καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Φεβρουαρίου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    272829  
  • Εγγραφή

Archive for Φεβρουαρίου 2012

Για την σημερινή κινητοποίηση των Χαλυβουργών στην Κηφισιά (video)

Posted by redship στο 29 Φεβρουαρίου , 2012

αναδημοσίευση από redfly planet

 

 

Πολύς κόσμος στην πορεία, περίπου στα 1000-1200 άτομα η προσωπική μου εκτίμηση, κυρίως νεολαία. Μπροστά εργαζόμενοι με τις γυναίκες τους οι οποίοι όλοι μαζί θα ήταν περίπου 50-60 άτομα. Όταν στρίψαμε από την Κηφισίας στο στενό, όπου και τα γραφεία του Μάνεση, είδαμε σταθμευμένη κλούβα οπότε καταλάβαμε ότι μας περίμενε διμοιρία των ΜΑΤ. Φτάνοντας έξω από τα γραφεία, μας περίμεναν περίπου 20-30 άτομα, μερικοί εκ των οποίων εργαζόμενοι χαλυβουργοί απεργοσπάστες.

Μια βρωμερή τύπισσα με ντουντούκα, η οποία δουλεύει στο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρείας (όπως έμαθα από εργαζόμενο χαλυβουργό), είχε πιάσει δουλειά και ξέρναγε από την ντουντούκα έναν οχετό του στυλ: «Έξω τα κομματόσκυλα, Σιφωνιέ έχεις τελειώσει από δω, εμείς δεν σκύβουμε το κεφάλι στο ΠΑΜΕ, διαδηλώνουμε για το δικαίωμα στην εργασία» και άλλα φαιδρά. Δίπλα στους απεργοστάστες (αν κατάλαβα καλά περίπου 5-10 τον αριθμό), ήταν υπάλληλοι από τα γραφεία και αρκετοί μπράβοι. Ο επικεφαλής των μπράβων, σε αγαστή συνεργασία με τους ΜΑΤατζήδες όλοι την ώρα (φαίνεται και στο βίντεο προς το τέλος). Θα μου πει κάποιος ιδιωτική αστυνομία, όχι μπράβοι. Όχι! Ήταν μπράβοι και μάλιστα χειρίστου είδους. Είδα με τα μάτια μου έναν από αυτούς να φωνάζει τον ταμία του σωματείου και να του λέει ξεδιάντροπα μπροστά στον κόσμο «Θα σου γαμήσω το σπίτι…». Ο ταμίας τέρας ψυχραιμίας, έκανε πίσω για να μην βγει η κατάσταση εκτός ελέγχου και άναψε τρεμάμενος από τα νεύρα του τσιγάρο.
Η προσωπική επίθεση στον Σιφωνιό από όλα τα τσιράκια που είχαν μαζευτεί εκεί μπροστά, συνεχόμενη ( παρένθεση: Όποια κουράδα ξαναπεί κουβέντα για τον πρόεδρο ορμώμενη από τα βίντεο της Χ.Α. απλά του λέω ότι θα παραμείνει μία κουράδα μπροστά στον αγωνιστή πρόεδρο των χαλυβουργών). Οι εργάτες από τη χαλυβουργία, όταν είδαν τους συναδέλφους τους  απέναντι, πραγματικά σοκαρίστηκαν και βγήκαν εκτός εαυτού ορισμένοι από αυτούς. Κάποιοι από τους απεργοσπάστες είναι ήδη απολυμένοι, ενώ όλοι τους, το ξαναλέω ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, πήγαιναν κάθε βδομάδα και έπαιρναν 100 ευρώ και τρόφιμα από την επιτροπή σίτισης των απεργών, όπως έλεγαν οι γυναίκες των χαλυβουργών που είναι στην επιτροπή και οι οποίες δεν πίστευαν στα μάτια τους ότι είχαν έρθει τώρα εκεί απέναντί τους!!!!
Όσο για τον επίσημο μπράβο, την ελληνική αστυνομία τι να πει κανείς. Όταν ένας εργαζόμενος τους φώναζε «Ρε ξεφτίλες εμείς θα πληρώνουμε φόρους για να φρουρείτε το μαγαζί του Μάνεση;», όχι μόνο δεν κοκκίνισαν αλλά μας κοίταγαν και με μίσος στα μάτια πολλοί εξ’ αυτών. Έπειτα από περίπου 2 ώρες παρουσίας μας εκεί, βγήκε έξω μια υπάλληλος δημοσίων σχέσεων για να πει στην αντιπροσωπεία των απεργών ότι δεν θα παρθεί καμία απόλυση πίσω. Η συγκέντρωση επέστρεψε οργανωμένα στον σταθμό της κηφισιάς, όπου και διαλύθηκε, ενώ οι απεργοί μέσω του προεδρού τους Γιώργη Σιφωνιού, έδωσαν ραντεβού (αύριο ή μεθαύριο) πάλι με τον υπουργό εργοδοσίας (Κουτρουμάνης. Να το λες και να γεμίζει το στόμα σου σκατά) και καλούν όλον τον κόσμο σε συναυλία αλληλεγγύης την Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στην πύλη του εργοστασίου.
Όπως έχει γίνει ήδη γνωστό, ο Μάνεσης έχει λάβει έγκριση περιβαλλοντικών όρων για να κατασκευάσει λιμάνι έξω από τη χαλυβουργία, μεγάλης δυναμικότητας και προφανώς ζορίζεται και θέλει να ξεμπερδεύει με κάθε τρόπο με τους απεργούς, το ΠΑΜΕ και τους αλληλέγγυους σε αυτούς εργαζόμενους της χώρας και του κόσμου ολόκληρου. Το κράτος ξεκάθαρα πλέον δείχνει ότι είναι κράτος του μεγάλου κεφαλαίου και θα κάνει τα πάντα για τη σωτηρία αυτού. Ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των απεργών είναι πλέον η αχίλλειος πτέρνα τους και πρέπει με κάθε τρόπο, όλοι οι οργανωμένοι στο κόμμα αλλά και οι εκτός αυτού συνειδητοποιημένοι εργαζόμενοι να βάλουμε 1η προτεραιότητα τη στήριξη του αγώνα τους. Για όλους του υπόλοιπους οι αυταπάτες λαμβάνουν οριστικά τέλος.  
Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες. Διαλέχτε στρατόπεδο.
Κείμενο και βίντεο : Ανδρέας
Advertisements

Posted in ρήξη και ανατροπή, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τέρμα στα ψευτοδιλήμματα

Posted by redship στο 29 Φεβρουαρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Ομολογούν τις θυσίες του λαού και κλαίνε γι’ αυτές. Υποκριτές! Πασχίζουν για ένα νέο εγκλωβισμό του λαού στη νέα αυταπάτη ότι οι θυσίες θα πιάσουν τόπο. Αποκαλύπτουν το σχέδιό τους, όταν καλούν να στραφεί η προσοχή του κόσμου στα κόμματα – σφαγείς του λαού που δήθεν θα παρουσιάσουν προγράμματα ανάπτυξης. Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται τα αστικά κόμματα αφορά στα κέρδη των καπιταλιστών και μόνο σ’ αυτά. Για το λαό, ανάπτυξη θα έρθει μόνο αν φύγουν απ’ τη μέση τα μονοπώλια, η δικτατορία τους.

 

Μιλάνε για «κοινή πεποίθηση» και υποβάλλουν το λαό στην ιδέα ότι είναι δικό του συμφέρον το συμφέρον του καπιταλιστή. Καμιά κοινή πεποίθηση δεν υπάρχει. Οι εργάτες έχουν μόνο συμφέρον να κοντράρουν τους καπιταλιστές, να τους τσακίσουν. Να τους πονέσουν εκεί που πονάνε, στα κέρδη τους, να τους αφαιρέσουν την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Αυτή είναι η δική τους κοινή πεποίθηση. Τίποτα κοινό με τους καπιταλιστές.

 

Οι αστοί προπαγανδιστές γνωρίζουν πως ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Γνωρίζουν πως οι εργατικές αντιστάσεις στην Ελλάδα δίνουν μάθημα και σ’ άλλες χώρες. Γνωρίζουν πως η αντεργατική λαίλαπα δεν αφορά μόνο τους Ελληνες εργαζόμενους. Οτι η καπιταλιστική κρίση είναι παγκόσμια κι ανάλογη η επίθεση στην εργατική τάξη όλης της Γης. Γνωρίζουν ότι η αντίσταση θα διευρύνεται. Γι’ αυτό κρατάνε και μια γάτα. Αλλά προβάλλουν πλαστό δίλημμα. Απέναντι στην «κινεζοποίηση» των μισθών, προβάλουν ως θετικό το «ευρωπαϊκό μοντέλο» που το κινεζοποιούν. Αλλά προβάλλουν τέτοιτα ψευτοδιλήμματα, ζητώντας από τους εργάτες να επιλέξουν καπιταλιστή. Οι λαοί ξεσηκώνονται για να ζήσουν χωρίς καπιταλιστές. Αυτήν την προοπτική δεν μπορεί να τη σταματήσει η αστική προπαγάνδα.

 

Δεν έχουν το θεό τους. Για την ακρίβεια, δεν έχει πάτο το θράσος τους. Μιλάνε στους εργάτες σα να ‘ναι κατηγορούμενοι. Ξεπερνώντας τους παλιούς δασκάλους της μαύρης προπαγάνδας, έχουν κάνει την τρομοκρατία σχολή τους όταν λένε στον εργάτη ή θα ψηφίσεις ό,τι συμφέρει τους καπιταλιστές ή θα χαθείς. Ξεχνάνε πως ο εργάτης όσο κι αν τρομοκρατείται από την απειλή της απόλυσης, γνωρίζει πως απ’ τα χέρια του βγαίνει ο πλούτος όλος. Θέμα χρόνου η συνείδηση πως μπορεί και χωρίς τους καπιταλιστές.

 

Την ώρα που στο προσκήνιο τσακίζουν τους εργάτες, στο παρασκήνιο τα προνόμια για το κεφάλαιο πάνε κι έρχονται. Χτες οι απεργοί της Χαλυβουργίας αποκάλυψαν ότι η κυβέρνηση νομοθετεί για να αποκτήσει ιδιωτικό λιμάνι ο Μάνεσης, ώστε παράλληλα με το τσάκισμα των εργατών να έχει μια ακόμα δυνατότητα να αυξήσει τα κέρδη του. Η κυβέρνηση είναι συμπαίχτης με τον κάθε Μάνεση. Η εργατική τάξη οφείλει να οξύνει την αντιπαράθεση.

 

Κάτι δεν πάει καλά με την «εθνική συνεννόηση». Πολλοί την ευαγγελίζονται, αλλά λιγότεροι την υπερασπίζουν. Κάθε μερίδα του κεφαλαίου θέλει την ενότητα κάτω από τα δικά της συμφέροντα. Ψάχνουν για κορόιδα; Οχι. Ξέρουν πως είναι ταξικός πόλεμος σε εξέλιξη. Και καθένας προσπαθεί, αν δεν μπορεί να εξασφαλίσει συμμαχίες, τουλάχιστον να παροπλίσει τον αντίπαλο.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ γνωρίζουν πως στη συνείδηση του κόσμου αυτά τα δύο κόμματα είναι συνυπεύθυνα για τα δεινά δεκαετιών που είναι μπροστά. Η αστική τάξη το γνωρίζει επίσης. Γι’ αυτό ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια διάφορα πολιτικά σχήματα – απόχες να μαζευτεί η λαϊκή δυσαρέσκεια που μετεκλογικά θα κατατεθεί στο ταμείο των δυνάμεων που θα κάνουν τη νέα «εθνική προσπάθεια».

 

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και στην περίφημη «αριστερά». Τις δυνάμεις, δηλαδή που έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους όχι μόνο στις κεντρικές συνθήκες της ΕΕ, που επιμένει να αφοπλίζει το λαό, καλώντας τον να επιβάλλει πολιτική που θα κάνει τους καπιταλιστές να μοιράζουν κέρδη στους εργάτες, αλλά και στην καθημερινή της πρακτική που έχει οδηγήσει σε παροπλισμό των εργατών (είναι οι δυνάμεις που επιμένουν και σήμερα ότι είναι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ εκπρόσωποι εργαζομένων, ενώ έχουν προδώσει σκληρά κάθε εργατικό συμφέρον). Πασχίζουν για την «ενότητα της αριστεράς», έτσι που στο συνολικό ταμείο να λείπουν δυνάμεις από τη μάχη για την ανατροπή, να συγκεντρώνονται δυνάμεις που στα δύσκολα θα βάζουν πλάτη για να σωθεί το σύστημα. Κάλπικη ενότητα, ύπουλη επιδίωξη.

Οταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, μόνο μία είναι η λύση που αντιστοιχεί στην πάλη τάξης ενάντια σε τάξη. Αυτή η λύση έχει όνομα: Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Posted in ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Κ.Ε ΤΟΥ ΚΚΕ Σχόλιο για τη θρασύτατη επίθεση του Α. Σαμαρά στη Βουλή κατά του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος.

Posted by redship στο 29 Φεβρουαρίου , 2012

«Για την κρίση και το χρέος, για τη βάρβαρη επίθεση στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα ευθύνεται το σύστημα και ο «ευρωμονόδρομος» που υπηρετεί το δικό σας κόμμα, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα. Ολες τις κρίσιμες αντιλαϊκές αποφάσεις τις λάβατε συναινετικά, πράγμα που σήμερα κάνετε ξετσίπωτα, με γνώμονα τα στρατηγικά συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου. Μαζί εντάξατε τη χώρα στην ΕΟΚ – ΕΕ , στο ΝΑΤΟ, από κοινού διαμορφώσατε το κράτος, άλλοτε με κρατικοποιήσεις, από το 1974, και άλλοτε με ιδιωτικοποιήσεις, ώστε να στηρίζει τα προνόμια και τις φοροαπαλλαγές της πλουτοκρατίας. Μαζί διαμορφώσατε το αστικό πολιτικό σύστημα που εξαπατά το λαό και εκτελεί τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, μαζί με το ΠΑΣΟΚ διαμορφώσατε την εργατική αριστοκρατία που ηγείται στη ΓΣΕΕ και υπηρετεί το σύστημά σας και όχι τους εργάτες. Είστε το ίδιο υπόλογος, όσο και το ΠΑΣΟΚ, και οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να σας τιμωρήσουν το ίδιο σκληρά με την ψήφο και την πάλη τους».

Posted in κκε | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η ακραία γελοιότητα της ακρότατης προστυχιάς

Posted by redship στο 29 Φεβρουαρίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Την Κυριακή 26/2/2012 δημοσιεύτηκε στο «Βήμα» κείμενο, κάτι μεταξύ ρεπορτάζ και άρθρου, υπό τον εξής τίτλο:

«Η συνάντηση των άκρων».

Κατά καιρούς στον Τύπο βλέπουν το φως δημοσιεύματα που βρίθουν γελοιότητας και ανοησίας.

Το συγκεκριμένο είναι κάτι «περισσότερο»: Αποτελεί μνημείο

πολιτικής προστυχιάς,

ιστορικής αμορφωσιάς,

εκδοτικοδημοσιογραφικής σήψης και

αναγωγής της βλακείας σε «ατομικό όπλο» του ιδεολογικού τραμπουκισμού.

 

Μιλάμε για εκείνο το ειδικό είδος βλακείας που όσο πιο αυθεντική, ανόθευτη και ακατέργαστη είναι, τόσο πιο πολύτιμη αποδεικνύεται στους φορείς της για να χτίζουν τις καριέρες τους.

Καριέρες που για να τις διατηρούν, όμως, χρειάζεται, πού και πού, να δηλώνουν τη διαθεσιμότητά τους στην εκτόξευση του γκεμπελισμού.

Για το βλάκα, βλέπετε, ο γκεμπελισμός δε συνιστά καταισχύνη, αλλά υπέρτατη απόδειξη της αφοσίωσής του ως κατοικίδιο των αστικών σαλονιών.

Το συγκεκριμένο κείμενο έχει γραφτεί για ένα και μοναδικό λόγο:

Για να συκοφαντηθεί το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ τα οποία ως «άκρα» που είναι «συναντώνται» με το άλλο άκρο και συγκεκριμένα με τη… Χρυσή Αυγή!

Αφορμή γι’ αυτό το κατασκεύασμα υπήρξε η προβοκάτσια της Χρυσής Αυγής κατά των απεργών της Χαλυβουργίας. Με τούτο το φόντο, η εφημερίδα του Ψυχάρη, του διευθυντή του Ψυχάρη και του συντάκτη του Ψυχάρη, θεώρησαν ότι

«δίνεται τροφή για ερωτήσεις του τύπου: «Υπάρχει ή όχι ενα είδος συνάντησης των άκρων»;»…

Αντί δηλαδή η αποκάλυψη της προβοκάτσιας να γίνει αντικείμενο αναφοράς για τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται εναντίον του εργατικού κινήματος, η προβοκάτσια χρησιμοποιείται από τους «αντικειμενικούς» ενημερωτές της κοινής γνώμης για να τρωθεί και να συκοφαντηθεί το θύμα της προβοκάτσιας, το εργατικό κίνημα!

Σε μια αποθέωση αυτού του τύπου της «αντικειμενικότητας» το κείμενο του «Βήματος» τοποθετείται στο «ερώτημα» που το ίδιο έθεσε, αφού όμως πρώτα έθεσε και τα… δεδομένα. Οπου βασικό «δεδομένο» είναι ότι το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ είναι το ένα «άκρο».

Αλλά σύμφωνα με το κυρίαρχο «αφήγημα» της αμορφωσιάς για την οποία μιλούσαμε παραπάνω

(και η οποία νομίζει ότι ο λαός ξεχνά ποιος θυσιάστηκε για να σωθεί η ανθρωπότητα και η Ελλάδα από τον ναζισμό)

«τα άκρα συναντούνται». Να τη ως εκ τούτου η «συνάντηση»… ΚΚΕ – Χρυσής Αυγής!

Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για την πρόθεση της εφημερίδας να ρίξει νερό στο μύλο της αθλιότητας περί ταύτισης του κομμουνισμού με το φασισμό και το ναζισμό (!),

το κείμενο δεν ξεχνά να μεταφέρει υπό τύπον «ενημέρωσης» του αναγνωστικού κοινού την εξής… πληροφορία:

«…σε πολλά αριστερίστικα μπλοκ άρχισε ένας ιδιότυπος διάλογος με το ερώτημα«αν η Χρυσή Αυγή βρίσκεται στο πλευρό των απεργών ή το ΠΑΜΕ στο πλευρό της Χρυσής Αυγής»»!

Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης τι σημαίνει προστυχιά επισημαίνουμε, επιπλέον, ότι στο εν λόγω δημοσίευμα δεσπόζει η φωτογραφία του χαμογελαστού και προσηνή επικεφαλής της Χρυσής Αυγής, η οποία

– προς δόξαν της γενναιότητας του συντάκτη που καταγγέλλει τα «άκρα» –

παρουσιάζεται με πολύ ευγένεια και προσοχή σαν «ακροδεξιός σχηματισμός».

Οταν λοιπόν οι ναζιστές και οι φασίστες, οι ρατσιστές και οι μισάνθρωποι εθνικιστές λογίζονται «απλώς» σαν «ακροδεξιός σχηματισμός», ποιος αμφιβάλλει ότι στόχος δεν είναι ούτε οι ναζί, ούτε οι φασίστες, ούτε η ακροδεξιά. Στόχος είναι το ΚΚΕ.

Αλλωστε αυτοί, όπως το «Βήμα», που… ενοχλούνται από τα «άκρα», είναι οι ίδιοι που καθόλου δεν ταράχτηκαν βλέποντας την ακροδεξιά να είναι κυβερνητική συνισταμένη του «σωτήρα» Παπαδήμου, συγκολλητική ουσία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και τμήματά της να αποτελούν πλέον στελεχιακό, εκ μεταγραφής, δυναμικό της ΝΔ…

Το κείμενο του «Βήματος» είναι ενταγμένο στην καθεστωτική γραμμή που καλεί τον λαό να κάτσει ήσυχα γιατί «λόγω κοινωνικής ρευστότητας ενισχύονται τα άκρα», «απειλείται η τάξη» και αφήστε που μπορεί να εχουμε και «εμφύλιο»… Ετσι διατείνεται το «αφήγημά τους». Αυτά υπηρετούν και επαναλαμβάνουν οι «παπαγάλοι» τους.

Πρόκειται για τη ωμή τρομοκρατία που προσπαθεί να παίξει το χυδαίο ρόλο της ενσωματώνοντας κάθε λογής «θεωρητική» σαβούρα, παραχάραξη, διαστρέβλωση, παραποίηση, με στόχο τον εκβιασμό του λαού.

Το μήνυμα είναι το εξής:

Ο λαός θα πρέπει να αποφύγει το κομμουνιστικό «άκρο», να κάτσει «στ’ αβγά του» και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τον ακραίο αφανισμό του από τις δυνάμεις της «σύνεσης», του «ρεαλισμού», της «σωτηρίας» και της… δημοκρατίας των κεφαλαιοκρατών, εκείνης δηλαδή της στυγνής ταξικής δικτατορίας

που παράγει, αναπαράγει, συντηρεί και ενίοτε χρησιμοποιεί τους φασίστες, τους ναζί και τους ακροδεξιούς για να κάνει τη «δουλειά» της.

Βέβαια, η ξεδιαντροπιά όσο πιο… ξεδιάντροπη είναι, τόσο λιγότερο μπορεί να εννοήσει την υπηρεσία που προσφέρει.

Οι ξεδιάντροποι όσο πιο… ξεδιάντροποι και θλιβεροί είναι, τόσο ανίκανοι συλλαμβάνονται να αντιληφθούν ότι ακόμα και με αυτές τις βρωμιές που διαπράττουν ομολογούν, στην ουσία, την αλήθεια:

Πρώτον, ομολογούν ότι το ΚΚΕ βρίσκεται ακριβώς στο αντίπερα άκρο από το σύστημά τους που περιλαμβάνει από Χρυσή Αυγή, φασίστες και ακροδεξιούς μέχρι τους εκπροσώπους του αστικού κοινοβουλευτισμού της δικτατορίας των μονοπωλίων.

Δεύτερον, αποδεικνύουν μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ρυπαρότητά τους.

Τρίτον, επιβεβαιώνουν ότι η συνάντηση της ακραίας πολιτικής προστυχιάς με την ακραία γελοιότητα δεν μπορεί να παράξει τίποτα περισσότερο από τον ακραίο και πρωτόγονο αντικομμουνισμό.

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΑΛ.ΠΑΠΑΡΗΓΑ. ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΑΠ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Posted by redship στο 28 Φεβρουαρίου , 2012

(Ηλία Σιδηρόπουλου)

Στο ασφυκτικά γεμάτο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο στην Θεσσαλονίκη μίλησε σήμερα
(28-2-2012) η Γ.Γ. της Κ.Ε . του ΚΚΕ , Αλέκα Παπαρήγα.
Η Γ.Γ. του  ΚΚΕ αναφέρθηκε εκτεταμένα στον μόνιμο  χαρακτήρα των  προαποφασισμένων αντιλαϊκών μέτρων .
Ο ιμπεριαλισμός, όπως είπε χαρακτηριστικά, χρησιμοποιεί πότε το καρότο και πότε το μαστίγιο για να πετύχει και με τα δύο τον ίδιο σκοπό. Την αποδυνάμωση του ταξικού  λαϊκού κινήματος και την καλλιέργεια κάλπικων ελπίδων για καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.
Αναφέρθηκε στην κατάσταση που βρίσκεται το ταξικό εργατικό κίνημα παγκοσμίως και ιδιαίτερα στις ηγέτιδες χώρες της Ε.Ε. Τόνισε την σημαντική συμβολή της ύπαρξης στην Ελλάδα ενός πραγματικού ,επαναστατικού κόμματος  την ώρα που στην Ευρώπη κυριαρχούν δυνάμεις του Ευρώ-κομμουνισμού και του οπορτουνισμού.
Η Αλ. Παπαρήγα ξεκαθάρισε  ότι η κρίση που ζούμε δεν  οφείλεται σε κακή διαχείριση της αστικής εξουσίας από κλέφτες, κακούς και ανίκανους πολιτικούς ,αλλά είναι κρίση του ίδιου του καπιταλισμού.
Άσκησε κριτική σε όσους μιλούν αφηρημένα για καταδίκη του μνημονίου χωρίς να καταδικάζουν την πολιτική που γεννά τις κρίσεις και τα μνημόνια.
Τόνισε ότι ο μόνος δρόμος για να μην πτωχεύσει ο λαός είναι η διαγραφή του Χρέους και η άμεση αποχώρηση μας από μια ήδη διαλυόμενη λυκοσυμμαχία της Ε.Ε.
«Είναι άλλο να σε διώξουν και άλλο να το φύγεις απ την Ε.Ε. Όπως άλλο είναι  το να φύγεις τρέχοντας απ το σπίτι σου που έχει πιάσει φωτιά και άλλο  το να  φύγεις οργανωμένα παίρνοντας μαζί σου τα υπάρχοντα σου»
Περιέγραψε τον πλούτο που έχει η χώρα μας ο οποίος με κεντρικό εθνικό συντονισμό και διαχείριση ,μέσα στα πλαίσια της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας και με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων ,μπορεί να καλύψει της ανάγκες μας.
Κάλεσε λοιπόν τους εργαζόμενους ,μικρομεσαίους ,ανέργους, σπουδαστές  και γενικά τα πλατιά λαϊκά στρώματα σε συμπόρευση με το ΚΚΕ για την ανατροπή και την λαϊκή εξουσία.

 

 

βίντεο από βαθύ κόκκινο

Posted in ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

ΚΚΕ «Αυτό είναι το πολιτικό σας σύστημα και οι ελευθερίες της ΕΕ» για το 1 εκατ. ευρώ στο εξωτερικό

Posted by redship στο 28 Φεβρουαρίου , 2012

Ο σύζυγος της Ντόρας Μπακογιάννη, προέδρου της Δημοκρατικής Συμμαχίας, είναι το πρόσωπο που έβγαλε 1 εκατ. ευρώ στο εξωτερικό, στο θέμα που έχει προκαλέσει σάλο εδώ και μια εβδομάδα

Σύμφωνα με την κ. Μπακογιάννη, τα χρήματα προέκυψαν από ρευστοποίηση μετοχών στις ΗΠΑ και στη συνέχεια μέσω εμβάσματος της ΤτΕ εστάλησαν στο Λονδίνο για την αγορά πλοίου, την οποία προτίθεται να κάνει ο κ. Κούβελος.

Ανέφερε πως η διαδικασία αυτή είναι συνηθισμένη, καθώς οι συναλλαγές της χρηματιστηριακής εταιρείας που χειρίζεται την αγοραπωλησία των ναυτιλιακών μετοχών του κ. Κούβελου καταγράφονται στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ αναφέρει: «Αυτό είναι το πολιτικό σας σύστημα και οι ελευθερίες της ΕΕ. Τα κόμματά σας διαγωνίζονται εδώ και μέρες στο ποιο θα προσβάλλει περισσότερο τη νοημοσύνη του λαού, την ίδια ώρα που συναποφασίζετε τη σφαγή του».

 

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το ΚΚΕ καταγγέλλει τον Γιούνκερ

Posted by redship στο 28 Φεβρουαρίου , 2012

Το ΚΚΕ καταγγέλλει «τον Γιούνκερ για τις προκλητικές δηλώσεις του και τον εκβιασμό σε βάρος του ελληνικού λαού και καλεί την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να απαντήσουν όπως αξίζει στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ και στα μαντρόσκυλά της, με τον αγώνα και την ψήφο τους».

«Το γεγονός ότι ο Γιούνκερ απειλεί το λαό με χρεοκοπία αν δεν ψηφίσει τα κόμματα της πλουτοκρατίας, αποτελεί ιταμή προσπάθεια τρομοκράτησης και χειραγώγησης των εργαζομένων. Παράλληλα γίνεται προσπάθεια αναβολής των εκλογών από το αμέσως επόμενο διάστημα, για να διασφαλίσουν την ψήφιση νέα αντιλαϊκών μέτρων και για να διαμορφώσουν προϋποθέσεις κατασκευής κυβέρνησης της αρεσκείας τους μετά τις εκλογές. Για όλα είναι ικανοί», υπογραμμίζει το ΚΚΕ.

«Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η δημοκρατία της. Αυτή είναι Ευρωπαϊκή Ένωση της δήθεν αλληλεγγύης: Συμμορία του κεφαλαίου εναντίον όλων των λαών της Ευρώπης.

Για να μην τον ισοπεδώσουν, μία επιλογή έχει ο λαός και στις εκλογές: Να επιφέρει ισχυρό πλήγμα στα αστικά κόμματα και στα άλλα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», υπερψηφίζοντας αποφασιστικά το ΚΚΕ. Θα δυναμώσει και με την ψήφο το κόμμα που καλεί το λαό σε πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους. Όσο πιο αδύναμοι αυτοί, τόσο πιο ισχυρός ο λαός»

Posted in κκε | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μπορούμε να τους σαρώσουμε

Posted by redship στο 26 Φεβρουαρίου , 2012

 

Ηδη μετά τη συμφωνία για την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας στο Γιούρογκρουπ, η κυβέρνηση με ασύλληπτα γοργούς ρυθμούς περνά στη Βουλή τους εφαρμοστικούς νόμους που εξειδικεύουν όλα τα νέα μέτρα-κόλαση για τη ζωή της εργατικής, της λαϊκής οικογένειας και τις αντίστοιχες υπουργικές αποφάσεις.

Η συμφωνία προάγει τα κέρδη των μονοπωλίων μέσα και έξω από την Ελλάδα. Αλλωστε είναι συμφωνία προστασίας του κεφαλαίου στην επιδίωξη να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση σε όφελός του. Και χρησιμοποιείται ως όργανο νέας επίθεσης στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα και ταυτόχρονα ως μέσο εκβιασμού της εργατικής τάξης. Επιδιώκει με την τρομοκρατία και το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» να υποτάξει τους εργαζόμενους, ώστε να αποδεχθούν: Τη νέα απόλυτη μείωση μισθών και συντάξεων, την επιβολή αλλεπάλληλων νέων φόρων και αύξηση των παλιών. Την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Το μοίρασμα της φτώχειας και της ανεργίας με περιορισμό ημερήσιας και εβδομαδιαίας εργασίας. Την προοπτική στάσης πληρωμών μισθών και συντάξεων από το κράτος, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους καπιταλιστές. Τις νέες περικοπές στις ήδη περιορισμένες κρατικές δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια κ.λπ.

Το ΚΚΕ με ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ, («Ριζοσπάστης» 23/2/2012), εκτίμησε ότι: «Η συμφωνία θα αποδειχτεί ανεπαρκής και ανεφάρμοστη. Με την πρόσφατη συμφωνία της ελεγχόμενης εξωτερικής χρεοκοπίας δεν πρόκειται το ελληνικό χρέος να γίνει «βιώσιμο». Το κυριότερο είναι ότι δεν αποτρέπει τη βίαιη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία σε βάρος του λαού, η οποία θα συνδεθεί με νέα φάση αδυναμίας στην εξυπηρέτηση του εξωτερικού δημόσιου χρέους. Η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ δεν εξαρτάται από τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού. Σχετίζεται με το βάθεμα της ανισομετρίας στην Ευρωζώνη, την απειλή εκδήλωσης νέας κρίσης στην ΕΕ, την προοπτική απώλειας μεριδίου στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, την όξυνση του ανταγωνισμού με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα».

Η επιβεβαίωση της εκτίμησης ήρθε άμεσα. Την ίδια μέρα η κυβέρνηση εξάγγειλε ότι ετοιμάζεται για νέα επώδυνα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα τον Ιούνη γιατί «τα επόμενα χρόνια έχουμε μπροστά μας να κάνουμε μια μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή! Θα ληφθούν νέα μέτρα, γιατί εξακολουθούμε να έχουμε ελλείμματα». Επίσης το ΔΝΤ εκτίμησε ως «ανέφικτους» τους στόχους της συμφωνίας του Γιούρογκρουπ λόγω βαθέματος της οικονομικής κρίσης, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προέβλεψε βάθεμα της κρίσης συνολικά στην Ευρωζώνη.

Κλιμάκωση της πάλης

Ηδη εκ των πραγμάτων η κλιμάκωση της ταξικής πάλης από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της πρέπει άμεσα να οργανωθεί. Ο λαός πρέπει να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, να απορρίψει τους ωμούς εκβιασμούς και τα ιδεολογήματα των κομμάτων της κυβέρνησης και της ΕΕ. Εχει μοναδικό όπλο του την πάλη ενάντια στους καπιταλιστές και στις συμφωνίες τους, στην ΕΕ, στο ΔΝΤ και τη διεθνή αγορά κεφαλαίου. Αμεσος στόχος και επιδίωξη, να μπουν εμπόδια στην εφαρμογή των μέτρων που γενικεύουν την εξαθλίωση της εργατικής, της λαϊκής οικογένειας. Για κάθε μία από τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης που καταργούν κυβέρνηση-τρόικα, έχουν δοθεί μακροχρόνιοι ταξικοί αγώνες ποτισμένοι ακόμη και με αίμα. Αγώνες που δεν έφεραν κατακτήσεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Μα που έχουν πλούσια ιστορία για το εργατικό κίνημα και σημαδεύτηκαν από πλούσια παρακαταθήκη. Από πείρα που βοήθησε για να ανοίξουν δρόμοι για νέες νίκες, νέες κατακτήσεις. Για να μπορούν η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα να ζουν κάτω από κάπως καλύτερες συνθήκες, γιατί πάντα, αυτές οι κατακτήσεις ήταν πίσω από τα πραγματικά δικαιώματα και τις πραγματικές ανάγκες, πάντα ανάλογα με το συσχετισμό δύναμης οι καπιταλιστές επεδίωκαν να αφαιρούν κατακτήσεις. Ο αγώνας για το 8ωρο ήταν αγώνας ορόσημο για να μετριαστεί η άγρια εκμετάλλευση και η δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και ήταν αιματηρός. Οι συλλογικές συμβάσεις ήταν επίσης σπουδαία κατάκτηση που ήρθε με μακροχρόνιους αγώνες και καθόρισε τους όρους που ο εργάτης πουλά την εργατική του δύναμη.Το ίδιο και η Κοινωνική Ασφάλιση κλπ. Παρέμενε ωστόσο πάντα το ζήτημα της απλήρωτης δουλειάς που την καρπωνόταν ο κεφαλαιοκράτης και που πάντα ο καπιταλιστής επεδίωκε και επιδιώκει να την αυξάνει με πολλούς τρόπους, αυξάνοντας την εκμετάλλευση. Παρ’ όλ’ αυτά υπήρξαν κατακτήσεις που τώρα καταργούνται. Αλλά η πείρα των αγώνων, η παρακαταθήκη, είναι για το σήμερα οδηγός για την κλιμάκωση της πάλης.

Παρότι συγκυβέρνηση, τρόικα, εργοδοτικές οργανώσεις βιάζονται να πάρουν αντεργατικά μέτρα, βρίσκουν μπροστά τους σημαντικές δυσκολίες. Μπορεί να παίρνουν μέτρα, ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι δεν παίρνουν υπόψη τους τις εργατικές λαϊκές κινητοποιήσεις, τον αναβρασμό στους τόπους δουλειάς, την οργάνωση της εργατικής τάξης στα εργοστάσια, στα βαπόρια, στα γιαπιά, στις γειτονιές, παντού. Βρίσκουν μεγάλες δυσκολίες. Και βρίσκουν πάντα όσο το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα οργανώνει, συσπειρώνει, συγκεντρώνει δυνάμεις. Κόντρα στον αντεργατικό ρόλο των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που συμφωνούν με τους μεγαλοεργοδότες για το τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων, που βάζουν εμπόδια, υπονομεύουν τους αγώνες. Για παράδειγμα θα ξεκινήσουν οι εργοδότες να εφαρμόζουν τα νέα άγρια μέτρα του μνημονίου και των εφαρμοστικών, όπως π.χ. τη νέα δραστική μείωση των μισθών. Θα το επιτρέψουν αυτό οι εργάτες;

Κάστρα του αγώνα οι τόποι δουλειάς

Χρειάζεται επομένως πλατιά διαφώτιση των εργαζομένων. Ολων όσοι αγωνιούν για το πώς θα τα βγάλουν πέρα, όλων όσοι ακούν τις σειρήνες των διαφόρων αντιμνημονιακών μετώπων και νέων «αριστερών» συνασπισμών εξουσίας που θα σώσουν τάχα το λαό συνυπάρχοντας με τα μονοπώλια. Που υπόσχονται αναδιανομή όταν τα μονοπώλια απαιτούν και επιβάλλουν αφαίμαξη του εργατικού εισοδήματος. Που πουλάνε φούμαρα για εξανθρωπισμό της ΕΕ των μονοπωλίων. «Είναι υποκριτική, δημαγωγική η κριτική που ασκούν ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Αριστερά και διάφοροι οικονομολόγοι ότι και αυτό το μνημόνιο, όπως και το προηγούμενο, δε διασφαλίζει την παραγωγική ανάπτυξη. Είναι οι ίδιοι που χρόνια τώρα υποστηρίζουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, αποκρύπτοντας από το λαό ότι η ΕΕ, η δικτατορία των μονοπωλίων είναι ασυμβίβαστη με την παραγωγική ανάπτυξη που υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, οδηγεί στην ανισόμετρη ανάπτυξη των κλάδων και των τομέων της οικονομίας, είναι άναρχη και περικλείει την κυκλική οικονομική καπιταλιστική κρίση». (Από την ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, «Ρ», 23/2/2012).

Χωρίς ανάπαυλα χρειάζεται πλατιά συζήτηση στους τόπους δουλειάς και στους κλάδους. Με γενικές συνελεύσεις που θα συζητηθούν όχι μόνο τα μέτρα και οι συνέπειες αλλά και η ανάληψη ευθύνης από τα κάτω από τους ίδιους τους εργαζόμενους για την οργάνωση της πάλης. Για να μην περάσουν οι μειώσεις μισθών, η εφαρμογή του κατάπτυστου κατώτατου μισθού, η κατάργηση κλαδικών συμβάσεων. Να μην περάσει κλίμα παραίτησης, φόβου. Οι εργάτες δεν πρέπει να φοβούνται, δεν έχουν άλλο να χάσουν, τους τα πήραν όλα. Εχουν όμως με την ταξική πάλη να κερδίσουν τη ζωή τους. Κάθε σχεδιασμός των εργοδοτών μπορεί να σαρωθεί μπροστά στην ακαταμάχητη δύναμη της οργανωμένης εργατικής πάλης. Να γίνουν τα εργοστάσια, τα γιαπιά, τα γραφεία, άπαρτα κάστρα αγώνα. Να δεθούν οι τόποι δουλειάς με τις εργατογειτονιές.

Το μήνυμα που πρέπει να περάσει είναι ότι μπορούμε να τους εμποδίσουμε, μπορούμε να τους σαρώσουμε. Είναι υπερώριμη η δυνατότητα ικανοποίησης των εργατικών και λαϊκών αναγκών που προϋποθέτει κοινωνικοποίηση όλων των μονοπωλίων, του φυσικού και ορυκτού πλούτου της χώρας, αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και αποχώρηση από τη διεθνή αγορά κεφαλαίου με εργατική λαϊκή εξουσία. Αυτό, όμως, είναι ζήτημα ταξικής πάλης για την εξουσία. Ο λαός άφοβος, όταν αντιπαλεύει όχι μόνο τους νόμους και τα κόμματα που κυβέρνησαν, αλλά πάνω απ’ όλα την εξουσία των μονοπωλίων, μπορεί να συγκρατήσει τον κατήφορο.

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Καρνάβαλος (εκ του λατινικού carne=κρέας)

Posted by redship στο 26 Φεβρουαρίου , 2012

 
Σ’ αυτόν τον …υπέροχο ναό της αστικής δημοκρατίας, στα χρόνια του μεταπολεμικού καπιταλισμού της ψηφιακής εποχής, πολλή βρώμα πλάκωσε απ’ τα σκαλιά ως το ιερό του κεφαλαίου. Σαράφηδες πουλάνε κι αγοράζουνε λαούς και κοινωνίες τυλιγμένες σε χαρτιά ανώνυμων τίτλων. Η τεράστια επιστημονική και τεχνολογική παγκόσμια περιουσία αλλάζει χέρια και συμπυκνώνεται σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα που τρέφουν λογαριασμούς, αφήνοντας νηστικούς τους ανθρώπους όπου Γης. Στο προαύλιο, τα παιδάκια μαθαίνουν να παίζουν μπάλα με ανθρώπινα κεφάλια κομμένα σύριζα στο πηγούνι, βαρβαρόπουλα μιας νέας εποχής που τα καμαρώνουν αποκτηνωμένοι γονείς. Η επιτυχία και η πρόοδος στις μέρες μετριέται με φόνους εξ ορισμού ανεξιχνίαστους και μαζικούς.
Το φραγγέλιο δεν το ‘πιασε ακόμη ο λαός. Δεν αναποδογύρισε τους πάγκους των εμπόρων. Μπαινοβγαίνει και προσκυνάει τις αγορές, έχοντας προσαρμοστεί στην ιδέα «μια εταιρεία μια χώρα»… Κι έγιν’ ο κόσμος μια χαψιά, άθροισμα εξαθλιωμένων χωριών που αγωνίζονται να γίνουν δορυφόροι των μεγάλων κάστρων του καπιταλισμού της οικονομικής νεοφεουδαρχίας. Σε μια γωνιά γεμάτη γαλανά νερά, βράχια ανθισμένα μέσα στη θάλασσα, με αμπέλια και ελιές, με ωραίους νεκρούς στα σπλάχνα της τέχνης της ζωής ικανούς να διδάξουν γενεές επί γενεών να σκέφτονται, στο παιχνίδι της ροής των κερδών μπήκε κι ο αιφνίδιος θάνατος της διαλεκτικής. Οι Ιησουίτες της πολιτικής αναζητούν έναν εκατομμυριούχο βουλευτή νόμιμο (!) που έβγαλε ανήθικα (!) τα λεφτά του έξω απ’ το χωριό και τα πήγε στο κάστρο, στο οποίο του είπαν ότι ανήκει. Κι αυτό το βάφτισαν εξωτερικό. Και ψάχνει το πόπολο στα σκουπίδια να φάει, στα χαρτιά να μάθει τι έχασε απ’ τα ματωμένα δικαιώματα που κέρδισε στα χωράφια, και τις φάμπρικες, και τα γραφεία, κι αλλάζει προτεραιότητα μυρίζοντας τον αέρα σα σκυλί, μην και τον βρει και τον ξεσκίσει στις βρισιές και τις μούντζες. Το χρήμα στη θέση του. Στο καταφύγιό του. Στην τραπεζούλα και την επενδυσούλα του. Γέμισε ο τόπος κολοκοτρωναίους που περπατάνε ξυπόλυτοι με περικεφαλαία, πυρπολώντας ως καρνάβαλο τη λογική και σφίγγοντας τη γραβάτα σε μίμηση θυσίας. Εχουν πέραση ετούτον τον καιρό οι εγχώριες τροίες, τα ξύλινα αλογάκια μα προπάντων οι Ιφιγένειες διάδοχοι των εξαθλιωμένων προτεκτοράτων. Μια χώρα των μακάρων παίζεται στα ζάρια της πραγματικότητας. Ιλιγγιώδες σπορ ο εθισμός στη ναυτία. Ν’ ακούς την κυρίαρχη επικράτεια της τηλοψίας, την αγράμματη κι απολίτιστη νομενκλατούρα να πουλάει έκπληξη για το κακό που βρήκε τον κόσμο με χορηγό την ίδια.
Εβλεπα, τις προάλλες, τυχαία μια αστυνομική σειρά απ’ αυτές που παράγει με τη σέσουλα το πραιτόριο των πανίσχυρων ηλιθίων της βιομηχανικής ιδέας περί το σύγχρονο κόσμο. Μια εταιρεία αγροτική στην Αμερική απειλείται με κλείσιμο απ’ τους αγαθούς μπάτσους, επειδή χρησιμοποιώντας μεταλλαγμένους σπόρους και χωράφια δίπλα σε βουστάσια, ένα στα πεντακόσια γεύματα με προϊόντα της μπορεί να εμπεριέχει το βακτήριο της αλλαντίασης. Δυο νέα παιδιά πεθαίνουν. Τρώγοντας σαλάτα και οικολογικό χάμπουργκερ. Σε εστιατόριο του καστροχωριού, σαν τα χάνια του μεσαίωνα ένα πράμα. Οταν βρίσκεται η άκρη του νήματος στο έγκλημα της τροφικής αλυσίδας, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας λέει: «Αν έφτιαχνα τροφή με καθαρό τρόπο οι άνθρωποι θα πείναγαν. Ενας νεκρός στους πεντακόσιους είναι μικρό τίμημα για να φάνε οι υπόλοιποι». Κι ο καθαρόμπατσος του απαντά: «Ναι αλλά έχουν δικαίωμα να ξέρουν τι τρώνε». Και παίρνει την υπέροχη απάντηση αντάξια των μεγάλων τραγικών: «Δεν θέλουν να ξέρουν άνθρωπέ μου! Μόνο να τρώνε θέλουν!».

Την επομένη των 199 «ναι σε όλα», γέμισε ο τόπος μοιρολόγια για την πείνα. Ανακαλύφθηκαν νοικοκυριά με… «ολική ανεργία» που ζουν χρόνια τώρα χωρίς ηλεκτρικό. Ανακαλύφθηκε η ανομία στα πανεπιστήμια ως καινούργια ονομασία της αντίστασης στη μετατροπή τους σε σούπερ μάρκετ. Στη Χαλυβουργία κατέβηκαν ναζί για συμπαράσταση. Νερό, σκατά, λεφτά και αίμα. Μόνο να τρώνε ήθελαν, λένε οι ανθρωποφάγοι κι οι δυο Πακιστανοί, που βρέθηκαν τυλιγμένοι με μια κουβέρτα από τη μυρουδιά της σήψης, σ’ ένα διαμέρισμα στον Αϊ-Παντελεήμονα… Κι όχι τίποτ’ άλλο, αλλά πώς, τώρα, θα νοικιαστεί; Ε! όλο και κάποιος εκατομμυριούχος θα βρεθεί να θυσιαστεί παίζοντας τον ενοικιαστή. Καρνάβαλος.

 

Της  Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Νόμιμο ό,τι δικαιώνει τον ιδρώτα της δουλειάς

Posted by redship στο 25 Φεβρουαρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Πριν ακόμα ολοκληρωθεί η «αραβική άνοιξη» (ανοιχτό το μέτωπο στη Συρία), δηλαδή η ιμπεριαλιστική επέμβαση για την εγκατάσταση κυβερνήσεων που να ανταποκρίνονται πλήρως στις σύγχρονες προδιαγραφές των μονοπωλίων, στα αστικά επιτελεία μιλάνε ήδη για «άνοιξη του νότου της Ευρώπης». Τι ετοιμάζουν άραγε;

Προς το παρόν, στη χώρα μας, πληθαίνουν τα άρθρα που προβάλλουν έναν αχταρμά τρόμου: σ’ ένα τσουβάλι εργατικές διαδηλώσεις, μπάχαλα, προβοκάτσιες, κρατική καταστολή, έτσι που να στήνεται ένα σκηνικό τρόμου και ανομίας. Με συνειρμούς που να συνδέουν την Ακρόπολη με τη Λιβύη! Για να βγει μετά ο δημοσιολόγος βάρδιας να αναλύει το DNA της φυλής των ανόμων που είναι οι Ελληνες, οι οποίοι παρότι ακόμα ψηφίζουν πλειοψηφικά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, στην καθημερινότητα του αγώνα τους συμπεριφέρονται σαν ΚΚΕδες διαδηλώνοντας ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!

 

Και να θέλει να κρυφτεί η αστική τάξη δεν μπορεί. Εχει βαθιά γνώση πως η πολιτική της είναι τόσο αντιλαϊκή που μόνο με την επιβολή της άκρα του τάφου σιωπής μπορεί να εφαρμοστεί. Ετσι σπεύδει να ενοχοποιήσει όσους αντιδρούν ως κομμουνιστές. Τίτλος τιμής. Οπως και το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», σύνθημα – δήλωση της απόφασης να επιβληθεί το δίκιο αυτών που παράγουν ενάντια στο δίκιο των παρασίτων, των καπιταλιστών, προοπτική που δικαίως τρομάζει τον δημοσιολόγο των παρασίτων.

 

Σε κάθε κατάκτηση του εργάτη που με την πάλη του γινόταν νόμος, η αστική τάξη έβαζε απέναντι κι ένα νόμο που να ακυρώνει το δικαίωμα. Την έκβαση την έκρινε πάντα ο συσχετισμός δύναμης. Μέσα στους χώρους δουλειάς, νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη. Εκτός από τις περιπτώσεις, όπου οι εργάτες συσπειρωμένοι ταξικά αχρηστεύουν στην πράξη το νόμο του αφεντικού.

Η εμμονή των αστών αναλυτών στη νομιμότητα σημαίνει:

– Να δουλεύουν οι άνθρωποι 12ωρα, αφού αυτός ήταν ο νόμος, που όμως ανατράπηκε με πάλη για να γίνει 8ωρο.

– Να πληρώνει όσα θέλει ο εργοδότης, αφού νόμος είναι οι «ελεύθερες διαπραγματεύσεις», που καθορίζονται απ’ αυτόν που κρατά το μαχαίρι. Εκτός από τις περιπτώσεις που οι εργάτες συσπειρωμένοι ταξικά έσπασαν το μαχαίρι του αφεντικού και επέβαλαν τις συλλογικές συμβάσεις.

– Να πεθαίνει ο άνεργος μετά το 12μηνο του επιδόματος, αφού αυτό ουσιαστικά λέει ο νόμος. Εκτός κι αν οι άνεργοι σε κοινή ταξική πάλη μ’ όσους έχουν ακόμα μεροκάματο επιβάλλουν σε πρώτη φάση την καταβολή έκτακτου επιδόματος, στην πορεία μιας πάλης που θα έχει στόχο να καταργήσει τους εκμεταλλευτές και μαζί τους την ίδια την ανεργία.

Ο κατάλογος μπορεί να μακρύνει. Δεν έχει νόημα. Η έκβαση της ταξικής πάλης δεν ορίζεται από το νομικό πλαίσιο της αστικής τάξης. Σ’ αυτό το σύστημα πράγματι νόμος είναι το δίκιο του κυρίαρχου. Αυτό σημαίνει μόνο πως όπως οι αστοί ως κυρίαρχοι έχουν τους νόμους τους έτσι και οι εργάτες για να έχουν τους νόμους τους πρέπει να γίνουν κυρίαρχοι.

Μέχρι τότε η νομιμότητα θα είναι θέμα συσχετισμών και οι συσχετισμοί υπάρχουν για να ανατρέπονται.

 

Η αστική τάξη γνωρίζει ό,τι γνωρίζει κι ο λαός. Οτι αυτό που απεύχονται, η χρεοκοπία είναι θέμα χρόνου να συμβεί. Εξάλλου ήδη τα λαϊκά στρώματα έχουν χρεοκοπήσει. Προβάλλει έτσι σα μονόδρομο την ενότητα των αστικών πολιτικών δυνάμεων, για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό – εργατική τάξη που συσπειρωμένη στα ταξικά συνδικάτα έχει από καιρό βάλει πλώρη γι’ άλλη κοινωνία.

Εδώ είμαστε. Η αστική τάξη είναι ικανή για τα πάντα, προκειμένου να κρατήσει την εξουσία της. Για την εργατική τάξη είναι μονόδρομος η όσο το δυνατόν καλύτερη οργάνωσή της, η συσπείρωσή της με το ΚΚΕ, η περιφρούρηση των αγώνων της, η επαγρύπνηση..

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η επόμενη μέρα δεν θα ‘ναι δικιά τους

Posted by redship στο 25 Φεβρουαρίου , 2012

Με το βλέμμα στραμμένο σε ένα λαό που «κοχλάζει» από οργή, στους ανθρώπους του μόχθου που στην αναζήτηση διεξόδου ξεμπερδεύουν με αυταπάτες, απορρίπτουν κίβδηλα διλήμματα και προσεγγίζουν όλο και περισσότερο την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, οι αστοί, το πολιτικό τους – και κάθε άλλης φύσεως – προσωπικό, παίζουν ένα απ’ τα δοκιμασμένα τους χαρτιά, αυτό της κατατρομοκράτησης των λαϊκών συνειδήσεων που ριζοσπαστικοποιούνται. Ιδιαίτερα μπροστά στις εκλογές και αντιλαμβανόμενοι τον κίνδυνο ο λαός να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του ΚΚΕ και να τις αξιοποιήσει για να τσακίσει τα κόμματα της πλουτοκρατίας, για να διευρύνει τα ρήγματα που έχουν εμφανιστεί στο αστικό σύστημα και να το ενισχύσει αποφασιστικά. Σ’ αυτή την προσπάθεια δεν θα μπορούσε παρά «σημαιοφόρος» να είναι ο ΛΑ.Ο.Σ.. Δηλώνει ο Γ. Καρατζαφέρης (ρ/σ ΦΛΑΣ): «Το αύριο είναι η επόμενη μέρα των εκλογών η οποία πρέπει να βρει τον αστικό κόσμο της χώρας μας δυνατό. Ο κίνδυνος είναι να τιναχτούν όλα στον αέρα, εάν ο ελληνικός λαός παρασυρόμενος από όλα αυτά που γίνονται, δώσει πλειοψηφία στα κομμουνιστικά κόμματα. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι θα συμβεί την επόμενη μέρα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αυτή είναι η όλη ιστορία»…

Θέλει να κρυφτεί ο Καρατζαφέρης αλλά η αγωνία δεν τον αφήνει… Δεν τον πήρε ο πόνος και ωρύεται εδώ και λίγες μέρες για τα βάρη που φορτώνονται στο λαό, για τα νέα βάρη που θα του φορτωθούν τον Ιούνη. Αλλωστε και το πρώτο μνημόνιο ψήφισε και στην συγκυβέρνηση ήταν. Ακόμα και για τα ασφαλιστικά ταμεία έφτασε χτες να δηλώνει: «Διαφώνησα στο θέμα της μη διαθέσεως των μετοχών που θα λάβει το κράτος από την ανακεφαλαίωση των τραπεζών για την ενίσχυση των Ασφαλιστικών Ταμείων (…) Αυτά δεν καταλήστευσαν και δεν απομύζησαν τόσα χρόνια; Αυτά δεν ζημιώθηκαν από τη διάθεση των ομολόγων; Αυτά δεν τα «στράγγισαν» και τα «άρμεξαν» από τα αποθεματικά τους; Γιατί να μην ενισχυθούν με τις νέες μετοχές να πάρουν μια αναπνοή;»… Δεν είχε την ίδια γνώμη όταν το ΚΚΕ έφερνε στη Βουλή προτάσεις για τη διασφάλιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τις καταψήφιζε και με τα δυο του χέρια, νομιμοποιώντας τη διαχρονική ληστεία σε βάρος τους, οχυρωμένος ενίοτε πίσω από γελοίους ισχυρισμούς όπως π.χ. ότι για τη χρεοκοπία του ΝΑΤ φταίνε οι πολιτικοί πρόσφυγες που επαναπατρίστηκαν από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, αφού η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «τους φόρτωσε στο ΝΑΤ χωρίς να δώσουν δεκάρα οι κομμουνιστικές χώρες»! Η μόνη έγνοια που τον διακατέχει είναι μήπως και απολέσει τη δύναμή του ο «αστικός κόσμος». Ο Καρατζαφέρης γνωρίζει ότι αυτή η δύναμη πηγάζει απ’ την ιδιοκτησία των αστών στα μέσα παραγωγής και την εξουσία τους. Μέρος τους και από τα βασικά τους στηρίγματα είναι και ο ΛΑ.Ο.Σ. Μ’ αυτή τη δύναμη χειραγωγούν και υποτάσσουν το λαό, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι η λαϊκή δύναμη κάτω από προϋποθέσεις, με θεμελιακή το μπόλιασμα του κινήματος με την πολιτική του ΚΚΕ, γίνεται ακαταμάχητη και ανατρεπτική. Αυτό φοβούνται. Συνεπώς αναγνωρίζει ότι ο κίνδυνος προέρχεται από το ΚΚΕ, τη μοναδική δύναμη που καλεί την εργατική τάξη να αγωνιστεί για να πάρει στα χέρια της τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, να τα κάνει κοινωνική ιδιοκτησία, αποστερώντας απ’ την άρχουσα τάξη τα θεμέλια της εξουσίας της. Και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να χτυπήσει εκείνον που η τάξη του φοβάται ως αντίπαλο. Στο πλαίσιο αυτό δηλώνει: «Μιλάω στον ελληνικό λαό και στην κοινωνία και θέτω τα αμείλικτα διλήμματα που προκύπτουν. Η Ελλάδα θα κινηθεί ανάμεσα στον άκρατο φιλελευθερισμό ο οποίος εκφράζεται από τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και στον κομμουνισμό; Ο ΛΑ.Ο.Σ. αντιτάσσει σε αυτές τις προσεγγίσεις τον ελληνικό πατριωτισμό».

Το λεκτικό «καμουφλάζ» – «πατριωτισμός», «άκρατος φιλελευθερισμός» κ.λπ. – δεν είναι ικανό να κρύψει ότι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. την άρχουσα τάξη υπηρετούν, την πολιτική που ανταποκρίνεται στα συμφέροντά της προωθούν, αν είναι δυνατόν μαζί με το ιδιαίτερο κομματικό τους συμφέρον. Ο ίδιος ο Καρατζαφέρης έχει ήδη διακηρύξει την πρόθεσή του για μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ, και μόλις προχτές που δήλωνε τα παραπάνω πρόσθετε σε άλλη του συνέντευξη: «Μέσα σε αυτό το τρίμηνο οικοδόμησα κάποιες σχέσεις με τον κ. Σαμαρά (…) Ουαί και αλίμονο, εάν θα επιτρέψω στα καμώματα κάποιων σουλατσαδόρων της πολιτικής, να τιναχθεί η επόμενη μέρα. Πρέπει να προφυλάξουμε την επόμενη μέρα». Ας μη ματαιοπονούν. Οσα μέτρα προφύλαξης κι αν πάρουν δεν είναι ικανά να συγκρατήσουν την ορμή ενός λαού, ενωμένου, αποφασισμένου να διαφυλάξει τη δική του επόμενη μέρα.

 

από τον ριζοσπάστη

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Διαβάστε τι έγραφαν οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι το 1941

Posted by redship στο 24 Φεβρουαρίου , 2012

αναδημοσίευση από  to tsantiri.gr

 

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Διαβάστε τι έγραφαν οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι το 1941 – ΔΙΑΔΩΣΤΕΤο απόκομμα της κατοχικής εφημερίδας, με ημερομηνία 18 Ιουνίου του 1941, βρήκαμε στο blog Sibilla.

Διαβάσαμε τις αράδες του δωσίλογου δημοσιογράφου της εποχής και παγώσαμε, ανατριχιάσαμε.

Ίδιο ύφος, ίδια επιχειρηματολογία με τα σημερινά ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια, που χυδαία προπαγανδίζουν υπέρ μνημονίων και άλλων «σωτήριων» μονόδρομων. Διαβάστε και μόνοι σας, είστε θεωρούμε άπαντες ικανοί να κάνετε τις συγκρίσεις με τις μέρες μας…

Ο γερμανοτσολιάς δημοσιογράφος του 1941 έγραφε:

«Αι περιστάσεις τας οποίας διέρχεται σήμερον η Ελλάς, εις την δύσκολον αυτήν καμπήν της Ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι εξαιρετικαί. Όλαι αι εκδηλώσεις της ζωής μας έχουν καταφανή τα δείγματα μιας πρωτοφανούς κρίσεως. Η οικονομική δε κρίσις θα ήτο ίσως ολιγώτερον αισθητή, αν δεν υπήρχεν εις την Ελληνικήν ζωήν, τόσον έκδηλος, η ηθική και λογική κρίσις εκ της οποίας πάσχομεν ως κοινωνικόν σύνολον. Το χρήμα δεν θα υφίστατο τότε τον σημερινόν εκμηδενισμόν. ο πλούτος θα έρριπτε και ένα βλέμμα φιλανθρωπίας και κοινωνικής αλληλεγγύης εις τα πλήθη των πειναλέων, αι λαϊκαί τάξεις θα ανεκουφίζοντο με τας γενναίας χειρονομίας των ευπόρων. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού…

» Είπομεν: Υποφέρομεν και από κρίσιν «λογικού». Ό,τι αγωνιζόμεθα από της επομένης της Μικρασιατικής καταστροφής να οικοδομήσωμεν εις την Ελλάδα, λειώνει τώρα ως ο πάγος. Τα θεμέλια του κράτους τρίζουν. Τα παν εις την χώραν αυτήν που άλλοτε ήστραψε το φως ενός λαμπρού πολιτισμού, καταρρέει, κυλίεται, πέφτει…

» Και ενώ ο οίκος μας σείεται από τας βάσεις του και γύρω μας καπνίζουν ακόμη τα συντρίμμια του πολέμου, ημείς -ω τη αναισθησία μας!- ομφαλοσκοπούμεν επί των «πολεμικών νέων» και, κλείοντες τους οφθαλμούς προ της αδυσωπήτου πραγματικότητος, προβαίνομεν εις εκδηλώσεις αι οποίαι μας φέρουν εγγύτερον προς την ολοκληρωτικήν καταστροφήν.

» Δεν είναι καιρός δια μεμψιμοιρίας ούτε αι στιγμαί επιτρέπουν παρανοήσεις. Η θέσις μας είναι σαφής: Η Ελλάς του κ. Μέχρις Εσχάτων ετάφη μετά μια συντριπτικήν ήτταν. Εις την θέσιν της εγεννήθη η Ελλάς του «ζωτικού χώρου της Ιταλίας». Η πρώτη όζει πτωμαΐνης. Η δευτέρα έχει την δρόσον μιας νέας ζωής. Ας την αγκαλιάσωμεν σφιχτά. Ίσως με την νέαν τάξιν πραγμάτων ατενίσωμεν καλύτερας ημέρας. Ίσως εξέλθομεν εκ της δεινής θέσεως εις την οποίαν ευρεθήκαμεν την επομένην της στρατιωτικής καταρρεύσεως. Ίσως μας δοθούν τα μέσα να ζήσωμεν…

» Το επιβάλλει το εθνικόν συμφέρον μας. Η γενέα αυτή δεν πρέπει να αφανισθή από την πείναν. Τα νειάτα να μη μαρανθούν από τον λίβαν της δυστυχίας. Έχομεν ιστορίαν και πεπρωμένα. Συνεχίζομεν την υπερτρισχιλιετή παράδοσιν μιας ζωτικής φυλής. Είμεθα ράτσα φτιαγμένη από γνήσιον Αριανόν μέταλλον. Διατί, λοιπόν, να διακυβεύωμεν το παν, αυτήν ταύτην την ύπαρξιν μας, εις ανοήτους εκδηλώσεις κατ΄εκείνων οι οποίοι είναι σε θέσιν σήμερον να μας δώσουν χείρα βοηθείας; Και κατά τι είναι περισότερον Έλληνες εκείνοι οι οποίοι κοιμώνται αποκλειστικώς με το φευγαλέον όνειρον της Αγγλικής κατισχύσεως, από ημάς που αξιούμεν προσγείωσιν εις την σημερινήν πραγματικότητα όλων των Ελλήνων, χάριν της κοινής σωτηρίας;

» Μια ειλικρινής συνεργασία με τους χθεσινούς αντιπάλους μας, με τας δυνάμεις του άξονος, θα μας έσωζεν ίσως από το χάος. Τα αναιμικά από την πείναν παιδάκια, θα εύρισκον μίαν φέταν ψωμιού. οι τρικλίζοντες νήστεις γέροντες θα ημπορούσαν να τρώγουν άπαξ τουλάχιστον της ημέρας. αι θηλάζουσαι μητέρες δεν θα εξηντλούντο και η γενεά μας θα ίστατο ορθία εν μέσω της Ευρωπαϊκής καταιγίδος. Διατί να την αρνηθώμεν την συνεργασίαν αυτήν;

Το επαναλαμβάνομεν: Οφείλομεν να προσγειωθώμεν. Άλλως ας πάρωμεν σφουγγάρι και ας σβύσωμεν εκ του Ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδα και την ιστορίαν και τα ιδανικά μας…»

Posted in ρήξη και ανατροπή, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα στην ΕΤ3 (ολόκληρη)

Posted by redship στο 24 Φεβρουαρίου , 2012

 

βίντεο από KONSERBOKOYTIblog

Posted in ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Η παρέμβαση που έκανε σήμερα, στην βουλή, ο βουλευτής του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2012

 

βίντεο  από βαθύ κόκκινο

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος, κκε | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αποπροσανατολισμός…

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2012

 

ΒΡΕ ΑΓΩΝΙΑπου τους έπιασε όλους για το ποιος είναι αυτός ο «ένας ή μία» βουλευτής που έβγαλε το 2011 ένα εκατομμύριο ευρώ! Προφανώς τους φαίνεται καλή …ιστορία για να καλύψει όλα τα υπόλοιπα που γίνονται αυτές τις μέρες στη Βουλή.

Πάντως, όλοι από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μέχρι τα κανάλια συμφωνούν στο ότι κάτι τέτοιο «είναι νόμιμο, δεν είναι όμως και ηθικό», οπότε τους πιάνει η ευαισθησία τους.

Αραγε η περικοπή των επικουρικών συντάξεων, η κατάργηση των συμβάσεων, οι μειώσεις των μισθών, που σε λίγες μέρες θα τις κάνουν «νόμιμες», είναι… «ηθικές»;

Μήπως αυτό κάνει την πλειοψηφία των μελών του Κοινοβουλίου που ψήφισε τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση ανήθικους; Ομως όχι! Το έκαναν, λέει, για να «σώσουν τη χώρα» απλά καταστρέφοντας τους εργαζόμενους της χώρας αυτής.

Αντίθετα, έσωσαν τα αρπακτικά που μετατρέπουν τον ιδρώτα αυτών που δουλεύουν σε παχυλές καταθέσεις στην Ελβετία.

Ας μην μπαίνουν, λοιπόν, στον κόπο να μιλάνε για ηθική. Η μόνη «ηθική» που έχουν είναι το κέρδος των εταιρειών και του πλουτισμού του κεφαλαίου. Καμία άλλη…

Κι ας μην …κλαίγονται για τον ανήθικο βουλευτή αυτοί που ψήφισαν την «ελευθερία μετακίνησης κεφαλαίων» στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που έχει γίνει ένας παράδεισος των πολυεθνικών που μεταφέρουν κεφάλαια από το ένα μέρος στο άλλο ζητώντας περισσότερο κέρδος.

Μήπως στην ΕΕ δεν είναι νόμιμες, νομιμότατες, οι περίφημες οφ σορ εταιρείες για να κρύβει κανείς όσα κέρδη θέλει; Μήπως δεν είναι νομιμότατες οι πρακτικές μεταφοράς κερδών πολυεθνικών από το ένα κράτος στο άλλο για να μη φορολογούνται;

Είναι ψέματα ότι στη Γερμανία, στη Γαλλία και άλλες χώρες η μίζα είναι απολύτως νόμιμη αρκεί να δηλώνεται; Δεν είναι νόμιμες οι σχέσεις πολιτικών με εταιρείες – σπόνσορες;

 

 

από τον  ριζοσπάστη

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, η βρώμικη ηθική των αστών | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το… εκατομμύριο

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2012

Ορισμένοι έχουν αναγάγει σε ζήτημα πρώτης γραμμής το γεγονός ότι ένας, λέει, βουλευτής, μετέφερε 1 εκατομμύριο ευρώ από τις καταθέσεις του, στο εξωτερικό. Πρόκειται για μέγιστη υποκρισία, σε δύο τουλάχιστον επίπεδα.

Πρώτον, επειδή οι… καταγγέλλοντες είναι στελέχη κομμάτων και Μέσα Ενημέρωσης που με όλες τους τις δυνάμεις τάσσονται υπέρ της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων, υπέρ των ξένων επενδύσεων, υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων της δημόσιας περιουσίας κοκ. Με δυο λόγια είναι υπέρ της πολιτικής των εισροών κεφαλαίων που παρατηρήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και των αθρόων εξαγωγών δισεκατομμυρίων ευρώ που γίνεται στις μέρες μας, από όλες σχεδόν τις πολυεθνικές που λειτουργούν στη χώρα. Με αυτή την έννοια το εκατομμύριο του βουλευτή τούς μάρανε…

Δεύτερον, επειδή, αν έχει κάποια σημασία το όλο θέμα, δεν είναι το εκατομμύριο που φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό, αλλά οι καταθέσεις, δεκάδων εκατομμυρίων, που έχουν στην κατοχή τους οι βουλευτές των αστικών κομμάτων. Γιατί, αδελφέ μου γεννιέται το ερώτημα, πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που μόνο σε τραπεζικές καταθέσεις έχουν εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ευρώ, να παριστάνουν ότι μιλούν εξ ονόματος των εργαζομένων.

Ετσι είναι ο καπιταλισμός, τέτοια η δημοκρατία του, τέτοιοι και οι «αντιπρόσωποι του έθνους», δηλαδή των καπιταλιστών. Σάρκα από τη σάρκα τους είναι οι βουλευτές των αστικών κομμάτων γι’ αυτό και διαθέτουν μεγάλες περιουσίες και τραπεζικές καταθέσεις, οι οποίες ξεπερνούν τα εισοδήματα που θα έχουν σ’ ολόκληρη τη ζωή τους δεκάδες εργατικά νοικοκυριά. Την ίδια στιγμή όμως να αποφασίζουν για τη χρεοκοπία του λαού…

Posted in η βρώμικη ηθική των αστών | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ Για τη νέα συμφωνία – μνημόνιο συγκυβέρνησης – Γιούρογκρουπ

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2012

Το μνημόνιο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ με την τρόικα, όπως και το προηγούμενο του ΠΑΣΟΚ, προστατεύει τα κέρδη των μονοπωλίων μέσα και έξω από την Ελλάδα. Χρησιμοποιείται ως όργανο νέας επίθεσης στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα και ταυτόχρονα ως μέσο εκβιασμού της εργατικής τάξης. Επιδιώκει με την τρομοκρατία και το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» να υποτάξει τους εργαζόμενους, ώστε να αποδεχθούν: Τη νέα απόλυτη μείωση μισθών και συντάξεων, την επιβολή αλλεπάλληλων νέων φόρων και αύξηση των παλιών. Την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Το μοίρασμα της φτώχειας και της ανεργίας με περιορισμό ημερήσιας και εβδομαδιαίας εργασίας. Την προοπτική στάσης πληρωμών μισθών και συντάξεων από το κράτος, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους καπιταλιστές. Τις νέες περικοπές στις ήδη περιορισμένες κρατικές δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια κ.λπ.
Από τα πράγματα, και αυτή η συμφωνία θα αποδειχτεί ανεπαρκής και ανεφάρμοστη. Με την πρόσφατη συμφωνία της ελεγχόμενης εξωτερικής χρεοκοπίας δεν πρόκειται το ελληνικό χρέος να γίνει «βιώσιμο».

Αλλωστε, η συμφωνία επιμηκύνει τη δανειακή υποθήκευση της ελληνικής οικονομίας για 30 χρόνια. Αυτή είναι η ουσία των ρυθμίσεων που αφορούν ενίσχυση της παρουσίας της τρόικας, υπαγωγή των δανειακών κεφαλαίων, κρατικών εσόδων από εκποιήσεις, κέρδη από επενδύσεις – π.χ. Helios – και από φορολογία σε ειδικό λογαριασμό για τη με προτεραιότητα εξυπηρέτηση του χρέους.

Το κυριότερο είναι ότι δεν αποτρέπει τη βίαιη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία σε βάρος του λαού, η οποία θα συνδεθεί με νέα φάση αδυναμίας στην εξυπηρέτηση του εξωτερικού δημόσιου χρέους. Η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ δεν εξαρτάται από τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού. Σχετίζεται με το βάθεμα της ανισομετρίας στην Ευρωζώνη, την απειλή εκδήλωσης νέας κρίσης στην ΕΕ, την προοπτική απώλειας μεριδίου στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, την όξυνση του ανταγωνισμού με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Είναι υποκριτική, δημαγωγική η κριτική που ασκούν ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Αριστερά και διάφοροι οικονομολόγοι ότι και αυτό το μνημόνιο, όπως και το προηγούμενο, δε διασφαλίζει την παραγωγική ανάπτυξη. Είναι οι ίδιοι που χρόνια τώρα υποστηρίζουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, αποκρύπτοντας από το λαό ότι η ΕΕ, η δικτατορία των μονοπωλίων είναι ασυμβίβαστη με την παραγωγική ανάπτυξη που υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, οδηγεί στην ανισόμετρη ανάπτυξη των κλάδων και των τομέων της οικονομίας, είναι άναρχη και περικλείει την κυκλική οικονομική καπιταλιστική κρίση. Είναι στρουθοκαμηλισμός μέχρι χτες στελέχη του ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζουν σήμερα ότι μέσα στις προηγούμενες συμφωνίες (μνημόνιο) υπήρχαν – και η ΝΔ υποστηρίζει ότι και στο νέο μνημόνιο υπάρχουν – περιθώρια κοινωνικής πολιτικής, υπεράσπισης μισθών – συντάξεων κ.λπ.
Ο ελληνικός λαός – μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι και οι οικογένειές τους – ενώ δεν έχει ούτε την ελάχιστη ευθύνη για τη διαμόρφωση και διόγκωση του δημόσιου χρέους, έχει μπει στο τούνελ της κόλασης, από το οποίο δεν πρόκειται να βγει με το «κούρεμα» του ονομαστικού χρέους κατά 53% και το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, όπως προβλέπει η συμφωνία.

Η παρέμβαση της τρόικας για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, για τη με ανταποδοτικότητα απόδοση επικουρικών συντάξεων, απροκάλυπτα επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για πακέτο βοήθειας προς το κεφάλαιο σε βάρος των εργαζομένων.

Αλλες ρυθμίσεις, π.χ. χρηματοδότηση τραπεζών μέσω EFSF, φοροαπαλλαγές κ.λπ. δείχνουν τη μέριμνα για το κεφάλαιο και την κερδοφορία. Αντίθετα, ρυθμίσεις, που αφορούν τη «βιωσιμότητα» των ασφαλιστικών Ταμείων, δείχνουν την ανάλγητη αντιλαϊκότητα.

Πετάνε κατάμουτρα στον ελληνικό λαό ότι φταίει η κακή διαχείριση και κυρίως η λαϊκή σπατάλη και ο λαϊκός δανεισμός για το ύψος του ελληνικού δημόσιου χρέους. Τους διαψεύδουν τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το χρέος των νοικοκυριών στην Ελλάδα το 2010 ήταν 20 μονάδες κάτω από το ανώτατο επιτρεπτό όριο ως ποσοστό του ΑΕΠ, ότι είχε το 5ο καλύτερο ποσοστό μετά την Ιταλία, το Βέλγιο, την Αυστρία, τη Γερμανία.

Αλλωστε, σύμφωνα με μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, στο τέλος του 2010, το συνολικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν το 3ο μικρότερο μετά από εκείνο της Αυστραλίας και της Αυστρίας, ενώ τα σκήπτρα κατείχαν με τη σειρά: Ιαπωνία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ισπανία και ακολουθούν: Σουηδία, Δανία, Νορβηγία, Βρετανία, Γαλλία, Καναδάς, Ιταλία. Τελικά, το δημόσιο χρέος δεν αποτελεί ένα ειδικό ελληνικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα συνολικά της ΕΕ, της διεθνούς αγοράς του κεφαλαίου.

Το δημόσιο χρέος γεννήθηκε από την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων στην Ελλάδα, στην ΕΕ, παγκόσμια. Γεννήθηκε, διογκώθηκε γιατί από προηγούμενα έθρεψε κέρδη βιομηχανικών, τραπεζικών, εφοπλιστικών και άλλων μονοπωλίων, μέσα και έξω από την Ελλάδα.

Αυτοί που αναρωτιούνται, γιατί πέρασε πάνω από ένας χρόνος για να πραγματοποιηθεί το «κούρεμα», κρύβουν συνειδητά από το λαό ότι η αιτία της καθυστέρησης οφείλεται στον ανταγωνισμό ανάμεσα στα τμήματα του κεφαλαίου, μέσα και έξω από την Ευρωζώνη και μέσα στην Ελλάδα, για το πώς θα κατανεμηθεί η ζημιά.

Το ΚΚΕ δεν υποστηρίζει ότι αυτός ο κύκλος της οικονομικής κρίσης θα είναι και ο τελευταίος για την καπιταλιστική Ελλάδα. Το βέβαιο είναι ότι η όποια ανάκαμψη θα είναι αναιμική, θα έχει στηριχθεί σε πολύ μεγαλύτερη εκμετάλλευση που δε θα είναι παροδική, δε θα οδηγήσει σε βελτίωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Αντίθετα, είναι υπερώριμη η δυνατότητα ικανοποίησης των εργατικών και λαϊκών αναγκών που προϋποθέτει κοινωνικοποίηση όλων των μονοπωλίων, του φυσικού και ορυκτού πλούτου της χώρας, αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και αποχώρηση από τη διεθνή αγορά κεφαλαίου με εργατική λαϊκή εξουσία. Αυτό, όμως, είναι ζήτημα ταξικής πάλης για την εξουσία.
Οι μέρες που έρχονται θα είναι μέρες ενός βάναυσου και ανελέητου βομβαρδισμού του λαού με δεκάδες νόμους και υπουργικές αποφάσεις. Ο λαός πρέπει να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί. Οφείλει να απορρίψει τους ωμούς εκβιασμούς και τα ιδεολογήματα των κομμάτων της κυβέρνησης και της ΕΕ.

Οταν οι κυβερνητικοί και οι άλλοι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, μέσα και έξω από την Ελλάδα, μιλάνε για «ικανοποιητικές συμφωνίες», τότε ο ελληνικός λαός έχει μοναδικό όπλο του την πάλη ενάντια στους καπιταλιστές και τις συμφωνίες τους, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τη διεθνή αγορά κεφαλαίου.

Ο δρόμος πάλης στην προοπτική ανατροπής της οικονομικής κυριαρχίας και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου είναι ο μόνος δρόμος για να αναχαιτίσει τη νέα επίθεση φτώχειας που του επιφυλάσσουν, πρωτοφανή φτώχεια σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα παραγωγικότητας της εργασίας.

ΑΘΗΝΑ 22/2/2012

ΤΟ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Posted in κκε | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2012

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Πατρίδα»

«Εθνος»

«Ελληνες»

«Ελλάδα»

Δεν υπάρχει δήλωση, διάγγελμα, συνέντευξη κυβερνητικού παράγοντα, δεν υπάρχει δημόσια εμφάνιση εκπροσώπου του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των εργολάβων, δεν υπάρχει τηλεοπτική παράσταση ή άρθρο από κάποιο παπαγαλάκι και «δημοσιογραφικό» βαποράκι όλων των προηγούμενων, που εδώ και δυο χρόνια να μην περιέχει όλες μαζί ή κάποια από αυτές τις λέξεις.

Οσα κάνουν, λοιπόν, τα κάνουν για την «πατρίδα».

Οσα αποφάσισαν προχτές στις Βρυξέλλες τα κάνουν για το «έθνος».

Τα PSI και τα μνημόνια γίνονται για το καλό της «Ελλάδας».

Οι μειώσεις μισθών και τα εργασιακά απαρτχάιντ γίνονται από αγάπη για τους «Ελληνες».

Παρεμπιπτόντως, όχι μόνο εκτός, αλλά και εντός των συνόρων, δε θα βρεις κανέναν από δαύτους να διαφωνεί ότι… «Είμαστε όλοι Ελληνες».

Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία, που συνθέτουν την εν λόγω κομπανία, είναι ότι στην πρώτη σειρά τούτης της «πατριωτικής» πασαρέλας έχουν πιάσει στασίδι όλοι αυτοί που μέχρι πρότινος έβγαζαν αφρούς στο άκουσμα «παρωχημένων» εννοιών όπως «πατρίδα» κ.ο.κ.

Ο κοσμοπολιτισμός τους, βλέπετε, και η «παγκοσμιοποίησή τους» δεν το άντεχαν…

Τώρα, αυτού του τύπου οι «διεθνιστές»,

που πατρίδα τους έχουν τις «αγορές», τις «Γουόλ Στριτ», τις ανά τις ηπείρους στέπες της εργασιακής εκμετάλλευσης όπου εξάγουν τα κεφάλαιά τους, τις θάλασσες της απεραντοσύνης με τις παναμέζικες σημαίες στα πλοία τους, τα «δεν έχουμε ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ» και τα «σχέδια Ανάν»,

το έχουν γυρίσει το φύλλο:

Τώρα επιδίδονται στην… πατριδογνωσία, στην… εθνολαγνεία και επιδεικνύουν με καμάρι την… ελληνικότητά τους.

Γιατί άραγε;…

Κατ’ αρχάς, θα προτείναμε και στον τελευταίο Ελληνα της δουλειάς και του μόχθου, και στον τελευταίο Ελληνα του γλίσχρου μεροκάματου και της ανεργίας να κάνει μια σύγκριση:

Να συγκρίνει την… ελληνικότητα τη δική του με την ελληνικότητα των Ελλήνων μεγαλοκαταθετών της Ελβετίας. Πιστεύει ότι αυτές οι «ελληνικότητες» έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους;…

Επομένως, ναι μεν «είμαστε όλοι Ελληνες», αλλά βασικότερο από αυτό είναι ότι υπάρχει «Ελληνας» κι «Ελληνας».

Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Γερμανός» και «Γερμανός» (άλλος Γερμανός αυτός που συνωστίζεται στο 16% των απόκληρων της Γερμανίας κι άλλος Γερμανός αυτός που διοικεί τη «Ζήμενς»)…

Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Αμερικανός» κι «Αμερικανός» (άλλος Αμερικανός αυτός που συνωστίζεται στις ουρές των 50 εκατομμυρίων κατοίκων των ΗΠΑ που ζουν με συσσίτια κι άλλος Αμερικανός ο κατέχων την «Γκόλντμαν Σακς»)…

Με άλλα λόγια, η πείνα, η φτώχεια και η ανασφάλεια έχουν τόση εθνικότητα, όση ακριβώς εθνικότητα έχει κι ο πλούτος που παράγεται πάνω στην αντίθεση κεφάλαιο – εργασία και υπεξαιρείται από την ανά τη Γη πλουτοκρατία.

Ως εκ τούτου, και για να πάμε στο δεύτερο ζήτημα, στο ζήτημα του «έθνους», είναι φανερό πως είτε μιλάμε για την Ελλάδα, είτε για τη Γερμανία, είτε για την Ταγκανίκα, το κάθε έθνος περιλαμβάνει στο εσωτερικό του

δύο έθνη:

Το ένα «έθνος» είναι μια κάστα βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών και των κάθε λογής άπληστων της τάξης των καπιταλιστών, που βαφτίζει το στυγνό, το στενό, το ιδιοτελές, το βουλιμικό, το αποκρουστικό και απάνθρωπο ταξικό του συμφέρον σαν «συμφέρον όλου του Εθνους»!

Αλλά αυτό το «εθνικό συμφέρον» για το οποίο μιλούν δεν είναι παρά η επιβολή και αναπαραγωγή ενός αναίσχυντου κοινωνικού απαρτχάιντ, πίσω από το οποίο εννοείται ένα και μόνο συμφέρον:

Το συμφέρον ενός «έθνους» που το απαρτίζει μια οικτρή μειοψηφία, η οποία στέκεται πάνω από χώρες και από πατρίδες.

Πρόκειται, δηλαδή, για το συμφέρον του «έθνους» των Ελλήνων εκμεταλλευτών, που έχουν συστήσει μια διαρκή «Ιερή Συμμαχία» με τα αντίστοιχα «έθνη» των Γερμανών, Αγγλων, Γάλλων και Πορτογάλων κεφαλαιούχων.

Αυτή η «Ιερή Συμμαχία» συνιστά το ένα «έθνος» ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο και όσο αδυσώπητοι κι αν είναι οι εσωτερικοί του ανταγωνισμοί, τόσο ενωμένο και ανελέητο στρέφεται εναντίον του άλλου «έθνους»:

Του «έθνους» που επίσης απλώνεται ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο,

το «έθνος» των προλετάριων.

Η καπιταλιστική κοινωνία, λοιπόν, κάθε ταξική κοινωνία, είναι συγκροτημένη με τρόπο που χωρίζει την Ελλάδα σε «δύο Ελλάδες», τη Γερμανία σε «δύο Γερμανίες», την Αμερική σε «δύο Αμερικές»

και διαπερνιέται από την ανειρήνευτη αντίθεση ανάμεσα στα δύο αυτά «έθνη» που απαρτίζουν τις «δύο Ελλάδες», τις «δύο Γερμανίες», τις «δύο Αμερικές»:

Από τη μια, το «έθνος» των αστών κι από την άλλη το «έθνος» των εργατών.

Καμία κοινότητα συμφερόντων δεν υπάρχει, και δε θα υπάρξει ποτέ, ανάμεσα σε αυτά τα δύο «έθνη». Καμία «εθνική συναίνεση», όπως την ευαγγελίζεται – πάντα – το «έθνος» των καταπιεστών δεν ωφέλησε ποτέ και πουθενά το «έθνος» των καταπιεσμένων.

Να, επομένως, γιατί ο «πατριωτισμός» των αστών (που κλέβουν όλα τα γεννήματα) δεν έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό των εργατών, αφού στην περίπτωση των εργατών

πατριωτισμός είναι το δικαίωμα στη δουλειά και όχι το δικαίωμα στην απόλυση,

πατριωτισμός είναι η ικανοποίηση όλων των ανθρώπινων αναγκών και όχι η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης,

πατριωτισμός είναι μια κοινωνία σε μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για όλους και όχι μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για τους λίγους, τους κηφήνες και τους σφετεριστές του μόχθου των πολλών.

Να, λοιπόν, με ποια έννοια η απάντηση σε όσους απειλούν το λαό με τα πατριδοκάπηλα κηρύγματα

είναι ότι «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα»,

να, επομένως, το γιατί από τους εργάτες «δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν», αφού ήδη τους το έχουν στερήσει οι «πατριώτες» εκμεταλλευτές τους..

Και να, φυσικά, το γιατί

«μια και το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη (σ.σ.: στην αγγλική έκδοση του 1888 στο σημείο αυτό γράφει: «να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους»), να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο επίσης εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια της αστικής τάξης».1

Κι επειδή η Ιστορία είναι αμείλικτη, όσον αφορά το γεγονός ότι όποτε η κοινωνία τράβηξε στο δρόμο που υπαγόρευσε ο αστικός «πατριωτισμός» του «έθνους» των αστών, το αποτέλεσμα ήταν πισωγύρισμα και ανθρωπιστική καταστροφή, σαν αυτή που βιώνει σήμερα η Ελλάδα,

να, τελικά, το γιατί

«η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή, είναι στην αρχή εθνική. Φυσικά το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει, πριν απ’ όλα με τη δική του αστική τάξη».2

1. «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», Κ. Μαρξ – Φρ. Ενγκελς, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 44.

2. Ο.π., σελ. 34.

Posted in ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μνημόνια ανά διετία!

Posted by redship στο 22 Φεβρουαρίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

 
Eurokinissi

Ακριβώς την ίδια στιγμή που οι Παπαδήμος, Βενιζέλος και Σαμαράς, συνεπικουρούμενοι από τα απαστράπτοντα καταγώγια του μιντιακού κατεστημένου, πανηγύριζαν για την «ιστορικής σημασίας» απόφαση που επετεύχθη στις Βρυξέλλες

(σ.σ.: πρέπει να πρόκειται για την 34η ή την 35η «ιστορική» απόφαση του τελευταίου δίχρονου…)

το κοντέρ της υποκρισίας και του αδίστακτου ψεύδους χτυπούσε συναγερμό ξεπερνώντας όλα τα μέχρι στιγμής καταγεγραμμένα… «σπρεντς» της πολιτικής απάτης.

Ηδη από τις 15 Φεβρουαρίου, μια βδομάδα δηλαδή πριν την «ιστορική» απόφαση, τόσο οι εγχώριοι όσο και οι ξένοι «σωτήρες» τελούσαν εν γνώσει της μυστικής έκθεσης της τρόικας, η οποία αποκαλύφθηκε χτες από τον διεθνή Τύπο.

Γνώριζαν, δηλαδή, με οικονομετρικά στοιχεία – με δικά τους στοιχεία – αυτό που όλοι οι υπόλοιποι το αντιλαμβανόμαστε σε πολιτικό επίπεδο: Οτι

το «μνημόνιο 2» δεν είναι παρά

το πρελούδιο του «μνημονίου 3»,

όπως ακριβώς το «μνημόνιο 1»

ήταν ο προθάλαμος του «μνημονίου 2»!

Ηξεραν και ξέρουν ότι η «ιστορική» τους απόφαση

(σ.σ.: αυτή με την οποία εγκαθίστανται τα εργασιακά «Γκουαντανάμο», αφανίζονται οι εργαζόμενοι, εξαϋλώνονται οι συνταξιούχοι και ξεπουλιέται η Ελλάδα)

είναι εκείνη η απόφαση που σε μικρό διάστημα οδηγεί και

σε τρίτο μνημόνιο!

Ηξεραν και ξέρουν ότι σε δυο χρόνια από τώρα, το 2014, ο ελληνικός λαός θα κληθεί να επωμιστεί νέα ισοπεδωτικά βάρη, αφού, όπως ομολογεί η μυστική έκθεση,

οι τράπεζες (πάλι οι τράπεζες) θα έχουν τότε «νέες ανάγκες» και η Ελλάδα θα τελεί ακόμα λόγω της κρίσης και της ύφεσης σε αναζήτηση νέας «σωτηρίας»,

η οποία θα κοστίσει στον ελληνικό λαό από 50 έως 110 δισ. ευρώ επιπλέον των όσων έχει επωμιστεί μέχρι σήμερα!

Η μυστική έκθεση της τρόικας αποτέλεσε και το κύριο ζήτημα στην πολύωρη συνεδρίαση του Eurogroup.

Εντούτοις, το γεγονός αυτό, δεν εμπόδισε το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο της πλουτοκρατίας, να εμφανιστεί – μόλις λίγη ώρα αργότερα από τη λήξη της συνεδρίασης – ενώπιον του ελληνικού λαού λέγοντας

αισχρά ψέματα!

Ετσι και ενώ είναι πια αποδεδειγμένο ότι με την πολιτική τους οδηγούν ανά διετία τον ελληνικό λαό από μνημόνιο σε μνημόνιο (2010, 2012 και τώρα το 2014),

έχουμε το εξής σκηνικό:

Το κάθε προηγούμενο έγκλημά τους να το γιορτάζουν και να το επικυρώνουν εκφωνώντας «επετειακούς» λόγους και εκτοξεύοντας εκείνα τα μπαλκονάτα παραμύθια περί «σωτηρίας», που στην πραγματικότητα δεν αποτελούν παρά την

προεργασία του αμέσως επόμενου,

προετοιμασία του αμέσως επερχόμενου,

προανάκρουσμα του ήδη προαποφασισμένου νέου εγκλήματος!

Το θέμα βέβαια δεν είναι ότι στις μεταξύ τους, στις μυστικές τους συναθροίσεις, ομολογούν πως το πρόγραμμά τους «δεν βγαίνει» για το λαό.

Το θέμα είναι ακριβώς το αντίθετο.

Οτι, δηλαδή, η πολιτική τους είναι φτιαγμένη, είναι κατασκευασμένη με τούτο το σκοπό:

Να… «μη βγαίνει»!

Ποτέ δεν είχαν και δεν θα έχουν «αγωνία» για την τύχη του λαού. Ποτέ δεν εφάρμοσαν μια πολιτική εξόδου του λαού από την κρίση. Τέτοια πολιτική ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να έχουν.

Τέτοια πολιτική μέσα στο σύστημα που παράγει τις καπιταλιστικές κρίσεις

και από αυτούς που υπηρετούν τον καπιταλισμό,

ούτε υπήρξε, ούτε μπορεί να υπάρξει.

Η πολιτική τους, αυτό που βαφτίζουν και προωθούν ως «ελεγχόμενη χρεοκοπία», είναι να σπρώχνουν τον λαό βαθύτερα στην κρίση, φορτώνοντας στις πλάτες του τα βάρη της, να τον χρεοκοπούν, να τον πτωχεύουν, να τον καταστρέφουν ανεξέλεγκτα, για να διασωθούν οι κεφαλαιοκράτες με το λιγότερο γι’ αυτούς κόστος από την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Με άλλα λόγια:

Δεν πρόκειται περί «λάθους» που έστω και εν κρυπτώ το παραδέχονται ή που μέσω ενός άλλου «μείγματος» θα… διορθωθεί.

Οχι!

Η βαρβαρότητά τους δεν έχει τέλος και δεν «διορθώνεται».

Η επιτυχία, δε, της πολιτικής τους βασίζεται σε μια προπαγάνδα που μέσα από διαδοχικές «νίκες», «επιτυχίες» και «ιστορικές» αποφάσεις, θα εμφανίζει,

από μνημόνιο σε μνημόνιο και από «σωτηρία» σε «σωτηρία»,

την κάθε νέα θηριωδία εναντίον του ελληνικού λαού σαν «αναπόφευκτη»!

Για να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους χρησιμοποιούν και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα:

Εκβιασμούς, τρομοκρατία, εκφοβισμό, κινδυνολογία, καταστολή, προβοκάτσιες και ψέμα. Πολύ ψέμα!

Εκτελούν το λαό και για να μην αντιδράσει τον απειλούν (αυτοί που τον εκτελούν) με… «εμφύλιο»!

Δεν αφήνουν πέτρα πάνω στην πέτρα και για να μην αντιδράσει ο λαός τον απειλούν με… «αποσταθεροποίηση»!

Εφαρμόζουν κατά γράμμα το εγχειρίδιο της απάτης.

Ψέμα. Πολύ ψέμα!

Επιφέρουν την ραγδαία υποτίμηση της αξίας της ζωής του εργαζόμενου λαού στα επίπεδα του είλωτα, και ταυτόχρονα με τον πιο αδίστακτο τρόπο ανακηρύσσουν σε δόγμα τους και σε «χειρουργικό – τεχνοκρατικό» εργαλείο για τον σφαγιασμό του λαού την υποτίμηση της νοημοσύνης του.

Λειτουργούν με πυξίδα τον κυνισμό της τάξης των κηφήνων, που πίσω από κλειστές πόρτες χαριεντίζονται με διαπιστώσεις του τύπου:

«Κανείς δεν έχασε στην Ελλάδα υποτιμώντας τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού»…

Μόνο που, πλέον, βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου.

Ζαλισμένοι καθώς είναι από το χρέος τους να υπηρετούν την τάξη των χορτάτων, δεν έχουν αντιληφθεί ότι το διάστημα που χωρίζει το ψεύδος από την αποκάλυψή του έχει εσχάτως σμικρύνει δραματικά – γι’ αυτούς.

Τώρα πια, για να τιναχτούν τα «πανηγύρια» τους στον αέρα, δεν αρκούν παρά δυο – τρία δευτερόλεπτα:

  • Οσο, δηλαδή, κρατάει μια ματιά στους κάδους απορριμμάτων, εκεί που άνθρωποι κρέμονται ψάχνοντας για ένα κομμάτι ψωμί.
  • Οσο κρατάει μια ματιά στις ουρές των συσσιτίων και των αστέγων.
  • Οσο κρατάει η «λάμψη» από το μηνιάτικο των 400 ευρώ!

Αν αυτοί χρειάζονται περίπου δυο χρόνια για να σέρνουν τον ελληνικό λαό από το ένα μνημόνιο στο άλλο, ο ελληνικός λαός μέσα από τις τόσες θυσίες και μέσα από τόσα βάσανα εκείνο που «κέρδισε» είναι να του χρειάζονται πια μόνο δυο – τρία δευτερόλεπτα για να «διαβάζει» πεντακάθαρα τόσο το παρόν όσο και το μέλλον που του ετοιμάζουν.

Αλλά αυτός ο χρόνος, ο πολύτιμος χρόνος που για να τον «κερδίσει» ο λαός τον πλήρωσε και τον πληρώνει με το αίμα του, δεν είναι ανεξάντλητος. Και δεν πρέπει να πάει χαμένος. Μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί τώρα. Για την οργάνωση και την αντεπίθεσή του.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός., Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Νίκος Μπογιόπουλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, εργατική - λαϊκή εξουσία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η ιστορία έρχεται

Posted by redship στο 22 Φεβρουαρίου , 2012

 

Θύμιος Καλαμούκης

 

Η εμπειρία των 2 τελευταίων χρόνων μου έχει διδάξει μερικά απλά πράγματα. Ένα από αυτά είναι το εξής: Αν πανηγυρίζει για κάτι το ΜΕΓΚΑ, ο ΣΚΑΙ, μερικοί σκόρπιοι ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι και 10-15 εξαγορασμένοι καθηγητές πανεπιστημίων, τότε πρέπει να ανησυχώ. Να ανησυχώ πάρα πολύ.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, από χτες ανησυχώ πάρα πολύ. Η ανησυχία μου ξεκίνησε, από το Σαββατοκύριακο, όταν όλος αυτός ο συρφετός, είχε προδικάσει το «θετικό αποτέλεσμα», και συνεχίστηκε από χτές το πρωί μέχρι το βράδυ,  όταν τα μικρά καλοκουρδισμένα στρατιωτάκια, αναμασούσαν τα ίδια χαζά επιχειρήματα, φορώντας το σιχαμένο χαμόγελό τους.

Το «ευχάριστο», σε αυτή την τρίτη, τέταρτη, ή πέμπτη «σωτηρία», είναι ότι δεν είμαι μόνος. Μαζί μου προβληματίζονται, ή προεξοφλούν την αποτυχία και σχεδόν όλες οι ξένες εφημερίδες και οι σοβαροί οικονομικοί αναλυτές, του εξωτερικού, οι οποίοι αναφέρονται στις: «προοπτικές «επιτυχίας» της νέας συμφωνίας που δεν είναι πολλές» (Wall Street Journal), ή στο γεγονός ότι: «η χώρα θα χρειαστεί σύντομα ακόμα ένα πακέτο χρηματοδότησης αλλιώς, σε διαφορετική περίπτωση, θα αναγκαστεί να αποχωρήσει από το ευρώ…» (Monde).

Βεβαίως μαζί μου προβληματίζονται και αναγνωρίζουν το αδιέξοδο, μερικά εκατομμύρια έλληνες, που ζούνε την πραγματική ζωή, και μερικές δεκάδες αξιόλογων πανεπιστημιακών και αναλυτών, με επίπεδο, ήθος και αγνό πατριωτισμό.

Μαζί μου, εκτός από τις ορθολογικές αναλύσεις,  είναι και το ένστικτο. Το ένστικτό μας, που ξέρει να ξεχωρίζει τον απατεώνα, τον γλείφτη, τον σάπιο, τον τελειωμένο, τον ύπουλο και δόλιο γραβατομένο καραγκιόζη.

Αυτές τις μέρες , πανηγυρίζουν οι ξεδιάντροποι, οι αδίστακτοι,  οι βολεμένοι. Οι κοινοί απατεώνες που βλέπουν το αδιέξοδο του πράγματος, αλλά προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο, μπας και καταφέρουν να πείσουν τον κόσμο, ότι είναι αναγκαίο, να του πριονίζουν το πόδι και εκείνος να ευγνωμονεί  την τρόικα και τα υπόλοιπα σκουλήκια.

Αυτές τις μέρες, πανηγυρίζουν οι προδότες, επειδή σώθηκαν οι ξένοι, οι τράπεζές τους και οι επιχειρήσεις τους. Πανηγυρίζουν για άλλη μια ιστορική και σημαντική μέρα.
Μην τους το χαλάσουμε. Μην τους πούμε ότι οι ιστορικές μέρες, δεν είναι έτσι. Δεν καθορίζονται στις Βρυξέλλες, από ανθρωπάκια του νεοφιλελευθερισμού. Οι ιστορικές μέρες καθορίζονται και γράφονται, από Ανθρώπους, πολλούς και αποφασισμένους. Πολλούς και αδικημένους. Πολλούς και εξεγερμένους.

Και κυρίως, οι ιστορικές μέρες, δεν έχουν γραφτεί και δεν έχουν ξημερώσει ακόμη…

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »