καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Δεκέμβριος 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Εγγραφή

Archive for Δεκέμβριος 2014

χρόνια καλά 2015

Posted by redship στο 31 Δεκεμβρίου , 2014

10882213_838184472871266_7353694830780018095_n

 

hristoygenniatiki-karta

Posted in Uncategorized | 1 Comment »

Ανθρώπινη ζωή και κερδοφορία

Posted by redship στο 31 Δεκεμβρίου , 2014

Μια σειρά ερωτήματα που έθεσαν τα ταξικά συνδικάτα, από την πρώτη ώρα της ναυτικής τραγωδίας με το «Norman Atlantic», παραμένουν αναπάντητα από την κυβέρνηση, την εταιρεία που είχε ναυλώσει το πλοίο, καθώς και την πλοιοκτήτρια εταιρεία.

Από τα μισόλογα, τις αλληλοκατηγορίες για το μπάχαλο στις λίστες των επιβατών, τις μαρτυρίες των διασωθέντων και τα στοιχεία που αποκάλυψαν τα ναυτεργατικά σωματεία, προκύπτουν πλευρές που αφορούν συνολικά τις θαλάσσιες συγκοινωνίες, την προστασία και ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στα καράβια, ναυτεργατών και επιβατών, και πρέπει να προβληματίσουν τους εργαζόμενους και το λαό.

Ενα πρώτο αδιαμφισβήτητο στοιχείο είναι ότι το πλήρωμα ήταν ανεπαρκές, για να αντιμετωπίσει ένα συμβάν τέτοιας έκτασης. Το ελλιπές, όμως, πλήρωμα είναι αποτέλεσμα της μείωσης των οργανικών συνθέσεων στα πλοία, του ελάχιστου δηλαδή προβλεπόμενου προσωπικού, προκειμένου οι εφοπλιστές να περιορίσουν το λεγόμενο «εργατικό κόστος» στα καράβια και να αυξάνουν τα κέρδη τους.

Τη στρατηγική αυτή επιλογή, με βάση και κατευθύνσεις της ΕΕ, υπηρετούν με συνέπεια όλοι οι αντιναυτεργατικοί νόμοι που ψηφίστηκαν και στην Ελλάδα τα τελευταία κυρίως χρόνια, με το σημερινό υπουργό Ναυτιλίας να χαρακτηρίζει «αναχρονισμό» το προηγούμενο καθεστώς για τις οργανικές συνθέσεις στα πλοία.

Οταν, όμως, οι ναυτεργάτες, με πρωτοπόρες τις ταξικές δυνάμεις, αντέδρασαν σ’ αυτές τις αλλαγές, ο αγώνας τους λοιδορήθηκε και συκοφαντήθηκε από αυτούς που σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς και τους αγνοούμενους.

Τα ταξικά ναυτεργατικά σωματεία αποκάλυψαν, επίσης, ότι το συγκεκριμένο πλοίο είχε ελεγχθεί λίγες μέρες πριν το ναυτικό «ατύχημα» και είχαν διαπιστωθεί ελλείψεις σε σημεία που σχετίζονται άμεσα με την τραγωδία που ακολούθησε. Η απάντηση της κυβέρνησης είναι ότι η πλοιοκτήτρια εταιρεία είχε διορία να καλύψει τις ελλείψεις και γι’ αυτό ήταν «νόμιμη».

Αποδείχτηκε, όμως, ότι οι επιβάτες και το πλήρωμα του «Norman Atlantic» δεν είχαν καμιά διορία. Τι δείχνει αυτό; Οτι όλη η νομοθεσία και ο μηχανισμός των ελέγχων, είτε αφορά τις Λιμενικές Αρχές, είτε τους ιδιωτικούς πλέον νηογνώμονες, είναι προσαρμοσμένα στα εφοπλιστικά συμφέροντα, τα προστατεύουν σαν κόρη οφθαλμού και γι’ αυτό είναι επικίνδυνα για τη ζωή και την ασφάλεια στη θάλασσα. Το επιβεβαιώνει περίτρανα το ναυτικό «ατύχημα» με το «ΣΑΜΙΝΑ», που βούλιαξε με όλα τα «πιστοποιητικά ασφαλείας» στα συρτάρια του.

Τεράστια ερωτηματικά υπάρχουν ακόμα για τις συνθήκες που ξέσπασε η πυρκαγιά, το χρόνο και τον τρόπο αντίδρασης της εταιρείας και των αρμόδιων αρχών, την όλη διαδικασία και τα μέσα της διάσωσης.

Αυτό που μένει, όμως, σαν γενική αίσθηση, είναι η προσπάθεια να απλωθεί ένα «πέπλο προστασίας» γύρω από τη ναυτιλιακή εταιρεία, να αθωωθεί συνολικά το εφοπλιστικό κεφάλαιο, να φορτωθούν οι ευθύνες στους «λάθος χειρισμούς» του πληρώματος. Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο μετά από κάθε ανάλογο περιστατικό, πολύ περισσότερο όταν υπάρχουν χαμένες ανθρώπινες ζωές.

Απ’ όπου κι αν πιάσει κανείς το νήμα, καταλήγει στο ίδιο σημείο: Οσο τα καράβια και οι θαλάσσιες συγκοινωνίες είναι στα χέρια ιδιωτών, όσο κίνητρο για να γυρνάει η προπέλα είναι το καπιταλιστικό κέρδος, η ανθρώπινη ζωή, η ασφάλεια επιβατών και ναυτεργατών θα βγαίνουν στη διατίμηση, μαζί με το δικαίωμα στη γρήγορη, σύγχρονη και φτηνή ακτοπλοΐα.

Με τραγικό τρόπο αναδεικνύεται, λοιπόν, το ασυμβίβαστο των εργατικών – λαϊκών αναγκών (στην προκειμένη περίπτωση της ασφαλούς εργασίας και μεταφοράς), με τους στόχους κερδοφορίας του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή, που, τόσο η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η κατοχύρωση της ανάκαμψης των κερδών είναι προϋπόθεση για τη λαϊκή ευημερία. Την ίδια στιγμή, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η σωτηρία του λαού δεν προϋποθέτει το ξήλωμα όλου του αντεργατικού, αντιλαϊκού πλαισίου που δίνει και στους εφοπλιστές το δικαίωμα να ασυδοτούν.

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Αποψή μας» του Ριζοσπάστη, Τετάρτη 31 Δεκέμβρη 2014.

αναδημοσίευση από 902.gr

Posted in ταξικός πόλεμος, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, εφοπλιστικό κεφάλαιο | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

“Αυτή είναι η Ελλάδα”…

Posted by redship στο 31 Δεκεμβρίου , 2014

atlantic

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές η τελευταία ενημέρωση από το υπουργείο Ναυτιλίας μιλούσε για 266 Έλληνες επιβαίνοντες στο «Norman Atlantic»,για 2 Έλληνες από τους 12 επιβεβαιωμένα νεκρούς και 28 Έλληνες αγνοούμενους. Συγκεχυμένη η εικόνα για την κατάσταση των υπολοίπων 200 περίπου ανθρώπων που επέβαιναν στο πλοίο.

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές – τρεις ολόκληρες μέρες μετά το ατύχημα – το αλαλούμ, το χάος, η απόλυτη σύγχυση των αρμόδιων υπηρεσιών όσον αφορά τη διασταύρωση στοιχείων αγνοούμενων και διασωθέντων συνεχιζόταν…

Η Ελλάδα, η μεγαλύτερη εφοπλιστική δύναμη στον κόσμο, η χώρα με τους «οικειοθελώς» φορολογούμενους εφοπλιστές, που η διασωστική της υποδομή σε ό,τι αφορά ναυτικά ατυχήματα εκείνο που κυρίως έχει να επιδείξει είναι η αυτοθυσία, ο αλτρουισμός και η γενναιότητα των παιδιών που συμμετέχουν ως πληρώματα και ως διασώστες σε τέτοιες επιχειρήσεις, παρακολουθεί με ωδίνη μια ακόμα τραγωδία.

Μια τραγωδία με πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά. Με πρώτα και αμείλικτα εκείνα τα ερωτήματα που αφορούν την αξιοπλοΐα του βαποριού. Τα ερωτήματα για τις ευθύνες της ιταλικής κυβέρνησης – που είχε το καθοριστικό πρόσταγμα – και της ελληνικής όσον αφορά την επιχείρηση διάσωσης. Τα ερωτήματα που άπτονται ζητημάτων ασφαλείας και υποδομών που διαπιστωμένα παρακάμπτονται στο όνομα του «κόστους» διαμορφώνοντας το περιβάλλον για ατυχήματα όπου το ανθρώπινο «λάθος» αποτελεί το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός ολοκληρωτικά «λάθους» συστήματος λειτουργίας.

Τα ερωτήματα αυτά γίνονται ακόμα πιο επίμονα αν σκεφτεί κανείς ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που στις θάλασσές της εκατομμύρια άνθρωποι διακινούνται κάθε χρόνο. Αλλά οι κυβερνώντες το υπόσχονται: Θα διεξαχθούν ενδελεχείς έρευνες για τα αίτια της τραγωδίας. Υποψιαζόμαστε, δε, ότι «το μαχαίρι θα μπει βαθιά στο κόκκαλο». Ειδικά μάλιστα για εκείνες τις ευθύνες που αφορούν το ίδιο το κράτος και έχουν να κάνουν με το πώς το κράτος ζυγίζει την ανθρώπινη ζωή όταν στην άλλη πλάστιγγα της ζυγαριάς βρίσκεται το κέρδος …

Υπάρχουν, άλλωστε, και τα αντίστοιχα προηγούμενα. Σε στεριά, αέρα και θάλασσα:

  • Πριν από δυο σχεδόν δεκαετίες, όταν το «Γιάκοβλεφ» πήρε μαζί του πάνω από 70 ανθρώπους εκδόθηκε πόρισμα. Ήταν φυσικά αθωωτικό για τους «από πάνω». Μόνο που το αεροδρόμιο δεν είχε ραντάρ προσέγγισης…
  • Όταν ναυάγησε το «Δύστος» έσπευσαν να αθωώσουν την ΑΓΕΤ για το σαπάκι της που τράβηξε στον τάφο 20 ανθρώπους. Πέντε μέρες αργότερα ο τότε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας υπέγραψε απόφαση που έδινε άδεια στα πλοία της εταιρείας να σαλπάρουν με μειωμένη σύνθεση του πληρώματος…
  • Το «Αϊρον Αντώνης» πήρε στον πάτο 24 ανθρώπους, στον Ατλαντικό, το ’94. Του είχαν δώσει πιστοποιητικά αξιοπλοΐας από τον «Ελληνικό Νηογνώμονα». Ο γαλλικός Νηογνώμονας το είχε βγάλει άχρηστο, αλλά εκείνοι το έκριναν αξιόπλοο! Μετά δήλωσαν αθώοι. Είναι ιδιωτικός, είπαν, ο «Νηογνώμονας» και συνεπώς τι φταίει το κράτος (τους) για τα πιστοποιητικά που δίνει! Η εταιρεία και ο υπεύθυνος του «Νηογνώμονα», 4 χρόνια μετά, αν και κρίθηκαν ένοχοι, πλήρωσαν 500.000 δραχμές και αφέθηκαν ελεύθεροι…
  • Όταν έπεσαν η «Ρικομέξ» και τα άλλα κτίρια που καταπλάκωσαν 140 ψυχές, είπαν ότι θα αποδοθούν οι ευθύνες. Δεκαπέντε χρόνια μετά ποιος δεν θυμάται εκείνον τον απίθανο ισχυρισμό του αρμόδιου υπουργού για τους «χαμένους» φακέλους με τις πολεοδομικές παραβάσεις; Συμβαίνει καμιά φορά να «χάνονται» οι φάκελοι όταν αφορούν πολυεθνικές, μονοπώλια, εργολάβους και εφοπλιστές…
  • Εφτά χρόνια πριν το κακό των εμπρησμών του 2007, είχαν προηγηθεί οι 12 καμένοι άνθρωποι στις πυρκαγιές του 2000. Η λαμπαδιασμένη γη είχε ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια στρέμματα. Αλλά αυτοί δεν έφταιγαν! Ένα χρόνο αργότερα, το 2001, με την Αναθεώρηση του Συντάγματος προώθησαν τον αποχαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων ανά την επικράτεια…
  • Κάθε τόσο χάνεται μια ολόκληρη πόλη από τα αυτοκινητικά δυστυχήματα. Πρώτη αιτία; Οι κακοτεχνίες στους δρόμους! Πόσοι εργολάβοι έχουν τιμωρηθεί; Κανένας. Ποτέ! Γιατί; Ρωτήστε τις «αθώες» κυβερνήσεις…
  • Οι 14 νεκροί της «Πετρόλα» ζητούν δικαίωση από το 1992. Ο Λάτσης 40 χρόνια πριν έλεγε στους κατοίκους της Ελευσίνας ότι «το καζάνι της «Πετρόλα» θα φτάσει και θα εγκατασταθεί μέσα στην πλατεία σας»! Ο μακαρίτης και οι επίγονοί του χαίρουν της εκτίμησης όλων των κυβερνώντων ως μεγάλοι ευεργέτες και ενίοτε ως «μοναδικοί μειοδότες»…
  • Στο κρεματόριο της Ναυπηγοεπισκευαστικής, στις οικοδομές, στα μεγάλα έργα, οι «σταυροί» είναι αμέτρητοι. Η «σφαγή» είναι ανείπωτη. Από το 1974 έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 5.000 εργάτες στα λεγόμενα εργατικά «ατυχήματα», σε στεριά και θάλασσα. Κηδεύονται στα μουγκά. Σπάνια θα βρει κανείς ενοχή βιομήχανου, εργολάβου, εφοπλιστή για ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας. Η κακιά η μοίρα φταίει συνήθως…
  • Όταν βυθίστηκε το «Σαμίνα», ο τότε εκπρόσωπος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είχε δηλώσει ότι δεν μπορεί να εγείρεται κατηγορία κατά ενός υπουργού όταν κάποια υπηρεσία δεν κάνει καλά τη δουλειά της! Σωστά… Πού ακούστηκε να ζητάμε ευθύνες από εκείνους που διοικούν το κράτος! Πού ακούστηκε να έχει ευθύνη ένας υπουργός όταν το υπουργείο του και οι υπό την ευθύνη του υπηρεσίες δίνουν πιστοποιητικά αξιοπλοΐας σε φέρετρα 80 και πλέον ανθρώπων όπως το «Σαμίνα»; Εδώ δεν είχε ευθύνη ο Σημίτης όταν παραδόθηκε ο Οτσαλάν…

Ήταν λίγες μέρες αργότερα από την τραγωδία του «Σαμίνα» που ο τότε πρωθυπουργός είχε κάνει εκείνη την εμβληματική δήλωση: «Αυτή είναι η Ελλάδα»…

Δεκαπέντε χρόνια – και δεκαπέντε δεκαετίες – μετά, ανεξαρτήτως του πως κάθε φορά το διατυπώνουν, βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο: «Αυτή είναι η Ελλάδα»…

Η τραγωδία είναι ακόμα σε εξέλιξη. Ο πόνος άφατος. Για αυτό σταματάμε – προς το παρόν – εδώ. Μία μόνο παρατήρηση. Πικρή: Με τόσα που γίνονται, κι αφού συνήθως δεν φταίει κανείς από τους διαχειριστές μας, είτε γαλάζιοι, είτε πράσινοι, είτε γαλαζοπράσινοι είναι αυτοί, τότε θα πρέπει να ψάξουμε αλλού να βρούμε «ποιος φταίει». Και που να ψάξουμε; Μήπως ανάμεσά μας; Και σε όσους από εμάς τους ανέχονται;

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Είμαστε παρωχημένοι

Posted by redship στο 30 Δεκεμβρίου , 2014

Το μανιφέστο των παρωχημένων:

Είμαστε παρωχημένοι. Πιστεύουμε πως ο κόσμος πρέπει να μπορεί να εργάζεται.

Είμαστε παρωχημένοι. Πιστεύουμε ότι ο εργάτης δεν πρέπει να είναι δούλος. Πρέπει να ζει ως άνθρωπος.

Είμαστε παρωχημένοι. Πρέπει ο εργάτης να έχει ασφάλιση, να δικαιούται άδειες, να πληρώνεται τις υπερωρίες του.

Είμαστε παρωχημένοι. Θέλουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν σχολείο και να μην αναγκάζονται να το παρατάνε στα 14 τους χρόνια για να βγουν στο μεροκάματο.

Είμαστε παλαιολιθικοί. Θέλουμε η Παιδεία να παρέχεται δωρεάν και να μην αγοράζεται και πωλείται σαν μακαρόνια. Θέλουμε όλα τα παιδιά του κόσμου να μπορούν να σπουδάσουν, να μορφωθούν, να καλλιεργηθούν.

Είμαστε εκτός τόπου και χρόνου. Υποστηρίζουμε ότι στον 21ο αιώνα είναι ντροπή να υπάρχει ένας άνθρωπος που πεθαίνει από αρρώστιες που γιατρεύονται. Είτε επειδή είναι ανασφάλιστος είτε επειδή δεν έχει χρήματα να γιατρευτεί.

Είμαστε ουτοπιστές. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι την επόμενη ώρα κάποιες χιλιάδες παιδιά θα πεθάνουν από την πείνα.

Είμαστε ονειροπόλοι. Θέλουμε έναν κόσμο στον οποίο δεν θα σκοτώνονται άνθρωποι και δεν θα καταστρέφονται χώρες για να αντλούν δυο-τρείς πετρελαιάδες πιο φτηνά τον μαύρο χρυσό.

Είμαστε κολλημένοι. Πιστεύουμε ότι όσα θετικά έγιναν τα προηγούμενα χρόνια δεν έγιναν από ανθρώπους που κάθονταν στον καναπέ τους, αλλά από αυτούς που αγωνίστηκαν ή θυσιάστηκαν για να τα πετύχουν.

Είμαστε παρωχημένοι. Που ακούστηκε ότι μπορεί ο λαός να απολαμβάνει τα αγαθά που παράγει; Πρέπει αυτά να ανήκουν σε κάποιον άλλο. Σε κάποιον ανώτερο.

Είμαστε γραφικοί. Την ώρα που οι μεγιστάνες παίζουν monopoly στην πλάτη μας εμείς θέλουμε έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης.

Είμαστε αστείοι. Θέλουμε να αποφασίζουμε για το τι συμβαίνει στις ζωές μας, στην κοινωνία μας, στον τόπο μας.

Είμαστε ζόμπι. Πιστεύουμε πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει από μόνο του, τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν δεν παλέψουμε γι’ αυτό.

Είμαστε εχθροί της πατρίδας. Θέλουμε τον λαό ελεύθερο από αφεντάδες. Δεν φύγαμε για Καϊρο, δεν συνεργαστήκαμε με τον κατακτητή όπως έκαναν οι σωστοί πατριώτες.

Είμαστε εκτός τόπου και χρόνου. Θέλουμε ο αλλοδαπός γείτονας και συνάδελφός μας να ζει και να εργάζεται με τους ίδιους όρους που το κάνουμε κι εμείς. Να μην πληρώνει το τυχαίο γεγονός της καταγωγής του ή την σκούρη του επιδερμίδα με την ίδια του τη ζωή.

Είμαστε από άλλο πλανήτη. Πιστεύουμε σε ιδανικά. Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιοσύνη, Αγάπη, Έρωτας, Φιλία, Αξιοπρέπεια, Αλληλεγγύη. Δεν τα ξεπουλάμε για το χρήμα και την ματαιοδοξία.

Είμαστε κολλημένοι. Αντί να κάτσουμε να τα βρούμε με αυτούς που φταίνε για όσα ζούμε τους κατηγορούμε και τους εμποδίζουμε κάνοντας απεργίες. Αντί να βάλουμε νερό στο κρασί μας ονειρευόμαστε άλλους κόσμους.

Είμαστε παρωχημένοι. Μια ζωή τα ίδια και τα ίδια. Δεν καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος αλλάζει προς το χειρότερο. Και αντί να γίνουμε κι εμείς σαν αυτούς που βρίζουμε προτιμάμε να λέμε τα ίδια και τα ίδια.

Είμαστε μοιρολάτρες. Όσο οι άλλοι έτρωγαν με χρυσά ευρωπαϊκά κουτάλια, εμείς δεν παίρναμε μέρος στο πάρτι, προειδοποιούσαμε σαν Κασσάνδρες.

Είμαστε παρωχημένοι. Αντί να κυβερνήσουμε τον λαό καλούμε το λαό να αυτοκυβερνηθεί.

Είμαστε ουτοπιστές. Πιστεύουμε ότι ακόμα και αυτός, ο εκφασισμένος λαός μπορεί να αποκτήσει συνείδηση και να σπάσει τα δεσμά του.

ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ 

Posted in κκε | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: Έλεγχος στο «Norman Atlantic» προειδοποιούσε για σοβαρές ελλείψεις στην ασφάλεια

Posted by redship στο 29 Δεκεμβρίου , 2014

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: Έλεγχος στο «Norman Atlantic» προειδοποιούσε για σοβαρές ελλείψεις στην ασφάλεια

Σοβαρές ελλείψεις στους τομείς της πυρασφάλειας αλλά και στη διαχείριση των επιβατών του πλοίου σε περίπτωση κινδύνου, εντόπισε -μεταξύ άλλων ελλείψεων- ο έλεγχος που έγινε στο «Norman Atlantic» στις 19 Δεκέμβρη 2014 από τις Λιμενικές Αρχές στην Πάτρα.

Ο 902.gr παρουσιάζει το έγγραφο, που έφεραν στη δημοσιότητα οι καταγγελίες ναυτεργατικών σωματείων, με τις πολύ σοβαρές παρατηρήσεις που αφορούν την αξιοπλοΐα του εν λόγω πλοίου και έχει αναρτηθεί στο σύστημα «EQUASIS» (www.,equasis.org).

Ο έλεγχος έφερε στην επιφάνεια μία σειρά ελλείψεις ανά κατηγορία ασφαλείας. Συγκεκριμένα:

Στον τομέα «Πιστοποίηση/Έγγραφα» μία έλλειψη που αφορά το σχέδιο για την εκκένωση του πλοίου σε περίπτωση κινδύνου (SAR Co-operation plan for passenger ships).

Στον τομέα «Συστήματα εκτάκτου ανάγκης», την έλλειψη φωτισμού εκτάκτου ανάγκης.

Στην «Πυροπροστασία» σημειώνεται έλλειψη πυρίμαχων θυρών, δύο ελλείψεις σημειώνονται στον τομέα των «Σωστικών Μέσων», ενώ καταγράφεται και πρόβλημα στο κλείσιμο των υδατοστεγών θυρών.

Εγκληματική «αβάντα» στους εφοπλιστές

Όπως προκύπτει από το έγγραφο, όλες οι ελλείψεις που εντοπίστηκαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό το ναυτικό ατύχημα που εξέθεσε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή εκατοντάδων επιβατών και ναυτικών. Παρόλα αυτά ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας επιχείρησε να δικαιολογήσει την ιδιοκτήτρια εταιρεία, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε εκπνεύσει η 15ημερη προθεσμία που είχε προκειμένου να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις. Ωστόσο η πραγματικότητα απέδειξε, ότι αυτή η «περίοδος χάριτος» προς τους εφοπλιστές για να συμμορφώνονται με τους κανόνες ασφάλειας, όχι μόνο δεν έχει καμία λογική, αλλά βάζει σε άμεσο κίνδυνο τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων, ανά πάσα στιγμή…

egrafo-gia-ploio-kentrikh-2

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, εφοπλιστικό κεφάλαιο | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Φιλάνθρωπες σκέψεις

Posted by redship στο 14 Δεκεμβρίου , 2014

 
1. Οι Συριζαίοι εξελίσσονται σε ψευδοεπιστήμονες και χαρισματικούς φαφλατάδες, γιατί μόνο αυτές οι δύο κατηγορίες μπορούν να στηρίζουν ταυτόχρονα την καταστροφή του μνημονίου και τη σωτηρία της Ευρωζώνης. Μου είναι πιο εύκολο να πιστέψω έναν χιλιαστή όταν αναγγέλλει το τέλος του κόσμου παρά έναν Συριζαίο διαφωτιστή που ενσαρκώνει το ιδεώδες της Αριστεράς.
2. Συμφωνώ με όσους λένε ότι οι τζιχαντιστές που κόβουν κεφάλια είναι κανίβαλοι. Πώς πρέπει άραγε να ονομάσουμε εκείνους τους πιστούς χριστιανούς που όχι μόνο έκοψαν τα κεφάλια του Βελουχιώτη και του Τζαβέλλα, αλλά τα παλούκωσαν και «στόλισαν» με αυτά την πλατεία της Λαμίας;
3. Οσοι «πρωτοπόροι» άνοιξαν το δρόμο για την Ευρώπη εξαπατώντας έναν ολόκληρο λαό, διέπραξαν ένα κακό χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Οσοι συνεχίζουν να παραμιλάνε ότι η μοίρα μας πρέπει στο διηνεκές να συνδεθεί με τους Ευρωπαίους διαπράττουν έγκλημα κατ’ εξακολούθηση.
4. Αν κάποιος παρακολουθήσει μια τηλεοπτική εμφάνιση του Σταύρου Θεοδωράκη, θα καταλάβει πώς κατάντησε κάποιος που διάβηκε το τελευταίο σκαλοπάτι της ηλιθιότητας, απ’ όπου γυρισμό δεν έχει.
5. Ο λόγος στον Ζοζέφ ντε Μαιστρ: «Γερουσιαστής: Αυτή είναι μια άβυσσος στην οποία καλύτερα να μην κοιτάξουμε. Κόμης: Φίλε μου, δεν είμαστε ελεύθεροι να μην κοιτάξουμε».
6. Στα παλιά μου τα παπούτσια η επιλογή Σταύρου Δήμα για την Προεδρία. Πρόκειται για εξωφρενική ιδέα ότι θα μπορούσε αυτή η φτηνή φάρσα να με αφορά στο ελάχιστο.
7. Η λύπη των ημερών είναι η μόνη γνήσια πλειοψηφική δύναμη. Χωρίς να χρειάζεται διαφήμιση ή να γίνει μόδα για να διαδοθεί, δεν υπάρχει περιβάλλον όπου να μην εμφανίζεται. Οι πολίτες χάνουν το ύφος τους, παραιτούνται από τις αγαπημένες τους δραστηριότητες, και καμία φαρμακευτική αγωγή δεν μπορεί ν’ αναχαιτίσει τη δύναμη της λύπης.
8. Σε αυτές τις αποτρόπαιες συνθήκες ο πολίτης πρέπει να πάρει στα χέρια του τη χειραφέτησή του. Ας χρησιμοποιήσει ό,τι μπορεί, κυρίως ας βγει από την κατάσταση της παθητικότητας, της νοσταλγίας, και ας επιτρέψει στα μάτια του να γίνουν διεισδυτικά και απρόβλεπτα, όπως ακριβώς είναι εκείνων που τον εκμεταλλεύονται και τον στύβουν.
9. Υπάρχουν μέσα στην Αθήνα ζώνες ανεξερεύνητες. Ούτε ο Καμίνης ούτε ο τελευταίος μπάτσος καταδέχεται να περάσει από κει. Σε αυτές τις ζώνες, παρ’ όλη τη φτώχεια που προκάλεσε η κρίση, μακριά από τα κέντρα ελέγχου του κράτους, πάλλεται μια ανθρωπιά που πίστευα πως είχε χαθεί από χρόνια. Πρόκειται για πολίτες που εξόρισε το καθεστώς, δημιουργώντας, χωρίς να το θέλει, μικρούς κόσμους που συνδέονται μεταξύ τους με μια απαράμιλλη αλληλεγγύη. Ανάμεσά τους και οι οικονομικοί μετανάστες από τις άκρες του κόσμου, που καταφέρνουν να υπερβούν τη δυσκολία της γλώσσας και να συναντηθούν. Φυσικά, υπάρχουν θέματα, δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, μαζεμένα νεύρα, αλλά παρ’ όλα αυτά όλοι βρίσκονται σε μια γενναία προσπάθεια να σταθούν όρθιοι, κυρίως είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν μόνοι τους.
10. Οποιος νομίζει ότι μπορεί να βγει αλώβητος από την κρίση, αρκεί να είναι ουδέτερος, γελάστηκε. Οση απέχθεια έχω για τους ισχυρούς, την ίδια και χειρότερη νιώθω για τους ουδέτερους και χλιαρούς. Σωστά ο Απόστολος Παύλος έλεγε: «Είσαι χλιαρός, θα σε ξεράσω».

Posted in Κακουλιδης Γιώργος | Με ετικέτα: | 1 Comment »

«Πιο ελεύθεροι στον κομμουνισμό!» Όταν οι πρώην «διαφωνούντες» έζησαν τον κόσμο της Δύσης

Posted by redship στο 4 Δεκεμβρίου , 2014

O Milan Kohout μαζί με τον Kundera ήταν οι πιο προβεβλημένοι καλλιτέχνες της Άνοιξης της Πράγας. To περιοδικό counterpunch δημοσίευσε μία συνέντευξή του με τον Andre Vltchek*, την οποία μεταφράσαμε και αναδημοσιεύουμε, κυρίως γιατί εκφράζει μια άποψη που δεν είναι εύκολο να διαβάσεις κάποιος αλλού. 

Ο Milan Kohout είναι στοχαστής, καλλιτέχνης, και καθηγητής. Γεννήθηκε στην Τσεχοσλοβακία, όπου και έζησε πριν από την υπογραφή της «Χάρτας του 77», μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου και έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των ΗΠΑ. Ο Kohout απογοητεύτηκε πλήρως με τον καπιταλισμό, και το Δυτικό καθεστώς. Για δεκαετίες κάνει παρουσιάσεις σε όλο τον κόσμο, έρχεται αντιμέτωπος με τον δυτικό ιμπεριαλισμό, τον ρατσισμό, τον καπιταλισμό και όλες τις θρησκείες του κόσμου, ιδιαίτερα τον Χριστιανισμό.

Η συζήτηση έλαβε χώρα στις 12 Οκτωβρίου 2014, στο Klikarov, ένα μικρό χωριό στη Δυτική Βοημία. Ο Vltchek ήρθε στην Τσεχία, προκειμένου να δώσει μία πολιτική διάλεξη στη Σχολή Φιλοσοφίας και Τέχνης στην πόλη του Πίλσεν, όπου ο Kohout διδάσκει. Και οι δύο τους κατευθύνθηκαν σε ένα μικρό και απομακρυσμένο χωριό της Klikarov, στη Δυτική Βοημία, όπου κάθονταν δίπλα σε μια λίμνη, και συνομίλησαν για την τοξικότητα του Δυτικού ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και της Ευρωπαϊκής/ Αμερικανικής προπαγάνδας.

***

ANDRE VLTCHEK (AV): Είστε από τους λίγους καλλιτέχνες στη Δύση που έχετε ¨δράση¨ κατά του δυτικού ιμπεριαλισμού, του αχαλίνωτου καπιταλισμού, και ενάντια στις θρησκείες. Πώς και πότε επιλέξατε αυτή τη συγκεκριμένη μορφή τέχνης;

MILAN KOHOUT (MK): Προφανώς από τότε που ήμουν μέρος της λεγόμενης «Δεύτερης Κουλτούρας»,  της Τσεχικής UNDERGROUND, η εποχή που ονομάστηκε από τη Δύση «ολοκληρωτικό σύστημα» ή, τo Τσεχοσλοβακικό Σοσιαλιστικό σύστημα. Η «Δεύτερη Κουλτούρα» ήταν το κίνημα που διαμόρφωσε τη δική μας δημιουργικότητα καθώς και την έννοια της τέχνης. Εκείνες τις ημέρες είχαμε «εκδιωχθεί» από την επίσημη κουλτούρα, ή από την «Πρώτη Κουλτούρα». Γι” αυτό και επαναστατήσαμε. Ήταν ένα βαθύ πολιτικό κίνημα εξ ορισμού, το οποίο παρήγαγε πολιτική τέχνη.

AV: Λέτε συχνά, και πολύ σωστά, ότι όσοι από εσάς υπέγραψαν την «Χάρτα του 77″, και συμμετείχαν στο underground / αντιπολιτευτικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ήταν στην πραγματικότητα σοσιαλιστές, ακόμη και κάποιοι μαρξιστές. Αυτό περιλαμβάνει και εσάς. Σίγουρα είστε ένας αριστερός διανοούμενος. Αυτό είναι παράδοξο: η Δύση σας «πουλούσε», σας προωθούσε σαν ομάδα αντι-κομμουνιστών. Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε για αυτό το παράδοξο;

MK: Υπήρξε, βέβαια, αυτό το παράδοξο, ένα μεγάλο παράδοξο, επειδή οι περισσότεροι από το underground κίνημα, της «δεύτερης κουλτούρας», ήταν στην πραγματικότητα υποστηρικτές αριστερών αξιών. Για παράδειγμα, μοιραζόμασταν τα πάντα αντί να συλλέγουμε πράγματα. Πιστεύαμε στην κοινή ιδιοκτησία της περιουσίας και των μέσων παραγωγής. Αλλά ποτέ δεν το σκεφτήκαμε από μια θεωρητική οπτική γωνία – δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι φιλοσοφικά οι αξίες μας ήταν πραγματικά αριστερές. Έτσι, ενώ παλεύαμε ενάντια στην λεγόμενη κομμουνιστική κυβέρνηση, ήμασταν στην πραγματικότητα κομμουνιστές! Παρεμπιπτόντως, όταν το λέω αυτό στους συντρόφους/συναδέλφους μου της «Χάρτας του 77» που δεν εγκατέλειψαν ποτέ τη χώρα τσαντίζονται πολύ – δεν θέλουν να το παραδεχτούν.

AV: Ακόμη έχετε πει ότι ο Vaclav Havel, ο οποίος μετά από κάποιο σημείο ξεπουλήθηκε τελείως και άρχισε να υποστηρίζει τον Δυτικό ιμπεριαλισμό – πήγε στην Ουάσιγκτον, όπου έδωσε δουλοπρεπείς ομιλίες με αντάλλαγμα καλύτερα σχόλια από τους εκπροσώπους του καθεστώτος –  ακόμα και ο Havel, όταν ήταν μέλος του κινήματός σας, στην πραγματικότητα μοιραζόταν  τα ίδια αριστερά ιδεώδη.

MK: Μα φυσικά! Μερικές από τις φιλοσοφικές απόψεις του ήταν πραγματικά μαρξιστικές!

AV: Τι συνέβη λοιπόν; Πώς και άνθρωποι σαν κι αυτόν άλλαξαν πραγματικά;

MK: Μετά την επανάσταση ήμουν πολύ περήφανος για τον Βάκλαβ Χάβελ, γιατί διακήρυξε δημοσίως ότι δεν επρόκειτο να ζήσει στο προεδρικό μέγαρο. Ζούσε στο σεμνό διαμέρισμά του, οδηγούσε καθημερινά το αυτοκίνητό του στο γραφείο του … ένιωσα ότι είχε γίνει ένα θαυμάσιο πρότυπο…

AV: Οδηγούσε ακόμη και το ποδήλατό του γύρω από το Προεδρικό μέγαρο…

MK: Ναι … Έγινε κάτι σαν αληθινός «λαϊκός ήρωας», ή «Πρόεδρος του λαού». Μετά κάτι άλλαξε στο μυαλό του … Ίσως να ευθύνεται μερικώς το γεγονός ότι ιστορικά ήταν από μια αστική οικογένεια.

AV: Μία από τις πλουσιότερες στην Πράγα …

MK: Ναι, από μια πολύ, πολύ πλούσια αστική οικογένεια … Και φυσικά συνήθιζε να λέει ότι «δεν θέλω να ανακτήσω την περιουσία και την κοινωνική θέση της πρώην οικογένειας μου», αλλά κάτι άλλαξε. Υποθέτω ότι οι σύμβουλοι, αφού έγινε Πρόεδρος, άρχισαν να του «βάζουν» ιδέες ότι αν συνεχίσει να ζει με αυτό τον «αριστερό τρόπο ζωής», θα παρεμβαίνει στην καπιταλιστική κατεύθυνση που κινείται η χώρα. Πιθανότατα να του είπαν ότι θα θεωρηθεί υπονομευτής της «ελευθερίας» και της «οικονομικής ανάπτυξης» … Και, επίσης, η υψηλή πολιτική θέση διαφθείρει… Και έτσι άρχισε να αλλάζει, αργά αλλά σταθερά. Άρχισε να μαζεύει όλες τις πρώην ιδιοκτησίες της οικογένειάς του, από τις λεγόμενες «επιστροφές». Άρχισε να υποστηρίζει την υποστήριξη της ιμπεριαλιστικής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, γεγονός που βρήκα εξαιρετικά ντροπιαστικό … Στη συνέχεια, κάτι ακόμα πιο παράξενο συνέβη: έχασε την επαφή με την πραγματικότητα: άρχισε να ζει σε ένα θερμοκήπιο των επίλεκτων, ή κάτι τέτοιο.

AV: Και έρχομαι τώρα στο θέμα που συζητήσαμε και νωρίτερα: ανεξάρτητα από τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Τσεχοσλοβακία στη Σοβιετική εποχή, η χώρα ήταν στο πλευρό των καταπιεσμένων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Οι Τσέχοι και Σλοβάκοι μηχανικοί, γιατροί, δάσκαλοι – έκαναν απίστευτη δουλειά για την ανθρωπότητα, για τους ανθρώπους στην Αφρική, την Ασία …

MK: Όπως κάνουν οι Κουβανοί…

AV: Ναι. Αλλά τώρα, κοιτώντας πίσω, κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής φαίνεται ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων, στην πραγματικότητα, ονειρευόταν να ενωθεί με την Δύση και έμμεσα ή ακόμα και άμεσα, να γίνει μέρος του παγκόσμιου καταπιεστικού μηχανισμού. Τώρα, όταν τόσοι πρώην προοδευτικοί διαφωνούντες μεταστράφηκαν, όπως έκανε Havel, τώρα που η χώρα χωρίστηκε στα δύο, τώρα που εντάχθηκαν με αποφασιστικότητα στις δυτικές ιμπεριαλιστικές και οικονομικές δομές, είναι προφανές ότι πια η Τσεχία και η Σλοβακία δεν κάνουν απολύτως τίποτα θετικό για τον κόσμο. Είναι οι άνθρωποι ευχαριστημένοι; Είναι αυτό που πραγματικά ήθελαν;

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αποπροσανατολισμός και αμορφωσιά, Δημοκρατία για ποια τάξη;, Η απάτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ρωμανός και Λαυρεντιάδης: Η επιλεκτική ευαισθησία των εισαγγελέων | Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Posted by redship στο 4 Δεκεμβρίου , 2014

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

 

αναδημοσίευση  από το unfollow

 

«Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας, μπροστά στην ίδρυση της τράπεζας;» Δυο υποθέσεις, δυο κρατούμενοι, δυο εισηγήσεις, ίδιος εισαγγελέας. Μήπως να πούμε κάποια στιγμή τα πράγματα με το όνομά τους;

romlavb

 

Ο ιδιοκτήτης της τράπεζας

Ήταν Φλεβάρης του 2014 όταν ο εισαγγελέας Παναγιώτης Καψιμάλης πρότεινε να αποφυλακιστεί προσωρινά ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, που ήταν προφυλακισμένος για την υπόθεση της Proton Bank. Ως προϋπόθεση έθετε να καταβληθεί εγγύηση ύψους 100 εκατ. ευρώ, υπό την προϋπόθεση τα χρήματα να μην προέρχονται από τα ήδη δεσμευμένα 150 εκατ. ευρώ.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, έχει προκύψει ζημιά 701 εκατ. ευρώ από την υπόθεση της Proton Bank. Το ποσό αφορά δανειοδοτήσεις από την εποχή που ο κ. Λαυρεντιάδης ήταν πρόεδρος του Δ.Σ. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα κατέληξαν σε εταιρείες του – δηλαδή στην τσέπη του. Σε απλά ελληνικά αυτό λέγεται κλοπή. Στη νομική γλώσσα, τα αδικήματα είναι: συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης και ένταξη σε αυτή, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, απάτη και απιστία. Εκτός αυτού, όμως, ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης είχε ένταλμα και για άλλη υπόθεση, την απόπειρα ανθρωποκτονίας του επιχειρηματία Αθηναγόρα Ανδριαδάκη στις 15 Ιουνίου 2012. Κατηγορείται επίσης για την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, για δάνειο 100 εκατομμυρίων που έλαβε η εταιρία Alapis.

Ο Λ. Λαυρεντιάδης προφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο 2012 και ως το Φλεβάρη 2014 και την θετική εισήγηση του Εισαγγελέα Π. Καψιμάλη, είχε ήδη καταθέσει δύο αιτήσεις αποφυλάκισης για λόγους υγείας, που είχαν απορριφθεί. Το Μάιο του 2014 το Συμβούλιο Εφετών απέρριψε την εισαγγελική πρόταση του Π. Καψιμάλη να αφεθεί ελεύθερος.

Ωστόσο τον Ιούνιο του 2014, και αφού είχε παρέλθει το 18μηνο της κράτησης, ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης αποφυλακίστηκε, αφού το δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε ν’ αφεθεί ελεύθερος με την καταβολή εγγύησης 500.000 ευρώ, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και εμφάνιση στο ΑΤ της περιοχής του αναφορικά με την υπόθεση της ηθικής αυτουργίας στην απόπειρα ανθρωποκτονίας. Ο επιχειρηματίας νοσηλευόταν τους τελευταίους μήνες στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού, καθώς αντιμετώπιζε μεταξύ άλλων σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Το βούλευμα έκανε δεκτό το αίτημά του να αποφυλακιστεί λόγω της επιβαρυμένης ψυχολογικής και σωματικής υγείας του. Ο Εισαγελέας Εφετών είχε προτείνει -αναπόφευκτα λόγω παρέλευσης του 18μηνου προσωρινής κράτησης- να αποφυλακιστεί με αυστηρούς όρους για την υπόθεση των επισφαλών δανείων ύψους 701 εκατομμυρίων ευρώ από την Proton Bank.

Ο ληστής της τράπεζας

Ο εισαγγελέας Παναγιώτης Καψιμάλης, όπως έγινε γνωστό την 1 Δεκεμβρίου, εισηγήθηκε να μην γίνει δεκτό το αίτημα του Νίκου Ρωμανού, ο οποίος βρίσκεται σε παρατεταμένη απεργία πείνας, για την χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας ώστε να μπορέσει να φοιτήσει στο ΤΕΙ Αθηνών.

Ο Νίκος Ρωμανός συνελήφθη, μαζί με συντρόφους του, την 1η Φεβρουαρίου του 2013, μετά από καταδίωξη για ληστεία σε υποκατάστημα των ΕΛΤΑ και της Αγροτικής Τράπεζας στο Βελβεντό Κοζάνης. Ενώ είχαν οπλισμό δεν τον χρησιμοποίησαν, ούτε για τη ληστεία ούτε εναντίον των αστυνομικών. Βασανίστηκαν από την αστυνομία και οδηγήθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της ληστείας και της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, με βάση τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, η περίπτωση του Νίκου Ρωμανού δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 58 του νόμου 2776/99, με βάση το οποίο για την έκδοση εκπαιδευτικής άδειας υπόδικου κρατούμενου, απαιτείται η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την κράτησή του, εν προκειμένω του κ. Ευτύχη Νικόπουλου, ειδικού εφέτη ανακριτή.

Νομικές πηγές τονίζουν, ωστόσο, σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών, ότι το θέμα περιπλέκεται, καθώς ο Ν. Ρωμανός είναι μεν υπόδικος (έχει μπροστά του ακόμη δυο δίκες), με την κατηγορία της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση – Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, πλην όμως το πρώτο δικαστήριο που έχει ολοκληρωθεί τον έχει ήδη αθωώσει ως προς το συγκεκριμένο σκέλος. «Υπάρχει εκκρεμοδικία», τονίζουν οι ίδιες πηγές. «Δεν μπορεί να δικαστεί για την ίδια κατηγορία, συνεπώς τα επόμενα δικαστήρια δεν μπορεί παρά να είναι αθωωτικά».

Προφανώς ο εισαγγελέας Παναγιώτης Καψιμάλης, με τα δικά του κριτήρια, έκρινε ότι η υγεία του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη κινδυνεύει περισσότερο, για να χρήζει αποφυλάκισης, από την υγεία ενός 20χρονου που πραγματοποιεί σκληρή απεργία πείνας για να πάρει άδεια για παρακολούθηση πανεπιστημιακών μαθημάτων.

Προφανώς, με τα δικά μας κριτήρια κρίνουμε ότι στην περίπτωση Λαυρεντιάδη θα μέτρησε ότι πρόκειται για ιδιοκτήτη τράπεζας, με ισχυρούς διαύλους με όλο το σύστημα εξουσίας και ειδικά τον Ε. Βενιζέλο που τον κάλυψε και τον ξελάσπωσε σε αυτή την υπόθεση.

Προφανώς, με τα δικά μας κριτήρια κρίνουμε ότι η δικαιοσύνη είναι ταξική. Και πως ισχύει για την επιείκειά της, το ανάποδο από αυτό που λέει ο Μπρεχτ: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας, μπροστά στην ίδρυση της τράπεζας;»

Posted in η "δημοκρατία" των αστών, η βρώμικη ηθική των αστών, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων», unfollow | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

για την υποθεση Ρωμανου

Posted by redship στο 2 Δεκεμβρίου , 2014

Γράφει ο Νίκος. Μπογιοπουλος

    Καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν είναι η τακτική της κυβέρνησης στην υπόθεση του καταδικασμένου για ληστεία Ν.Ρωμανού. Όπως καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν ήταν η κίνηση των κυβερνώντων πριν από 1,5 χρόνο να δώσουν στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες με εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης των συλληφθέντων στην Κοζάνη.

    Κάθε άλλο παρά της διέφυγε, τότε, το γεγονός ότι θα ερχόταν στο φως η αγριότητα των υπηρεσιών καταστολής και οι μέθοδοι λιντζαρίσματος που ακολουθούν. Αυτό ακριβώς ήθελε! Το ίδιο ακριβώς επιθυμεί και σήμερα: Θέλει να διατρανώσει, θέλει να διαλαλήσει προς πάσα κατεύθυνση ότι η «υπέρτατη αξία» του κώδικα βάσει του οποίου «πρέπει» να πορεύεται η κοινωνία δεν είναι άλλη από το «νόμος και τάξη». Και ακόμα παραπέρα: Η κοινωνία «πρέπει» να μάθει και «πρέπει» να αποδεχτεί – ή έστω να συμβιβαστεί και να ανεχτεί – ότι στο πλαίσιο της επιβολής «του νόμου και της τάξης» συμπεριλαμβάνονται όλα τα μέσα. Ακόμα και η μέθοδος της εξόντωσης…

    Tα μαγειρεία της διαμόρφωσης συνείδησης εκείνο στο οποίο στόχευαν εξ αρχής με την υπόθεση του Βελβεντού ήταν η «εξοικείωση» του κοινού με αυτές τις μεθόδους. Η «νομιμοποίησή τους». Ξεκίνησαν με την τακτική καλλιέργειας κλίματος «αποδοχής» του ξυλοδαρμού και του βασανισμού ως «δικαιολογημένου» ή και «αμυντικού» μέσου της εξουσίας, που ασκείται προς όφελος της κοινωνίας. Συνέχισαν με την συκοφαντία ότι οι συλληφθέντες ήταν «τρομοκράτες». Και τώρα προχωρούν στην επόμενη φάση που λέει πως αυτός ο περίφημος «μέσος άνθρωπος», θα πρέπει να συμβιώνει με την ύπαρξη «λευκών κελιών» και με την ιδέα ότι οι εκεί έγκλειστοι έχουν να διαλέξουν:  Η’ θα αποδεχτούν τα «λευκά κελιά» τους ή θα πεθάνουν…

    Ανέκαθεν η τρομοκράτηση και ο εκφοβισμός του κόσμου για όσα θα μπορούσε να πάθει «αν δεν κάτσει ήσυχα» είναι η μια όψη του νομίσματος του κράτους – εισαγγελέα, του κράτους – χωροφύλακα, του κράτους – δεσμοφύλακα. Η άλλη όψη είναι εκείνη που φιλοτεχνούν τα ιδεολογικά και κατασταλτικά όργανα του κράτους: Να δημιουργήσουν ένα αίσθημα«συμφιλίωσης» με τη βαρβαρότητα, στην οποία ο λαός θα παραδοθεί «ανεπαισθήτως» μέσα από τη δύναμη της εικόνας μιας «ανυποχώρητης» και «άτεγκτης» εξουσίας.

    Ο λαός – σκέφτονται οι κυβερνώντες – θα λάβει καλύτερα το μήνυμα «κάτσε Βασίλη φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης» μέσα από τέτοιες εικόνες που θα τον να κάνουν να «συνηθίσει» τέτοιες συμπεριφορές. Και είναι ευκολότερο να τις «αποδεχτεί» και να τις «συνηθίσει» αν οι συμπεριφορές αυτές ακολουθηθούν – και διαφημιστεί ότι ακολουθούνται – απέναντι σε ληστές, απέναντι σε ενδεχόμενους τρομοκράτες, απέναντι σε «αποσυνάγωγους».

     Ο λόγος είναι απλός: Αν ο λαός «διδαχτεί» να βλέπει σαν «λογικό» το να πέφτει και «καμιά ψιλή» σε ακινητοποιημένους ληστές και σε έγκλειστους τρομοκράτες, αν «διδαχτεί» να βλέπει σαν «λογικό» μέσο «σωφρονισμού» την εξώθηση σε φυσική εξόντωση του «εγκληματία» ή του εγκληματία, τότε είναι πιο εύκολο, όντας «εξοικειωμένος» με αυτές τις συμπεριφορές, να μη διαθέτει πια αντιστάσεις όταν οι ίδιες συμπεριφορές επιδεικνύονται απέναντι σε «άλλα αντικοινωνικά» στοιχεία. Απέναντι σε κάθε λογής «παρανόμους»: Από μετανάστες μέχρι διαδηλωτές. Από «συντεχνίες» όπως, για παράδειγμα, οι «συντεχνίες των απεργών» μέχρι τις «συντεχνίες» των μαθητών που έφτασαν να παραπέμπονται με τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο…

    Οι φωτογραφίες που μοιράστηκαν πέρσι με τα κακοποιημένα πρόσωπα των 4 του Βελβεντού, οι ιαχές που στήθηκαν στα ΜΜΕ περί «τρομοκρατών», η αντιμετώπιση της απεργίας πείνας του Ρωμανού με όρους τιμωρητικούς, δεν αποτελούν «λαθεμένες» κινήσεις. Είναι μέρος της επιχείρησης «να μάθουν» να συμβιώνουν οι πάντες με την καθημερινή καταστολή ή με την απειλή καταστολής εναντίον τους. Ένας τρόπος «να μάθουν» είναι και μέσω αυτής της δημόσιας, της διατυμπανισμένης αφαίρεσης δικαιωμάτων από τον ληστή, σήμερα, από τον οποιονδήποτε αύριο, που – σύμφωνα με τους ραβδούχους – «δεν θα κάθεται καλά».

    Μέσω της «εξοικείωσης» με την αγριότητα ή με την απειλή της αγριότητας να πλανάται στον ορίζοντα, είναι πιο εύκολο – σκέφτονται  οι κυβερνώντες – να κάνουν τον «λαουτζίκο» να φοβηθεί, να μπει στα καλούπια τους και να υποταχτεί σε εκείνο ακριβώς που ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, το αποκάλεσε με το όνομά του: «Νόμιμη κρατική βία»…

    Στην πραγματικότητα, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει δεν είναι η υπόθεση Ρωμανού να κριθεί με βάση τη συμφωνία ή την (κάθετη σε ό,τι μας αφορά)  διαφωνία στην τακτική της ατομικής ένοπλης δράσης των Καλάσνικοφ σαν μέσο «επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας» (σσ: δράση η οποία αξιοποιείται από τους κρατικούς μηχανισμούς για να επιτευχθεί το ακριβώς αντίθετο από τις διακηρύξεις της – όπως δείχνει και η τρέχουσα υπόθεση – και που η στήλη επ’ αυτών έχει καταστήσει ξεκάθαρη τη θέση της σε σειρά άρθρων ώστε να μην κολλάει επάνω της καμία προβοκάτσια και καμία βλακεία).

    Αυτό που αναδεικνύεται έχει να κάνει με το εξής: Έχει ιστορικά αποδειχτεί ότι όλες σχεδόν οι απαλλοτριώσεις δικαιωμάτων ξεκινούν από απαγορεύσεις που επιβάλλονται εναντίον εκείνου που είναι ή φαντάζει σαν εξόφθαλμο. Και επιλέγεται να γίνει η αρχή από το εξόφθαλμο, επειδή η κοινή γνώμη είναι ευκολότερο να κάνει αποδεκτή την απαγόρευση που στρέφεται ενάντια στο εξόφθαλμο ή σε εκείνο που η εκάστοτε εξουσία θα επιλέξει να βαφτίσει σαν «εξόφθαλμα κακό».

    Αλλά: Αν στο όνομα της αντιμετώπισης του – πραγματικά ή κατασκευασμένα – «εξόφθαλμου» δεχτείς ως «νομιμότητα» την τακτική της εξόντωσης, τότε αρχίζεις ανεπαισθήτως να αποδέχεσαι το ξήλωμα της κάλτσας όλων των δικαιωμάτων, μη εξαιρουμένου του δικαιώματος της ανθρώπινης ζωής. Και τότε έχεις ανοίξει την κερκόπορτα για όλες τις υπόλοιπες εξοντώσεις που θα έρθουν.

    Τι είδους εξοντώσεις θα είναι αυτές και ποιους θα αφορούν; Θα το καθορίσει ο εκάστοτε ισχυρός. Ο οποίος μετά από πλύση εγκεφάλου και στο πλαίσιο ενός συσχετισμού πολιτικής δύναμης που τον ευνοεί, θα σε έχει προηγουμένως υποχρεώσει να αποδεχτείς σαν «εξόφθαλμα» βλαπτικό ετούτο ή το άλλο, που ο ίδιος θα το έχει δαιμονοποιήσει ανάλογα με τα δικά του συμφέροντα.

    Συνεπώς: Σε συνθήκες που η δημοκρατία των λίγων υποδύεται των φύλακα – άγγελο των πολλών (που τους ξεζουμίζουν οι λίγοι), σε συνθήκες που αυτή η δημοκρατία απογυμνώνεται πλήρως από την όποια βολταιρική καταγωγή της και αρχίζει σκόπιμα να «μπερδεύει» την τιμωρία με την εκδίκηση, είναιστοιχειώδης δημοκρατική άμυνα η εναντίωση στον δυνατό τη στιγμή που επιδιώκει να οικοδομήσει ένα καθεστώς όπου θα έχει εξουσία «ζωής ή θανάτου» απέναντι στον οποιονδήποτε – φυλακισμένο μάλιστα – αντίπαλό του.

    Αν του επιτραπεί αυτή η ευχέρεια τότε, στην ουσία, εκείνο που παρέχεται στον εκάστοτε (οικονομικά, πολιτικά, κατασταλτικά) ισχυρό μέσα στο σύστημα της εκμετάλλευσης, είναι να ορίζει όχι μόνο τι είναι «εγκεκριμένο» και τι όχι.Εκείνο που του παρέχεται είναι το «δικαίωμα» να αποφασίζει με όρους «ζωής ή θανάτου» απέναντι σε ό,τι δεν εγκρίνει.

    Αλλά από το σημείο αυτό και μετά είναι που ξεκινά ο φασισμός.

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »