καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Δεκέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘χρεοκοπημένος ιδεολογικά και πολιτικά οπορτουνισμός’

Η πραγματικότητα και τα διακυβεύματα του ΣΥΡΙΖΑ

Posted by redship στο 2 Δεκεμβρίου , 2012

Στη στάση του ΚΚΕ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και, ιδιαίτερα, στην άρνηση του πρώτου να φορέσει το κοστούμι της «υπεύθυνης – κυβερνώσας αριστεράς» και να  συνεργασθεί με το δεύτερο, επιχειρεί να κάνει κριτική ο Αλέξης Μητρόπουλος με άρθρο του στην «Αυγή» του Σαββάτου. Κι όπως έχει συμβεί πάμπολλες φορές σε ανάλογες περιπτώσεις, επαληθεύεται και πάλι το γνωστό γνωμικό: Όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.
Ας δούμε συγκεκριμένα, όμως, τα βασικά σημεία κριτικής του βουλευτή Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Πρώτον: Καταλογίζει στο ΚΚΕ αδυναμία προσέγγισης και κατανόησης του  πραγματικού διακυβεύματος των σημερινών συνθηκών. Γράφει συγκεκριμένα: «…δεν διαπιστώνει ότι σήμερα διακυβεύεται κάτι περισσότερο από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση των πραγμάτων που άπτεται της υπαρκτικής σύνθεσης ή συγκρότησης του κοινωνικού και εθνικού μας σχηματισμού. Εάν έκανε διαφορετική διαπίστωση, όπως έγινε σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους, τότε το πρωταρχικό αίτημα της κοινωνίας και της πατρίδας θα οδηγούσε ασφαλώς σε συνεργατικές συμπεριφορές.»  Με άλλα λόγια, καταλογίζει στο ΚΚΕ, ότι δεν κάνει τις ίδιες με τον ΣΥΡΙΖΑ αναλύσεις και εκτιμήσεις για την ελληνική καπιταλιστική κοινωνία, την κρίση, την έξοδο απ’ αυτή, κλπ, κλπ, θεωρώντας (αυθαίρετα και χωρίς την παραμικρή τεκμηρίωση και επιχειρηματολογία), ότι οι δεύτερες είναι σωστές και υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα και την προοδευτική εξέλιξη των πραγμάτων.
Ποια είναι η πραγματικότητα; Στην ταξική κοινωνία μας και, μάλιστα, στις σημερινές συνθήκες της βαθιάς κρίσης, κ.λπ., το διακύβευμα δεν είναι το ίδιο για την αστική και την εργατική τάξη της χώρας. Για την πρώτη, βρίσκεται στο φόρτωμα των βαρών της κρίσης στους εργαζόμενους, στη διαμόρφωση όρων και προϋποθέσεων  επανόδου στην ανάπτυξη ανταγωνιστικών κερδών (φτήνεμα μεροκάματων και μισθών, αντιδραστικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, ιδιωτικοποιήσεις, κ.λπ.), στην παραπέρα ενσωμάτωση της χώρας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ή χωρίς αλλαγές συμμάχων και εταίρων, κλπ, και πρωτίστως, στη διαιώνιση του σάπιου και ξεπερασμένου ιστορικά καπιταλιστικού συστήματος και στη διατήρηση της εξουσίας της, με την εργατική τάξη και το λαό εγκλωβισμένο και υποταγμένο. Είτε με μείγμα πολιτικής Μέρκελ, είτε με μείγμα Μόντι, Ολάντ ή Ομπάμα. Είτε με την κεντροδεξιά, είτε με την κεντροαριστερά. Είτε με τη λεγόμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική, είτε με την όποια σοσιαλδημοκρατική εκδοχή της πρώτης, όπως έχει αποδείξει η πράξη των τελευταίων δεκαετιών σε όλες τις  χώρες της Ευρώπης που ανέλαβε την κυβέρνηση η «αριστερά της ευθύνης».
Για την εργατική τάξη, το διακύβευμα βρίσκεται στην αποφασιστική απόκρουση της αντιλαϊκής επίθεσης, στη διεκδίκηση και κατάκτηση των όποιων βελτιώσεων, στον απεγκλωβισμό από κάθε λογής ψευτοδιλήμματα και ιδεολογήματα και την ολόπλευρη ταξική χειραφέτησή της,  στην ανατροπή του καπιταλισμού και της αστικής εξουσίας, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και την εργατική-λαϊκή εξουσία, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας.
Τα διακυβεύματα δεν είναι απλώς διαφορετικά. Είναι ριζικά αντίθετα και ασυμβίβαστα. Γεγονός, που γίνεται ολοφάνερο, ακόμη και στην καθημερινή πραγματικότητα, στους χώρους δουλειάς και τις ατέλειωτες ουρές των ανέργων. Εκεί που καθημερινά αγριοκοιτάζονται και γρονθοκοπούνται τα καπιταλιστικά κέρδη, με τα μεροκάματα και τους μισθούς, η ανταγωνιστικότητα και η κινεζοποίηση των σχέσεων εργασίας με τις ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και αμοιβής, ο υπερσυσσωρευμένος πλούτος με την επεκτεινόμενη και αυξανόμενη συνεχώς φτώχεια και μιζέρια.
Το ΚΚΕ τάσσεται με το διακύβευμα της εργατικής τάξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί -υποτίθεται- να τα παντρέψει, να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Σε τελευταία ανάλυση,  υπηρετεί το διακύβευμα της αστικής τάξης. Και για να κάνει το εγχείρημά του λιγότερο αποκρουστικό, το ντύνει με την φορεσιά της αποτροπής «κινδύνων ύπαρξης του κοινωνικού και εθνικού μας σχηματισμού». Στην πραγματικότητα, εκφράζει τον φόβο του στο ενδεχόμενο δημιουργίας συνθηκών αποσταθεροποίησης του συστήματος και μαζικής αμφισβήτησης του από τα λαϊκά στρώματα.
Όσο για τις άλλες «κρίσιμες ιστορικές περιόδους», τις οποίες υπαινίσσεται ο Αλ. Μητρόπουλος, ας μην ανησυχεί. Το ΚΚΕ έχει βγάλει τα συμπεράσματά του. Έχει διδαχτεί και διδάσκεται καθημερινά, τόσο από την ηρωική δράση των κομμουνιστών εκείνων των εποχών, όσο και από τις όποιες ελλείψεις και λάθη, πρώτα και κύρια, στα ζητήματα στρατηγικής.
Δεύτερον: Ο αρθρογράφος ισχυρίζεται, ότι η σημερινή στάση του ΚΚΕ είναι άκρως αντιφατική, εκτιμώντας (πάλι αυθαίρετα και χωρίς την παραμικρή τεκμηρίωση), ότι στις σημερινές συνθήκες, η πολιτική και τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μόνος δρόμος για την προστασία των όποιων λαϊκών κατακτήσεων. Γράφει συγκεκριμένα: «Έτσι, έχουμε την πρωτόγνωρη αντίφαση, αφενός μεν να επαληθεύεται (σ.σ. Το ΚΚΕ) σε όλα τα κεντρικά ιδεολογικά ζητήματα (ιστορική και κοινωνική υστεροφημία), αφετέρου δε να έχει καταστραφεί η κοινωνία και οι κατακτήσεις του λαού, στις οποίες πρωτοστάτησε».
Ας αφήσουμε το γεγονός, πως ο ισχυρισμός αυτός επιχειρεί (εμμέσως πλην σαφώς) να φορτώσει το ΚΚΕ με ευθύνες για τις όποιες καταστροφές της κοινωνίας και αφαίρεση λαϊκών κατακτήσεων. Ας δούμε την ουσία του ισχυρισμού.
1. Η υπεράσπιση των όποιων μέχρι σήμερα λαϊκών κατακτήσεων γίνεται στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους του αγώνα. Με άλλα λόγια, εξαρτάται από το επίπεδο της ταξικής πάλης. Ο βαθμός επιτυχίας εξαρτάται, πρώτα και κύρια, από την ταξική συσπείρωση, ενότητα και μαχητικότητα της εργατικής τάξης, από τον απεγκλωβισμό τους από κάθε λογής ρεφορμιστικές αυταπάτες και ιδεολογήματα, από την  όποια κινδυνολογία και τρομοκρατία. Από την κατανόηση του πραγματικού χαρακτήρα και περιεχόμενου της κρίσης, των βαθύτερων αιτιών της, αλλά και της μόνης, προς όφελος της εργατικής τάξης, διεξόδου.
Όλοι γνωρίζουν, πλέον, τι λέει και τι κάνει το ΠΑΜΕ και οι κομμουνιστές που παλεύουν στις γραμμές του, για όλα τα προηγούμενα. Όπως γνωρίζουν και τι κάνουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, τις περισσότερες φορές αντάμα με τους ρεφορμιστές, τους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές. Τα σχόλια περιττεύουν.
2. Η πολιτική και τακτική του ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο, παρά εγγυάται την προστασία των σημερινών λαϊκών κατακτήσεων. Πάμπολλες είναι οι αποδείξεις γι’ αυτό. Π.χ. η προαναφερόμενη πρακτική του στο εργατικό κίνημα. Η εγκατάλειψη θέσεων και συνθημάτων, που αποτελούσαν τη σημαία του, μέχρι τις τελευταίες εκλογές και η συνεχιζόμενη μεταμόρφωσή του σε μια εκδοχή σύγχρονου ΠΑΣΟΚ, κλπ.
Άλλωστε, ο κίνδυνος για τις όποιες λαϊκές κατακτήσεις έχουν απομείνει, προέρχεται από όλα όσα αναφέρονται παραπάνω, ως διακύβευμα της αστικής τάξης. Με άλλα λόγια, ο κίνδυνος ταυτίζεται με τις αντικειμενικές ανάγκες και συμφέροντα   των κεφαλαιοκρατών, τον σύγχρονο καπιταλισμό και την κρίση του, τους αντικειμενικούς νόμους λειτουργίας και εξέλιξής του. Ολ’ αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ είτε τα κρύβει, είτε αδυνατεί να τα καταλάβει. Και όχι μόνο. Λέει στους εργαζόμενους και το λαό, ότι αρκεί να αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση και να αναλάβει στη θέση της μια αριστερή, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και όλα θα ταχτοποιηθούν. Όλοι θα μείνουν ικανοποιημένοι, εργάτες και κεφαλαιοκράτες. Και βέβαια, μαζί τους, η ανταγωνιστικότητα, η προσέλκυση επενδυτών, οι πολυεθνικές που καραδοκούν για να τοποθετήσουν κερδοφόρα τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαιά τους, κλπ, κλπ…
3. Ουσιαστικά, ο Αλ. Μητρόπουλος καλεί το ΚΚΕ να εγκαταλείψει τις θέσεις του σε όλα «τα κεντρικά ιδεολογικά ζητήματα», παρ’ ότι -όπως παραδέχεται- έχουν δικαιωθεί, για να μην υπάρξει χάος και καταστροφή. Σε τελευταία ανάλυση, έχουμε μια εκδοχή του επαναλαμβανόμενου τους τελευταίους αιώνες διλήμματος, που έβαζαν και βάζουν οι κάθε λογής ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις μπροστά στην εργατική τάξη και τους κομμουνιστές: Επανάσταση ή μεταρρύθμιση, μαζί με μια δόση κινδυνολογίας. Με μια διαφορά. Παλιότερα, η έννοια της μεταρρύθμισης περιείχε κάποιες βελτιώσεις των όρων εργασίας και ζωής της εργατικής τάξης, ώστε να τσιμπήσει η τελευταία το δόλωμα και να ξεχάσει προς στιγμή την ταξική πάλη και τον ιστορικό της ρόλο. Σήμερα, η έννοια της μεταρρύθμισης είναι ένα αδειανό πουκάμισο. Όχι, τυχαία βέβαια. Αποτελεί συνέπεια του σύγχρονου καπιταλισμού, του βαθμού της αντιδραστικότητας και του σαπίσματός του. Ενός καπιταλισμού, που μόνο χειρότερος μπορεί να γίνει. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και απόδειξη του βαθμού ωρίμανσης των αντικειμενικών συνθηκών και της επιτακτικής ανάγκης για την ανατροπή και το ξεπέρασμά του.
Τρίτον: Ο αρθρογράφος δεν αποφεύγει τα γνωστά και χιλιοειπωμένα, περί μοναχικού δρόμου του ΚΚΕ. Αυτό είναι και το μοναδικό «επιχείρημά» του για την πολιτική του ΚΚΕ. «Ξεχνώντας», βέβαια, ότι η πολιτική της Λαϊκής Συμμαχίας και Εξουσίας αναφέρεται στη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, πρώτα και κύρια, στην εργατική τάξη, τη βασική κινητήρια δύναμη. Από την άλλη, κάνει φανερή  μια ακόμη, κρίσιμη και σοβαρή διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕ. Ο πρώτος πολιτεύεται με βάση την αστική λογική της ανάθεσης. Ζητά την ψήφο και την ανάδειξή του στην κυβέρνηση, για να διαχειρισθεί τις υποθέσεις του λαού. Τα όσα λέει, περί λαϊκής συμμετοχής, έχουν ως αναντικατάστατη προϋπόθεση τη στράτευση του λαού στη δική του πολιτική. Θυμίζουν τα περί «συμμετοχικής δημοκρατίας» του Γ. Παπανδρέου. Το ΚΚΕ αγωνίζεται και παλεύει για να κάνει την εργατική τάξη και το λαό πραγματικό και μοναδικό αφεντικό του τόπου. Ιδιοκτήτη και διαχειριστή της εξουσίας, των επιχειρήσεων, της ανάπτυξης, της παραγωγής και διανομής του πλούτου, όλων όσα υπάρχουν σ’ αυτή τη χώρα.

 

 

από     902.gr

Advertisements

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Οι εργάτες μπορούν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί

Posted by redship στο 2 Δεκεμβρίου , 2012

«7:12 μ.μ. Σύνθημα από τη συνδιάσκεψη: Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά!». Αυτό αναμεταδίδει το «left.gr» από  το ΣΕΦ, όπου συνεχίζεται η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Καταλαβαίνουμε την ανάγκη τους να κλέψουν από τη «δόξα» του ταξικού κινήματος και του ΚΚΕ, για  να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων για τη στρατηγική τους, που οδηγεί το λαό στο λάκκο από άλλο δρόμο. Στην ουσία του πράγματος: Ο εργάτης μπορεί χωρίς αφεντικά, αλλά δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό το πρόγραμμα και οι διακηρύξεις του είναι γεμάτα από υποσχέσεις για περισσότερο χρήμα στους καπιταλιστές και στήριξη από το κράτος για να κάνουν επενδύσεις και να έρθει ανάπτυξη, που στον καπιταλισμό προϋποθέτει τσάκισμα των εργαζομένων και των δικαιωμάτων του. Κι αν η σημερινή κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να έχει το αφεντικό φτηνότερους εργάτες που θα γυρνάνε τα γρανάζια, ο ΣΥΡΙΖΑ ορέγεται την ώρα που θα ρίξει το δικό του «λαδάκι» στην καπιταλιστική μηχανή, για να δουλέψει καλύτερα. Όλα τα υπόλοιπα, είναι για να γελάνε και οι πέτρες…

 

 

από  902.gr

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Σακοράβουν δίχως τσίπα

Posted by redship στο 30 Νοεμβρίου , 2012

Ταυτότητα με «κλεμμένα» στοιχεία δεν θα αποκτήσουν οι «μακρυχέρηδες» του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αρκεί να επικαλείσαι αγώνες για τους οποίους άλλοι μάτωσαν, για να αποκτήσεις κάτι απ’ την αίγλη τους. Δεν αρκεί να επικαλείσαι τον Ρίτσο. Το αντάμωμα των συντρόφων που πόνεσε κι ονειρεύτηκε μαζί τους, που φόρεσε τις ίδιες χειροπέδες με εκείνους, απ’ το οποίο εμπνεύστηκε, έχει τόση σχέση με μια διαδικασία «χωνέματος» του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΠΑΣΟΚους που βρήκαν στέγη σ’ αυτόν, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο.
Δεν ξεπλένονται οι – εν είδη διαπιστευτηρίων στην άρχουσα τάξη – καγχασμοί ότι «πέρασε στην ανυπαρξία ο υπαρκτός σοσιαλισμός» με την επίκληση του Μαρξισμού! Δεν αποκτάς αίγλη όταν θυμάσαι τον Μπελογιάννη, τον Πλουμπίδη, τον Βελουχιώτη, αντίθετα η μικρότητα της σκόπιμης ανάσυρσής τους αναδεικνύεται με όλη της τη θλιβερή χλωμάδα,  συγκρινόμενη με τη δική τους λάμψη, οι βλέψεις για διαχείριση της αστικής εξουσίας αποκρουστικές, μπροστά στο μεγαλείο των αξιών και ιδανικών για τα οποία έδωσαν τη ζωή τους.
Δεν αρκεί να ρητορεύεις «…να πάρουν τα όνειρα του λαού μας εκδίκηση»… όταν την εκδίκηση που πρέπει και θα πάρουν τα όνειρα του λαού την εχθρεύεσαι, την πολεμάς…
Κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, με τις πλάτες του ΚΚΕ, των ηρώων του, των αξιών και ιδανικών που ποτίστηκαν με αίμα, δεν θα κάνετε την κηδεία τους… Βάλτε το καλά στο μυαλό σας

 

 

από    902.gr

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

ΣΥΡΙΖΑ: Καραμπινάτη διαχείριση και φόβος για το ΚΚΕ

Posted by redship στο 30 Νοεμβρίου , 2012

Προσαρμοσμένη στην κατοχύρωση του νέου δΙπόλου διαχείρισης του αστικού συστήματος, είναι η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα. Η διαδικασία συζητιέται από σήμερα στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, η οποία την Κυριακή θα εκλέξει τα προσωρινά όργανα, που θα προετοιμάσουν το ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου κόμματος την άνοιξη.

Πίσω απ’ τους βερμπαλισμούς για ένα «κόμμα της κοινωνίας» που θα διεκδικήσει «την εξουσία για τον λαό», ο Αλ. Τσίπρας, μιλώντας σήμερα στη συνδιάσκεψη, δεν μπόρεσε να κρύψει την αφοσίωση του κόμματός του σε στόχους ξένους προς τα λαϊκά συμφέροντα και τις βλέψεις του για αναβάθμιση στην αστική διαχείριση.

Ισχυρίστηκε ότι «η αφήγησή μας για την κρίση αλλά και οι προτάσεις μας για την έξοδο από την κρίση, επιβεβαιώνονται», άρα «μπορούμε να αναλάβουμε την διακυβέρνηση του τόπου». Καμιά από τις εκτιμήσεις του ΣΥΡΙΖΑ -ο οποίος μιλούσε για κρίση χρέους και κρίση του καζινοκαπιταλισμού, κατήγγειλε το ΔΝΤ για τα αντιλαϊκά μέτρα, ενώ τώρα το εκθειάζει για τις θέσεις του- δεν επαληθεύεται. Αντίστοιχα, το άλλο μείγμα που προτείνει, στοχεύει στην εξοικονόμηση πόρων που θα τροφοδοτήσουν τις επενδύσεις του κεφαλαίου στα αποκαΐδια των δικαιωμάτων του λαού.

Ο Αλ. Τσίπρας παρουσίασε τον ΣΥΡΙΖΑ σαν «ώριμο τέκνο μίας νέας εποχής, που οι κοινωνικές τάξεις έρχονται πάλι στο προσκήνιο», απ’ όπου τις έχει εξοβελίσει η αταξική ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Η αναφορά αυτή στις «κοινωνικές τάξεις» ήταν και η μοναδική, ενώ περίσσεψαν οι καταγγελίες για τους κακούς «δανειστές» και «τοκογλύφους», τις ακόμα πιο κακές «τράπεζες», για να συσκοτιστεί ο ρόλος συνολικά της αστικής τάξης και των διακρατικών της συμμαχιών στο τσάκισμα του λαού για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Ανήμποροι να αντιπαρατεθούν στο ΚΚΕ

Ανήμπορος να αντιπαρατεθεί με πολιτικά επιχειρήματα στο ΚΚΕ, ο Αλ. Τσίπρας κατέφυγε στη δοκιμασμένη από το ΠΑΣΟΚ μέθοδο της συκοφαντίας ότι «όποιος μας κάνει κριτική είναι με την κυβέρνηση». Σ’ αυτό το πνεύμα, επανέφερε τη φτηνή προπαγάνδα ότι το ΚΚΕ τους ασκεί κριτική «με τα επιχειρήματα της δεξιάς» και ξεπερνώντας τα όρια του φαιδρού, ισχυρίστηκε ότι «ενοχλεί και πονά ακόμα περισσότερο να βλέπουμε τον κ. Στουρνάρα, τον κ. Σαμαρά και τους βουλευτές της πλειοψηφίας, να χειροκροτούν μέσα στη βουλή την κυρία Παπαρήγα».

Σε άλλο σημείο χρέωσε στο ΚΚΕ ότι με την άρνησή του να συμμετέχει σε κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνη, δεν έγινε «πράξη η μεγάλη πολιτική ανατροπή προς όφελος του λαού»! Εκφράζοντας την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι το ΚΚΕ παραμένει σταθερό στην στρατηγική του μετά τις εκλογές, σε αντίθεση με την εικόνα που προσπαθούσαν να καλλιεργήσουν μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι, είπε ότι «πολλοί πιστέψαμε πως μετά τις εκλογές (σ.σ στο ΚΚΕ) θα συνειδητοποιήσουν τη βαριά ευθύνη απέναντι στην ιστορία, στο λαϊκό κίνημα, στην ίδια του την ιστορία, που ποτέ δεν έλειψε από τις μεγάλες μάχες του λαού μας».

Τα λέει αυτά ο αρχηγός ενός κόμματος – συνεχιστής του χώρου της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς- που διαχρονικά πολέμησε με λύσσα το ΚΚΕ, προσπαθώντας για λογαριασμό των αστών να χειραγωγήσει το λαϊκό κίνημα.

Συνεχίζοντας να κοροϊδεύει το λαό, ο Αλ. Τσίπρας συμπλήρωσε ότι «από την ηγεσία του ΚΚΕ, ένα πράγμα περιμένουμε, να μην αφήνει την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους της χώρας βορά στα χέρια του Σαμαρά, του Βενιζέλου και της Μέρκελ». Και τα λέει αυτά ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πάει αγκαζέ με τον Ομπάμα και το ΔΝΤ, τις αστικές κυβερνήσεις του Νότου της ΕΕ. Να γιατί ο αντιμερκελισμός δεν είναι αντιμονοπωλιακός, ενώ το ΚΚΕ πολεμάει κάθε μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού και παλεύει για την ανατροπή του.

Επαναλαμβάνοντας τις γνωστές ατιμίες του ΣΥΡΙΖΑ, ζήτησε «από τους χιλιάδες κομμουνιστές που το ακολουθούν, να συμβάλλουν στους κοινούς ταξικούς αγώνες», τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ και τα συνδικαλιστικά του στελέχη σταθερά υπονομεύουν.

«Δεν κυβερνά» η κυβέρνηση!

Σε ό,τι αφορά την κριτική στην κυβέρνηση, κινήθηκε στο γνωστό μοτίβο ότι «δεν κυβερνά» αλλά «ακολουθεί πιστά τη γραμμή «ό,τι πουν οι δανειστές»» και ότι έχει «παραδώσει τα κλειδιά στην τρόικα», με την οποία ωστόσο δήλωσε πανέτοιμος να συζητήσει, ζητώντας μεγάλη πλειοψηφία ώστε «μεγαλύτερη να είναι και η δυνατότητά μας να διαπραγματευτούμε, να διεκδικήσουμε».

Καλλιεργώντας αυταπάτες ότι η ιμπεριαλιστική ΕΕ μπορεί να αλλάξει χωρίς αλλαγή της εξουσίας σε κάθε κράτος, ισχυρίστηκε ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «θα δώσει το παράδειγμα της μεγάλης αλλαγής» και «τίποτα δε θα είναι το ίδιο στην Ευρώπη».

Ο Αλ. Τσίπρας έκλεισε την ομιλία του οικειοποιούμενος με θράσος «το εργατικό και λαϊκό κίνημα των αρχών του 20ου αιώνα», αλλά και «όσους δεν λύγισαν από την εκδικητική μανία του μετεμφυλιακού κράτους, από τις εξορίες και τα ξερονήσια» (αμφιβάλουμε αν θα έβρισκε έστω και έναν από αυτούς στην αίθουσα της συνδιάσκεψης…), ακόμα και τους «ανιδιοτελείς συντρόφους του ΚΚΕ, που πάντα ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα»!

Όλα αυτά τα τσουβάλιασε με τις «δυνάμεις της κομμουνιστικής ανανέωσης του ’68» που θέλησαν να διαλύσουν το κόμμα  και με τις «σοσιαλιστικές δυνάμεις και τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας», με τις οποίες συναναστρέφεται για να κυβερνήσει.

 

 

από   902.gr

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Απαγορεύει την κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ

Posted by redship στο 15 Νοεμβρίου , 2012

Πρέπει να ενόχλησαν πολύ οι ομιλίες της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ στη Βουλή κατά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου αλλά και του προϋπολογισμού, την αξιωματική αντιπολίτευση και επιστράτευσαν το στελεχικό τους δυναμικό με σωρεία άρθρων σε ηλεκτρονικό Τύπο και εφημερίδες να απαντήσουν στο ΚΚΕ.

Χαρακτηριστικό το άρθρο του Στάθη Σταυρόπουλου στο «enikos.gr», ο οποίος «παρασυρμένος» φαίνεται από κάποια «συγχορδία» ενάντια στο ΚΚΕ ωρύεται γιατί γίνεται κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ.

Διαστρεβλώνοντας κάθε λέξη της ομιλίας της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ άφησε το κύριο, δηλαδή το χαρακτήρα της κρίσης και ποια η διέξοδος, να περάσει στα «ψιλά». Συγκεκριμένα λέει : «Πέρα απ’ τις απλουστεύσεις του στυλ το μνημόνιο δεν είναι το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, οι οιωνοί για το δρόμο που έχει πάρει το ΚΚΕ δεν είναι καλοί» και πιο κάτω κατηγορεί το ΚΚΕ ότι κάνει μόνο διαπίστωση και όχι πολιτική λέγοντας ότι «το μνημόνιο είναι απλώς μια έκφανση του καπιταλισμού, ότι ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του, ότι ο φασισμός είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμό όσο και ο πόλεμος».

Εκεί είναι και η ειδοποιός διαφορά του ΚΚΕ με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και με τα υπόλοιπα κόμματα του ευρωμονόδρομου και γι’ αυτό δέχεται και την πολεμική τους. Επειδή τολμά να λέει ότι η αγανάκτηση και η οργή του λαού πρέπει να γίνει εργαλείο ανατροπής της πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων και δε μένει σε ανέξοδες καταγγελίες της κυβέρνησης, προβάλλοντας ως διέξοδο μια άλλη κυβέρνηση της «αριστεράς» για τη διαχείριση του καπιταλισμού όπως ο ΣΥΡΙΖΑ σπέρνοντας αυταπάτες ότι εντός της ΕΕ και με τους μεγαλοεπιχειρηματίες στην οικονομία, θα κάνει τάχα φιλολαϊκή πολιτική.

Εν κατακλείδι και για να μην το κουράζουμε πολύ, η συνέντευξη που έδωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας στο CNN είναι η καλύτερη απάντηση σε όλους αυτούς που σκίζουν τα ιμάτιά τους γιατί κάνουμε κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ. Ενα μικρό αλλά χαρακτηριστικό απόσπασμα του κ. Τσίπρα, που είπε ότι επιδιώκει: «…κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που προσπαθεί να εφαρμόσει στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Ομπάμα». Εδώ όχι μόνο κριτική χρειάζεται, αλλά ένας κόσμος που αισθάνεται αριστερός να μην πέσει στο δόκανο του ΣΥΡΙΖΑ

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

«ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» Χειραγωγεί και υπονομεύει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα

Posted by redship στο 23 Σεπτεμβρίου , 2012

Μπροστά στην πανεργατική απεργία στις 26 Σεπτέμβρη και σε όσες μάχες ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα πρέπει να αψηφήσουν τα κελεύσματα της «Αυτόνομης Παρέμβασης» που οδηγούν το λαό στον Καιάδα από άλλη οδό

Του
Κώστα ΖΙΩΓΑ
μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, μέλος του Τμήματος για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά

 

 

Η «Αυτόνομη Παρέμβαση» εσχάτως διά μέσου κεντρικών της στελεχών αυτοανακηρύσσεται φορέας εξυγίανσης του συνδικαλιστικού κινήματος (σ.κ.) αφού όψιμα ανακάλυψαν ότι η γραμμή των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ έχει χρεοκοπήσει. Ταυτόχρονα, με ανόμοιους συμψηφισμούς επιχειρούν να βάλουν εναντίον του ταξικού προσανατολισμού στο σ.κ.

Ο Γιώργος Γαβρίλης, γενικός γραμματέας της «Αυτόνομης Παρέμβασης» (ΑΠ), σε άρθρο του στην «Αυγή» πριν λίγες μέρες αναφέρει: «Η γραμμή της πλειοψηφίας των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είναι προφανές ότι έχει χρεοκοπήσει όπως έχει ηττηθεί και η γραμμή της διάσπασης και της διαίρεσης των εργαζομένων. Αποτέλεσαν και οι δύο αιτίες την καλύτερη συνταγή μέχρι τώρα για την υποχώρηση των συνδικάτων και την αποστράτευση των εργαζομένων και των ζωντανών δυνάμεων μέσα από αυτά».

Εισαγωγικά πρέπει να υπενθυμίσουμε στην ηγεσία της ΑΠ ότι τη γραμμή της πλειοψηφίας (ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ), την οποία μέμφεται, την έχει συνδιαμορφώσει με την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ πολλά χρόνια πριν, ψηφίζοντας όλες τις βασικές θέσεις και κατευθύνσεις των συνεδρίων των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Χαρακτηριστικό επίσης παράδειγμα αποτελεί η συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ τον Ιούλη 1994, όπου συναποφασίστηκε ο «ευρωπαϊκός προσανατολισμός του εργατικού κινήματος», δηλαδή η ευθυγράμμιση με τις αρχές και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τα ίδια περίπου συνέβησαν και στην ΑΔΕΔΥ.

Τι είναι αυτό που πραγματικά όμως χρεοκόπησε; Μήπως δεν είναι η γραμμή που αναγορεύει αιτία της κρίσης την οικονομική κακοδιαχείριση των κυβερνήσεων τα προηγούμενα χρόνια και τη λάθος συνταγή διαχείρισής της, όταν παγκοσμίως έχει αποδειχθεί ότι είτε με σοσιαλδημοκράτες, είτε με νεοφιλελεύθερους, είτε με επεκτατική είτε με περιοριστική οικονομική πολιτική, η οικονομική κρίση στον καπιταλισμό είναι αναπόφευκτη και το ξεπέρασμά της απαιτεί θυσίες από τις εργαζόμενες λαϊκές μάζες; Αυτή η γραμμή δεν οδήγησε σε μούντζες και αντικυβερνητικές κραυγές και όχι σε ρήξη με τους πραγματικούς υπαιτίους της κρίσης, που είναι το μεγάλο κεφάλαιο;

Εχει ή δεν έχει χρεοκοπήσει η θέση που προβάλλει ότι μόνο μέσα στη μεγάλη οικογένεια της ΕΕ μπορούν να προστατευτούν εργατικά – λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις; «Ταυτόχρονα έχουμε διαδοχικά κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα που κινούνται έξω από τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας και του ευρωπαϊκού δικαίου (…)» (στο ίδιο άρθρο).

Η «Αυτόνομη Παρέμβαση» μιλάει για χρεοκοπία της γραμμής των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και την ίδια στιγμή καταγγέλλει ως κομματικό σεχταρισμό τις προσπάθειες του ΠΑΜΕ να βάλει φρένο στα φαινόμενα εκφυλισμού, σήψης του σ.κ. καθώς και στην κίνηση του γραναζιού της ταξικής συνεργασίας που επιφέρει η γραμμή της πλειοψηφίας των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, για την οποία η «Αυτόνομη Παρέμβαση» είναι συνένοχη, αφού στήριξε, παρά τις κατά καιρούς παλινωδίες της, τη χρεοκοπημένη γραμμή του «κοινωνικού διαλόγου».

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η «Αυτόνομη Παρέμβαση» πριν από κάποια χρόνια εκθείαζαν τα χρεοκοπημένα κινήματα κατά της «παγκοσμιοποίησης», που ως γνωστόν στοχοποιούσαν στην καλύτερη περίπτωση συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, συγκεκριμένες τράπεζες και κάποιες πολυεθνικές, ενάντια σε κάθε μορφή ριζοσπαστικού και ταξικού προσανατολισμού του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Το αποτέλεσμα ήταν τα κινήματα αυτά να γίνονται στυλοβάτες της προεκλογικής εκστρατείες του Ομπάμα, να υποστηρίζουν σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, οι οποίες συνεχίζουν την πολιτική των προκατόχων τους (νεοφιλελεύθεροι), να γίνονται οπαδοί των «ανέμων αλλαγής» στην Ευρώπη (βλ. Ολάντ).

Οι δυνάμεις της «Αυτόνομης Παρέμβασης» είναι αυτές που με κάθε ευκαιρία χαιρετίζουν κάθε μορφή δράσης που αντιστρατεύεται την οργανωμένη ταξική πάλη με πυρήνα τους τόπους δουλειάς, γι’ αυτό επιδοκιμάζουν τα χρεοκοπημένα «κινήματα των αγανακτισμένων», που οδήγησαν μεγάλη μερίδα του λαού στην απογοήτευση, στη μοιρολατρία, σε στείρες «αντιμνημονιακές» εκφράσεις και δράσεις, οι οποίες διαμόρφωσαν ευεπίφορο κλίμα για την αποδοχή «απολιτίκ» φασιζουσών συνθημάτων, όπως «να καεί, να καεί το μπ… η Βουλή», «και οι 300 είναι κλέφτες», που μόνο εμπόδια θέτουν για την αναζωογόνηση του εργατικού – λαϊκού κινήματος και ταυτόχρονα σπρώχνουν το λαό σε επικίνδυνα μονοπάτια. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ένα τμήμα του κόσμου που μετείχε στις συγκεντρώσεις ωθήθηκε πολιτικά, κάτω από το βάρος αυτού του κλίματος, έμμεσα ή άμεσα, στην αγκαλιά της «Χρυσής Αυγής».

Καμιά εμπιστοσύνη στην οπορτουνιστική γραμμή στο συνδικαλιστικό κίνημα

Η «Αυτόνομη Παρέμβαση» μετέχει και στηρίζει ενεργά τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ), στην οποία ανήκουν σχεδόν όλες οι Συνομοσπονδίες και οι Ομοσπονδίες ισχυρών κρατών της ΕΕ, που έχουν στηρίξει την εφαρμογή όλων των αντεργατικών πολιτικών, με τρανταχτά παραδείγματα στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία και αλλού. Οι φίλιες αυτές δυνάμεις της «Αυτόνομης Παρέμβασης» με τη γραμμή τους έχουν «ακινητοποιήσει» εκατομμύρια εργατών με τα δεσμά της ταξικής συνεργασίας «για το καλό της εθνικής οικονομίας» (άρθρο Γ. Γαβρίλη).

Η «Αυτόνομη Παρέμβαση» σπέρνει συγχύσεις και αποπροσανατολίζει αποκρύπτοντας τον ταξικό χαρακτήρα των μέτρων. «Είναι ανάγκη να απαντηθεί άμεσα γιατί συνεχίζονται οι ίδιες μνημονιακές επιλογές, αφού ακόμα και από τους αρχιτέκτονες του μνημονίου ομολογείται ότι δεν επιτυγχάνουν ούτε τους δημοσιονομικούς στόχους του στο όνομα των οποίων αποφασίστηκε η διάλυση της κοινωνίας και της οικονομίας».

Επικρίνουν τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ για την ανυπαρξία διαπραγμάτευσης της δανειακής συνθήκης, στο πλαίσιο πάντα της διασφάλισης της παραμονής της χώρας στο ευρώ. Αρα αποδοχή του κρεματορίου της ΕΕ αλλά με παζάρεμα των όρων λειτουργίας του, αναγνώριση του «νόμιμου» εξωτερικού χρέους, που διαχέει την αντίληψη ότι ο λαός χρωστάει στην αστική τάξη, άρα και την αντίληψη της συνευθύνης του εργατικού – λαϊκού παράγοντα. Αυτής της γραμμής και αυτής της στρατηγικής είναι απόρροια και η στάση της «Αυτόνομης Παρέμβασης» σε μια σειρά κλάδους και Ομοσπονδίες, όπου πρωτοστάτησαν στην υπογραφή συμβάσεων με μειώσεις μισθών. Διαπραγμάτευση, δηλαδή, για το τι και πόσα θα χάσει η εργατική τάξη.

Και να η πρόταση διεξόδου για την ανάταση του εργατικού κινήματος: «Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο και νέο κίνημα μέσα στο κίνημα και να συγκροτήσουμε ένα νέο ταξικό, αγωνιστικό ρεύμα που θα πολιτογραφηθεί ως εναλλακτικό και ανταγωνιστικό παράδειγμα από εκείνα των δυνάμεων του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού και του κομματικού σεχταρισμού».

Η «Αυτόνομη Παρέμβαση» και ο ΣΥΡΙΖΑ την ίδια στιγμή που καταγγέλλουν τη γραμμή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ συνεργάζονται αγαστά με την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ για τη συγκρότηση προεδρείων Ομοσπονδιών και Σωματείων. Στελέχη της «Αυτόνομης Παρέμβασης» εντάσσονται σε κοινά ψηφοδέλτια μαζί τους με μοναδικό στόχο τη μη συγκρότηση προεδρείων με πλειοψηφία το ΠΑΜΕ, αλλά και πολλές φορές κατόπιν «προγραμματικής συμφωνίας». Οπότε, από αυτή τη σκοπιά αποκαλύπτονται η διγλωσσία τους και ο καιροσκοπικός χαρακτήρας της πολιτικής τους γραμμής.

Η «Αυτόνομη Παρέμβαση», διά μέσου του πολιτικού φορέα που εκφράζει, λειτουργεί σαν καθαρτήριο του εργοδοτικού συνδικαλισμού για να πάρουν οι δυνάμεις του διαβατήριο για τον «ενάρετο» συνδικαλιστικό βίο, αφού ήδη αρκετοί συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, πρώην και νυν, διαλαλούν ότι τάσσονται με το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του κειμένου υπογραφών των 220 συνδικαλιστών όπου εκεί μέσα μπορεί να βρει κανείς πρώην στελέχη της ΠΑΣΚΕ, οι οποίοι έχουν βάλει πλάτη για να υλοποιηθούν βάρβαρα μέτρα και τώρα σαν τις μετανοούσες Μαγδαληνές αναζητούν λύτρωση για να συνεχίσουν το έργο τους με αριστερό προσωπείο. Μήπως αυτό έχει να μας σερβίρει η «Αυτόνομη Παρέμβαση» σαν κάτι το ελπιδοφόρο και το καινούριο;

Επιπλέον, αξίζει να αναφέρουμε ότι το Συνδικάτο Εργαζομένων του Δήμου Ρέντη – Νίκαιας, όπου πλειοψηφεί η ΑΠ, καλεί τους εργαζόμενους να προχωρήσουν σε ταυτόχρονες καταλήψεις διαρκείας των δημαρχείων με την ανακοίνωση των νέων μέτρων, χωρίς καμία λήψη απόφασης για απεργία, μακριά από κάθε συντονισμό με άλλα τμήματα των εργαζομένων. Ενας «αγώνας» κλεισμένος στα ντουβάρια των δημαρχείων. Μια μορφή πάλης δοκιμασμένη με βέβαιο εκφυλισμό.

Κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για την ανάγκη αγώνων εναντίον των νέων μέτρων, αποφεύγοντας όπως ο διάολος το λιβάνι να αναφερθούν στην ανάγκη αναμέτρησης με το μεγάλο κεφάλαιο στους τόπους δουλειάς, στην ανάγκη εναντίωσης με τις ευρωενωσιακές στρατηγικές. Αντ’ αυτού περιορίζονται σε κάποιους βερμπαλισμούς περί «ενωτικών» συλλαλητηρίων. Με ποιους; Με αυτούς που υποτίθεται ότι καταγγέλλουν, την πλειοψηφία των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το ίδιο επικίνδυνη για τους εργαζόμενους η γραμμή της πλειοψηφίας ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και η γραμμή της «Αυτόνομης Παρέμβασης»

Τι σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με τις σημερινές ανάγκες της ταξικής πάλης; Απολύτως καμιά. Το εργατικό κίνημα έχει ανάγκη από την εμπέδωση της αναγκαιότητας της αδιάλλακτης πάλης με την εργοδοσία. Εχει ανάγκη από την ενίσχυση της γραμμής ρήξης με τους θεσμούς της εξουσίας του κεφαλαίου. Το εργατικό κίνημα έχει ανάγκη από έναν προσανατολισμό τέτοιο που στόχο θα έχει να βάζει εμπόδια στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής και να φωτίζει την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα κατά τέτοιο τρόπο ώστε να κατανοείται η αναγκαιότητα αλλαγής τάξης στην εξουσία.

Η «Αυτόνομη Παρέμβαση» προσπαθεί, ορμώμενη από το εκλογικό αποτέλεσμα, να διαμορφώσει όρους για τη συγκρότηση κεντροαριστερού ρεύματος μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, που θα πάρει τη σκυτάλη από την παραδοσιακή παραταξιακή αντιπροσώπευση του εργοδοτικού συνδικαλισμού για να συνεχίσει το έργο του. Επιχειρεί να συσπειρώσει τον παραδοσιακό κορμό της ΠΑΣΚΕ, ο οποίος πλέον έχει χάσει σημαντικά ερείσματα σε μεγάλα τμήματα των εργαζομένων.

Πρόκειται για προσπάθεια υποταγής της δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος στις ανάγκες και τις επιδιώξεις της «κυβερνώσας αριστεράς». Αποσκοπεί στην εκμετάλλευση της λαϊκής δυσαρέσκειας και των όποιων αγώνων αναπτύσσονται προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ τα κυβερνητικά ηνία διαχείρισης της αστικής εξουσίας. Ως εκ τούτου και με δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ομνύει πίστη και αφοσίωση στα ιερά και τα όσια του κεφαλαίου και της ΕΕ, χρειάζεται ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα εκτρέπει τις λαϊκές αντιδράσεις σε ανώδυνη κατεύθυνση για το καπιταλιστικό σύστημα.

Μπροστά στην πανεργατική απεργία στις 26 Σεπτέμβρη και σε όσες μάχες ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα πρέπει να αψηφήσουν τα κελεύσματα της «Αυτόνομης Παρέμβασης» που οδηγούν το λαό στον Καιάδα από άλλη οδό. Να παλέψουν με μαχητικότητα και αυταπάρνηση για την αλλαγή συσχετισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα με τους όρους που επιβάλλει η ανασύνταξή του.

 

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Η γλώττα λύνεται στας Ευρώπας

Posted by redship στο 16 Ιουλίου , 2012

από  redfly planet

Η γλώττα λύνεται στας Ευρώπας και εν προκειμένω εις Παρισίους (αν έχει εκεί έδρα η εφημερίδα).

Σούσουρο ιντερνετικό είχε προκληθεί μετά από αυτό το άρθρο, που πρώτα είδαμε στου Αντώνη και το εφιλοξενήσαμεν και εμείς. Οι διαδικτυακοί παρατρεχάμενοι έσπευσαν να μιλήσουν για διαστρέβλωση λεγομένων του προέδρου από το Reuters ή κάτι ανάλογο, επίσημη διάψευση ή καταγγελία για διαστρέβλωση εγώ τουλάχιστον όσο παρακολούθησα το θέμα, δεν είδα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι λίγες μέρες μετά από εκείνη τη συνέντευξη Τσίπρα, δόθηκε μία άλλη συνέντευξη, αυτή τη φορά από τον Σταθάκη, σε γαλλική εφημερίδα, την οποία δεν την είχαμε πάρει χαμπάρι. Φίλος μας επληροφόρησε  προ ολίγου δια την ύπαρξή της και τον ευχαριστούμε. Ξέρει ποιος είναι.

Η συνέντευξη βρίσκεται εδώ, έχει ημερομηνία 29/06/2012. Μεταφράζω επίμαχα τμήματα. Αν κάποιος θέλει να το μεταφράσει ολόκληρο,  μπι μάι γκέστ.

Κείμενο:

Comment voyez-vous évoluer la situation dans les prochains mois ? 
Antonis Samaras, le nouveau Premier ministre (Nouvelle Démocratie), va vivre un mandat difficile avec une énorme pression de l’Europe. La politique d’austérité va continuer, c’est une certitude, même si Samaras tentera de trouver des fonds pour soutenir la croissance et négociera deux ans supplémentaires pour l’application du mémorandum. Les Grecs manifesteront peut-être. Mais à Syriza, nous allons mener la bataille par notre travail d’opposition au parlement, sans appeler les gens à aller dans la rue.

Μετάφραση:

Ερώτηση: Πως θα αλλάξετε την κατάσταση τους επόμενους μήνες?

Απάντηση: Ο Αντώνης Σαμαράς, ο νέος πρωθυπουργός (Νέα Δημοκρατία) θα αντιμετωπίσει μία δύσκολη αποστολή, με μία τεράστια πίεση από την Ευρώπη. Η πολιτική λιτότητας θα συνεχιστεί, είναι σίγουρο, ακόμα και αν ο Σαμαράς προσπαθήσει να βρει πόρους για να υποστηρίξει την ανάπτυξη (σημ: μεγέθυνση) και διαπραγματευθεί για δύο χρόνια επι πλέον για την εφαρμογή του μνημονίου. Οι Έλληνες μπορεί να διαδηλώσουν. Αλλά στο Σύριζα, θα δώσουμε τη μάχη μέσω της δουλειάς μας ως αντιπολίτευση στο κοινοβούλιο, χωρίς να καλέσουμε τον κόσμο να κατέβει στο δρόμο.

Ερώτηση δική μου … και αυτόν τον διαστρεβλώνουν ?? Δεν λέει αυτό που είπε και ο Τσίπρας πάνω κάτω την ίδια περίοδο στο Reuters ?


Παρακάτω λέει και άλλα ενδιαφέροντα πράματα.

Κείμενο:

Quels sont vos principales critiques contre le mémorandum 2?
Il instaure une nouvelle réduction des salaires dans le privé de 25%, soit 50% au total puisqu’il y déjà eu une première baisse de 25% déjà appliquée. Ensuite, nous n’acceptons pas cette politique orientée vers la récession. Si nous avions gagné, nous n’aurions pas annulé le mémorandum, mais l’aurions totalement renégocié. Sur le plan interne, notre programme économique est fondé sur davantage d’équilibre fiscal : taxer plus les riches et moins les plus pauvres. Nous sommes dans la pire récession jamais enregistrée dans n’importe quelle économie depuis 1929. J’ai peur que cela ne s’arrange pas l’année suivante avec l’austérité…

Μετάφραση:

Ερώτηση: Ποιες είναι οι βασικές σας κριτικές κατά του μνημονίου 2?

Απάντηση: Εισάγει μία περαιτέρω μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα της τάξης του 25%, 50% συνολικά μιας και έχει ήδη υπάρξει 25% μείωση. Εν συνεχεία, δεν αποδεχόμαστε αυτή την πολιτική που στρέφεται προς την ύφεση. Αν είχαμε κερδίσει, δεν θα είχαμε καταργήσει το μνημόνιο, αλλά θα το είχαμε επαναδιαπραγματευτεί πλήρως. Στο εσωτερικό, το οικονομικό μας πρόγραμμα έχει βασιστεί σε περισσότερη δημοσιονομική ισορροπία: περισσότερη φορολόγηση των πλουσίων και λιγότερη στους πιο φτωχούς. Είμαστε στην χειρότερη ύφεση που έχει καταγραφεί σε οποιαδήποτε οικονομία από το 1929. Φοβάμαι ότι δεν θα βελτιωθεί την επόμενη χρονιά με την λιτότητα…

Έχει και άλλα διαμάντια η συνέντευξη, όπως εκεί που λέει ότι θέλουν να κάνουν έμμεση εθνικοποίηση των τραπεζών, η οποία δεν θα είναι ακριβώς εθνικοποίηση (??) αλλά κάτι σαν ενιαία εποπτεία του συστήματος (Ce n’est pas une nationalisation à proprement parler, simplement une seule personne qui supervise le système.)

Μας διαστρεβλώνουν! (Όπως λέμε μας ψεκάζουν)

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Η Ρενά Δουρού για την Σύνοδο

Posted by redship στο 29 Ιουνίου , 2012

H δήλωση της βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένας Δούρου [πρόκειται περί τυπογραφικού, η δήλωση είναι της Ρενά Δουρού], για την πρώτη ημέρα της Συνόδου Κορυφής:
«Η χθεσινή ημέρα της ευρωσυνόδου στις Βρυξέλλες ήταν απολύτως ενδεικτική του τι σημαίνει «σκληρή διαπραγμάτευση», με ξεκάθαρη τακτική και σαφείς στόχους. Η άσκηση συντονισμένης πίεσης από τους ηγέτες Ιταλίας και Ισπανίας, με τη στήριξη της Γαλλίας, ανάγκασαν τη γερμανική πλευρά να κάνει ένα μικρό βήμα πίσω στην αδιαλλαξία της, αποδεχόμενη τον πυρήνα των προτάσεων των δύο χωρών του νότου σχετικά με απευθείας στήριξη τραπεζών από τον Μηχανισμό σταθερότητας. Ισπανία και Ιταλία ανέτρεψαν την ατζέντα της Συνόδου, υποχρεώνοντας τις χώρες της Ευρωζώνης να αποδεχθούν μεγάλο τμήμα των αιτημάτων τους, απειλώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση δεν θα προχωρήσουν σε έγκριση του Συμφώνου Ανάπτυξης, που είχε συμφωνηθεί λίγο νωρίτερα…
Η χθεσινή ημέρα θα πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού «διαπραγματεύεσθαι». Στον αντίποδα, η επιστολή Σαμαρά προς τους ευρωπαίους εταίρους, με την οποία ο έλληνας Πρωθυπουργός δηλώνει απερίφραστα ότι «αποδέχεται», ότι «δεσμεύεται» και ότι θα… «επιταχύνει» την εφαρμογή του «Προγράμματος» (με «Π» κεφαλαίο όπως και οι… «Ιδιωτικοποιήσεις») ενώ μόλις στην τελευταία παράγραφο αναφέρεται στην ανάγκη… «τροποποίησης» λόγω της ανεργίας και της ύφεσης, σε συνδυασμό όμως και πάλι με την «επίτευξη των στόχων» του προγράμματος λιτότητας… Αποδεικνύεται έτσι εμπράκτως ότι δεν ήταν απλή παράλειψη η μη αναφορά στην επαναδιαπραγμάτευση το βράδυ των εκλογών της 17ης Ιουνίου από τον κ. Σαμαρά.
Πράγματι η χθεσινή ημέρα ήταν αποκαλυπτική: α) όταν υπάρχει πραγματική θέληση και τακτική για διαπραγμάτευση, υπάρχουν αποτελέσματα. Και β) όταν η προσέλευση στη διαπραγμάτευση γίνεται με όρους αποδοχής των αιτημάτων της απέναντι πλευράς, το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο. Και δεν είναι προς όφελος των «καλών μαθητών»…».
Πηγή: Ενικός, via Disdaimona

Σύμφωνα λοιπόν με την Ρενά Δουρού, το μοντέλο της «ριζοσπαστικής αριστεράς», το υπόδειγμα «ανατροπής» (δια της εχέφρονος «διαπραγμάτευσης»), είναι οι χειρισμοί δύο πολιτικών εκπροσώπων της ευρωδεξιάς του μεγάλου κεφαλαίου. Νέο κριτήριο για την «ριζοσπαστική αριστερά»: «ριζοσπαστική αριστερά» είναι αυτό που έχει ως ρητό μοντέλο και οδηγό της την ευρωπαϊκή δεξιά, τα φερέφωνα των κεφαλαιοκρατών των χωρών τους, φτάνει να μη λέγονται Μέρκελ και Σαμαράς.

Και εις ανώτερα. Αν έχει καν «ανώτερα» απ’ αυτό, δεν ξέρω.

Ρόμπες.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ΣΥΡΙΖΑ

Posted by redship στο 13 Ιουνίου , 2012

από     2310net

 

Συγγνώμη για τον κλισεδιάρικο τίτλο του κειμένου. Το κείμενο εναλλακτικά θα μπορούσε να έχει τίτλο: Δεν είμαι αντι-ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντι-εγώ, αλλά δεν μου φάνηκε καλαίσθητο. Παρακάτω θα προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω σύντομα σχετικά με το τι δεν μου αρέσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μπω σε βαθιές πολιτικές αναλύσεις για τον ρόλο και τον χαρακτήρα του ευρωκομμουνισμού ή της σοσιαλδημοκρατίας. Θα αναφερθώ σε κάποια μικροπράγματα μεταξύ των οποίων κάποια από αυτά που πολλοί μπορεί να μην προσέχουν, όμως επειδή ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, πρέπει να δώσουμε την πρέπουσα προσοχή σε ορισμένα ζητήματα που συνήθως περνάνε στα ψιλά.

  1. Σημειολογικές παρατηρήσεις: Λίγο πριν το τέλος της πρώτης προεκλογικής περιόδου, ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε το γαλάζιο χρώμα. Ένα κόμμα το οποίο το είχαμε συνηθίσει να βγαίνει σε διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου, (άλλωστε έτσι ονόμασε και τον ραδιοφωνικό του σταθμό) λίγο ροζ, λίγο πορτοκαλί και μπόλικο κίτρινο, ξαφνικά ντύνεται στα μπλε. Και μάλιστα στο απαλό Καραμανλικό γαλάζιο.

Λίγες ώρες μετά την πρώτη εκλογική διαμάχη ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να σβήσει από το πρωτοσέλιδο της Αυγής το σφυροδρέπανο από την κόκκινη σημαία της ΚΟΕ που κυμάτιζε δίπλα στον πρόεδρο. Όμορφα πράγματα, ταιριαστά στο ήθος της Αριστεράς…

Φυσικά ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ φροντίζει που και που να κρατάει τις ισορροπίες, προσπαθώντας να δώσει έναν «αριστερό» τόνο ακόμα και στις εμφανίσεις του. Δεν μιλάω για την άρνησή του να φορέσει γραβάτα, άλλωστε αυτό δεν αποτελεί κάποιου είδους επανάσταση. Γραβάτα δεν φοράει ούτε ο Ψαριανός, όμως η σχέση του με την Αριστερά είναι όση του Κασιδιάρη με τον Γκάντι. Μιλάω για πιο απλά πράγματα, όπως για παράδειγμα το κόκκινο στιλό που κρατούσε ο Τσίπρας κατά τη διάρκεια της διακαναλικής συνέντευξης τύπου της Τρίτης.

  1. Λεξιλόγιο και τρόπος έκφρασης: Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές έδωσε την εντύπωση ότι υιοθέτησε διπλό λόγο. Αλλιώς εκφραζόταν στο κομματικό και αλλιώς στο ευρύτερο ακροατήριο. Για παράδειγμα σε κομματικές ομιλίες έλεγε καμιά φορά την λέξη «καπιταλισμός» την οποία απέφευγε να εκστομίσει στα πάνελ ή στις συνεντεύξεις τύπου. Στο ίδιο μήκος κύματος, προσπαθούσε να ξεσηκώσει τον λαό όταν μιλούσε σε περιορισμένο κοινό, δίνοντας όμως την αίσθηση ότι θέλει να τον καθησυχάσει όταν απευθυνόταν σε ευρύτερο ακροατήριο.
  2. Διλήμματα: Το πρώτο δίλημμα ήρθε με την μορφή εκβιασμού: «Ψηφίστε μας για να αναγκαστεί το ΚΚΕ να συμμαχήσει μαζί μας».Όχι και πολύ έντιμο απέναντι σε ένα κόμμα με το οποίο υποτίθεται ότι θέλεις να συμμαχήσεις! Περνώντας οι μέρες το δίλημμα κορυφώθηκε: «ΣΥΡΙΖΑ ή Μνημόνιο»! Όταν η «Αριστερά» (όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ καπελώνοντας όποιον άλλον πιστεύει ότι ανήκει στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο) χρησιμοποιεί τέτοιου είδους εκβιαστικά διλήμματα, από τα οποία χρόνια υπέφερε, δείχνει δύο πράγματα: Είτε έχει αρχίσει να απεμπολεί αξίες τις οποίες η Αριστερά δεν είχε εγκαταλείψει ούτε στις πιο μαύρες εποχές του τόπου είτε τελικά έχει αρχίσει να μετεξελίσσεται πολύ γρήγορα σε μια αστική πολιτική δύναμη υιοθετώντας τις χειρότερες από τις συνήθειές των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας.
  3. Παλινωδίες: Πολλές είναι οι περιπτώσεις στις οποίες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν διαφορετικές θέσεις. Καλή είναι η πολυφωνία, αλλά όχι για κόμματα. Ένα κόμμα πρέπει να έχει ενιαία πολιτική γραμμή, όχι γιατί το είπε ο Λένιν, αλλά γιατί αυτό δείχνει μια καθαρότητα απέναντι στον ψηφοφόρο του, που πρέπει να ξέρει ότι η ψήφος του είναι το ένα μέρος ενός συμβολαίου το οποίο αναμένει να τηρηθεί και από την άλλη πλευρά. Όμως ακόμα κι αν κανείς δώσει το ελαφρυντικό της κατ’ ανάγκη πολυφωνίας (για λόγους εισόδου στην Βουλή το 2009 και για λόγους διεκδίκησης της κυβέρνησης σήμερα) στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, θα περιμέναμε στο κατεξοχήν ζήτημα της προεκλογικής του καμπάνιας να υπάρχει μια σύμπνοια. Τι θα κάνουμε με το μνημόνιο; Θα το καταργήσουμε, θα το ανατρέψουμε, θα το καταγγείλουμε, θα το επαναδιαπραγματευτούμε ή θα το αντικαταστήσουμε με ένα νέο σχέδιο; Η ίδια ασάφεια επικρατεί στην σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την ΕΕ. Είναι πολύ πιθανό να ακούσουμε το πρωί καταγγελία της ΕΕ και το μεσημέρι την πίστη ότι μόνο μέσα σε αυτήν μπορούμε να ελπίζουμε.
  4. Ιδεολογικές αναφορές: Είχα διαβάσει το παλιό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πολύ πριν τις εκλογές. Γενικόλογες διατυπώσεις που δεν έχουν καμία ιδεολογική συνοχή, φανερά δομημένες έτσι ώστε να ικανοποιούν όλες τις συνιστώσες.
    Ωστόσο το κερασάκι στην τούρτα της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα μπήκε από τον ίδιο τον πρόεδρό του κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης των θέσεων για την οικονομία πριν από τις εκλογές του Ιουνίου. Η αναφορά του σε κάποιον θεωρητικό της σοσιαλδημοκρατίας δεν είχε μόνο συμβολικό χαρακτήρα (για να χαϊδέψει τα αυτιά αυτών που εγκαταλείπουν το ΠΑΣΟΚ) αλλά και πολιτικό. Σηματοδοτεί την διάρρηξη κάθε δεσμού που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ με την θεωρητική παρακαταθήκη της Αριστεράς, τον Μαρξισμό. Όχι ότι θα περίμενα καμιά σοβαρή σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τον Μαρξισμό, αλλά είναι τουλάχιστον οξύμωρο την ώρα που ο παγκόσμιος καπιταλισμός βιώνει μια κρίση που ο Μαρξ είχε αναλύσει πριν από ενάμιση αιώνα, την ώρα που ακόμα και αστοί οικονομολόγοι ξαναγυρνάνε στον Μαρξ, ένα κόμμα της Αριστεράς να εξοπλίζει το θεωρητικό του οπλοστάσιο με αναφορές στην χρεωκοπημένη σοσιαλδημοκρατία.
  5. Αλέξης Τσίπρας: Γενικά, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν μου είναι αντιπαθής. Κάθε άλλο. Τον θεωρώ έξυπνο, σοβαρό και ικανό. Επίσης πιστεύω ότι επικοινωνιακά είναι εξαιρετικός. Ήρεμος, χαμογελαστός, με ικανότητα να επιστρατεύει το χιούμορ του όποτε χρειαστεί. Η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό κόμμα άλλωστε έγινε εξαιτίας –κυρίως- των επικοινωνιακών αρετών του προέδρου του. Ωστόσο εκτιμώ ότι έχει εγκλωβιστεί σε αυτή την εικόνα του. Η ικανότητά του να αποφεύγει ερωτήσεις και να δίνει τις απαντήσεις που θέλει. Τελευταίο παράδειγμα, η διακαναλική του συνέντευξη. Ρωτήθηκε για τυχόν μειώσεις μισθών των 1500 ευρώ και για το γεγονός ότι εμφανίζει ρητορεία παρόμοια με αυτή του Γ. Παπανδρέου το 2009. Απάντησε για τους κατώτατους μισθούς και τον Ανδρέα Παπανδρέου του 1981!
  6. Κοινωνικές τάξεις: Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί την έννοια «τάξη» μόνο για να μιλήσει για τους μικρομεσαίους, θέλοντας να εκφράσει την ραχοκοκκαλιά του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ. Που πήγε η εργατική τάξη ρε σύντροφοι; Που πήγε η αστική τάξη; Που πήγε η ταξική πάλη; Προφανώς ξεχάστηκαν μπροστά στην ανάγκη ευρύτερων συσπειρώσεων. Δεν είναι ώρα να τρομάζουμε και τις αγορές μιλώντας για πράγματα «ξεπερασμένα» και μπανάλ!

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τέλος για την «κυβέρνηση Αριστεράς» από τον ΣΥΡΙΖΑ

Posted by redship στο 10 Ιουνίου , 2012

από  lenin reloaded

Τέλος για την «κυβέρνηση Αριστεράς» από τον ΣΥΡΙΖΑ
Μιλούν πιά για «κυβέρνηση της ευρύτερης δυνατής συναίνεσης και συμμετοχής και πέρα από την Αριστερά» με τη συμμετοχή και άλλων δυνάμεων.
Χωρίς θορύβους, ανακοινώσεις και τυμπανοκρουσίες ο στόχος για μια «Αριστερή διακυβέρνηση» πάνω στον οποίο βασίστηκε η προεκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπεται μια βδομάδα πριν τις εκλογές. Η «κυβέρνηση της Αριστεράς» που προβαλόταν ως «η ελπίδα», που υποτίθεται δεν ήθελε να δει το ΚΚΕ και «αρνιόταν επίμονα τη συνεργασία σε αυτήν», αντικαθίσταται από μια ευρεία συμμαχική κυβέρνηση συναίνεσης με τη συμμετοχή ευρύτερων δυνάμεων που περιλαμβάνουν όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και τη ΝΔ!

Το ξεκαθάρισμα του θέματος και η εγκατάλειψη της θέσης για κυβέρνηση της Αριστεράς ξεκίνησε χθες το πρωί από την εκπομπή του Γ.Αυτιά όπου καλεσμένοι ήταν ο Γ.Δραγασάκης και ο Δ.Αβραμόπουλος.

Εκεί ο Γ.Δραγασάκης μίλησε καθαρά για κυβέρνηση μιας ευρύτερης συνεργασίας.

Οταν ο Γ.Αυτιάς τον ρωτησε αν μιλάει για κυβερνηση συνεργασίας της Αριστεράς εκείνος είπε «Οχι. Δεν μιλάμε μόνο για την Αριστερά. Μιλάμε για μια κυβέρνηση της ευρύτερης δυνατής συναίνεσης και συμμετοχής και πέρα από την Αριστερά«. Και ξεκαθάρισε χωρίς να αφήνει το παραμικρό περιθώριο για παρανοήσεις: «Αν έρθουμε πρώτοι, όσο ποσοστό κι αν πάρουμε, ακόμη κι αν πάρουμε αυτοδυναμία θα επιδιώξουμε μια κυβέρνηση της ευρύτερης δυνατής συναίνεσης, της ευρύτερης δυνατής συμμετοχής και μεσα στο κοινοβούλιο και μεσα στην κοινωνία.» Ο Δ.Αβραμόπουλος έσπευσε αμέσως να πεί: «Αυτό είναι ένα θαρραλέο βήμα».

Ειπε ακόμη ο Γ.Δραγασάκης οτι δεν μιλάει για οικουμενική κυβέρνηση αλλά για κυβέρνηση του Συριζα. Αυτό σημαίνει οτι η συναίνεση για την οποία μιλάει θα είναι όχι σε επίπεδο προσώπων αλλά σε επίπεδο πολιτικών.

Πριν από αυτό ο Δ.Αβραμόπουλος είχε μιλήσει για την ανάγκη «μιας νεας πολιτικής συμφωνίας, ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης» και μια συνεννόηση «των κομμάτων ευρωπαικής ενόρασης και χαρακτήρα», δηλαδή όλων πλην φυσικα του ΚΚΕ. (Και ο Αβραμόπουλος βεβαια δημιουργεί τη γνωστή ασάφεια και σύγχυση ανάμεσα σε Ευρώπη και ΕΕ για να αποφύγει το σχολιασμό της Ε.Ε. που ώς όπλο και όργανο των μονοπωλίων εκτελεί τον Ελληνικό λαό.) Οταν ο Δ.Αβραμόπουλος μίλησε για «ανάγκη να παγώσουν τα μέτρα του Ιουνίου (τα λόγια είναι πάντα δωρεάν άλλωστε) ο Γ.Δραγασάκης είπε: «Αν είχατε και πριν τέτοια θέση θα είχαμε κυβέρνηση από τις 6 Μαίου!». Αραγε ο Γ.Δραγασάκης δεν ξερει τι κόμμα είναι η ΝΔ και τίνος συμφέροντα εκφράζει; Θα έκανε λοιπόν με τέτοια ευκολια κυβέρνηση με ένα κόμμα σαν τη ΝΔ απλα επειδή μίλησε για πάγωμα των μέτρων του Ιουνίου; Και αν ακόμα πάγωναν τα μέτρα του Ιουνίου, πράγμα που δεν αποκλείεται, δεν θα υπήρχαν άλλα μέσα στο «εθνικό σχέδιο» της ΝΔ που ξέρουμε ποιον θα εξυπηρετούσαν;

«Συμφωνούμε σε επικίνδυνα πολλά…» είπε χαμογελώντας αστειευόμενος ο Γ.Δραγασάκης μπροστά στον περιχαρή για την στροφή του ΣΥΡΙΖΑ Γ.Αυτιά. Πιστεύω βεβαια ότι η μεγάλη μαζα των μελών του Συριζα και σίγουρα οι Αριστεροί του ψηφοφόροι δεν συμφωνούν καθόλου.

Στη συνέχεια ο Γ.Δραγασάκης συνεχισε με τις σωστές θεσεις ότι ο μισθός στην Ελλαδα ειναι στο 33% του μεσου ευρωπαικού κλπ. Βεβαια αυτά τα ξερουν όλοι. Και το ΠΑΣΟΚ άλλωστε με «πόνο ψυχής» έκανε όσα έκανε.

Λίγο πριν το τέλος ο Γ.Αυτιάς ειπε: «Δεν θα το πίστευα ποτέ οτι στη δική μου εκπομπή θα είχαμε αυτη την ειρηνική συνύπαρξη». Μου κάνει μεγάλη πραγματικά εντύπωση που ο Γ.Δραγασάκης δε σχολίασε καθόλου τα λεγόμενα του Γ.Αυτιά που ακριβώς πριν το διάλειμμα δήλωσε χαρούμενος για «αυτή τη σύμπλευση» πράγμα που νομίζω πως προσβάλει όλους αυτούς που τόσο καιρό πάλεψαν στους δρόμους την κυβέρνηση συναίνεσης του Μαύρου μετώπου όπου συμμετείχε η ΝΔ.

(Ολα αυτά βρίσκονται στο βιντεο της εκπομπής του Γ.Αυτια «Καλημέρα ΣΚΑΙ» της 9/6 στα λεπτά μετά το 1:29:30 και πιο συγκεκριμένα στο 1:35:00.)

Ακούσαμε επίσης χθες την καθαρή δήλωση του Δ.Παπαδημούλη στον Κ.Χαρδαβέλλα στο REAL fm που την έκανε αργά και σταθερά για να μην υπάρχουν παρανοήσεις που έλεγε:»Θα βάλουμε νερό στο κρασί μας» και μιλούσε για όλα τα παραπάνω. Μπορείτε να την δείτε στο προηγούμενο ποστ που δημοσιεύτηκε χθες στο εδω και τώρα.

Εκεί ο Δ.Παπαδημούλης είπε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα απευθυνθεί σε δυνάμεις που θεωρεί συμμαχικές για το σχηματισμό κυβερνησης και συμπεριέλαβε και το ΠΑΣΟΚ αλλά και δυνάμεις από τη ΝΔ αφου θα ανοίξει όπως είπε κεφάλαιο εκεί μετά τις εκλογές! Για να απαλύνει βεβαια τις εντυπώσεις δεν παρέλειψε να συμπεριλάβει και το ΚΚΕ, που το ανέφερε έτσι για Αριστερό αντίβαρο, πράγμα που φυσικά δεν εχει κανένα νόημα αφου είναι εντελώς αδύνατον να δεχτεί να συζητήσει κατι τέτοιο το ΚΚΕ.

Υ.Γ.: Ειναι για μενα περιττό να πώ ότι όλα αυτα δεν προκαλούν χαρά αλλά λύπη σε όσους βρίσκονται στην πλευρά του ΚΚΕ, και στα μέλη και στους φίλους του. Το λεω όμως για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Η απογοήτευση όσων ελπίζουν στα μικρά εφικτά βήματα δεν θα δώσει χαρά σε κανέναν. Μόνο με ευθύνη φορτωνει όσους καταλαβαίνουν ότι πρεπει τουλαχιστον να φροντίσουμε να μη μετατραπεί αυτό σε ήττα αλλά σε ξύπνημα, κι από εκεί σε πραγματική ελπίδα και σε θετική προοπτική.

Πηγή: Γιώργος Σαρρής

Posted in πολιτικη, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ» | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κατηγορώ

Posted by redship στο 29 Μαΐου , 2012

ένα καταπηκτικό άρθρο από το  lenin reloaded
Επειδή η ναυτία έχει πια οδηγήσει το στομάχι μου στα όριά του και η κατάσταση επιδεινώνεται διαρκώς, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να καταφύγω στον τρόπο του Ζολά, παρά τις όποιες μου υλιστικές αντιρρήσεις για αυτόν.
Εγώ, ο υπογράφων αυτό το κείμενο σήμερα, 29 Μάη του 2012,
Καταγγέλω την ύπαρξη μιας συντονισμένης, διεθνούς και μαζικής κλίμακας καμπάνιας εξαπάτησης των λαών της Ευρώπης, με επίκεντρο τον δοκιμαζόμενο λαό της Ελλάδας, από μια θλιβερή και επονείδιστη ομάδα
α) ακαδημαϊκών, Ελλήνων και ξένων, με ειδίκευση στις πολιτικές επιστήμες, την οικονομολογία, την πολιτιστική θεωρία, και άλλα συναφή αντικείμενα, οι οποίοι είναι είτε στελέχη και υποψήφιοι συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος στην Ελλάδα (ΣΥΡΙΖΑ) είτε συνεργάζονται άμεσα με αυτούς τους υποψηφίους, είτε έχουν στενές επαγγελματικές και φιλικές σχέσεις μαζί τους στην Ελλάδα και το εξωτερικό
β) μεταπτυχιακών τους φοιτητών, κατωτέρων βαθμίδων ακαδημαϊκών που εξαρτώνται από τους πιο πάνω, άκριτων και φιλόδοξων παπαγάλων στην δημοσιογραφία και την ακαδημία που αναπαράγουν, μεταφράζουν, σχολιάζουν και διαχέουν τις λεγόμενες «ιδέες» των πρώτων
γ) δημοσιοσχετιστών, δημοσιογράφων, bloggers, ντοκιουμενταριστών, συντηρητών websites, παρατρεχάμενων μεταμοντέρνων «ακτιβιστών», φανς και γκρούπις της εύκολης και ανέξοδης διασημότητας παντός είδους.
Κατηγορώ την ομάδα αυτή, που είναι πολυάριθμη και έχει αφήσει συγκεκριμένα και ανεξίτηλα ίχνη στη δημόσια σφαίρα και τον πολιτικό διάλογο στην «αριστερά», για τα ακόλουθα εγκλήματα σε βάρος της ιστορικής αλήθειας, της πολιτικής νοημοσύνης, της κοινής λογικής των εργαζόμενων μαζών, και ακόμα και της ανθρώπινης ζωής:
Πρώτον,
για το ότι παρήγαγαν, όπως ήδη έχει αναδειχθεί από εμένα και άλλους, τον ολοκληρωτικά αστήρικτο από τα γεγονότα αλλά βολικό για προπαγανδιστικούς σκοπούς μύθο της «συνέχειας» και ακόμα και ταυτοσημίας μεταξύ των λαϊκών εξεγέρσεων στην Αίγυπτο και στην Τυνησία και του εντελώς διαφορετικού –ιστορικά, ιδεολογικά και ταξικά– «κινήματος των πλατειών» στη Δύση ώστε να νομιμοποιήσουν ως «επαναστατικό» το δεύτερο.
Δεύτερον,
για το ότι προήγαγαν τον ίδιο μύθο της συγγένειας, αν όχι ταυτοσημίας, μεταξύ των πρώτων αραβικών εξεγέρσεων και του υποκινούμενου εμφύλιου πολέμου στη Λιβύη, νομιμοποιώντας και δικαιολογώντας την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών δυνάμεων και συνεπώς τον φόνο εκατοντάδων αμάχων, τα πογκρόμ σε βάρος διαφωνούντων, και την εκτεταμένη καταστροφή κοινωνικών υποδομών απαραίτητων για την οικονομική ανεξαρτησία ενός κράτους που έγινε ένα ακόμα δυτικό προτεκτοράτο.
Τρίτον,
για το ότι, έχοντας κατασκευάσει ιδεολογικά μια εντελώς μυθοπλαστική αντίληψη των καθαρά δυτικού και μετανεωτερικού τύπου «κινημάτων της πλατείας», προέβησαν –και πλέον το παραδέχονται ανοιχτά– σε οργανωμένη και υποκριτικά κεκαλυμμένη ψηφοθηρία, χωρίς να ενοχλούνται στο παραμικρό από την «αυθόρμητη» και «ακηδεμόνευτη» απαγόρευση της ανοιχτής πολιτικής δράσης, την αυτόματη περιθωριοποίηση των κομμουνιστών, που δεν δέχονται να λειτουργούν με υπόγεια μέσα, και την χρησιμότητα των κινημάτων αυτών ως χώρων ανοιχτών στην «ακτιβιστική» συγκρότηση εθνικιστικών, σωβινιστικών και φασιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων, που εισέπραξαν τα δικά τους εκλογικά κέρδη λίγους μήνες μετά, χωρίς ποτέ να έχει αναληφθεί η πολιτική ευθύνη για αυτό από τους πιο πάνω. Ονομάζω δε ως εμπλεκόμενους και υπεύθυνους κυνικής και ανεύθυνης για τις ευρύτερες απολήξεις ψηφοθηρίας στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενσωματωμένους έλληνες και ξένους διανοουμένους που διαφήμισαν το κίνημα καλλιεργώντας ψευδείς εντυπώσεις και προσδοκίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, χαμηλόβαθμα «ακτιβιστικά» στελέχη και υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη των προαναφερθέντων κομμάτων.

Τέταρτον,

για το ότι συνεργάστηκαν για την διασπορά σε παγκόσμια κλίμακα της ιδέας ότι οι ίδιοι εκπροσωπούν κάτι που ονομάζεται «ριζοσπαστική αριστερά», την στιγμή που δεν έχουν την παραμικρή οργανωτική σχέση ή ενδιαφέρον και σεβασμό για το εργατικό και ταξικό κίνημα, τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, και τον επαναστατικό συνδικαλισμό. Και φυσικά, την ίδια στιγμή, οι κομματικές οργανώσεις τις οποίες διαφημίζουν ως την τελευταία λέξη στην «αντικαπιταλιστική ανατροπή» συνεχίζουν απτόητες όλο αυτό το διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την «Αραβική Άνοιξη» και δώθε να προδίδουν, μέσω των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων, κάθε προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης του εργατικού κινήματος και κάθε ρήξη του με την εργοδοσία και τον εργατοπατερισμό. Και φυσικό είναι, εφόσον πρόκειται για ανθρώπους που έχουν βαλθεί να σώσουν τον καπιταλισμό από την οργανωτική αυτονόμηση του εργατικού κινήματος και την ανασυγκρότησή του σε επαναστατική βάση. Τους κατηγορώ πως με τον τρόπο αυτό δυσφήμισαν και συνεχίζουν κυνικά να δυσφημίζουν στα φτωχά λαϊκά στρώματα κάθε έννοια αριστερού ριζοσπαστισμού, αφού τον έχουν πλέον καταντήσει συνώνυμο με την ψευδο-επαναστατική πόζα μικροαστών διανοουμένων σε ακαδημαϊκά συνέδρια, νερόβραστες και εκ του ασφαλούς επιφυλλίδες στον αστικό Τύπο, φοιτητικές «θύελλες σε φλυντζάνι» και τον εκφυλισμένο ψευδοακτιβισμό της «αριστεράς» του τουίτερ.
Πέμπτον,
για το ότι έχοντας σφετεριστεί την ταμπέλα των «ριζοσπαστών» για την εξαγωγή του συστημικότατου διαφημιστικού τους προϊόντος στις πολύ χαμηλής ταξικής συνείδησης κοινωνίες της σημερινής, ουσιαστικά ακόμα ψυχροπολεμικής Δύσης, συνεργάστηκαν οργανωμένα για την δυσφήμιση και γελοιοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο σε σειρά άρθρων και παρεμβάσεων στο εξωτερικό παρουσίασαν ως ιστορικά ασήμαντο, πολιτικά ανύπαρκτο και ιδεολογικά αντιδραστικό — όταν ενοχλούνταν καν να αναφέρουν την ύπαρξή του και τις δράσεις του. Υπάρχουν τα κείμενα και τα πειστήρια για αυτό, όπως και για όλα τα άλλα σημεία. Ταυτόχρονα και αναγκαστικά, περιθωριοποίησαν το εργατικό κίνημα, για το οποίο απέκλεισαν κάθε συζήτηση, υποστηρίζοντας, όπως είναι ήδη γνωστό μέσω του παραδείγματος Ζίζεκ, ότι «δεν υπάρχουν πουθενά απεργίες της εργατικής τάξης», την στιγμή που οι χαλυβουργοί συνεχίζουν την μεγαλύτερη απεργία της ελληνικής ιστορίας, την στιγμή που μια σειρά άλλων κλάδων αρχίζει να ακολουθεί το παράδειγμά τους με απεργίας διαρκείας, με στάσεις εργασίας, με παραστάσεις διαμαρτυρίας, και με έμπρακτα βήματα απεξάρτησης από τον δόλιο, ενδοτικό και προδοτικό εργατοπατερισμό του καπιταλιστικού συστήματος. Για όλα αυτά τα μέτρα «έγκυρης» λοιδωρίας και αποσιώπησης, καθώς και για τις απόπειρες κρατικής καταστολής και εργοδοτικής δολιοφθοράς που στήθηκαν απέναντι απ’ το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, δεν υπήρξε κανένας σχεδόν αντίλογος ούτε εθνικά ούτε διεθνώς έξω από τις ανακοινώσεις του ίδιου του ΚΚ, αφού αυτή την δημόσια σφαίρα που αυτοπαρουσιάζεται ως «αντιδογματικά αριστερή» την ελέγχουν σχεδόν απόλυτα οι ίδιοι.
Έκτον,
για το ότι για να προετειμάσουν την προεκλογική μορφή του σχηματισμού με τον οποίο συνδέονται και τον οποίο προωθούν εθνικά και πανευρωπαϊκά πουλώντας «ριζοσπαστισμό» σε κοινωνίες όπως η αγγλική, όπου το εργατικό κίνημα είναι χρόνια νεκρό, ή η γαλλική, όπου αργοπεθαίνει, ταύτισαν πλήρως μια εντελώς εξασθενημένη και δομικά ανέφικτη μορφή Κεϋνσιανισμού με τον Μαρξισμό τον ίδιο, διαδίδοντας μάλιστα παντού ότι η δική τους παρωδία του Κέινς είναι ουσιαστικά «μονόδρομος» για την μαρξιστική αριστερά και συνώνυμη της «ρήξης και της ανατροπής». Πέρα από την προδοσία του εργατικού κινήματος, με το οποίο δεν είχαν ποτέ και δεν σκοπεύουν να αποκτήσουν ποτέ καμία σχέση, έσυραν στο βόθρο της στρεψοδικίας και του δικολαβισμού τους όλη την επαναστατική παράδοση του Μαρξισμού από τον Λένιν ως τον Γκράμσι, από την Λούξεμπουργκ ως τον Μπαντιού. Κλέβοντας ξεδιάντροπα συνθήματα και ιδέες που ουδεμία σχέση έχουν με το δικό τους σχέδιο «πεφωτισμένης» σωτηρίας του καπιταλισμού από την δική τους «Συνθήκη των Βερσαλιών» που λέγεται Μέρκελ, σπίλωσαν στα μάτια των μαζών το νόημα, τις αρχές και την ουσία του επαναστατικού Μαρξισμού, τον οποίο εκφύλισαν στα δικά τους τρισάθλια και υποκριτικά μικροαστικά μέτρα.
Έβδομον,
για το ότι έχοντας προβεί στα παραπάνω δεν δίστασαν να βαφτίσουν «ριζοσπαστική» μια πολιτική της οποίας το σημείο εκκίνησης είναι απείρως και αποδεδειγμένα πιο συμβιβασμένο και συστημικό από αυτό του ΠΑΣΟΚ το 1981, χωρίς καν να ενοχληθούν να εξηγήσουν τι πρέπει να περιμένει ο λαός από κάτι τόσο απελπιστικά κενό πραγματικού κοινωνικο-οικονομικού περιεχομένου, την στιγμή που έζησε τον πλήρη εκφυλισμό του «σοσιαλιστικού εγχειρήματος» του 1981 μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, υπό απείρως ευνοϊκότερες οικονομικές συνθήκες, και με το μισό σχεδόν του εκλογικού πληθυσμού να στηρίζει και να νομιμοποιεί την πρόοδο του εγχειρήματος. Και αυτό την ώρα που τα πιο εκφυλισμένα και απονομιμοποιημένα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, οι σύντροφοι του υπόδικου του Κορυδαλλού, ο εργατοπατέρας που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν οι ακροαριστεροί πριν χρόνια, η σάρα και η μάρα της επαγγελματικής αποστασίας και πολυπροσωπίας, εισρέει στο φιλόξενο όχημα και στήνει το παιχνίδι της φρικτής παρωδίας του 81 στις πλάτες του μέλλοντος των παιδιών μας.
Όγδοον,
για το το ότι μη έχοντας καμία απάντηση για την σειρά στρεβλώσεων, ψεμμάτων και εξαπατήσεων στις οποίες υπέβαλλαν και συνεχίζουν να υποβάλλουν τα βασανισμένα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα και την κοινή γνώμη στο εξωτερικό, μη μπορώντας να στοιχειοθετήσουν με το παραμικρό λογικό επιχείρημα το αποτρόπαιο του ψεύδους που εκπροσωπούν, ενσωματώνουν και διαχέουν παντού, στρέφονται τώρα σε καθαρά γκεμπελικές μεθόδους κατηγορίας όσων δεν αποδέχονται την αυτοκρατορία του ψέμματος ως «κιτρινιστών» και «λαϊκιστών», όταν οι ίδιοι μετέρχονται κίτρινων μέσων για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα που ήδη συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν, όταν οι ίδιοι έχουν κάνει τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό να ωχριά μπροστά στην ανερυθρίαστη τιποτολογία τους.
Ένατον,
για το ότι στην ουσία εκπροσωπούν μία σύγχρονη και απόλυτα αντιδραστική εκδοχή της ελιτίστικης «εξουσίας των ειδικών», ρόλο που μονοπωλούν με τη δέουσα σοβαροφάνεια, καθώς εκστομίζουν τις πιο αστήρικτες, ανιστόρητες και μεθοδολογικά αυθαίρετες ανοησίες στο όνομα του «αποδεδειγμένου» (για ποιους;) πολιτικού κύρους τους, καθώς και της αυτοαναγόρευσής τους σε πρωτοπορία –ω του θράσους!– του αγώνα για τον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» ολάκερης της Ευρώπης.
Δέκατον,
για το ότι άφησαν την αμετροέπεια που τους υπαγόρευσε η ταξική τους αλαζονεία να ξεπεράσει τόσο πολύ κάθε έλλογο όριο, την ξεδιαντροπιά τους να βρωμίσει τόσο πολύ την λέξη «αριστερά», που καθώς αποκαλύπτεται η θλιβερή κενολογία τους, καθώς η «ρήξη» γίνεται «καταγγελία» γίνεται «αναδιαπραγμάτευση» γίνεται «παραμονή» σε ένα ατέλειωτο θέατρο αξιογέλαστης λεξιπλασίας, προετοιμάζεται και το έδαφος για ένα μετεκλογικό πολιτικό φιάσκο τόσο μεγάλο, τόσο δραματικό, που η απογοήτευση που θα προκαλέσει απειλεί να θάψει τελεσίδικα κάθε χειραφετητική για το λαό προοπτική στην Ελλάδα και την Ευρώπη και να στρέψει τα λαϊκά στρώματα, με όλη τους την δίκαιη μελλοντική οργή και αγανάκτηση για την χυδαιότητα της εξαπάτησης και της εκμετάλλευσης της ελπίδας, ολοταχώς στα ήδη ανερχόμενα ρεύματα του φασισμού και του ακροδεξιού αυταρχισμού.
Για μια τέτοια εξέλιξη, τους θεωρώ όχι απλά ηθικά και πολιτικά υπεύθυνους αλλά και κάτι παραπάνω: είναι αυτοί που θα έχουν προετοιμάσει και ενορχηστρώσει την αποστροφή των μαζών για τις ιδέες που καπηλεύτηκαν, στρέβλωσαν, φαλκίδευσαν και γελοιοποίησαν. Αυτοί, οι ξεδιάντροποι λαθρεπιβάτες του κομμουνιστικού κινήματος, οι επηρμένοι σκηνοθέτες αυτής της γελοίας ναρκισιστικής παράστασης την οποία έχουν το θράσος να αποκαλούν «ριζοσπαστική προοπτική.»
Για τους πιο πάνω λόγους, θεωρώ όλους τους προαναφερθέντες ταξικούς προδότες και άξιους της αιώνιας περιφρόνησης της εργατικής τάξης και των τάξεων των υποτελών: των ανέργων, πρεκάριων, υποαπασχολούμενων, ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, με προβλήματα υγείας, υπερήλικων, εξαθλιωμένων μικροαστών και αγροτών.
Η ντροπή και το όνειδος ας μείνουν αιώνια πάνω τους, και τα ονόματά τους ας περιβληθούν για πάντα με το μαύρο στίγμα της ενσυνείδητης προδοσίας των αδυνάτων.

Posted in Ο οπορτουνισμός, επαναστάτες ή προβοκάτορες;, είστε η ντροπή όλων των εργατών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, οι "προοδευτικοί" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Διαλυθείτε ησύχως!

Posted by redship στο 21 Μαΐου , 2012

από  fadomduck2

Καλούμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μην κατέβη στις επόμενες εκλογές

Θα ήταν μια τίμια στάση και αξιοπρεπής, τόσο απέναντι στην «Aριστερά» που ανακάλυψε τώρα τελευταία πως υπάρχει, αλλά και προς τον ίδιο της τον εαυτό. Ας κρατήσει ως αφετηρία το ποσοστό που συγκέντρωσε στις τελευταίες εκλογές και ας περιμένει μετά τις εκλογές να κάνει όση κριτική θέλει στις θέσεις και στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε θα είναι χρήσιμη και αναγκαία η συγκροτημένη εξ αριστερών κριτική σε ένα κόμμα της Αριστεράς που θα είναι στην κυβέρνηση ή στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σήμερα – ηθελημένα ή αθέλητα – αυτή η αντιπαλότητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ ρίχνει νερό στο μύλο στης αντίδρασης και εύκολα χειραγωγείται από τους πιο αντιδραστικούς κύκλους που θέλουν με κάθε μέσο να ακυρώσουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική μιας αριστερής κυβέρνησης στην χώρα μας.
Οργανώσεις της Αριστεράς και παράγοντες που μέχρι χθες ήταν αποκλεισμένοι από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σήμερα γίνονται τηλεαστέρες και πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες του μνημονίου μόνο και μόνο γιατί κάνουν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Η μάχη των εκλογών θα είναι σκληρή και η κοινωνική και η πολιτική πόλωση μεγάλη γιατί πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο γίνεται στην χώρα μας ορατή η δυνατότητα να κυβερνήσει η Αριστερά. Για την έκβαση αυτής της μάχης, όλοι έχουμε τις ευθύνες μας και θα θα κριθούμε γι αυτές.
Ακόμα και στο «κόμμα των πειρατών Ελλάδας» – που δεν αυτοπροσδιορίζεται στο χώρο της Αριστεράς – το 27% των μελών του αντιλαμβάνεται την σημασία της εκλογικής μάχης του Ιούνη και ψήφισε να μην κατέβη στις επόμενες εκλογές. Μόνον κάποιος που είναι πολιτικά τυφλός δεν αντιλαμβάνεται ότι η κάθοδος στις εκλογές υπονομεύει το ίδιο το ενωτικό εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και την προοπτική της συγκρότησης ενός διακριτού πόλου της αριστεράς πέρα από τον ΣΥΝασπισμό και το ΚΚΕ. Είναι δεδομένο ότι όχι μόνον θα ακυρώσει τα θετικά αποτελέσματα από την σημαντική άνοδο των ψήφων της, αλλά πυροδοτεί τους ανταγωνισμούς και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της προς αποκλίνουσες πολιτικές κατευθύνσεις.
Χωρίς άλλα δικά μας σχόλια….

Posted in πολιτικη | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Κάνουν λαθροχειρία με το Πρόγραμμα του ΚΚΕ

Posted by redship στο 18 Μαΐου , 2012

Σε τηλεοπτική συζήτηση χτες στη ΝΕΤ, ο Γιάννης Τόλιος του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας το τελευταίο σχόλιό του στην εκπομπή, επέλεξε να πει ότι το ΚΚΕ στο Πρόγραμμά του μιλάει για τη δυνατότητα μιας κυβέρνησης με την οποία δε θα συμφωνεί σε όλα… Την έχουν ξαναχρησιμοποιήσει αυτή την κομπίνα οι ΣΥΡΙΖΑίοι. Ε, δεν ξέρουν αυτοί καλύτερα το Πρόγραμμα του ΚΚΕ από το ίδιο το ΚΚΕ. Αλλά η αντιΚΚΕ εμπάθεια, το ψάρεμα στα θολά νερά, η συκοφάντηση και η διαστρέβλωση των θέσεων και της πολιτικής του ΚΚΕ είναι δεύτερη φύση τους, είναι η τακτική εξαπάτησης των εργαζομένων που φτάνει μέχρι το ψέμα.
Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, αφού έχει σαφώς καθορίσει το χαρακτήρα της επανάστασης και της συμμαχίας αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων στο πλαίσιο του Μετώπου, λέει: «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα». Επαναλαμβάνουμε για όσους δεν κατάλαβαν: Κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων. Και παρακάτω μάλιστα, εξηγεί τι εξέλιξη μπορεί να έχει μια τέτοια κυβέρνηση, χωρίς μάλιστα να αυτοδεσμεύεται προγραμματικά ότι θα συμμετέχει σε μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά παρουσιάζοντας καθαρά τη δική του επιδίωξη.

Λέει, επίσης, το Πρόγραμμα «σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους». Αλήθεια, έχουμε τέτοιες ταξικές αναμετρήσεις σήμερα στην Ελλάδα αντίστοιχες των απαιτήσεων; Με το 1/3 των εργατών συνδικαλισμένο και με το 10% στην καλύτερη περίπτωση να συμμετέχει στους αγώνες; Και με το ΚΚΕ στο 8,5%; Η συγκεκριμένη προϋπόθεση σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα επαναστατικής κρίσης, επαναστατικής κατάστασης. Γιατί, διαφορετικά, αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο δε θα μπορέσει να εναντιωθεί στο πολυεθνικό κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, αλλά ούτε να δρομολογήσει μέτρα ανακούφισης του λαού, όπως λέει στη συνέχεια το Πρόγραμμα.

Λέει, λοιπόν, ως προς αυτό το Πρόγραμμα του ΚΚΕ στη συνέχεια:

«Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.

Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, και όσοι άλλοι μιλούν στην ίδια λογική για το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, αλλά και η ΔΗΜΑΡ όπως κι όποιοι άλλοι χωράνε κατά τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια κυβέρνηση «της αριστεράς», αλήθεια, είναι αντιιμπεριαλιστικές, αντιμονοπωλιακές δυνάμεις; Μα έχουν στρατηγική δέσμευσης στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς της ΕΕ και μάλιστα του πιο σκληρού πυρήνα της, της Ευρωζώνης. Δεσμεύονται στα μονοπώλια και έχουν πολιτική ενίσχυσης της λεγόμενης υγιούς επιχειρηματικότητας, άρα καπιταλιστικής ανάπτυξης. Δηλαδή, δεν εκφράζουν καμιά διάθεση ρήξης με τον ιμπεριαλισμό.
Επιπλέον, το ΚΚΕ λέει στο Πρόγραμμά του (πράγμα που λέει και τώρα και δεν έχει καμιά ανακολουθία) ότι τα όποια φιλολαϊκά μέτρα ανακούφισης του λαού προσπαθήσει να πάρει μια κυβέρνηση, θα πρέπει να είναι ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και θα τη φέρει σε ρήξη με αυτές. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τέτοια εξέλιξη τώρα; Οχι, βέβαια! Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι θα διαπραγματευτεί μέσα στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, ότι ο λαός μας θα χρειαστεί να κάνει θυσίες και ότι η λύση για το λαό μας δε θα δοθεί στη χώρα μας, αλλά θα είναι «πανευρωπαϊκή», όταν η ΕΕ αλλάξει στρατηγική, δηλαδή όταν αυτοαναιρεθεί ως ιμπεριαλιστική Ενωση, δηλαδή… στη δευτέρα παρουσία! Να αφήσουν τις λαθροχειρίες με το Πρόγραμμα του ΚΚΕ. Το χρησιμοποιούν με άτιμο τρόπο για να συκοφαντήσουν το Κόμμα, να παραπλανήσουν το λαό και να υφαρπάξουν ψήφους.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ρένα Δούρου : Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μιλήσει ποτέ για μονομερή κατάργηση του μνημονίου

Posted by redship στο 11 Μαΐου , 2012

Από το redfly planet

Για ψέμματα κατηγόρησε τον Ευάγγελο Βενιζέλο η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου, τονίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μιλήσει ποτέ για μονομερή κατάργηση του μνημονίου.

«Μην τα μπερδεύουμε. Εμείς από το Μάρτη του 2010 λέμε για καταγγελία των όρων των δανειακών συμβάσεων. Δεν είμαστε ημίτρελοι να θεωρούμε ότι μια χώρα, που τη βγάλανε έξω από τις αγορές, δεν έχει την ανάγκη δανεισμού. Αντιθέτως, όταν λέγανε «λεφτά υπάρχουν» εμείς, τότε, σε κείνη την προεκλογική περίοδο λέγαμε προς τον κ. Παπανδρέου, «θα δανειστείτε, προσέξτε όμως με τι όρους θα δανειστείτε». Όταν λοιπόν, λέμε καταγγελία του Mνημονίου, λέμε καταγγελία των όρων με τους οποίους η χώρα προσέτρεξε να δανειστεί» είπε.

«Η έκπληξη ήταν πολύ μεγάλη. Δεν μπορείς μέσα σε σαράντα ώρες, ούτε καν σαράντα οκτώ, να ακούς ότι στηρίζω μια κυβέρνηση της Αριστεράς με πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα και την επόμενη μέρα, ν’ ακούς από τα ίδια χείλη ότι «πάμε τώρα όλοι μαζί» και μάλιστα με κόμματα, που δεν έχει περάσει πολύς καιρός, που τα θεωρούσες άλλοθι, είχες ασκήσει δριμεία κριτική απέναντί τους» σχολίασε για την πρόταση Κουβέλη, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου, μιλώντας στο ραδιοσταθμό ΒΗΜΑ.

Σχόλιο Redfly

Ψεύτες και απατεώνες του χειρίστου είδους, αποδεικνύονται τα πολιτικά ρετάλια του Συνασπισμού. Οι κωλοτούμπες των στελεχών και βουλευτών του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν τέλος, και τελικά ο ρόλος τους ως δούρειος ίππος των εργατικών συνειδήσεων, αποκαλύπτεται δια μαγείας λίγες μόλις μέρες μετά τις εκλογές …. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, απλά θέλουν να το καταγγείλουν ! Και ξέρετε που θα την γράψουν την καταγγελία του Μνημονίου, η ευρωπαϊκή και ελληνική αστική τάξη …

Όπως έχω ξαναγράψει στο παρελθόν : ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, πριν καταστρέψουν και τις τελευταίες αντιστάσεις των εργαζομένων.

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Η τριχιά του ΣΥΡΙΖΑ

Posted by redship στο 3 Μαΐου , 2012

«
Ακόμα και έτσι να είναι και να έχετε δίκιο σε αυτά που λέτε, πιστεύετε ότι τούτη την ώρα το κρίσιμο είναι να πιαστούμε κάνοντας την τρίχα τριχιά από την πιθανότητα κάποιο στέλεχος συνδικαλιστικό σε ένα μαζικό χώρο να έκανε λάθος;». Ετσι απάντησε ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε ερώτηση του «Ρ» που αφορούσε τη δράση των συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες μαζί με τις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ υπογράφουν Συλλογικές Συμβάσεις που επιβάλλουν μειώσεις μισθών. Προσπάθησε, δηλαδή, να εμφανίσει τη στάση αυτή σαν ένα λάθος κάποιου συνδικαλιστικού στελέχους. Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους. Είναι λάθος ενός στελέχους ή είναι μια συγκεκριμένη τακτική η συμφωνία δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ (ή δυνάμεων που τον στηρίζουν) στις μειώσεις μισθών:
  • Στη ΓΕΝΟΠ;
  • Στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων;
  • Στο Σωματείο Ναυτιλιακών Υπαλλήλων;
  • Στο Σωματείο Εργαζομένων στα ΕΛΠΕ
  • Στο επιχειρησιακό σωματείο στο σούπερ-μάρκετ «Βερόπουλος»;
  • και πάει λέγοντας…
Υστερα από αυτά, κανείς δε δικαιούται να υποθέσει ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς που οραματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει τίποτα καλό για τους εργαζόμενους. Αυτοί είναι που λένε ότι οι «αριστερές» κυβερνήσεις θα παλέψουν για ικανοποιητικούς μισθούς; Αυτοί που ήδη, από μόνοι τους, πάνε και συζητάνε και δέχονται πώς θα προσαρμοστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων στις ανάγκες των επιχειρήσεων; Τέτοιες κυβερνήσεις προτιμούν το κακό από το χειρότερο, σκύβουν το κεφάλι στους κεφαλαιοκράτες και πλασάρονται ως ικανότεροι διαχειριστές του συστήματος. Ετσι ακριβώς εμφανίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ως ένας καλός διαχειριστής της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Καλά θα κάνουν λοιπόν οι εργάτες σε αυτές τις εκλογές να απαντήσουν αποδυναμώντας τα κόμματα του κεφαλαίου, να αποδυναμώσουν και όσους διεκδικούν ρόλο ικανού πλασιέ, ενισχύοντας το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

 

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η γαλλική εμπειρία διδάσκει

Posted by redship στο 28 Απριλίου , 2012

Με αφορμή τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία και τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου δυνάμωσε η προπαγάνδα περί της ανόδου της ακροδεξιάς. Η ακροδεξιά στη Γαλλία, που φτάνει το 18%, δεν είναι ένα ξαφνικό φαινόμενο, αλλά ανδρώθηκε μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα από τις αστικές δυνάμεις και ιδιαίτερα τη σοσιαλδημοκρατία. Ο «σοσιαλιστής» Μιτεράν ήταν ο πρώτος που την προώθησε για να κόψει ψήφους από τη δεξιά. Αυτός ήταν ο ένας παράγοντας, όμως υπάρχει και ένας άλλος σημαντικός παράγοντας, αυτός της ενσωμάτωσης του εργατικού κινήματος στο σύστημα. Και εδώ κρίσιμο ζήτημα είναι το κόμμα της εργατικής τάξης και ο προσανατολισμός του.
Το παράδειγμα της Γαλλίας είναι αποκαλυπτικό. Το Γαλλικό ΚΚ είχε στρατηγική σαν του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στρατηγική που υποσχόταν «εύκολες» λύσεις στα προβλήματα της εργατικής τάξης μέσω κυβερνητικών λύσεων για έναν «ανθρώπινο» καπιταλισμό. Αυτή ήταν στρατηγική του στο εργατικό κίνημα, που ενσωμάτωνε εργατικές λαϊκές δυνάμεις στη στρατηγική του κεφαλαίου, ήδη από την περίοδο του λεγόμενου ευρωκομμουνισμού. Και το έκανε πράξη πότε σε κυβερνητική συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες, πότε με στήριξη τέτοιων κυβερνήσεων, από την κυβέρνηση Μιτεράν ως αυτή του Ζοσπέν (το 1981 και το 1997). Τι έκαναν αυτές οι κυβερνήσεις; Τι γραμμή είχε το κίνημα εφόσον το Γαλλικό ΚΚ συμμετείχε στις κυβερνήσεις; Αυτή η στρατηγική συνέβαλε στην ενσωμάτωση, καλλιέργησε αυταπάτες περί δυνατότητας φιλολαϊκής πολιτικής στον καπιταλισμό. Αυτή η στρατηγική τούς οδήγησε το 2002 να ψηφίζουν Σιράκ για να μη βγει ο Λεπέν! Στήριξε την ΕΕ, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Στρατηγική της Λισαβόνας. Αν αυτό δεν είναι συμβολή στη συντηρητική στροφή του λαού τότε τι είναι;
Συμμετείχε σε κυβερνήσεις που παρείχαν κάθε διευκόλυνση στους βομβαρδισμούς που αιματοκύλισαν το γιουγκοσλαβικό λαό. Στην πρόσφατη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη κράτησε θέση ανοχής στο όνομα της «στήριξης της εξέγερσης», ενώ ο Μελανσόν, ο προεδρικός του υποψήφιος του «Αριστερού Μετώπου», ως ευρωβουλευτής είχε ταχθεί υπέρ «της εξόντωσης του Καντάφι για να μη σφάζει το λαό του»! Να γιατί ένα δημιούργημα των αστών, όπως το εθνικιστικό φασιστικό «Εθνικό Μέτωπο», μπορεί, εφόσον εξασθενήσει το ταξικό στοιχείο στο κίνημα και η στρατηγική της ρήξης με το κεφάλαιο, να βρει απήχηση σε λαϊκές μάζες.
Οι οπορτουνιστικές δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, συνοδοιπόροι του Γαλλικού ΚΚ στο λεγόμενο «Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς», ξαναζεσταίνουν την ίδια «σούπα» των «αριστερών συμμαχιών και κυβερνήσεων», στηρίζουν την «αλλαγή» στην ΕΕ με τον «σοσιαλιστή» Ολάντ. Οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις στη Γαλλία (όπως και σε Ιταλία και Ισπανία) ήταν δηλητήριο για το εργατικό κίνημα και τα λαϊκά συμφέροντα. Εξυπηρέτησαν το εκμεταλλευτικό σύστημα, κατακρεούργησαν δικαιώματα και κατακτήσεις, αποκοίμισαν τους εργαζόμενους στις αυταπάτες του «πιο ανθρώπινου καπιταλισμού», πισωγύρισαν το εργατικό λαϊκό κίνημα, έσπειραν την απογοήτευση. Γι’ αυτό το ΚΚΕ και με αφορμή τη γαλλική εμπειρία καλεί τα λαϊκά στρώματα να βγάλουν συμπεράσματα. Να απορρίψουν τις αυταπάτες της διαχείρισης των δήθεν «αριστερών κυβερνήσεων», των «λύσεων» μέσα στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ. Να οργανώσουν την πάλη τους σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, για αποδέσμευση από την ΕΕ, για μονομερή διαγραφή του χρέους, για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής με εργατική λαϊκή εξουσία. Η συμπόρευση με το ΚΚΕ στην κάλπη της 6ης Μάη είναι ένα ακόμα αποφασιστικό βήμα σε αυτή τη μόνη φιλολαϊκή προοπτική.

 


Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η κάλπικη «ανατροπή» του ΣΥΡΙΖΑ

Posted by redship στο 26 Απριλίου , 2012

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι μπορεί να προκύψει από τις εκλογές το «νέο μπλοκ εξουσίας», με βάση τη συνεργασία που έχει κάνει με κάποιους πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως η Σ. Σακοράφα, ο Κουρουμπλής, άλλες δυνάμεις του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ, κάποιους του Δημαρά, δηλαδή με κομμάτι της σοσιαλδημοκρατίας, λέει ότι η ψήφος στα ψηφοδέλτιά του είναι ψήφος ανατροπής. Τι θα ανατρέψει; Την κυβέρνηση, αφού ως λύση προβάλλει μια «αντιμνημονιακή κυβέρνηση με πυρήνα την αριστερά». Επομένως, όταν μιλά για «νέο μπλοκ εξουσίας», εννοεί μια άλλη κυβέρνηση. Δεν εννοεί ανατροπή της αστικής εξουσίας, αφού δε θέλει τέτοια ανατροπή. Αρα η ανατρεπτική ψήφος είναι απάτη. Καλλιεργεί συγχύσεις και κάλπικες ελπίδες ότι μπορεί να έρθει φιλολαϊκή διέξοδος με τις εκλογές.

Για ποια κυβέρνηση μιλά ο ΣΥΡΙΖΑ; Για την κυβέρνηση που θα επαναδιαπραγματευτεί τη δανειακή σύμβαση, η οποία έχει ως προαπαιτούμενο το μνημόνιο, ενάντια στο οποίο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα επαναδιαπραγματευτεί μέσα στην ΕΕ. Δε λέει ότι δεν αναγνωρίζει το χρέος, καταργεί το μνημόνιο, δεν πληρώνει τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε λέει τίποτα απ’ όλ’ αυτά. Και δεν τα λέει γιατί ξέρει ότι πρέπει να συγκρουστεί με την ΕΕ και με το κεφάλαιο στην Ελλάδα που σε όφελός του εφαρμόζονται τα μέτρα του μνημονίου, όλα τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα για να αυξάνεται η κερδοφορία του κεφαλαίου. Αλλά δεν έχει γραμμή σύγκρουσης με την ΕΕ, ίσα – ίσα το αντίθετο, είναι υπέρ της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας για επαναδιαπραγμάτευση αναγνωρίζει το χρέος που δημιούργησαν οι καπιταλιστές και πληρώνει ο λαός. Τώρα λέει «πρώτα οι μισθοί και οι συντάξεις και μετά οι δανειστές. Αλλά γιατί να πληρώνει ο λαός τους δανειστές; Ακόμη και αν πετύχει την επαναδιαπραγμάτευση, αυτή είναι αντιλαϊκή. Αρχικά μιλούσε για αναγνώριση του «νόμιμου» και κούρεμα του «παράνομου». Το «κούρεμα» το έκαναν οι αστοί. Τώρα λέει συμφωνία με τους δανειστές για προσωρινή στάση πληρωμών για 5 χρόνια και μετά, αφού θα υπάρξει ανάπτυξη, καπιταλιστική, δηλαδή των επιχειρήσεων, να το πληρώσουμε, δηλαδή να πληρώσει ο λαός. Τα αντεργατικά μέτρα, βεβαίως, δεν έχουν σχέση με το χρέος, αλλά με την ανταγωνιστικότητα. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι με την ανταγωνιστικότητα. Είναι, λοιπόν, φιλολαϊκή ή αντιμνημονιακή πολιτική του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι η κυβέρνησή του θα κάνει ανάπτυξη, ενισχύοντας τη λεγόμενη «πραγματική οικονομία», κόντρα στους τραπεζίτες και θα βάλει τις τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο. Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του θα ενισχύσει βιομήχανους, μεγαλέμπορους, εφοπλιστές. Αρα θα ενισχύσει τους καπιταλιστές. Μιλά επίσης για αναδιανομή. Δηλαδή, πάλι από τη μια, η πολιτική του θα ενισχύει το κεφάλαιο και από την άλλη θα τους παίρνει μέρος των κερδών τους για να το δίνει σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνική πολιτική. Δηλαδή από τη μια θα τους ενισχύει και από την άλλη θα τους τα «παίρνει»; Αυτό και αν είναι κοροϊδία. Πολύ περισσότερο που αυτό, δηλαδή η αύξηση των μισθών, των συντάξεων, εμποδίζεται από την ΕΕ και αυτό φαίνεται σε κάθε κράτος – μέλος της όπου με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο εφαρμόζονται τα ίδια μέτρα. Στη Γαλλία υπάρχουν 8 εκατομμύρια φτωχοί, στη Γερμανία 7,5 εκατομμύρια με μισθό 400 ευρώ, συνταξιούχοι με 140 ευρώ Αλλά με την ΕΕ και την ευρωζώνη συμφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Κοροϊδεύει λοιπόν ασύστολα μ’ αυτά που λέει. Αλλωστε, στην εκλογική του διακήρυξη, αυτό που υπόσχεται είναι ελάχιστο εισόδημα για όλους να επαναφέρει αλλά σε βάθος τετραετίας και όχι άμεσα τους μισθούς στην προηγούμενη Εθνική Συλλογική Σύμβαση, των 750 ευρώ μεικτά, τα επιδόματα ανεργίας στο προηγούμενο επίσης πενιχρό επίπεδο κ.λπ.

Μιλά για δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες, για να δίνουν τα λεφτά στην ανάπτυξη, δηλαδή στην πραγματική οικονομία. Κοροϊδεύει όταν τις διαχωρίζει π.χ. από τη βιομηχανία, γιατί βασικά οι τράπεζες είναι για να δανείζουν τη βιομηχανία, το εμπόριο κ.λπ. Ασε που βρίσκονται σε μονοπωλιακούς ομίλους με άλλες επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, ο όμιλος Λάτση έχει τη Γιούρομπανκ αλλά και την Πετρόλα, και βαπόρια κ.λπ. Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Από τη μια θα έχει υπό δημόσιο έλεγχο τη Γιούρομπανκ και από την άλλη θα ενισχύει την Πετρόλα;

Ενα μικρό μόνο δείγμα της αναξιοπιστίας του ότι έχει φιλολαϊκή πολιτική είναι ότι οι δυνάμεις του σε συνδικάτα υπογράφουν Συλλογικές Συμβάσεις με μειώσεις μισθών, όπως π.χ. στα ΕΛΠΕ για τους νεοεισερχόμενους πάνω από 10%, στα Super Market Βερόπουλος 12% στους εργαζόμενους με πλήρη απασχόληση και 10% στους εργαζόμενους με μερική απασχόληση, στους εμποροϋπαλλήλους.

Αυτή η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με την επαναδιαπραγμάτευση στην ΕΕ θυμίζει το δρόμο του Α. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ του ’81 που έλεγε προεκλογικά έξω από την ΕΟΚ, θα συγκρουστούμε για να αποδεσμευτεί η Ελλάδα, αλλά μετεκλογικά είπε μέσα στην ΕΟΚ γιατί το έξω ήταν ασύμφορο. Αναξιοπιστία και τυχοδιωκτισμός σε όλο τους το μεγαλείο.

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο αντικομμουνισμός και ο Ρ/Σ «Κόκκινο» πάνε χέρι – χέρι…

Posted by redship στο 20 Απριλίου , 2012

Το ΚΚΕ δε φοβάται τη συζήτηση ή και την κριτική για τις θέσεις του. Ομως, είναι άλλο πράγμα η πολιτική κριτική και άλλο ο αντικομμουνισμός, δηλαδή η διαστρέβλωση, η συκοφάντηση των θέσεων του ΚΚΕ, όπως ανάμεσα σε άλλους επιχειρεί και ο Ρ/Σ «Κόκκινο», με λάσπη και εκβιασμούς στο λαό για την άρνηση συμμετοχής του ΚΚΕ σε «κυβέρνηση της αριστεράς».

Ως κοινοί εκβιαστές, χωρίς να υπολείπονται της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τρομοκρατούν εμφυσώντας μίσος σε προοδευτικούς ανθρώπους απέναντι στο ΚΚΕ ότι, αν δε γίνει η «συνεργασία της αριστεράς», «θα αφήσουμε αυτούς που πήγαν να σκοτώσουν το Λώλο; (…) Στις 7 Μάη θα μας σκίσουν… θα μας ξεσκίσουν…», αναφώνησαν (13/04/12).

Κατηγορείται το ΚΚΕ ότι «όχι μόνο αρνείται να κυβερνήσει, αλλά και να υπερασπίσει το λαό για τα ελάχιστα προβλήματα»! Για την επίθεση κατά του λαού, που είναι προαποφασισμένη εδώ και χρόνια στην ΕΕ με τη συμμετοχή των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου», κατηγορούν το ΚΚΕ ότι θα ευθύνεται για ό,τι αντιλαϊκό προκύψει στο λαό!

Απειλούν και εγκαλούν το ΚΚΕ ότι θα λογοδοτήσει στο λαό για τη μη συνεργασία σε κυβέρνηση αριστεράς. «Λογοδοτούμε όλοι στον κόσμο που καταστρέφεται» (13/04/12). «Οσο επιμένει η ηγεσία του ΚΚΕ να καταστρέφεται ο λαός… ούτε να διαδηλώνει μαζί… θα το πληρώσει…» (Μητρόπουλος).

«Ξεχνάνε» ότι αυτός που πρέπει να λογοδοτήσει στο λαό για το παρελθόν του και για το σήμερα είναι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λογοδοτήσει:

— Για τις υπογραφές του στις αντιλαϊκές συνθήκες και πολιτικές της ΕΕ που στήριξε με το Μάαστριχτ, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ελαστικές μορφές εργασίας και που σήμερα υλοποιούνται μέσω των μνημονίων και της δανειακής σύμβασης.

— Για την επίθεση στο ταξικό εργατικό κίνημα. Για τη συνεργασία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με τις συνδικαλιστικές και δημοτικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, Δήμους, σε κοινά ψηφοδέλτια για να μην εκλεγούν κομμουνιστές.

Ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λογοδοτήσει στο λαό για τη στάση αναμονής και εφησυχασμού που καλλιεργούσε για το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009. Μόνο το ΚΚΕ προειδοποίησε το λαό ότι έρχεται θύελλα είτε γίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ είτε η ΝΔ, και την επομένη των εκλογών ήταν το μόνο κόμμα που κήρυξε «πόλεμο στον πόλεμο της πλουτοκρατίας», όταν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καθησύχαζε και αποπροσανατόλιζε με τον «ευρωμονόδρομο».

Σήμερα, συνεχίζει τη συνεργασία με τμήμα του ΠΑΣΟΚ που συνέβαλε στη σφαγή του λαού. «Εμείς δεν είμαστε όρνια να αρπάξουμε από το ΠΑΣΟΚ. Εμείς ζητάμε από το υγιές ΠΑΣΟΚ κοινή συνεργασία, ισότιμη συνεργασία» (Γλέζος, συνέντευξη Τύπου 15/12/2011).

— Να λογοδοτήσει για τις αυταπάτες που καλλιεργούσε και καλλιεργεί και σήμερα ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή. Το αντιδραστικό οικοδόμημα της ΕΕ το έφτιαξαν από κοινού και εναλλάξ φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες, με τη στήριξη αριστερών και κατ’ όνομα κομμουνιστών. Μόνο το ΚΚΕ είπε ότι πρόκειται για λυκοσυμμαχία και επιβεβαιώθηκε από τη ζωή.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λογοδοτήσει και για το σήμερα:

— Γιατί αποκόπτει το Μνημόνιο από το σύνολο της προηγούμενης αντιλαϊκής πολιτικής («ως έκτακτο γεγονός»), της οποίας το μνημόνιο είναι προϊόν.

— Για την επικίνδυνη θέση περί κυβερνητικής συνεργασίας των λεγόμενων αριστερών κομμάτων σε 4 – 5 ζητήματα. «Ξεχνάει» ότι μια κυβέρνηση δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο 4 – 5 προβλήματα, αλλά το σύνολο των προβλημάτων. Ακόμα και αν έπαιρνε μέτρα για 4 – 5 ζητήματα, τι θα έκανε για τα υπόλοιπα; Θα ήταν θνησιγενής, θα την ανέτρεπε ο λαός και καλά θα έκανε…

Τα ερωτήματα για την «αριστερή κυβέρνηση» είναι πολλά:

— Πώς θα αντιμετώπιζε την αντίδραση των βιομηχάνων στην κατάργηση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, στην καθιέρωση των κλαδικών, στην κατάργηση της ελαστικής απασχόλησης και πολλά άλλα;

— Με ποιον τρόπο θεωρεί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ότι θα προχωρούσε σε κρατικοποιήσεις, όπως ισχυρίζεται, τη στιγμή που αυτές έρχονται σε αντίθεση με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ που ψήφισε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ;

— Τι θα έκανε για την ανεργία, με τις επιχειρήσεις που μεταφέρονται στο εξωτερικό και πετάνε τους εργάτες στο δρόμο;

Είναι διατεθειμένος ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει την επίθεση της ΕΕ, του ΔΝΤ, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών που θα πέσουν πάνω στην «αριστερή κυβέρνηση», αν επιχειρούσε να πάρει κάποια φιλολαϊκά μέτρα; Οχι. Γιατί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα ρήξης με την ΕΕ, τα μονοπώλια και την εξουσία τους.

Αυτή η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα, γιατί τις επιχειρήσεις και το κράτος τα ελέγχει το κεφάλαιο. Μια κυβέρνηση χωρίς να έχει την εξουσία στα χέρια της – και η εξουσία κρίνεται από το αν ο λαός είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει – δε θα μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παίζει με τον πόνο του λαού. Η πρότασή του είναι ένα εκλογικό κόλπο και μάλιστα εκ του ασφαλούς, για να μαζέψει ψήφους. Γνωρίζει ότι με το ΚΚΕ δεν μπορεί να συνεργαστεί. Πέρα απ’ το ότι την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για «ενότητα» την απέρριψαν για δικούς τους λόγους και οι συγγενικές με αυτόν δυνάμεις η ΔΗΜΑΡ, οι Οικολόγοι, και το «Αρμα Πολιτών».

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απολογηθεί για την καλλιέργεια επικίνδυνων αυταπατών περί «αλλαγής στροφής στην Ευρώπη» και αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, π.χ. εκλογές στη Γαλλία με τον ευρωατλαντικό Ολάντ, που θέλει να διαπραγματευτεί στην ΕΕ για να αναβαθμίσει τα γαλλικά κεφάλαια έναντι των γερμανικών, και γι’ αυτό τυγχάνει και της υποστήριξης από τον Ζακ Σιράκ που …έγινε σοσιαλιστής! Κεντροαριστερές κυβερνήσεις ήρθαν και παρήλθαν στην Ευρώπη και αυτό που άφησαν πίσω τους ήταν συντρίμμια στα εργατικά δικαιώματα, βομβαρδισμένη και διαμελισμένη τη Γιουγκοσλαβία και άλλα.

Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να κοιτά στα μάτια το λαό. Δεν τον πρόδωσε, δε λύγισε απέναντι στις πιέσεις του αντίπαλου. Οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα μπορούν να στηριχτούν πάνω του. Προειδοποίησε το λαό, συνέβαλε στην οργάνωση της ταξικής πάλης, αγωνίζεται για να αλλάξει η τάξη στην εξουσία και όχι για την εναλλαγή στην αστική διακυβέρνηση.

Αφού δε συνεργάζεται το ΚΚΕ, δεν έχει πρόταση εξουσίας, έλεγαν οι ίδιοι στο «Κόκκινο»: «Το ΚΚΕ είναι κόμμα διαμαρτυρίας και όχι εξουσίας». Και από το «δεν μπορεί στόχος του ΚΚΕ να είναι λίγο πιο αποδυναμωμένη κυβέρνηση, (08/04/12), στο «Το ΚΚΕ ποτέ δεν ζητά αποδυνάμωση δικομματισμού αλλά ενίσχυση του αντιπολιτευτικού ρόλου του» σχολίαζε ο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο» (18/04/12).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Γιατί θέλουν «ενότητα της αριστεράς»;

Posted by redship στο 13 Απριλίου , 2012

— Γιατί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιμένει για «ενότητα της αριστεράς», ενώ ξέρει ότι στρατηγικά τους χωρίζει χάος με το ΚΚΕ;
Είναι γνωστό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε καταρχήν ως «Χώρος Διαλόγου» το 2001, απ’ την ανάγκη του ΣΥΝ για εκλογική επιβίωση και με την ελπίδα ότι μέσω αυτού θα χτυπήσει το ΚΚΕ, στο οποίο απευθύνουν συχνά πυκνά υποκριτικά προτάσεις ενότητας και συνεργασίας, προκειμένου να το κατηγορούν στη συνέχεια ότι δε συνεργάζεται. Ενότητα βεβαίως δεν πέτυχαν ούτε μεταξύ τους και ούτε τη θέλουν με το ΚΚΕ, αφού γνωρίζουν καλά ότι είναι αγεφύρωτες και στρατηγικής σημασίας οι διαφορές που τα χωρίζουν. Αυτό που θέλουν είναι να πλαγιοκοπήσουν τη στρατηγική του ΚΚΕ, όπως επιδιώκει το σύνολο του αστικού συστήματος. Διακηρυγμένος στόχος τους είναι και «η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων εντός της αριστεράς», όπως οι ίδιοι περιγράφουν το χώρο στον οποίο τσουβαλιάζουν το ΚΚΕ με τον εαυτό τους και άλλους. Αναγνωρίζουν μάλιστα ότι αυτός ο στόχος έχει σημασία συνολικά για το αστικό πολιτικό σύστημα και την εξουσία των αστών, την οποία θέλουν να διαχειριστούν.
Τις επιδιώξεις τους τις ομολογούν οι ίδιοι, όπως φαίνεται από τα παρακάτω, ενδεικτικά μόνο παραδείγματα:

— Το 2001, αφού έχει συγκροτηθεί ο «Χώρος Διαλόγου», ο Στ. Πιτσιόρλας στέλεχος τότε του ΣΥΝ, δήλωνε στην ΚΠΕ του κόμματός του σχετικά με τον σκοπό της πρωτοβουλίας αυτής: «Ο χώρος μας δίνει τη δυνατότητα να συσπειρώσουμε δυνάμεις και να απομονώσουμε το ΚΚΕ».

— Αργότερα, τον Ιούνη του 2009, ο Αλ. Αλαβάνος ομολογούσε στην «Αυγή» για τη σκοπιμότητα ίδρυσης του σχήματος: «Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεκίνησε από την αναγκαιότητα να εξασφαλίσει ο ΣΥΝ την είσοδό του στη Βουλή…».

— Το 2004 μετά τις εκλογές ο ίδιος δήλωνε προς κάθε κατεύθυνση και ενδιαφερόμενο: «Αν δεν υπήρχε ο ΣΥΝ, τότε υπήρχε κίνδυνος το ΚΚΕ να φτάσει το 7%».

— Τον Δεκέμβρη του 2004 ο πρόεδρος τότε του ΣΥΝ Ν. Κωνσταντόπουλος στο Συνέδριο του κόμματος έλεγε: «Για μεγάλο διάστημα θα διεξάγεται σκληρός αγώνας για τη διαμόρφωση των συσχετισμών στο χώρο της αριστεράς, από την έκβαση του οποίου θα εξαρτηθούν πολλά, όχι μόνο για την αριστερά, αλλά για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα».

— Τον ίδιο χρόνο, ο Δ. Χατζησωκράτης, στέλεχος τότε του ΣΥΝ, υπενθύμιζε στην ηγεσία του κόμματός του: «Να υπενθυμίσω μόνο ότι η εκκίνηση της πρωτοβουλίας συνοδεύτηκε με τη στόχευση για την εκλογική αποτύπωση της ανατροπής του συσχετισμού εντός της αριστεράς».

— Τον Γενάρη του 2008, ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε στην «Εποχή»: «Για να μπορέσει το ΚΚΕ να μπει σε μια τροχιά συζήτησης με την υπόλοιπη αριστερά, θα πρέπει να αισθανθεί ότι ο δρόμος που ακολουθεί είναι αδιέξοδος. Με άλλα λόγια, για να αλλάξει το ΚΚΕ στρατηγική, πρέπει να ηττηθεί πολιτικά».

— Τον Απρίλη του 2009, πραγματοποιήθηκε η πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ρ. Ρινάλντι, μέλος της Γραμματείας του, προερχόμενος απ’ την ΚΟΕ, κραύγαζε: «Μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στα πλαίσια της αριστεράς προς όφελος μιας ριζοσπαστικής ανοικτής μετασχηματιστικής αριστεράς και σε βάρος μιας σεχταριστικής, δογματικής, αντικινηματικής, ασάλευτης πτέρυγας».

— Τον Σεπτέμβρη του 2009, η ΚΟΕ, συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, σε ανακοίνωσή της, διαμαρτύρονταν: «Χάθηκε το συγκριτικό πλεονέκτημα να περιορίσουμε το ΚΚΕ να μη μονοπωλεί το χώρο της αριστεράς».

— Τον Νοέμβρη του 2009, ο Αλ. Αλαβάνος στην πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε: «Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ήττα γιατί αποτύχαμε στον στόχο (…) της αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων εντός της αριστεράς».

Τίποτα καινούριο δε λένε. Απλά επιβεβαιώνουν ότι ο στόχος της «ενότητας» που παπαγαλίζουν είναι αλλοθι για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι ενότητα δυνάμεων με διαφορετικές, αντίθετες στρατηγικές δεν μπορεί να υπάρξει. Και αν γίνει, σύντομα οι διαφορετικές στρατηγικές των διαφορετικών δυνάμεων θα την ακυρώσουν στην πράξη. Μόνο που στο μεταξύ θα έχουν σπείρει απογοήτευση στο λαό. Αλλωστε, στο δικό τους «ενωτικό σχήμα», το οποίο έχει διασπαστεί τουλάχιστον τέσσερις φορές σε λιγότερο από δέκα χρόνια, οι δέκα τάσεις και συνιστώσες έχουν δεκαπέντε διαφορετικές απόψεις και θέσεις, συχνά αντιφατικές και συγκρουόμενες μεταξύ τους. Να τους αποκαλύψει ο λαός για το ρόλο τους. Να τους τιμωρήσει και στην κάλπη, για τις κακές υπηρεσίες που προσφέρουν στην ανάπτυξη του κινήματος, στη ριζοσπαστικοποίησή του.

Posted in Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Κοινός συκοφάντης η «Αυγή»

Posted by redship στο 4 Νοεμβρίου , 2011

Ενα αισχρό και κατασκευασμένο ψέμα σε βάρος του ΚΚΕ, που ως τέτοιο εμπίπτει στον ωμό αντικομμουνισμό, σερβίρει στους αναγνώστες της η χτεσινή «Αυγή». Το πρωτοσέλιδο αναγγελτικό της αναφέρει: «ΚΚΕ: Από την αποχή στο βροντερό «όχι»»! Προς εμπέδωση της ψευδολογίας της συνεχίζει με μία ακόμα σχετική αναφορά στις μέσα σελίδες, αλλά και με σχόλιο στην τελευταία σελίδα όπου ισχυρίζεται ότι το ΚΚΕ άλλαξε γραμμή σε ό,τι αφορά στο δημοψήφισμα κι αντικατέστησε τη δήθεν αρχική του προτροπή στο λαό για «αποχή», με αυτή για συμμετοχή και έκφρασή του με «όχι»!!! Γράφει συγκεκριμένα: «(…) ενώ μέχρι χθες μιλούσε ακόμα και για αποχή από το δημοψήφισμα, τώρα καλεί την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να απαντήσουμε με ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα (…) ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια διαχώριζε τη θέση του με μια γραμμή πολιτικής καθαρότητας, που έβαζε ως προαπαιτούμενο την έξοδο απ’ την ΕΕ, τώρα βάζει νερό στο κρασί του και καλεί σε ένα μαζικό αλλά προπαντός αριστερό «όχι». Τι να σημαίνει άραγε αυτό; Γενικότερη αλλαγή γραμμής ή απλώς την αγωνία για αύξηση των ποσοστών του;»…

Η «Αυγή» ξέρει ότι το ΚΚΕ δεν εξέφρασε ποτέ θέση αποχής από το δημοψήφισμα. Η ίδια κατασκεύασε μια τέτοια θέση, για να στηρίξει το ψέμα της και να το σερβίρει στους αναγνώστες της. Δεν πρόκειται για άγνοια, πρόκειται για συνειδητή προσπάθεια του οπορτουνισμού να χτυπήσει το ΚΚΕ, σε μια στιγμή που καθόλου τυχαία δεν είναι. Τη στιγμή που το κίνημα ανεβαίνει και λαϊκές συνειδήσεις ριζοσπαστικοποιούνται κάτω από την επίδραση της πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ, της δράσης των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό λαϊκό κίνημα. Που λαϊκές δυνάμεις δείχνουν τάση χειραφέτησης από αστικά ιδεολογήματα τα οποία ο οπορτουνισμός στήριξε με όλες του τις δυνάμεις, όπως αυτό του ευρωμονόδρομου ή μιας αστικής διαχείρισης δήθεν φιλολαϊκής. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι του μόχθου αντιλαμβάνονται ότι αμφότεροι οι δρόμοι αυτοί είναι εχθρικοί προς τα συμφέροντά τους, ακουμπάνε στη συνέπεια του ΚΚΕ που επαληθεύεται στις θέσεις του, ακούνε με μεγαλύτερη προσοχή την πρόταση διεξόδου του Κόμματος. Ο οπορτουνισμός εχθρεύεται τους ταξικούς αγώνες και την πολιτική τους πρωτοπορία. Θέλει «κοινωνική συνοχή», ταξική δηλαδή συνεργασία, για να θωρακιστεί το αστικό σύστημα, μέρος του οποίου αποτελεί και ο ίδιος. Θέλει τους εργαζόμενους και το λαό ενσωματωμένους στην κυρίαρχη πολιτική της διαχείρισης, γι’ αυτό επιτίθενται με αισχρά ψέματα το ΚΚΕ. Επιδίωξή του είναι να «δηλητηριάσει» ανθρώπους του μόχθου με τη συκοφαντία ότι το ΚΚΕ είναι δήθεν αφερέγγυο, αναξιόπιστο, ανάξιο της εμπιστοσύνης τους. Είναι ο οπορτουνισμός αυτός που έγινε συνώνυμο της αναξιοπιστίας και της αφερεγγυότητας. Αυτός που στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει συνειδητά σε κρίσιμες στιγμές την άρχουσα τάξη και τις στρατηγικές της επιλογές. Θα σπάσει για μια ακόμα φορά τα μούτρα του.

Οσο για τα ερωτήματα που θέτει υποκρινόμενη η «Αυγή», η απάντηση είναι: «Εκεί που μας χρωστούσανε ζητάνε και το βόδι!»… Είναι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αυτός που υποτάσσει την πολιτική του στην κάλπη. Οχι το ΚΚΕ. Αυτοί συνασπίζονται και διασπώνται δυο φορές το μήνα με μόνο κριτήριο την εκλογική τους επιβίωση. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που ανάγει σε μείζον πολιτικό ζήτημα την αλλαγή κυβέρνησης και όχι αλλαγή τάξης στην εξουσία, ζητώντας αναβαθμισμένο ρόλο στην αστική διαχείριση και μάλιστα υπερασπιζόμενος – όπως και το κεφάλαιο – τη συμμετοχή της Ελλάδας στο «σκληρό πυρήνα της ΕΕ», δηλαδή την ευρωζώνη, πολιτική την οποία στρατηγικά πολεμάει το ΚΚΕ για να την ανατρέψει.

Ο λαός να τους απομονώσει ως επικίνδυνους για τα συμφέροντά του. Να προσπεράσει το ανάχωμα του οπορτουνισμού, να μην επιτρέψει εμπόδια στο δρόμο που επιτάσσουν τα δικά του συμφέροντα. Στους αγώνες και στις κάλπες, να ενισχύσει την οργάνωσή του παντού, να συμπορευτεί με το ΚΚΕ. Να πυκνώσει τις γραμμές της λαϊκής συμμαχίας ενάντια στην πλουτοκρατία, την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία, τα αστικά πολιτικά κόμματα και τους ΣΥΝοδοιπόρους τους. Να πει το μεγάλο «ΝΑΙ» σε μια Ελλάδα για το λαό της, αποδεσμευμένη από τον ευρωενωσιακό λάκκο των λεόντων, με λαϊκή εξουσία και οικονομία, για μονομερή διαγραφή του χρέους.

Posted in ριζασπάστης, Ο οπορτουνισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »