καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Δεκέμβριος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Απρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Archive for Δεκέμβριος 2012

προσωρινή αναστολή του blog

Posted by redship στο 2 Δεκεμβρίου , 2012

αναστέλλεται προσωρινά  η λειτουργία   του blog

θα επανέλθουμε το συντομότερο δυνατόν

 

redship

Advertisements

Posted in Uncategorized | 1 Comment »

Η πραγματικότητα και τα διακυβεύματα του ΣΥΡΙΖΑ

Posted by redship στο 2 Δεκεμβρίου , 2012

Στη στάση του ΚΚΕ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και, ιδιαίτερα, στην άρνηση του πρώτου να φορέσει το κοστούμι της «υπεύθυνης – κυβερνώσας αριστεράς» και να  συνεργασθεί με το δεύτερο, επιχειρεί να κάνει κριτική ο Αλέξης Μητρόπουλος με άρθρο του στην «Αυγή» του Σαββάτου. Κι όπως έχει συμβεί πάμπολλες φορές σε ανάλογες περιπτώσεις, επαληθεύεται και πάλι το γνωστό γνωμικό: Όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.
Ας δούμε συγκεκριμένα, όμως, τα βασικά σημεία κριτικής του βουλευτή Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Πρώτον: Καταλογίζει στο ΚΚΕ αδυναμία προσέγγισης και κατανόησης του  πραγματικού διακυβεύματος των σημερινών συνθηκών. Γράφει συγκεκριμένα: «…δεν διαπιστώνει ότι σήμερα διακυβεύεται κάτι περισσότερο από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση των πραγμάτων που άπτεται της υπαρκτικής σύνθεσης ή συγκρότησης του κοινωνικού και εθνικού μας σχηματισμού. Εάν έκανε διαφορετική διαπίστωση, όπως έγινε σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους, τότε το πρωταρχικό αίτημα της κοινωνίας και της πατρίδας θα οδηγούσε ασφαλώς σε συνεργατικές συμπεριφορές.»  Με άλλα λόγια, καταλογίζει στο ΚΚΕ, ότι δεν κάνει τις ίδιες με τον ΣΥΡΙΖΑ αναλύσεις και εκτιμήσεις για την ελληνική καπιταλιστική κοινωνία, την κρίση, την έξοδο απ’ αυτή, κλπ, κλπ, θεωρώντας (αυθαίρετα και χωρίς την παραμικρή τεκμηρίωση και επιχειρηματολογία), ότι οι δεύτερες είναι σωστές και υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα και την προοδευτική εξέλιξη των πραγμάτων.
Ποια είναι η πραγματικότητα; Στην ταξική κοινωνία μας και, μάλιστα, στις σημερινές συνθήκες της βαθιάς κρίσης, κ.λπ., το διακύβευμα δεν είναι το ίδιο για την αστική και την εργατική τάξη της χώρας. Για την πρώτη, βρίσκεται στο φόρτωμα των βαρών της κρίσης στους εργαζόμενους, στη διαμόρφωση όρων και προϋποθέσεων  επανόδου στην ανάπτυξη ανταγωνιστικών κερδών (φτήνεμα μεροκάματων και μισθών, αντιδραστικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, ιδιωτικοποιήσεις, κ.λπ.), στην παραπέρα ενσωμάτωση της χώρας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ή χωρίς αλλαγές συμμάχων και εταίρων, κλπ, και πρωτίστως, στη διαιώνιση του σάπιου και ξεπερασμένου ιστορικά καπιταλιστικού συστήματος και στη διατήρηση της εξουσίας της, με την εργατική τάξη και το λαό εγκλωβισμένο και υποταγμένο. Είτε με μείγμα πολιτικής Μέρκελ, είτε με μείγμα Μόντι, Ολάντ ή Ομπάμα. Είτε με την κεντροδεξιά, είτε με την κεντροαριστερά. Είτε με τη λεγόμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική, είτε με την όποια σοσιαλδημοκρατική εκδοχή της πρώτης, όπως έχει αποδείξει η πράξη των τελευταίων δεκαετιών σε όλες τις  χώρες της Ευρώπης που ανέλαβε την κυβέρνηση η «αριστερά της ευθύνης».
Για την εργατική τάξη, το διακύβευμα βρίσκεται στην αποφασιστική απόκρουση της αντιλαϊκής επίθεσης, στη διεκδίκηση και κατάκτηση των όποιων βελτιώσεων, στον απεγκλωβισμό από κάθε λογής ψευτοδιλήμματα και ιδεολογήματα και την ολόπλευρη ταξική χειραφέτησή της,  στην ανατροπή του καπιταλισμού και της αστικής εξουσίας, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και την εργατική-λαϊκή εξουσία, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας.
Τα διακυβεύματα δεν είναι απλώς διαφορετικά. Είναι ριζικά αντίθετα και ασυμβίβαστα. Γεγονός, που γίνεται ολοφάνερο, ακόμη και στην καθημερινή πραγματικότητα, στους χώρους δουλειάς και τις ατέλειωτες ουρές των ανέργων. Εκεί που καθημερινά αγριοκοιτάζονται και γρονθοκοπούνται τα καπιταλιστικά κέρδη, με τα μεροκάματα και τους μισθούς, η ανταγωνιστικότητα και η κινεζοποίηση των σχέσεων εργασίας με τις ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και αμοιβής, ο υπερσυσσωρευμένος πλούτος με την επεκτεινόμενη και αυξανόμενη συνεχώς φτώχεια και μιζέρια.
Το ΚΚΕ τάσσεται με το διακύβευμα της εργατικής τάξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί -υποτίθεται- να τα παντρέψει, να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Σε τελευταία ανάλυση,  υπηρετεί το διακύβευμα της αστικής τάξης. Και για να κάνει το εγχείρημά του λιγότερο αποκρουστικό, το ντύνει με την φορεσιά της αποτροπής «κινδύνων ύπαρξης του κοινωνικού και εθνικού μας σχηματισμού». Στην πραγματικότητα, εκφράζει τον φόβο του στο ενδεχόμενο δημιουργίας συνθηκών αποσταθεροποίησης του συστήματος και μαζικής αμφισβήτησης του από τα λαϊκά στρώματα.
Όσο για τις άλλες «κρίσιμες ιστορικές περιόδους», τις οποίες υπαινίσσεται ο Αλ. Μητρόπουλος, ας μην ανησυχεί. Το ΚΚΕ έχει βγάλει τα συμπεράσματά του. Έχει διδαχτεί και διδάσκεται καθημερινά, τόσο από την ηρωική δράση των κομμουνιστών εκείνων των εποχών, όσο και από τις όποιες ελλείψεις και λάθη, πρώτα και κύρια, στα ζητήματα στρατηγικής.
Δεύτερον: Ο αρθρογράφος ισχυρίζεται, ότι η σημερινή στάση του ΚΚΕ είναι άκρως αντιφατική, εκτιμώντας (πάλι αυθαίρετα και χωρίς την παραμικρή τεκμηρίωση), ότι στις σημερινές συνθήκες, η πολιτική και τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μόνος δρόμος για την προστασία των όποιων λαϊκών κατακτήσεων. Γράφει συγκεκριμένα: «Έτσι, έχουμε την πρωτόγνωρη αντίφαση, αφενός μεν να επαληθεύεται (σ.σ. Το ΚΚΕ) σε όλα τα κεντρικά ιδεολογικά ζητήματα (ιστορική και κοινωνική υστεροφημία), αφετέρου δε να έχει καταστραφεί η κοινωνία και οι κατακτήσεις του λαού, στις οποίες πρωτοστάτησε».
Ας αφήσουμε το γεγονός, πως ο ισχυρισμός αυτός επιχειρεί (εμμέσως πλην σαφώς) να φορτώσει το ΚΚΕ με ευθύνες για τις όποιες καταστροφές της κοινωνίας και αφαίρεση λαϊκών κατακτήσεων. Ας δούμε την ουσία του ισχυρισμού.
1. Η υπεράσπιση των όποιων μέχρι σήμερα λαϊκών κατακτήσεων γίνεται στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους του αγώνα. Με άλλα λόγια, εξαρτάται από το επίπεδο της ταξικής πάλης. Ο βαθμός επιτυχίας εξαρτάται, πρώτα και κύρια, από την ταξική συσπείρωση, ενότητα και μαχητικότητα της εργατικής τάξης, από τον απεγκλωβισμό τους από κάθε λογής ρεφορμιστικές αυταπάτες και ιδεολογήματα, από την  όποια κινδυνολογία και τρομοκρατία. Από την κατανόηση του πραγματικού χαρακτήρα και περιεχόμενου της κρίσης, των βαθύτερων αιτιών της, αλλά και της μόνης, προς όφελος της εργατικής τάξης, διεξόδου.
Όλοι γνωρίζουν, πλέον, τι λέει και τι κάνει το ΠΑΜΕ και οι κομμουνιστές που παλεύουν στις γραμμές του, για όλα τα προηγούμενα. Όπως γνωρίζουν και τι κάνουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, τις περισσότερες φορές αντάμα με τους ρεφορμιστές, τους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές. Τα σχόλια περιττεύουν.
2. Η πολιτική και τακτική του ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο, παρά εγγυάται την προστασία των σημερινών λαϊκών κατακτήσεων. Πάμπολλες είναι οι αποδείξεις γι’ αυτό. Π.χ. η προαναφερόμενη πρακτική του στο εργατικό κίνημα. Η εγκατάλειψη θέσεων και συνθημάτων, που αποτελούσαν τη σημαία του, μέχρι τις τελευταίες εκλογές και η συνεχιζόμενη μεταμόρφωσή του σε μια εκδοχή σύγχρονου ΠΑΣΟΚ, κλπ.
Άλλωστε, ο κίνδυνος για τις όποιες λαϊκές κατακτήσεις έχουν απομείνει, προέρχεται από όλα όσα αναφέρονται παραπάνω, ως διακύβευμα της αστικής τάξης. Με άλλα λόγια, ο κίνδυνος ταυτίζεται με τις αντικειμενικές ανάγκες και συμφέροντα   των κεφαλαιοκρατών, τον σύγχρονο καπιταλισμό και την κρίση του, τους αντικειμενικούς νόμους λειτουργίας και εξέλιξής του. Ολ’ αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ είτε τα κρύβει, είτε αδυνατεί να τα καταλάβει. Και όχι μόνο. Λέει στους εργαζόμενους και το λαό, ότι αρκεί να αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση και να αναλάβει στη θέση της μια αριστερή, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και όλα θα ταχτοποιηθούν. Όλοι θα μείνουν ικανοποιημένοι, εργάτες και κεφαλαιοκράτες. Και βέβαια, μαζί τους, η ανταγωνιστικότητα, η προσέλκυση επενδυτών, οι πολυεθνικές που καραδοκούν για να τοποθετήσουν κερδοφόρα τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαιά τους, κλπ, κλπ…
3. Ουσιαστικά, ο Αλ. Μητρόπουλος καλεί το ΚΚΕ να εγκαταλείψει τις θέσεις του σε όλα «τα κεντρικά ιδεολογικά ζητήματα», παρ’ ότι -όπως παραδέχεται- έχουν δικαιωθεί, για να μην υπάρξει χάος και καταστροφή. Σε τελευταία ανάλυση, έχουμε μια εκδοχή του επαναλαμβανόμενου τους τελευταίους αιώνες διλήμματος, που έβαζαν και βάζουν οι κάθε λογής ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις μπροστά στην εργατική τάξη και τους κομμουνιστές: Επανάσταση ή μεταρρύθμιση, μαζί με μια δόση κινδυνολογίας. Με μια διαφορά. Παλιότερα, η έννοια της μεταρρύθμισης περιείχε κάποιες βελτιώσεις των όρων εργασίας και ζωής της εργατικής τάξης, ώστε να τσιμπήσει η τελευταία το δόλωμα και να ξεχάσει προς στιγμή την ταξική πάλη και τον ιστορικό της ρόλο. Σήμερα, η έννοια της μεταρρύθμισης είναι ένα αδειανό πουκάμισο. Όχι, τυχαία βέβαια. Αποτελεί συνέπεια του σύγχρονου καπιταλισμού, του βαθμού της αντιδραστικότητας και του σαπίσματός του. Ενός καπιταλισμού, που μόνο χειρότερος μπορεί να γίνει. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και απόδειξη του βαθμού ωρίμανσης των αντικειμενικών συνθηκών και της επιτακτικής ανάγκης για την ανατροπή και το ξεπέρασμά του.
Τρίτον: Ο αρθρογράφος δεν αποφεύγει τα γνωστά και χιλιοειπωμένα, περί μοναχικού δρόμου του ΚΚΕ. Αυτό είναι και το μοναδικό «επιχείρημά» του για την πολιτική του ΚΚΕ. «Ξεχνώντας», βέβαια, ότι η πολιτική της Λαϊκής Συμμαχίας και Εξουσίας αναφέρεται στη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, πρώτα και κύρια, στην εργατική τάξη, τη βασική κινητήρια δύναμη. Από την άλλη, κάνει φανερή  μια ακόμη, κρίσιμη και σοβαρή διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕ. Ο πρώτος πολιτεύεται με βάση την αστική λογική της ανάθεσης. Ζητά την ψήφο και την ανάδειξή του στην κυβέρνηση, για να διαχειρισθεί τις υποθέσεις του λαού. Τα όσα λέει, περί λαϊκής συμμετοχής, έχουν ως αναντικατάστατη προϋπόθεση τη στράτευση του λαού στη δική του πολιτική. Θυμίζουν τα περί «συμμετοχικής δημοκρατίας» του Γ. Παπανδρέου. Το ΚΚΕ αγωνίζεται και παλεύει για να κάνει την εργατική τάξη και το λαό πραγματικό και μοναδικό αφεντικό του τόπου. Ιδιοκτήτη και διαχειριστή της εξουσίας, των επιχειρήσεων, της ανάπτυξης, της παραγωγής και διανομής του πλούτου, όλων όσα υπάρχουν σ’ αυτή τη χώρα.

 

 

από     902.gr

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Οι εργάτες μπορούν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί

Posted by redship στο 2 Δεκεμβρίου , 2012

«7:12 μ.μ. Σύνθημα από τη συνδιάσκεψη: Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά!». Αυτό αναμεταδίδει το «left.gr» από  το ΣΕΦ, όπου συνεχίζεται η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Καταλαβαίνουμε την ανάγκη τους να κλέψουν από τη «δόξα» του ταξικού κινήματος και του ΚΚΕ, για  να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων για τη στρατηγική τους, που οδηγεί το λαό στο λάκκο από άλλο δρόμο. Στην ουσία του πράγματος: Ο εργάτης μπορεί χωρίς αφεντικά, αλλά δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό το πρόγραμμα και οι διακηρύξεις του είναι γεμάτα από υποσχέσεις για περισσότερο χρήμα στους καπιταλιστές και στήριξη από το κράτος για να κάνουν επενδύσεις και να έρθει ανάπτυξη, που στον καπιταλισμό προϋποθέτει τσάκισμα των εργαζομένων και των δικαιωμάτων του. Κι αν η σημερινή κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να έχει το αφεντικό φτηνότερους εργάτες που θα γυρνάνε τα γρανάζια, ο ΣΥΡΙΖΑ ορέγεται την ώρα που θα ρίξει το δικό του «λαδάκι» στην καπιταλιστική μηχανή, για να δουλέψει καλύτερα. Όλα τα υπόλοιπα, είναι για να γελάνε και οι πέτρες…

 

 

από  902.gr

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Η … αξιοπρεπής χούντα

Posted by redship στο 2 Δεκεμβρίου , 2012

Μας πήρε και μας σήκωσε η τρέχουσα γλώσσα των επαναλαμβανόμενων, σα ρετάρισμα πολυβόλου ακούγονται πλέον, όρων όπως η …αξιοπρέπεια. Την πιπιλίζουν όλοι οι κυρίαρχοι δημοσιολογούντες και κατέχοντες τη δυνατότητα να παίρνουν αποφάσεις εξουσίας. Η χώρα πρέπει να έχει αξιοπρέπεια. Η διαδήλωση, αξιοπρέπεια. Η φτώχεια, αξιοπρέπεια. Κάτι εμετικές εκλύσεις θαυμασμού εκτοξεύονται για τους «καθώς πρέπει» καλοντυμένους της διπλανής πόρτας, που έμειναν ξαφνικά στον άσσο και βγαίνουν νύχτα στους σκουπιδοτενεκέδες από ντροπή και δεν κοιτάνε κατάματα την κάμερα όταν ο ρεπόρτερ ρωτάει το θεϊκό, πώς αισθάνεστε τώρα που είστε φτωχός. Το πράμα ξέφυγε. Και τώρα πρέπει να υπάρχει αξιοπρέπεια ή να λογίζεται ως αξιοπρέπεια, ότι το παιδί που λιποθυμάει απ’ την πείνα στο σχολείο, το κάνει σιωπηλά και ήρεμα στο τέλος της μέρας χωρίς να ενοχλήσει το μάθημα…

Είναι αξιοπρεπής κάθε δήλωση και πράξη που δεν έχει σεξουαλικό περιεχόμενο ή σπόντα κι αποφεύγει το ρήμα γαμάω-ώ, συνηρημένο ή ασυναίρετο και κινήσεις του φραπέ στα μούτρα του οργάνου της τάξεως συνοδευόμενες από το ρήμα παίζω… Το πράγμα ξέφυγε. Θεωρείται αξιοπρεπής τίτλος η δήλωση «τους κάψανε για πλάκα» κι άλλα τέτοια ευφάνταστα της διάχυτης ανοχής απέναντι σε όντα αυτοανακηρυχθέντα σε μικροδικτάτορες της λευκής φυλής με τα πίσσα σκοτάδια μυαλά.

Πάνε δυο χρόνια και παραπάνω που έγραφα εδώ για τη λέξη – παγίδα, τη διαβόητη συναίνεση. Υστερα ήρθε ο πατριωτισμός, που κατά Στουρνάρα δε διακρίνεται σε αποθεματικά ταμείων και κέρδη τραπεζών ως προς το κόστος. Τώρα μας προκύπτει άλλο εργαλείο. Εύπεπτο, κατανοητό, ευρέως αποδεκτό ως μάσκα της βίας, το τέλειο υποκατάστατο του «λάιφ στάιλ». Αξιοπρέπεια. Είναι το κλειδί της επιβολής μέτρων, μεθόδων και πρακτικών χειραγώγησης μαζικών και ατομικών αντιδράσεων στη φρίκη των ημερών. Δίνεται ως εντολή. Ως αντάλλαγμα. Ως πολιτικό επιχείρημα. Προπάντων όμως ως άλλοθι. Εξαθλιωμένος ο κατώτατος μισθός και θεσμοθετημένος. Αλλά… εξασφαλίζει αξιοπρέπεια έναντι της ανεργίας. Αδυνατείς να πληρώσεις ληστρική εφορία. Ναι, αλλά σώζεις την αξιοπρέπειά σου με 36 ή 48 δόσεις και τ’ αφεντικό μειδιά. Η ιδεολογική κωλοτούμπα δεν έχει αξιοπρέπεια. Η ιδεολογική κυβίστηση έχει. Ποιος αστός μπορεί να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του άμα καταδικάζει τις ναζιστικές βιαιότητες της καθημερινότητας, άμα ξεχνάει να βάλει στη φράση και κάτι από κόκκινο ολοκληρωτισμό.
Μ’ αυτά και με κείνα πάει η λέξη στο σκουπιδοτενεκέ της υποκριτικής έκπληξης όταν αποκαλύπτεται πως ο παιδεραστής ήταν στρατιωτικός, εκπαιδευτικός, κλπ. καθ’ όλα αξιοπρεπής κύριος της διπλανής πόρτας κι ο ληστοφονιάς Ελληνας κι όχι Αλβανός, αλλά σαν τέτοιος έμοιαζε στον αξιοπρεπή αυτόπτη μάρτυρα. Ωρες ώρες έχεις την εντύπωση πως το κοκτέιλ των τριών καμπαλέρος της επιθανάτιας μνημονοθεραπείας που λέγεται κυβέρνηση, έχει δώσει στους εκπροσώπους του ένα γλωσσάρι, όπως λέμε ένα στυλιάρι, για να πατάνε αφόρτιστες από πολιτικό περιεχόμενο λέξεις στα κεφάλια μας, την ώρα που πέφτει σύννεφο το βίαιο μπουνίδι των ταξικών πρέπει. Η αξία των πρέπει υπολογίζεται και τιμολογείται από το κεφάλαιο με λογιστική αξιοπρέπεια. Ο λαός για να είναι αξιοπρεπής χρειάζεται μόνο να σιωπά και να διατηρεί καθαρό και λαδωμένο το φτωχόμετρό του. Το φραστικό ξεβράκωμα της σοσιαλμιντιακής ελευθεριότητας δεν είναι βέβαια η αποτελεσματική αριστερή απάντηση στη φασιστική πλημμυρίδα σχολιάκηδων και αποψάκηδων. Που πνίγει τα αίτια της κρίσης στραγγαλίζοντας το ρήμα κρίνω, συστατικό και εργαλείο όχι μόνον της σκέψης, αλλά κυρίως της ελεύθερης σκέψης. Μάλλον νομιμοποιεί μπούληδες και τραμπουκόφατσες με ονοματεπώνυμο ή ψευδώνυμο. Μεταφέρει ομογενοποιημένα την πολιτική αντιπαράθεση απ’ το δρόμο στην ηλεκρονική πίστα του επικοινωνιακού φαίνεσθαι. Κι εν τέλει, αφήνει την άρχουσα τάξη πραγματικά στην ησυχία της. Αξιοπρεπώς αραχτή. Αξιοπρεπώς κινητική εναντίον όλων, να κάααααθεται και ν’ απολαμβάνει τη διαμάχη μεταξύ αυτών που το λένε «πουλί» κι αυτών που το λένε «φοίνικα»… Και χούντα και αξιοπρεπής.

 

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Λυκουρέντζος

Posted by redship στο 1 Δεκεμβρίου , 2012

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Μια μετανάστρια απ’ την Αλβανία κοντά στα 55 χρόνια που είχε λήξει η βίζα της πήγε στο Νοσοκομείο Κορίνθου. Από εκεί την έστειλαν στο νοσοκομείο «Μεταξά» όπου νοσηλεύτηκε ως καρκινοπαθής βαριάς μορφής. Στις 13/11/2012 η ασθενής χρειάστηκε επέμβαση από ορθοπαιδικό και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Αγιοι Ανάργυροι». Οι γιατροί τη χειρούργησαν κανονικά. Οι συγγενείς κατέβαλαν 2.000 ευρώ έναντι του συνολικού κόστους της επέμβασης στους «Αγίους Αναργύρους».

Ο Διοικητής των «Αγίων Αναργύρων» Δήμος Μπαρτσώκας, όταν διαπίστωσε ότι η μετανάστρια δεν είχε τα απαραίτητα νομιμοποιητικά χαρτιά, έστειλε έγγραφο στην Ασφάλεια Κηφισιάς, στο οποίο ανέφερε ότι η «ασθενής βρίσκεται παράνομα στη χώρα», ότι στις «30.11.2012 θα διακομισθεί ξανά στο «Μεταξά» για να συνεχίσει τη θεραπεία» και κατέληγε: «Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας».

Η αστυνομία έστειλε τρεις αστυνομικούς για να… φρουρήσουν την εγχειρισμένη καρκινοπαθή. Ξεσηκώθηκαν οι εργαζόμενοι του ΠΑΜΕ στο νοσοκομείο και η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας έβγαλε ανακοίνωση καταγγελίας.

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, εκείνη ακριβώς την ώρα, ο υπουργός Υγείας ήταν παρών σε συνέντευξη Τύπου για τη νευροχειρουργική κλινική του «Ευαγγελισμού». Μιλώντας, αναφέρθηκε, μεταξύ των άλλων, στον… ιατρικό τουρισμό, αρνούμενος, όμως, να απαντήσει σε ερωτήσεις των υγειονομικών συντακτών. Μάλιστα, όταν ο συντάκτης του «Ρ» τού έθεσε το θέμα, αν θα κάνει ιατρικό τουρισμό με τη συμμετοχή της αστυνομίας να φρουρεί τους «εγκληματίες» καρκινοπαθείς μετανάστες, απάντησε: «Δεν θα με παρασύρετε να σας απαντήσω».

Υπουργός Υγείας είναι ο Αντρέας Λυκουρέντζος. Πριν γίνει υπουργός Υγείας, αυτός ο ανθρωπιστής, ήταν γραμματέας της ΝΔ. Του κόμματος του Σαμαρά. Του ιδίου που προεκλογικά, αναφερόμενος στο μεταναστευτικό, ύψωσε τα φλάμπουρα της «επανακατάληψης των πόλεών μας». Προφανώς, οι «εισβολείς» μετανάστες, ανάμεσά τους οι καρκινοπαθείς και εγχειρισμένοι μετανάστες, βρήκαν το μάστορά τους…

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »