ρε.

Posted by redship στο 13 Μαρτίου , 2014

αναδημοσίευση από    aragma.gr

Της Ετζέ Τεμέλκουραν

Πρώτη φορά καταλαβαίνω αυτούς τους σκληροτράχηλους ανθρώπους, τις γυναίκες, τους άνδρες αυτούς. Τις απεργίες πείνας, στις «παράνομες» γειτονιές, στα σπίτια-γιάφκες, την όψη του αιματοβαμμένου πουκάμισου, της φλέβας των ημερών που ξεπροβάλει.Καταλαβαίνω αυτούς τους ανθρώπους.  Καταλαβαίνω για πρώτη φορά αυτούς που λένε «μην κλαίτε, να μη μας δουν οι άλλοι». Καταλαβαίνω πια γιατί ο άνθρωπος εχθρεύεται τα δάκρυά του. Καταλαβαίνω γιατί θέλεις να εξαφανίσεις την πιο ανθρώπινη και ευαίσθητη πλευρά  σου. Βάλανε τον Μπερκίν σε ένα μικρό φέρετρο και τον στέλνουν μακριά…

Θέλω να φωνάξω σε όλη τη χώρα «Μην κλαίτε ρε! Κόψτε το! Θα λογοδοτήσουν!» Στεγνώνουν την καρδιά, τα μάτια , τα λόγια μας από τις βρισιές αυτοί οι ξετσίπωτοι. Εμείς γιατί να κλάψουμε; Φωνάξτε ρε! Φωνάξτε! Υπάρχετε και εσείς! Φωνάξτε να το ακούσουν! Υπάρχουμε κι εμείς!

Θέλω να το κατανοήσουν, να ενδώσουν, πως το λένε. Μια φορά στη ζωή τους, μια φορά! Μου’ρχεται να φωνάξω « Εε εσύ σατράπη της εξουσίας τι έχεις εκεί κάτω στα αχαμνά σου;  Τσιμέντο ενός δρόμου διπλής κατεύθυνσης»; Και στο τέλος αυτών των ερωτήσεων βρισιές που δεν έχω εκστομίσει ποτέ στη ζωή μου. Άραγε με τέτοιο πόνο και φόρτιση από την πίεση θα εκραγούμε;
Θέλω να γράψω ένα κείμενο τέτοιο έτσι ώστε να μη χαθεί το αίμα των παιδιών. Του Μπερκίν, της Τζεϊλάν, του Ογούρ, του Αλί, του αδερφού και της αδερφής τους. Για όλα τα όμορφα αυτά παιδιά που μετανάστευσαν από αυτόν τον κόσμο. Καταλάβατε; Δεν υπάρχει όμως τέτοιο κείμενο. Ούτε κουβέντα. Δεν μπορεί κανείς να το γράψει. Ανολοκλήρωτες λέξεις και προτάσεις που όταν συναντιόμαστε όλοι μαζί χάνονται. Μια στεγνή βρισιά σε ανοιχτό χώρο.
Θέλω να φιλήσω έναν, έναν όλους αυτούς που βγήκαν χθες στο δρόμο. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που δεν θέλουν την εξουσία για τον εαυτό τους, δεν πτοούνται , δεν χάνουν την ανθρωπιά τους στη χώρα του φόβου και των βασανιστηρίων. «Ας φάμε ξύλο και τι έγινε». Αυτούς που δεν άντεξαν να μείνουν στο σπίτι και ξεχύθηκαν στους δρόμους όπως αυτός ο άντρας που πήρε το ψωμί και βγήκε να διαδηλώσει μόνος του στο πάρκο, όπως εκείνη η γυναίκα. Μου’ρχεται να τους αγκαλιάσω. Θέλω να τους πω «Μη με αφήνεις». «Ούτε εγώ θα σ’αφήσω». Γιατί αν αφήσουμε ο ένας τον άλλο είμαστε καταδικασμένοι σε θάνατο, κατάλαβες; Ξέρεις ότι πεθαίνουμε έτσι δεν είναι; Πιάσε μου το χέρι, αλλά μη κλαίς. Θα βγούμε μπροστά. Θα πατήσουμε την ηλιθιότητά τους. Εντάξει; Μην κλαις όμως.
Δεν μου ταιριάζει αυτό που θα πω, αλλά με απασχολεί στο ελάχιστο. Τη στιγμή που κλαίμε για τον Μπερκίν, τη στιγμή που προσπαθούμε να συγκρατήσουμε τα δάκρυα, ακούγοντας όλους αυτούς ξεδιάντροπους  να διαμελίζουν το πένθος μας, μου’ρχεται να τους αστράψω ένα ανάποδο χαστούκι.  Σε αυτούς που είμαι σίγουρη ότι δεν θα ενδώσουν να τους πω «Σκάσε, σώπα πια!
Και μετά να γυρίσω με τα χέρια μου αδύναμα και εξουθενωμένα σε ανθρώπους σαν και μένα και να τους ρωτήσω.
Δεν τελειώσαμε έτσι δεν είναι; Είμαστε όλοι Μπερκίν, σωστά; Δεν τελειώνουμε με τον θάνατο, έτσι δεν είναι; Μην κλαις ρε! Ύψωσε τη φωνή σου!
Πηγή: Birgün

Posted in Γρηγορόπουλος Μπερκίν, Μπερκίν, Τουρκία | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

«Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα»

Posted by redship στο 11 Μαρτίου , 2014

 

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

 

   Στην Υγεία μόνο μέσα σε ένα χρόνο, από το 2013 στο 2014, οι περικοπές στον ΕΟΠΥΥ και τα νοσοκομεία αγγίζουν τα 900 εκατομμύρια. Στα χρόνια των Μνημονίων η περικοπή στα Ασφαλιστικά Ταμεία, μέσω της οποίας καταβαραθρώνεται συνολικά ο τομέας της Υγείας, ξεπερνά σωρευτικά τα 4,5 δισ. ευρώ! Ο προϋπολογισμός του ίδιου του υπουργείου Υγείας από το 2009 έχει μειωθεί κατά 4,4 δισ. ευρώ!

   Κι αυτοί τι κάνουν; Προχώρησαν σε μια κίνηση που και ο τελευταίος Μαυρογιαλούρος θα ντρεπόταν ακόμα και να την σκεφτεί: Τα 17 εκατομμύρια που επέστρεψαν – λέει – οι μιζαδόροι από τις μίζες των εξοπλιστικών, ως καλοί και ευαίσθητοι που είναι οι κυβερνώντες, ανακοίνωσαν ότι θα τα διαθέσουν στην Υγεία και την Παιδεία…

   Είδατε οι «σωτήρες» μας; Αυτοί που παραγγέλνουν και παραλαμβάνουν υποβρύχια που γέρνουν, εκτός από «κάθαρση» κάνουν και «κοινωνική πολιτική». Με τι; Με τα κόλλυβα! Με ένα μικρό κομματάκι από τις μίζες, που προηγουμένως ο ελληνικός λαός τις είχε πληρώσει ολόκληρες, κάνουν «κοινωνικό έργο»!

   Τι κάνουν; Αφαίρεσαν δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων από την Υγεία και την Παιδεία του λαού, αλλά τώρα καλούν τον λαό να τους ευγνωμονεί! Γιατί; Επειδή έναντι των δισεκατομμυρίων που του βούτηξαν, θα του επιστρέψουν (του λαού) 17 εκατομμύρια! Έβγαλαν, μάλιστα, και … αφίσα για να το διαφημίσουν! Ευτυχείτε…

Στη Δανιμαρκία όλα επιτρέπονται: Ακόμα και η σαπίλα της μίζας να πουλιέται σαν «κάθαρση» και σαν «κοινωνική πολιτική»!

*

   Εδώ κι ένα χρόνο ακούμε τον Βρούτση, τον υπουργό Εργασίας, να ανακοινώνει τη… μείωση της ανεργίας. Τον είχαμε θαυμάσει μάλιστα να δηλώνει κορδωτός έξω από τα Μαξίμου ότι στη σύσκεψη που είχε προηγηθεί ο πρωθυπουργός είχε κηρύξει «συναγερμό για την αντιμετώπιση της ανεργίας»… Στο μεταξύ η ανεργία έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο…

   Και αυτοί τι κάνουν; Ανακοινώνουν προγράμματα για… «ωφελούμενους». Τους άνεργους, δηλαδή, τους βαφτίζουν και «ωφελούμενους από πάνω! Και γιατί είναι «ωφελούμενοι» οι άνεργοι, που χτες τους έλεγαν «εκ περιτροπής εργαζόμενους», που προχτές τους έλεγαν «απασχολήσιμους» και που μονίμως τους αντιμετωπίζουν σαν «σκουπίδια»;

   Θα είναι… «ωφελούμενοι», γιατί σύμφωνα με το πρόγραμμα του κυρίου υπουργού και της κυρίας κυβέρνησης, η κυβέρνηση επιχορηγεί (στο όνομα των ανέργων)… επιχειρήσεις. Οι επιχειρήσεις αυτές, στους ανέργους μεταξύ 33 – 66 ετών που θα προσλάβουν (για ένα χρόνο) θα δίνουν 450 ευρώ… Όσο για τους ανέργους κάτω των 25 ετών που θα προσλάβουν, σε αυτούς θα δίνουν… 375 ευρώ (για 4μήνες)… Υπάρχει αμφιβολία ότι, όποιος εργάζεται για 4 μήνες ή για ένα χρόνο, και παίρνει 375 – 450 ευρώ για να ζήσει, είναι «ωφελούμενος»;…

   Ε, λοιπόν, αυτοί οι τύποι που μας κυβερνούν με τόση ευαισθησία, που βαφτίζουν τον άνεργο… «ωφελούμενο», είναι οι ίδιοι που έδωσαν την περασμένη Παρασκευή την εντολή στα ΜΑΤ να επιτεθούν σε διαδηλωτές… ανέργους! Με χημικά, με γκλομπς και με χειροβομβίδες κρότου – λάμψης. Είναι αυτοί που βαφτίζουν «ωφελούμενους» τους άνεργους, που έδωσαν εντολή στα ΜΑΤ να σπάσουν στο ξύλο τους άνεργους! Ανάμεσά τους και τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Μπάμπη Αγγουράκη. Έτσι, για να μάθουν οι άνεργοι που διαδηλώνουν να μην είναι αχάριστοι. Ειδικά τώρα που είναι… «ωφελούμενοι».

Την περασμένη Παρασκευή, οι άνεργοι διαδηλωτές – «ωφελούμενοι», αφού δεν κατάφεραν να συναντηθούν με τον «σωτήρα τους, τον κ.Βρούτση, είχαν μια πολύ… ωφέλιμη συνάντηση με τα ΜΑΤ.

*

   Μας λένε ότι «διαπραγματεύονται». Ξανά… Ότι έχουν «κόκκινες γραμμές». Ξανά! Μας έχουν φλομώσει με τις τιτάνιες μάχες που δίνουν, όπως λένε, για το γάλα και την τιμή των βιβλίων. Και τι μαθαίνουμε; Ότι στις διαπραγματεύσεις τους περιλαμβάνονται από νέες μειώσεις μισθών, από καταργήσεις τριετιών, επιδομάτων τέκνων και ανθυγιεινής εργασίας μέχρι το βρικολάκιασμα των πιο αντεργατικών νόμων που γνώρισε ποτέ ο τόπος: Από τον νόμο 330/1976 μέχρι το «άρθρο 4» του νόμου 1365/1983! Δηλαδή το καθεστώς των ομαδικών απολύσεων προωθείται με την επιστροφή στη «νομιμότητα» της δεκαετίας του ’70, όταν με τον «νόμο 330» τα δικαστήρια επικύρωναν χιλιάδες διώξεις εργατών που απολύονταν από τους εργοδότες στη σκέψη και μόνο της κήρυξης απεργίας. Προωθείται η επιστροφή στη δεκαετία του ’80, όταν με τις διατάξεις του περιβόητου «άρθρου 4» διαπράχθηκε εκείνο το άνευ προηγουμένου πραξικόπημα, με το οποίο τα δικαστήρια επικύρωσαν την εκπαραθύρωση της νόμιμης πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ!

   Και αυτοί τι κάνουν την ώρα των… «διαπραγματεύσεων»; Αφού κουνάνε την ουρά τους από χαρά κάθε φορά που βλέπουν τους τροϊκανούς (σσ: «μας λείψατε», δήλωσε κατά την υποδοχή τους ο Γεωργιάδης…), όταν οι τελευταίοι τους τραβάνε το αυτάκι (σσ: «Αdonis, πολύ με απογοητεύσατε. Είμαι απογοητευμένος από εσάς», ήταν τα λόγια του  κ.Τόμσεν προς τον «κακό μαθητή» υπουργό Υγείας), τότε εκείνοι, οι κυβερνώντες μας, οι «σωτήρες» μας, οι εκφραστές του φιλότιμου και της περηφάνιας μας, βάζουν τα δυνατά τους: Επιστρατεύουν όλο το δαιμόνιο της φυλής και δείχνουν σε κάτι τύπους σαν τον Τόμσεν πως όταν αυτοί κατοικούσαν στα βελανίδια, εδώ, οι δικοί μας είχαν ανακαλύψει το… σαλάμι!

   Τουτέστιν: Αν θες να εξοντώσεις ένα λαό, Τομ, και να τον εξοντώσεις… απολαυστικά, τότε το κάνεις με τη μέθοδο του  σαλαμιού: «Δεν μου λες, Πολ, από σαλάμι ξέρεις; Γιατί εάν ξέρεις, τότε θα γνωρίζεις ότι εάν φας αμέσως ολόκληρο το σαλάμι είναι πολύ πιθανόν να πεθάνεις. Ενώ εάν το κόψεις σε φέτες και το τρως σιγά-σιγά το απολαμβάνεις». Έτσι «τσεκουράτα» τα είπε ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης στον Τόμσεν (σύμφωνα με το «Βήμα»).

   Πώς επομένως να μην είμαστε υπερήφανοι για τους υπουργούς μας; Υποτίθεται ότι η τρόικα ήρθε να δώσει εκείνη «τεχνική βοήθεια» στην κυβέρνηση για το πως θα ρημάξει το λαό. Αλλά να που η κυβέρνηση, η δική μας κυβέρνηση, είναι αυτή που προσφέρει «τεχνική βοήθεια» στους φραγκολεβαντίνους χαρτογιακάδες για το πώς θα γίνει η δουλειά. Όχι, παίζουμε!

   Δείξε, λοιπόν, κατανόηση Τομ. Και να είσαι έξυπνος. Όπως ο Άδωνις. Η δουλειά θα γίνει. Αλλά δεν χρειάζεται να του το φορέσουμε με τη μία όλο το «σαλάμι» του λαού. Γιατί μπορεί να τσινήσει. Επομένως, σιγά – σιγά. Φέτα – φέτα. Η εξόντωση του ελληνικού λαού θα γίνει. Τα μέτρα θα υλοποιηθούν. Όλα. Αλλά με την μέθοδο του σαλαμιού, Τομ. Δεν χρειάζεται κόπος, τρόπος χρειάζεται, Τομ. Άκου και την κυβέρνηση, Τομ. Αυτή ξέρει…

*

Υστερόγραφο:

   «Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα, σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις (…). Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα».

Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Τα παραπάνω δεν αφορούν τη σημερινή Ελλάδα. Όχι. Γράφτηκαν παλιότερα. Από τον Γιώργο Σεφέρη («Ημερολόγιο», 1945). Από τότε τα πράγματα έχουν αλλάξει…

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τσαριτσάνη: Ματαιώθηκε από την κινητοποίηση των κατοίκων η επίσκεψη της Χρυσής Αυγής

Posted by redship στο 9 Μαρτίου , 2014

Χάρη στην κινητοποίηση και την αποφασιστικότητα των κατοίκων του χωριού και της ευρύτερης περιοχής, ματαιώθηκε η προγραμματισμένη για σήμερα επίσκεψη κλιμακίου της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή στο ιστορικό και μαρτυρικό χωριό της Τσαριτσάνης.

Δεκάδες κάτοικοι, ανταποκρινόμενοι άμεσα στο κάλεσμα της Λαϊκής Επιτροπής Δήμου Ελασσόνας, του Μορφωτικού Συλλόγου και του Αγροτικού Συλλόγου Τσαριτσάνης, κινητοποιήθηκαν σήμερα το πρωί στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης, όπου ήταν σε εξέλιξη εκδηλώσεις με χορευτικά και μουσικά συγκροτήματα της περιοχής, γεγονός που ανάγκασε το κλιμάκιο της Χρυσής Αυγής, με επικεφαλής τον Η. Κασιδιάρη, να μην τολμήσει να φανεί.

Αντίστοιχη ήταν και η αντιμετώπιση που είχαν πέρυσι τέτοιον καιρό οι χρυσαυγίτες, με αφορμή την εκδήλωση για τους εκτελεσθέντες πατριώτες του χωριού από τα ιταλικά στρατεύματα και τους ντόπιους συνεργάτες τους, όπου εκδιώχθηκαν «κακήν κακώς» από τους κατοίκους.

Για μια ακόμη φορά, απετράπη η παρουσία του κλιμακίου της εγκληματικής συμμορίας στην Τσαριτσάνη, με τους κατοίκους να δείχνουν το δρόμο αντιμετώπισής τους, ώστε να μην έχουν τόπο να σταθούν πουθενά οι απόγονοι του Χίτλερ, που διαχρονικά αποτελούν το μακρύ χέρι του συστήματος ενάντια στο λαό.

Σε σχετική του δήλωση ο Δημήτρης Αβρανάς, δημοτικός σύμβουλος και υποψήφιος δήμαρχος Ελασσόνας του ΚΚΕ με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», αναφέρει τα εξής:

«Για ακόμα μια φορά, η λαϊκή κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής απέτρεψε τους εκπροσώπους του ναζιστικού μορφώματος να εμφανιστούν στην Τσαριτσάνη. Το γεγονός ότι είχαν στα σχέδιά τους να περάσουν από την Τσαριτσάνη, με επικεφαλής τον Κασιδιάρη, αποδεικνύει τη διαρκή ετοιμότητα και επαγρύπνηση που πρέπει να δείχνει ο λαός μας στους φασίστες της Χρυσής Αυγής. Δεν ξεμπερδεύουμε έτσι εύκολα με αυτούς. Κανένα φόβο δεν πρέπει να δείξουμε απέναντι στους νεοναζί, αλλά με αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη στη λαϊκή δύναμη να τους αντιμετωπίσουμε παντού. Οπως και πέρυσι τέτοιον καιρό έτσι και σήμερα πήραν την απάντηση που τους άξιζε. Αυτό που χρειάζεται είναι να κατανοηθεί βαθιά από το λαό ο χαρακτήρας της συγκεκριμένης εγκληματικής οργάνωσης ως ναζιστικού κόμματος-τσιράκι και οπλισμένο χέρι του κεφαλαίου. Το ίδιο το σύστημα τους θρέφει και τους αξιοποιεί για να τρομοκρατήσει τα λαϊκά στρώματα, αλλά και ως εφεδρεία διαχείρισης του καπιταλισμού που βρίσκεται σε κρίση. Να πρωτοστατήσουμε παντού στην οργάνωση της λαϊκής συμμαχίας, να γίνει υπόθεση του ίδιου του λαού η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, να μην έχουν τόπο να σταθούν πουθενά».

Εν τω μεταξύ σε επαγρύπνηση καλούν οι μαζικοί φορείς το λαό της περιοχής για να αποτρέψουν κάθε ενδεχόμενη παρουσία των νεοναζί της Χρυσής Αυγής στις εκδηλώσεις που θα γίνουν την Κυριακή 16 Μάρτη, ημέρα τέλεσης του μνημόσυνου για τα θύματα του Ολοκαυτώματος του Μάρτη του 1943, στις 10.00 το πρωί στην πλατεία.

Posted in μαντρόσκυλο των αφεντικών η Χρυσή Αυγή, ναζισμός θανατηφόρος εχθρός όλης της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η «Ανατολική Εταιρική Σχέση» και η Ουκρανία

Posted by redship στο 8 Μαρτίου , 2014

 

 
H ανοιχτή ιμπεριαλιστική επέμβαση της ΕΕ, μαζί με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, στην Ουκρανία, εν μέσω σφοδρής αντιπαράθεσης με την καπιταλιστική Ρωσία, δεν αποτελεί «κεραυνό εν αιθρία». Αποτελεί στρατηγικό σχεδιασμό των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και της διακρατικής συμμαχίας τους, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που χρονολογείται από την εποχή της επικράτησης της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και της διάλυσης της Σοβιετικής Ενωσης. Οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες μπήκαν αμέσως στο ιμπεριαλιστικό στόχαστρο της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ανερχόμενων καπιταλιστικών χωρών, εξαιτίας των πλουτοπαραγωγικών (ιδίως ενεργειακών) πηγών που διαθέτουν, των αναπτυγμένων βιομηχανικών υποδομών τους (έργο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ) και του γεωστρατηγικού τους ρόλου, σε μια περιοχή που ξεκινάει από τα ανατολικά σύνορα της ΕΕ και εκτείνεται στην Κεντρική Ασία. Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα της ΕΕ ενισχύθηκε και απέκτησε ακόμη πιο αντιδραστικά και επικίνδυνα για τους λαούς χαρακτηριστικά με την ιδρυτική της συνθήκη, τη Συνθήκη του Μαάστριχτ, το 1992, και τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το μετονομασμένο ευρωσύνταγμα. Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και ο στρατιωτικός βραχίονάς της, η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΠΑΑ) αποτελούν τα μέσα για το σχεδιασμό και την πραγματοποίηση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων της ΕΕ, σε στενή συνεργασία και διασύνδεση με το ΝΑΤΟ, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Η συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) της ΕΕ, που θεσμοθετήθηκε με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, εφοδίασε την ευρωένωση με δική της αυτοτελή πολιτικο-διπλωματική υπηρεσία, ανεξάρτητη από τις αντίστοιχες των κρατών – μελών της, αυξάνοντας τις δυνατότητες άμεσης παρέμβασης της ΕΕ σε όλες τις χώρες. Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας (ΕΠΓ) της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελεί το σχήμα της ΚΕΠΠΑ-ΚΠΑΑ για την επέμβασή της στις χώρες της άμεσης και ευρύτερης γειτονιάς της. Το πρώτο τμήμα της ΕΠΓ αποτέλεσε το Νότιο σκέλος, που στοχεύει στις χώρες της ΝΑ Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής. Το 2009 η ΕΕ στο πλαίσιο της ΕΠΓ συγκροτεί την «Ανατολική Εταιρική Σχέση» (ΑΕΣ), το όχημα για τη διείσδυση της ΕΕ στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και του Καυκάσου (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Λευκορωσία, Γεωργία, Μολδαβία και Ουκρανία), με πρωτοβουλία της Πολωνίας και της Σουηδίας. Διείσδυση, που σχεδιάζεται σε βάρος των ανάλογων σχεδίων που εκπονούν τα ρωσικά μονοπώλια και η αστική Ρωσία.
Η «Ανατολική Εταιρική Σχέση»

 

 

Η 1η Σύνοδος Κορυφής της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης συνήλθε στην Πράγα, στις 7.5.2009. Υιοθετήθηκε Κοινή Δήλωση, με βάση την οποία στόχος της ΑΕΣ είναι η «πολιτική συνεργασία και η σταδιακή οικονομική ενσωμάτωση των έξι εταίρων, μέσω της προώθησης πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων».

Η 2η Σύνοδος Κορυφής της ΑΕΣ πραγματοποιήθηκε στις 29.9.2011 στη Βαρσοβία, όπου αποφασίστηκαν η συμμετοχή των «εταίρων» σε ευρωπαϊκά προγράμματα και υπηρεσίες, η ίδρυση και λειτουργία Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης (EURONEST), το Επιχειρηματικό Forum και η Συμφωνία Ενεργειακής Κοινότητας (Energy Community Treaty). Ακανθώδες παρέμεινε το ζήτημα της Λευκορωσίας, στα εσωτερικά της οποίας σταθερά επιδιώκει να παρέμβει η ΕΕ, με τις ευρωενωσιακές απειλές, πιέσεις και εκβιασμούς να μη φέρνουν τα επιθυμητά για τους ιμπεριαλιστές αποτελέσματα.

Η 3η Σύνοδος διεξήχθη στις 28-29.11.2013, στο Βίλνιους της Λιθουανίας, η οποία, παρά την υπογραφή Συμφωνιών Σύνδεσης και Ζωνών Ελεύθερου Εμπορίου με τη Γεωργία και τη Μολδαβία, σημαδεύτηκε από την άρνηση της Ουκρανίας και της Αρμενίας να υπογράψουν αντίστοιχες συμφωνίες, λόγω της συμμετοχής της Αρμενίας στην Τελωνειακή Ενωση (ΤΕ) Ρωσίας, Λευκορωσίας, Καζαχστάν, αλλά και της πρόσκλησης που απηύθυνε η Ρωσία στην Ουκρανία να μπει στην ΤΕ, κάτι που δίχασε την ουκρανική αστική τάξη. Δύο είναι τα οχήματα για τη διείσδυση των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών ομίλων και τη στερέωση πολιτικής επιρροής της ΕΕ στην Ουκρανία και τις υπόλοιπες χώρες:

Οπως προκύπτει από τον παραπάνω πίνακα η ΕΕ έχει στενούς οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία , η οποία έχει το 40% περίπου των αποθεματικών της σε ευρώ. Η ΕΕ κατατάσσεται ως υπ’ αριθμόν 1 εμπορικός εταίρος της Ρωσίας αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 41% του συνόλου των συναλλαγών

α) Οι Συμφωνίες Σύνδεσης και οι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με αυτές Περιεκτικές και Προωθημένες Συμφωνίες Ελευθέρου Εμπορίου (DCFTAs), που απελευθερώνουν τις αγορές των χωρών αυτών και δίνουν ανεμπόδιστη πρόσβαση στα μονοπώλια των χωρών της ΕΕ. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως η Ρωσία διευκρίνισε πως η υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης της Ουκρανίας με την ΕΕ θα οδηγήσει στην άρση του ειδικού τελωνειακού καθεστώτος που απολαμβάνουν στη Ρωσία τα ουκρανικά προϊόντα, για λόγους προστασίας της ρωσικής αγοράς από τα ευρω-αμερικανικά προϊόντα που θα κατακλύσουν την Ουκρανία.

β) Ο Οδικός Χάρτης για την Ανατολική Εταιρική Σχέση, που εκπονήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΥΕΔ στις 15.2.2012 και περιλαμβάνει τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που πρέπει να προωθήσουν οι χώρες αυτές, ώστε να προσαρμοστούν οι αγορές και η οικονομία τους στις επιδιώξεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου της ΕΕ, καθώς και τον τρόπο ελέγχου από την ΕΕ της συμμόρφωσής τους.

Σημαντικά εργαλεία για την ανοιχτή ιμπεριαλιστική επέμβαση της ΕΕ στην Ουκρανία και τις άλλες χώρες αποτελούν τα διάφορα «Χρηματοδοτικά Μέσα» της ΚΕΠΠΑ-ΚΠΑΑ (Μέσο Προενταξιακής Βοήθειας, Μέσο για την Ανάπτυξη κ.λπ.) και ιδίως το «Χρηματοδοτικό Μέσο για την προαγωγή της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου». Χαρακτηριστικά στοιχεία του Ταμείου αυτού είναι η «ανεξαρτησία δράσης του», δηλαδή η χρησιμοποίησή του ανεξάρτητα από τη συναίνεση των κυβερνήσεων των τρίτων χωρών για τις οποίες προορίζεται. Θέτει στόχους του την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων «εκεί που βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο», την αλληλεγγύη «σε θύματα καταπίεσης» και «αγωνιστές της ελευθερίας», την «ενίσχυση του ρόλου της κοινωνίας των πολιτών» και την «προαγωγή της δημοκρατικής μεταρρύθμισης» σε όλες τις χώρες του κόσμου. Πεδίο εφαρμογής του είναι η χρηματοδότηση της «κοινωνίας των πολιτών», «υπερασπιστών των δικαιωμάτων του ανθρώπου», δηλαδή σ’ εκείνες τις ποικιλώνυμες ΜΚΟ, οργανώσεις, πολιτικές ομάδες, σε «υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» (φασιστικές – ναζιστικές οργανώσεις σύμμαχοι της Χρυσής Αυγής, όπως ο «Δεξιός Τομέας» ή το κόμμα Σβόμποντα), που αποτελούν το «μακρύ χέρι» των ευρωατλαντικών ιμπεριαλιστών, ώστε να στηρίζει τη δράση τους για… «δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις», δηλαδή για ανατροπή κυβερνήσεων και αντικατάστασή τους από «φίλους» της ΕΕ. Στις μορφές χρηματοδότησης των οργανώσεων αυτών περιλαμβάνονται ακόμη και «μέτρα κατάρτισης και εκπαίδευσης για εταίρους από την κοινωνία των πολιτών», με άλλα λόγια η εκπαίδευση πολιτικού προσωπικού υποτακτικού στους ιμπεριαλιστές και τις επιδιώξεις τους. Λειτουργεί με βάση ολοκληρωμένο σχέδιο που καθορίζεται από πριν με βάση έγγραφα στρατηγικής και ετήσια προγράμματα δράσης, σε συνεννόηση, για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων του, με την «κοινωνία των πολιτών». Οι δραστηριότητες που χρηματοδοτεί συγχρηματοδοτούνται και από τρίτες χώρες «χορηγούς» (!), αλλά και από «εταιρείες, επιχειρήσεις και άλλες ιδιωτικές οργανώσεις και επιχειρήσεις». Ο προϋπολογισμός του για το 2007-2013 ανήλθε σε 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ! Από αυτό το ευρωενωσιακό Ταμείο χρηματοδοτήθηκαν οι διάφορες «πολύχρωμες επαναστάσεις», η «πορτοκαλί επανάσταση» στην Ουκρανία, που έφερε στην κυβέρνηση την δισεκατομμυριούχο από τη λεηλασία του λαού Γ. Τιμοσένκο. Αυτό το Ταμείο χρηματοδότησε και τώρα τις αντιδραστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης της Ουκρανίας, τις ναζιστικές ομάδες, τους εγκληματίες απογόνους των Ες-Ες, που συμμετέχουν σήμερα στην κυβέρνηση της Ουκρανίας.

Το ΚΚΕ έγκαιρα, από την αρχή, το 2006, είχε αποκαλύψει το ρόλο και το σκοπό αυτού του Ταμείου της ΕΕ. Η ψηφοφορία όμως στο Ευρωκοινοβούλιο για τη σύσταση και τον κανονισμό αυτού του Ταμείου ανέδειξε τον επικίνδυνο ρόλο των αστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα του ΚΕΑ υπερψήφισαν τη σύσταση και τον κανονισμό του Ταμείου αυτού, αναγορεύοντας, κάτω από το μανδύα του αστικού κοινοβουλευτισμού, την ΕΕ ως υπερασπιστή των λαϊκών ελευθεριών, αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά ότι αποτελούν αντικειμενικά «ουρά» και στήριγμα των επιδιώξεων της αστικής τάξης, της επιθετικότητας των μονοπωλίων και της ΕΕ.

Πεδίο οξυμένης διαπάλης

Η Ανατολική Εταιρική Σχέση αποτέλεσε από την αρχή πεδίο έντονων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της ΕΕ, κυρίως ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, με το σχηματισμό αξόνων και αντιαξόνων. Η Γερμανία, αξιοποιώντας και τις Βαλτικές χώρες, επιδιώκει πρωταγωνιστικό ρόλο και έχει διαφορετική προσέγγιση στις σχέσεις της ίδιας, αλλά και συνολικά της ΕΕ με τη Ρωσία, ιδίως εξαιτίας της ενεργειακής εξάρτησής της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Στον αντίποδα, ρόλο διεκδικεί η Πολωνία, για λογαριασμό του αμερικανοβρετανικού άξονα, σε στενή διασύνδεση με το ΝΑΤΟ και τις επιδιώξεις ένταξης χωρών της περιοχής στην εγκληματική συμμαχία. Δεν είναι τυχαίος άλλωστε ο ενεργός ρόλος του Πολωνού ΥΠΕΞ τόσο στη συμφωνία της 21 Φλεβάρη ανάμεσα στον Γιανουκόβιτς και την αντιπολίτευση, όσο και στην πρωτοβουλία για κατεπείγουσες διαβουλεύσεις του ΝΑΤΟ, με την επίκληση του άρθρου 4 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (απειλή επίθεσης κατά κράτους – μέλους του ΝΑΤΟ). Χώρο, τέλος, διεκδικούν και η Γαλλία και η Σουηδία, που φαίνεται να χάνουν έδαφος στις εξελίξεις.

Η χρηματοδότηση της Ουκρανίας από την ΕΕ με 11 δισ. ευρώ – σύμφωνα με τον πίνακα κατανομής της, που περιλαμβάνεται στην Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (5 Μάρτη 2014) – επικεντρώνεται στην ενίσχυση – σταθεροποίηση της αστικής τάξης που βρίσκεται στους κυβερνητικούς θώκους της Ουκρανίας και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλίων για τη δημιουργία Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών ΕΕ – Ουκρανίας και τον εκσυγχρονισμό του Ουκρανικού Συστήματος Μεταφοράς αερίου.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ουκρανία | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Κατηγορούμενος ο πρώην δήμαρχος Ραχών Ικαρίας γιατί δεν μίσθωσε παραλία σε ιδιώτη!

Posted by redship στο 7 Μαρτίου , 2014

Από παλαιότερη κινητοποίηση στην Ικαρία

Στον εισαγγελέα καλούνται να παρουσιαστούν οι πρώην δήμαρχος, αντιδήμαρχο και ένας δημοτικό σύμβοςλος Ραχών Ικαρίας που είχαν εκλεχτεί με τη στήριξη του ΚΚΕ, γιατί αρνήθηκαν να μισθώσουν αιγιαλό και παραλία σε ιδιώτη που ήθελε να τοποθετήσει καθίσματα και ομπρέλες καθώς και να λειτουργήσει τροχήλατο αναψυκτήριο!  Ο Δήμος θα εισέπραττε το 20% επί των εσόδων από αυτή την επιχειρηματική δραστηριότητα και οι δημότες θα έπρεπε να πληρώνουν για το δικαίωμα στην κολύμβηση σε αυτή την περιοχή. Αντί αυτού, ο Δήμος διέπραξε το «επαχθές έγκλημα» να τοποθετήσει καθίσματα και ομπρέλες τις οποίες οι δημότες χρησιμοποιούσαν δωρεάν.

Ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών Σάμου, απέστειλε στους παραπάνω κλητήριο θέσπισμα με το οποίο τους κατηγορεί ότι δεν εφάρμοσαν την αριθμ. 1038460/2439/Β0010/15.4.2009 ΚΥΑ των υφυπουργών Οικονομικών και Εσωτερικών. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας πρωτοστάτησε στις εκλογές του 2010 ώστε ο Καλλικρατικός πλέον Δήμος Ικαρίας να μην έχει κομμουνιστή δήμαρχο. Το ίδιο έκαναν στο δεύτερο γύρο και σε αγαστή συνεργασία οι δημοτικές παρατάξεις που στήριζαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ΛΑ.Ο.Σ. και οι Οικολόγοι Πράσινοι, και τα κατάφεραν αφού για λίγες εκατοντάδες ψήφων ο υποψήφιος κομμουνιστής Δήμαρχος έχασε το Δήμο Ικαρίας.

Στον σημερινό Δήμο Σαρωνικού που έχει Δήμαρχο που πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ η «αξιοποίηση» του αιγιαλού και της παραλίας γίνεται με διαφορετικό τρόπο. Τον Απρίλη του 2011 το Δημοτικό Συμβούλιο Σαρωνικού υλοποιώντας την ίδια Υπουργική Απόφαση ανέθεσε τη μίσθωση αιγιαλού και παραλίας που του είχε παραχωρήσει η Εταιρεία Τουριστικά Ακίνητα (ΕΤΑ) στη περιοχή της Αναβύσσου.

Η διαφορά μεταξύ της ΕΤΑ, που εκμεταλλεύονταν αυτές τις παραλίες και του Δήμου Σαρωνικού είναι ότι η πρώτη εισέπραττε ετήσια μισθώματα 21.000 ευρώ ενώ ο δεύτερος εισέπραττε ετήσια μισθώματα 30.000 ευρώ. Αποτέλεσμα αυτής της διαφοράς είναι ότι οι δημότες πλήρωναν μεγαλύτερο εισιτήριο για να έχουν πρόσβαση στη παραλία.

Αυτή είναι μια διαφορά στη διαχείριση του αιγιαλού και της παραλίας μεταξύ της «Λαϊκής Συσπείρωσης» και των λοιπών δημοτικών παρατάξεων.

Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ εκφράζοντας την πλειοψηφία του οργάνου (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) τον περασμένο Γενάρη έστειλε επιστολή στους Υπουργούς Οικονομικών και Εσωτερικών κάνοντας έκκληση να επιταχύνουν τις διαδικασίες παραχώρησης των παραλιών στους κατά τόπους δήμους ώστε όπως ανέφερε: «Να μην προκύψουν δυσάρεστες εκπλήξεις το καλοκαίρι του 2014».

Η συγκυβέρνηση ανταποκρίθηκε άμεσα και εξέδωσε την αριθμ. Δ10Β1027032ΕΞ2014/1033/11.2.2014 ΚΥΑ με τίτλο «Απευθείας παραχώρηση με αντάλλαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παράχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών στους ΟΤΑ Α’ βαθμού».

Το ζήτημα είναι τι πολιτικές θα ασκηθούν; Για τη «Λαϊκή Συσπείρωση» η απάντηση είναι προφανής. Η ρήξη με την ανωτέρω ΚΥΑ είναι σαφής ανεξάρτητη της τρομοκρατίας που θα εξαπολύσουν οι διάφοροι (Υπουργοί, Γεν. Γραμματείς Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, εισαγγελείς κλπ).

 

από 902.gr

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, δημόσια περιουσία σε πλειστηριασμό, ικαρία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »