καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουλίου 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Εγγραφή

Archive for Ιουλίου 2011

Η ταρίφα της απελευθέρωσης

Posted by redship στο 31 Ιουλίου , 2011

Το συμφέρον των αυτοαπασχολούμενων και των εργαζομένων στη μεταφορά ταυτίζεται με τις λαϊκές ανάγκες για ενιαίο αποκλειστικά δημόσιο φορέα συγκοινωνιών, όπου θα εντάσσεται και το ταξί ως συμπληρωματικό μέσο

Το έχει, φαίνεται, «τάμα» η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, να «περιποιείται» και από έναν κλάδο των αυτοαπασχολούμενων στις μεταφορές. Πέρσι οι φορτηγατζήδες, φέτος οι ταξιτζήδες. Στην περίπτωση του ταξί, μιλάμε για έναν τομέα της οικονομίας, στον οποίο δραστηριοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά αυτοαπασχολούμενοι, με πολύ χαμηλή συγκέντρωση. Είναι, επομένως, εύλογο το ενδιαφέρον των κάθε λογής μεγαλοεπενδυτών για τις «ευκαιρίες» που ανοίγονται. Εξηγήσιμη η φούρια της κυβέρνησης για την απελευθέρωση των ταξί. Αυτονόητη και η αγανάκτηση των αυτοαπασχολούμενων που βλέπουν την εργασία τους να κινδυνεύει.

Μισές αλήθειες και χοντροκομμένα ψέματα

Κατά την πάγια τακτική της κυβέρνησης απέναντι σε κάθε λαϊκό αγώνα, επιχειρείται η συκοφάντηση και η διαπόμπευση των απεργών. Μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι πρόθυμοι να υπηρετήσουν με δουλοπρέπεια τους επίδοξους επενδυτές, αναμασούν μονότονα τα προνόμια που απολαμβάνει η «συντεχνία» των ταξιτζήδων, τις προοπτικές που ανοίγονται για την ανάπτυξη της χώρας με την απελευθέρωση κ.λπ. Επιχειρήματα ρηχά και αστήρικτα, που επαναλαμβάνονται όλο και πιο συχνά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Μισές αλήθειες και χοντροκομμένα ψέματα μαγειρεμένα από τα αρμόδια επιτελεία, πασπαλισμένα με ανύπαρκτες ευκαιρίες, προσφέρονται με τη μορφή του κουτόχορτου σε ανυποψίαστους και αφελείς για κατανάλωση. Μόνο που το μενού παραμένει δύσπεπτο, ειδικά σε περίοδο οικονομικής κρίσης.

Ας αναλύσουμε ένα – ένα τα βασικά αξιώματα κυβέρνησης και μέσων ενημέρωσης.

Το επάγγελμα του ταξί είναι κλειστό.

Ωραία, το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι, για ποιον;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», ανάπτυξη για ποιόν;, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, η "δημοκρατία" των αστών, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τα νέα χαράτσια που θα πληρώνουμε από την 1η Αυγούστου 2011

Posted by redship στο 31 Ιουλίου , 2011

Η νέα φορολογική επίθεση της κυβέρνησης στις εργατικές οικογένειες και τα λαϊκά νοικοκυριά, που συνδέθηκε με το «Μεσοπρόθεσμο» και τον εκτελεστικό του νόμο, δεν είναι ούτε η αρχή, αλλά ούτε και το τέλος των χαρατσιών που τους επιφυλάσσει η κυβέρνηση. Την ώρα που το μεροκάματο του εργαζόμενου, το έσοδο του αυτοαπασχολούμενου, το εισόδημα του φτωχού και μεσαίου αγρότη, του συνταξιούχου, και όλων των εξαρτώμενων από αυτούς, πλήττονται με πολλούς έμμεσους και δυσδιάκριτους τρόπους, η τακτική πλήρους συμμόρφωσης της κυβέρνησης με τα όσα επιτάσσουν ΕΕ και ΔΝΤ προαναγγέλλει νέα δεινά. «Ολα εξαρτώνται από τη δική μας ικανότητα να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα», δηλώνει διαρκώς ο υπουργός Οικονομικών Ε. Βενιζέλος, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι εάν υπάρχει κάποιο «κέρδος» από τις τελευταίες αποφάσεις της ΕΕ, αυτό δεν αφορά παρά μόνο λίγους και συγκεκριμένους. Για τους υπόλοιπους, τους πολλούς, νέοι φόροι, νέα μείωση μισθών και εισοδήματος είναι δεδομένα, ακριβώς λόγω της προσήλωσης στην εφαρμογή του «Μεσοπρόθεσμου», προαναγγέλλοντας τον ερχομό ημερών κόλασης για το λαό.

Μετά την πρώτη δέσμη φορο-χαρατσιών, από το 2009 έως το 2010, με τουλάχιστον 14 κεντρικές παρεμβάσεις, 16 ακόμη κομβικά και εξαιρετικά οδυνηρά μέτρα αρχίζουν άμεσα να εφαρμόζονται, με ορίζοντα έως το τέλος του έτους:

1. Η κατάργηση του αφορολόγητου ορίου των 12.000. Ως νέο αφορολόγητο ορίστηκε το ετήσιο εισόδημα των 8.000 ευρώ δηλαδή των …570 ευρώ το μήνα (!), με αναδρομική ισχύ, με εφαρμογή από την 1η Γενάρη 2011. Το μέτρο αυτό ισοδυναμεί με επιβάρυνση της τάξης των 400 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους που έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 12.000 ευρώ.

2. Η μείωση της φορολογικής έκπτωσης για τα παιδιά των φορολογουμένων. Κάποιος με εισόδημα 15.000 ευρώ και ένα παιδί θα πληρώσει επιπλέον φόρο 340 ευρώ.

3. Επιβάλλεται «έκτακτη εισφορά» για όλους τους εργαζόμενους που έχουν εισόδημα πάνω από 857 ευρώ το μήνα, με την προκλητική ονομασία …«εισφορά αλληλεγγύης». Σύμφωνα με την απόφαση της κυβέρνησης, θα ισχύσουν τα παρακάτω κλιμάκια:

1% για εισοδήματα 12.000-20.000 ευρώ.

2% για εισοδήματα 20.000-50.000 ευρώ.

3% για εισοδήματα 50.000-100.000 ευρώ.

4% για εισοδήματα πάνω από 100.000 ευρώ.

4. Επιβάλλεται από την 1η του Αυγούστου πρόσθετη «εισφορά», για τους συνταξιούχους του Δημοσίου, του ΝΑΤ και των φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης που είναι μέχρι 60 ετών. Η «εισφορά» αυτή, δηλαδή η μείωση των συντάξεων, θα είναι:

6% για τις συντάξεις 1.700 μέχρι 2.300 ευρώ.

8% για τις συντάξεις 2.301 μέχρι 2.900 ευρώ.

10% για τις μεγαλύτερες.

5. Επιβάλλεται από την 1η του Σεπτέμβρη «ειδική εισφορά» για όλες τις επικουρικές συντάξεις που είναι πάνω από 300 ευρώ το μήνα. Η «εισφορά» αυτή, δηλαδή η μείωση των επικουρικών, θα είναι:

3% για τις συντάξεις 300 μέχρι 350 ευρώ.

4% για τις συντάξεις 351 μέχρι 400 ευρώ.

5% για τις συντάξεις 401 μέχρι 450 ευρώ.

6% για τις συντάξεις 451 μέχρι 500 ευρώ.

7% για τις συντάξεις 501 μέχρι 550 ευρώ.

8% για τις συντάξεις 551 μέχρι 600 ευρώ.

9% για τις συντάξεις 601 μέχρι 650 ευρώ.

10% για τις συντάξεις πάνω από 651 ευρώ.

6. Επεκτείνεται η ληστεία με το κόλπο των αποδείξεων αφού εντάσσουν πλέον σε αυτό και τους χαμηλόμισθους, ορίζοντας ποσοστό υποχρεωτικής προσκόμισης αποδείξεων ίσο με το 25% του εισοδήματος. Οσοι δε συγκεντρώσουν τόσες αποδείξεις, θα πληρώνουν πρόστιμο 10% της αξίας των αποδείξεων που «λείπουν»!

7. Καταργείται η απαλλαγή που ίσχυε για τις ασφαλιστικές εισφορές οι οποίες μέχρι σήμερα εξέπιπταν κατά 100% από το φορολογητέο εισόδημα. Στο εξής θα εκπίπτει μόνο το 20% αυτών των δαπανών. Το μέτρο εκτιμάται ότι θα πλήξει ιδιαίτερα τους αυτοαπασχολούμενους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Οχετός αντικομμουνισμού, αντιΠΑΜΕ υστερία

Posted by redship στο 30 Ιουλίου , 2011

Σε δύο τηλεοπτικές εμφανίσεις στο ALTER, στις 28 και 29 Ιούλη, ο Α. Γεωργιάδης σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τη μεγαλοεργοδοσία και τις δυνάμεις καταστολής επιτέθηκε σα μαινόμενος ταύρος στο ΚΚΕ και στο ΠΑΜΕ. Επιτέθηκε λυσσαλέα στους ταξικούς αγώνες, με αφορμή τις κινητοποιήσεις του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών – Πληροφορικής Αττικής, που στηρίζονται από το ΠΑΜΕ, ενάντια στις απολύσεις που πραγματοποιούνται στην εταιρεία INTERNETQ.

Η τοποθέτησή του επιβεβαίωσε, ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι σκληρός φρουρός των συμφερόντων της εργοδοσίας. Από εκεί απορρέει και ο μανιασμένος αντικομμουνισμός, η αντι-ΠΑΜΕ υστερία του συγκεκριμένου ακροδεξιού, από εκεί απορρέουν και τα «καλέσματά» του για λήψη σκληρών μέτρων καταστολής του ταξικού εργατικού κινήματος και του δικαιώματος στην απεργία.

Δικαιώνεται περίτρανα η θέση του ΚΚΕ, ότι ο αντικομμουνισμός βαδίζει χέρι – χέρι με την επίθεση στο λαό, αφού τα γεγονότα καταμαρτυρούν, ότι όσο η επιδρομή κυβέρνησης και κεφαλαίου εντείνεται, τόσο θεριεύει ο αντικομμουνισμός.

Ο γελοίος ισχυρισμός για την Ελλάδα περί τελευταίου σοβιέτ της Ευρώπης, συγκαλυμμένα εκφράζει την έκρηξη μίσους των υπερασπιστών του κεφαλαίου για το γεγονός, ότι στην Ελλάδα, επειδή υπάρχει το ΚΚΕ, επειδή υπάρχει το ΠΑΜΕ, γίνονται πετυχημένες απεργίες, μπαίνουν εμπόδια στην εργοδοτική αυθαιρεσία, καθυστερούν αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις. Και το χειρότερο γι’ αυτούς, διατηρείται ζωντανή η φλόγα της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. και ο Α. Γεωργιάδης επιτίθενται στο δικαίωμα της απεργίας με πρόσχημα την υπεράσπιση του «δικαιώματος στην εργασία».

Ποιοι μιλάνε για το λεγόμενο δικαίωμα στην εργασία; Αυτοί που έχουν στηρίξει όλα τα αντεργατικά νομοθετήματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όπως την εκ περιτροπής εργασία, τη διαθεσιμότητα, τη μερική απασχόληση, την ανασφάλιστη εργασία, τη δουλειά με το μπλοκάκι, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Αυτοί που έκριναν ως «αναγκαίο κακό» τα Προεδρικά Διατάγματα του Ιουνίου 2010, που θεσμοθέτησαν την αύξηση των ορίων των ομαδικών απολύσεων, τη μείωση των αποζημιώσεων απολύσεων, τους μισθούς πείνας των 500 ευρώ για τους νέους εργαζόμενους.

Μιλάνε για το λεγόμενο δικαίωμα στην εργασία αυτοί που ψήφισαν από κοινού με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το μνημόνιο.

Αυτοί που υπερασπίζονται τον κοινωνικό τρόπο παραγωγής που παράγει κι αναπαράγει την ανεργία.

Είναι πρόκληση αυτοί που προσποιούνται, ότι είναι υπερασπιστές «όσων θέλουν να πάνε στη δουλειά τη μέρα απεργίας», να είναι οι ίδιοι που επιβάλλουν στις εργατικές – λαϊκές οικογένειες φορολογία τέτοια που μαθηματικά τις οδηγεί στην εξαθλίωση και τη φτώχεια.

Ολοι γνωρίζουν, ότι το δικαίωμα στην απεργία κατακτήθηκε με αιματηρούς αγώνες, ότι οι αγώνες αυτοί σφραγίστηκαν από την ταξική αλληλεγγύη, την πίστη των εργαζομένων στα δίκαια αιτήματά τους, την απειθαρχία στις επιταγές της εργοδοσίας, σε σύγκρουση με το αστικό κράτος. Γι’ αυτό το ΠΑΜΕ όποτε, όπου και όποιοι αγώνες οργανώνονται από εργαζόμενους, θα είναι εκεί να τους στηρίζει και να τους διαφυλάττει, αψηφώντας τη νομιμότητα της δικτατορίας των μονοπωλίων, σπάζοντας έμπρακτα την εργοδοτική και κυβερνητική τρομοκρατία.

Το ΠΑΜΕ δεν είναι ούτε ΓΣΕΕ ούτε ΑΔΕΔΥ. Το ΠΑΜΕ συσπειρώνει στο πλευρό του εκατοντάδες Ομοσπονδίες και Σωματεία, αποτελεί αποκούμπι για χιλιάδες εργαζόμενους, όπως αποδεικνύεται σε κάθε απεργία, αλλά και καθημερινά από τους εργαζόμενους που απευθύνονται σε αυτό για αλληλεγγύη. Αυτό προκαλεί τη μήνη, γι’ αυτό έχει γίνει εφιάλτης των καπιταλιστών, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και όλων των αστικών κομμάτων.

Σε ό,τι αφορά τις απειλές που εκτόξευσε ο Α. Γεωργιάδης εναντίον των κομμουνιστών, του τύπου «θα σας φτιάξω εγώ», ένα έχουμε να του πούμε: Οι κομμουνιστές στην ιστορία, συνέτριψαν μαζί με την εργατική τάξη και τους λαούς, την αστική τάξη και την εξουσία της, σε διάφορα σημεία του κόσμου, μέσα από πολέμους, σφοδρές μάχες, συγκρούσεις κι ανεβασμένες μορφές πάλης. Αυτό αποδεικνύει και η έπαρση της κόκκινης σημαίας στο Ράιχσταγκ.

Οσες απειλές κι αν εκτοξεύουν η εργατική τάξη, οι λαοί θα ανατρέψουν μαζί με τους κομμουνιστές το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Θα ρίξουν στον κάλαθο των σκουπιδιών τις αντιδραστικές θεωρίες και τον αντικομμουνισμό

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, αμερικανοτσολιάδες, γουρούνια μ΄ανθρώπινη μορφή, η "δημοκρατία" των αστών | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Τρομοκρατική προσαγωγή συνδικαλιστή

Posted by redship στο 30 Ιουλίου , 2011

Στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών οδηγήθηκε χτες, αργά το βράδυ, ο Παναγιώτης Μαυρίκης, συνδικαλιστής της ΠΑΣΕΒΕ, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Αυτοκινητιστών Ταξί Αττικής (ΣΑΤΑ) και επικεφαλής της «Ενωτικής Προοδευτικής Συνεργασίας». Η προσαγωγή του συνδικαλιστή έγινε λίγο μετά τις 9 το βράδυ. Τέσσερις άνδρες της Ασφάλειας με πολιτικά και με συμβατικό αυτοκίνητο τον περίμεναν έξω από το σπίτι του και του ζήτησαν να τους ακολουθήσει στη ΓΑΔΑ για κατάθεση.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να τρομοκρατήσει τους αυτοαπασχολούμενους οδηγούς ταξί που αγωνίζονται ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα. Και δε διστάζει να προχωρά σε τέτοιες ενέργειες. Οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα πρέπει με τον αγώνα τους να δώσουν τη δική τους απάντηση και στα αντεργατικά μέτρα, αλλά και για να μην περάσει αυτή η τρομοκρατία.

Λίγη ώρα μετά την τρομοκρατική προσαγωγή του Π. Μαυρίκη στη ΓΑΔΑ, εκδόθηκε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ. Στην ανακοίνωση σημειώνονται τα εξής:

«Το ΚΚΕ καταγγέλλει την τρομοκρατική προσαγωγή στη ΓΑΔΑ, κατόπιν εντολών της κυβέρνησης, του συνδικαλιστή της ΠΑΣΕΒΕ στον κλάδο των ΤΑΞΙ και μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας τους Μαυρίκη Παναγιώτη. Το ΚΚΕ απαιτεί την άμεση απελευθέρωσή του.

Η κυβέρνηση επιδιώκει με τις διώξεις να χτυπήσει το συνεχιζόμενο αγώνα στον κλάδο των ΤΑΞΙ. Τα τρομοκρατικά μέτρα, οι απειλές, οι συλλήψεις που προωθεί η κυβέρνηση πρέπει να συναντήσουν την καθολική αντίθεση και καταδίκη του λαού.

Οι εργαζόμενοι και οι αυτοαπασχολούμενοι πρέπει να δυναμώσουν την πάλη τους ενάντια στις διώξεις και την τρομοκρατία, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ».

Στη ΓΑΔΑ έσπευσαν μέλη του ΠΑΜΕ, μέλη του ΔΣ του ΣΑΤΑ και ο νομικός σύμβουλος του ΣΑΤΑ. Ο Κυριάκος Ψιτόπουλος, μέλος του ΔΣ του ΣΑΤΑ, κατήγγειλε την κυβέρνηση για τη βίαιη προσαγωγή του συνδικαλιστή και τόνισε: «Η κυβέρνηση εκτελεί τις εντολές των μεγαλοξενοδόχων, των εφοπλιστών και του μεγάλου κεφαλαίου».

Λίγο μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, ο Π. Μαυρίκης αφέθηκε ελεύθερος. Εξερχόμενος από το κτίριο της ΓΑΔΑ, δήλωσε: «Προσπαθούν να χτυπήσουν τον αγώνα μας με διώξεις και εισαγγελικές εντολές. Δεν πτοούμαστε. Η τρομοκρατία δε θα περάσει. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας, για εμάς και τις οικογένειές μας».

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, τρομοκρατία, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, όταν το κράτος τρομοκρατεί, όταν εκείνοι μάθουν να υπακούνε, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πάλη για δημόσια δωρεάν Παιδεία

Posted by redship στο 30 Ιουλίου , 2011

Με τον πιο επίσημο τρόπο η υπουργός Παιδείας διαμήνυσε ότι για φέτος οι προσλήψεις εκπαιδευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση θα αγγίξουν τον …εξωφρενικό αριθμό των 600. Πριν από ένα μήνα είχε ακουστεί ο αριθμός των 3.500 εκπαιδευτικών, αλλά αυτός αποτελεί πλέον παρελθόν. Η κατάσταση γίνεται τραγική από το γεγονός ότι ήδη από το 2010 έχουν συνταξιοδοτηθεί 23.000 εκπαιδευτικοί και για φέτος υπολογίζονται άλλοι 11.000. Ολη αυτή η κατάντια αποδίδεται από την κυβέρνηση στην «κακή οικονομική κατάσταση της χώρας» και δηλώνει ότι, δυστυχώς, λυπάται, ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο γιατί δεν υπάρχουν πόροι.
Αυτή η ψευτο-επιχειρηματολογία είναι πλήρως εναρμονισμένη με τις ανάγκες και τα συμφέροντα που θέλει να εξυπηρετήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αυτές όμως δεν έχουν καμία σχέση, για την ακρίβεια είναι εχθρικές, με τις σύγχρονες ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Για την κυβέρνηση και τους άλλους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου και η Παιδεία, όπως και η Υγεία, η Πρόνοια αλλά και η ίδια η αξιοπρεπής ζωή με δικαιώματα (μεροκάματο, ασφάλιση, συνθήκες δουλειάς, δικαίωμα στον πολιτισμό, στην αναψυχή, στην άθληση, στον ελεύθερο χρόνο για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών), είναι κόστος για το αστικό κράτος.
Θέλουν να πείσουν το λαό ότι η χειροτέρευση της ζωής του είναι μονόδρομος. Του καλλιεργούν τη λογική ότι άμα συμβιβαστεί, άμα σκύψει το κεφάλι και «κάνει …υπομονή για κάποια χρόνια, θα βγούμε από τη στενωπό». Βέβαια, τι καλύτερη απόδειξη για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ότι η δήθεν «σωτηρία της χώρας» με τα μνημόνια, το «Μεσοπρόθεσμο», το «χρήμα που εξασφαλίστηκε από τα δάνεια», δεν έχει καμία σχέση με τη βελτίωση της ζωής του. Τα χρήματα όπως και πριν την κρίση και τώρα πάνε στο μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, στους τραπεζίτες και για τα λαϊκά στρώματα έρχονται απολύσεις, νέες περικοπές, νέα χαράτσια, μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση και της Εκπαίδευσης.
Η απάντηση σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση του εργατικού – λαϊκού κινήματος, που πρέπει να διεκδικήσει το δικαίωμα των παιδιών του σε μια αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση. Και είναι σημαντικό η διεκδίκηση να γίνει με συλλογικό τρόπο και να απαντήσει και σε προσπάθειες συμβιβασμού και υποταγής που παρουσιάζονται ως «καινοτόμες και έξυπνες δράσεις». Τέτοιες είχαμε κάμποσες μόνο το τελευταίο διάστημα. Σε σχολείο του Μολύβου της Μυτιλήνης, αντί οι γονείς να μαθαίνουν στους μαθητές να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, τους έστησαν στην παραλία για να σχηματίσουν το «Τhank you» (Σας ευχαριστούμε) για να πουλάνε τη φωτογραφία τους σε χαρακάκια και σελιδοδείκτες στους τουρίστες για τις …ανάγκες του σχολείου. Μόνο που η ζητιανιά δε διαμορφώνει προσωπικότητες αλλά …υποχείρια. Αντίστοιχα ο Δήμος Νέας Ιωνίας στην Αττική (δημοτική αρχή του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) υπέγραψε «μνημόνιο συνεργασίας» με Μη Κυβερνητική Οργάνωση για κάλυψη δραστηριοτήτων, όπως «ενισχυτική διδασκαλία στα σχολεία, δημιουργική απασχόληση παιδιών στα Δημοτικά αλλά και στους Παιδικούς σταθμούς», με πεντάμηνες συμβάσεις (το μέγιστο) 25 ευρώ τη μέρα, ανοίγοντας τον «ασκό του Αιόλου» για επέκταση των ελαστικών σχέσεων απασχόλησης. Τα λαϊκά στρώματα έχουν λύση: Με το ταξικό κίνημα να στηθούν παντού επιτροπές αγώνα και λαϊκής δράσης, μαζί με το ΚΚΕ. Ούτε βήμα πίσω από αυτά που μας ανήκουν.

Posted in παιδεία, παιδεία στα μέτρα του κεφαλαίου, ριζασπάστης, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, δωρεάν παιδεία για όλο τον λαό | Με ετικέτα: , , , , , | 1 Comment »

Απαγορευτικές οι διακοπές για το λαϊκό εισόδημα

Posted by redship στο 30 Ιουλίου , 2011

Σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα του Ινστιτούτου Καταναλωτών (ΙΝΚΑ), το 62% των Ελλήνων δεν προγραμματίζει διακοπές για φέτος. Οι αιτίες για τη μη πραγματοποίηση των διακοπών είναι: Οικονομικοί λόγοι και επαγγελματική αστάθεια 82%, επαγγελματικές υποχρεώσεις 10% και άλλοι λόγοι 8%.

Σημαντικό, επίσης, στοιχείο της έρευνας είναι αυτό που αναδεικνύει το γεγονός ότι ακόμη κι αυτοί που θα πάνε περιορίζουν όλο και περισσότερο τη διάρκεια των διακοπών τους. Συγκεκριμένα, από τις απαντήσεις των ερωτηθέντων προκύπτει ότι το 46% θα πάει 7 μέρες διακοπές, το 25% 10 μέρες, το 23% 15 μέρες, το 5% 20 μέρες και μόλις 1% θα κάνει διακοπές για 30 μέρες.

Και πώς θα γινόταν διαφορετικά όταν, σύμφωνα με υπολογισμούς, το ελάχιστο κόστος για διαμονή – διατροφή 15 ημερών μιας τετραμελούς οικογένειας αγγίζει πλέον τα 3.500 ευρώ! Ενα ποσό απλησίαστο για τη μέση λαϊκή οικογένεια, πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση, σε συνεργασία με την τρόικα, φρόντισε να περικόψει ακόμη περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις, ώστε να μη φτάνουν ούτε για τα πλέον απαραίτητα (Κι αυτό βέβαια χωρίς καθόλου να υποτιμούμε ότι και η ξεκούραση είναι απολύτως απαραίτητη για όλους τους εργαζόμενους).

ΥΓ:Τα συμπεράσματα της έρευνας ας τα διαβάσουν καλύτερα και κάποιοι έμποροι και ξενοδόχοι, για να μάθουν ποια είναι η αληθινή αιτία της δραστικής μείωσης του τζίρου τους. Να καταλάβουν επιτέλους ότι δε φταίνε ούτε οι διαδηλώσεις των εργαζομένων, ούτε οι κινητοποιήσεις των ναυτεργατών, ούτε η απεργία των ταξιτζήδων…

Posted in ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, διακοπές - άπιαστο όνειρο | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η πείνα δεν έχει εθνικότητα

Posted by redship στο 29 Ιουλίου , 2011

αναδημοσίευση από cogito ergo sum

 

Πάνε καμμιά εικοσαριά χρόνια τώρα που έχουμε «ανακαλύψει» ότι για την εγκληματικότητα στον τόπο μας φταίνε οι μετανάστες. Μάλιστα, κατά το παρελθόν, ορισμένοι δεν δίσταζαν να αποδώσουν ιδιαίτερα εγκληματικά χαρακτηριστικά σε κάθε εθνότητα. Για παράδειγμα, οι αλβανοί ήταν κλέφτες, οι ρουμάνοι έκαναν ληστείες, οι βούλγαροι ειδικεύονταν σε λαθρεμπόριο και ναρκωτικά ενώ οι προερχόμενοι από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ασχολούνταν με το εμπόριο ευκής σαρκός. Λες και τούτη η χώρα ήταν αμόλευτη από έγκλημα κι ήρθαν οι μετανάστες να την μαγαρίσουν.

Δείτε τι παιχνίδι παίζεται σήμερα στην πρωτεύουσα. Σκόπιμα, τα αστικά πολιτικά κόμματα και οι μηχανισμοί τους, μαζί με τα πουλημένα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, θεωρούν και προβάλλουν ως κύρια αιτία των προβλημάτων του κέντρου της Αθήνας την συγκέντρωση σ’ αυτό μεγάλου αριθμού μεταναστών. Ειδικά, το ανερμάτιστο κόμμα του Καρατζατέτοιου, αυτός ο σαχλοεθνικιστικός και κρυπτοφασιστικός εσμός, δεν χάνει ευκαιρία να σπεκουλάρει πάνω στο πρόβλημα αυτό.

Κάθε ώριμα σκεπτόμενος πολίτης αντιλαμβάνεται ότι την εγκληματικότητα δεν την έφεραν οι μετανάστες. Το έγκλημα (ιδίως το οργανωμένο), τα ναρκωτικά, η πορνεία κλπ υπήρχαν από πριν και αποτελούν μια τεράστια οικονομική επιχείρηση με υπέρογκα κέρδη, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας. Για παράδειγμα, ο παγκόσμιος τζίρος από τη διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών το 2010 έφτασε τα 270 δισ. ευρώ (στοιχεία της Unicef) ενώ ο τζίρος των κυκλωμάτων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα από την πορνεία έφτασε, επίσης το 2010, το 1 δισ. ευρώ (στοιχεία της ΕΣΥΕ). Όλα αυτά, λοιπόν, υπήρχαν και πριν, γιατί είναι φαινόμενα σύμφυτα με το συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Και δεν πρόκειται να εξαλειφθούν αλλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν -με εξάρσεις και υφέσεις- όσο κυριαρχεί αυτό το σύστημα.

Αντίστοιχες νοσηρές καταστάσεις υπάρχουν σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές μητροπόλεις. Μάλιστα, τα πρωτεία στην «πολιτισμένη» Ευρώπη τα κατέχει η ίδια της η πρωτεύουσα, οι Βρυξέλλες! Εξ άλλου, για την Ελλάδα υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι στα σοβαρά εγκλήματα η συμμετοχή των μεταναστών στηρίζεται στο ντόπιο στοιχείο και η συμμετοχή Ελλήνων θεωρείται ως sine qua non.

Φυσικά, υπάρχει και η μικροεγκληματικότητα του δρόμου. Σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να υποτιμήσει κάποιος την ανησυχία του φτωχού μη του κλέψουν το κινητό του ή τα λίγα λεφτά που του έχουν απομείνει από τη επίσημη μεγάλη κρατική κλοπή. Όμως, αυτή η μικροεγκληματικότητα, που προέρχεται από ανθρώπους στα όρια της επιβίωσης, αντιμετωπίζεται μόνο με μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα και όχι με καταστολή.

Προ ημερών, με σταμάτησε στον δρόμο ένα τηλεοπτικό συνεργείο και η νεαρή ρεπόρτερ με ρώτησε αν ανησυχώ από την αύξηση των διαρρήξεων. Χαμογελώντας και δίχως να σταματήσω, της απάντησα με τον γνωστό στίχο «κλέφτης και να μπει, τι θα βρει να πάρει;». Εκείνη, απτόητη, επέμεινε: «πιστεύετε ότι η αύξηση της αστυνόμευσης μπορεί να λύσει το πρόβλημα;». Υποχρεώθηκα να σταματήσω για να απαντήσω σοβαρά. Το περιεχόμενο της απάντησής μου ήταν περίπου το εξής:

Δεν πιστεύω στην αστυνόμευση. Το μόνο που μπορεί να κάνει η αστυνομία είναι να πιάσει τους διαρρήκτες αφού θα με έχουν κλέψει. Για να μη μπει ο διαρρήκτης στο σπίτι μου, πρέπει να έχει φαΐ στο δικό του σπίτι. Όσο πεινάει, καμμιά δύναμη δεν μπορεί να τον κρατήσει μακρυά από το ψυγείο μου. Κι αν αποφασίσω να φρουρήσω άγρυπνα το ψυγείο μου, δεν θα διστάσει να με βγάλει από την μέση, προκειμένου να μπορέσει να φάει. Συνεπώς, ο μόνος εγγυημένος δρόμος για την ασφάλειά μου είναι να έχει ο διπλανός μου (έλληνας ή μετανάστης) το πιάτο του γεμάτο. Οπότε, αντί το κράτος να φροντίζει για την αύξηση της αστυνόμευσης, είναι προτιμώτερο να νοιαστεί για το πώς οι πολίτες του (αδιακρίτως εθνικότητας) θα έχουν δουλειά και θα μπορούν να ζήσουν απ’ αυτή.

Καιρός να χωνέψουμε το «ουδείς εκών κακός (=κανείς δεν γίνεται κακός με την θέλησή του)» των προγόνων μας. Κάποτε, η πείνα έβγαζε τους ανθρώπους στα βουνά και τους έκανε ληστές. Σήμερα τους οδηγεί στο πορτοφόλι και στο ψυγείο του διπλανού τους. Και σας διαβεβαιώνω ότι η πείνα του σομαλού ή του πακιστανού μετανάστη δεν διαφέρει σε τίποτε από την πείνα του έλληνα. Η πείνα δεν έχει εθνικότητα. Κάθε άλλη θεώρηση είναι τουλάχιστον ηλίθια.

Posted in Αποπροσανατολισμός και αμορφωσιά, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το «αυγό του φιδιού», έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, εργάτες, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αντεργατικό παραλήρημα

Posted by redship στο 29 Ιουλίου , 2011

Χτες, κατά τη διάρκεια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων στο «ΑΛΤΕΡ» ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. Α. Γεωργιάδης – σε έξαλλη κατάσταση – κατήγγειλε τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ γιατί τόλμησαν να βρίσκονται από το πρωί στο πλευρό των απεργών της «InternetQ». Μάλιστα, το αντιΠΑΜΕ μένος του ίδιου και του κόμματός του είναι τέτοιο που όπως ομολόγησε πήρε δυο φορές την αστυνομία απαιτώντας να παρέμβει για να σπάσει την απεργία των εργαζομένων!
Απαντώντας στο αντεργατικό παραλήρημα του βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ., το στέλεχος του ΠΑΜΕ Α. Περράκης αποκάλυψε τη σκοπιμότητα αυτής της παρέμβασης, ότι δηλαδή ρίχνει λάδι στην επίθεση της εργοδοσίας όπως αυτή έχει εκφραστεί, με απολύσεις στη συγκεκριμένη επιχείρηση και με απλήρωτη δουλειά. Πρόσθεσε ότι η απεργία ήταν νόμιμη και η συμμετοχή καθολική. Αυτό ενόχλησε ακόμα περισσότερο τον βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. που απείλησε ότι αν ήταν ο ίδιος υπουργός Δημόσιας Τάξης τότε «θα βλέπατε τι θα γινόταν».
Βεβαίως, θα πρέπει να επαναληφθεί για ακόμα μια φορά ότι αυτού του είδους οι απειλές στο ταξικό κίνημα, στο ΠΑΜΕ, δεν πιάνουν. Και επειδή, επιπλέον, στόχος είναι να τρομοκρατηθούν οι εργαζόμενοι για να μην σηκώσουν κεφάλι απέναντι στην επιθετικότητα της εργοδοσίας, να είναι σίγουροι ότι το ΠΑΜΕ με αμείωτη ένταση κάθε μέρα κάθε στιγμή θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη για την οργάνωση του αγώνα των εργατών μέσα και έξω από τους τόπους δουλειάς.

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, ΛΑΟΣ το δεκανίκι του κεφαλαίου, Π.Α.ΜΕ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Τι είναι αυτό που στοιχειώνει τις μέρες τους;

Posted by redship στο 29 Ιουλίου , 2011

Τι λέει …το στόμα τους; Ο ένας χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως «την τελευταία κομμουνιστική χώρα» και ο άλλος διαμαρτύρεται γιατί κάποιος Ευρωπαίος πολιτικός είπε πως η χώρα μας θυμίζει χώρα του υπαρκτού μετά τις ανατροπές.

Ο πρώτος, ο Πρετεντέρης, ξεπερνά κάθε όριο αθλιότητας. Μ’ ένα «χιούμορ» – που παραπέμπει σε «αμερικανιά» – επιχειρεί να βγάλει από το πετσί της τάξης του το αίμα 90 ανθρώπων που μακέλεψε ο Σουηδός φασίστας, γέννημα-θρέμμα της τάξης και της ιδεολογίας του Πρετεντέρη.

Δεν το κάνει από βλακεία, ούτε για να προβοκάρει. Κλίμα στρώνει. Η τάξη που εκπροσωπεί έχει ανάγκη ένα ακόμα πιο αυταρχικό κράτος. Και για να το φέρει σαν ώριμο φρούτο, εντέλλονται οι κάθε λογής πρετεντέρηδες να καταφύγουν σε λαθροχειρίες για να δείξουν πως η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι και άρα πρέπει να μαντρωθεί.

Ο δεύτερος, ο αρθρογράφος στην «Ημερησία», αφού διαμαρτύρεται, δήθεν, γιατί ένας Γερμανός πολιτικός παρομοίωσε την Ελλάδα με χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού, επιχειρεί να πείσει τους αναγνώστες του ότι η Ελλάδα είναι ένας δημοκρατικός παράδεισος, σ’ αντίθεση με την κόλαση του σοσιαλισμού. Το κακό γι’ αυτόν είναι η ίδια η εμπειρία των λαών: Κάθε δημοκρατική κατάκτηση, κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε εργατική κατάκτηση έχει τη σφραγίδα των κατακτήσεων των εργατών που οικοδόμησαν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε. Και κάθε ανατροπή αυτών των κατακτήσεων είναι άμεσο συνεπαγόμενο της ανατροπής του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.

Ομως, και οι δύο παρεμβάσεις ομολογούν ένα: Οτι ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε – όπως και η ανατρεπτική δυναμική που περικλείει το κομμουνιστικό κίνημα και μετά τις ανατροπές – στοιχειώνουν το καθεμέρα των αστών.

Ο κόσμος που χτίζουν οι καπιταλιστές και υπερασπίζουν οι κολαούζοι τους στον αστικό Τύπο, είναι ένας κόσμος όπου ο εργάτης πρέπει ξανά απ’ την αρχή να βγει στην αγορά και να κατακτήσει με αίμα ένα προς ένα όλα όσα εκατομμύρια εργάτες μερικές δεκαετίες πριν τα θεωρούσαν δεδομένα, ακριβώς γιατί η μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση εκτίναξε ψηλά τον πήχη της σύγκρισης του τι σημαίνει εργάτης – αφέντης στο σοσιαλισμό και τι εργάτης – σκλάβος στον καπιταλισμό.

Η επιμονή των αστών δημοσιογράφων ή δημοσιολόγων να φορτώσουν κάθε κακό – που το δικό τους σύστημα γεννά – στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, συνιστά ταυτόχρονα πρόκληση για κάθε εργάτη να μελετήσει μία προς μία τις κατακτήσεις των εργατών που έκαναν την έφοδο στον ουρανό, να διδαχτεί απ’ αυτή την πορεία, να κατανοήσει πως για την επόμενη έφοδο πρέπει να ‘ναι απόλυτα αδιάλλακτος απέναντι στα αφεντικά του, είτε άμεσα, είτε έμμεσα.

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Δημοκρατία για ποια τάξη;, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η ταξική πολιτική σπρώχνει στον Καιάδα

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2011

Η χτεσινή πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» έγινε κραυγή της μάνας των δίδυμων αυτιστικών παιδιών που δεν έχει καμιά κρατική βοήθεια. Της μάνας που πασχίζει αβοήθητη να μεγαλώσει ανάπηρα παιδιά καθώς δεν υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες Πρόνοιας. Και τέτοιες κραυγές απόγνωσης – συχνά βουβές – ακούγονται και πιο συχνά. Είναι οι οικογένειες που δεν μπορούν να βρουν ένα σχολείο για τα ανάπηρα παιδιά τους. Είναι οι γονείς που καλούνται να πληρώσουν δυσβάσταχτα τροφεία σε ιδρύματα από 1.200 έως 1.500 ευρώ το μήνα, όταν εισπράττουν, και αν εισπράττουν – κι αυτά καθυστερημένα – επιδόματα των 250 ευρώ το μήνα. Είναι οι καρκινοπαθείς που τους κόβουν κι αυτό το εξευτελιστικό επίδομα γιατί μπήκαν σε ένα ψευτοπρόγραμμα για να αποκτήσουν τα ένσημα και να πάρουν μια σύνταξη πείνας.
Μακρύς ο κατάλογος της εγκατάλειψης για τους ανάπηρους και τους χρονίως πάσχοντες, στη δουλειά, στη μόρφωση και στη φροντίδα. Πάνω από 83% των αναπήρων είναι άνεργοι. Περισσότερα από 185.000 παιδιά με αναπηρίες είναι εκτός ειδικών σχολείων. Κι όσα παιδιά έχουν την τύχη να φοιτούν σε κάποια σχολεία αρχίζουν τα εμπόδια. Πετιούνται έξω γιατί οι γονείς είναι ανασφάλιστοι ή μετανάστες. Κι αφού απαξιώσουν τα σχολεία ύστερα τα κλείνουν γιατί είναι ασύμφορα. Και η κυβέρνηση από πάνω ακυρώνει ακόμα και τις προσλήψεις των ΑμΕΑ που έγιναν με το νόμο 2646/98 για την αντιμετώπιση της …ανεργίας, προτάσσοντας το γράμμα του νόμου για τον «Καλλικράτη». Και συνθλίβει την Πρόνοια. Από 91 μονάδες Πρόνοιας που υπάρχουν στην Ελλάδα σχεδιάζει να δημιουργήσει 22 οργανισμούς φροντίδας σε αντιστοιχία με τις συγχωνεύσεις των νοσοκομείων, όπου καταργούνται χιλιάδες κρεβάτια. Γίνονται απολύσεις στα ιδρύματα της Πρόνοιας. Και οι 6.000 εργαζόμενοι που δουλεύουν στις δημόσιες δομές Πρόνοιας στεγνώνουν και γίνονται λάστιχο για να τις κρατήσουν στην υπηρεσία των ΑμΕΑ. Δουλεύουν ακόμα απλήρωτοι για μήνες ολόκληρους.
Πρόκειται για μια συνειδητή ταξική πολιτική σε βάρος των ΑμΕΑ και των οικογενειών τους για να εξασφαλιστούν τα κονδύλια που θα στηρίξουν το κεφάλαιο. Ετσι, χωρίς κανέναν ενδοιασμό η κυβέρνηση ρίχνει στον Καιάδα τους αναπήρους, τους χρονίως πάσχοντες και τις οικογένειές τους. Τους ρίχνει στον ίδιο Καιάδα που σπρώχνουν τα λαϊκά στρώματα η κυβέρνηση, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, η Ευρωπαϊκή Ενωση και τα κόμματα που τους στηρίζουν, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. Ομως, σε αυτόν το λάκκο μπορούν να ρίξουν όλους αυτούς τα ΑμΕΑ και οι εργαζόμενοι, να συμπαραταχτούν με το ταξικό κίνημα και να διεκδικήσουν αποκλειστικά δημόσια, υψηλής ποιότητας και δωρεάν Υγεία, Πρόνοια και Ειδική Αγωγή με κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης σ’ αυτούς τους ευαίσθητους κοινωνικούς τομείς, ανοιχτής ή συγκαλυμμένης μέσω των διάφορων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Γιατί ο αγώνας των ατόμων με αναπηρίες, των χρονίως πασχόντων και των οικογενειών τους πρέπει να είναι ταυτισμένος με το συνολικό αγώνα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της για λαϊκή εξουσία – λαϊκή οικονομία. Για μια κοινωνία, όπου αυτοί οι άνθρωποι δε θα αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια, αλλά που η ίδια η κοινωνία στο σύνολό της, από τον πλούτο που θα παράγει θα τους παρέχει όλα όσα χρειάζεται για να καλύπτουν όλες τις ανάγκες τους, που είναι μεγάλες, ζώντας ισότιμα με τους υπόλοιπους λαϊκούς ανθρώπους στην κοινωνία.

Posted in παροχές Υγείας, παροχές Υγείας δωρεάν για όλους, ριζασπάστης, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, νάιλον πολιτισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Εργατικό δελτίο ειδήσεων Π.Α.ΜΕ 24/07/2011

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2011

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Π.Α.ΜΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η επιθυμία σου διαταγή, η ανάγκη σου επιταγή…

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2011

Θυμάμαι, στην λεγόμενη εποχή των παχιών αγελάδων του καπιταλισμού στην χώρα μας, όταν ήμουν γύρω στα 20 και σπούδαζα διοίκηση επιχειρήσεων(όχι από επιλογή αλλά από σπόντα), μας είχαν πάει «εκπαιδευτική εκδρομή» στο τμήμα Marketing μιας διαφημιστικής εταιρίας, το όνομα της δεν το θυμάμαι.

Ο υπεύθυνος διαφημιστής που ανέλαβε να μας ξεναγήσει στον μαγικό κόσμο της ρεκλάμας, βρήκε το διάολο του, καθώς υπήρχαν πολλές ενστάσεις από εμάς απέναντι στα επιχειρήματα του. Θυμάμαιεκ των βασικών ενστάσεων, ήταν απέναντι στην πεποίθηση του ότι η διαφήμιση και  το μάρκετινγκ, ανακαλύπτουν και καλύπτουν ανάγκες στους ανθρώπους, και όχι, όπως υποστηρίζαμε εμείς, ότι δημιουργούν επιθυμίες στις οποίες με τον καιρό εθιζόμαστε, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε, ή να νομίζουμε ότι δεν μπορούμε χωρίς αυτές.
Πριν προχωρήσω παρακάτω να ξεκαθαρίσω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ικανοποίηση και την δημιουργία επιθυμιών στους ανθρώπους, αρκεί αυτό να γίνεται σε μια κοινωνία που έχουν καλύψει όλοι τουλάχιστον τις βασικές τους ανάγκες.
Με βάση τώρα την παραπάνω μου διευκρίνιση, και φέρνοντας το ζήτημα στο σήμερα, παρατηρούμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία τόσο ακραία, που ενώ μια μικρή μειοψηφία μπορεί να ικανοποιεί και την πιο ματαιόδοξη της επιθυμία, υπάρχουν μεγάλες μάζες ανθρώπων, ολοένα διογκούμενες, οι οποίοι δεν έχουν καλύψει καν τις βασικές τους ανάγκες. Και δεν μιλάμε για τις ψυχολογικές, αλλά για τις στοιχειώδεις, όπως είναι αυτές τις στέγασης, της διατροφής, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης κλπ.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη μερίδα ανθρώπων, εκείνοι οι βαθιά εθισμένοι στην αναζήτηση της ικανοποίησης των επιθυμιών τους, που όμως βρίσκονται ένα σκαλί πριν τον υποβιβασμό τους στα κοινωνικά εκείνα στρώματα που ανέφερα παραπάνω. Οι άνθρωποι αυτοί, αντί να συνειδητοποιήσουν την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκονται, συνεχίζουν να ζουν προσπαθώντας να διατηρήσουν τον προηγούμενο τρόπο ζωής τους, και όταν ακόμη αποτυγχάνουν, ρίχνουν λίγο τα στάνταρ τους, και συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν άβουλοι καταναλωτές.
Το πιο επικίνδυνο από όλα όμως, είναι το γεγονός ότι όχι μόνο οι επιθυμίες, στην καταναλωτική μας κοινωνία έχουν αναχθεί τεχνηέντως σε ανάγκες, αλλά ότι οι ανάγκες τείνουν να υποβιβαστούν σε επιθυμίες, που για να ικανοποιηθούν πρέπει να υπάρχει το απαραίτητο αντίτιμο. Έτσι το αναφαίρετο δικαίωμα στην δουλειά, στην στέγαση, στην παιδεία,  στην διατροφή, στην υγεία, μετατρέπεται σταδιακά σε ευκαιρία για όσους μπορούν να ανταπεξέλθουν το κόστος. Επίσης, η «προϊόν υγεία», «προϊόν παιδεία», «προϊόν πρόνοια», σπάει σε πακέτα διαφορετικής ποιότητας, και απευθύνεται σε άτομα διαφορετικής οικονομικής επιφάνειας, καταλύοντας έτσι κανονικά και με το νόμο οποιαδήποτε επίφαση ισότητας υπήρχε στο σύστημα[1].
Εξ αιτίας του εθισμού τώρα στην κατανάλωση και στους κανόνες που διέπουν μια τέτοια κοινωνία , οι περισσότεροι συνάνθρωποι μας, αντί να επαναστατήσουν απέναντι σε αυτήν την κοινωνική διολίσθηση, έχουν αποδεχθεί ότι τα αγαθά και οι υπηρεσίες μοιράζονται δυσανάλογα με βάσει την οικονομική επιφάνεια του υποκειμένου, ακόμα και όταν αναφερόμαστε στα στοιχειώδη, τα οποία παρέθεσα παραπάνω.
Θα ήθελα να είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω και σήμερα με τον συγκεκριμένο διαφημιστή, άσχετα που δεν θυμάμαι το όνομα του, ούτε καν το όνομα της εταιρίας, και να τον ρωτήσω αν αισθάνεται ικανοποιημένος που καμπάνιες όπως την δική του σε όλον τον κόσμο, κατάφεραν να μας δημιουργήσουν ένα σωρό πλαστές ανάγκες, οι οποίες λειτούργησαν και λειτουργούν ακόμα και σήμερα ως παρωπίδες για να μην βλέπουμε, ή να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τι συμβαίνει στα παγκάκια του συνοικιακού μας πάρκου, στα συσσίτια της εκκλησίας, στις υπόγειες διαβάσεις και αλλού.
Για όλους τους υπόλοιπους, συμπεριλαμβανομένου και εμού του ιδίου(καλά το είπα ή θα με κοροϊδεύουν σαν την Τζούλια;), καλά θα κάνουμε να ανοίξουμε τα μάτια μας το συντομότερο δυνατόν και να αντιδράσουμε, πριν βρεθούμε και εμείς να περιμένουμε σε κάποια ουρά ή να τσακωνόμαστε με το χωροφύλακα για κάποιο παγκάκι.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

————————————————————–

[1] Αυτό Φυσικά δεν είναι κάτι νέο, όμως το χάσμα μέρα με τη μέρα συνεχώς μεγαλώνει

 

 

αναδημοσίευση από γλόμπινγκ

Posted in πολιτισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς, κόντρα στη σαπίλα που αναδύουν | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Δείγματα από την επόμενη μέρα

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2011

«Βοήθεια, χανόμαστε! Επειγόντως περισσότερες κάμερες και πιο πολλές φυλακές».

Οποιος έβλεπε την πανικόβλητη κυρία με τα ροζ στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ χτες το βράδυ νόμιζε πως η «αμερικανιά» που είχε στο μυαλό της είναι ήδη μια πραγματικότητα γύρω μας. Και για να μην αδικούμε το σταθμό του Αλαφούζου, μπαράζ ήταν σ’ όλον τον αστικό Τύπο τα σχετικά ρεπορτάζ για την υποστήριξη της ανάλογης κυβερνητικής απόφασης.

Από κοντά και τα χαρμόσυνα θέματα: Ο Τζορτζ Σόρος εγκαταλείπει την κερδοσκοπία για χάρη της φιλανθρωπίας.

Εικόνες από τη χτεσινή αστική τηλε-ειδησεογραφία. Στην οποία δεν περίσσεψε ούτε ένα δευτερόλεπτο τηλεοπτικού χρόνου, ούτε μια αράδα εφημερίδας για την ιστορία της μάνας στην οποία αυτό το σύστημα των φιλάνθρωπων δίνει εντολή να πετάξει τα δυο της παιδιά στον Καιάδα 

Εχοντας λυμένα τα χέρια μετά την παράταση που πήραν με τη συμφωνία με την ΕΕ, οι ένοχοι προκαλούν. Πανηγυρίζουν για την ανάσα που πήραν.

Για τα λαϊκά στρώματα χτυπά ήδη πένθιμη καμπάνα.

Το έδειξε με τον τρόπο της και η χτεσινή συζήτηση για τα πετρέλαια στη Βουλή.

Μπροστά είναι η ακόμα μεγαλύτερη ένταση της επίθεσης στην εργατική τάξη.

Οι πανηγυρισμοί του Παπανδρέου για τη συμφωνία με την ΕΕ, για να πιάσουν τόπο πρέπει να συνοδευτούν κι από την ανάλογη επίθεση στο εργατικό κίνημα που τολμά να διεκδικεί, την ώρα που οι καπιταλιστές και η κυβέρνησή τους θέλουν να «νοικοκυρέψουν» τον τόπο.

Δείγμα αυτής της αναμενόμενης επίθεσης το άρθρο στο ΒΗΜΑ, που πίσω από μια φτηνή ειρωνεία για τις θέσεις του ΚΚΕ, ομολογεί ότι το πρόβλημα της αστικής τάξης είναι όλα όσα κατάχτησαν ως σήμερα οι εργαζόμενοι.

Η αστική τάξη δεν μπορεί να χωνέψει τη δυναμική που περιέχει το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Και προσπαθεί ακόμα και τώρα να φορτώσει τις συνειδήσεις των εργατών με ενοχές για το χρέος, ενώ μια απλή ανάγνωση των αριθμών δείχνει πως το χρέος είναι των καπιταλιστών. Γι’ αυτούς χρεώθηκε το κρατικό ταμείο, σ’ αυτούς κατευθύνονται ήδη τα νέα πακέτα.

Η αστική τάξη μετράει το γεγονός ότι οι αναλύσεις του ΚΚΕ για την καπιταλιστική κρίση γίνονται ευρύτερα γνωστές, ακουμπάνε πια στην ίδια την εμπειρία των λαϊκών ανθρώπων.

Η αστική τάξη ξέρει – μετράει το γεγονός ότι τώρα πια γίνεται πιο εύκολα κατανοητή και η πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή συσπείρωση με συγκεντρωμένα πυρά στον αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους, ώστε να ανοίγει ο δρόμος για τη λαϊκή εξουσία.

Ξέρουν οι αστοί πως μόνο η λαϊκή εξουσία μπορεί να εγγυηθεί ότι δε θα πληρώνει ο λαός τα χρέη των καπιταλιστών, γι’ αυτό και προσπαθούν να βγάλουν από τη μέση την πρόταση, με φτηνή ειρωνεία που μαρτυρά και την αδυναμία τους για μια επί της ουσίας αντιπαράθεση.

Η απάντηση από το εργατικό κίνημα πρέπει να δοθεί εκεί που πονάει τους αστούς: Με την καλύτερη οργάνωση των εργατών, με την ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας, με την υπεράσπιση των στρωμάτων που κάθε φορά θα χτυπιούνται, με τον απεγκλωβισμό δυνάμεων από τα κόμματα της αστικής εξουσίας.

Ετσι που το μπαράζ νόμων με τους οποίους η κυβέρνηση επιχειρεί να θωρακίσει το σύστημα, να απαντηθεί με μπαράζ λαϊκής αντεπίθεσης

Εκπληξη: Ο Παπαχελάς αναγνώρισε ότι υπάρχουν άνθρωποι στο δημόσιο τομέα που κάνουν τη δουλειά τους. Δεν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος. Οι εργαζόμενοι έκαναν, κάνουν και θα κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό το γνωρίζει καθένας που δεν αντιμετωπίζει την εργατική τάξη σαν κηφήνα. Η αναγνώριση της δουλειάς τους από τον διευθυντή της «Καθημερινής» γίνεται για …να πάψουν να κάνουν τη δουλειά τους. Το αποκαλύπτει ο ίδιος όταν στο πρώτο παράδειγμα συμπληρώνει πως τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν το νοσοκομείο δούλευε με όρους επιχείρησης και όταν στο δεύτερο παράδειγμα αυτό που βρήκε να παινέψει είναι όχι την αυταπάρνηση της γιατρίνας αλλά την πληρωμή τελικά του φαρμακευτικού υλικού από τους ίδιους τους αρρώστους που σαν ασφαλισμένοι έχουν ήδη προπληρώσει μέσα από τη φορολογία και τις ασφαλιστικές κρατήσεις όχι μόνο τις γάζες, αλλά νοσοκομεία ολόκληρα.

Ο συνήθως «αγανακτισμένος» με τη δημόσια διοίκηση αρθρογράφος δε φαίνεται να αγανακτεί για το γεγονός ότι ένα νησί είναι χωρίς γάζες, ούτε για το γεγονός ότι οι γιατροί στις εφημερίες είναι απλήρωτοι μήνες. Παραδίδοντας μάθημα προπαγάνδας από τη σκοπιά της αστικής τάξης, μας δείχνει τι πρέπει να γίνει παντού για να μπορεί η αστική τάξη να συνεχίζει ανεμπόδιστη να ξεκοκαλίζει το κρατικό χρήμα: Να δουλεύουν οι πάντες τζάμπα υπό τη διεύθυνση ενός χρυσοπληρωμένου μάνατζερ και να διπλο-τριπλοπληρώνεται κάθε δημόσια υπηρεσία.

Το σχετικό άρθρο στην «Καθημερινή» πρέπει να διαβαστεί ακριβώς αντίστροφα.

Τα παραδείγματα που αναφέρει για να τα στρέψει ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, είναι μερικά από τα χιλιάδες που πρέπει να χρησιμοποιούνται ακριβώς σαν απόδειξη ότι η λαϊκή Υγεία βρίσκεται σε κίνδυνο όσο κουμάντο στο κράτος κάνουν οι καπιταλιστές.

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Ξεπουληματίες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Με τα μάτια των Ελλήνων αστών… .

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

Πρόσφατα το γερμανικό περιοδικό «Spiegel» φιλοξένησε στην ηλεκτρονική του έκδοση ένα ανθολόγιο φωτογραφιών με θέμα την καλπάζουσα φτώχεια των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα. Μερικές από τις φωτογραφίες ήταν καταθλιπτικές, από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα ιδιαίτερα, όπου το ψάξιμο των σκουπιδιών έχει γίνει τρόπος επιβίωσης για απροσδιόριστο, αλλά οπωσδήποτε μεγάλο, αριθμό ανθρώπων. Οι εικόνες δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από αντίστοιχες σκηνές στην Αφρική ή στην πολλές φορές «διασωθείσα» μέσω «αναδιαρθρώσεων χρέους» Λατινική Αμερική.

Την Παρασκευή 22 Ιούλη, την επαύριο της νέας «θριαμβευτικής διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας μέσα από την επέκταση και τον εκβαρβαρισμό – πώς αλλιώς να το πούμε – των χρεών και των πολυποίκιλων δεσμών που υπόσχονται νέα δεινά για το λαό και τους εργαζόμενους, η «Καθημερινή» δημοσίευσε τη δική της εκδοχή για το ποιος υποφέρει στη χώρα. Η δική της κεντρική εικόνα έδειχνε ξένους τουρίστες οι οποίοι «υπέφεραν τρομακτικά» καθώς το «μπλόκο» των ταξί τους υποχρέωνε να διανύσουν εκατό ή διακόσια μέτρα με τα πόδια πριν επιβιβαστούν στα τουριστικά λεωφορεία. Αληθινός Γολγοθάς….

Η αστική τάξη στις δόξες της… Με αλαζονεία αντάξια της Μαρίας Αντουανέτας, βλέπει μόνο όσα θέλει να δει, καταλαβαίνει μόνο όσα αφορούν τα δικά της στενά συμφέροντα. Καλόν ύπνο, λοιπόν …και προσοχή στο απότομο ξύπνημα!

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, γουρούνια μ΄ανθρώπινη μορφή | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Εγκληματικές αποφάσεις σε βάρος απεξαρτημένων

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

Σε 4 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή καταδικάστηκε απεξαρτημένος

«Την απαράδεκτη απόφαση του Αρείου Πάγου που επιβεβαιώνει την προηγούμενη απόφαση του Εφετείου της Αθήνας (φυλάκιση 4 χρόνια χωρίς αναστολή) για τον απεξαρτημένο Κώστα Ριζόπουλο, 32 χρόνων, που πριν από 13 χρόνια, ενώ βρισκόταν στη χρήση, έκλεψε μία ζάντα αυτοκινήτου!» καταδικάζει με ανακοίνωσή της η Μονάδα Απεξάρτησης «18 ΑΝΩ».

Η απόφαση «έρχεται σε μια δύσκολη εποχή να περάσει στην κοινωνία το ολέθριο μήνυμα ότι ο τοξικομανής δεν γίνεται καλά και η θέση του, ακόμα και αφού απεξαρτηθεί, είναι στη φυλακή», υπογραμμίζεται και τίθεται το ερώτημα «για ποια απεξάρτηση μπορούμε να μιλάμε πλέον, όταν τέτοιες δικαστικές αποφάσεις ακυρώνουν ολοκληρωτικά το έργο των θεραπευτικών προγραμμάτων, που, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, προσφέρουν τεράστιο κοινωνικό και επιστημονικό έργο; Για ποια απεξάρτηση, όταν οι δικαστικές αρχές δεν διστάζουν να στείλουν στη φυλακή ένα νέο παιδί, που κατάφερε να ολοκληρώσει το θεραπευτικό πρόγραμμα και να παραμείνει καθαρός, επί τριάμισι χρόνια μέχρι τώρα, έχοντας διαμορφώσει, με τη βοήθεια της θεραπευτικής διαδικασίας, ένα νέο τρόπο ζωής, χωρίς ουσίες, με αξίες και ιδανικά; Δεν γνωρίζει το δικαστικό σώμα τι γίνεται στις φυλακές, πόσο μεγάλη διακίνηση ουσιών υπάρχει εκεί μέσα;».

Στο πλευρό του Κ. Ριζόπουλου τάσσονται και οι θεραπευόμενοι – μέλη της κοινωνικής επανένταξης του «18 ΑΝΩ», επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι «κάθε μέρα χωρίς ουσίες είναι για μας μια νικηφόρα μάχη και είμαστε ζωντανά παραδείγματα ότι η απεξάρτηση είναι εφικτή. Μέσω της ψυχοθεραπείας και της τέχνης βρήκαμε ξανά τη φωνή μας για να υπερασπίσουμε τα ιδανικά μας: Την ελευθερία και την αξιοπρέπεια».

Posted in Μονάδα Απεξάρτησης «18 ΑΝΩ». | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Συγκλονιστική επιστολή μιας μάνας που αποκαλύπτει τη γύμνια των δομών Πρόνοιας

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

Η Γεωργία Τσούμπα είναι μητέρα διδύμων αυτιστικών παιδιών, ενώ τελευταία έχασε το σύζυγό της από καρκίνο.

Εδώ και 20 χρόνια δίνει έναν τιτάνιο αγώνα για να παιδιά της, καθώς δεν«υπάρχουν δημόσιες δομές και υπηρεσίες για να υποστηρίζουν το νέο ζευγάρι, τη μητέρα που μεγαλώνει ανάπηρα παιδιά».

Η ανοιχτή επιστολή της προς τον υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο αποτελεί κατάθεση ψυχής της μάνας που βρίσκεται σε απόγνωση.

Μεταξύ των άλλων η Γεωργία Τσούμπα γράφει στην επιστολή της:

«
Είκοσι χρόνια τώρα, μόνη μου τα περισσότερα από αυτά, προσπαθούσα να κατακτώ τους τρόπους και τα μέσα για να μπορώ να βοηθήσω τα παιδιά μου. Προσπαθούσα και προσπαθώ να βρω ποια δημόσια δομή είναι κατάλληλη για την ξεχωριστή περίπτωση του καθενός από τα δύο μου παιδιά. Γιατί μπορεί τα παιδιά μου να είναι δίδυμα με αυτισμό, αλλά ο Αγγελος έχει βαρύ αυτισμό και νοητική υστέρηση, ενώ ο Νίκος έχει αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας (σύνδρομο Asperger). Δημόσιες δομές και υπηρεσίες δεν υπήρχαν, ούτε υπάρχουν για να υποστηρίζουν το νέο ζευγάρι, τη μητέρα που μεγαλώνει ανάπηρα παιδιά.

Αναζητούσα και αναζητώ μόνη μου τις λύσεις με τη βοήθεια φίλων. Προσπαθούσα να εκπαιδευτώ η ίδια και ταυτόχρονα πλήρωνα, όπως και ο πατέρας των παιδιών, τεράστια ποσά από την τσέπη μας για τις ανάγκες εκπαίδευσης, θεραπείας και αποκατάστασης των παιδιών μας. Το σπίτι μου είχε μετατραπεί τα απογεύματα σε ένα μικρό εκπαιδευτικό κέντρο. Το 2000 το υπουργείο ανακοίνωσε την παράλληλη στήριξη, δηλαδή στην περίπτωση παιδιού με μαθησιακή δυσκολία – αναπηρία να διορίζεται ειδικός εκπαιδευτικός για να στηρίζει το παιδί μέσα στο κοινό σχολείο. Εκανα αίτηση και εγώ για την παράλληλη στήριξη του Νίκου. Ο Νίκος τέλειωσε το Δημοτικό, τέλειωσε το Γυμνάσιο και παράλληλη στήριξη δεν έλαβε!!! Για τον Αγγελο, αφού περιπλανήθηκα από κέντρο σε κέντρο, σε δημόσια και ιδιωτικά, τελικά κατέληξε πριν από χρόνια να πάει σε ένα κέντρο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που εμφανιζόταν ως ειδικό για τον αυτισμό, που όμως εγώ και ο πρώην σύζυγός μου καθώς και το ασφαλιστικό ταμείο πληρώναμε.

Ομως όχι μόνο δε στηρίχθηκε το παιδί μας εκεί, αλλά με ευθύνη του κέντρου υποτροπίασε – πισωγύρισε όπως λέμε – και προσπάθειες χρόνων για τη στήριξη και την εξέλιξη του παιδιού μου πήγαν ουσιαστικά χαμένες. Γι’ αυτήν την κατάσταση απευθύνθηκα τότε με κλειστό γράμμα στον υπουργό εκείνης της εποχής. Οχι μόνο δεν πήρα απάντηση, όχι μόνο δεν αναζητήθηκαν ευθύνες για το πώς δουλεύουν αυτά τα κέντρα, αλλά και καμία στήριξη δεν είχα όταν αναγκάστηκα να πάρω τον Αγγελο από αυτό το κέντρο και να τον έχω στο σπίτι.

Αποτέλεσμα αυτού του επεισοδίου ήταν να ξεκινήσουν επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες χειροτέρεψαν την κατάστασή του και ταυτόχρονα να εμφανίζει συχνά επιθετικές κρίσεις. Αυτή τη δύσκολη περίοδο την αντιμετώπισα, όπως μπορούσα καλύτερα, με τον νέο σύζυγό μου, ο οποίος δυστυχώς εδώ και έξι μήνες έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. Η απότομη αλλαγή περιβάλλοντος στο σπίτι έφερε σε πολλή δύσκολη θέση τα δύο μου παιδιά και εμένα την ίδια βέβαια, πολύ δε περισσότερο τον Αγγελο, ο οποίος άρχισε να εμφανίζει πολύ περισσότερες και επικίνδυνες κρίσεις επιθετικότητας. Ολοι οι ειδικοί και εμείς που μεγαλώνουμε αυτιστικά παιδιά ξέρουμε ότι η απότομη αλλαγή περιβάλλοντος, όπως ήταν η «εξαφάνιση» από το σπίτι του συζύγου μου, επιτείνει τις ανασφάλειες και το άγχος, αφού μην κατανοώντας το αμετάκλητο του θανάτου, συνεχίζουν να αναζητούν το αγαπημένο τους πρόσωπο».

Αντιμέτωποι με τη γύμνια

«Αυτό το διάστημα – συνεχίζει η επιστολή – μετά 22 χρόνια που μεγαλώνω τα παιδιά μου, αναγκάστηκα να δεχτώ για πρώτη φορά να μεταφερθεί ο Αγγελος σε νοσοκομείο, όταν παρουσίασε σοβαρή και επικίνδυνη επιθετική κρίση. Τότε, ο βιολογικός πατέρας του και εγώ ζήσαμε στην πράξη αυτά που ξέραμε θεωρητικά, αλλά και αυτά που παλεύαμε, δηλαδή τα τεράστια προβλήματα και τα αδιέξοδα που βιώνουν οι οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά σαν τον Αγγελο. Την ανυπαρξία δηλαδή εξειδικευμένου δημόσιου κέντρου για την αντιμετώπιση αυτιστικών ατόμων σε κρίση.

Μετά τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις επιθετικότητας αναγκάστηκα να συζητήσω για πρώτη φορά λύση που μου πρότειναν χρόνια τώρα συγγενείς και φίλοι και εγώ αρνιόμουν, δηλαδή το να ενταχθεί ο Αγγελος σε μια κλειστή δομή. Κατάλαβα ότι για το καλό του ίδιου του Αγγελου και του άλλου μου γιου, του Νίκου, το δικό μου αλλά και του πατέρα του, η λύση ήταν και είναι πράγματι ο Αγγελος να ενταχθεί σε μια κλειστή εξειδικευμένη δομή… Μέσω του συνδικαλιστικού μας οργάνου και μέσω φίλων ενημερώθηκε η ηγεσία του υπουργείου για το πρόβλημα και εσείς ο ίδιος προσωπικά, χωρίς να υπάρξει απάντηση και λύση στο πρόβλημα.

Αναγκαστήκαμε να πάμε τον Αγγελο δύο φορές στο νοσοκομείο μετά από κρίση και μας τον επιστρέψανε. Αναγκαστήκαμε, ως προσωρινή λύση, ύστερα από μια μεγάλη και επικίνδυνη κρίση, να ζητήσουμε εισαγγελική εντολή για να νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική του ΨΝΑ που εφημέρευε. Από τότε (18/5/2011) είμαστε αναγκασμένοι, εγώ και ο πατέρας του, να βρισκόμαστε εναλλάξ δίπλα στον Αγγελο από το πρωί μέχρι το βράδυ γιατί δεν υπάρχει καμία υποδομή ούτε η εξειδικευμένη στελέχωση και η επάρκεια προσωπικού για να μπορεί να εξασφαλίζεται η ασφαλής νοσηλεία και αξιοπρεπής διαβίωση του Αγγελου στη συγκεκριμένη κλινική.

Ταυτόχρονα, εμείς και οι φίλοι μας έχουμε προβεί σε μια απέλπιδα προσπάθεια για να μεταφερθεί ο Αγγελος σε μια εξειδικευμένη δομή για το πρόβλημά του. Εχουμε πάρει άπειρα τηλέφωνα, έχουμε επισκεφτεί μια σειρά κέντρα ξανά και ξανά, έχουμε κάνει αιτήσεις, ενώ η ηγεσία του υπουργείου και η διοίκηση του ΨΝΑ, που είναι ενήμερες, δεν έχουν δώσει καμία λύση ως τώρα. Είμαστε εργαζόμενοι και εγώ και ο πατέρας των παιδιών δουλεύουμε χρόνια, και τίμια βγάζουμε το ψωμί μας.

Εχουμε κάθε δικαίωμα να απαιτούμε από το κράτος, που εμφανίζεται ως «δικό μας», αλλά ζητάει μόνο από μας τους εργαζόμενους να κάνουμε θυσίες, να πάρει τα αναγκαία μέτρα ούτως ώστε τώρα ο Αγγελος να μεταφερθεί σε δομή ανάλογη με την περίπτωσή του. Αυτό το δικαίωμα έχουν και τα άλλα παιδιά, που βιώνουν τα ίδια προβλήματα με τον Αγγελο και οι γονείς τους που έχουν την ίδια αγωνία και απελπισία για να δοθεί μια λύση.

Είκοσι χρόνια δώσαμε τιτάνιο αγώνα εγώ, ο πατέρας των παιδιών, αλλά και ο σύζυγός μου που πρόωρα έχασα, για να μη χρειαστεί τέτοια δομή, όμως τώρα για το καλό όλων αλλά και για να ανοίξει ο δρόμος και για τα άλλα παιδιά πρέπει να δώσετε τώρα μόνιμη λύση. Υπάρχουν τμήματα σε δομές που είναι κλειστά, ενώ έχουν δοθεί τεράστια ποσά από το κράτος για την κατασκευή τους ή άλλες να υπολειτουργούν ή τα τμήματα να μην είναι καλυμμένα επειδή ζητούν από τους γονείς να πληρώσουν τεράστια ποσά και για την εισαγωγή και για κάθε μήνα παραμονής. Τα στοιχεία τα έχουμε καταθέσει επανειλημμένα στο υπουργείο σας, οφείλατε να πάρετε μέτρα. Δεν το κάνατε, ενώ εμείς εκατοντάδες οικογένειες οδηγούμαστε στην απόγνωση».

Και η επιστολή καταλήγει:

«Ομως, σας λέμε ότι τη δύναμη που αποκτήσαμε για να κρατηθούμε όρθιοι όλα αυτά τα χρόνια για να στηρίξουμε τα παιδιά μας, θα τη μετατρέψουμε σε απόφαση για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά τους και το δίκιο των οικογενειών μας. Αυτά που δε θέλετε να κάνετε για μας, γιατί έχετε άλλες επιλογές και προτεραιότητες, θα τα διεκδικήσουμε μέχρι τέλους, γιατί τα δικαιούμαστε»!

Posted in παροχές Υγείας, παροχές Υγείας δωρεάν για όλους, ριζασπάστης, δημόσια υγεία, η "δημοκρατία" των αστών | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Προϊόν του καπιταλισμού

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

Το μακελειό του ρατσιστή, φασίστα αντικομμουνιστή στη Νορβηγία με 76 νεκρούς (οι περισσότεροι έφηβοι), που έχει κατακλύσει τη διεθνή ειδησεογραφία δεν ήρθε από το πουθενά. Ο εγκληματίας δεν προήλθε από παρθενογένεση ούτε, όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί, ήταν απλά ένας παράφρων. Ο ρατσισμός και ο αντικομμουνισμός που εκπέμπει με το δήθεν «μανιφέστο» του ενάντια στο «ισλάμ και τον πολιτιστικό μαρξισμό» έχουν αναπτυχθεί στο έδαφος που έχει καλλιεργηθεί όλα τα περασμένα χρόνια σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο και ιδιαίτερα στην ΕΕ. Με τους ιμπεριαλιστικούς «αντιτρομοκρατικούς πολέμους», την έξαρση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής, με τον πιο χυδαίο αντικομμουνισμό της εξίσωσης κομμουνισμού – φασισμού (βλέπε αντικομμουνιστικό μνημόνιο στο Συμβούλιο της Ευρώπης) και τη συκοφάντηση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, με τις Βαλτικές και όχι μόνο χώρες, όπου ως «απελευθερωτές» εμφανίζονται τα τάγματα των συνεργατών των ναζί ενάντια στη σοβιετική εργατολαϊκή εξουσία.
Αρα οι ιδέες του Νορβηγού δολοφόνου δεν απέχουν και πολύ (για την ακρίβεια είναι εκδοχή τους) από τις ιδέες που προωθούνται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ΕΕ και ΝΑΤΟ, που έχουν κάνει σημαία τους τον αντικομμουνισμό, προωθούν τον εθνικισμό, κυνηγάνε τους μετανάστες με τις Συνθήκες τους (Σένγκεν, Δουβλίνο) και επεμβαίνουν, σφάζουν και δολοφονούν λαούς και όποιον «δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις» τους, εξαπολύοντας πολέμους.
Αυτά που εμφανίζει ως «απειλή» ο εγκληματίας υπάρχουν στη ρητορική και, πολύ περισσότερο, στην πρακτική των ιμπεριαλιστών. Αλλωστε, και η Νορβηγία, που εμφανίζεται ως «ήρεμη χώρα», συμμετείχε ενεργότατα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους «πρόθυμους» που σπεύδουν δήθεν να διαδώσουν τις αρχές της «ελευθερίας και της δημοκρατίας» στους «απολίτιστους και αντιδημοκράτες». Συμμετείχε στους πολέμους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, σε άλλες «ανθρωπιστικές αποστολές» και τώρα τελευταία στο σφάξιμο του λιβυκού λαού. Τα τελευταία χρόνια σοσιαλδημοκρατικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις έχουν πάρει αντιμεταναστευτικά μέτρα, όπως φυσικά και μέτρα κατά εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Σε αυτό το φυτώριο καλλιεργούνται «φιντάνια» τύπου Μπρέιβικ, που είχε, όπως όλα δείχνουν, διεθνείς διασυνδέσεις. Ο ρατσισμός και ο αντικομμουνισμός που αποπνέουν είναι δημιούργημα του ίδιου του εκμεταλλευτικού συστήματος, του καπιταλισμού, όπως είναι και ο φασισμός που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα του. Το «αυγό του φιδιού», η ακροδεξιά σε πολλές χώρες του «αναπτυγμένου κόσμου», χαϊδεύεται από την αστική τάξη, υπερπροβάλλεται από τα ΜΜΕ των κεφαλαιοκρατών και σπρώχνεται ανάλογα, με στόχο να χτυπιέται το εργατικό, το ταξικό αγωνιστικό κίνημα, η πρωτοπορία του, το Κομμουνιστικό Κόμμα και η ανατρεπτική επαναστατική πολιτική που χαράζει. Τα παραδείγματα σε πολλές χώρες, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Βρετανία, αλλά και στη χώρα μας, αποδεικνύουν ότι ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο αντικομμουνισμός είναι πάντα στη φαρέτρα του συστήματος, είναι «νύχι – κρέας» δικό του και αξιοποιείται ανάλογα. Ετσι, τώρα οι κεφαλαιοκράτες και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, μαζί με τις «πένες» τους δεν μπορούν να κάνουν τις «θλιμμένες χήρες». Δικά τους εκτρώματα είναι

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Το χρονικό μιας μεγάλης ληστείας

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

 

Κοντά στα δύο τρισεκατομμύρια δολάρια «έκλεψε» το κεφάλαιο από τους Αμερικανούς εργάτες το 2009, μόνο από την αλλαγή του συστήματος χορήγησης των αυξήσεων. Τον υπολογισμό έκανε ο καθηγητής του μεξικάνικου Πανεπιστημίου Zacatecas, Τζέιμς Σάιπερ.ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕΙ το μέγεθος της κλοπής, ο καθηγητής Σάιπερ σύγκρινε το σημερινό μισθό ενός εργάτη με το μισθό που θα έπαιρνε αν ίσχυε το σύστημα των αυξήσεων ανάλογα με την αύξηση της παραγωγικότητας.

Στην ανάλυσή του, ο Σάιπερ επισημαίνει ότι μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επικράτησε στις ΗΠΑ το μοντέλο των αυξήσεων με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτό το μοντέλο καταστρατηγήθηκε απ’ τη δεκαετία του ’70, επί Ρίγκαν. Από τότε μέχρι σήμερα, τα ποσοστά των μισθολογικών αυξήσεων είναι μικρότερα απ’ τα ποσοστά αύξησης της παραγωγικότητας.

Ο υπολογισμός έγινε ως εξής:

Το 1972, ο μέσος ωριαίος μισθός ενός εργάτη σε τιμές 2009 ήταν 20,83 δολάρια μικτά.

Από το 1972 ως το 2009 η αύξηση της παραγωγικότητας υπολογίζεται σε 92,7%.

Με τις αναγωγές, η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας υπολογίζεται (για το ίδιο διάστημα) σε 55,5%.

Βάσει αυτού του ποσοστού, ο εργάτης θα έπρεπε να παίρνει το 2009 ωριαίο μισθό 35,98 δολάρια.

Ομως, το 2009 ο μέσος ωριαίος μισθός στις ΗΠΑ ήταν 23,14 δολάρια. Δηλαδή ο εργάτης έπαιρνε 12,84 δολάρια λιγότερα την ώρα.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΟΥΜΕ ότι μπορεί να φαίνεται πολύ μεγάλος ο μικτός ωριαίος μισθός, όμως μέχρι να φτάσουμε στο καθαρό ποσό μεσολαβούν όλες οι κρατήσεις φορολογικές, ασφαλιστικές, υγείας, συνταξιοδότησης κ.ά.

Υπολογίζοντας το αριθμό των εργατών του ιδιωτικού τομέα το 2009 σε 88.239.000 και τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας σε 39,8 ώρες προκύπτει ότι το ποσό που «αφαιρέθηκε» από τους εργάτες και προστέθηκε στα κέρδη του κεφαλαίου ήταν 1,91 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Ομως, ακόμα και με αυτόν τον υπολογισμό αποκαλύπτεται ένα μέρος μόνο της κλοπής που υφίσταται ο εργάτης στον καπιταλισμό. Με οποιοδήποτε σύστημα και αν αυξηθεί ο μισθός του, ακόμη και με τις μεγαλύτερες αυξήσεις, δεν παύει να είναι παρά ένα μέρος αυτού που καρπώνεται ο καπιταλιστής εκμεταλλευόμενος την εργατική δύναμη.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, Η ΛΗΣΤΕΙΑ σε βάρος της εργατικής τάξης είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί μια επισήμανση του καθηγητή Σάιπερ, ότι δηλαδή η απόκλιση στους μισθούς σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας ακολουθεί την απομαζικοποίηση των συνδικάτων και την επικράτηση του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Συγκεκριμένα το 1952 στα συνδικάτα ήταν εγγεγραμμένο το 32,5 % του εργατικού δυναμικού, το 1979 το ποσοστό έπεσε στο 27%, το 1984 κατρακύλησε στο 19% και το 2010 έφτασε στο 11,9%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα ήταν μόλις 6,9%.

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, εργάτες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

 
Δηλαδή, τώρα που ήρθε η αναγγελία της περιορισμένης – ελεγχόμενης χρεοκοπίας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ – ΕΕ – ΕΚΤ κ.λπ., χρωστάνε χάρη στο σεβασμιότατο Θεσσαλονίκης Ανθιμο, που έκαμε δέηση – λειτουργία να μειωθεί το δάνειο (μόλις είχε αναλάβει τη θέση του Παπακωνσταντίνου ο Βενιζέλος) ο ελληνικός λαός και ο πρωθυπουργός προσωπικώς!!!

Δηλαδή, έχει τρανό επιχείρημα ο Μόσιαλος όταν κορδώνεται και επιμένει ότι «θωράκισε» την Ελλάδα για πολλά χρόνια. Πιάστε τα παιδιά σας βρε ανόητοι κι αμετανόητοι διαφωνούντες με τους σωτήρες μας κι εξηγήστε τους. Να καταλάβουν επιτέλους ότι: Με 550 ευρώ το μήνα, φορολογίσιμα μάλιστα, μπορούν αν βρουν και δουλειά για να τα συναντήσουν, να αισθάνονται θωρακισμένοι. Θωρηκτά σκέτα. Να κάνουν όνειρα, οικογένεια, ταξίδια, να περνούν ζωή και κότα. Εξηγήστε τους ότι: για να εξασφαλίσετε αυτά τα 550 ευρώ το μήνα, υποθηκεύσατε το σπίτι που με αίμα χτίσατε. Προσημειώσατε τον τάφο της προγιαγιάς στο χωριό. Βάλατε συνεταίρο με ποσοστό 80 υπέρ του και 20 υπέρ των παιδιών σας ως option (ευκαιρία – προοπτική επιλογής) στον έμπορο που ληστεύει την παραγωγή σας.

Αν το παιδί σας προτιμάει τα χάμπουργκερ τις αμερικανιές απ’ τις γαλλικές κρέπες και τα γερμανικά λουκάνικα, ιδίως αν σιχαίνεται τα σουβλάκια, παρηγορείστε το. Εχει τώρα πια μέλλον επιλεκτικώς χρεοκοπημένο για το καλό του. Οπως είχανε οι Αμερικάνοι έναν υπέροχο βοηθό αδυνάτων κρατών, τον Τζορτζ Μάρσαλ, έτσι τώρα κι εμείς οι Ευρωπαίοι διαθέτουμε έναν Ρομπάι, σκέτη ρομφαία της βοήθειας. Βρήκε τη χρυσή τομή στην επιλεκτικά και ταξικά, υποχρεωτική μας επιβίωση με αιώνια δανεικά και την υγιεινή εκδοχή της φτώχειας μας: Σε αναγνώριση του ευρωιστορικού ελληνικού σχεδίου υπόδουλης σωτηρίας θα μας επιτρέπεται να τρώμε σουβλάκια χωρίς κρέας ή κατ’ επιλογήν τις σάρκες μας τυλιγμένες σε πίτα αλευρωμένων ομολόγων.

Είναι τόσο και τέτοιο το θαύμα της αγίας τριάδας ΕΚΤ, ΔΝΤ και τραπεζιτών που κλείνουν νοσοκομεία, καταργούνται κρεββάτια σε κλινικές, ακυρώνονται εντατικές, περικόπτονται ασθενοφόρα, γιατί οι ευτυχισμένοι και σωσμένοι Ελληνες θα πεθαίνουν στα σπίτια, στα εργοστάσια, στους δρόμους υγιείς ως ήρωες για τα επόμενα σαράντα χρόνια.

Σοβαρευτείτε. Η επανάσταση ήρθε σωτήρια αυτή τη φορά, χωρίς στολές και τανκς. Με παζάρια και γραβάτες και ταγιεράκια, οι φίλοι μας οι δανειστές, οι ταξικοί καταχραστές της εθνικής μας τύψης για τη σκέψη, το κάλλος και το μόχθο των Ελλήνων ημών των ιδίων, μας σώζουν υπό την αίρεση ότι θέλουμε ν’ αρχίζει το αλφάβητο απ’ το γράμμα Ε. Οχι ως Ελλάδα, ούτε ως ελευθερία. Αλλά ως ΕΕ, δηλαδή Ε2 ή και επιλεκτική εξελιγμένη, εξ-αιρετική χρεοκοπία. Κυρίως όμως ευρωπαϊκή… Ετσι θα μάθουν τα παιδιά και το Χ, το δεύτερο γράμμα της νέας αλφαβήτου. Ως χρέος και χάος και χάρος, όχι αλαφράδες όπως χαρά και χαμόγελα.

Απ’ το νηπιαγωγείο, απ’ το μαιευτήριο καλύτερα, η νέα παιδεία ώσπου να σαρανταρήσουν τα νιογέννητα και να γεράσουν οι έφηβοι, το άσμα αυτής της επαναστατικής σωτηρίας οφείλει να το παιανίζει: Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και για χρέος καινούργιο τραβά, τραβά, τραβά, τραβά…

 

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, εθνικό ξεπούλημα, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αυτοί που κλέβουν το ψωμί απ’ το τραπέζι

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

Αυτοί που κλέβουν το ψωμί απ’ το τραπέζι έχουν γίνει επιστήμονες στη διαστρέβλωση. Εκεί που χρωστάνε ζητάνε και το βόδι.

Κατά τον αρθρογράφο της «Καθημερινής», όποιος αντιδρά στη νέα συμφωνία με την ΕΕ είναι τσιφούτης, φιλάργυρος που προσπαθεί να γλιτώσει όσα απέκτησε. Ποιοι είναι αυτοί που αντιδρούν; Οσοι τους κόβουν το μισθό, όσοι τους κόβουν τη σύνταξη, όσοι χρυσοπληρώνουν την Υγεία και την Παιδεία, όσοι δε λένε να χωνέψουν ότι η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, ο ΟΤΕ έχουν γίνει ανώνυμες εταιρείες που στηρίζουν τα κέρδη τους στην καταλήστευση του λαού.

Ολοι αυτοί κατά τον αρθρογράφο είχαν «προνομοιακές σχέσεις» με το κράτος. Δυστυχώς για τον αρθρογράφο είναι κοινό μυστικό ότι τέτοια σχέση με το κράτος έχουν οι βιομήχανοι που δεν πληρώνουν φόρους και εισφορές, οι μεγαλοκατασκευαστές που επιδοτούνται με κρατικό χρήμα.

Στρεβλή είναι και η εικόνα που παρουσιάζει ο συγκεκριμένος αρθρογράφος για το δανειολήπτη. Επιμήκυνση στην αποπληρωμή ενός δανείου σημαίνει πάντα μεγαλύτερη θηλιά. Κανείς δε βάζει εθελοντικά θηλιά στο λαιμό του, κανείς δε θεωρεί κάτι τέτοιο «ανέλπιστο δώρο».

Ας αφήσουν, λοιπόν, ορισμένοι τα περί «αγάπης στην πατρίδα». Για τη συμφωνία που υπογράφηκε με την ΕΕ οι καπιταλιστές πίνουν ήδη στην υγεία των κορόιδων, δηλαδή των λαϊκών στρωμάτων που θα πληρώσουν ακριβά το μάρμαρο.

Στρεβλή εικόνα για την πραγματικότητα διαμορφώνουν και οι αυταπάτες για τη λειτουργία της δημοκρατίας με τα δημοψηφίσματα. Μια δημοκρατία που δεν υπάρχει στους χώρους παραγωγής, δεν υπάρχει πουθενά αλλού.

Για την εργατική τάξη πρέπει να γίνεται όλο και πιο καθαρό πως κάθε πολιτικό σύστημα αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη οικονομική βάση. Οσο αυτή η βάση έχει πυρήνα της την εκμετάλλευση να γίνεται κατανοητό ότι κυβερνά η δικτατορία των μονοπωλίων όποια προβιά κι αν φοράει.

Διά ταύτα, όσο τα αδιέξοδα στο σύστημα μεγαλώνουν, έτσι που να καταφεύγει και σε χοντράδες, τόσο περισσότερο αναγκαίο είναι η εργατική τάξη να συγκεντρώνει τις δυνάμεις της στη μάχη για την ανατροπή αυτής της εξουσίας, αυτής της οικονομικής βάσης.

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »