καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουνίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Εγγραφή

Αρχείο Συγγραφέων

Aπολογισμός.(21/01/12)

Posted by redship11 στο 22 Ιανουαρίου , 2012

 

Κλείνουμε σχεδόν δύο χρόνια μνημόνιο και οι απολογισμοί έχουν αρχίσει. Σε έναν τέτοιο θα σταθούμε. Έχει να κάνει με τα περίφημα εργασιακά. Διαβάζοντας τον  θα συνειδητοποιήσετε ότι όπως όλα στη ζωή, έτσι και τα εργασιακά είναι ατμός…

Μέσα στο 2011 αυξήθηκαν κατά 631% οι συμβάσεις  για εκ περιτροπής απασχόληση. Έχει μια αξία να αναφέρουμε ότι η αύξηση αυτή έγινε με μονομερή απόφαση του εργοδότη!

Το τελευταίο τετράμηνο του 2011, υπογράφηκαν 52 επιχειρησιακές συμβάσεις που προβλέπουν μειώσεις μισθών από 10% έως 42%!!!
Άλλες 1727 επιχειρήσεις προχώρησαν σε μειώσεις μισθών…
Οι συμβάσεις που από πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε μερικής απασχόλησης αυξήθηκαν κατά 73%.
Και τέλος οι συμβάσεις που, από πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής απασχόληση (δουλειά μια δύο ή τριών ημερών), αυξήθηκαν κατά 193%!!!

Όπως καταλαβαίνετε το οικονομικό και εργασιακό αυτό θαύμα, συνέβη για να γίνει η χώρα πιο ανταγωνιστική. Με δεδομένο ότι δεν έγινε τόσο ανταγωνιστική όσο θα έπρεπε, ετοιμαστείτε για περισσότερο θαύμα…

Και όπως είναι φυσικό, ακόμη και αν η κρίση τελειώσει ή ολοκληρώσει τον κύκλο της, και η οικονομία αρχίσει να αναπτύσσεται, όλα τα μέτρα «εκσυγχρονισμού του εργασιακού περιβάλλοντος», όλα αυτά τα μέτρα που κάνουν το δικαίωμα της εργασίας, εφιάλτη και τον εργαζόμενο, λάστιχο, θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Για τον πολύ απλό λόγο, ότι σε άλλες χώρες υπήρχαν και πριν την κρίση. Και σε όσες δεν υπήρχαν χρησιμοποιήθηκε η κρίση ως αφορμή για να υπάρξουν.

Οι παπαγάλοι λένε ότι η κρίση θα τελειώσει και θα έρθει η ανάπτυξη. Το ίδιο λέει και ο Παπαδήμος, και μια ντουζίνα χαρτογιακάδες.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα  τελειώσει η κρίση  και αν θα έρθει η ανάπτυξη. Με κάποιο τρόπο αυτά θα συμβούν (μάλλον). Το ερώτημα είναι αν η ανάπτυξη που θα έρθει, όταν έρθει, θα είναι προς όφελος των πολλών ή των ακόμα πιο λίγων και πιο ισχυρών;

Με το εργασιακό περιβάλλον που ήδη έχει φτιαχτεί, η απάντηση είναι δεδομένη.
Εκτός… αν ένα τεράστιο ΕΚΤΟΣ, τους χαλάσει τα σχέδια.

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αποκαλυπτήρια της «μερικής απασχόλησης»

Posted by redship11 στο 22 Ιανουαρίου , 2012

Ψέμα είναι ότι η «μερική απασχόληση» είναι το διαβατήριο για μια κανονική δουλειά. Αντίθετα, όπως κάθε μορφή «ελαστικής εργασίας» δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες να αυξάνουν το περιθώριο του κέρδους, με την εκμετάλλευση της φθηνότερης εργατικής δύναμης. Στα συμπεράσματα αυτά καταλήγει κανείς διαβάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας του γερμανικού ιδρύματος κοινωνικών ερευνών Hans-Βockler, σχετικά με τα αποτελέσματα της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας τα τελευταία 9 χρόνια στη Γερμανία.

Η «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ» άρχισε το 2003 από την κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών – Πρασίνων υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ενα από τα χαρακτηριστικά της ήταν η απορρύθμιση της σταθερής εργασίας στο όνομα της «απασχόλησης» και της «ανταγωνιστικότητας». Ο θεσμός της «μίνι εργασίας» (minijobs) που καθιερώθηκε στο πλαίσιο εκείνης της μεταρρύθμισης εκθειάστηκε από πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες, όπως ο Νικολά Σαρκοζί, που επιχείρησε να επιβάλει ανάλογο μοντέλο στη Γαλλία.

Πρόκειται για δουλειές με αμοιβές που δεν ξεπερνούν τα 400 ευρώ μηνιαίως και οι οποίες μπορούν να υπάρχουν παράλληλα με ένα επίδομα κοινωνικής βοήθειας ή επιπλέον μια «παραδοσιακή» εργασία.

Αφού προηγήθηκαν η δραστική περικοπή των επιδομάτων ανεργίας και η σμίκρυνση του χρόνου επιδότησης των ανέργων, τα «minijobs» εμφανίστηκαν από τη γερμανική κυβέρνηση ως κίνητρο για τους ανέργους για να αναζητήσουν εργασία. Ηταν τότε που οι άνεργοι κατηγορήθηκαν ότι προτιμούν τη «θαλπωρή» του επιδόματος ανεργίας και… τεμπελιάζουν.

ΟΜΩΣ ΤΑ «MINIJOBS» έχουν το πλεονέκτημα για τους εργοδότες ότι είναι σχεδόν εντελώς απαλλαγμένα από δαπάνες Κοινωνικής Ασφάλισης. Ετσι, οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας δεν έχουν δικαίωμα για τη λήψη κανενός επιδόματος υγείας ή ανεργίας. Εκτός και αν έχουν οι ίδιοι τη δυνατότητα να πληρώσουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Κάτι που μοιάζει με ανέκδοτο αν υπολογίσουμε ότι οι μηνιαίες αποδοχές τους δεν ξεπερνούν τα 400 ευρώ.

Το ίδρυμα σημειώνει ότι σχεδόν το 90% αυτών των θέσεων εργασίας εντάσσεται στην κατηγορία των πολύ χαμηλόμισθων και υπογραμμίζει ότι μόνον για το 9% των 7,3 εκατομμυρίων ατόμων που τις καταλαμβάνουν λειτουργούν ως διαβατήριο για μια κανονική δουλειά.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΘΕΙ ότι η εργασία αυτού του τύπου είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στον κλάδο των ξενοδοχείων, της εστίασης, του λιανικού εμπορίου και των εταιρειών παροχής υπηρεσιών. Κατά μέσον όρο, ένας «μινιτζόμπερ» κερδίζει δύο φορές λιγότερα την ώρα από έναν πλήρως απασχολούμενο, υπογραμμίζουν οι ερευνητές του ιδρύματος. Υπολογίζεται ότι το 90% των «minijobers» εργάζονται για λιγότερα από 9,76 ευρώ μεικτά την ώρα στη δυτική Γερμανία και για λιγότερα από 7,03 ευρώ την ώρα στην ανατολική Γερμανία, ποσό που δεν επιτρέπει στον εργαζόμενο να ξεπεράσει το όριο της φτώχειας.

Posted in ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Σας παρακαλώ… »

Posted by redship11 στο 22 Ιανουαρίου , 2012

 
Τι ρίγη συγκίνησης απλώθηκαν στη δημόσια σκηνή – κοινοβούλιο! Τι πατριωτικό πάθος έβγαλε όλο το γέλιο το μαύρο που κρύβει ο οργισμένος άνεργος στο φυλλοκάρδι του! «Πρώτη φορά έχω ακούσει υπουργό Οικονομίας να παρακαλάει σπαρακτικά τους βουλευτές να σταθούν όλοι μαζί στο ύψος των περιστάσεων…», υπογραμμίζει με στόμφο ο τηλεπαρουσιαστής. Ο λόγος, βεβαίως, για τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος όντως εκλιπάρησε, χωρίς να απαλλαγεί ούτε λεπτό από το αλαζονικό επιτηδευμένο ύφος του παντογνώστη που απευθύνεται σε κατώτερης νοημοσύνης κοινό από έδρας μάλιστα. Τι ζητιάνεψε στα πλαίσια μιας καλοσχεδιασμένης πολιτικής της εικόνας του ο εκπεσών καθηγητής;

Στην πραγματικότητα απαίτησε τη λογιστική διανομή της ηθικής αυτουργίας στο έγκλημα κατά του λαού που συντελείται με ιδιαζόντως απεχθή τρόπο τα τελευταία δύο χρόνια. Στην ουσία ζήτησε να χαμηλώσουν τους ρητορικούς υποκριτικούς τόνους ψευδοαντιπολίτευσης οι συνεταίροι και συνένοχοι του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ. Θέλει αποδόμηση και μετάφραση αυτή η συμπεριφορά. Πριν παγιδευτούν πολίτες θεατές, άνθρωποι με φιλότιμο ή επαρκή αφέλεια, από το ιδιότυπο «σας παρακαλώ»…

Ας γυρίσουμε το ρολόι πίσω στα σκοτεινά μεσαιωνικά χρόνια, εκεί που πραγματικά δουλεύει εδώ και αρκετόν σύγχρονο καιρό. Μια μάζα εξαθλιωμένων εργαζομένων, δούλων στα χωράφια και τα σπίτια τα υποστατικά των αφεντάδων προσκαλείται σε δημόσια εκτέλεση. Δικαστές, παπάδες και δήμιοι επί σκηνής. Το πλήθος μουγγό και μουδιασμένο, πιο πολύ συμπονάει τους μελλοθάνατους παρά περιμένει το ψίχουλο που θα διανεμηθεί μετά το τέλος της τελετής. Κι ο ντελάλης του αφεντικού «παρακαλεί» με στεντόρεια φωνή το πόπολο να ζητωκραυγάσει την ώρα που θα τεντώνεται το σκοινί. «Παρακαλεί» να ξεχαστεί ποιος έδωσε τη διαταγή, ποιος εξέδωσε την ετυμηγορία, ποιος εκτέλεσε την ποινή και, κυρίως, ποια είναι τα θύματα κάτω απ’ τις κουκούλες με τη θηλιά περασμένη στο λαιμό. Γιατί το πλήθος δεν πρέπει να δει τον αδερφό και το γονιό, τη μάνα και το παιδί του, το φίλο και διπλανό του εργάτη να δολοφονείται.

Δεν είναι καινούριο το έργο. Είναι παμπάλαιο. Κουκούλες θυμίζω ότι σε όλες τις βάρβαρες εκτελέσεις, σ’ όλα τα θέατρα επίδειξης δύναμης των αρχόντων σε βάρος των λαών, φοράνε ταυτόχρονα και οι δήμιοι και τα θύματα. Οι μεν για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους συνεχώς κι απρόσκοπτα ζώντας ανενόχλητοι μέσα στις κοινωνίες.

Τα δε θύματα για να μη μένει το πρόσωπό τους στη μνήμη των θεατών ως προειδοποίηση ότι ο καθένας θα μπορούσε να αντικρίσει το θάνατο σ’ ένα ικρίωμα αν δεν παραμένει συμμορφούμενος κι απρόσωπος μέσα στο πλήθος των αδρανών θεατών… Το καπιταλιστικό θέατρο της βαρβαρότητας πάντα δανειζόταν απ’ το τσίρκο κουστούμια, στολές, γκριμάτσες και τελετουργικά τερτίπια, ακροβατισμούς και εξόφθαλμες αποκοτιές, ανθρώπους με ευλυγισία λάστιχου κι όλα όσα απαιτούνται για να κολάζεται το έγκλημα και να δικαιολογείται το επόμενο. Τα δε πυροτεχνήματα, τα προκαθορισμένα τυχαία «θαύματα» δε λείπουν από καμιά βάρβαρη εποχή. Ετσι την κρίσιμη στιγμή, που το ικρίωμα κινδυνεύει να γκρεμοτσακιστεί απ’ το βάρος των θυμάτων και τη βουή του οργισμένου πλήθους, σκάει η φανφάρα των συνοικιακών εκβιαστών και τοκογλύφων σε μια πόλη. Για να ξεχάσει για λίγο το πόπολο πως πληρώνει με φτώχεια κι εξευτελισμούς, με πείνα κι ανεργία, τους άλλους, τους μεγάλους τοκογλύφους, τους κερδοσκόπους και φονιάδες, εκείνα τα αφεντικά που αιώνες μετά, τους είπανε με τ’ όνομά τους οι εργάτες, μέχρι και τα παιδιά. Οι καπιταλιστές είναι που παρακαλάνε να μείνουν οι κουκούλες, οι μάσκες στη θέση τους κι έτσι δήμιοι και θύματα μαζί να συμμετέχουν στην τελετή που στο επίκαιρο ικρίωμα τη βάφτισαν «πατρίδα σε κρίση». Μπάχαλο την τελετή συναίνεσης.

Μπάχαλο και ματαίωση της ταξικής συναίνεσης που στέλνει στην κρεμάλα πάντα τον ίδιο «κοινωνικό εταίρο» άμα ξεχάσει ν’ αντιστέκεται. Γιατί το μόνο παρακαλώ είναι προς εκείνον τον ήλιο το νοητό κι εκείνη τη μυρσίνη τη δοξαστική που θυμιατίζει στο Αξιον Εστί ο ποιητής και ψάλλει: «Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου».

 

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ποιος, ποιον, ξανά

Posted by redship11 στο 21 Ιανουαρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Η συντονισμένη επίθεση στο ΚΚΕ που εκδηλώθηκε τις τελευταίες μέρες και θα συνεχιστεί με χτυπήματα και κάτω απ’ το τραπέζι, δεν ήταν τσίμπημα ψύλλου. Η αστική τάξη ξέρει τι θέλει να κάνει και ξέρει από ποιον θα το βρει. Ξέρει πως μόνο το ΚΚΕ αποκαλύπτει την πολιτική της και φροντίζει να οργανώνει η εργατική τάξη την πάλη της έτσι που να την ανατρέψει

Οι καπιταλιστές έχουν τσακίσει ήδη τους μισθούς, θέλουν κι άλλα. Τα «αντικίνητρα» και η «άρση εμποδίων» που αναφέρουν στα κείμενά τους, μεταφράζονται σε λάστιχο εργασιακές σχέσεις, σε εργάτες απόλυτα έρμαια των καπιταλιστών.

Το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου μετέχει στην επίθεση και γνωρίζει πως χαλκεύονται δεσμά διαρκείας. Γι’ αυτό και αγριεύει με τις αντιδράσεις χαρακτηρίζοντάς τες ανεπίτρεπτες.

Είναι συνένοχοι στη σφαγή, παρά τους ειδικούς εκλογικούς στόχους του καθενός. Γι’ αυτό και ενιαία απαντούν στις εργατικές κινητοποιήσεις γνωρίζοντας πως και μετά τις εκλογές τον ίδιο αντίπαλο θα έχουν.

Στην επίθεσή τους που εκφράζεται πριν απ’ όλα μέσα στους χώρους δουλειάς, ξεχωριστό ρόλο έχει ο αστικός Τύπος. Ενα από τα πρώτα βιολιά του συγκροτήματος Λαμπράκη ανάλαβε χτες να εξηγήσει πως είναι βία ανεπίτρεπτη οι εργατικές κινητοποιήσεις κι ότι το ΚΚΕ δεν έχει καταλάβει σε ποιο κόσμο ζει. Ας του δείξουμε τι είναι βία…

Βία είναι το πάγωμα των μισθών που ΓΣΕΕ και ΣΕΒ είχαν στο τραπέζι του διαλόγου την ώρα που τους χάλασε την σούπα το ΠΑΜΕ.

Βία είναι η ανεργία στην οποία στέλνουν κατά χιλιάδες πια τους εργαζόμενους.

Βία είναι η καταδίκη σε ασιτία στην οποία οδηγούνται χιλιάδες και χιλιάδες συνταξιούχων με τα σχέδια για νέο πετσόκομμα των συντάξεων. Βία είναι και η ασιτία στην οποία καταδικάζονται στους παιδικούς σταθμούς τα εγγόνια εργατών που έφτυσαν αίμα για να υπάρχουν παιδικοί σταθμοί.

Βία είναι το ξεκλήρισμα του αγρότη και όχι η οργή του που τον βγάζει και πάλι στο δρόμο.

Βία είναι το πέταγμα του μικροεπαγγελματοβιοτέχνη απ’ την παραγωγή.

Αυτή τη βία κρύβουν μιλώντας για την «έλλειψη καλών τρόπων» από τους συνδικαλιστές των ταξικών συνδικάτων και τους κομμουνιστές που στηρίζουν τις κινητοποιήσεις.

Καθώς, όμως, ο φόβος φυλάει τα έρμα, συνεχίζουν και τις κωλοτούμπες.

– «δεν θα κοπεί ο 13ος μισθός», απλά θα παγώσουν όλοι οι μισθοί.

– «δεν θα κοπούν οι επικουρικές συντάξεις», απλά θα εφαρμοστεί ο νόμος που προβλέπει ότι θα πρέπει να είναι το 20% του συντάξιμου μισθού, το οποίο μάλιστα ο Κουτρουμάνης χαρακτήρισε «ένα καλό επίπεδο».

Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι ικανά να κάνουν και τις πέτρες να σηκωθούν. Αυτό πάνε να προλάβουν οι αστοί.

Θέλουν τους εργάτες να πάνε άκλαφτοι. Τους θέλουν υποταγμένους στη ΓΣΕΕ, να «διαλέγονται» με το αφεντικό με τι σχοινί θα κρεμαστούν.

Οι αντιδράσεις για την κινητοποίηση του ΠΑΜΕ δεν αφορούν μόνο τη μορφή. Αφορούν το περιεχόμενο που επιβάλλει και τη μορφή. Αφορά στο γεγονός ότι το ΠΑΜΕ δε λέει απλά όχι στο διάλογο της απάτης, αλλά οργανώνει την πάλη των εργατών έτσι που να διεκδικήσουν τα σύγχρονα δικαιώματά τους κάνοντας καθαρό ότι αυτά μπορούν να ικανοποιηθούν φεύγοντας από τη μέση οι καπιταλιστές.

Η αστική τάξη και ο Τύπος της διαβάζουν τις διεργασίες στις λαϊκές συνειδήσεις. Μετράνε την απήχηση που έχει το σύνθημα «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά, χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά».

Ξέρουν πως ο παρασιτικός ρόλος τους κάποια στιγμή σταματά να γίνεται ανεκτός. Κάποια στιγμή οι εργάτες είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τους καπιταλιστές με όρους «ο θάνατός σας, η ζωή μας», αντιστρέφοντας δηλαδή τη σημερινή φορά των πραγμάτων.

Κι αυτό προσπαθούν να προλάβουν.

Γι’ αυτό οι ύμνοι στη συναίνεση. Γι’ αυτό ξανά και ξανά γράφουν πόσο σημαντικό είναι τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης να πάνε μαζί ως το τέλος.

Εχουν αρχίσει έναν πόλεμο που δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς την πλήρη υποταγή του αντίπαλου.

Ακριβώς αυτό ισχύει και για τους εργάτες. Δεν μπορούν να τελειώσουν τον πόλεμο χωρίς να τελειώσουν τον αντίπαλο.

Εδώ είμαστε: στη συγκέντρωση δυνάμεων για τέτοιο πόλεμο. Ενάντια στα μονοπώλια, την εξουσία τους, την ιδιοκτησία τους.

Για να τους τελειώσουμε πριν μας τελειώσουν.

Posted in ρήξη και ανατροπή, στα ρουθούνια τους, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Με σάρκα και οστά

Posted by redship11 στο 20 Νοεμβρίου , 2011

Εκλεισε μια δεκαετία και μπήκαμε στη δεύτερη του 21ου αιώνα. Η τεχνολογία που εξαφάνισε τις αποστάσεις και σμίκρυνε τα χάσματα πληροφόρησης, προχώρησε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς στο μισό πληθυσμό της Γης, ο οποίος κατέχει τη χρηστική τεχνογνωσία των μέσων αλλά όχι και τα μέσα αυτά καθαυτά. Ο σύγχρονος καπιταλισμός, ειδικά στις πρωτοποριακές επιστημονικώς και τεχνολογικά εξελιγμένες χώρες της Δύσης και της Ανατολής, απ’ τις ΗΠΑ ως την Ιαπωνία και την Ταϊβάν, φούσκωσε τα κέρδη του «αφύσικα», υπερτιμολογώντας και κεφαλαιοποιώντας άυλες αξίες όπως ο κίνδυνος, το προσδόκιμο ζωής, η ασφάλιση κερδών, η μακροχρόνια σπέκουλα επιπτώσεων φυσικών καταστροφών, οι καταναλωτικές τάσεις των μαζών με βάση προγράμματα δημιουργίας τους κι άλλα τέτοια… Η οικονομία, θεμέλιο κι εργαλείο πολιτικής εξελίχθηκε σε ένα προνομιακό πεδίο εκπαίδευσης και δράσης ενός προσεκτικά επιλεγμένου ιερατείου, μιας αυλικής του κεφαλαίου, κυρίως του χρηματοπιστωτικού, ασφυκτικά ολιγάριθμης μειοψηφίας, μιας δημιουργικής, ως προς τη διαχείριση, δράκας επαϊόντων, που διαμορφώνει, θεσμοθετεί, δρα κι εντέλει ασκεί πολιτική.
Αυτή η πολιτική, καθόλου αφορούσα πολίτες, διατυμπανίζεται ως αλληλεπιδραστικά παγκόσμια, υπεράνω των γνωστών και δοκιμασμένων ιδεολογικών, κομματικών ή και εθνοκρατικών σχημάτων και δομών. Οι αγορές, θεοκρατικώς μεγεθυμένες, έχουν περιβληθεί το μεταφυσικό ένδυμα της παντοδυναμίας, της ανωνυμίας, της γιγαντιαίας ικανότητας ενός Γκιούλιβερ να καταστρέφει ή να σώζει κατά το δοκούν αναρίθμητους λιλιπούτειους πρώην πολίτες του σύγχρονου κόσμου. Οι λαοί έγιναν target group, δηλαδή ομάδες – στόχοι, επί των οποίων ασκείται η καπιταλιστική «υπερπολιτική» ωσάν αποκεφαλιστικό σερφάρισμα στο διαδίκτυο. Οι πραγματικές ανάγκες των πραγματικών μαζών, των πραγματικών ανθρώπων, μετατρέπονται άμεσα σε λάφυρα όπως ζήσαμε πρόσφατα με την «αραβική άνοιξη» και τον ευρωπαϊκό «χειμώνα». Ετσι κρύφτηκαν κι ως ένα βαθμό αποκρύβονται και μασκάρονται σύγχρονες γενοκτονίες, εξοντώσεις πληθυσμών και πολιτισμών απενοχοποιούνται και ιστοριογράφονται κατά τα συμφέροντα των αγορών. Πανάρχαιος ιμπεριαλισμός με σύγχρονα μέσα. Ο τρόμος ως όπλο επιβολής έχει στόχο το λαό. Ως πραγματικό άθροισμα υποκειμένων με σάρκα και οστά αλλά και ως ιστορικό συλλογικό υποκείμενο όταν δρα προς κάλυψη των βασικών του αναγκών, που όμως, ούτε στις πιο βάρβαρες εποχές δεν περιορίστηκαν στο «μαμ, κακά και νάνι».
Ετσι, η συζήτηση για την κρίση την καπιταλιστική στη Δύση και τον κόσμο, στην Ευρώπη, ήδη παίρνει το χαρακτήρα της παραχώρησης από την πλειοψηφία των εργαζομένων στη μειοψηφία των κλειδοκρατόρων των αγορών, του δικαιώματος του λαού να σκέφτεται, να οργανώνεται και να δρα ως λαός. Οι χώρες μετατρέπονται σε χώρο, με τις αγορές να διαφεντεύουν και να τιμολογούν και τη σάρκα και τα οστά των κατά τα άλλα res – αντικειμένων δούλων και όχι πολιτών. Η καταστολή θα ενταθεί. Η …μετα-δημοκρατία θα βασίζεται σε κοινωνικά υποσύνολα ή ακόμη και προεπιλεγμένα άτομα που θα προαποφασίζουν και θα εκτελούν προγράμματα παραγωγής συλλογής κι εκμετάλλευσης του πλούτου, ταυτίζοντας το ταξικό με το δημόσιο, το εθνικό, το…γενικό καλό των δούλων. Η κάθε λογής κάλπη θα στήνεται σε χρόνο, τόπο και με ερωτήματα που θα εξασφαλίζουν το επιθυμητό αποτέλεσμα για την κυρίαρχη τάξη εξουσίας. Η λαϊκίστικη μιντιακή προπαγάνδα των τελευταίων δύο δεκαετιών θα πάρει την παραλυτική μορφή του δήθεν πολιτικού διαλόγου, του οποίου όμως το περιεχόμενο ήδη προκαθορίζεται από την ελίτ των ιδεολογικών μεταπρατών του ευρωνατοϊκού συνονθυλεύματος κι όχι απ’ τις ανάγκες των λαών. Αλλωστε, δεν μπήγεις το μαχαίρι στο κόκαλο τόσο εύκολα και συχνά παρά μόνον αν δεν είναι το δικό σου…

Θέλει προσοχή αυτή η διαλεκτική καταιγίδα. Μπορεί να πείσει κοινωνικά στρώματα όσο πείθει ένα παυσίπονο σε ώρα παρατεταμένου πόνου. Κι έτσι κανείς δε θα διανοηθεί να ανοίξει μια συζήτηση, γιατί φέτος τα μαύρα σκυλιά δεν κατέστρεψαν το…Πολυτεχνείο… Μαντρωμένα στην ισχυρή συναίνεση, γάβγισαν απλώς περί όγκου του ΠΑΜΕ και τέρμα. Οποιος θαρρεί ότι η αντίσταση είναι για το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων κλείνει απλώς ραντεβού με το λαό στο γραφείο του. Κι εκεί οι λαοί δε χωράνε…

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »