καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαΐου 2016
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Archive for Μαΐου 2016

Βενεζουέλα: Η αλήθεια μακριά από την επίσημη προπαγάνδα

Posted by redship στο 17 Μαΐου , 2016

αναδημοσίευση από lefteria

 

venezuela-protests8.jpg
Οι αστοί μέσα από τα ΜΜΕ τους, ιδιαίτερα στην Ελλάδα τις τελευταίες ώρες, επιδίδονται σε ρεσιτάλ προπαγάνδας με ψέματα και συκοφαντίες για την επανάσταση στη Βενεζουέλα.
 
Στην προπαγάνδα τους υπέρ του καπιταλισμού, μετά την προδοσία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρούν να αξιοποιήσουν και τις επιπτώσεις που έχει η διεθνής κρίση, ο οικονομικός πόλεμος από τη ντόπια ολιγαρχία, αλλά και ο παρασιτικός ρόλος της ρεφορμιστικής μπολιβαριανής γραφειοκρατίας στη σημερινή κοινωνική κατάσταση στη Βενεζουέλα.
Για να κατανοηθεί τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα, αναδημοσιεύουμε ένα πολύ κατατοπιστικό άρθρο που γράφτηκε πριν από λίγους μήνες. Το άρθρο γράφτηκε τις παραμονές των κοινοβουλευτικών εκλογών του περασμένου Δεκεμβρίου.
Εκλογές στη Βενεζουέλα : Η Μπολιβαριανή επανάσταση στην πιο δύσκολη πρόκληση (30/11/2015)
 
Οι Βενεζουελάνοι θα πάνε στις κάλπες σήμερα για να εκλέξουν αντιπρόσωπους στην Εθνική συνέλευση. Ένας συνδυασμός παραγόντων έχει καταστήσει αυτή την πρόκληση, μια από τις πιο δύσκολες που η Μπολιβαριανή Επανάσταση έχει αντιμετωπίσει μέσα στα τελευταία 17 χρόνια – από τότε που ο Πρόεδρος Τσάβες πρωτοεκλέχτηκε το 1998. Στις συνηθισμένες προκλήσεις μιας βαθύτατα αντιδημοκρατικής αντιπολίτευσης και επιθετικών ιμπεριαλιστικών προκλήσεων, έρχεται να προστεθεί και ένας συνδυασμός εθνικών και διεθνών οικονομικών παραγόντων που θέτουν τη Βενεζουέλα σε πολύ δύσκολη θέση. Έτσι οδηγούμαστε σε ένα συμπέρασμα: Είτε η επανάσταση θα ολοκληρωθεί, ή θα ηττηθεί.
 
Η κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου, η αποτυχία της προσπάθειας ρύθμισης της καπιταλιστικής αγοράς, και το ανοιχτό σαμποτάζ της αστικής τάξης έχουν βάλει ένα τέλος σε μια κατάσταση στην οποία η κυβέρνηση ήταν σε θέση να εφαρμόζει ευρείες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις χωρίς ουσιαστικά να παίρνει την καπιταλιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Εκείνοι που στην Μπολιβοριανή ηγεσία αρνούνται να κινηθούν στην κατεύθυνση της κατάργησης του καπιταλισμού, προετοιμάζουν και την ήττα του Κινήματος.
 
Τα τελευταία τρία χρόνια είδαμε μια απότομη επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης στη Βενεζουέλα. Η τιμή του πετρελαίου της χώρας έχει καταρρεύσει στη παγκόσμια αγορά. Κινήθηκε γύρω στα 100 δολάρια το βαρέλι το 2013, έπεσε στα 88 δολάρια το 2014 και έχει κατά μέσο όρο τα 47 δολάρια στη διάρκεια του 2015 έως τώρα. Στη δεύτερη εβδομάδα του Νοεμβρίου μειώθηκε περαιτέρω στα 37 δολάρια το βαρέλι. Αυτό έχει περιορίσει σημαντικά τη δυνατότητα της κυβέρνησης να επενδύσει χρήματα σε κοινωνικά προγράμματα καθώς και στις εισαγωγές τροφίμων και άλλων προϊόντων από την παγκόσμια αγορά.
 
Το ΑΕΠ της Βενεζουέλας αυξήθηκε κατά 1,3% αλλά στη συνέχεια συρρικνώθηκε κατά 4% μέσα στο 2014 και προβλέπεται να μειωθεί περισσότερο κατά 7 έως 10% αυτόν τον χρόνο. Ο πληθωρισμός είχε ήδη ρεκόρ ύψους στα 68,5% πέρυσι όταν η Κεντρική Τράπεζα σταμάτησε να εκδίδει ομόλογα. Ο πρόεδρος Μαδούρο είπε ότι ο πληθωρισμός αυτό το χρόνο θα είναι στο 85%, όμως σε πολλά βασικά προϊόντα έχουν ήδη συσσωρευτεί ετήσιοι ρυθμοί πληθωρισμού άνω του 100%. Το ΔΝΤ προβλέπει ένα ποσοστό πληθωρισμού 159%για ολόκληρο το 2015.
 
Κάποια από αυτά τα προβλήματα τα ανιχνεύουμε πίσω, σε αποφάσεις που πάρθηκαν το 2002-03, τον καιρό του λοκ-άουτ των αφεντικών και του σαμποτάζ της οικονομίας. Η κυβέρνηση του Τσάβες αποφάσισε να βάλει κανόνες στην κοστολόγηση βασικών προϊόντων προκειμένου να προφυλάξει τους εργαζόμενους και τους φτωχούς από τις κομπίνες, την κερδοσκοπία και την καταλήστευση μιας χούφτας μονοπωλιακών ομίλων που ελέγχουν την παραγωγή και διανομή τροφίμων στη Βενεζουέλα.
 
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση εισήγαγε συναλλαγματικούς ελέγχους προκειμένου να ελέγξει την διαρροή κεφαλαίων. Αυτά τα μέτρα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν για ένα μικρό χρονικό διάστημα ώστε να δώσουν στην επανάσταση την απαραίτητη ανάσα ζωής. Αλλά καθώς τα μέτρα αυτά έχουν διατηρηθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, δημιούργησαν τεράστιες στρεβλώσεις στην οικονομία, οι οποίες τώρα έρχονται στην επιφάνεια. Είναι πλέον πασιφανές ότι η καπιταλιστική αγορά δεν μπορεί να ρυθμιστεί και οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια οδηγεί σε σαμποτάζ και ανυπακοή εκ μέρους των ιδιωτών που κατέχουν τα μέσα της παραγωγής.
 
Οι ιδιώτες παραγωγοί έχουν βρει παραθυράκια για να σαμποτάρουν ανοιχτά τον έλεγχο των τιμών. Για παράδειγμα, αντί να παράγουν ρύζι (του οποίου η τιμή ελέγχεται) παράγουν αρωματικό ρύζι με προσθήκη χρώματος (που η τιμή δεν ρυθμίζεται). Αυτό το κάνουν σχεδόν σε όλα τα προϊόντα των οποίων οι τιμές ελέγχονται. Σε κάθε εκλογική διαδικασία, ιδιοκτήτες και παραγωγοί αποσύρουν τα προϊόντα τους από την αγορά με στόχο να προκαλέσουν τεχνητές ελλείψεις για να αναγκάσουν την κυβέρνηση να ελαφρύνει τους ελέγχους κεφαλαίων.
 
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αφορά την τιμή των αυγών. Αυτό το απλό αγαθό αποτελεί τη βασική πηγή πρωτεΐνης για τον λαό της Βενεζουέλας. Στις αρχές του 2014, τα 30 αυγά πωλούνταν σε τιμή 100 μπολιβάρ. Ένα χρόνο μετά η τιμή τους αυξήθηκε 200% φτάνοντάς τα 300 μπολιβάρ για 30 αυγά. Στα τέλη Οκτώβρη του 2015 η τιμή τους είχε φτάσει τα 1000 μπολιβάρ, και τότε η κυβέρνηση αποφάσισε να την μειώσει στα 420 μπλ για 30 αυγά. Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν η απότομη εξαφάνιση του προϊόντος από τα ράφια των σουπερμάρκετ καθώς οι παραγωγοί και οι καταστηματάρχες αρνούνταν να τα πουλήσουν σε αυτή την τιμή. Παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν σχεδόν σε όλα τα προϊόντα βασικής ανάγκης.
 
Εν τέλει το κράτος αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τα συναλλαγματικά αποθέματα του για να εισάγει τεράστιες ποσότητες βασικών αγαθών από όλο τον κόσμο, τα οποία μεταπωλεί με επιδοτούμενες τιμές στα κρατικά κέντρα διανομής τροφίμων. Αυτό, ενώ δίνει τη πρόσβαση σε φτηνά βασικά αγαθά σε χιλιάδες Βενεζουελάνους, έχει διπλό αρνητικό αντίκτυπο: αφενός λόγω σπανιότητας των τροφίμων δημιουργείται μια παράλληλη μαύρη αγορά στην οποία πωλούνται 5 ή και 10 φορές ακριβότερα και αφετέρου στραγγίζει τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας.
 
Η κυβέρνηση απάντησε στο σαμποτάρισμα της οικονομίας -στη πραγματικότητα πόλεμο φθοράς- με έναν αποσπασματικό τρόπο. Ανά διαστήματα, γίνονταν έλεγχοι και έφοδοι σε αποθήκες και κατασχέσεις προϊόντων καθώς και βαριά μέτρα ενάντια μεμονωμένων καπιταλιστών. Μετά όμως έκανε παραχωρήσεις στις πιέσεις κάποιων κλάδων βιομηχάνων και παραγωγών με το να επιτρέπει την αύξηση των τιμών κάποιων προϊόντων και την άρση περιορισμών κάποιων άλλων. Αυτή την στιγμή η Ένωση κτηνοτρόφων βοοειδών της χώρας απαιτεί αύξηση της τιμής του βοδινού κρέατος κατά 330% και του γάλακτος κατά 960%!!!
 
Η κατάσταση τώρα έχει γίνει πραγματικά ασφυκτική. Απλοί εργαζόμενοι άνθρωποι αναγκάζονται να περιμένουν στις ουρές για ώρες ώστε να μπορέσουν να έχουν πρόσβαση σε μικρές ποσότητες προϊόντων σε ελεγχόμενες τιμές στα κρατικά σούπερ μάρκετ και τις αλυσίδες διανομής, και μετά να πληρώνουν υπέρογκες τιμές για να καλύψουν τις υπόλοιπες από τις βασικές τους ανάγκες.
 
Οι έλεγχοι του ξένου συναλλάγματος, που είχαν σχεδιαστεί για να καταπολεμήσουν τη φυγή κεφαλαίων, έχουν επίσης γίνει πηγή της μαζικής στρέβλωσης στην οικονομία. Αντί να επενδύσουν τα χρήματά τους στην παραγωγή, οι καπιταλιστές βρίσκουν πολύ πιο κερδοφόρο να χρησιμοποιήσουν τα δολάρια συναλλαγματικής ισοτιμίας που παρέχονται από το κράτος για την εισαγωγή προϊόντων, τα οποία έπειτα πουλούν στην εγχώρια αγορά σε τιμές μαύρης αγοράς.
Άλλοι, ακόμα πιο αδίστακτοι ληστές καπιταλιστές παίρνουν δολάρια από το κράτος για να εισάγουν κοντέινερ γεμάτα από παλιοσίδερα (με το πρόσχημα των εισαγόμενων ανταλλακτικών) και μετά πουλούν απευθείας τα δολάρια στη μαύρη αγορά.
Η προνομιακή συναλλαγματική ισοτιμία για τους εισαγωγείς είναι μεταξύ 6 και 12 μπολιβάρ το δολάριο, όταν το ποσοστό της μαύρης αγοράς έχει πηδήξει από τα 187 μπολιβάρ το δολάριο στην αρχή του 2015, σε πάνω από 890 την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο. Το επίσημο ελεύθερο συναλλαγματικό ποσοστό (SIMADI) είναι λίγο κάτω από 200 μπολιβάρ το δολάριο.
Δεν έχουν δημοσιευθεί πλήρη στοιχεία, αλλά κάποια στιγμή η κυβέρνηση αποκάλυψε πως γύρω στα 20 δις που έχουν δοθεί σε ιδιώτες εισαγωγείς τομέων έχουν παράνομα χρησιμοποιηθεί στο 2013 μόνο κάτω από το παλαιό σύστημα προνομιακής συναλλαγματικής ισοτιμίας για τους εισαγωγείς. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, δεκάδες δις δολάρια έχουν δοθεί στους καπιταλιστές κάθε χρόνο από τα κρατικά ταμεία, σε προνομιακές τιμές.
 
Με την σειρά της, αυτή η μετατόπιση της φυσιολογικής οικονομικής δραστηριότητας έχει οδηγήσει σε μια απότομη κατάρρευση των ιδιωτικών επενδύσεων, αφού οι καπιταλιστές προτιμούν να χρησιμοποιούν νόμιμες και παράνομες μεθόδους εκμετάλλευσης της συναλλαγματικής ισοτιμίας από το να επενδύουν στην παραγωγή. Οι έλεγχοι της συναλλαγματικής ισοτιμίας έχουν μετατραπεί στην ουσία σε απευθείας μεταφορά στις τσέπες των παρασιτικών ολιγαρχών των εσόδων του πετρελαίου της χώρας. Τα νομισματικά αποθέματα της χώρας έχουν καταρρεύσει από περίπου 30δις το 2012, σε 20 δις στην αρχή της χρονιάς και 14,8δις στις αρχές του Νοέμβρη. Η Βενεζουέλα έχει να δώσει σε αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους περίπου στα 15δις μέσα στο 2015 και 2016.
 
Αυτές οι τεράστιες ανισορροπίες στην οικονομία είναι επίσης σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για τη συνέχιση της διαφθοράς και της μαύρης αγοράς, που είναι δίδυμες και αλληλένδετες. Για πολλά χρόνια, μετά την ήττα του λοκ-άουτ των αφεντικών το 2002-3, όταν η κυβέρνηση ανέκτησε τον έλεγχο πάνω στην κρατική εταιρεία πετρελαίου PDVSA, η Μπολιβαριανή Επανάσταση μπορούσε να επενδύσει τεράστια ποσά σε κοινωνικά προγράμματα χωρίς ουσιαστικά να αγγίξει την καπιταλιστική περιουσία.
 
Οι κατακτήσεις υπήρξαν εντυπωσιακές. Μαζική επέκταση της δωρεάν πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (από 800.000 φοιτητές σε 2,6 εκατομμύρια), σύστημα περίθαλψης, μείωση της φτώχειας (από 48% σε 27%), εξάλειψη του αναλφαβητισμού, μείωση των επιπέδων υποσιτισμού (από 21% σε 5%), μαζική επέκταση των συντάξεων σε ηλικιωμένους (από 380.000 δικαιούχοι σε 2,1 εκατομμύρια), διάθεση πλέον των 800.000 νεόκτιστων πλήρως επιπλωμένων διαμερισμάτων και κατοικιών σε άτομα που το έχουν ανάγκη, για να αναφέρουμε μερικές.
 
Όλα αυτά εδραίωσαν την υποστήριξη στην Μπολιβαριανή Επανάσταση, η οποία κέρδισε18 στις 19 δημοκρατικές εκλογές και δημοψηφίσματα μεταξύ των ετών 1998 και 2013. Οι ανωτέρω κοινωνικές κατακτήσεις συνοδεύτηκαν από μία γνήσια επαναστατική διαδικασία, μία έκρηξη στην δράση και την οργάνωση των μαζών των εργαζομένων και των φτωχών στρωμάτων, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται καταλήψεις εργοστασίων, εργατικός έλεγχος, σύσταση λαϊκών συμβουλίων και ενεργή συμμετοχή των μαζών στην πολιτική δράση.
 
Οι συνθήκες που κατέστησαν τα ανωτέρω εφικτά πλησιάζουν γρήγορα στο τέλος. Η οικονομική κατάσταση δεν επιτρέπει πλέον τη μαζική επένδυση σε κοινωνικές δαπάνες από τα μειωμένα έσοδα πετρελαίου. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να διατηρήσει και να επεκτείνει τις κοινωνικές δαπάνες στην κατάσταση αυτή συνέβαλε εν μέρει στην έκρηξη του πληθωρισμού. Η προσφορά χρήματος (Μ2) από 1,2 τρις μπολιβάρ τον Ιανουάριο του 2014 εκτοξεύθηκε σε 2 τρις τον Ιανουάριο του 2015 και σήμερα έφθασε το ρεκόρ 3,5 τρις. Εάν, βέβαια, τα χρήματα που ξοδεύονται αυξάνονται χωρίς την αντίστοιχη αύξηση των παραγόμενων αγαθών, αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε πληθωρισμό. Το σαμποτάζ της οικονομίας από τα ιδιωτικά μονοπώλια διέλυσε το σύστημα ελέγχου των τιμών. Ο επαναστατικός ενθουσιασμός των μαζών επηρεάστηκε από όλους αυτούς τους παράγοντες, καθώς επίσης και από την ανάπτυξη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς.
 
Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τη συνεχή πίεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, μέσω συγκρούσεων στα σύνορα με την Κολομβία και τώρα με την Γουιάνα, την παρενόχληση των κυβερνητικών αξιωματούχων της Βενεζουέλας, τους συνεχείς ισχυρισμούς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις συκοφαντίες και τη δυσφήμιση. Αναφέροντας τα πιο πρόσφατα παραδείγματα, είδαμε μία καθαρή πρόκληση από μέρους των ΗΠΑ όταν ένα αμερικανικό αεροσκάφος της ακτοφυλακής παραβίασε τον εναέριο χώρο της Βενεζουέλας για πάνω από 3,5 λεπτά στην περιοχή Los Monjes στις 6 Νοεμβρίου.
Αποκαλύψεις που έγιναν από τον αμερικανό πληροφοριοδότη Σνόουντεν επιβεβαιώνουν επίσης ότι μία επιχείρηση παρακολούθησης της Εθνικής Αρχής Ασφάλειας (NSA) με βάση την αμερικανική πρεσβεία στο Καράκας εισέβαλε στην εσωτερική επικοινωνία εκατοντάδων αξιωματούχων στην εταιρία πετρελαίου PDVSA που ανήκει στο κράτος. Φανταστείτε μόνο οι ρόλοι της Βενεζουέλας και των ΗΠΑ να ήταν αντίστροφοι σε κάθε μία από τις υποθέσεις αυτές! Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η εκλογή του δεξιού Μάκρι ως Προέδρου της Αργεντινής έριξε λάδι στη φωτιά στην παρενόχληση της Βενεζουέλας, όταν ανακοίνωσε στην πρώτη, μετά την εκλογική του νίκη, συνέντευξη τύπου, ότι πρέπει να αποβληθεί η Βενεζουέλα από μέλος της «Mercosur».
 
Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει σημαντικός κίνδυνος η αντιπολίτευση να έχει καλό αποτέλεσμα στις βουλευτικές εκλογές, κερδίζοντας την πλειοψηφία των ψήφων και ίσως την πλειοψηφία των εδρών. Αυτό θα αποτελέσει καταστροφή, καθώς θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη θέση για να ξεκινήσουν μία επιθετική πολιτική απέναντι στον Πρόεδρο Μαδούρο και να πάρουν πίσω τις πολλές κοινωνικές κατακτήσεις της επανάστασης. Εάν αυτό συμβεί, δεν θα είναι σφάλμα των μπολιβαριανών μαζών, αλλά των ρεφορμιστών ηγετών που με συνέπεια αποφεύγουν την απαλλοτρίωση της τάξης των καπιταλιστών και επιλέγουν αντ’ αυτού να επικαλούνται την καλή θέληση των ιδιωτών καπιταλιστών ή να χρησιμοποιούν διοικητικά μέτρα προκειμένου να ρυθμίζουν την καπιταλιστική αγορά.
 
Αυτό όμως μπορεί να αποφευχθεί. Υπάρχει ακόμα ένα στοιχείο αποθάρρυνσης στους υποστηρικτές της αντιπολίτευσης μετά την ήττα τους όταν προσπάθησαν να εξεγερθούν το 2014 και οι ηγέτες τους είναι διασπασμένοι. Παρόλα αυτά, η διαφορά με την οποία οι Μπολιβαριανές δυνάμεις κέρδισαν τις προεδρικές εκλογές του 2013 (0,4%) και τις εκλογές του 2010 για το εθνικό κοινοβούλιο (0,9%) είναι τόσο μικρή, που για να υπάρξει θεμελιώδης διαφορά αρκεί 200.000 άνθρωποι να αλλάξουν τα πρόσωπα που υποστηρίζουν ή να απέχουν.
 
Το αποτέλεσμα δεν είναι ακόμα προκαθορισμένο. Οι επαναστατικές μάζες της Βενεζουέλας έχουν δείξει σε κάθε περίπτωση ότι έχουν πολύ έντονη ταξική συνείδηση και έχουν αποφασίσει τη μοίρα της Βολιβαριανής επανάστασης πολλές φορές. Το επαναστατικό αίσθημα δεν έχει εξαφανισθεί, αλλά σίγουρα έχει αμβλυνθεί από τις οικονομικές δυσκολίες και την προφανή ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τις οικονομικές αυτές δυσκολίες με αποφασιστικό τρόπο. Έχουν πλήρη επίγνωση των κινδύνων μίας νίκης της δεξιάς και μπορεί να αντιδράσουν το τελευταίο λεπτό.
 
Τον Οκτώβριο, μία τηλεφωνική συνομιλία που διέρρευσε μεταξύ του Μεντόζα, ιδιοκτήτη του ομίλου Polar, και του γεννημένου στη Βενεζουέλα Χάουζμαν, ανθρώπου του ΔΝΤ, που βρίσκεται στο Harvard, αποκαλύπτει τα σχέδιά τους για την περίπτωση που η αντιπολίτευση έρθει στην εξουσία, δηλαδή, να ζητήσουν 40 δις $ για τη διάσωση από το ΔΝΤ, το οποίο θα έρθει βεβαίως να θέσει τους όρους του.
Ακόμη και εάν η Βολιβαριανή Επανάσταση καταφέρει να κερδίσει τις εκλογές της 6ης Δεκεμβρίου, για κάτι που οι Μαρξιστές θα παλέψουμε με όλες τις δυνάμεις που έχουμε στη διάθεσή μας, οι οικονομικές δυσκολίες δεν θα εκλείψουν. Υπάρχουν ήδη επιτακτικές φωνές στο Μπολιβαριανό κίνημα που απαιτούν σκληρή δράση και δραστικά μέτρα.
 
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να λυθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η επανάσταση, αυτός που προωθήθηκε από τον Ούγκο Τσάβες πριν από τον θάνατό του, στη διάσημη ομιλία του που καλείται «Στρίψτε το πηδάλιο» (Golpe de Timon), στην οποία υπερασπίζεται το χτίσιμο μίας σοσιαλιστικής οικονομίας και την αντικατάσταση του αστικού κράτους με ένα κράτος που θα βασίζεται στα λαϊκά συμβούλια.
Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: η προσπάθεια να ρυθμιστεί ο καπιταλισμός έχει αποτύχει και, εκτός εάν υπάρξει μία απότομη στροφή στα αριστερά, η Βολιβαριανή Επανάσταση θα ηττηθεί.
 
Χόρχε Μαρτίν

 

Μετάφραση από την ιστοσελίδα 
Ελένη Ανδριοπούλου, Σοφία Παπακωνσταντίνου, Αγγελική Σωτηροπούλου
Advertisements

Posted in Βενεζουέλα, Μπολιβαριανή Επανάσταση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το φασιστο-πλυντήριο της ΕΕ και της Eurovision το κάγκελο!

Posted by redship στο 16 Μαΐου , 2016

 

Νίκος  Μπογιόπουλος

 

Πρώτο: Η EBU  είναι η «Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση». Είναι η  παραγωγός αυτού του σκουπιδαριού που αποκαλείται «Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision», ο οποίος και διοργανώνεται από την ομώνυμη θυγατρική εταιρεία της EBU, την «Eurovision».

Η EBU – που υποτίθεται δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση – όπως κατάπιε αμάσητο τον βομβαρδισμό ενός μέλους της (μιλάμε για τον βομβαρδισμό της γιουγκοσλαβικής τηλεόρασης από ΕΕ και ΝΑΤΟ το 1999) έτσι καταπίνει και κάθε είδους «μαυρίλα» συντελείται στα τηλεοπτικά πράγματα των κρατών μελών της.

Για παράδειγμα, παρότι στην αρχή διαμαρτυρήθηκε για το «μαύρο» που έπεσε στην ΕΡΤ το 2013, κατόπιν έκανε ασμένως δεκτή στις τάξεις της την ΝΕΡΙΤ.   

***

Δεύτερο: Ο περίφημος αυτός «θεσμός» που λέγεται «Eurovision» στην αρχή του μήνα δημοσίευσε τους κανόνες του φετινού διαγωνισμού τραγουδιού.

Σύμφωνα με τους κανόνες απαγορεύτηκε στην σημαία της Παλαιστίνης να κυματίζει στην διοργάνωση. Γιατί;

Απάντηση: Η «Eurovision» τοποθέτησε την σημαία της Παλαιστίνης στην ίδια απαγορευμένη λίστα που έχει τοποθετήσει τη σημαία των φονιάδων του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» (http://info-war.gr/%CE%B7-eurovision)…

***

Τρίτο: Σε αντίθεση με το καταστατικό της που υποτίθεται ότι απαγορεύει στον διαγωνισμό «τους στίχους, τη γλώσσα ή τις χειρονομίες πολιτικού ή παρεμφερούς χαρακτήρα», η «Eurovision» έκανε φέτος δεκτό το τραγούδι με τίτλο «1944» από την Ουκρανία βαφτίζοντάς το… «ιστορικού περιεχομένου».

Το «ιστορικού περιεχομένου» τραγούδι, αν και δεύτερο, ήρθε πρώτο. Εδώ να σημειώσουμε ότι πέρα από το ετήσιο γεωπολιτικό «αλλαξοκ…ι» που γίνεται κάθε χρόνο στην εν λόγω ψηφοφορία, στον συγκεκριμένο διαγωνισμό τον τρόπο ανάδειξης του νικητή θα τον ζήλευαν ακόμα κι αυτοί που παλιότερα έφτιαχναν στην Ελλάδα μηχανισμούς για να ψηφίζουν ακόμα και τα «δέντρα».

Πάντως το αν το τραγούδι ήταν πολιτικό ή όχι φαίνεται τόσο στις δηλώσεις της ίδιας της ερμηνεύτριας και δημιουργού του (δηλώσεις που έγιναν πριν τον διαγωνισμό στην εφημερίδα «Γκάρντιαν»), όσο και στις δηλώσεις της ίδιας αλλά και όλου του ναζιστικού απαράτ της Ουκρανίας μετά τον διαγωνισμό (http://www.protagon.gr/epikairotita/eurovision-2016-enas-thrinos-gia-tous-tatarous-stin-koryfi-tis-44341136580).

Ουδείς φυσικά από τους εκλεκτούς «ιστοριοδίφες» της «Eurovision» ένιωσε να ιδρώνει το αυτί του από αυτά.

***

Τέταρτο: Το πολιτικό μήνυμα του τραγουδιού είναι απλό: Οι καλοί Τάταροι της Κριμαίας και η κακή Σοβιετική Ένωση με τον ακόμα πιο αιμοβόρο Στάλιν (τι «νοστιμιά» θα είχε το πράγμα χωρίς Σοβιετική Ένωση και Στάλιν;) που τους εκτόπισαν το 1944 από την Κριμαία, τους δολοφόνησαν, τους ανασκολόπισαν και τους σούβλισαν…

Δώστου, λοιπόν! Οκτώ δεκαετίες μετά, επέρχεται (τραγουδιστά…) η δολοφονία, η ανασκολόπιση και το σούβλισμα, όχι των Τατάρων, αλλά της Ιστορίας.

Και τούτο μετά από ένα δημοψήφισμα προ διετίας όπου το 95% του πληθυσμού της Κριμαίας ζήτησε την προσάρτησή του στην Ρωσία ενάντια στα ναζί της Ουκρανίας.

Πρόκειται για τα ναζί με τα οποία ΕΕ και Αμερικάνοι κάνουν μπίζνες. Τα ναζί που προ διετίας τα είδε όλος ο κόσμος να δολοφονούν, να βιάζουν και να καίνε ανθρώπους ζωντανούς στην Οδησσό (https://www.alfavita.gr/ «Οι Νεοναζί πρώτα βίασαν, στραγγάλισαν και δολοφόνησαν στο κτίριο του συνδικάτου. Η φωτιά μπήκε για κάλυψη», 6/5/2014)

***

Πέμπτο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι όλα αυτά περί Τατάρων, Κριμαίας, κακής ΕΣΣΔ και αιμοβόρου Στάλιν υπάρχουν καταχωρημένα στο ελεεινό αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της ΕΕ ήδη από το 2005. Πριν δηλαδή οι δημιουργοί του τραγουδιού «εμπνευστούν» το τραγουδάκι τους.

Περιλαμβάνονται στο άρθρο 38 του «Επεξηγηματικού Μνημονίου» που συνοδεύει εκείνο το αντικομμουνιστικό παραλήρημα της ΕΕ (με την οποία ΕΕ, η «Eurovision» και η EBU… δεν έχουν σχέση).

***

Έκτο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι πολύ πριν από το τραγουδάκι και πριν ακόμα έρθουν οι ναζί στην Ουκρανία, από την εποχή ακόμα του Γιούστσενκο σε συνεργασία με τον Πούτιν, εντός της Ουκρανίας και ήδη από 2008, είχε ξεκινήσει η προσπάθεια των αρχών της χώρας να δικαιώσουν τις φασιστικές εθνικιστικές οργανώσεις που συνεργάστηκαν με τους ναζί κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής (σσ: τέτοια κόλπα εκτός από τους φασίστες είναι χρήσιμα και στους «αστούς δημοκράτες»)…

Τότε, λοιπόν, ο Πιοτρ Σιμονιένκο,  γραμματέας του ακόμα νόμιμου Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, είχε καταγγείλει ότι σε αρκετές πόλεις της Ουκρανίας οι αρχές διοργάνωναν σε δημόσια κτίρια εκθέσεις φωτογραφιών για τη δράση των «γερμανοτσολιάδικων» ομάδων στη διάρκεια της φασιστικής κατοχής όπου παρουσιάζονταν, ούτε λίγο – ούτε πολύ, σαν «πατριώτες».

Όσον αφορά συγκεκριμένα την αντικομμουνιστική προπαγάνδα για την υπόθεση των Τατάρων είχε καταγγείλει:

«Είναι γνωστό πως δύο σοβιετικές μεραρχίες Τατάρων της Κριμαίας , 20 χιλιάδες άντρες, παραδόθηκαν στον εχθρό και πέρασαν στην υπηρεσία του Χίτλερ. Χρησιμοποιήθηκαν κατά του αντάρτικου και σε μαζικές δολοφονίες. Αυτοί οι δολοφόνοι έπρεπε να λογοδοτήσουν. Για να μην την πληρώσουν όμως όλοι οι Τάταροι της Κριμαίας έγινε αυτή η επιχείρηση εκτόπισής τους. Γύρισαν αργότερα, από εκεί που πήγαν, μορφωμένοι, επιστήμονες, στελέχη και διευθυντές επιχειρήσεων. Γιατί αυτό το θεωρείτε ως καταπάτηση των δικαιωμάτων τους; Ο Στάλιν απέτρεψε απλώς έναν εμφύλιο πόλεμο στην Κριμαία. Τι κάνει όμως σήμερα ο Γιούστσενκο; Στηρίζει τα εξτρεμιστικά στοιχεία των Τατάρων της Κριμαίας , που με τη σειρά τους ενισχύουν μια κατάσταση πιθανής εδαφικής διαίρεσης της Ουκρανίας».

Αυτά – επαναλαμβάνουμε – από το 2008 (http://www.rizospastis.gr, 29/3/2008).

***

Έβδομο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι;

    α) Ότι πάνω από 20.000 Τάταροι πολέμησαν στις τάξεις των ναζί εντός του εδάφους της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    β) Ότι «οι Τάταροι της Κριμαίας συνεργάστηκαν ενεργά με τις Γερμανικές αρχές κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές, που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς».

    γ) Ότι «κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Κόκκινου Στρατού, μετά την απώθηση των δυνάμεων του Άξονα από την περιοχή τον Απρίλη-Μάη του 1944, εντοπίστηκε και κατασχέθηκε σημαντικός όγκος οπλισμού από αντισοβιετικές ομάδες που συνέχιζαν να δρουν στα δάση της Κριμαίας: 39 εκτοξευτές όλμων, 981 πολυβόλα παντός τύπου, 7.238 τουφέκια, 3.657 όλμοι, 10.296 χειροβομβίδες και 280.000 σφαίρες».

    δ) Ότι η επιχείρηση της μετοίκησης των ταταρικού πληθυσμού στο Ουζμπεκιστάν, που άρχισε λίγες μέρες μετά, έγινε ώστε να προφυλάξει η ΕΣΣΔ τα νώτα της και να αποτραπούν τα φαινόμενα αντεκδίκησης του ντόπιου πληθυσμού των άλλων εθνοτήτων επί δικαίων και αδίκων Τατάρων για τις ωμότητες των ναζιστικών ταταρικών μεραρχιών. Για το πώς  αντιμετωπίζονταν οι συνεργάτες των ναζί ή εκείνοι που θεωρούνταν συνεργάτες των ναζί από τον ντόπιο πληθυσμό, αρκεί να σκεφτεί κανείς το εξής: Από τον Οκτώβρη του ’41 και μέσα σε έξι μήνες  εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής ο ένας στους δέκα κατοίκους της περιοχής

ε) Ότι η μετοίκιση των Τατάρων, όπως περιγράφεται στην Απόφαση αρ.5859 της Κρατικής Επιτροπής Άμυνας (11 Μαΐου 1944), οργανώθηκε με πρόνοια

  • να πάρουν μαζί τους προσωπικά αντικείμενα, ρούχα, οικιακά αντικείμενα και μέχρι 500 κιλά τροφή για κάθε οικογένεια,
  • παραλαβή αποδείξεων για την αποπληρωμή από το κράτος των υπαρχόντων που άφηναν πίσω,
  • μετακίνησή τους με τρένα στα οποία επέβαιναν γιατροί και νοσοκόμες μαζί με επαρκή ποσότητα φαρμάκων για ιατρική φροντίδα κατά την μετάβασή τους,
  • τροφοδοσία ζεστού φαγητού και βραστού νερού σε καθημερινή βάση,
  • με σχεδιασμό για τους αφιχθέντες όσον αφορούσε στην υποδοχή, την εγκατάσταση, την επαγγελματική αποκατάσταση και την απόδοση καλλιεργήσιμης γης,
  • καταβολή δανείων επταετούς διάρκειας για την οικοδόμηση και τον εξοπλισμό των οικιών τους,
  • διανομή δωρεάν σε αλεύρι, δημητριακά, λαχανικά για την διατροφή τους κλπ

(Πηγή: Αναστάσης Γκίκας, «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», εκδόσεις. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2007).

***

Όγδοο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι το ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των 140 – 160 χιλιάδων Τατάρων «κατά την διάρκεια της μετακίνησής και εγκατάστασής τους ήταν περίπου 0,09% σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της NKVD».

Οι Αμερικάνοι, φυσικά, μέσω του «Radio Liberty», του προβοκατόρικου ραδιοφωνικού σταθμού που συστάθηκε από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και την CIA με αποκλειστικό σκοπό να εκπέμπει την πολιτική προπαγάνδα των ΗΠΑ στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, ανέβαζαν «με δικούς τους υπολογισμούς το ποσοστό αυτό στο 5%: 55 φορές και πλέον δηλαδή πάνω από τα επίσημα στοιχεία!» (Πηγή: Αναστάσης Γκίκας, ο.π).

Ωστόσο, και πάλι τίθεται το εξής ερώτημα: Πως γίνεται τόσες δεκαετίες μετά, ο αριθμός των μετακινηθέντων, όπως αναπαράγεται από διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ μετά τον διαγωνισμό της «Eurovision»,  να έχει αυξηθεί στις… 500.000; Και πως γίνεται το ποσοστό της θνησιμότητας να έχει φτάσει στο… 40%, οκτώ φορές πάνω δηλαδή κι από εκείνο που ισχυρίζονταν πριν οι ΗΠΑ;

Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην φιλαλήθεια της αστικής ιστοριογραφίας και εν γένει προπαγάνδας…

***

Ένατο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Τι δεν λέει η ΕΕ, αυτή που δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο, σήμερα, αλλά κόπτεται για τους μετοίκους της Σοβιετικής Ένωσης, το ’44;

 

Ότι ποτέ η Σοβιετική ηγεσία δεν ισχυρίστηκε ότι αυτή η μετακίνηση ήταν μια «εύκολη» ή «ευχάριστη» διαδικασία. Αυτό που τόνιζε η ΕΣΣΔ – κι ο καθένας ας κρίνει – περιέχεται στην τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, του Μολότοφ.

Ο Μολότοφ για το θέμα των μετακινήσεων αναφέρει ότι «το

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in «1944», Eurovision, ΕΕ - Eurovision | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Όταν και η Eurovision «ξεπλένει» τους νεοναζί της Ουκρανίας

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2016

 

 

αναδημοσίευση από τον ημεροδρόμο

Επιλέχθηκε τραγούδι ενάντια στην ΕΣΣΔ, αφιερωμένο σε συνεργάτες του Χίτλερ

ukrain-tatars

 

Από χθες και επίσημα οι νεοναζί της Ουκρανίας «ξεπλένονται» με την σφραγίδα της Eurovision.

Και κάπως έτσι η Ε.Ε προχωρά τους σχεδιασμούς της για ένταξη της Ουκρανίας στην «Ευρωπαϊκή αγκαλιά», προβάλλοντας όμως τον αντισιοβιετισμό, τον αντικομουνισμό και την φασιστική ιδεολογία μέσα και από αυτόν τον θεσμό.

Βλέπετε, η Eurovision,  αποτελεί ένα μαζικό μουσικό θέαμα  μιας και παρακολουθείται από εκατομμύρια πληθυσμού, ενώ τα τραγούδια που συμμετέχουν, σε λίγες μέρες θα κατακλύσουν τα ραδιόφωνα, θα γίνουν αφιερώματα, θα παίζονται στα νυχτερινά κέντρα κτλ.

Το τραγούδι που στηρίχτηκε χθες από την επιτροπή και τελικά βγήκε πρώτο με τις τελικές ψήφους των υπόλοιπων χωρών είναι το τραγούδι της Ουκρανίας και ονομάζεται «1944». Η Ουκρανία λοιπόν κέρδισε την Eurovision (τυχαίο;).

Το συγκεκριμένο τραγούδι που από εδώ και πέρα θα παίζει στα ραδιόφωνα όλων των χωρών της Ε.Ε αλλά και στην χώρα μας αυτό το καλοκαίρι,  δεν θα είναι κάποιο ερωτικό τραγουδάκι, ούτε κάποιο χαρούμενο χιτάκι. Το τραγούδι που …νίκησε χθες έχει τον τίτλο «1944» και πρόκειται για ένα μοιρολόι που γράφτηκε  και αφιερώνεται  σε συνεργάτες των ναζί κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, ορισμένους από τους λεγόμενους Τατάρους της Κριμαίας !

Καλά διαβάσατε…

Για την ιστορία αξίζει να πούμε μονάχα αυτό.

Είναι γνωστό πως στην Κριμαία το 1941 κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν τα ναζιστικά στρατεύματα μπήκαν στην Ουκρανία, ο λαός της αντιστάθηκε μαχητικά, στήνοντας αντάρτικες ομάδες και πολεμώντας ηρωικά..

Γνωστή είναι επίσης η ηρωική πολιορκία της Σεβαστούπολης, αυτής της ναυτικής βάσης της ΕΣΣΔ, η οποία κράτησε από τον Οκτώβρη του 1941 έως τον Ιούλη του 1942..  Εκείνη όμως την περίοδο  υπήρξαν και αυτοί που όχι μόνο δεν αντιστάθηκαν, δεν πολέμησαν τον καταχτητή, αλλά πέρασαν απέναντι και στρατεύτηκαν στις Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις.

Έτσι έχουμε το φαινόμενο, όπου χιλιάδες Τατάροι της Κριμαίας (υπολογίζεται γύρω στις 20.000) παραδόθηκαν στον Χίτλερ και  πολέμησαν στο πλευρό των ναζί.  Οι Τάταροι ταυτίστηκαν λοιπόν με την προδοσία.

Και έτσι η μειονότητα αυτή,  βρισκόταν υπό τον φόβο  να δεχθεί  μεγάλη επίθεση από τον ντόπιο πληθυσμό της Κριμαίας.

Γι αυτό τον λόγο η ΕΣΣΔ,  έκρινε σκόπιμο  πως το να παραμείνουν στην περιοχή της Κριμαίας οι Τάταροι, θα ήταν επικίνδυνο για τους ίδιους, καθώς ήταν πιθανών να εκδηλωθούν γενικευμένα φαινόμενα αυτοδικίας εναντίων του συνόλου του πληθυσμού των Τατάρων. Το αποτέλεσμα ήταν να πραγματοποιηθεί η μεταφορά τους σε άλλο μέρος, ώστε να αποφευχθεί ένας τεράστιος εμφύλιος πόλεμος.

Από τότε μέχρι σήμερα έχει χυθεί μπόλικο μελάνι… από τους απολογητές του καπιταλισμού και τους αντισιοβετικούς γραφιάδες. Ο αντισταλινισμός δίνει και παίρνει και μαζί η βρώμικη λάσπη εναντίων της ΕΣΣΔ και του σοσιαλισμού.

Αυτά για την ιστορία.

Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα και ας δούμε τι γίνεται στην Ουκρανία και ποια είναι η στάση των λεγόμενων ηγετών των Τατάρων.

Όπως είχαμε ξαναπεί στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή  κουμάντο κάνουν οι νεοναζί, με την στήριξη της Ε.Ε.

Τα εγκλήματα που διαπράττονται εναντίων των κομμουνιστών, αλλά και συνολικά του λαού της Ανατολικής Ουκρανίας είναι πάμπολλα. Δολοφονίες, απαγωγές, βιασμοί και πάει λέγοντας. Στο Ντονμπάς, έχει στηθεί ένοπλος αγώνας από μαχητές που πολεμούν την νεοναζιστική λαίλαπα και αντιστέκονται στα σχέδια της Ε.Ε και του καθεστώτος του Κιέβου.

Σε αυτό το τοπίο  μέρος των Τατάρων της Ουκρανίας, στέκονται  στο πλευρό του νεοναζιστικού καθεστώτος και στηρίζουν τα φασιστικά εγκλήματα. Χαρακτηριστικό  του φαινομένου είναι πως τον Μάρτιο του 2014 «ο Δεξιός τομέας»  -ο επιχειρησιακός βραχίονας του νεοναζιστικού  καθεστώτος,- κάλεσε όλες τις δυνάμεις των Τατάρων της Ουκρανίας  να ενταχθούν στις παραστρατιωτικές οργανώσεις και να πολεμήσουν για τα συμφέροντα της Δύσης,  ενώ η κυβέρνηση τους  υποσχέθηκε πως θα τους δώσει την δυνατότητα αυτονομίας.

Στην ανακοίνωση που εκδόθηκε τότε στα Ουκρανικά sites, ο «Δεξιός τομέας» έλεγε μεταξύ άλλων «Οι Ουκρανοί εθνικιστές έχουν από καιρό υποστηρίξει τη δημιουργία αυτόνομου κράτους των Τατάρων της Κριμαίας. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Θα υπερασπιστούμε τη κοινή μας ελευθερία και την κρατική μας υπόσταση! Δόξα στην Ουκρανία! Δόξα στο λαό των Τατάρων της Κριμαίας! Η νίκη είναι δική μας!».

Τέλος και μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» στις 27/2/2014. Στην φωτογραφία φιγουράρει ο Ρεφάτ Τσουμπάροφ, ο λεγόμενος ηγέτης των Τατάρων της Ουκρανίας, ο οποίος χαιρετά ναζιστικά σε διαδήλωση των φασιστών της Ουκρανίας. –

 

tataroi

Posted in Eurovision, ΕΕ-ΝΑΖΙ, γιουροβίζιον | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Posted by redship στο 1 Μαΐου , 2016

  «Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας,για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!

    Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!

    Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

Αύγουστος Σπάις,

ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.

Σικάγο του 1886.

 

 

Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”.
 
Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί.
Γυμνοί, κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες,
 -η Ελλάδα τις έρραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο -.
 Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα.
Είδατε τα πουλιά, που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
 αγγίζοντας με τα φτερά τους, τον ανατέλλοντα πυρφόρον.
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε στο μέλλον.
Εμείς, μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …
Μόνον θυμηθείτε το :
αν η ελευθερία δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, 
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας.
200 πρωτομαγια
Η εκτέλεση των 200 Ελλήνων στην Καισαριανή, χαρακτικό του Τάσσου
μαης 36  θεσσαλονίκη

Posted in κόκκινη πρωτομαγιά πρωτοπόρα εργατιά | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Από το Σικάγο έως την Καισαριανή και μέχρι το μέλλον…

Posted by redship στο 1 Μαΐου , 2016

αναδημοσίευση  από τον ημεροδρόμο

γράφει ο  ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Από τον Μάη του 1886, στο Σικάγο, την πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (Αθήνα – 1893), τον ματωμένο Μάη (Θεσσαλονίκη – 1936), την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή μέχρι το μέλλον…Γιατί η Ιστορία δεν τελείωσε. Το μέλλον των ανθρώπων δεν είναι καταδικασμένο στη βαρβαρότητα.

πρωτομαγιά

130 χρόνια από την Πρωτομαγιά του 1886, στο Σικάγο, και οι 200 κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944, στην Καισαριανή, είναι «ζωντανοί»… Είναι «ζωντανοί» πέρα από οποιαδήποτε μεταφυσική προσέγγιση. Είναι εδώ ως απόδειξη για την προοπτική των ανθρώπων. Μαζί και οι εργάτες στο Σικάγο και οι εργάτες του ματωμένου Μάη του 1936, στη Θεσσαλονίκη. Με τον ίδιο τρόπο, ως απόδειξη για το μέλλον των ανθρώπων.

  Γιατί η Ιστορία δεν τελείωσε.

  Το μέλλον των ανθρώπων δεν είναι καταδικασμένο στη βαρβαρότητα.

  Γιατί «…η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή / που δεν την αρμενίσαμε ακόμα. / Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα./ Τις πιο όμορφες μέρες,/ τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα…» (Ναζίμ Χικμέτ).

Μια θαυμάσια μέρα…

  «Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα. Ο παγωμένος άνεμος, που συχνά ήταν πολύ διαπεραστικός την άνοιξη, ξαφνικά έπεσε και είχε βγει ο δυνατός ήλιος (…) Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σε όλη τη χώρα. Περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία. Στο Σικάγο 80.000 απεργούσαν για το οχτάωρο, είπε ο Σπάις, δείχνοντας με συγκίνηση, βρίσκονταν εδώ και περίμεναν να αρχίσει η διαδήλωση (…) Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε…» (Η άγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ, Ρ. Ο. Μπόγιερ – Χ. Μ. Μορέ, μετφ: Αθηνά Παναγουλοπούλου, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 152-155).

  Η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας το 1884 είχε αποφασίσει πως εάν οι εργοδότες δεν αποδέχονταν το αίτημα του οκτάωρου θα πραγματοποιούσε πανεργατική απεργία την 1η Μάη του 1886.

  Στις 3 του Μάη, έξι εργάτες δολοφονήθηκαν και 30 τραυματίστηκαν όταν η αστυνομία πυροβόλησε σε μεγάλη συγκέντρωση έξω απ’ το εργοστάσιο «Μακ Κόρμικ», στο Χάρβεστερ. Τα συνδικάτα καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την επόμενη μέρα στην πλατεία Χαϊμάρκετ.

  130 αστυνομικοί με επικεφαλής έναν γνωστό αξιωματικό, διώκτη των εργατών, επιτέθηκαν στη συγκέντρωση. Κάποιος, που έμεινε άγνωστος, πέταξε μια βόμβα. Σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί, 4 εργάτες και πολλοί άλλοι εργάτες τραυματίστηκαν.

  Η αστυνομία συλλαμβάνει εργατικά στελέχη και οκτώ παραπέμπονται σε δίκη. Οι 4 (Α. Σπάις, Α. Φίσερ, Τζ. Ενγκελ, Α. Πάρσον) καταδικάζονται σε απαγχονισμό και τους κρεμάνε στις 11 του Νοέμβρη του 1887.

Εργο που απεικονίζει την ιστορική απεργία στο Σικάγο

«Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε»

  Τα λόγια με τα οποία ο Αύγουστος Σπάις απευθύνθηκε στους κατηγόρους τους παραμένουν ζωντανά:

  «Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε «αύξηση του εθνικού πλούτου»! «Εθνικού»! Τι ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους να λέτε.

  (…)Όποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού.

  (…) Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

«Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι…»

  «…Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα, / μόν’ ήρθαν μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι. Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους / κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος…» (Κώστας Βάρναλης – Πρωτομαγιά 1944).

TASOS PRWTOMAGIA 1944

   «Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί./Γυμνοί: κατάσαρκα φορώντας σημαίες -/ η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο. / Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα. / Είδατε τα πουλιά που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες / αγγίζοντας με τα φτερά τους τον ανατέλλοντα πυρφόρον./ Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς να ανοίγουν στο μέλλον. Εμείς / μερτικό δε ζητήσαμε. Τίποτα. Μόνο θυμηθείτε το: αν η ελευθερία / δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, / εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας» (Γιάννης Ρίτσος, «Σκοπευτήριο Καισαριανής»).

  Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευσαν την εντολή:

  «Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τους τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν: 1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μάη 1944. 2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωριών. Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς. Ο στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδος».

  Οι «εθελοντές» δεν ήταν τίποτα άλλο από ταγματασφαλίτες.

  Ο Θέμος Κορνάρος έγραψε: «Ο διοικητής του Χαϊδαρίου (σ.σ. του στρατοπέδου όπου ήταν φυλακισμένοι Ακροναυπλιώτες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές της Αντίστασης) δεν είχε κανένα δικαίωμα ν’ αλλοιώσει τη σύνθεση του καταλόγου. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι ν’ αντικαταστήσει έναν ορισμένο αριθμό ονομάτων με άλλα(…) Ο διοικητής απάν’ στη βιάση του φώναξε το επίθετο του Ναπολέοντα (…)Οχι. Οχι εσύ Ναπολέων(…) Το στρατόπεδο αναταράσσεται.

  Ως ετούτη τη στιγμή αιτία της αναταραχής είναι η αγωνία και ο φόβος για τη ζωή του «Παιδιού». Ο Ναπολέων απαντά στο διοικητή. Κι όλα τα αυτιά είναι τεντωμένα και αφουγκράζονται. Οσοι ξέρουν γερμανικά μεταφράζουνε την ίδια στιγμή τα λόγια του: Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή μόνο με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλον κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!…

  Το στρατόπεδο ξεχνά τον κανονισμό, ξεχνά τη θέση του, ξεπερνά κάθε όριο πειθαρχίας και χειροκροτά σαν ηλεχτρισμένο την αποκάλυψη. Την κρυμμένη ψυχή της Ελλάδας που κάνει την παρουσία της. Οι Γερμανοί σαστίζουν, κοιτάζονται και σα νευρόσπαστα χτυπούνε τα τακούνια και στέκονται προσοχή!…».

«Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος»

  Ο Ναπολέων Σουκατζίδης στο δρόμο για το εκτελεστικό απόσπασμα γράφει στον πατέρα του: «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να ‘σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου». Στην αρραβωνιαστικιά του: «Η τελευταία σκέψη μαζί σου. Θα ‘θελα να σε κάνω ευτυχισμένη. Να βρεις σύντροφο άξιό σου και άξιό μου». Το ίδιο δωρικά και τα γράμματα των άλλων ηρώων. Ο Ηπειρώτης δάσκαλος Κώστας Τσίρκας: «Πρωτομαγιά. Γεια σας, όλοι πάμε στη μάχη».

  Ο εργάτης μεταλλουργός Σάββας Σαββόπουλος: «Ας μάθει όλη η Ελλάδα, δε χάσαμε την πίστη μας στην τελική νίκη της Σοβιετικής Ενωσης… Καμία δύναμη δε θα τσακίσει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα νικήσει. Καλώ τον αδελφό μου με σκληρή δουλιά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδελφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ».

  Ο Μήτσος Ρεμπούτσικας: «Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές». Ο Νίκος Μαριακάκης: «Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος». Ο νεαρός Δημήτρης Σοφής από την Πεντέλη με μόλις οκτώ λέξεις: «Χαίρετε φίλοι. Εκδίκηση. Μάνα μη λυπάσαι. Χαίρε μάνα».

  Ηταν, έγραψε ο Νίκος Καραντηνός, «μέρα μουντή πνιγμένη στην ομίχλη. Λένε όσοι τη ζήσανε, πως το πρωινό εκείνο πνιγόσουν. Δεν ανάσαινες. Ηταν Δευτέρα. Ηταν Πρωτομαγιά του 1944. Και το ημερολόγιο έλεγε πως ο ήλιος θα ‘βγαινε στις 5.33΄… Από την Κυριακή κιόλας το ρολόι της ζωής για 200 παλικάρια είχε αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση.

  Ηταν 200 αντιφασίστες. Δεσμώτες όλοι της Ακροναυπλίας κι εξόριστοι της Ανάφης, που η μεταξική δικτατορία τους είχε παραδώσει στους χιτλερικούς. Μια τραγωδία με 200 πρωταγωνιστές… Από τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη ως το νεολαίο το Σοφή. Η πρώτη πράξη γράφτηκε χαράματα, στο Χαϊδάρι. Στο προσκλητήριο του θανάτου. Με την ιαχή της λευτεριάς. Κι η άλλη, όλο το πρωινό, στην αδούλωτη γειτονιά της Καισαριανής: Το Σκοπευτήριο.

  (…) Ο Στέλιος Φραγκίσκος, Ακροναυπλιώτης, θυμόνταν: «Τέτοιο δράμα, τέτοια μέρα η Καισαριανή δεν την ξανάζησε. Περιμένοντας να ακούσει 10 φορές την ομοβροντία και δέκα φορές τις χαριστικές βολές, που τις διέκοπταν τα τραγούδια κι οι ζητωκραυγές των μελλοθάνατων».

  (…) Η Μαίρη Παρασκευοπούλου ήταν τότε 14 χρόνων. Είχε βρεθεί σε μια ταράτσα. Και καθώς θυμάται κόντευε μεσημέρι. Ηταν η ταράτσα του αστυνομικού Θάνου. Από εκεί με τα κιάλια παρακολουθούσαν. Διέκρινες μια ομάδα να σηκώνει τα χέρια. Είδε τα χέρια ψηλά με τ’ άσπρα πουκάμισα. Και είχε καρφωθεί στη μνήμη της η κραυγή και μια ριπή: Αδέλφια Γεια σας. Και με το Γεια σας η ριπή. Κι αμέσως μετά οι χαριστικές βολές».

  Το ΕΑΜ, λίγες μέρες μετά, σε ανακοίνωσή του γράφει για τις «ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΑΘΗΝΑΙΟΣ»:

  «… Η φρικώδης και πρωτάκουστη τρομοκρατία που εξασκεί στην Ελλάδα ο καταχτητής με τη βοήθεια γερμανοράλληδων δεν είναι στην ουσία αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ εδώ και στην ύπαιθρο. Αυτό είναι απλή δικαιολογία. Γίνεται για να τρομοκρατηθεί ο λαός να σταματήσει την αντίστασή του και να πραγματοποιήσουν ανενόχλητοι οι καταχτητές την επιστράτευση και τη ληστεία του τόπου μας.

  (…) Η στιγμή είναι κρίσιμη. Αν σκύψουμε το κεφάλι είμαστε χαμένοι. Τα θύματα του αγώνα είναι πολύ λιγότερα από τα θύματα της επιστράτευσης, από τα θύματα της πείνας. Οι κρεμασμένοι και τουφεκισμένοι ήρωες, τα καμένα μας χωριά φωνάζουν. Μην αφήστε τη θυσία μας να πάει χαμένη! Μην υποταχθείτε! Αγωνιστείτε για να μη γίνει η επιστράτευση. Αγωνιστείτε για τη ζωή σας. Εκδικηθείτε μας. Αγωνιστείτε για να σταματήσουν οι σφαγές».

Ο ματωμένος Μάης του 1936

  Θεσσαλονίκη 1936. Οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Ξάνθης, της Δράμας και της Καβάλας κατεβαίνουν σε απεργία ζητώντας την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης. Στην απεργία πήραν μέρος 40.000 καπνεργάτες. Τις επόμενες μέρες ακολουθούν συγκρούσεις.

Μάης 1936, Θεσσαλονίκη

  Στις 9 του Μάη οι χωροφύλακες αρχίζουν επιθέσεις στις συγκεντρώσεις των απεργών. Οι αυτοκινητιστές είχαν κατέβει σε απεργία αλληλεγγύης στην Εγνατία. Για να αμυνθούν στήνουν οδοφράγματα.

  Οι χωροφύλακες χτυπάνε «στο ψαχνό». Πρώτος νεκρός ο Τάσος Τούσης. Ακολουθούν άλλοι τέσσερις. Αντί για σημαίες υψώνονται μαντίλια βουτηγμένα στο αίμα. Οι διαδηλωτές φωνάζουν: «Κάτω οι δολοφόνοι, να φύγει η κυβέρνηση Μεταξά».

60165-tasos-tousis1936

  Λίγο πιο πέρα οι χωροφύλακες πυροβολούν άοπλο πλήθος. «Απολογισμός»: 20 νεκροί, 300 τραυματίες. Το απόγευμα γίνεται νέα διαδήλωση, τη νύχτα η κυβέρνηση Μεταξά στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις από τη Λάρισα και τέσσερα αντιτορπιλικά.

 Την επόμενη μέρα η κηδεία των θυμάτων είναι πραγματικός παλλαϊκός ξεσηκωμός. Στο νεκροταφείο συγκεντρώνονται 150.000 άνθρωποι. Στις 11 του Μάη κηρύσσονται απεργίες διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις της χώρας και στις 13 του Μάη πανελλαδική απεργία. Οι καπνέμποροι υποχωρούν στις περισσότερες οικονομικές διεκδικήσεις. Η κυβέρνηση Μεταξά αρνείται να ικανοποιήσει τα πολιτικά αιτήματα.

  Ο Γιάννης Ρίτσος (γεννήθηκε, σαν σήμερα, την Πρωτομαγιά του 1909), συγκλονισμένος απ’ τα γεγονότα, γράφει τον «Επιτάφιο». Στις 10 του Μάη ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει τη συγκλονιστική φωτογραφία, όπου απεικονίζεται μια μάνα να θρηνεί καταμεσής του δρόμου το νεκρό παιδί της. Ο νεκρός είναι ο Τάσος Τούσης.

Η πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

  Αθήνα 1893. Στις 2 του Μάη του 1893 γιορτάστηκε πρώτη φορά η Πρωτομαγιά στην Ελλάδα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Εγκρίθηκε ειδικό ψήφισμα με αιτήματα το 8ωρο, την κυριακάτικη αργία, τη σύνταξη. Επιδόθηκε στη Βουλή αλλά ο πρόεδρός της το παρουσίασε χλευαστικά στους βουλευτές. Ο Καλλέργης, εξοργισμένος, προσπάθησε να το διαβάσει απ’ το δημοσιογραφικό θεωρείο, όπου βρισκόταν. Αμέσως πιάστηκε και οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα. Κρατήθηκε και παραπέμφθηκε στο πλημμελειοδικείο, όπου καταδικάστηκε σε 10 μέρες φυλάκιση.

***

 Πηγές: Η άγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ, Ρ. Ο. Μπόγιερ – Χ. Μ. Μορέ), μετφ. Αθηνά Παναγουλοπούλου ,εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή – Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (1890-1999), Δημήτρης Λιβιεράτος, εκδόσεις Προσκήνιο – Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ Τόμος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή – Θέμος Κορνάρος, «Το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου», χαρισμένο στη μνήμη του εθνικού ήρωα Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Νεοελληνικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1963 – «Γράμματα και μηνύματα εκτελεσμένων πατριωτών», εκδόσεις Κέδρος, 1974 – Νίκος Καραντηνός, «Ο λαός της Καισαριανής ξαναθυμάται τους 200», «Ριζοσπάστης», 27 Απριλίου 1980 –  «Ριζοσπάστης».

  Το χαρακτικό για τους 200 της Καισαριανής είναι έργο του Τάσσου.

  Σημείωση: Τηρείται η ορθογραφία των πρωτότυπων κειμένων.

Posted in 1η Μάη, ταξικός πόλεμος, κόκκινη πρωτομαγιά πρωτοπόρα εργατιά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »