καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός’

1917

Posted by redship στο 8 Νοεμβρίου , 2011

 

Ηταν Τετάρτη 7 Νοέμβρη (25 Οκτώβρη) του 1917.

Χτες, συμπληρώθηκαν 94 χρόνια.

Οι Μπολσεβίκοι, με την Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, δεν περιορίστηκαν να εξασφαλίσουν για το λαό τους φαΐ, στέγη, εργασία, Παιδεία, Υγεία, ελεύθερο χρόνο, αξιοπρεπή γηρατειά κι άλλα πολλά που δεν είναι της ώρας.

Εκαναν και τούτο:

«Ενα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής εξουσίας ήταν η μη αναγνώριση του εξωτερικού δημοσιονομικού χρέους και των υποχρεώσεων που είχαν αναλάβει οι κυβερνήσεις της προεπαναστατικής Ρωσίας (…). Το Γενάρη του 1918, η σοβιετική κυβέρνηση ακύρωσε τα εσωτερικά και εξωτερικά δάνεια που είχε συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή κυβέρνηση».

Ετσι αντιμετώπισαν οι Μπολσεβίκοι τα χρέη, με τα οποία ο τσάρος και οι αστοί είχαν φορτώσει τις πλάτες του ρωσικού λαού.

Ομως, οι Μπολσεβίκοι, επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστές, δηλαδή και πατριώτες και διεθνιστές, την ώρα που οι πολιτικοί προπάτορες του Παπανδρέου, του Σαμαρά, του Καρατζαφέρη και των υπολοίπων, έστελναν στρατό εναντίον τους, εκείνοι, όσον αφορά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, να επίσης τι έκαναν:

«Ενα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής κυβέρνησης στον εξωτερικό τομέα ήταν η παραίτησή της από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ), που επέβαλαν το 1897, μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα (…) από την Οκτωβριανή Επανάσταση η Ελλάδα απεκόμισε οικονομικά οφέλη. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία, με απόφαση του Δεύτερου Συνεδρίου των Σοβιέτ, απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Ακόμα, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Αγιο Ορος, καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρώσικο νοσοκομείο στον Πειραιά, το σημερινό Τζάνειο) κ.λπ.».

(Κώστας Αυγητίδης, «Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920)», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

Ετσι αντιμετωπίζουν οι Μπολσεβίκοι τα θέματα του χρέους, των ΔΝΤ και των ΔΟΕ.

Μέσα κι έξω από τη χώρα τους.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η λύση!

Posted by redship στο 14 Οκτωβρίου , 2011

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Ολα όσα παρουσίαζαν ως δήθεν «λύσεις» του προβλήματος αποδείχτηκαν φούμαρα.

Στην αρχή μιλούσαν για «επιμήκυνση» του χρέους την οποία ανέμεναν «πώς και πώς». Ε, λοιπόν, τον περασμένο Μάρτη έγινε η «επιμήκυνσή τους». Την πανηγύρισαν δεόντως. Μόλις τέλειωσαν τα πανηγύρια, εκείνο που έφερε για το λαό η «επιμήκυνση» ήταν νέα λιτότητα. Νέα μέτρα. Νέοι φόροι.

Μετά μιλούσαν για «αναδιάρθρωση» του χρέους. Που, όπως έλεγαν, θα έδινε «ανάσα» και θα έφερνε την «ανακούφιση». Ε, λοιπόν, η «αναδιάρθρωση» έγινε τον περασμένο Μάη. Πάλι πανηγύρισαν δεόντως. Πάλι στήθηκαν τα προπαγανδιστικά και επικοινωνιακά «ταρατατζούμ». Τελικά εκείνο που έφερε η «αναδιάρθρωση» για τους εργαζόμενους ήταν το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της λεηλασίας. Και τον εφαρμοστικό νόμο εξανδραποδισμού.

Επειτα μίλησαν για «κούρεμα» του χρέους. Το πολύφερνο εκείνο «κούρεμα» που εδώ και δυο χρόνια οι υμνητές των μνημονίων το περίμεναν πώς και πώς! Που το περιέγραφαν σαν «τελική λύση» των προβλημάτων του λαού. Που το διαφήμιζαν περίπου ως «μάννα εκ… Βρυξελλών». Ε, λοιπόν, με τις περίφημες αποφάσεις της «ιστορικής» 21ης Ιούλη ήρθε και το πρώτο «κούρεμα». Και τι έγινε; Αυτό που έγινε είναι νέα χαράτσια… Νέοι φόροι… Νέες «έκτακτες» εισφορές… Νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις και μέτρα αφανισμού..!

Τα συμπεράσματα είναι προφανή και οφθαλμοφανή, αρκεί να θέλει κανείς να τα δει.

Πρώτον: Αυτό που οι αστοί, οι οικονομολόγοι, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι και δημοσιολόγοι θέλουν να βαφτίζουν σαν «κρίση χρέους», δεν είναι παρά μια βαθιά καπιταλιστική κρίση.

Είναι κρίση υπερσυσσώρευσης και υπερπαραγωγής κεφαλαίου, η οποία αφορά στις ίδιες τις δομές του καπιταλιστικού συστήματος και η οποία δεν αντιμετωπίζεται ούτε με «κουρέματα», ούτε με «αναδιαρθρώσεις», ούτε με «επιμηκύνσεις» που αφορούν στο επιφαινόμενο, δηλαδή στο χρέος.

Δεύτερον: Ούτε η «διαπραγμάτευση», ούτε η «αναδιαπραγμάτευση», ούτε η «διάρθρωση», ούτε η «αναδιάρθρωση» του χρέους, ούτε η «ελεγχόμενη», ούτε η… ανεξέλεγκτη «πτώχευση», ούτε η «στάση», ούτε η «παράταση» πληρωμών, ούτε τα «ευρωομόλογα», ούτε η «επιμήκυνση», ούτε το «κούρεμα»,

καμία απ’ όλες αυτές τις διαχειριστικές στην ουσία τους προτάσεις δεν αποτελεί «λύση» για το λαό.

Στο πλαίσιο της κρίσης, η οποία αναπόφευκτα επιφέρει καταστροφή τμήματος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, τα παραπάνω αντανακλούν θέσεις,

αντιθέσεις και αδυσώπητους ανταγωνισμούς μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων (όπως για παράδειγμα της Γερμανίας με τους «εταίρους» της στην ΕΕ) με ένα «διακύβευμα»:

Το πόσο λιγότερο το καθένα από αυτά τα ιμπεριαλιστικά κέντρα θα επιβαρυνθεί από την καταστροφή του κεφαλαίου και πόσο μεγαλύτερο κομμάτι του κατεστραμμένου κεφαλαίου θα καταφέρουν οι αντιμαχόμενοι να επιβαρύνει τους ανταγωνιστές τους.

Πρόκειται, τελικά, για προτάσεις και ενδοαστικές – ενδοϊμπεριαλιστικές διευθετήσεις μεταξύ κεφαλαιοκρατών, που έχοντας τη βοήθεια των οπορτουνιστικών ουρών τους,

εισηγούνται στον καπιταλισμό διάφορες εναλλακτικές μανούβρες, για να ξεπεράσει την κρίση του φορτώνοντάς την, πάντα, στο λαό.

Αντίθετα, ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα,

που ο λαός μόνο την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έχει πληρώσει μισό τρισ. ευρώ (!) για τοκοχρεολύσια, αλλά τώρα του λένε ότι «χρωστάει» τα διπλά (!!),

σε μια χώρα που κυβέρνηση, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., αστικό πολιτικό κατεστημένο, ΔΝΤ και ΕΕ λειτουργούν σαν «χωροφύλακες», σαν «φουσκωτοί» και σαν «εισπράκτορες» των τοκογλύφων για λογαριασμό των ντόπιων «πατριωτών» και των «φιλελλήνων» καπιταλιστών, τραπεζιτών και δανειστών «μας»,

η λύση για το λαό δεν μπορεί να προέλθει μέσα στον καπιταλισμό.

Η καπιταλιστική κρίση γεννιέται πάνω στο έδαφος της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και μόνο η εξάλειψη της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας μπορεί να επιφέρει την εξάλειψη των κρίσεων.

Επομένως η λύση – η μόνη λύση που υπάρχει – ισοδυναμεί με το… «κούρεμα» και με το πέταμα στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας όλων αυτών που προκάλεσαν το πρόβλημα.

Η λύση, η μόνη δυνατή, η μόνη ρεαλιστική, περνάει μέσα από εκείνο

που το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή της «τρομοκρατίας» του χρέους και των ελλειμμάτων, τονίζει, καθαρά και ξάστερα:

Συμμαχία της εργατικής τάξης και των καταπιεζόμενων στρωμάτων για την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών.

Κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, που ως λαϊκή περιουσία θα τεθούν στην υπηρεσία της κάλυψης των κοινωνικών αναγκών, θα λειτουργούν σχεδιασμένα για τη μετατροπή του παραγόμενου πλούτου σε κοινωνικό όφελος και όχι σε ατομικό κέρδος του καπιταλιστή.

Αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ.

Οργανωμένη άρνηση του λαού να πληρώσει την κρίση της πλουτοκρατίας.

Διαγραφή του χρέους, με λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Νίκος Μπογιόπουλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και οι τράπεζες

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

Η τροπή που πήρε η υπόθεση της γαλλοβελγικής τράπεζας Dexia, αλλά και της ελληνικής Proton, δίνει αποστομωτική απάντηση σε όσους ισχυρίζονται ότι η διέξοδος υπέρ του λαού, απ’ τη σημερινή δυσβάστακτη πραγματικότητα που διαμορφώνει σε βάρος του η καπιταλιστική κρίση, περνάει μέσα και από την κρατικοποίηση των τραπεζών, ιδιαίτερα εκείνων που αδυνατούν να ανακεφαλαιοποιηθούν. Πρώτοι και καλύτεροι ανάμεσά τους οι οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Σε ό,τι αφορά στη γαλλοβελγική Dexia, οι κυβερνήσεις Βελγίου, Γαλλίας και Λουξεμβούργου συμφώνησαν στη διάσωσή της με ένα σχέδιο που αφορά σε διάσπαση και κρατικοποίηση μονάδων και εγγυήσεις ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ! Σε συνάντηση των αρμόδιων κυβερνητικών αξιωματούχων των τριών χωρών την Κυριακή συμφωνήθηκε ότι υπό τον έλεγχο της βελγικής κυβέρνησης, έναντι 4 δισ. ευρώ, θα περάσουν οι τραπεζικές δραστηριότητες της Dexia στο Βέλγιο. Παράλληλα, οι κυβερνήσεις των τριών χωρών θα παράσχουν στην τράπεζα εγγυήσεις ύψους 90 δισ. ευρώ για την επόμενη δεκαετία. Βέλγιο και Γαλλία θα εγγυηθούν σε ποσοστό 60,5% και 36,5%, αντίστοιχα, ενώ για το Λουξεμβούργο το ποσοστό ανέρχεται σε 3%. Πρόκειται για τη δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια που η γαλλοβελγική τράπεζα οδηγείται σε διάσωση.
Στην Ελλάδα, σε καθεστώς «εξυγίανσης» τέθηκε η τράπεζα Proton Bank, με την ίδρυση «καλής τράπεζας», με την επωνυμία «Νέα Proton Bank», στην οποία μεταφέρεται το σύνολο των καταθέσεων (ιδιωτών, τραπεζών και δημοσίου) και το υγιές ενεργητικό (χαρτοφυλάκιο δανείων και τίτλων) της παλιάς τράπεζας. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών «η νέα «καλή τράπεζα» έλαβε άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος και ενισχύθηκε από το σκέλος εξυγίανσης του Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων, ενώ το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στήριξης παρέσχε τα αναγκαία κεφάλαια και είναι ο μοναδικός μέτοχος της νέας τράπεζας». Η νέα τράπεζα είναι πλήρως κεφαλαιοποιημένη και έχει πρόσβαση σε ρευστότητα από το ευρωσύστημα, μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος. Τι επιβεβαιώνουν τα παραπάνω; Οτι για τις τράπεζες, συνολικά το κεφάλαιο, λεφτά υπάρχουν και μάλιστα με το παραπάνω. Την ίδια ώρα που ο λαός αφαιμάσσεται, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις διαθέτουν δισ. ευρώ για να διασώσουν τις τράπεζες, δηλαδή το κεφάλαιο. Δε διστάζουν μάλιστα να «κρατικοποιήσουν» ορισμένες από αυτές, προκειμένου να απορροφήσουν τις ζημιές τους και να τις παραδώσουν «καθαρές» από βαρίδια στον ανταγωνισμό. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί από τις αστικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα με την κρατικοποίηση των «προβληματικών» και την επαν-ιδιωτικοποίησή τους όταν αυτές «εξυγιάνθηκαν» από τα χρέη. Το ίδιο έκαναν και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Ιρλανδίας και άλλων χωρών με τις τράπεζες που φυλλορροούσαν εξαιτίας της κρίσης.
Οι εξελίξεις αποκαλύπτουν ότι οι κρατικοποιήσεις στον καπιταλισμό είναι η άλλη όψη των ιδιωτικοποιήσεων, αφού και οι δύο δουλεύουν για λογαριασμό του κεφαλαίου. Ξεμπροστιάζεται και μ’ αυτόν τον τρόπο ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει συμμαχία για «προοδευτική κυβέρνηση», η οποία, με αστική εξουσία θα κρατικοποιήσει τις τράπεζες. Θα κάνει δηλαδή ό,τι και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με το μπουγιουρντί να καταλήγει στο λαό, αφού ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόταση κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και εξόδου από την καπιταλιστική ΕΕ. Μετά απ’ όλα τα παραπάνω, μόνο σαν κοροϊδία μπορεί να ακουστεί η ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης προς τον Β. Βενιζέλο, ζητώντας να μάθει αν «αληθεύει ότι η «εξυγίανση» της Proton Bank θα κοστίσει στους φορολογούμενους 863 εκατομμύρια ευρώ (…) σε καιρό δημοσιονομικού εκτροχιασμού και άγριας μονόπλευρης λιτότητας, σε βάρος των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων (…)». Επίσης, «ποιοι λόγοι επιβάλλουν την κοινωνικοποίηση των ζημιών μιας τράπεζας, σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία βάλλεται παρατεταμένα από νέα φορολογικά μέτρα, ανεργία και μειώσεις μισθών;»! Εγκλωβισμένοι στις αυταπάτες και τα αδιέξοδα της στρατηγικής τους, όταν πιάνονται στα πράσα, προσπαθούν με ελιγμούς και σκουξίματα να κρύψουν την πολιτική τους γύμνια. Οι προτάσεις τους είναι προτάσεις διαχείρισης υπέρ του κεφαλαίου και ενάντια στο λαό και σαν τέτοιες πρέπει να πολεμηθούν από το κίνημα.

 

Posted in ριζασπάστης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Γιατί σοσιαλισμός»

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

Υπάρχει διέξοδος;

Είναι εύκολο να θέτεις τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να τα απαντήσεις με κάποιο βαθμό βεβαιότητας.

Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, αν και είναι εν γνώσει μου το γεγονός ότι

τα συναισθήματα και οι επιδιώξεις μας βρίσκονται πολύ συχνά σε αντίθεση και δεν μπορούν να εκφραστούν με εύκολες και απλές φόρμουλες.

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μοναχικό και κοινωνικό ον.

Σαν μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξή του καθώς και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.

Σαν κοινωνικό ον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη θλίψη τους και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.

(…) Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» για ένα άτομο σημαίνει το σύνολο των άμεσων και των έμμεσων σχέσεών του με τους συγχρόνους του, αλλά και με όλους τους ανθρώπους προηγούμενων γενεών.

Το άτομο είναι σε θέση να σκεφτεί, να αισθανθεί, να παλέψει και να εργαστεί για τον εαυτό του. Εξαρτάται τόσο πολύ όμως από την κοινωνία – στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη – που είναι

αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.

Είναι η «κοινωνία» που προμηθεύει στον άνθρωπο το φαγητό, την ένδυση, το σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς, τη γλώσσα, τους τύπους σκέψεως και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. Η ζωή του επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων και του παρελθόντος και του παρόντος, τα οποία είναι κρυμμένα πίσω από τη λέξη «κοινωνία» (…)

η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.

Εχω τώρα φτάσει σε εκείνο το σημείο, που μπορώ να υποδείξω σύντομα τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί την ουσία της κρίσης που αντιμετωπίζει η εποχή μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία(…).

Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι σύντομη και επικίνδυνη – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

Η κύρια πηγή του κακού, κατά τη γνώμη μου, είναι

η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας (…).

Εχουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας ακατάπαυστα προσπαθούν να στερήσουν ο ένας από τον άλλο τα φρούτα της ομαδικής εργασίας – όχι διά της βίας, αλλά μέσω μιας πιστής συμμόρφωσης σε ένα σύστημα νομικών κανόνων.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής – δηλαδή ολόκληρη η παραγωγική ικανότητα, η οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αλλά και επιπρόσθετα απαραίτητα αγαθά – μπορεί νομικώς, και κατά μεγάλο μέρος έτσι είναι, να είναι η ατομική ιδιωτική περιουσία.

(…) Ο κάτοχος των μέσων παραγωγής είναι σε θέση να κυνηγήσει την ικανότητα για εργασία που κατέχει ο εργάτης. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης δημιουργεί νέα προϊόντα, τα οποία και θα αποτελέσουν περιουσία του κεφαλαιούχου.

Το ουσιαστικό σημείο της διαδικασίας αυτής είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που παράγει ο εργάτης και της αμοιβής του, που και τα δύο μετρούνται σε πραγματική αξία (…).

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμα και θεωρητικά

η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία των προϊόντων που έχει παραγάγει.

Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια (…).

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου με τεράστια δύναμη, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αποδοτικά, ακόμα και από μια δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.

Αυτό είναι αλήθεια, αφού τα μέλη των νομοθετικών Σωμάτων εκλέγονται μέσω πολιτικών κομμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο για πολύ πρακτικούς λόγους διαχωρίζει τους ψηφοφόρους από τους νομοθέτες.

Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων του λαού. Επιπρόσθετα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες

το ιδιωτικό κεφάλαιο ελέγχει – άμεσα ή έμμεσα – τις κύριες πηγές πληροφόρησης (Τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).

Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τις περισσότερες φορές τελείως αδύνατο για έναν πολίτη να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

»(…) σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου (…) τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) είναι προσωπική ιδιοκτησία και οι κάτοχοί τους τα διαθέτουν όπως οι ίδιοι θέλουν (…).

Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για το όφελος.

Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι όλοι όσοι είναι σε θέση και έχουν τη θέληση να δουλέψουν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά.

Ενας «στρατός» από ανέργους υπάρχει σχεδόν πάντοτε. Ο εργάτης διακατέχεται από το συνεχή φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται και η συνέπεια είναι οι μεγάλες δυσκολίες.

Η τεχνολογική ανάπτυξη πολύ συχνά έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων, παρά τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους.

Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, είναι υπεύθυνο για μια αποσταθεροποίηση στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες και σοβαρές υφέσεις.

Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια απώλεια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ένας ακρωτηριασμός της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων.

Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού (…). Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μονάχα ένας δρόμος για την εξάλειψη αυτών των θανατηφόρων κακών.

Είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.

Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται σε μια σχεδιασμένη φόρμα.

Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διένειμε τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε όλους όσοι έχουν την ικανότητα για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε όλους τους ανθρώπους στις γυναίκες και στα παιδιά.

Η εκπαίδευση του ατόμου, σε συνδυασμό με την προώθηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα προσπαθήσει να αναπτύξει στο άτομο αυτό ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του, αντί του αισθήματος εξύμνησης της δύναμης (…).

Ο σοσιαλισμός κατευθύνεται σ’ ένα κοινωνικό ηθικό άκρο.

Η επιστήμη όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άκρα και ακόμα λιγότερο, να τα ενσταλάξει στα ανθρώπινα όντα. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει η επιστήμη, είναι να παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορούν να επιτευχθούν τα άκρα αυτά.

Πρέπει να προσέξουμε, ώστε να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ζήτημα αφορά ανθρώπινα προβλήματα.

Και δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη σε ζητήματα που επηρεάζουν την οργάνωση της κοινωνίας».

(Τα αποσπάσματα είναι από το άρθρο του Αλμπερτ Αϊνστάιν

με τίτλο «ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ»

που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1o τεύχος του αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949).

 

Posted in ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τι είναι αυτό που στοιχειώνει τις μέρες τους.

Posted by redship στο 25 Αυγούστου , 2011

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Να «γιατί»

Posted by redship στο 23 Αυγούστου , 2011

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η τοποθέτηση στη «New York Times» του πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχου κ. Μπάφετ μάς είχε ξεφύγει. Αντιγράφουμε (από τη στήλη του Γιάννη Τριάντη στο «Παρόν):

«Οι ηγέτες μας ζήτησαν κοινές θυσίες. Οταν όμως το έκαναν, εμένα με παρέκαμψαν. Ρώτησα τους πάμπλουτους φίλους μου τι επιβάρυνση περίμεναν. Ανέγγιχτοι κι εκείνοι. Την ώρα που οι φτωχοί και η μεσαία τάξη πολεμούν για μας στο Αφγανιστάν και οι περισσότεροι Αμερικανοί παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, εμείς οι μεγα-πλούσιοι διατηρούμε τις εξαιρετικές φοροαπαλλαγές μας (…) Οι φίλοι μου και εγώ κανακευτήκαμε αρκετά από ένα Κογκρέσο φιλικό προς τους δισεκατομμυριούχους (…)».


Μερικά χρόνια νωρίτερα, ένας συνάδελφος του Μπάφετ, ο επίσης πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχος κ. Σόρος, με αφορμή ότι παίζοντας με την αγγλική λίρα στο χρηματιστήριο είχε κερδίσει σε μια νύχτα 1,6 δισ. δολάρια, είχε καταθέσει σε άρθρο του («Atlantic Review») τη δική του… εξομολόγηση:

«(…) με τον τρόπο με τον οποίο κερδίζουμε εμείς τα χρήματά μας κινδυνεύει πλέον η δημοκρατία και ο κόσμος. Αισθάνομαι άσεμνος που μπορώ και κερδίζω τόσα δισεκατομμύρια εύκολα, μόνο σε μια βραδιά».


Ας παρακάμψουμε τον «πόνο» που (ένεκα της εγνωσμένης… σεμνότητάς τους) κατακλύζει τους Μπάφετ και Σόρος. «Πόνος» που μοιάζει… αβάσταχτος και μεγαλώνει ευθέως ανάλογα όσο μεγαλώνει η ευκολία με την οποία αποσπούν τα αστρονομικά κέρδη τους.

Ας παρακάμψουμε επίσης τη «μελαγχολία» που τους προκαλεί η ασυλία που απολαμβάνουν από τα… Κογκρέσα των ΗΠΑ και της υφηλίου. Και ας κρατήσουμε τούτο:

Οτι τόσο τα υπερκέρδη, όσο και η ασυλία τους παραμένουν ανέγγιχτα, είτε στο τιμόνι της χώρας – ορμητήριό τους, τις ΗΠΑ, βρίσκεται ο Μπους, είτε βρίσκεται ο Ομπάμα.

Επομένως, η αιτία που επιτρέπει στους άρπαγες να κάνουν τις «δουλειές» τους, να διευρύνουν τα «μεγα-κέρδη» τους πάνω στην έρημο της φτώχειας των λαϊκών μαζών, δεν είναι ούτε ο τάδε ούτε ο δείνα πολιτικός διαχειριστής του συστήματος. Δεν είναι ο «κακός» Μπους ή ο «καλός» Ομπάμα. Είναι το ίδιο το σύστημα (το όνομά του: «καπιταλισμός») που κατασκευάστηκε από και για τους «Μπάφετ» και το υπηρετούν εξίσου οι Μπους και Ομπάμα, οι Μέρκελ και Σρέντερ, οι Σαρκοζί και Ζοσπέν, οι Παπανδρέου και Καραμανλής.

Αυτό το σύστημα είναι που επιτρέπει στους Μπάφετ και Σόρος να πατούν επί πτωμάτων και μετά να παραδίδουν και μαθήματα «σεμνότητας» (άμα τε και «πατριωτισμού» – για να μην ξεχνάμε και τα δικά μας).

Να «γιατί», τελικά, αυτός είναι, ο καπιταλισμός είναι, που πρέπει να ανατραπεί. Μαζί με όλους τους διαχειριστές του.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Μόνο η εργατική – λαϊκή εξουσία μπορεί να διαφυλάξει την υπόθεση του σοσιαλισμού

Posted by redship στο 21 Αυγούστου , 2011

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ
 
Στις 19 Αυγούστου συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την επίσημη «αρχή του τέλους» της ΕΣΣΔ. Ηταν η τελευταία πράξη της διαδικασίας, που είχε ξεκινήσει δεκαετίες πριν και οδήγησε στην πλήρη επικράτηση των δυνάμεων της αντεπανάστασης και στην κοινωνική οπισθοδρόμηση. Οι συνεπείς κομμουνιστικές δυνάμεις, που είχαν συγκροτήσει διάφορες πολιτικές κινήσεις εντός κι εκτός του Κομμουνιστικού Κόμματος, αν κι αντέδρασαν στην τελευταία φάση της προδοσίας, ενάντια στην «περεστρόικα», δεν κατόρθωσαν έγκαιρα να την αποκαλύψουν και να οργανώσουν με επιτυχία την επαναστατική αντίδραση της εργατικής τάξης.
Τα γεγονότα του Αυγούστου του 1991

Στις 19 Αυγούστου 1991 μια ομάδα ανώτατων στελεχών του σοβιετικού κράτους ανακοίνωσε τη δημιουργία της Κρατικής Επιτροπής Εκτακτης Ανάγκης (ΚΕΕΑ), δηλώνοντας πως για «λόγους υγείας» ο Μ. Γκορμπατσόφ δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του. Ετσι επί της ουσίας η ΚΕΕΑ δεν άνοιξε την ιδεολογικο-πολιτική αντιπαράθεση με την οπορτουνιστική – αντεπαναστατική γραμμή της περεστρόικα, ούτε επεδίωξε ν’ αποκαλύψει στους εργαζόμενους τις στοχεύσεις της. Επιπλέον, δεν απευθύνθηκε στις υγιείς κομμουνιστικές δυνάμεις μέσα στο ΚΚΣΕ, ούτε στις πλατιές μάζες των εργαζομένων που επιθυμούσαν τη διαφύλαξη της ΕΣΣΔ και του σοσιαλισμού, όπως είχαν εκφραστεί πριν λίγους μήνες στο πανενωσιακό δημοψήφισμα.

 

Στην ΚΕΕΑ συμμετείχαν ο Γκενάντι Γιανάεφ αντιπρόεδρος της ΕΣΣΔ, ο Βαλεντίν Παβλόφ πρωθυπουργός της ΕΣΣΔ, ο Βλαντιμίρ Κριουτσκόφ πρόεδρος της ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ, ο Ντιμίτρι Γιαζόφ, υπουργός Αμυνας, ο Ολεγκ Μπακλάνοφ πρώτος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Αμυνας, ο Αλεξάντρ Τιζιακόφ πρόεδρος της Ενωσης των κρατικών βιομηχανικών επιχειρήσεων, ο Βασίλι Σταροντούμπτσεφπρόεδρος της Αγροτικής Ενωσης.

Κατά της ΚΕΕΑ τάχτηκε ο Μπορίς Γιέλτσιν, πρόεδρος τότε της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, που κάλεσε σε κινητοποιήσεις κατά της «χούντας», όπως τη χαρακτήρισε. Στο πλευρό του βρέθηκαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ, που παρουσίασαν τα γεγονότα ως στρατιωτικό πραξικόπημα.

Η ΚΕΕΑ, πέρα από τη διακήρυξη ότι εργάζεται για τη σωτηρία της ΕΣΣΔ και την είσοδο στη Μόσχα ορισμένων στρατιωτικών μονάδων (που εκ των υστέρων αποδείχτηκε πως ήταν άοπλες), δεν προχώρησε σε κάποιες σαφείς πολιτικές ή άλλες ενέργειες και μετά από λίγα εικοσιτετράωρα οδηγήθηκε σε παραίτηση. Τα μέλη της και άλλα στελέχη του σοβιετικού κράτους και του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ), όπως ο πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, Ανατόλι Λουκιάνοφ και το μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ Ολεγκ Σένιν, συνελήφθησαν. Ενώ ορισμένα άλλα στελέχη του σοβιετικού κράτους και του ΚΚΣΕ «αυτοκτόνησαν» με περίεργους τρόπους εκείνες τις μέρες.

 

Ο Γιέλτσιν, που ηγούνταν των κοινωνικο-πολιτικών δυνάμεων της αντεπανάστασης, μετά την ανατροπή της ΚΕΕΑ, προχώρησε στην απαγόρευση της δράσης του ΚΚΣΕ και λίγο αργότερα στην υπογραφή της συμφωνίας διάλυσης της ΕΣΣΔ, με τους τότε προέδρους της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, Κραφτσούκ και Σουσκέβιτς, αντίστοιχα.

Να σημειωθεί ότι η δίκη του μελών της ΚΕΕΑ ξεκίνησε το Γενάρη του 1993 και ολοκληρώθηκε το Φλεβάρη του 1994, με την αμνηστία που δόθηκε σε αυτούς, και σε όσους είχαν συλληφθεί για τα αιματηρά γεγονότα του Οκτώβρη του 1993, που ολοκληρώθηκαν με το βομβαρδισμό του Κοινοβουλίου από τα τανκς του Γιέλτσιν.

Τι ήταν η ΚΕΕΑ;

Η αστική δημοσιογραφία ισχυρίζεται πως η ΚΕΕΑ ήταν μια προσπάθεια να «σταματήσει η Ιστορία», θέλοντας να μας πείσει πως ο καπιταλισμός και η παλινόρθωσή του ήταν αναπόφευκτη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ριζασπάστης, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Κανένα τάμα, μόνο ανειρήνευτη πάλη

Posted by redship στο 13 Αυγούστου , 2011

Πάνω που πήγαμε να πιστέψουμε πως ο τουρισμός είναι η σωτηρία της πατρίδας άρχισαν τα παράπονα:

«Ντιπ χούλιγκαν αυτοί οι Αγγλοι. Δε φτάνει που ρήμαξαν το Λονδίνο, κυκλοφορούνε και γυμνοί στα Μάλια της Κρήτης», έλεγε μέσες – άκρες ένα από τα σχετικά ρεπορτάζ.

Σ’ ένα άλλο ρεπορτάζ, σουβλατζής στο Μοναστηράκι περιέγραφε με απέχθεια στην κάμερα τη σκηνή: Αμερικανοί τουρίστες παίρνουν ένα σουβλάκι και μια κόκα κόλα στα τέσσερα!

Πάει χάλασε ο κόσμος.

Πού είναι εκείνα τα ρεπορτάζ που μαγαζάτορες κυνηγούσαν απεργούς ναυτεργάτες στο λιμάνι του Ηρακλείου «για να κατέβουν οι τουρίστες απ’ τα καράβια»; Πού είναι όλοι εκείνοι που περίμεναν στο Μοναστηράκι τους Αμερικανούς τουρίστες να ψωνίσουν τσολιαδάκια; Θυμάται, άραγε, κανείς τις μάχες που έχουν δοθεί για να εξασφαλιστεί το δικαίωμα όλων των εργαζομένων στις διακοπές;

Τώρα, όχι ξένος, ούτε Ελληνας δεν πατάει στα μαγαζιά που, παρά τις εκπτώσεις, καταγράφουν μείωση τζίρου. Ποιος θυμάται το σύνθημα «εργατιά χωρίς λεφτά, μαγαζιά χωρίς δουλειά;»

Το θέμα δεν είναι που δεν πούλησαν ούτε στις εκπτώσεις οι έμποροι. Το θέμα είναι ότι οι εργαζόμενοι κόβουν και απ’ το φαγητό.

Το θέμα δεν είναι οι κακής ποιότητας τουρίστες. Το θέμα είναι ότι οι εργαζόμενοι όλο και λιγότερο αναπληρώνουν την εργατική τους δύναμη (οι διακοπές είναι μέρος αυτής της διαδικασίας).

Τα ποσοστά που αναφέρονται στην έρευνα για το πόσες μέρες θα κάνουν διακοπές, αφορούν μόνο σε όσους θα κάνουν έστω και ολιγοήμερες διακοπές, δηλαδή μόνο το 38%. Κι απ’ αυτούς, λοιπόν, μόνο ένας στους τέσσερις έχει την οικονομική δυνατότητα να ξεκουραστεί πάνω από δύο βδομάδες.

Δεν περιμένει κανείς από τους καπιταλιστές να κατανοήσουν την κατάσταση της εργατικής τάξης. Δεν μπορεί όμως και να μην εντοπίζει τον «φαταούλα» που τους χαρακτηρίζει. Με αφορμή τα στοιχεία για την ανεργία έπεσε στις εφημερίδες των καπιταλιστών και πάλι κλάμα. Γιατί; Για να βρουν δουλειά οι εργάτες; Οχι. Για να δοθούν κι άλλα προνόμια στους καπιταλιστές (φοροαπαλλαγές, εισφοροαπαλλαγές και κρατικό χρήμα για να κάνουν επενδύσεις). Μονά – ζυγά δικά τους.

Επιπλέον, περιορίζουν το πρόβλημα στην κυβερνητική πολιτική (για να ‘ναι ανοιχτή η πόρτα για αλλαγή …Μανωλιού) ενώ η κρίση είναι βαθιά καπιταλιστική και η λύση στο πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στην ανατροπή αυτών των σχέσεων παραγωγής που τρέφουν τους καπιταλιστές, γεννάνε δυστυχία για την εργατική τάξη.

Ο δημοσιολόγος που βγάζει μπιμπίκια στο άκουσμα «σοσιαλισμός», νοστάλγησε, γράφει, τις μέρες που η «αριστερά» πάλευε για το σοσιαλισμό. Τον ενοχλεί το ταξικό μίσος και η αναφορά στον καπιταλισμό ως σύστημα.

Αν αυτό συμβαίνει και για να το λέει κάτι θα ξέρει, τα πράγματα πάνε καλά. Αν, πράγματι, η εργατική τάξη κοιτά με μίσος τον καπιταλισμό είναι στοιχείο προόδου. Σημαίνει πως αρχίζει να καταλαβαίνει πως δε φταίει το κακό το ριζικό της, αλλά ένα συγκεκριμένο σύστημα και παλεύει για να φύγουν απ’ τη μέση αυτοί που ευθύνονται για την κατάστασή της.

Η αντικαπιταλιστική πάλη δεν είναι τυφλή. Βασίζεται σε γνώση των νομοτελειών που οδηγούν στο στρατηγικό στόχο, το σοσιαλισμό, που για να υπάρξει πρέπει να φύγουν από τη μέση οι καπιταλιστές. Αυτό είναι που δεν αντέχουν διάφοροι καθηγητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου ήδη διδάσκει και ο Μανδραβέλης.

Νοσταλγούν την εποχή που η σοσιαλδημοκρατία διακήρυσσε σοσιαλισμό για να εφαρμόσει καπιταλισμό. Και ενοχλούνται που το ΚΚΕ απευθύνεται ανοιχτά – καθαρά στην εργατική τάξη και διακηρύσσει πως η ταξική πάλη όχι μόνο είναι ανειρήνευτη, αλλά και ότι η λύση βρίσκεται μόνο στην ανατροπή, μόνο στο δρόμο για τη λαϊκή εξουσία – οικονομία, τον σοσιαλισμό στην πράξη.

Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, οι Ελληνες καπιταλιστές είχαν κάνει σημαία τους τους μισθούς Βουλγαρίας και αρκετοί μετέφεραν εκεί τις επιχειρήσεις τους. Οταν μπήκαν στο παιχνίδι οι μισθοί Κίνας ορισμένοι μπόρεσαν να μεταφέρουν εκεί τις επιχειρήσεις τους καθώς εξασφάλιζαν ακόμα πιο φτηνούς εργάτες.

Τώρα, όλοι μαζί ζητάνε να εφαρμοστούν εδώ οι μισθοί Κίνας.

Επί της ουσίας, αυτό ζητάνε οι καπιταλιστές όπου Γης. Αν και γνωρίζουν πως ούτε έτσι θα βρούνε λύση. Γιατί είναι άλλο πράγμα να έχεις ένα δισεκατομμύριο εργάτες να λιμοκτονούν για το καπιταλιστικό κέρδος (όπως συμβαίνει στην Κίνα) κι άλλο 300 εκατομμύρια. Και ακόμα χειρότερα, όταν η ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη είναι συστατικό του συστήματος.

Είναι ένα όνειρο η Κίνα για όλους τους καπιταλιστές. Είναι ένα όνειρο η απόλυτα εξαθλιωμένη εργατική τάξη.

Το κακό γι’ αυτούς είναι πως αργά αλλά σταθερά αρχίζουν και πάλι σημαντικά τμήματα της εργατικής τάξης να αναγνωρίζουν σε επίπεδο αξιών πως ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε ήταν το μόνο σύστημα που δικαίωσε τον εργάτη ως Ανθρωπο.

Ποιος είπε ότι θα ‘χει ξηρασία το μέλλον;

Μόνο όποιος κουβαλούσε την ήττα μέσα του…

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ενα σύστημα μάστιγα

Posted by redship στο 12 Αυγούστου , 2011

Η ανεργία δεν είναι μάστιγα. Είναι παράγωγο του καπιταλισμού, αναγκαία για να συμπιέζεται προς τα κάτω η τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης.

Ο «κοινωνικός αποκλεισμός» δεν είναι μάστιγα. Είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που μετράει τον άνθρωπο σα μηχανή που παράγει κέρδος και τον πετάει στον Καιάδα όταν δεν μπορεί να εκπληρώσει αυτήν την αποστολή.

Τα ναρκωτικά δεν είναι μάστιγα. Είναι εργαλείο του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, είναι μέσο για τον αφοπλισμό μεγάλου μέρους της κοινωνίας, είναι καταστολή που ενισχύει την κρατική καταστολή.

Ολα αυτά είναι νύχι-κρέας με το καπιταλιστικό σύστημα.

Το κλάμα των αστών για τις «πληγές» που χαλάνε τη μόστρα του συστήματος, ξεπερνά κι αυτό του κροκόδειλου. Μόλις χτες ο αρμόδιος υπουργός Υγείας ανακοίνωσε ότι επισήμως πια θα μοιράζεται κρατική πρέζα από τα κρατικά νοσοκομεία. Και οι ανακοινώσεις για την εκτίναξη της ανεργίας συνοδεύτηκαν από διαβεβαιώσεις ότι θα αυξηθούν τα προγράμματα παροχής τζάμπα εργατών στους καπιταλιστές. Το δήθεν κυνήγι της σπατάλης στα ασφαλιστικά ταμεία κρύβει τον Καιάδα στον οποίο έχουν ριχτεί οι συνταξιούχοι με συντάξεις πολύ κάτω κι απ’ αυτά τα όρια της πείνας.

Ο αστικός κόσμος στο σύνολό του εξαρχής γνώριζε πως οι πολιτικές του οδηγούν τεράστιες μάζες του πληθυσμού στο περιθώριο. Εξαρχής γνώριζε ότι αυτό θα είχε αντίδραση. Και εξαρχής έπαιρνε τα μέτρα του. Ετσι που τη στιγμή της βύθισης μεγάλων μαζών στην εξαθλίωση, να είναι παράλληλα ήδη καλλιεργημένη και μια συνείδηση σε μέρος του πληθυσμού που να ζητά στρατό στο δρόμο για να αντιμετωπιστούν οι «ταραξίες».

Η αστική τάξη επιχειρεί να επαναστρατολογήσει στο πλάι της τους μικρομεσαίους. Που ενώ χάνουν από μια πολιτική που ενισχύει τα μονοπώλια, τρομοκρατούνται – παράλληλα – ότι θα πάθουν χειρότερα αν αφήσουν το «δρόμο» να πάρει το πάνω χέρι.

Η απάντηση πρέπει να δοθεί με όρους κοινωνικής συμμαχίας όλων όσοι πλήττονται από μια πολιτική που υπάρχει από και για τα μονοπώλια.

Οι αστοί πρέπει να νιώσουν μόνοι μέσα στα κάστρα τους.

Το σύστημα δεν είναι τόσο ισχυρό όσο εμφανίζεται.

Αχίλλειος πτέρνα του ο ίδιος ο ανταγωνισμός. Αυτό που είναι πηγή του κακού για την εργατική τάξη, είναι ταυτόχρονα και αδυναμία του συστήματος καθώς οι καπιταλιστές είναι υποχρεωμένοι να παλεύουν άγρια και μεταξύ τους.

Αυτοί που δεν έχουν κανένα λόγο να μάχονται μεταξύ τους είναι οι εργάτες και τ’ άλλα λαϊκά στρώματα. Η ταξική και κατ’ επέκταση η λαϊκή ενότητα αναδεικνύεται σε όπλο ισχυρότατο ξανά.

Στον αντίλογο: Να ελπίζεις στον αγώνα σου. Να ελπίζεις στον αγώνα για την ανατροπή. Δε χρειάζεται να σφίξεις το ζωνάρι, αρκεί να ανατρέψεις όσους αρπάζουν το ψωμί απ’ το τραπέζι. Κι έτσι, ναι, υπάρχει μέλλον.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ανεργία, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τι είναι αυτό που στοιχειώνει τις μέρες τους;

Posted by redship στο 29 Ιουλίου , 2011

Τι λέει …το στόμα τους; Ο ένας χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως «την τελευταία κομμουνιστική χώρα» και ο άλλος διαμαρτύρεται γιατί κάποιος Ευρωπαίος πολιτικός είπε πως η χώρα μας θυμίζει χώρα του υπαρκτού μετά τις ανατροπές.

Ο πρώτος, ο Πρετεντέρης, ξεπερνά κάθε όριο αθλιότητας. Μ’ ένα «χιούμορ» – που παραπέμπει σε «αμερικανιά» – επιχειρεί να βγάλει από το πετσί της τάξης του το αίμα 90 ανθρώπων που μακέλεψε ο Σουηδός φασίστας, γέννημα-θρέμμα της τάξης και της ιδεολογίας του Πρετεντέρη.

Δεν το κάνει από βλακεία, ούτε για να προβοκάρει. Κλίμα στρώνει. Η τάξη που εκπροσωπεί έχει ανάγκη ένα ακόμα πιο αυταρχικό κράτος. Και για να το φέρει σαν ώριμο φρούτο, εντέλλονται οι κάθε λογής πρετεντέρηδες να καταφύγουν σε λαθροχειρίες για να δείξουν πως η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι και άρα πρέπει να μαντρωθεί.

Ο δεύτερος, ο αρθρογράφος στην «Ημερησία», αφού διαμαρτύρεται, δήθεν, γιατί ένας Γερμανός πολιτικός παρομοίωσε την Ελλάδα με χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού, επιχειρεί να πείσει τους αναγνώστες του ότι η Ελλάδα είναι ένας δημοκρατικός παράδεισος, σ’ αντίθεση με την κόλαση του σοσιαλισμού. Το κακό γι’ αυτόν είναι η ίδια η εμπειρία των λαών: Κάθε δημοκρατική κατάκτηση, κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε εργατική κατάκτηση έχει τη σφραγίδα των κατακτήσεων των εργατών που οικοδόμησαν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε. Και κάθε ανατροπή αυτών των κατακτήσεων είναι άμεσο συνεπαγόμενο της ανατροπής του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.

Ομως, και οι δύο παρεμβάσεις ομολογούν ένα: Οτι ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε – όπως και η ανατρεπτική δυναμική που περικλείει το κομμουνιστικό κίνημα και μετά τις ανατροπές – στοιχειώνουν το καθεμέρα των αστών.

Ο κόσμος που χτίζουν οι καπιταλιστές και υπερασπίζουν οι κολαούζοι τους στον αστικό Τύπο, είναι ένας κόσμος όπου ο εργάτης πρέπει ξανά απ’ την αρχή να βγει στην αγορά και να κατακτήσει με αίμα ένα προς ένα όλα όσα εκατομμύρια εργάτες μερικές δεκαετίες πριν τα θεωρούσαν δεδομένα, ακριβώς γιατί η μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση εκτίναξε ψηλά τον πήχη της σύγκρισης του τι σημαίνει εργάτης – αφέντης στο σοσιαλισμό και τι εργάτης – σκλάβος στον καπιταλισμό.

Η επιμονή των αστών δημοσιογράφων ή δημοσιολόγων να φορτώσουν κάθε κακό – που το δικό τους σύστημα γεννά – στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, συνιστά ταυτόχρονα πρόκληση για κάθε εργάτη να μελετήσει μία προς μία τις κατακτήσεις των εργατών που έκαναν την έφοδο στον ουρανό, να διδαχτεί απ’ αυτή την πορεία, να κατανοήσει πως για την επόμενη έφοδο πρέπει να ‘ναι απόλυτα αδιάλλακτος απέναντι στα αφεντικά του, είτε άμεσα, είτε έμμεσα.

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Δημοκρατία για ποια τάξη;, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Καπιτα-ληστόμετρο!

Posted by redship στο 8 Ιουλίου , 2011

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Οπως δημοσιεύτηκε προχτές στον «Ρ» και μόνο στον «Ρ» (σ.σ.: καθόλου τυχαίο), σύμφωνα με τη ρωσική στατιστική υπηρεσία «Ροστάτ», ο αριθμός των Ρώσων τα εισοδήματα των οποίων δεν ξεπερνάνε το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης

αυξήθηκε στο πρώτο τρίμηνο του 2011 κατά 2,3 εκατομμύρια.

Ετσι ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που – σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία – ζούνε πλέον κάτω από τα όρια της φτώχειας έφτασε σχεδόν τα 23 εκατομμύρια.

Δηλαδή στη σημερινή Ρωσία το 1/6 του πληθυσμού της είναι φτωχοί και απόκληροι.

*

Την ίδια ώρα όμως που εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πεταχτεί στον Καιάδα της «καπιταλιστικής ελευθερίας», η πρωτεύουσα της Ρωσίας, η Μόσχα, στέφθηκε – σύμφωνα με τη λίστα του «Forbes» – πρωτεύουσα των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη…

Οπως κατέγραψε το «Forbes», στη Μόσχα ζουν οι 79 από τους παγκόσμιους υπερδισεκατομμυριούχους. Οι περισσότεροι από κάθε άλλη πόλη στον κόσμο.

Αν υπήρχε επομένως «καπιταλιστόμετρο» (ή καπιτα-ληστόμετρο) για να μετρηθεί ο άνεμος της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» που φυσάει στη Ρωσία εδώ και δυο δεκαετίες,

για να μετρηθεί η «ελευθερία» της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, θα έδινε το εξής αποτέλεσμα:

1 προς 291.000!

Ενας δισεκατομμυριούχος για 291 χιλιάδες πεινασμένους και φτωχούς! Και μιλάμε για τους καταμετρημένους πεινασμένους και φτωχούς. Γιατί ο πραγματικός αριθμός είναι άγνωστος. Και πολύ μεγαλύτερος…

Posted in ριζασπάστης, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Για την επόμενη μέρα

Posted by redship στο 17 Ιουνίου , 2011

«Ολα τα λεφτά» η φωτογραφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ να χειροκροτεί όρθια τον πρωθυπουργό. Για να σταματήσει το καλαμπούρι με τους διαφωνούντες. Ολοι τους χειροκρότησαν τον Παπανδρέου που δήλωνε ότι «η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε ένα εντυπωσιακό έργο (…) η επόμενη κυβέρνηση θα είναι πιο αποτελεσματική». Χειροκρότησαν, δηλαδή, το μέχρι τώρα ξέσκισμα της εργατικής τάξης και έδωσαν έγκριση για να συνεχιστεί αυτό. Το ίδιο έκαναν λίγο αργότερα και οι βουλευτές της ΝΔ όταν χειροκροτούσαν τον Σαμαρά, που διαβεβαίωνε ότι το κόμμα του θα εφαρμόσει καλύτερα την πολιτική που εφαρμόζει ήδη το ΠΑΣΟΚ.

Κατά τ’ άλλα: Θαύμα – θαύμα!

Η δήλωση Παπανδρέου «στηριχτείτε πάνω μου» είχε άμεση αντανάκλαση στη ζωή: Η ΔΕΗ σταμάτησε να κόβει το ρεύμα στα νοικοκυριά, ο ΟΤΕ επανασυνέδεσε τα τηλέφωνα που είχε κόψει. Οι τράπεζες μείωσαν τις απαιτήσεις τους από όσους δεν μπορούν πια να πληρώνουνε τις δόσεις. Κι εδώ ακριβώς σταματά το καλαμπούρι. Στην πραγματική ζωή ένα από τα φαινόμενα της «νέας εποχής» είναι ο χαμός που γίνεται μεταξύ 2.30 το μεσημέρι και 5 το απόγευμα στις λαϊκές αγορές. Οταν έχουν φύγει οι πάγκοι και δεν έχει προλάβει ακόμα ο δήμος να μαζέψει τα υπόλοιπα. Σωστό πανηγύρι κάθε μεσημέρι, ειδικά σε μεγάλους δήμους που έχουν δυο και τρεις λαϊκές. Δεν είναι λίγο κάθε δεύτερη μέρα να εξασφαλίζεις φρέσκα για το τραπέζι του σπιτιού σου κι ας είναι από τα υπόλοιπα. Η σούπα εξασφαλίζεται.

Το μέλλον είναι εδώ όποιος κι αν είναι στην κυβέρνηση: Τώρα πια όποιος βρίσκει μεροκάματο ξεκινά με μισθό 480 ευρώ καθαρά (κι ας πανηγυρίζει η ΓΣΕΕ ότι από χτες ισχύει μισθός 751 ευρώ).

Για όποιον δε βολεύεται μ’ ένα τέτοιο μέλλον τα πράγματα είναι δύσκολα. Γιατί η ζωή θέλει αγώνα. Ειδικά εκεί που η αντιπαράθεση με τον πραγματικό αντίπαλο δεν είναι φιλολογική. Εκεί όπου η κουβέντα γίνεται άνθρωπο τον άνθρωπο, συνωμοτικά, με αγωνία για το πώς θα στηθεί μια επιτροπή, πώς θα γίνει σωματείο, πώς θα οργανωθεί κινητοποίηση, πώς θα αντιμετωπιστεί η τρομοκρατία, πώς θα αντέξουν και πώς θα νικήσουν αυτοί που αποφάσισαν να σηκώσουν κεφάλι. Και πάλι δε φτάνει καθώς για κάθε βήμα μπροστά η επανάληψη όλης της διαδικασίας γίνεται όλο και πιο σκληρή.

Κι όλο αυτό είναι ένα μέρος μόνο της μάχης. Μιας μάχης που οι κομμουνιστές ξέρουν να τη δίνουν. Την δίνουν διαρκώς έτσι που να έχουν καταχτημένη την εμπιστοσύνη των εργατών ως προς αυτό.

Ομως, τώρα πια, όλα αυτά δε φτάνουν. Γιατί οι καπιταλιστικές κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Και οι διαχειρίσεις τους γίνονται δυσκολότερες.

Στα ψιλά των οικονομικών εφημερίδων πέρασαν κάτι δηλώσεις του οικονομολόγου Ρουμπινί, που ούτε λίγο ούτε πολύ προαναγγέλλει ότι «μια «τέλεια καταιγίδα» απειλεί την παγκόσμια οικονομία, που θα είναι το αποτέλεσμα των δημοσιονομικών προβλημάτων των ΗΠΑ, της επιβράδυνσης της κινεζικής οικονομίας, της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη, αλλά και της στασιμότητας της ιαπωνικής οικονομίας».

Τέτοιες κουβέντες δεν πρέπει να λέγονται. Γιατί κάνουν το λαό να σκέφτεται πως το πρόβλημα δεν είναι αυτουνού ή του άλλου διαχειριστή αλλά του ίδιου του συστήματος. Και τότε βρίσκει τόπο να αναπτυχθεί η εκτίμηση του ΚΚΕ που καλεί σε αγώνα ενάντια στα μονοπώλια, για την ανατροπή της εξουσίας τους, για μια άλλη οικονομία…

Το θέμα της λαϊκής εξουσίας περνά στην ημερήσια διάταξη αντικειμενικά. Πρέπει να γίνει λαϊκή απόφαση. Με συνείδηση ότι ο λαός δε χρωστάει, του χρωστάνε. Με συνείδηση ότι δε φτάνει να λες «δεν πληρώνω» (γιατί πληρώνεις τελικά), αλλά πρέπει να ζητάς αυτά που σου χρωστάνε.

Αυτή η μάχη είναι μπροστά και είναι μάχη με το ίδιο το σύστημα. Κι ένας τέτοιος αγώνας θέλει σφιχτή οργάνωση (από το κάλεσμα ως τη συσπείρωση, από την εκπαίδευση στη μάχη ως τη σύγκρουση).

Το ΚΚΕ ξέρει, επίσης, να δίνει και αυτή τη μάχη. Η συσπείρωση με το ΚΚΕ αναδεικνύεται σε όρο – προϋπόθεση για να δοθούν νικηφόρα οι αγώνες που είναι μπροστά. Και στους χώρους δουλειάς και στην κάλπη.

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in "παπατζήδες", «Συναινέστε», ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, δυνατό κκε δυνατός ο λαός, εργατική - λαϊκή εξουσία, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Τα τεχνάσματα και οι παγίδες τους να μην περάσουν

Posted by redship στο 16 Ιουνίου , 2011

αναδημοσίευση από  γλόμπινγ

Παρακολουθούμε από εχθές, ένα θέατρο του παραλόγου να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, και αφορά το πολιτικό προσωπικό που εκπροσωπεί το κεφάλαιο στην χώρα μας και τις σπασμωδικές του προσπάθειες για να δει με πιο σχήμα είναι δυνατόν να καταφέρει να επιβιώσει για λίγο ακόμα.

Βασικός τους στόχος, όπως το βλέπω εγώ, δεν είναι άλλος από το να δουν με ποιο τρόπο, και σε ποια μορφή, θα καταφέρουν να περάσουν το «μεσοπρόθεσμο» που αποτελεί την νούμερο ένα προτεραιότητα για το μεγάλο κεφάλαιο, όσον αφορά την χώρα μας. Ακούστηκαν πολλά όπως συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που θα κρατούσε όσο θα κρατούσαν οι «διαβουλεύσεις» για το μεσοπρόθεσμο, για κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Στεφανόπουλο, όπως πρότεινε ο αρχηγός του ΛΑΟΣ «κ». Καρατζαφέρης, κ.α. Τελικά χθες το βράδυ ο πρωθυπουργός(η ιδιότητα αυτή δεν βλέπω να τον συνοδεύει για πολύ ακόμα), ανακοίνωσε ότι αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι ένας μετασχηματισμός της κυβέρνησης, προκειμένου να συνεχιστεί στο ίδιο τέμπο η «σωτηρία» της Ελλάδας.
Ελπίζουν υποθέτω, ότι αν απομακρυνθούν από τον κυβερνητικό στίβο πρόσωπα που είναι «στιγματισμένα» στα μάτια του λαού, όπως για παράδειγμα ο Κ. Παπακωνσταντίνου, θα αμβλυνθούν οι αντιδράσεις και θα καταφέρουν να κερδίσουν χρόνο για να περάσουν το μεσοπρόθεσμο ή έστω για να βρουν ως τόσο μια εναλλακτική λύση.

Ήδη από εχθές ξεκίνησαν αυτού του είδους τα τεχνάσματα, όταν η κυβέρνηση παρουσίασε μια πιο «ήπια» εκδοχή του μνημονίου ελπίζοντας πως έτσι θα κατάφερνε να μετριάσει τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού για να αφήσει τις πλατείες(που είναι η μια μορφή των διαμαρτυριών) και την ταξική πάλη(που είναι η άλλη και πιο επικίνδυνη για το σύστημα μορφή μιας και δημιουργεί στέρεες δομές για συνέχεια και κλιμάκωση του αγώνα) και να επιστρέψουν όλοι στα σπίτια τους, μιας και στην παρούσα φάση, αυτό είναι που τους ενοχλεί περισσότερο από όλα.

Ο λαός ευτυχώς δεν «τσίμπησε» και αντί να υποχωρήσει, κλιμάκωσε τον αγώνα του, ύψωσε την φωνή του και έδειξε ότι δεν είναι απλά αγανακτισμένος, αλλά και αποφασισμένος. Η άλλη πλευρά του (ίδιου) νομίσματος, ο λαός που είναι προσκείμενος στο ΚΚΕ με συνεχή εμπειρία στους δρόμους, με ασταμάτητη παρουσία και συμβολή εδώ και χρόνια στην οικοδόμηση ενός μετώπου ενάντια στην άρχουσα τάξη και την κυρίαρχη ιδεολογία, έδειξε ότι έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά για να συνεχίσει και να εντείνει την δράση του, προχωρώντας άμεσα σε προγραμματισμό κινητοποιήσεων πανελλαδικά για όλες τις επόμενες μέρες.

Με όχημα το ΠΑΜΕ έχουμε διπλό στόχο, αφενός να αντιταχθούμε (με τελικό σκοπό την ανατροπή του), στο βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα που δεν διστάζει να δείξει στις μέρες μας το σκληρό του πρόσωπο και να αρχίσουμε να οικοδομούμε μια άλλου είδους κοινωνία. Και αφετέρου, να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο, χωρίς την συμμετοχή του οποίου δεν πάμε πουθενά, και να τον κάνουμε να δει την πραγματική διάσταση των εξελίξεων. Δεν ψηφοθηρούμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θέλουμε μια εκλογική άνοδο, αλλά δεν είναι αυτό που μας ενδιαφέρει πάνω από όλα. Σκοπός μας είναι να δώσουμε στον κόσμο να καταλάβει, ότι πρέπει να βρει τρόπο να εκφραστεί, και να συσπειρώσει την δύναμη του, μέσα από τον οργανωμένο, συνειδητό, ταξικό αγώνα, απέναντι στον οποίο καμιά ΤΡΟΙΚΑ, κανένα μνημόνιο και κανένα μεσοπρόθεσμο δεν έχει νομιμοποίηση. Ο κόσμος να μην δεχθεί καμία «εκδοχή» του μεσοπρόθεσμου, να μην πειθαρχήσει σε κανένα πολιτικό «μόρφωμα» που πιθανόν να προκύψει με στόχο του να θολώσει τα νερά για την εκπλήρωση των σχεδίων της πλουτοκρατίας.

Ο λαός μα μην δεχθεί τίποτα λιγότερο από αυτό που του αξίζει, να γίνεται ο κόπος του κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα, να είναι ο ίδιος κοινωνός και αποδέκτης αυτού του αγαθού και όχι εργαλείο και ιδιοκτησία.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Posted in "παπατζήδες", πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Δύο Ελλάδες, δύο τάξεις, μία λύση

Posted by redship στο 7 Ιουνίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Πρώτοι οι Ελληνες εφοπλιστές –

Διατηρούν τα σκήπτρα στην παγκόσμια ναυτιλία αλλά και στις παραγγελίες νέων πλοίων»,

πανηγύριζε η εφημερίδα «Τα Νέα» την περασμένη βδομάδα.

Η εφημερίδα προσθέτει μάλιστα ότι

«ιδιαίτερη αίσθηση στην παγκόσμια εφοπλιστική κοινότητα έχει κάνει το γεγονός ότι παρά τη διεθνή κρίση, οι Ελληνες πλοιοκτήτες προχώρησαν σε παραγγελίες – μαμούθ νεότευκτων πλοίων, αποσπώντας και στο «κομμάτι» αυτό την πρώτη θέση στην παγκόσμια αγορά».

Και τώρα η «απορία»:

  • Πώς γίνεται μια χώρα με τόσο σπουδαίους «καραβοκύρηδες» να βρίσκεται σε τέτοια «χάλια» – κατά την πεπατημένη ορολογία των κυβερνώντων;
  • Πώς γίνεται ο λαός της χώρας να υφίσταται τέτοια δεινά και την ίδια ώρα οι εφοπλιστές της να ελέγχουν όλα τα περάσματα της παγκόσμιας ναυτιλίας;
  • Πώς γίνεται οι εφοπλιστές να πλουτίζουν, να έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ διεθνούς κερδοφορίας, να αποσπούν τη μια «πρωτιά» μετά την άλλη και την ίδια ώρα οι Ελληνες ναυτεργάτες να φυτοζωούν;

Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τα λαϊκά εισοδήματα στα Τάρταρα, αλλά την ίδια ώρα τις καταθέσεις των «εχόντων» στην Ελβετία στα ουράνια.

Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τους εργαζόμενους στην ανεργία και τα μικρομάγαζα στα λουκέτα, αλλά την ίδια ώρα τα μονοπώλια να αυξάνουν τα κέρδη τους στο α’ τρίμηνο του 2011 έναντι του αντίστοιχου περσινού κατά 500% (π.χ. «Μότορ Οϊλ»).

Ο λόγος τελικά είναι ένας: Δεν έχουμε να κάνουμε με μία Ελλάδα, αλλά με δύο Ελλάδες.

Η μία είναι η Ελλάδα των λίγων, η άλλη είναι η Ελλάδα των πολλών.

Η μία είναι η Ελλάδα των εκμεταλλευτών και η άλλη είναι η Ελλάδα των καταπιεζόμενων.

Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προϋποθέτει τις στερήσεις της Ελλάδας των πολλών.

Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προέρχεται από την καταδυνάστευση της Ελλάδας των πολλών.

Η φτώχεια των πολλών αποτελεί το λίπασμα για τον πλούτο των λίγων.

Ο πλούτος της ολιγάριθμης τάξης της Ελλάδας των λίγων είναι ακριβώς εκείνος ο πλούτος που έχει κλαπεί από την πολυάριθμη τάξητης Ελλάδας των πολλών.

Οι πολλοί είναι αυτοί που δουλεύουν, που παράγουν, που δημιουργούν, που το δικαίωμά τους για δουλειά γίνεται εμπόρευμα και που η αποστέρηση του δικαιώματός τους για δουλειά γίνεται κέρδος. Για τους λίγους.

Οι λίγοι είναι αυτοί που σφετερίζονται, που ιδιοποιούνται, που εισπράττουν το αποτέλεσμα της δουλειάς των άλλων, που εκμεταλλεύονται το δικαίωμα για δουλειά των άλλων. Των πολλών.

Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση είναι

που καθιστά τους Ελληνες εφοπλιστές πάμπλουτους παγκοσμίως, αλλά τους Ελληνες ναυτεργάτες πάμφτωχους παγκοσμίως.

Τους Ελληνες βιομήχανους να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων «Κροίσων», αλλά τους Ελληνες μισθωτούς να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων πειραματόζωων των μνημονίων.

Τους Ελληνες τραπεζίτες να αναρριχώνται στους πλέον επιχορηγούμενους παγκοσμίως, αλλά τον ελληνικό λαό εκ των πλέον γδαρμένων από τους τοκογλύφους παγκοσμίως.

Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση

δεν πρόκειται να «βελτιωθεί» αν στη θέση του ΠΑΣΟΚ έρθει η ΝΔ, όπως δε «βελτιώθηκε» ποτέ όποτε στη θέση του ενός ήρθε ο άλλος.

(Παρεμπιπτόντως:Οσοι μιλούν και τάζουν «βελτίωση» της θέσης των κολασμένων εννοούν την παραμονή των κολασμένων στην Κόλαση για μια ζωή. Αλλά το θέμα δεν είναι μια «βελτιωμένη» θέση στην Κόλαση. Το θέμα είναι η έξοδος από την Κόλαση).

Δεν πρόκειται να αλλάξει αν το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στη θέση του με τους φίλους του, ή αν έρθει η ΝΔ στη θέση του ΠΑΣΟΚ με τους δικούς της φίλους, ή αν όλοι μαζί «ομόψυχα» και «συναινετικά»μοιράσουν από κοινού τις καρέκλες με τους φίλους τους.

Αυτή η σχέση μεταξύ πλούτου – φτώχειας δεν είναι προϊόν της θέσης που καταλαμβάνει το κάθε κόμμα γύρω από το τραπέζι της εξουσίας.

Είναι προϊόν της εξουσίας και του χαρακτήρα της εξουσίας που υπηρετεί το κάθε κόμμα ή πολλά κόμματα μαζί.

Η σχέση αυτή, που φέρνει στο κεφάλαιο πλούτο και στην εργασία φτώχεια, είναι προϊόν της ανειρήνευτης, της αγεφύρωτης αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά, και την εργασία, από την άλλη.

Αν αυτή η αντίθεση δεν επιλυθεί προς όφελος της εργασίας και εις βάρος του κεφαλαίου, τότε ο πλούτος των λίγων θα συνεχίσει να αυξάνεται ευθέως αναλόγως της δυστυχίας των πολλών.

Για να αλλάξει και να ανατραπεί εκ βάθρων αυτή η σχέση, την πολιτική εξουσία που σήμερα κατέχει το κεφάλαιο και την διαχειρίζεται μέσω των κομμάτων του, πρέπει να την πάρουν οι εργάτες και όλα τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας. Και να την διαχειριστούν προς όφελός τους μέσω του δικού τους Κόμματος.

Αλλη λύση δεν υπάρχει.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός., Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Τι κίνημα χρειάζεται ο λαός

Posted by redship στο 3 Ιουνίου , 2011

Είναι αυταπάτη να πιστεύει ο εργαζόμενος ότι οι κινητοποιήσεις στις πλατείες αρκούν για να τον απαλλάξουν από τα παλιά και νέα δεινά που του φόρτωσαν, δίχως κίνημα που να ξεκινάει και να ριζώνει στα εργοστάσια και στους κλάδους, σε κάθε τόπο δουλειάς, ενάντια στην τάξη των κεφαλαιοκρατών. Οταν δεν είναι ισχυρό το κίνημα στα εργοστάσια, οι όποιες κινητοποιήσεις δεν έχουν γερά πόδια.

Είναι αυταπάτη να πιστεύει ο εργάτης ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα διορθωθούν και θα γίνουν φιλολαϊκά κόμματα. Κινητοποιήσεις που έχουν αυτό το σκοπό δεν έχουν καμιά προοπτική.

Είναι αυταπάτη να πιστεύει ο εργαζόμενος ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις πρέπει να είναι μακριά από όλα τα κόμματα ή και εναντίον όλων. Ενα κίνημα που βάζει στο ίδιο τσουβάλι τους φίλους και τους εχθρούς του, ευνοεί τους εχθρούς του. Ενα τέτοιο κίνημα είναι καταδικασμένο να αυτοχειριαστεί.

Είναι αυταπάτη να πιστεύει ο εργαζόμενος ότι το αστικό πολιτικό σύστημα μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του λαού. Το αστικό πολιτικό σύστημα δε διορθώνεται, μόνο ανατρέπεται.

Είναι αυταπάτη να προβάλλει ο εργαζόμενος το αίτημα απαλλαγής από το μνημόνιο, δίχως να το συνοδεύει με το αίτημα για αποδέσμευση από την ΕΕ και ανατροπή του κράτους των μονοπωλίων στην Ελλάδα.

Το κίνημα που χρειάζεται ο λαός, το μόνο που του δίνει προοπτική, είναι ο οργανωμένος αγώνας συμπόρευσης με το ΚΚΕ, ο αγώνας μέσα από τα ταξικά κινήματα του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΥ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΟΓΕ και του ΜΑΣ. Μόνο αυτές οι δυνάμεις αντιπαραθέτουν στη στρατηγική των μονοπωλίων και των υπηρετών τους τη στρατηγική υπέρ του λαού. Δίχως μια τέτοια στρατηγική ο λαός δε θα βρει διέξοδο.

 

Posted in " αγανακτισμένοι πολίτες", «Συναινέστε», πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Διάλεξε πλευρά του ποταμού!..

Posted by redship στο 8 Μαΐου , 2011

Το ποτάμι είναι βαθύ, άγριο, απροσδιόριστης ορμής. Κατεβάζει ανθρώπινα έργα κι εγκλήματα, τραύματα και θαύματα, πνιγμένους και χαλάσματα. Κυρίως όμως κατεβάζει και γίνεται αδιάβατο, όλον τον πλούτο της γης που παράχθηκε και παράγεται στην πηγή της ζωής, την εργασία των πολλών ανθρώπων, ανακατεμένο με τα απόβλητα των κλεφτών του. Η φύση που έφτιαξε τον άνθρωπο είδος ξεχωριστό από το λύκο, ήρθε τα πάνω κάτω και ορμάει σα βρισιά στα νερά του ποταμού.

Είναι ώρα να διαλέξουμε όχθη. Από τη μια οι μαυραγορίτες, οι ρουφιάνοι και οι δοσίλογοι, οι ενσωματωμένοι στην κοίτη της κρίσης. Κι από την άλλη πολεμιστές και ποιητές. Ηρωες της καθημερινότητας και του δέους της φύσης. Οι άφοβοι. Ο καθένας κι η κάθε μια από μας πρέπει θαρρώ, ελπίζω, παλεύω, να ξυπνάει και να κοιμάται, να δουλεύει και να ερωτεύεται, να πονάει και να λυγάει έστω, με την αυτοπροσταγή: Διάλεξε πλευρά του ποταμού. Δε γίνεται αλλιώς και δεν πάει το ποτάμι κόντρα. Χύνεται στη θάλασσα. ‘Η θα την μολύνει με τα πτώματα τα ηθικά και πολιτικά των ρουφιάνων της καταστροφής ή θα ευωδιάσουν τα ύδατα της γης από τους θυσιασμένους για να μη στερέψουν οι πηγές.

Η «κρίση», όπως τη λένε, την πουλάνε και την αγοράζουν, είναι, σύντροφοι και φίλοι μου κι αντίπαλοι και ψαγμένοι και αδαείς, μια στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μια στιγμή, ίση με το θάνατο και συνάμα ίση με τη ζωή. Είναι μια επιλογή. Τόσο κρίσιμη όσο η τρίχα του σύμπαντος που χωρίζει το φως από το σκοτάδι. Το εκούσιο φως. Το εκούσιο σκοτάδι. Δεν είναι μοίρα. Δεν είναι αναπόδραστο φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι η δική μας κρίση. Είναι αλλονών. Της απέναντι απ’ των πολεμιστών – ποιητών όχθης του ποταμού. Οσο κερδίζουν τόσο θα λιγοστεύουμε οι ζωντανοί. Θα λιγοστεύουμε οι ελεύθεροι. Οσο χάνουν τόσο περισσότεροι θα γινόμαστε. Ικανοί να καθαρίσουμε το ποτάμι. Να ποτίσουμε τους κάμπους. Ν’ αλαφρώσουμε τα βουνά από τους πάγους. Να κολυμπήσουμε και να ψαρέψουμε σε ελεγμένα από φράγματα και ημερωμένα από τη φύση ποταμίσια νερά.
Αν την ώρα τούτη διαλέξουμε την πλευρά του ποταμού, θα φτιάξουμε γέφυρες και πόλεις ανθρώπων και χωριά χορτασμένων απέναντι. Εκεί που τη γη τη διαφεντεύουν οι λύκοι.

Οποιος θέλει να δει βλέπει. Δεν απαντάει στις ερωτήσεις του εχθρού. Δεν τις ακούει. Εκτοξεύει τις δικές του κι έχει και τις απαντήσεις, επειδή τ’ αυτιά και η καρδιά του είναι ανοιχτά. Οιωνοσκόπους είχαν και πλήρωναν οι βασιλιάδες και τα ιερατεία. Γιατί είχαν μαζί με τους χρησμούς και το κρέας, τα σφάγια της «μεγάλης» θυσίας. Ας πάρουμε το κρέας στα χέρια μας κι ας μείνουν με τους χρησμούς. Αλλιώς για να ζήσουμε θα πρέπει να υποδουλωθούμε σ’ αυτούς. Διάλεξε πλευρά του ποταμού. Απάντησε με την κρίση σου στην «κρίση»…

Της  Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, λύκος ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο, λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Ενίσχυση ή κοινωνικοποίηση

Posted by redship στο 3 Μαΐου , 2011

Εντυπωσιακά, αν μη τι άλλο, τα στοιχεία από τη λίστα με τις 2.000 ισχυρότερες εταιρείες του πλανήτη που δημοσιεύει για ένατη φορά το οικονομικό περιοδικό «Forbes». Το πλέον εντυπωσιακό ίσως είναι πως συνολικά αυτά τα 2.000 μονοπωλιακά μεγαθήρια απασχολούν 80 εκατ. άτομα και εμφανίζουν έσοδα 32 τρισ. δολαρίων, όσο δηλαδή τα ΑΕΠ των ΗΠΑ (14,65 τρισ. δολάρια), της ΕΕ (16,28 τρισ. δολάρια) και της Κίνας (5,87 τρισ. δολάρια) μαζί! Τα κέρδη τους το 2010, δηλαδή εν μέσω της καπιταλιστικής κρίσης, έφτασαν τα 2,4 τρισ. δολάρια, ενώ το ενεργητικό τους είναι 138 τρισ. δολάρια. Σε ετήσια βάση τα κέρδη τους αυξήθηκαν κατά 67%. Στην κορυφή της παγκόσμιας πυραμίδας των μονοπωλιακών κολοσσών παρέμεινε για δεύτερη χρονιά η «J. P. Morgan Chase», ενώ ακολουθούν οι HSBC και «General Electric». Το «τοπ 10» συμπληρώνουν οι «Exxon Mobil», «Royal Dutch Shell», «PetroChina», ICBC, «Berkshire Hathaway», «Petrobras» και «Citigroup». Να σημειωθεί ότι οι 2. 000 επιχειρήσεις της λίστας του «Forbes» προέρχονται από 62 χώρες. Ο κλάδος που κυριαρχεί στη λίστα είναι ο Χρηματοοικονομικός με 480 εταιρείες και έπονται ο κλάδος της Ενέργειας και της Πληροφορικής. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην εν λόγω λίστα περιλαμβάνονται δώδεκα επιχειρήσεις από την Ελλάδα με ενεργητικό ύψους 711,3 δισ. δολαρίων και κεφαλαιοποίηση 50,39 δισ. δολαρίων, ενώ τα ενοποιημένα κέρδη τους διαμορφώνονται στα 6 δισ. δολ. και οι πωλήσεις τους στα 83,5 δισ. δολάρια. Σε κάθε περίπτωση τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνουν τη γνωστή θέση του ΚΚΕ για τους δύο δρόμους ανάπτυξης: Αυτόν που ενισχύει τα μονοπώλια και αυτόν που τα κοινωνικοποιεί.

Posted in την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, κόντρα στη σαπίλα που αναδύουν, μονοπώλια | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Για την Εργατική Πρωτομαγιά 2011

Posted by redship στο 30 Απριλίου , 2011

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
 
Σύντροφοι εργάτες και εργάτριες, Ελληνες και μετανάστες, νέοι και νέες της εργατικής – λαϊκής οικογένειας,

Αυτή την κρίσιμη Πρωτομαγιά είναι επιτακτική ανάγκη να βάλουμε τέλος στις αυταπάτες, στο φόβο και στη μοιρολατρία. Η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να αντιστρέψει τη σημερινή κατάσταση. Από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα πρέπει να ακουστεί μυριόστομο: Καμιά θυσία για τους εκμεταλλευτές μας. Ταξική αφύπνιση, ενότητα και οργάνωση παντού. Πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, για την υπεράσπιση της ζωής της εργατικής οικογένειας από τη φτώχεια και την ανεργία. Ολοι στον αγώνα για μια ζωή αντάξια της δουλειάς μας και των αναγκών μας. Για να γίνει η εργατική τάξη δύναμη ανατροπής και εξουσίας. Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά.

Η εργατική τάξη είναι η κοινωνική δύναμη που μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στη δημιουργία και να ηγηθεί της μεγάλης λαϊκής συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, τη φτωχή αγροτιά, για ριζικές ανατροπές, για μια νέα οργάνωση της κοινωνίας, όπου τα μεγάλα εργοστάσια και επιχειρήσεις, ο φυσικός πλούτος, η γη, οι μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις θα ανήκουν σ’ όλη την κοινωνία και θα παράγουν σχεδιασμένα με λαϊκό εργατικό έλεγχο, για την ικανοποίηση των διευρυμένων λαϊκών αναγκών.

Ο σοσιαλισμός είναι η μόνη απάντηση στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Ο μόνος δρόμος για να ζήσει καλύτερα η εργατική τάξη, ο λαός, να κατακτήσει τα σύγχρονα δικαιώματά του. Χωρίς φτώχεια, κρίσεις, πολέμους, που αναπόφευκτα γεννά ο γερασμένος και αγιάτρευτος καπιταλισμός, που γίνεται επικίνδυνος, όσο ποτέ άλλοτε, για την εργατική τάξη και τους λαούς όλου του κόσμου. Αυτός είναι ο δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για το βασίλειο της ελευθερίας, τον κομμουνισμό.

Εργάτες, εργάτριες, άνεργοι, ψηλά το κεφάλι!

Εμπιστευτείτε το Κόμμα σας, το ΚΚΕ. Εχει αποδείξει ότι είναι ικανός και άξιος εκφραστής, οργανωτής και καθοδηγητής των συμφερόντων, των αγώνων σας. Ολες οι προβλέψεις του επαληθεύτηκαν. Δε δειλιάζει μπρος στον ταξικό αντίπαλο και το σύστημα. Είναι έμπειρο, έχει διδαχθεί, έχει βγάλει συμπεράσματα από τις κατακτήσεις και τα λάθη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε στην Ευρώπη. Είναι ο αδιάλλακτος υπερασπιστής του δίκιου σας, χωρίς να λυπάται κόπους και θυσίες.

Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, η στρατηγική που υπηρετεί την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των μεγάλων καπιταλιστών έχει αποδειχθεί ότι σας φέρνουν διαρκώς νέα μεγαλύτερα βάσανα. Οσες θυσίες και αν κάνεις θα σου ζητούν ακόμα περισσότερες και όταν έχει κρίση και όταν έχει άνοδο των κερδών. Είναι φαύλος κύκλος που οδηγεί το λαό από το κακό στο χειρότερο.

Είναι απάτη ότι υπάρχει προς όφελος του λαού «άλλο μείγμα πολιτικής», όπως ισχυρίζεται η ΝΔ, «σωστός τρόπος εφαρμογής του μνημονίου» που λέει ο ΛΑ.Ο.Σ., ή «μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους» που προτείνουν τμήμα του ΠΑΣΟΚ, της αστικής τάξης και μαζί τους διάφορες τάσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Είναι παγίδα οι προτάσεις συμμαχίας του λαού με τμήματα της πλουτοκρατίας για να δημιουργηθεί μια «πατριωτική κυβέρνηση», ή αριστερή συμμαχία για κεντροαριστερή κυβέρνηση. Αυτά τα σενάρια δένουν το λαό στο άρμα της πλουτοκρατίας, οδηγούν τους λαϊκούς αγώνες σε αδιέξοδα και το εργατικό κίνημα σε διάλυση. Τώρα είναι επιτακτική ανάγκη να εγκαταλείψεις οριστικά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, την κυρίαρχη πολιτική, τα ιδεολογήματα των κομμάτων που με τον έναν ή άλλον τρόπο υπηρετούν το σύστημα και να συστρατευθείς με το ΚΚΕ. Να γυρίσεις την πλάτη στους συνδικαλιστές που εκφράζουν τα συμφέροντα μιας εργατικής αριστοκρατίας, το συμβιβασμό και τη συνδιαλλαγή. Η αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων παντού, αρχίζοντας από το εργοστάσιο και τον κλάδο, αποτελεί σήμερα το κλειδί για θετικές εξελίξεις υπέρ του λαού.

Λύση για το λαό υπάρχει μόνο με οργανωμένο εργατικό – λαϊκό αγώνα σε σύγκρουση με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους, τους δορυφόρους τους, με λαϊκή συμμαχία και ισχυρό ΚΚΕ.

Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά, τις θυσίες, τους αγώνες της παγκόσμιας εργατικής τάξης στέλνοντας αγωνιστικό μήνυμα αλληλεγγύης στους εργάτες και στις εργάτριες όλου του κόσμου. Δίνοντας υπόσχεση ότι θα συμβάλουμε πιο αποφασιστικά στη χώρα μας να ηττηθεί η εξουσία των μονοπωλίων, να ανατραπεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα, για το σοσιαλισμό.

Διαδηλώνουμε σε όλη τη χώρα, κατά της συμμετοχής της στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις σε βάρος των λαών της Αφρικής και της ευρύτερης περιοχής.

Υψώνουμε αποφασιστικά τη φωνή μας και καλούμε όλους τους εργάτες, τους νέους, τις γυναίκες, τους ριζοσπάστες, τους προοδευτικούς ανθρώπους να συστρατευθούν κατά του αντικομμουνισμού και των τρομοκρατικών μέτρων κατά Κομμουνιστικών Κομμάτων, από την ΕΕ και άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Από το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε η εργατική τάξη, οι λαοί έχουν πολλά να μάθουν και να διδαχτούν, τόσο από τις μεγάλες και πρωτόγνωρες κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα, όσο και από παρεκκλίσεις που έγιναν και οδήγησαν στην προσωρινή ήττα.

Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη!

Ζήτω η επαναστατική κομμουνιστική κοσμοθεωρία, ο μαρξισμός – λενινισμός, η επιστημονική τεκμηρίωση της πάλης για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος σε κάθε χώρα, σε όλο τον κόσμο. Αυτός είναι ο δρόμος για να ζήσουν οι λαοί ειρηνικά, χωρίς τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, χωρίς πολέμους.

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Posted in πολιτικη, ταξικός πόλεμος, Π.Α.ΜΕ, αντεπίθεση λαέ, εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, κκε, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Γερμανικό μοντέλο…

Posted by redship στο 28 Απριλίου , 2011

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Οπως μετέδωσαν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, περίπου 7,5 εκατομμύρια (!) είναι οι Γερμανοί εργαζόμενοι που ζουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα!

Στο «νοικοκυρεμένο», στο «σοβαρό», στο «πλεονασματικό», στο «αναπτυγμένο» γερμανικό κράτος, ένας πληθυσμός, που αριθμητικά ισοδυναμεί με μια Ελλάδα σχεδόν, λιμοκτονεί!

Να, λοιπόν, που οι θεωρίες περί «ανάπτυξης» είναι άνευ σημασίας, αν δεν απαντηθεί το βασικό ερώτημα: «Ανάπτυξη για ποιον»;Προφανώς, η ανάπτυξη του γερμανικού καπιταλισμού δεν αφορά… εξίσου τα γερμανικά μονοπώλια και τους Γερμανούς εργαζόμενους.

Το ίδιο ισχύει και με τη θεωρία περί «πολιτικής σταθερότητας». Μια χαρά σταθερότητα γνωρίζει το αστικό πολιτικό οικοδόμημα στη Γερμανία. Το αποτέλεσμα: Οι Γερμανοί εργαζόμενοι, είτε με κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, είτε με συγκυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών – χριστιανοδημοκρατών, είτε τώρα με κυβέρνηση χριστιανοδημοκρατών, στην ίδια θέση βρίσκονται: Είναι το αναλώσιμο «κάρβουνο», που ρίχνεται στη φωτιά, που θυσιάζεται και λιώνει για να γυρίζει τους τροχούς της «ατμομηχανής της Ευρώπης».

Και να σκεφτεί κανείς ότι εκεί δεν έχουν ούτε μνημόνιο, ούτε τρόικα. Που σημαίνει ότι για να πίνουν οι πολυεθνικές το αίμα των εργαζόμενων, δεν χρειάζονται ντε και καλά μνημόνια. Υπάρχουν πολλοί – καπιταλιστικοί – τρόποι…

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, όταν το κράτος τρομοκρατεί, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Μονόδρομος

Posted by redship στο 22 Απριλίου , 2011

Ογδόντα χρόνια από το κραχ του 1929 ουδείς αμφισβητεί πλέον ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βιώνει τη μεγαλύτερη κρίση του. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά:

Μόνο το 2008 τα κεφάλαια που «εξανεμίστηκαν», λόγω της καθίζησης των χρηματιστηρίων, ξεπέρασαν τα 25 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που ξεπέρασε το 43% του παγκόσμιου ΑΕΠ και υπερέβη όλο μαζί το άθροισμα των ΑΕΠ των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Γερμανίας και της Κίνας. Εως το Μάρτη του 2009 τα ποσά που χάθηκαν είχαν εκτιναχθεί στο 58% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ξεπερνώντας ακόμα και την κατρακύλα των χρηματιστηρίων την περίοδο του κραχ του ’29.

Παρά τα μέτρα στα οποία έκτοτε έχουν προχωρήσει τόσο οι ΗΠΑ και η ΕΕ, όσο και διεθνείς μηχανισμοί (ΔΝΤ, ΕΚΤ κλπ.), η κατάσταση κάθε άλλο παρά αναστρέψιμη δείχνει. Τα «πακέτα», με τα οποία κυβερνήσεις και οργανισμοί τροφοδοτούν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις πολυεθνικές, μοιάζουν περισσότερο με λίπασμα διόγκωσης της κρίσης παρά με «γιατρικό».

Η κατάσταση, όπως διαμορφώνεται, έχει ήδη οδηγήσει στην κατάρρευση των θεωριών που αναπτύχθηκαν και αποδείχτηκαν βραχύβιας αξίας όσον αφορά την εξήγηση της κρίσης.

Ούτε για φαινόμενο που οφείλεται στην απληστία των golden boys πρόκειται.

Ούτε για ντόμινο που περιορίζεται στο χρηματοπιστωτικό τομέα, αφήνοντας ανέγγιχτη τη λεγόμενη πραγματική οικονομία.

Ούτε βέβαια για μια «συνηθισμένη» καπιταλιστική κρίση περιφερειακού χαρακτήρα που θα ξεπεραστεί αν, τάχα, λειανθούν κάποιες πλευρές του νεοφιλελευθερισμού και επανέλθουμε σε συνθήκες κεϋνσιανών ρυθμίσεων.

Το μέγεθος της κρίσης, η διάρκεια και η έντασή της συνιστούν κάτι που δεν κρύβεται πια: Μια καθολική καπιταλιστική κρίση, που τα αίτιά της δε βρίσκονται στην παραβίαση των «ηθικών κανόνων» του συστήματος, αλλά ίσα – ίσα στην εφαρμογή αυτών των καπιταλιστικών κανόνων μέχρι τα ακρότατα όριά τους.

Η καπιταλιστική κρίση, που η γέννησή της βρίσκεται στη σφαίρα της παραγωγής και όχι στη σφαίρα της κυκλοφορίας – εκεί έχουμε την εκδήλωση της κρίσης – δεν είναι, όπως τη βαφτίζουν, μια «κρίση χρέους».

Στην περίπτωση των γενικευμένων και με αυτή την έννοια των δομικών κρίσεων, όπως αυτή που διανύουμε, η απάντηση στο «γιατί» είναι αδύνατο να δοθεί όσο κι αν μεγεθυνθούν τα «παράπλευρα» στοιχεία τους, τα οποία τελικά δεν είναι παρά τα φαινόμενα εκδήλωσης και όχι τα αίτια που προκαλούν την κρίση. Για τις κρίσεις συστημικού χαρακτήρα οι εξηγήσεις του τύπου «το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Ειρηνικό προκαλεί τσουνάμι στον Ατλαντικό» δεν επαρκούν.

Συνεπώς, όποιος επιθυμεί να εντοπίσει την ουσία της κρίσης θα πρέπει να σταθεί σε ένα άλλο, απολύτως εξόφθαλμο γεγονός και να προσμετρήσει τη δική του καταλυτική επίδραση: Οτι, δηλαδή, η στιγμή του «μπαμ» βρήκε τη διεθνή καπιταλιστική οικονομία να διανύει μια φάση εκτενούς υπερπαραγωγής και απίθανης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου. Χωρίς το συνυπολογισμό αυτού του κομβικού στοιχείου είναι αδύνατο να προσδιοριστούν τα αληθή αίτια για το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και στην εγχώρια ελληνική έκφρασή της.

Η κρίση, με άλλα λόγια, είναι το αποτέλεσμα μιας απίθανης υπερσυσσώρευσης, που δεν επιτρέπει στο κεφάλαιο να βρει διέξοδο, διότι το έδαφος πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε προϋπέθετε μια έρημο φτώχειας και ανείπωτης εκμετάλλευσης των λαϊκών στρωμάτων.

Το γεγονός αυτό ισοδυναμεί με πλήρη αδυναμία των τελευταίων να βγουν από την απόλυτη και σχετική εξαθλίωση στην οποία οδηγήθηκαν και συνακόλουθα προκαλεί μια άνευ προηγουμένου κρίση αδιανέμητης υπερπαραγωγής.

Ως εκ τούτου, πρόκειται για μια κρίση του καπιταλισμού στο σύνολό του, και όχι κάποιων πλευρών του. Είναι κρίση που αφορά το σύστημα εκ θεμελίων. Και που αναδεικνύει ότι ένας τρόπος υπάρχει για το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης: Το ξεπέρασμα ισοδυναμεί με την ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού.

Αλλος τρόπος, «δεύτερος», «τρίτος» ή «τέταρτος δρόμος» για να μπει τέρμα στην αιτία της κρίσης, που δεν είναι άλλη από τη μονοπώληση του παγκόσμιου πλούτου από την ολιγαρχία, δεν υπάρχει.

Posted in ριζασπάστης, ημεροδρόμος ριζοσπάστη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »