καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘φιλογερμανική στάση τους στην Κατοχή οι εφημερίδες «Ελεύθερο Βήμα» και «Αθηναϊκά Νέα»’

Κροκοδείλια δάκρυα για τον Αρη

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2011

Αρης Βελουχιώτης και Στέφανος Σαράφης
Εξήντα έξι χρόνια μετά ο Περισσός δεν αποκαθιστά κομματικά τον ήρωα και σύμβολο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα», τόνιζε δημοσίευμα του «Βήματος» στις 8/5/2011, υπό τον τίτλο «το «στίγμα» του διαγραμμένου παραμένει στον Αρη». Ακολούθησε σχολιασμός του Τ. Θεοδωρόπουλου στα «Νέα» (9/5/2011), όπου μεταξύ άλλων σημειωνόταν: «το ΚΚΕ… αθωώνει τον Νίκο Ζαχαριάδη και τον Αρη Βελουχιώτη, με κάποιες αποχρώσεις εννοείται. Τον μεν παύει να τον θεωρεί προβοκάτορα, τον δε πρώην γραμματέα του τον αποκαθιστά και ως μέλος του…».

Το πρόσφατα αυξημένο «ενδιαφέρον» του «Βήματος» και των «Νέων» (και όχι μόνο) για την Ιστορία του ΚΚΕ και συγκεκριμένες ηγετικές μορφές του (όπως ο Ν. Ζαχαριάδης, ο Α. Βελουχιώτης, ο Κ. Καραγιώργης), ενέχει τόσο το στοιχείο της τραγικής ειρωνείας της Ιστορίας όσο και αυτό της πολιτικής σκοπιμότητας στο σήμερα.

Τραγική ειρωνεία, βεβαίως, γιατί την περίοδο της μεταβαρκιζιανής αστικής τρομοκρατίας – θύμα της οποίας ήταν ο Α. Βελουχιώτης και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης – τα δημοσιογραφικά «όργανα του κ. Λαμπράκη» στήριζαν «αντάξια» το «κύμα συκοφαντίας» περί «τρομοκρατικής δράσης του ΕΑΜ»(«Ριζοσπάστης», 10/8/1945). Ηταν τότε που ο Κ. Καραγιώργης – τον οποίο εξήρε πρόσφατα το «Βήμα» στην προσπάθειά του να τον αξιοποιήσει κατά του ΚΚΕ – έγραφε: «Τι θα πει «αποσυμφόρησις»; Οτι δεν χωράνε οι φυλακές του κράτους τους 20.000 φυλακισμένους εαμίτες και τις άλλες «τουλάχιστον 60.000» που παραδέχεται ο κ. Ρέντης ή 70.000 που παραδέχεται το «Βήμα» (το ίδιο το δοσίλογο «Ελεύθερον Βήμα» του κ. Λαμπράκη) ότι καταδιώκονται (στην πραγματικότητα καταδιώκονται περισσότεροι από διπλοί). Και γι’ αυτό δεν παύει βέβαια η Εθνική Αντίσταση να θεωρείται νομικά έγκλημα» («Ριζοσπάστης», 16/12/1945). Ας σημειωθεί ότι λόγω της φιλογερμανικής στάσης τους στην Κατοχή, οι εφημερίδες «Ελεύθερο Βήμα» και «Αθηναϊκά Νέα» απαγορεύτηκαν από δικαστήριο μετά την απελευθέρωση, για να επανεκδοθούν με τους σημερινούς τους τίτλους «Βήμα» και «Νέα» (Βλ. Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού 1830-2010 — Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις «Μέτρον», τ.2, σελ. 366-367).

Το «Βήμα» πρωτοστάτησε -τότε και σήμερα- τόσο στον εξευγενισμό της αστικής βίας όσο και τη συκοφάντηση της ταξικής πάλης (που αναπόφευκτα, σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, λαμβάνει και τη μορφή του ένοπλου αγώνα). Επομένως δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως υπερασπιστής του Αρη έναντι του ΚΚΕ.

Κροκοδείλια δάκρυα και υποκριτικό ενδιαφέρον για τους ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ, σε μια απόπειρα να «ξεκοπούν» από αυτό και εν συνεχεία να χρησιμοποιηθούν εναντίον του. Αυτό όμως αποτελεί μια μόνο πλευρά του ζητήματος. Μια άλλη -και σημαντικότερη ίσως- έχει να κάνει με την ίδια την πολιτική του ΚΚΕ. «Επιστρέφει το ΚΚΕ στην εποχή Ζαχαριάδη» διατρανώνει το «Βήμα». Για να συμπληρώσουν τα «Νέα» πως «η βαρύτητα της ιστορίας του αποδεικνύεται πολύ δυνατότερη από την όποια ικανότητα της σημερινής ηγεσίας του να προσαρμοσθεί στις συνθήκες του 2011… γι’ αυτό ποτέ δεν θα υπερβεί το 10%…». Εδώ είναι η ουσία.

Ετσι, επαναλαμβάνονται τα ίδια, «κλασικά» επιχειρήματα περί «απαρχαιωμένου» ΚΚΕ, «ξεπερασμένου» σοσιαλισμού. Ξορκίζεται η επαναστατική ανατροπή της αστικής εξουσίας, η ένοπλη πάλη του παρελθόντος και -ακόμη περισσότερο- του μέλλοντος. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: «Προσαρμοστείτε»…

«Ηρωας» και «σύμβολο» λοιπόν ο Αρης, τόσο για τον αστικό Τύπο, όσο και για τις διάφορες οργανώσεις που δρουν στο χώρο του αριστερού οπορτουνισμού. Το «πάτημα» που βρίσκουν όλοι, δεν είναι άλλο από τη διαγραφή του. Αν αυτό δεν είχε συμβεί -δεν υπάρχει αμφιβολία- ο Αρης θα «μνημονευόταν» σήμερα από τους περισσότερους εξ αυτών ως «σκληροπυρηνικός», «σταλινικός», «κομματόσκυλο», «στενόμυαλος», «ακραίος» κοκ. Το γεγονός όμως παραμένει πως ο Αρης Βελουχιώτης, ως ιστορική προσωπικότητα και ηγετική μορφή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, υπήρξε γέννημα – θρέμμα του ΚΚΕ. Εχοντας συνδέσει τη ζωή του με το Κόμμα από το 1923 κιόλας, κάθε προσπάθεια διαχωρισμού των δύο, θα ήταν τουλάχιστον άτοπη. Δίχως να υποτιμούνται στο ελάχιστο οι ιδιαίτερες αρετές του, ο Θ. Κλάρας δε θα μπορούσε να γίνει Α. Βελουχιώτης μακριά και έξω από το ΚΚΕ. Ομως, πέρα από τις αρετές, μια συνολική (και αντικειμενική) εκτίμησή του ως ιστορικής προσωπικότητας δε θα ήταν δυνατή δίχως την αποτίμηση αντίστοιχα και των αδυναμιών του, που τον οδήγησαν σε διάσταση με το Κόμμα.

Γιατί λοιπόν διαγράφτηκε; Αν και ο ίδιος δεν είχε διαμορφώσει συμπεράσματα αναφορικά με τα προβλήματα στη στρατηγική του Κόμματος την περίοδο εκείνη, είχε ωστόσο διατυπώσει μια κριτική, ήδη από τα τέλη του 1944, γύρω από το ρόλο των Αγγλων και τη μορφή πάλης που έπρεπε να υιοθετήσει το ΚΚΕ μετά την απελευθέρωση. Στη συνέχεια, ο Α. Βελουχιώτης καταδίκασε τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τάχθηκε σαφώς υπέρ της ένοπλης πάλης. Και ως προς αυτά είχε δίκιο. Το γεγονός όμως αυτό δε δικαιώνει την ατομική στάση έναντι της συλλογικής. Ούτε μπορούσε να υπάρξει νικηφόρα ένοπλη δράση στηριγμένη σε μια ομάδα.

Το Φεβρουάριο – Μάρτιο του 1945 ο Αρης ήρθε σε επαφή με μια σειρά στελέχη του ΚΚΕ, προκειμένου να προωθήσει τις απόψεις του. Σε συνάντηση με αντιπροσωπία του Κόμματος στα Τρίκαλα, του προτάθηκε να γυρίσει στην Αθήνα και να αναλάβει επικεφαλής της υπό ίδρυση «Συνομοσπονδίας Εθνικών Αγωνιστών». Εκείνος αρνήθηκε.

Λίγο αργότερα, καθοδόν προς τη Ρούμελη, «πήρε την απόφαση να παραβιάσει την κομματική πειθαρχία και μαζί με τον Τάκη Φίτσιο παρουσιάστηκε ξαφνικά μέσα σε ένα κομματικό αχτίφ και κατήγγειλε ανοιχτά την πολιτική της ηγεσίας», προτείνοντας τη δημιουργία ενός «Μετώπου Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ), που θα πάλευε για την εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία και για τη Δημοκρατία». Το ΜΕΑ δεν αποτελούσε απλά μια αφηρημένη πρόταση: συνοδευόταν από σχετική Διακήρυξη καθώς και Προγραμματικές Θέσεις, ενώ απευθυνόταν σε ΕΑΜίτες και μέλη του ΚΚΕ (τους οποίους και στρατολογούσε).1

Στις 2 Μαρτίου ο Αρης έγραψε και πάλι στην ηγεσία του ΚΚΕ επαναλαμβάνοντας τις διαφωνίες του και προειδοποιώντας πως «ξαναρχίζει την ένοπλη δράση.» Ο Γ. Σιάντος, αφού του υπογράμμισε την ανάγκη προσανατολισμού του Κόμματος προς τη μαζική πολιτική δράση, του απάντησε ότι με τον ένοπλο αγώνα του τη δεδομένη στιγμή θα έβλαπτε. Του πρότεινε να πάει στην Αθήνα, ενώ στη περίπτωση που δεν συμφωνούσε, του σύστησε να μείνει κρυμμένος.

Η ηγεσία του Κόμματος, επιδιώκοντας την επαναπροσέγγιση με τον Αρη, έστειλε τον Α. Βασιλειάδη να τον συναντήσει με σκοπό να βρεθεί διέξοδος από την παρούσα κατάσταση. Μετά από αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις (στις οποίες πήραν μέρος και άλλα στελέχη της Αντίστασης και του Κόμματος) «ο Αρης δέχτηκε να συγκρατήσει την ανάπτυξη της δράσης του με την προϋπόθεση ότι θα γίνει συνάντηση με αντιπροσωπία της καθοδήγησης». Στη συνάντηση αυτή, που πραγματοποιήθηκε στις 17 και 18 Μαρτίου, επιτεύχθηκε «συμφωνία να αναστείλει ο Αρης κάθε εκδήλωση, ώσπου να αποφασίσει το ΠΓ να δεχτεί την αρχική του πρόταση να φύγει στο εξωτερικό».2

Εντούτοις, μια μόλις βδομάδα μετά (στις 24 Μαρτίου), ο Αρης απηύθυνε επιστολή «προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ» στην οποία επαναλάμβανε για μια ακόμη φορά τις απόψεις και τις διαφωνίες του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του Απρίλη η Περιφερειακή Επιτροπή Κόνιτσας του ΚΚΕ βρισκόταν σε επαφή μαζί του, ζητώντας του, σε απόλυτα συντροφικό πνεύμα, να σταματήσει τις ενέργειες που στρέφονταν ενάντια στο Κόμμα (όπως η υπεξαίρεση οπλισμού από τις αποθήκες πυρομαχικών της οργάνωσης κ.ά.), υποδεικνύοντας τις συνέπειες των πράξεών του για το ηθικό και τη συνοχή των κομμουνιστών και ΕΑΜιτών γενικά.

Ο Αρης όμως δεν πειθάρχησε. Η 11ηΟλομέλεια της ΚΕ (5-10 Απρίλη) καταδίκασε την όλη στάση του και στις 16 Ιουνίου ανακοινώθηκε η διαγραφή του.

Ανεξάρτητα από τις υπερβολές και αδικίες στη διατύπωσή της, η διαγραφή του Αρη στηρίχθηκε στο γεγονός ότι παραβίασε την κομματική πειθαρχία, αξιοποιώντας για το σκοπό της συγκρότησης ενός νέου αντάρτικου τη φήμη και το σεβασμό που είχε κατακτήσει όλη την προηγούμενη περίοδο ως αρχικαπετάνιος και στέλεχος του ΚΚΕ. Ο Αρης λειτούργησε μεμονωμένα, σπασμωδικά και όχι συλλογικά. Δεν ήταν η γνώμη του που καταδικάστηκε από το Κόμμα, αλλά η επίμονη πρακτική εφαρμογή της απειθαρχίας που επέφερε εντάσεις και διάσπαση στο κίνημα.

Για την ιστορία: το ζήτημα του Αρη άνοιξε και πάλι κατά την 7ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1957, η οποία, αναφερόμενη στην αποκατάσταση μιας σειράς στελεχών, τόνισε πως «το Κόμμα πρέπει να εξετάσει και να δώσει συγκεκριμένη απάντηση για τον Αρη…».3Ωστόσο, στη συνέχεια δεν υπήρξε συγκεκριμένη απόφαση επίσημης αποκατάστασής του, όπως συνέβη για άλλα στελέχη του Κόμματος. Τα επόμενα χρόνια, μέσα από πληθώρα δημοσιευμάτων, αφιερωμάτων, εκδηλώσεων κλπ. το Κόμμα ουσιαστικά αποκατέστησε πολιτικά και ηθικά τον Αρη Βελουχιώτη. Απομένει αυτό να εκφραστεί και με επίσημη απόφαση Κομματικού Σώματος.

——————————————

1. «Γράμμα που δόθηκε στα χέρια του Ν. Ζ. την προηγούμενη της αποκηρύξεως του Αρη Βελουχιώτη», σελ. 604, στον Χατζηπαναγιώτου Γ . (1997) «Η Πολιτική Διαθήκη του Αρη Βελουχιώτη» (Αθήνα: «Δωρικός») σελ. 581.

2. Ο.π. σελ. 604.

3. Πρακτικά 7ης Πλατιάς Ολομέλειας 1957, σελ. 390.

Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
* Ο Αναστάσης Γκίκας είναι δρ Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ
Advertisements

Posted in ριζασπάστης, Αρης Βελουχιώτης, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ, κκε | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »