καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός’

Οσο ζω δε θα ξεχάσω το Σοσιαλισμό και θα παλεύω γι’ αυτήν την κοινωνία…

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2015

 

 αναδημοσίευση από    απέραντο γαλάζιο

Σχολική εκδρομή μικρών μαθητών

Σχολική εκδρομή μικρών μαθητών

Με τον τίτλο που έχω βάλει σε αυτό το κείμενο, κλείνει το γράμμα της η Χρυσούλα Σλάβικ, μια ελληνίδα που έζησε τριάντα χρόνια στην Τσεχοσλοβακία, την σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία.

Μέσα από το γράμμα της κάνει κουρελόχαρτο όλα τα αποκυήματα φαντασίας των εχθρών της εργατικής τάξης, κάνει κουρελόχαρτο όλο το αντικομμουνιστικό οχετό των υπηρετών της αστικής τάξης, βάζει τις βάσεις για να δουλέψει το μυαλό, όσων ακόμα δεν έχουν καταπιεί αμάσητη την αστική προπαγάνδα,  για να ψάξουν και παραπέρα για την εξακρίβωση της αλήθειας.

Ας αφήσουμε όμως τα δικά μου λεγόμενα και ας διαβάσετε το γράμμα της.

“Τριαντάχρονη εμπειρία από τη σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία. Θα αρχίσω από το 9τάξιο σχολείο, που πήγα στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα. Το μεσημέρι τρώγαμε στο σχολείο πλήρες μεσημεριανό γεύμα, μετά διαβάζαμε τα μαθήματά μας για την επόμενη ημέρα και συμμετείχαμε σε διάφορες δραστηριότητες (τέχνες – αθλητισμός – φυσικό περιβάλλον), ανάλογα με τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, πάντα με την παρουσία και συμβολή εκπαιδευτικού, μέχρι να γυρίσουν οι γονείς μας από τη δουλειά. Ολα αυτά σε καθαρό, ζεστό, υγιεινό και ασφαλές περιβάλλον σχολικών κτηρίων και εγκαταστάσεων με τακτική συντήρηση και άμεσες επισκευές, εάν αυτό ήταν αναγκαίο.

Τα φροντιστήρια υπήρχαν στο σχολείο μόνο για τους αδύναμους μαθητές και βεβαίως δωρεάν. Είχαμε εργαστήριο χημείας και φυσικής, εργαστήριο για διάφορες μικρο-κατασκευές, κήπο για μαθήματα κηπουρικής και μαγειρείο για μαθήματα μαγειρικής. Κάθε σχολείο είχε το δικό του γήπεδο και κλειστό γυμναστήριο με όλα τα όργανα γυμναστικής. Αυτές οι εγκαταστάσεις ανταποκρίνονταν σε πολύ αυστηρές απαιτήσεις και προδιαγραφές για την ασφάλεια της μαθητικής και εκπαιδευτικής κοινότητας και προσέφεραν τις καλύτερες συνθήκες για το εκπαιδευτικό έργο στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Δύο φορές το μήνα πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε θέατρο, συναυλίες σε κάποιο μέγαρο μουσικής ή σε κινηματογράφο, στα πλαίσια της σχολικής μας εκπαίδευσης. Ολα αυτά ήταν πάντα δωρεάν. Παράλληλα, στις αρχές της σχολικής χρονιάς οι καθηγητές της μουσικής, του αθλητισμού και άλλων ειδικοτήτων έκαναν επιλογή ανάλογα με την ιδιαίτερη κλίση του κάθε παιδιού και επέλεγαν τα παιδιά με ιδιαίτερα ταλέντα και τα προωθούσαν, με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών τους, για μετασχολική και δωρεάν εξειδίκευση. Στο σχολείο, στα πλαίσια της προληπτικής ιατρικής, δύο φορές το χρόνο μας εξέταζαν οι γιατροί όλων των ειδικοτήτων και μας έκαναν εκεί και τα απαραίτητα εμβόλια. Στα βουνά υπήρχαν δημόσια θεραπευτήρια για υπέρβαρα ή αδύνατα παιδιά όπου πήγαιναν το καλοκαίρι και εκεί για δύο μήνες ακολουθούσαν μια ειδική διατροφική θεραπεία και σωματική άσκηση. Χρήση αυτών των θεραπευτηρίων, για διάφορες παθήσεις και για ανάρρωση, κάνανε και οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Υπήρχαν και οι λεγόμενες λουτροπόλεις με ιαματικά νερά, με ξενοδοχειακές μονάδες, για τις διάφορες θεραπείες και φυσικοθεραπείες του λαού της Τσεχοσλοβακίας. Αυτή τη φροντίδα απολάμβαναν τα παιδιά σε όλα τα επίπεδα της εκπαιδευτικής και φοιτητικής διαδικασίας.

Παντρεύτηκα όταν ήμουν 21 χρόνων. Εγώ εργαζόμενη και ο άντρας μου δευτεροετής φοιτητής του πολυτεχνείου. Μετά από ένα χρόνο κάναμε το παιδί μας. Πήρα ένα χρόνο άδεια τοκετού με πλήρεις αποδοχές, αργότερα το έκαναν τρία χρόνια, με τα τελευταία δύο χρόνια με αποδοχές 70% του μισθού. Οταν τελείωσε η άδεια, γύρισα στον ίδιο χώρο και την ίδια θέση της εργασίας. Ο άνδρας μου, παντρεμένος φοιτητής και με παιδί, έπαιρνε επίδομα αντίστοιχο του βασικού μισθού ενός εργαζομένου. Μόλις γέννησα, δύο φορές την εβδομάδα ερχότανε μια νοσοκόμα στο σπίτι μας, να ζυγίσει το παιδί και να με βοηθήσει στο θηλασμό, στο μπάνιο και στη φροντίδα του. Γάλα, βρεφικές τροφές και πάνες ήταν δωρεάν. Και οι τρεις μας είχαμε δικαίωμα να τρώμε στις φοιτητικές εστίες, δωρεάν, το μεσημέρι και το βράδυ. Το παιδί μας, μόλις κάναμε την αίτηση, πήγε σε παιδικό σταθμό. Στον παιδικό σταθμό παρείχαν ακόμα και τα ρούχα του παιδιού, τρία γεύματα την ημέρα και φροντίδα από εξειδικευμένο προσωπικό με τακτικές επισκέψεις παιδιάτρου. Σε περίπτωση ασθένειας του παιδιού, η μητέρα έπαιρνε άδεια από την εργασία της 8 ημέρες με πλήρεις αποδοχές και τις υπόλοιπες ημέρες το 80% των αποδοχών. Η προληπτική ιατρική ήταν πολύ αναπτυγμένη. Για όλες τις ειδικότητες. Με επιστολή στο σπίτι, με προγραμματισμένο ραντεβού και με επίπληξη εάν δεν ανταποκρινόσουν στο κάλεσμα. Ειδικά στην περίπτωση των παιδιών.

Το Κράτος μας έδωσε σπίτι που πληρώναμε με επιταγή 8% του μισθού μας. Αυτή η επιταγή κάλυπτε το νοίκι, το ρεύμα, το νερό και φυσικό αέριο. Ολο το εικοσιτετράωρο είχαμε ζεστό νερό και το χειμώνα θέρμανση. Οι εταιρείες και τα εργοστάσια είχαν και αυτά μαγειρεία. Μέσα στο οχτάωρο της εργασίας είχες μισή ώρα για κολατσιό και μια ώρα για το μεσημεριανό σου. Ολες οι εταιρείες και τα εργοστάσια είχαν τα δικά τους εξοχικά καταλύματα στα βουνά, σε χιονοδρομικά κέντρα για τις χειμερινές διακοπές και σε μεγάλες λίμνες και στα ποτάμια για τα καλοκαίρια. Στις άλλες χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης που είχαν θάλασσα υπήρχαν ξενοδοχειακές μονάδες όπου κάνανε τις διακοπές τους και εργαζόμενοι της Τσεχοσλοβακίας. Ο εργαζόμενος πλήρωνε μόνο ένα μέρος της διατροφής του και της μεταφοράς του. Τη διαμονή και το υπόλοιπο κόστος κάλυπτε το ασφαλιστικό του ταμείο. Οι γυναίκες δικαιούνταν σύνταξή στα 55 και οι άνδρες στα 60.

Δεν είχαμε όλοι αυτοκίνητα γιατί δεν μας ήταν και τόσο απαραίτητα. Είχαμε πολύ καλές και πυκνές αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες, τραμ, μετρό, τρένα, αεροπλάνα κλπ. Την ημέρα κάθε τρία λεπτά και τη νύχτα τουλάχιστον κάθε μια ώρα υπήρχαν δρομολόγια των αστικών μέσων μεταφοράς. Ποτέ δεν χρειάστηκα ταξί, ήταν μόνο για τους τουρίστες.

Δεν είχα νοιώσει ποτέ το άγχος και την ανασφάλεια, διότι δεν ήξερα, μάλλον δεν ξέραμε τι θα πει η ΑΝΕΡΓΙΑ ή απλήρωτη εργασία, τι θα πει εκμετάλλευση, τι θα πει να κρυώνεις, να μην έχεις σωστή ή καθόλου ιατρική περίθαλψη και σωστή Παιδεία. Εγώ που τα είχα τα θεωρούσα τότε όλα αυτονόητα. Σήμερα βλέπω ότι δεν ήταν. Θα έπρεπε να τα υπερασπιστούμε και να μην επιτρέψουμε στην Αντεπανάσταση να νικήσει και να ισοπεδώσει όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων και όλες τις κατακτήσεις του Σοσιαλισμού.

Ζώντας στην Ελλάδα, τα τελευταία 30 χρόνια, είδα και την καπιταλιστική ανάπτυξη και τώρα την καπιταλιστική κρίση. Γνώρισα τι θα πει ανεργία, ανασφάλεια, φτώχεια. Σήμερα ξεθεμελιώνουν και τα τελευταία εργατικά δικαιώματα, τις άδειες μητρότητας, το επίδομα τοκετού, τη συνταξιοδότηση, για να διαφυλάξουν την κερδοφορία του κεφαλαίου. Μόνη ελπίδα για το λαό, η δημιουργία Λαϊκής Συμμαχίας για Σοσιαλιστική Λαϊκή Οικονομία και Εξουσία, με αποδέσμευση από ΕΕ και ΝΑΤΟ, για ειρήνη και προκοπή του λαού.

Οσο ζω δε θα ξεχάσω το Σοσιαλισμό και θα παλεύω γι’ αυτήν την κοινωνία…!!

Χρυσούλα ΣΛΑΒΙΚ
Κέρκυρα

Posted in Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«L’ estat i la revolució»

Posted by redship στο 23 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

Posted in Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: | 1 Comment »

«Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε»

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

 

Σ’ ένα κείμενο του θεάτρου σκιών ο τελάλης φώναζε:

«όποιος αντέξει τα νέα μέτρα θα πάρει μπαξίσι εκατό ομόλογα»

Πριν σώσει τα λόγια του, έπεφτε η σφαλιάρα σύννεφο.

 

Πέρασαν χρόνια και καιροί, ο τελάλης άλλαξε στέκι, τώρα πια εκπέμπει

από τη συχνότητα του τηλεοπτικού «Σκάι», αλλά επιμένει να διαλαλεί την ίδια πραμάτεια.

Κάποιος εφοπλιστής «Νομικός εκ Λονδίνου» εμφανίστηκε από τη συχνότητα του

«Σκάι» να προτείνει ως «εγώ κι ο Μαρινάκης» (ναι, αυτός του Ολυμπιακού) να αγοράσουν

οι Ελληνες τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ως «100 τα εκατό πατριωτική κατανάλωση»

για να διαγραφεί το χρέος. Δεν είναι τίποτα, διαβεβαίωνε: 24.500 ευρώ χρωστάει ο κάθε

Ελληνας, αν ο καθένας μας αγοράσει τα ομόλογα στη δευτερογενή αγορά, πάει, διαγράφηκε

το χρέος!

Θεϊκό! Πού να τον είχε άραγε κρυμμένο τόσο καιρό ο Αλαφούζος τον σωτήρα

και μας άφηνε να βράζουμε – ένας ολόκληρος λαός – στην αγωνία μας τι θα γίνει

μ’ αυτό το χρέος των καπιταλιστών, πώς θα το βγάλουμε απ’ την πλάτη μας…

 

Σε πείσμα της τηλεοπτικής πραγματικότητας (μια κατασκευή που… κατασκευάζει

πραγματικότητα στις συνειδήσεις όσων ακόμα παραμένουν στο σπίτι, ελπίζοντας

στον ερχομό κάποιου Μεσσία) η χτεσινή διαδήλωση του Πανεργατικού Αγωνιστικού

Μετώπου εξελίχθηκε με χαρακτηριστικά «από ‘δώ εμείς κι από αυτοί». «Αυτοί» είναι

μια χούφτα καπιταλιστές που περνάνε ζωή χαρισάμενη με τον αρπαγμένο – από την

παραγωγή των εργατών – πλούτο.

Η διαδήλωση καθόρισε τη ρότα της από ‘δώ και πέρα εξέλιξης.

 

Μέσα (στον περίφημο «ναό της δημοκρατίας»): με επιλογή τους, «τυφλοί τα

τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματι» διάφοροι «πατέρες του έθνους» αποφάσιζαν

το τσάκισμα του λαού.

Εξω: Χιλιάδες και χιλιάδες τραγουδάγανε: «να με ξεριζώσεις δεν μπορείς,

σ’ αντιστέκομαι σα δρυς».

Απέναντι: Τεράστιος πλούτος συσσωρευμένος απ’ την εκμετάλλευση των εργατών, σχεδιάζει πώς θ’ αυγατίσει κι άλλο τα κέρδη, ξέρει το δρόμο: να πιέσει ώσπου να λιώσει, ώσπου να γονατίσει το υποζύγιο, ο εργάτης.

Στο πλάι: Πολλοί π’ ακόμα ψάχνουν απάντηση σε λάθος ερώτηση:

«πω πω τι πάθαμε, τι θ’ απογίνουμε;»

Από μέσα απ’ τη διαδήλωση, η απάντηση:

«κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις,

με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις».

Πάνω, στα ιερά δώματα, οι γραφίδες δεν μπορούν να στρώσουν κώλο στις

δερμάτινες πολυθρόνες τους. Τη μια κοιτούν από ψηλά το πόπολο να διαδηλώνει

και την άλλη γράφουν μιαν αράδα για το χρέος του πόπολου να βάλει πλάτη να

σωθούν τ’ αφεντικά (διορθώνουν γρήγορα τη φράση που τους ξέφυγε «η χώρα

πρέπει να σωθεί» είναι η τελική γραφή τους).

Κάτω: Το πόπολο που ποτέ δεν έμαθε να περιμένει σωτηρία μπροστά στην οθόνη

ενός κομπιούτερ, διαδηλώνει:

«Εργατιά μπροστά, τώρα μια γροθιά, γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά».

Την ανάγκη φιλοτιμία ποιών ο «επί τόπου» ρεπόρτερ περιγράφει το απρόσμενο

: τόσες δόσεις ηττοπάθειας τους ρίξαμε, τόσες και τόσες σελίδες αναλύσεις περί χάους

τους πετάξαμε στη μούρη, τόσα σκιάχτρα τρόμου απλώσαμε… και τίποτα! αυτοί

διαδηλώνουν και διαδηλώνουν, μα πού τους είχανε κρυμμένους όλους αυτούς;

Στο δρόμο: Κανένας ανώνυμος! Ολοι ένας προς έναν: Είμαι ο και λέγομαι,

παράγω και δε ζω. Τ’ αφεντικού μου το χαλκά άλλο δε βαστώ.

 

Εδώ είμαστε.

Αγάντα!

Τώρα αρχίζει η μεγάλη μάχη. Οχι μόνο για να μην εφαρμοστούν στη πράξη

τα βάρβαρα μέτρα, αλλά για ν’ αλλάξουν ριζικά οι συσχετισμοί έτσι που να μην

μπορούν να σταθούν οι εκμεταλλευτές, να γκρεμιστούν, να χαθούν!

 

Η διαδήλωση δεν άφηνε περιθώριο αυταπάτης. Γι’ αυτό είναι η διαδήλωση:

μέσα σ’ αυτήν – συνολικά στην οργανωμένη ταξική πάλη – διαμορφώνεται

η συνείδηση. Ο άνθρωπος – μάθαμε – είναι οι κοινωνικές του σχέσεις – άλλος

είναι ο άνθρωπος του καναπέ που τη συνείδησή του τη διαμορφώνει η

τηλεόραση του αφεντικού κι άλλος αυτός που έχει συναντήσει τα ταξικά αδέρφια

του και παλεύει για να γκρεμίσει τ’ αφεντικά.

 

Στις ηλεκτρονικές σελίδες του αστικού Τύπου, ακόμα και χτες, τη μέρα της μεγάλης απεργίας,

αναγνώστες με ειλικρινή – αλλά κακόμοιρη – αγωνία έγραφαν: «Πείτε μας επιτέλους την αλήθεια».

Ζητάνε απ’ το δυνάστη τους να ομολογήσει ότι είναι δυνάστης. Αφελείς;

Οχι. Είναι απλά κάτοχοι μιας ψευδούς συνείδησης στο πλαίσιο της οποίας αφεντικά

κι εργάτες είναι ένα, «πατριώτες όλοι».

Θα ‘ρθει η ώρα – είναι βασανιστική αυτή η πορεία – που κι αυτοί θα αναγνωρίσουν

τον αντίπαλο στο πρόσωπο αυτουνού που τους χαϊδεύει την πλάτη, θα μάθουν από

την ίδια την εμπειρία τους, ότι τελικά σύντροφός σου στη ζωή είναι μόνο αυτός που

αξιώνει να σταθείς πλάι του, στο μετερίζι μιας μάχης που κι αν ακόμα χάσεις τη ζωή σου,

θα είσαι ήδη νικητής στο μεγάλο τεφτέρι που καταγράφονται τα δύσκολα βήματα της

ανθρωπότητας από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης στο μόνο πραγματικό βασίλειο

της ελευθερίας, αυτό που η εκμετάλλευση είναι παρελθόν, αυτό όπου οι άνθρωποι – αυτή

η καταπληκτική κατάκτηση της εξέλιξης – πράγματι χωρίς δεσμά θα έχουν εκτιναχτεί σ’ ένα

φωτεινό μέλλον.

 

Ονειρα; Οχι! Στρατηγική είναι. Αναγκαία για να δώσουμε τις καθημερινές μάχες,

όχι για   να απαλύνουμε τις πληγές, αλλά για να μην υπάρξει ποτέ ξανά περιθώριο

σ’ εκμεταλλευτή να …υπάρχει.

 

από  τον ριζοσπάστη

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

1917 «…ο δρόμος χαράχτηκε…»

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2012

 

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

 
Η επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης του 1917 σε πείσμα των πισωγυρισμάτων
της Ιστορίας ανακαλεί στο προσκήνιο – 95 χρόνια μετά – τη βασική αλήθεια της
πάλης των τάξεων:

Οτι η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης, οι εργάτες και οι σύμμαχοί τους

έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν από τη σιωπηλή πλειοψηφία των

καταπιεσμένων στην πλειοψηφία των εξουσιαστών.

Ομως η δική τους εξουσία θα οικοδομηθεί στο έδαφος μιας θεμελιώδους διαφοράς

σε σχέση με κάθε προϋπάρχουσα εξουσία καθώς αυτή, η νέα, η εργατική εξουσία,

δεν έχει καμία ομοιότητα με όσες γνώρισε ως τα τώρα η ανθρωπότητα.

Η διαφορά είναι ότι οι εργάτες και οι σύμμαχοί τους θα κρατήσουν τη δική τους

εξουσία μόνο για όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε να καταργηθεί κάθε εξουσία και

κάθε εκμετάλλευση!

 

Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος. Είναι, όμως, ο μόνος «ρεαλιστικός», ο μόνος
αποτελεσματικός, ο μόνος υπαρκτός και περπατημένος δρόμος που οδηγεί τον
άνθρωπο του μόχθου από το «βασίλειο» της εκμετάλλευσης στο «βασίλειο» της
ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της προκοπής.

Σήμερα, παρά ποτέ, η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι το σύμβολο ενός κόσμου

που το μέλλον του δεν μπορεί, και δεν πρέπει, να συνθλιβεί από τη βαρβαρότητα

των σφετεριστών των κόπων και των ονείρων των δισεκατομμυρίων ανθρώπων της δουλειάς.

Η Επανάσταση του 1917 αποτελεί άσβεστο φάρο. Η έφοδος των Μπολσεβίκων στα

Χειμερινά Ανάκτορα, το άνοιγμα της αυλαίας ενός «άλλου» κόσμου, παραμένει το

ορόσημο για το πέρασμα της οικουμένης από την προϊστορία της δουλείας στην

πραγματική Ιστορία. Την Ιστορία της ισότητας, της ανύψωσης όλων προς τα πάνω,

της παροχής στον καθένα ό,τι του ανήκει, με βάση την προσφορά του και τις ανάγκες του,

για έναν κόσμο όπου

«η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για

την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».

 

Η συγγραφή της Ιστορίας δεν ανήκει στους εκμεταλλευτές, αλλά στους
δημιουργούς του κοινωνικού πλούτου.

Ο σοσιαλιστικός άνεμος που φύσηξε στις αρχές του περασμένου αιώνα

κατέστησε το Μεγάλο Οχτώβρη συνώνυμο επαλήθευσης της κοσμοθεωρίας

του μαρξισμού – λενινισμού.

Ο μαρξισμός – λενινισμός δεν είναι μια ουτοπία. Ο Οχτώβρης απέδειξε ότι

οι λαοί, εφόσον το αποφασίσουν, διαθέτουν το θεωρητικό και

πολιτικό «όπλο» για την κατάκτηση της «ουτοπίας»!

Οσο κι αν οι «νικητές» καμώνονται ότι ξεμπέρδεψαν με το «φάντασμα του

κομμουνισμού», ξέρουν ότι τον Οχτώβρη του 1917, ο Λένιν και το κόμμα του άφησαν

μια αναλλοίωτη στο χρόνο παρακαταθήκη:

Οι παραγωγοί του πλούτου, οργανωμένοι στο κόμμα τους, σε ένα κόμμα νέου

τύπου, μπορούν να χτίσουν μια «άλλη» κοινωνία.

 

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, έπρεπε να συμβούν οι «αναποδιές» της Ιστορίας
για να πιστοποιηθεί – και μέσα από την ανατροπή του – το μεγαλείο του βήματος
που έγινε το 1917. Μια ανατροπή που συνοδεύεται από την ανελέητη επίθεση των
καπιταλιστών εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου.

Αυτή η ανατροπή, που

από τους δημίους και κάθε λογής «φίλους του λαού» βαφτίστηκε «ελευθερία»,

δεν υπάρχει πια σημείο του πλανήτη που να μην έχει καταστεί συνώνυμη της

ιμπεριαλιστικής θηριωδίας, της οικονομικής εξαθλίωσης, της πιο στυγνής

καταπίεσης, της αδυσώπητης εκμετάλλευσης, της πείνας, της ανεργίας,

της ανελέητης για τους λαούς καπιταλιστικής κρίσης.

 

Οι κομμουνιστές της Ελλάδας τιμούν το Μεγάλο Οχτώβρη, κρατώντας στο
μυαλό και την καρδιά τους τη φράση του Μαρξ, που την επομένη κιόλας της
πτώσης της Παρισινής Κομμούνας έγραψε:

«Η Επανάσταση πέθανε – Ζήτω η Επανάσταση»!

Οι κομμουνιστές της Ελλάδας γυρίζουν το βλέμμα στον Οχτώβρη, κρατώντας ψηλά

την κόκκινη σημαία της ελπίδας και του δίκιου.

Οι Ελληνες κομμουνιστές δεν είναι αισιόδοξοι από «χρέος». Είναι αισιόδοξοι,

γιατί έχουν πλήρη συνείδηση του χρέους τους.

Οι Ελληνες κομμουνιστές, το Κόμμα τους, το ΚΚΕ, σταθερά και με πυξίδα το

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», μέσα από την εμπειρία των δικών

του ηρωικών 94 χρόνων, ξέρουν ότι ο προηγούμενος αιώνας, με τη Σοσιαλιστική

Επανάσταση του ’17, επιβεβαίωσε ότι η ενότητα των προλετάριων και η πάλη

τους μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να είναι νικηφόρα.

Παλεύουν, χωρίς να λοξοδρομούν, ώστε ο νέος αιώνας να γίνει – και μπορεί να γίνει –

ο αιώνας που θα τιμήσει τον Οχτώβρη του 1917 με τρόπο απόλυτο:

Καθιστώντας τη σοσιαλιστική νίκη οριστική και αμετάκλητη!

Posted in ρήξη και ανατροπή, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ανάκαμψη;

Posted by redship στο 26 Οκτωβρίου , 2012

 

από  black bedlam

 

 

Δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη, ούτε για το κεφάλαιο.

Το διάβασα στον Ριζοσπάστη με τίτλο «Τέρμα πια στις αυταπάτες»  ΕΔΩ
Αφορά την  «Ford» στο Βέλγιο, που έκλεισε και πέταξε στο δρόμο πάνω από 4.000 εργαζόμενους.

Η εταιρία επέλεξε να αναθέσει την παραγωγή του μοντέλου  «Mondeo» στην Βαλένθια στην Ισπανία.

Ο λόγος κατανοητός, στην Ισπανία τα μεροκάματα είναι πλέον πολύ χαμηλά και τείνουν ακόμη

προς τα κάτω.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα λένε, την μείωση του κόστους παραγωγής. 
Αυτό που έχει σαν αποτέλεσμα είναι η αύξηση του ποσοστού κέρδους του καπιταλιστή και όχι την μείωση της αξίας του εμπορεύματος.
Η μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης δεν θα μετακυλίσει στην αγορά, δεν θα φτάσει ποτέ
στις τσέπες των εργαζομένων που είναι οι εν δυνάμει καταναλωτές .
Μην κάνουμε το λάθος και πιστέψουμε, ότι αφού ο εργαζόμενος θα πληρώνεται με λιγότερα,
άρα και το εμπόρευμα θα βγει στην αγορά φθηνότερα.
Και ας το δούμε στη χώρα μας. 
Με τις μείωσεις των μισθών και ημερομισθίων που έχουν συντελεστεί, έχετε δει να πέφτουν οι τιμές 
των  προϊόντων  στα ράφια;
Το μεγαλύτερο κέρδος τους κυνηγούν οι βιομήχανοι, προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα 
στην δύνη της  κρίσης τους, να εξασφαλίσουν την συμμετοχή τους  στο παιγνίδι του  ανταγωνισμού,
να συνεχίσουν την κερδοφορία τους,να υπερασπιστούν  την υπόστασή τους .
Αλλά ούτε και αυτό μπορούν πλέον να το διαχειριστούν αποτελεσματικά.
Μιλάμε πολλές φορές για την ανάκαμψη,θεωρόντας την αυτονόητη ακόμη και ό
ταν λέμε ότι θα είναι ισχνή και βραχύβια
 Ποια ανάκαμψη;
Το κεφάλαιο λέει, επιχειρεί να ανακάμψει  παίρνοντας τα μέτρα που επιβάλλει στις εργασιακές σχέσεις.
Αλλά μπορεί να απεγκλωβιστεί άραγε από αυτήν την μέγκενη του καπιταλιστικού δρόμου
ανάπτυξης και των αντικειμενικών του αποτελεσμάτων;
Η κρίση είναι τέτοια και τόσο αδιέξοδη για τους ίδιους του κεφαλαιοκράτες, που σήμερα
είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν μέρος του συσσωρευμένου κεφαλαίου, κλείνοντας
βιομηχανικές μονάδες, στέλνοντας στην ανεργία,στην ομηρία και τον αφανισμό εκατομμύρια
εργαζόμενους, «εξασφαλίζοντας» στους εργαζόμενους που απομένουν μισθούς φτώχειας και πείνας,
εξαναγκάζοντας  τους στην απόλυτη εξαθλίωση.

Αυτό που εμφανίζεται στην σημερινή πραγματικότητα, είναι ότι παρά τα όποια μέτρα και ό

χι μόνον στις χώρες της ΕΕ, η κρίση και η ύφεση εξαπλώνονται και βαθαίνουν.
Αυτή είναι η Αντικειμενική, η  νομοτελειακή εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. 
Αυτός είναι ο καπιταλισμός!
Αλλά είναι δυνατόν τα μέτρα που παίρνονται να ενισχύσουν  την ανταγωνιστικότητα,
να θωρακίσουν την κερδοφορία, να οδηγήσουν  στην ανάκαμψη του κεφαλαίου;

Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και η αδυναμία να επενδυθούν ώστε να συνεχίσουν να

αποδίδουν κέρδη στους βιομήχανους, είναι εμφανής.

Κάτω από την πίεση της υπερσυσσώρευσης και της υπερπαραγωγής, κάτω από την ανάγκη

των μεταξύ τους ανταγωνισμών, λόγω και της ανάπτυξης της τεχνολογίας, είναι υποχρεωμένοι
σήμερα πλέον να καταστρέψουν αυτό το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο.

Εδώ είναι που δίνεται  η μεγάλη μάχη. 
Για το ποιες επιχειρήσεις θα επικρατήσουν, ποιες οικονομίες θα κυριαρχήσουν.

Καθώς κλείνουν αναγκαστικά, μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό πολλές

μεγάλες μονοπωλιακές και πολυεθνικές  επιχειρήσεις, πετούν στους δρόμους τους εργαζόμενους. 
Παράλληλα και εμπρός στην ανάγκη του ανταγωνισμού,  οι εναπομείνασες επιχειρήσεις χτυπούν
μισθούς και μεροκάματα και με την συμμαχία των πολιτικών τους εκπροσώπων, επιβάλλουν 
και όλα τα άλλα μέτρα, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια ….

Βγάζουν στο σφυρί την ζωή των εργαζομένων,των λαϊκών οικογενειών .

Αυτό, δεν είναι Ελληνικό φαινόμενο το γνωρίζουμε, όμως σε μια παγκόσμια  αγορά εργασίας,

τέτοια που οι εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε την αναπαραγωγή της εργατικής
τους δύναμης και με εκατομμύρια ανέργους σε όλο τον κόσμο, πώς και από πού θα προκύψει η ανάκαμψη του κεφαλαίου;

Με λίγα λόγια οι εργάτες, οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Μ.Βρετανίας,

της Πορτογαλίας,της Ιταλίας,της Ιρλανδίας, ακόμη και της Γερμανίας στην οποία εκατομμύρια
εργαζόμενων δουλεύουν για 400 ευρώ, ακόμη και της πρώην  κραταιάς οικονομίας της Ιαπωνίας,
που οι δείκτες έχουν πάρει την κατρακύλα με επίσης εκατομμύρια ανέργους και πολίτες που ζουν
κάτω από το όριο της φτώχειας, πώς θα επέλθει η ανάκαμψη;

Στα σχέδιά τους είναι η Κινεζοποίηση μισθών και ημερομισθίων.
Τα προηγούμενα όμως χρόνια, όταν ο Κινέζος δούλευε για ένα πιάτο ρύζι, το παραγόμενο προϊόν

διοχετεύονταν στις εύρωστες οικονομικά χώρες.
Σήμερα τα εκατομμύρια των εργαζομένων ανά τον κόσμο, οι τεράστιες δυνατότητες παραγωγής
λόγω της τεχνολογίας που δεν επιτρέπει να γυρίσουμε πίσω,τα εμπορεύματα που θα παράγονται
με μισθούς πείνας, πού και σε ποιες αγορές θα διοχετευθούν.
Οι 4.000 απολυμένοι της «Ford» στο Βέλγιο,δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν το νέο μοντέλο 
«Mondeo» αλλά και οι εργαζόμενοι με τα μεροκάματα της πείνας στην Βαλένθια, επίσης δεν θα μπορέσουν να αποκτήσουν το Mondeo.

Είναι η μόνη αλήθεια:  
«Ο Καπιταλισμός σήμερα δεν έχει ούτε ένα ξεροκόμματο να πετάξει για να εξαγοράσει συνειδήσεις».
 (Παφίλης  στην Βουλή)

Το σχέδιο είναι καλά επεξεργασμένο για την ικανοποίηση των αναγκών της πλουτοκρατίας.
Ένα σχέδιο που θα έχει τις βάσεις του στα αποκαΐδια των λαϊκών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Ένα σχέδιο όμως που δεν μπορεί να  οδηγήσει σε διέξοδο από την κρίση, ούτε τις ίδιες τις πολυεθνικές,

ούτε το ίδιο το κεφάλαιο. 

Η μία κρίση θα καβαλάει την άλλη, χωρίς ανάκαμψη, ή με ψευδεπίγραφες ανακάμψεις κατασκευασμένων αριθμών.

Όσο ο λαός θα ανέχεται τις επιθέσεις τους, όσο ο λαϊκός παράγοντας θα βρίσκεται σε στάση αναμονής,

όσο δεν δίνει την δική του απάντηση και δεν παίρνει την υπόθεση στα δικά του χέρια, όσο εξακολουθεί
να έχει αυταπάτες ότι μπορεί να επανέλθει στα προ της κρίσης μέσω σωτήρων και μέσα στο ίδιο το
καπιταλιστικό σύστημα παρέα με  τα αφεντικά, θα είναι σαν να υπογράφει την καταδίκη του,
την αυτοκαταστροφή του.
Οι κεφαλαιοκράτες δεν πρόκειται από μόνοι τους να παραδώσουν τις επιχειρήσεις τους ούτε ταπρονόμιά τους. 
Θα παλεύουν ακόμη και αν μέσα σε αυτήν την μάχη κάποιοι από αυτούς θα χάνονται.
Έχουν δύο μέτωπα, ένα με τους ανταγωνιστές τους και ένα με τους ταξικούς τους εχθρούς. 
Μόνο που οι ταξικοί εχθροί του κεφαλαίου, είναι ταυτόχρονα και αυτοί που τους παράγουν τον πλούτο.
Και εξοντώνοντάς τους, εξοντώνουν την μηχανή που τους παράγει τον πλούτο. 

Ακόμη και αν μείνουν μόνοι τους, το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα θα εφαρμόσουν, δεν μπορούν

τίποτε άλλο,γιατί ο Σοσιαλισμός είναι ιστορική αναγκαιότητα και  γιατί ο Καπιταλισμός, εξάντλησε τα δικά του ιστορικά όρια.  

Γι΄αυτό ας σταματήσουμε να μιλάμε για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, γιατί μπερδεύουμε και τον Μήτσο.

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Παρασάπισε

Posted by redship στο 12 Οκτωβρίου , 2012

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Πόσο διατιμάται η συντήρηση ενός ανθρώπου στη ζωή για μια μέρα;

Εβδομήντα τρία λεπτά του ευρώ, απαντά η Ευρωπαϊκή Ενωση. Δηλαδή τρία αυγά.

Πόσο είναι το καινούργιο χαράτσι για να θάψεις τον πατέρα σου;

Σαράντα ευρώ, ανακοίνωσε χτες η κυβέρνηση.

Τα δύο στοιχεία οδηγούν τη σκέψη μόνο σε δρόμους μαύρου χιούμορ. Οπως τα ανέκδοτα για ψυγειοκαταψύκτες συντήρησης των πεθαμένων που δε θα έχουν κανέναν να πληρώσει το χαράτσι που τους αναλογεί μετά θάνατον. `Η τον έπαινο στην ΕΕ που διαθέτει τρία αυγά σε έναν άπορο, όταν στην Ισπανία – σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό – μία οικογένεια τριών ατόμων μοιράζεται ένα αυγό.

Αναδεικνύουν όψεις μιας και μόνο πραγματικότητας: το σύστημα πα-ρα-σά-πι-σε! Κι αυτή η σαπίλα καθρεφτίζεται πλέον όχι μόνο στις κάθε είδους κυβερνητικές αποφάσεις, αλλά και στα πρόσωπα όσων έχουν αναλάβει τη βρώμικη δουλειά. Μια ματιά στον υπουργό Εργασίας την ώρα που ισχυρίζεται ότι φταίνε οι «μαϊμού» συνταξιούχοι για τη βύθιση των ασφαλιστικών ταμείων τα λέει όλα.

Από τα στοιχεία για την οικονομία των ΗΠΑ κρατάμε τη φράση «σωρεία ρευστού». Την ομολογία, δηλαδή, ότι η καπιταλιστική κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης. Και καθώς κάποιοι δείχνουν τα διάφορα προσωρινά μέτρα της κυβέρνησης Ομπάμα ως το παράδειγμα, για να ξεπεράσει και η ΕΕ την κρίση, σημειώνουμε την πρόβλεψη για βύθιση – νέα βύθιση – των ΗΠΑ στην ύφεση. Δυστυχώς για όσους επιμένουν ότι η σημερινή κρίση θα αντιμετωπιστεί με τα μέτρα του 1929, η πραγματικότητα επιμένει διαφορετικά.

Καθώς η καπιταλιστική οικονομία έχει τους δικούς της αμείλικτους νόμους, κάθε παράταση στη ζωή αυτής της σαπίλας θα ισοδυναμεί με αύξηση των σταυρών στα νεκροταφεία, ίσως και στα μέτωπα.

Ανάκαμψη στον ορίζοντα πράγματι υπάρχει. Μόνο που αυτή αφορά στο μεγάλωμα της ψαλίδας ανάμεσα στους καπιταλιστές και τους ανθρώπους του μεροκάματου (όσο κι αν με κομψότητα η στατιστική συμψηφίζει το μεροκάματο με τον πλούτο των καπιταλιστών για να βγάλει μέσο όρο).

Στο τέλος – τέλος ο ένας μετά τον άλλο οι αστοί αναλυτές ομολογούν: τα πάντα γίνονται για να διαμορφωθεί μια χαμηλότερη βάση στα μεροκάματα, για να ξεκινήσει η ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών.

Η ομολογία οδηγεί στη λύση του προβλήματος: Για να ζήσουν ανθρώπινα οι εργάτες πρέπει να φύγουν από τη μέση οι καπιταλιστές. Ομως, για να γίνει αυτό πλατιά συνείδηση χρειάζεται η πολιτική ιδεολογική και οργανωτική παρέμβαση των πρωτοπόρων της ταξικής πάλης, των κομμουνιστών. Εδώ είμαστε.

Οπως σημείωνε το πρωτοσέλιδο σχόλιο στο χτεσινό «Ριζοσπάστη»: «Δεν υπάρχουν εθνικό συμφέρον, εθνικοί στόχοι και εθνικές θυσίες. Στην Ελλάδα δεν έχουμε όλοι τα ίδια συμφέροντα! Τα νέα βάρβαρα μέτρα μας εξαθλιώνουν ενώ οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι. Αυτούς υπηρετεί η νέα κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της στην ΕΕ. Παλεύουμε για κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, διαγραφή του χρέους. Ανάπτυξη με κριτήριο τις ανάγκες μας για δουλειά μόνιμη και σταθερή για όλους, με αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις, ανάπαυση, δωρεάν μόρφωση για τα παιδιά μας, εξασφαλισμένη δωρεάν φροντίδα Υγείας για τις οικογένειές μας. Ανάπτυξη και παραγωγή προς όφελος του λαού και όχι των μονοπωλιακών ομίλων».

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , , , , | 1 Comment »

«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου»!

Posted by redship στο 9 Οκτωβρίου , 2012

«Ο άνθρωπος πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Οποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτή την τιμή» – Τσε Γκεβάρα

Στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας του παγκόσμιου προλεταριάτου, δολοφονημένος από τους υπηρέτες της CIA.

Στα 45 χρόνια από τότε, και στα όσα θα ακολουθήσουν, ο Τσε ήταν και θα είναι πάντα «παρών».

Ανυπότακτος στρατιώτης του κομμουνισμού, οδηγητής σε έναν ταξικό αγώνα χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, για έναν άλλον κόσμο, έναν κόσμο σοσιαλιστικό, χωρίς εκμεταλλευτές, αφού

«δεν υπάρχει για μας κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο»!

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Οι φίλοι» της εργατικής τάξης και πώς να τους αποφεύγουμε

Posted by redship στο 3 Οκτωβρίου , 2012

Με μια ανακοίνωση του «Δικτύου Συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ» που κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες πριν την απεργία που έγινε στις 26 Σεπτέμβρη, αλλά και με τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα κάτω από την εξέδρα της ΓΣΕΕ, δόθηκε το στίγμα της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ στην απεργιακή μάχη της προηγούμενης βδομάδας.

Τόσο το περιεχόμενο της ανακοίνωσης στα κεντρικά συνθήματα και στους στόχους πάλης με τους οποίους καλείται η εργατική τάξη να αγωνιστεί όσο και το περιεχόμενο των δηλώσεων του Αλ. Τσίπρα αποτελούν πλευρές διαπάλης για τις οποίες πρέπει να δοθεί μάχη ώστε να μην περάσουν στους λαϊκούς αγώνες.

Τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του τυχοδιωκτισμού, της μετάλλαξης και της προσαρμογής που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζονται ξεσκέπασμα, να αποκαλύπτεται ο καιροσκοπισμός του κάθε ώρα και στιγμή.

Στην ανακοίνωση του Δικτύου Συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ το πλαίσιο πάλης είναι το ακόλουθο:

«Ακύρωση των Μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων τους.

Καταγγελία των επαχθών όρων των δανειακών συμβάσεων.

Αποδέσμευση της χώρας από την τρόικα.

Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών».

Θέλει μεγάλη τέχνη μέσα σε πέντε στόχους να μπορείς να μιλάς για ακύρωση του μνημονίου, να συζητάς παράλληλα για επαχθείς όρους, την ίδια στιγμή να βάζεις μέτρο στη διαγραφή του χρέους και τελικώς να αποδεσμεύεσαι από την τρόικα αλλά όχι από τα συστατικά που την αποτελούν.

Το παραπάνω πλαίσιο με λίγα λόγια βάζει το ζήτημα της αποδέσμευσης από την τρόικα (;) και την ίδια στιγμή μπαίνουν όροι και παζάρια για τη μη αποδέσμευση.

Το αίτημα για «αποδέσμευση από την τρόικα» αποτελεί ένα ακόμα σύνθημα που φαντάζει φανταχτερό και δυναμικό αλλά είναι δυναμικά κούφιο, ειδικά όταν γνωρίζουμε τη θετική στάση του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρωπαϊκή Ενωση, θέση που την έκαναν άλλωστε γνωστή με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια των εκλογών.

Παίζουν με τη λέξη «αποδέσμευση», σίγουρα όχι γιατί δε βρήκαν καλύτερη αλλά για να ξεγελάσουν και να παρασύρουν το λαό. Το σταθερό σύνθημα του ΚΚΕ για ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ το μεταλλάσσει, το αλλοιώνει, το φέρνει στα μέτρα του. Και αν το 1981 η λογοκλοπή συνθημάτων από το ΠΑΣΟΚ έφερε οπισθοχώρηση στη συνείδηση της εργατικής τάξης, το 2012 σε συνθήκες κρίσης τα συνθήματα που μπερδεύουν σκόπιμα ώστε να εξακολουθεί να βγαίνει λάδι η ΕΕ και να αποτελεί μονόδρομο για τη ζωή του λαού μας, πρέπει πολιτικά να χρεοκοπήσουν.

Στις δηλώσεις του ο κ. Τσίπρας είπε πως «η απεργιακή κινητοποίηση πρέπει να είναι ένα ορόσημο μιας μεγάλης κοινωνικής αντεπίθεσης με όριο την τελική νίκη του λαού μας απέναντι στην τρόικα εξωτερικού και την τρόικα εσωτερικού (…) Ο λόγος δεν μπορεί παρά να είναι στην κοινωνία, γιατί δεν αντέχει άλλο ο ελληνικός λαός αυτή την άδικη μονόπλευρη εξόντωση που επιβάλλεται εδώ και δυόμιση χρόνια».

Δυο ερωτήματα πηγάζουν από το παραπάνω.
1) Ποια είναι η «τρόικα εσωτερικού»; Με την αφαιρετική μέθοδο αν γενικά η τρόικα είναι κάτι το αυτοτελές που μας ήρθε ουρανοκατέβατη και αποκόπτεται από το ρόλο των καπιταλιστικών οργανισμών της ΕΕ, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, τότε και η τρόικα εσωτερικού προφανώς για το ΣΥΡΙΖΑ είναι οι πολιτικές δυνάμεις που στελεχώνουν τη σημερινή κυβέρνηση και τίποτα παραπάνω. Πέρα από μια συνθηματική γενική αναφορά στον ΣΕΒ, δεν υπάρχει κεφάλαιο, δεν υπάρχει μονοπώλιο, δεν υπάρχει μεγαλοεργοδοσία, δεν υπάρχουν κερδισμένοι από τα μέτρα παρά μόνο το πολιτικό προσωπικό των μονοπωλίων, οπότε αν τους βγάλουμε αυτούς από τη μέση, ο λαός θα νικήσει. Θέση επικίνδυνη που συσκοτίζει, που δημιουργεί αυταπάτες για διαφορετική διαχείριση μέσα στην ΕΕ, που σκεπάζει το καθήκον της ταξικής σύγκρουσης με τα αφεντικά, που εξυψώνει το στοιχείο της εναλλαγής κυβέρνησης σε ύψιστο χρέος της εργατικής τάξης.

Η θέση αυτή δε μας προξενεί έκπληξη αφού ο ΣΥΡΙΖΑ από τη μια ήταν μέσα στις δυνάμεις που βρίσκονταν στην «όσμωση» των πλατειών κάτω από το γενικό σύνθημα «κλέφτες – κλέφτες» εστιάζοντας στους 300 της Βουλής, με στόχο τη φθορά του σάπιου πολιτικού συστήματος. Από την άλλη οι συνδικαλιστικές του δυνάμεις συμβάλλουν πρωταγωνιστικά στην επίθεση στους μισθούς σε μια σειρά κλάδους, δηλαδή όχι μόνο αθωώνουν αλλά στηρίζουν ενεργητικά το κεφάλαιο που πουλάει και αγοράζει το πολιτικό προσωπικό.

2) Τι σημαίνει η αναφορά «άδικη μονόπλευρη εξόντωση»; Με τη δύναμη της ατάκας θα μπορούσε κάποιος να αντιπαρατεθεί με αντιστροφή αυτής της πρότασης, ρωτώντας αν υπάρχει δίκαιη μονόπλευρη εξόντωση. Με ταξική ανάλυση της πρότασης είναι ξεκάθαρο πως για τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει χρέος των εργαζομένων που πρέπει να το πληρώσει ο λαός με την προϋπόθεση να μην πληρώνει μόνο αυτός. Βάζει από την πίσω πόρτα το στοιχείο της εθνικής αντιμετώπισης της κρίσης, καλλιεργεί τη συνυπευθυνότητα.

Την ίδια στιγμή διαβάζουμε από το «Ξεκίνημα» (συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ) επαναστατικές κορόνες που δείχνουν την κατεύθυνση που θέλουν να πάνε τον αγώνα και με ποιους. Στην εκτίμησή τους για την απεργία γράφουν: «Αν οι μεγάλες ομοσπονδίες των ΔΕΚΟ, του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα συντονιστούν και προχωρήσουν σε επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες μαζί με καταλήψεις θα συμπαρασύρουν ολόκληρη την κοινωνία ενώ η πίεση προς τις Συνομοσπονδίες θα είναι τεράστια. Τις τελευταίες ημέρες συνδικαλιστές όπως ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ Νίκος Φωτόπουλος περιγράφουν, με δηλώσεις τους, ένα σχέδιο αγώνα πολύ κοντά στα παραπάνω».

Αποθέωση της μορφής πάλης, υπόκλιση σε μικροαστικά ρεύματα που απαιτούν διορθώσεις εδώ και τώρα, χωρίς να υπολογίζουν τον έναν και μοναδικό πρωταγωνιστή των εξελίξεων, τους εργαζόμενους, τις Γενικές Συνελεύσεις τους, τις συζητήσεις που πρέπει να ανάψουν στους τόπους δουλειάς. Υποτιμούν τις συλλογικές διαδικασίες, βάζουν εμπόδια στο δικαίωμα της ενημέρωσης και της πλατιάς συζήτησης στους εργαζόμενους, στην εξασφάλιση των καλύτερων όρων για την προετοιμασία μιας απεργίας. Και όλα αυτά διότι ο στόχος τους είναι προφανής, όπως μας ενημερώνει η ΔΕΑ (άλλη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ) στη δική της εκτίμηση για την απεργία. «Η χθεσινή απεργία πρέπει να γίνει η αρχή για αυτό που ξέρει να κάνει καλά το κίνημα: να ανατρέπει κυβερνήσεις. Μετά τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο, ήρθε η ώρα της τρόικας εσωτερικού να πάει σπίτι της».

Οι απεργιακοί αγώνες, δηλαδή, πρέπει να έχουν έναν και μόνο στόχο. Να ανεβάσουν στην κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, να δοθεί άφεση αμαρτιών στην ΕΕ και να απενοχοποιηθεί το κεφάλαιο. Στόχος ο οποίος ενέχει τον κίνδυνο να προσαρμόσει τους αγώνες της η εργατική τάξη στις επιδιώξεις της σοσιαλδημοκρατίας χάνοντας πολύτιμο χρόνο στην οργάνωσή της και στον προσανατολισμό της, κεντράροντας στο πολιτικό προσωπικό των μονοπωλίων και όχι απευθείας σε αυτά.

 

Θανάσης ΓΚΩΓΚΟΣ
Μέλος του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Εργατική – Συνδικαλιστική δουλειά

Posted in ρήξη και ανατροπή, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Είμαστε παρωχημένοι

Posted by redship στο 23 Σεπτεμβρίου , 2012

 

 από 2310net

 

Το μανιφέστο των παρωχημένων:

Είμαστε παρωχημένοι. Πιστεύουμε πως ο κόσμος πρέπει να μπορεί να εργάζεται.

Είμαστε παρωχημένοι. Πιστεύουμε ότι ο εργάτης δεν πρέπει να είναι δούλος. Πρέπει να ζει ως άνθρωπος.

Είμαστε παρωχημένοι. Πρέπει ο εργάτης να έχει ασφάλιση, να δικαιούται άδειες, να πληρώνεται τις υπερωρίες του.

Είμαστε παρωχημένοι. Θέλουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν σχολείο και να μην αναγκάζονται να το παρατάνε στα 14 τους χρόνια για να βγουν στο μεροκάματο.

Είμαστε παλαιολιθικοί. Θέλουμε η Παιδεία να παρέχεται δωρεάν και να μην αγοράζεται και πωλείται σαν μακαρόνια. Θέλουμε όλα τα παιδιά του κόσμου να μπορούν να σπουδάσουν, να μορφωθούν, να καλλιεργηθούν.

Είμαστε εκτός τόπου και χρόνου. Υποστηρίζουμε ότι στον 21ο αιώνα είναι ντροπή να υπάρχει ένας άνθρωπος που πεθαίνει από αρρώστιες που γιατρεύονται. Είτε επειδή είναι ανασφάλιστος είτε επειδή δεν έχει χρήματα να γιατρευτεί.

Είμαστε ουτοπιστές. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι την επόμενη ώρα κάποιες χιλιάδες παιδιά θα πεθάνουν από την πείνα.

Είμαστε ονειροπόλοι. Θέλουμε έναν κόσμο στον οποίο δεν θα σκοτώνονται άνθρωποι και δεν θα καταστρέφονται χώρες για να αντλούν δυο-τρείς πετρελαιάδες πιο φτηνά τον μαύρο χρυσό.

Είμαστε κολλημένοι. Πιστεύουμε ότι όσα θετικά έγιναν τα προηγούμενα χρόνια δεν έγιναν από ανθρώπους που κάθονταν στον καναπέ τους, αλλά από αυτούς που αγωνίστηκαν ή θυσιάστηκαν για να τα πετύχουν.

Είμαστε παρωχημένοι. Που ακούστηκε ότι μπορεί ο λαός να απολαμβάνει τα αγαθά που παράγει; Πρέπει αυτά να ανήκουν σε κάποιον άλλο. Σε κάποιον ανώτερο.

Είμαστε γραφικοί. Την ώρα που οι μεγιστάνες παίζουν monopoly στην πλάτη μας εμείς θέλουμε έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης.

Είμαστε αστείοι. Θέλουμε να αποφασίζουμε για το τι συμβαίνει στις ζωές μας, στην κοινωνία μας, στον τόπο μας.

Είμαστε ζόμπι. Πιστεύουμε πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει από μόνο του, τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν δεν παλέψουμε γι’ αυτό.

Είμαστε εχθροί της πατρίδας. Θέλουμε τον λαό ελεύθερο από αφεντάδες. Δεν φύγαμε για Καϊρο, δεν συνεργαστήκαμε με τον κατακτητή όπως έκαναν οι σωστοί πατριώτες.

Είμαστε εκτός τόπου και χρόνου. Θέλουμε ο αλλοδαπός γείτονας και συνάδελφός μας να ζει και να εργάζεται με τους ίδιους όρους που το κάνουμε κι εμείς. Να μην πληρώνει το τυχαίο γεγονός της καταγωγής του ή την σκούρη του επιδερμίδα με την ίδια του τη ζωή.

Είμαστε από άλλο πλανήτη. Πιστεύουμε σε ιδανικά. Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιοσύνη, Αγάπη, Έρωτας, Φιλία, Αξιοπρέπεια, Αλληλεγγύη. Δεν τα ξεπουλάμε για το χρήμα και την ματαιοδοξία.

Είμαστε κολλημένοι. Αντί να κάτσουμε να τα βρούμε με αυτούς που φταίνε για όσα ζούμε τους κατηγορούμε και τους εμποδίζουμε κάνοντας απεργίες. Αντί να βάλουμε νερό στο κρασί μας ονειρευόμαστε άλλους κόσμους.

Είμαστε παρωχημένοι. Μια ζωή τα ίδια και τα ίδια. Δεν καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος αλλάζει προς το χειρότερο. Και αντί να γίνουμε κι εμείς σαν αυτούς που βρίζουμε προτιμάμε να λέμε τα ίδια και τα ίδια.

Είμαστε μοιρολάτρες. Όσο οι άλλοι έτρωγαν με χρυσά ευρωπαϊκά κουτάλια, εμείς δεν παίρναμε μέρος στο πάρτι, προειδοποιούσαμε σαν Κασσάνδρες.

Είμαστε παρωχημένοι. Αντί να κυβερνήσουμε τον λαό καλούμε το λαό να αυτοκυβερνηθεί.

Είμαστε ουτοπιστές. Πιστεύουμε ότι ακόμα και αυτός, ο εκφασισμένος λαός μπορεί να αποκτήσει συνείδηση και να σπάσει τα δεσμά του.

ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ

Posted in πολιτικη | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Ο άλλος δρόμος ανάπτυξης

Posted by redship στο 31 Αυγούστου , 2012

«Καλούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που λένε «κάτι πρέπει να γίνει» να οργανώσουμε μαζί τη λαϊκή αντεπίθεση. Να γίνει παλλαϊκό σύνθημα πάλης η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, που σημαίνει πάλη για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του δρόμου ανάπτυξης χωρίς μονοπώλια, ταξική εκμετάλλευση, με κοινωνικοποίηση, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό – λαϊκό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους (…) O λαός να χαράξει πορεία για τη δική του εξουσία και διακυβέρνηση, που θα τον απαλλάξει από την κρίση και τη χρεοκοπία οριστικά και μόνιμα» (Από το «Κάλεσμα του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ», «Ρ» 30/8/2012).

Η αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα προβάλλει ότι η ανάπτυξη που προτείνει το ΚΚΕ είναι ανεφάρμοστη γιατί η εργατική εξουσία δε θα έχει πόρους. Τους απαντάμε: Με τη μονομερή διαγραφή του χρέους δε θα πληρώσει τα δάνεια. Θα καταργήσει τα διάφορα χρηματικά πακέτα και επιδοτήσεις στο κεφάλαιο για να κάνει επενδύσεις, θα καταργήσει τις στρατιωτικές δαπάνες για τα σχέδια του ΝΑΤΟ. Δε θα υπάρχουν κέρδη. Θα πάνε στην ανάπτυξη για όλους.

Λένε ακόμη: Τι μπορεί να παράγει η Ελλάδα; Η Ελλάδα έχει αναξιοποίητο ορυκτό πλούτο, απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη της βιομηχανίας. Εχει βωξίτη, νικέλιο, ψευδάργυρο, χρυσό. Εχει λευκόλιθο, μάρμαρο, λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει τεράστιο υδάτινο δυναμικό για την παραγωγή επίσης ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Υπάρχει υψηλό αιολικό δυναμικό. Εχει ήδη αναπτυγμένη βιομηχανία χάλυβα σιδήρου, χαλκού, αμυντική βιομηχανία, βιομηχανία πλαστικών, παραγωγή τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών και μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών. Εχει επίσης δάση για ξυλεία και προϊόντα ξύλου. Διαθέτει δυνατότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, μηχανών, εργαλείων και συσκευών. Επίσης, η Ελλάδα είχε, άρα μπορεί να αναπτύξει, αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή που να καλύπτει όλες τις διατροφικές της ανάγκες και να κάνει εξαγωγές, αντί να εισάγει. Υπάρχει επίσης μεγάλη μηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Εχει σημαντική παραγωγή σιταριού, βαμβακιού, καλαμποκιού, άλλων δημητριακών, πατάτας, φασολιών, λαδιού, οπωροκηπευτικών, κρασιού, ροδάκινων, εσπεριδοειδών, σταφίδας, μελιού. Η κτηνοτροφία της Ελλάδας μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών κατανάλωσης σε πρόβειο γάλα, κρέας κ.λπ., ενώ έχει αναπτυγμένη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Η αγροτική παραγωγή μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων. Εχουμε σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, υπόδησης καθώς και σχετική τεχνογνωσία. Πριν ακόμη την ένταξη στην ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, και την εγκατάλειψη πλουτοπαραγωγικών πηγών με κριτήριο το κέρδος, υπήρχε βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας και ιματισμού που φθίνει, ενώ είναι αναγκαία για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Φθίνει γιατί ο ανταγωνισμός με Κίνα, Ινδία κ.λπ., που έχουν τέτοια παραγωγή αλλά με μεροκάματα εξαθλίωσης, δίνει πολύ φθηνότερα τέτοια εμπορεύματα. Ετσι κάνουν εισαγωγές ενώ τα εργοστάσια του κλάδου κλείνουν. Στο σοσιαλισμό αυτός ο κλάδος θα αναπτύσσεται. Με την παραγωγή βαμβακιού, θα υπάρχει παραγωγή νήματος, υφάσματος και έτοιμων ενδυμάτων. Το ίδιο ισχύει, π.χ., και για τα εργοστάσια μετάλλου που τώρα συρρικνώνονται και κλείνουν, ενώ στο μέταλλο υπάρχουν πολλές εφαρμογές για πολλά προϊόντα. Αλλά και για τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, που φυτοζωεί. Τα καράβια θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία, η κατασκευή τους και η επισκευή τους θα δώσουν ώθηση στα ναυπηγεία που επίσης θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία.

Στην αγροτική οικονομία, πριν από την ένταξη στην ΕΟΚ κάναμε εξαγωγές. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα παραγωγής βαμβακιού στην ΕΕ. Οι καλλιέργειες μειώθηκαν δραστικά. Τώρα, π.χ., μπορούμε να παράγουμε ζάχαρη αλλά εισάγουμε, ενώ πουλιούνται τα εργοστάσια ζάχαρης. Η κρατική βιομηχανία παραγωγής καλλιεργητικών εφοδίων, μηχανών, λιπασμάτων, αρδευτικών και άλλων υποδομών θα προμηθεύει τους αγρότες με λιπάσματα, σπόρους και άλλα εφόδια που τώρα εισάγονται και τα πληρώνουν πανάκριβα. Δίπλα στην κοινωνική αγροτική παραγωγή θα υπάρχει και η συνεταιριστική παραγωγή για τους μικροπαραγωγούς.

Αυτή η ανάπτυξη θα εξαλείψει την ανεργία. Θα εξασφαλίσει ικανοποιητικό εισόδημα, δωρεάν Παιδεία Υγεία, Πρόνοια για όλους, φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Φθηνή και ποιοτική λαϊκή στέγη, με ρεύμα, θέρμανση, ύδρευση. Αθλητισμό, πολιτισμό, διακοπές για όλους με οργανωμένες υποδομές. Με το λαό κυρίαρχο θα απαλλαγεί η χώρα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, από την εμπλοκή της σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Θα αναπτύσσει διεθνείς οικονομικές σχέσεις με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαώ

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Καθοριστική η πρόταση του ΚΚΕ

Posted by redship στο 25 Αυγούστου , 2012

Οι εξελίξεις σε Ελλάδα και ΕΕ επιβεβαιώνουν την επικαιρότητα της πρότασης νόμου που κατέθεσε το ΚΚΕ, για κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, του μεσοπρόθεσμου και των εφαρμοστικών νόμων. Αναδεικνύουν ταυτόχρονα την ανάγκη, τα αιτήματα που προβάλλει στην πρότασή του το Κόμμα να αποτελέσουν στόχους πάλης του εργατικού – λαϊκού κινήματος, ως ελάχιστη προϋπόθεση για να ανασάνει ο λαός από τη βαρβαρότητα που τον καταδικάζουν η ΕΕ, τα κόμματά της στην Ελλάδα, η ντόπια και ξένη πλουτοκρατία. Καμιά άλλη «διέξοδος», με όσες περικοκλάδες κι αν επιχειρούν να τη σερβίρουν, δεν απαντάει στα λαϊκά συμφέροντα, στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την ΕΕ και τα μονοπώλια, δεν περιέχει στόχους που βοηθούν το λαό να κατανοήσει το χαρακτήρα της κρίσης και της λυκοσυμμαχίας.
Σήμερα, όλα τα κόμματα, εκτός από το ΚΚΕ, αναγνωρίζουν το χρέος (ολόκληρο ή μέρος του) σαν υποχρέωση του λαού να το ξεπληρώσει, ενώ δεν έχει καμιά ευθύνη στη δημιουργία του. Εχουν συνταχθεί πίσω από τη θέση για διαπραγμάτευση της συμφωνίας με την τρόικα και διαγκωνίζονται για το ποιος είναι καλύτερος συνομιλητής της ΕΕ και της τρόικας. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ σχημάτισαν κυβέρνηση με στόχο την παραμονή της χώρας στην ΕΕ. Με φοβέρες και εκβιασμούς προσπαθούν να πείσουν το λαό ότι οι στρατηγικές επιλογές της ντόπιας πλουτοκρατίας ταυτίζονται με το δικό του συμφέρον. Αρα πρέπει να αποδεχτεί θυσίες, να μην αντιδράσει στα μέτρα, που δεν έχουν τέλος.
Τελευταία, ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να συντάσσεται με τη θέση για επιμήκυνση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, σαν ζητούμενο της όποιας διαπραγμάτευσης. Καλλιεργεί αυταπάτες ότι κάτι καλό θα προκύψει για το λαό, αν τα μέτρα που τον εξοντώνουν κατανεμηθούν σε τέσσερα αντί για δυο χρόνια. Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν για προαπαιτούμενο την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Ταυτίζονται με τις θέσεις μερίδων της πλουτοκρατίας που ζητάνε «άλλο μείγμα» στην αστική διαχείριση της κρίσης, προσαρμοσμένο στα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα. Από αυτή τη σκοπιά, τίποτα θετικό δεν προβλέπουν για το λαό, καμιά ανακούφιση δεν πρόκειται να του προσφέρουν.
Το ΚΚΕ λέει: Οργάνωση και λαϊκή συμμαχία για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους. Οι στόχοι αυτοί είναι άρρηκτα δεμένοι με την πρόταση νόμου για κατάργηση των μνημονίων και των βάρβαρων νόμων τους, αφού η υλοποίησή της προϋποθέτει σύγκρουση με την ΕΕ και τη στρατηγική της, ανυπακοή στους νόμους και τα δεσμά της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας. Ενας τέτοιος αγώνας είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει διέξοδο στο λαό, να τον βγάλει όρθιο και πραγματικό νικητή από την κρίση. Αυτόν τον αγώνα, μόνο το ΚΚΕ μπορεί να τον εμπνεύσει και να τον καθοδηγήσει, επειδή η στρατηγική του δεν αναγνωρίζει δεσμεύσεις στο κεφάλαιο, πολεμάει τη στρατηγική του.

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: | 5 Σχόλια »

Κατακτήσεις μιας άλλης κοινωνίας

Posted by redship στο 24 Αυγούστου , 2012

Οι πτυχές που έχει η υπόθεση «παιδικοί σταθμοί» και ο αποκλεισμός δεκάδων χιλιάδων παιδιών είναι πολλές. Τα νέα ζευγάρια που παλεύουν για το μεροκάματο και για να στήσουν το σπιτικό τους, ψάχνουν να βρουν τρόπους για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια θέση σε βρεφονηπιακό σταθμό, εκτός από την καθημερινή αγωνία να εξασφαλίσουν όσα χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει. Τροφή, ρούχα, πάνες, γάλα, ένα παιχνίδι, εμβόλια και τόσα άλλα… Μια τόσο σοβαρή υπόθεση, όπως η σωματική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού από τη βρεφική ηλικία, πρέπει να αφορά συνολικά την κοινωνία. Η υπόθεση του μεγαλώματος του παιδιού να είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, η ίδια η μητέρα που γεννά ένα παιδί χρειάζεται και έχει ανάγκη από συγκεκριμένη στήριξη και φροντίδα από την κοινωνία. Αυτό βέβαια προϋποθέτει μια εντελώς διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας, ανατροπή της πολιτικής εξουσίας, ανατροπή του καπιταλισμού. Αξίζει να δούμε ορισμένα στοιχεία σχετικά με το τι σημαίνει υπόθεση όλης της κοινωνίας το μεγάλωμα του παιδιού.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης δημιουργήθηκε ένα πλέγμα μέτρων προστασίας της μητέρας και του παιδιού από τη βρεφική ηλικία. Το σοβιετικό κράτος πάντοτε θεωρούσε σαν ένα από τα βασικά του καθήκοντα την προστασία της μητέρας και του παιδιού και την εξασφάλιση στη γυναίκα εκείνων των συνθηκών, που θα της επιτρέπουν να συνδυάζει την παραγωγική και κοινωνική δραστηριότητα, δηλαδή τη δουλειά και το σπίτι με τη μητρότητα και την ανατροφή των παιδιών της.

Πιο συγκεκριμένα:

  • Η εργατική νομοθεσία προέβλεπε την εξασφάλιση της εργασίας των γυναικών, ιδιαίτερα στην περίοδο της εγκυμοσύνης. Οι έγκυες απαλλάσσονταν από τις υπερωρίες και τη νυχτερινή εργασία και μετατίθονταν σε πιο ελαφριές δουλειές. Στη γυναίκα χορηγούνταν πληρωμένη άδεια εγκυμοσύνης και τοκετού για 112 ημέρες (56 ημέρες πριν και 56 μετά τον τοκετό).
  • Σε περίπτωση που κάποια γυναίκα γεννούσε δύο ή και περισσότερα παιδιά, ή σε περίπτωση επιπλοκών στον τοκετό, η άδεια μετά τον τοκετό αυξανόταν έως 70 μέρες. Θυμίζουμε ότι στη χώρα μας εν έτει 2012 καταργήθηκε το πενιχρό επίδομα τοκετού που καταβαλλόταν από τα ασφαλιστικά ταμεία μετά τη γέννα για τα πρώτα έξοδα της οικογένειας σχετικά με το νεογέννητο.
  • Ο κρατικός προϋπολογισμός προέβλεπε κονδύλια, που το ύψος τους συνεχώς αυξανόταν, για την καταβολή επιδόματος στις μητέρες για τη θεραπεία των παιδιών. Το 1975, σε σύγκριση με το 1940, είχαν αυξηθεί κατά 14 φορές, ενώ τα έξοδα για τη φροντίδα των παιδιών στα βρεφοκομεία, στους παιδικούς σταθμούς, στις κατασκηνώσεις και σε άλλα ιδρύματα εξωσχολικής απασχόλησης είχαν αυξηθεί περισσότερο από 13 φορές.
  • Το πρόβλημα της εξασφάλισης νοσοκομειακής περίθαλψης κατά τον τοκετό για όλες τις γυναίκες είχε λυθεί ολοκληρωτικά, όταν πριν την επανάσταση μόνο το 5% των παιδιών γεννιόταν σε νοσοκομείο. Θυμίζουμε ότι δεκαετίες μετά, το 2012, στην καπιταλιστική Ελλάδα υπάρχουν γυναίκες που απευθύνονται σε κοινωνικά ιατρεία για να γεννήσουν, επειδή είναι ανασφάλιστες και δεν έχουν ούτε ένα ευρώ για να πάνε στο δημόσιο νοσοκομείο.
Και πάμε τώρα στο ζήτημα της ανατροφής του παιδιού.
  • Το 1987 πάνω από 16 εκατομμύρια Σοβιετικά παιδιά πήγαιναν σε 140.000 παιδικούς σταθμούς. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε παιδί που να μην πηγαίνει σε παιδικό σταθμό. Το κράτος κάλυπτε τα 4/5 των εξόδων συντήρησής τους. Σήμερα, εν έτει 2012, στην καπιταλιστική Ιταλία, ζητάνε από τις οικογένειες παιδιών που πάνε στα σχολεία να πληρώνουν έως και 3 ευρώ το δικό τους φαγητό! Τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 3 χρόνων δικαιούνταν δωρεάν φάρμακα. Σήμερα, στη χώρα μας, εάν μια οικογένεια δεν έχει λεφτά για τα πανάκριβα εμβόλια, το παιδί μένει αθωράκιστο από μια σειρά ασθένειες, όταν είναι γνωστό ότι μέχρι τα 3 χρόνια υπάρχουν πολύ σημαντικά εμβόλια που πρέπει να γίνουν. Επί Σοβιετικής Ενωσης πρόβλημα διατροφής δεν υπήρχε. Το φαινόμενο με τα υποσιτισμένα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία ή τους παιδικούς σταθμούς ήταν άγνωστο. Η μεταφορά των παιδιών όπου χρειαζόταν γινόταν με έξοδα του κράτους.
  • Την προστασία της υγείας των παιδιών αναλάμβαναν τα ιδρύματα για τη θεραπεία και την πρόληψη παιδικών ασθενειών, τα νοσοκομεία παίδων, πολυκλινικές, παιδικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων, σανατόρια, βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, τμήματα σχολικής υγιεινής, υγειονομικοί σταθμοί κ.ά. Βασικό ρόλο στην ιατρική περίθαλψη των παιδιών έπαιζαν οι παιδικές πολυκλινικές και τα εξωτερικά ιατρεία. Για πρώτη φορά στον κόσμο, καθιερώθηκε η γενική ιατρική παρακολούθηση των παιδιών από παιδιάτρους και μόνιμες νοσοκόμες.
Ολα αυτά τα είχε πετύχει ένα κράτος σοσιαλιστικό. Ηταν κατακτήσεις της κοινωνίας που πάλευε με στόχο την κάλυψη των ολοένα αυξανόμενων αναγκών των ανθρώπων. Ολα τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα η εργατική τάξη και τ’ άλλα λαϊκά στρώματα σε σχέση με τους όρους της ζωής τους στον καπιταλισμό, ή παραμένουν άλυτα ή αφαιρούνται από τους κεφαλαιοκράτες, ήταν άγνωστα στο σοσιαλισμό.
————————————————————————-

Πηγές:

1. «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια».

2. Μπροσούρα για τα 70χρονα της Σοβιετικής Εξουσίας.

Posted in ριζασπάστης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ο ταρίφας και τα τρισεκατομμύρια.

Posted by redship στο 26 Ιουλίου , 2012

αναδημοσίευση  από   black bedlam
Θέλουν ανοιχτά τα εργοστάσια.
Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας έχει δικαίωμα στην εργασία και το κράτος είναι υποχρεωμένο με βάση και το Σύνταγμα να την προστατεύει να μεριμνά για την δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών   ΕΔΩ (άρθρο 22 του Συντάγματος)
Κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν καταλαβαίνουμε όλοι μας.
  
Μιλάω με πολύ κόσμο στο φούρνο, στον μανάβη, στο S/M, στο ταξί(κυρίως στο ταξί), με τους φίλους, με γνωστούς, ακόμη και με άγνωστους.
Κάποτε μια κοπελιά στην γειτονιά πριν χρόνια μου είπε: 
-«Μα πώς τα καταφέρνεις και ότι και να λέμε εσύ το γυρίζεις στην πολιτική»;
Μα τι σχέση έχει τώρα η πολιτική με την μόδα»;
Έλα ντε, τι σχέση έχει η πολιτική με την μόδα;
Ότι σχέση έχει το ψωμί με το σιτάρι!
Τώρα βέβαια και κάτω από τις συνθήκες που καλούμαστε να ζήσουμε, (εγώ θα πω κάτω από τις συνθήκες που καλούμαστε να ανατρέψουμε),ακόμη περισσότερο.
Το πρώτο που ρωτάς είναι τι γίνεται με την δουλειά.
Η απάντηση δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο.
Αλλά ο φίλος που έχεις ρωτήσει δεν διστάζει να σου περιγράψει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.
Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι:
«Και εσύ πώς σκέφτεσαι να το αντιμετωπίσεις».
Έτσι ξετυλίγεται μια κουβέντα που τις περισσότερες,φορές, σε αφήνει εμβρόντητο,από τις απόψεις που του έχουν καλλιεργηθεί.
Και μιας και ο λόγος και  για την ανεργία και ειδικότερα για την  χαλυβουργία,ακούς ότι δεν μπορείς να πιστέψεις.
Ανεργία!
-*1.500.000 άνεργοι!(είναι το μόνο σωστό που ξέρει),δεν λέω έχουν τα δίκια τους οι Χαλυβουργοί,
(κάτι του ψιθυρίζει το εργατικό του ένστικτο), αλλά με ποιο δικαίωμα στερείς το δικαίωμα του άλλου που θέλει να δουλέψει! (τελικά επικρατεί ο Πρετεντέρης που κρύβεται μέσα του)
 
-*Μα έχουμε κρίση, τα εργοστάσια δεν έχουν τις παραγγελίες που είχαν το προηγούμενο διάστημα,τι να κάνει ο εργοδότης, για να μην κάνει απολύσεις σου προτείνει, (επιβάλει, για να λέμε σωστά τα πράγματα) μείωση του ημερομίσθιου,ελάττωση των ωρών εργασίας,γιατί διαφορετικά θα το κλείσει!
 
-*Μα τι λέτε τώρα, ο βιομήχανος έχει ρίξει τόσα κεφάλαια, έχει ρισκάρει και κάθε μέρα παίρνει ρίσκο.
Ο εργαζόμενος μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, παίρνει το μηνιάτικό του.
 
-*Ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να ανταγωνιστεί στην αγορά Όταν από την Κίνα έρχεται τόσο φθηνό εμπόρευμα γιατί τα μεροκάματα είναι τόσο χαμηλά, αυτός είναι υποχρεωμένος να ρίξει το κόστος εργασίας,να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων του!
 
Αυτά και άλλα πολλά μου έλεγε σήμερα ο Ταρίφας πηγαίνοντας στο κέντρο.
Τι να του πρωτοαπαντήσεις, τι να του πρωτοπείς που εδώ πρέπει να του κατεβάσεις τόμους ολόκληρους και το βέβαιο είναι ότι θα είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητά.
Να του μιλήσεις για την βάση και το εποικοδόμημα, να του μιλήσεις για τις κοινωνικές σχέσεις και τις σχέσεις παραγωγής, να του μιλήσεις για το εμπόρευμα, την αξία, το κέρδος, την υπεραξία,το παραμύθι του «κόστους εργασίας»;
 
Ναι αλλά, μιλάμε την ίδια γλώσσα, μπορούμε και πρέπει να συνενοηθούμε. 
Στο κάτω κάτω από την ίδια μεριά του στρατοπέδου βρισκόμαστε.
…………………….
-Έτσι λοιπόν καθώς περπατούσε μια μέρα του έστειλε ο καλός Θεός τρισεκατομμύρια.
Τα είδε και εθαύμασε, τα πήρε…. και επένδυσε!
Αγόρασε μια τεράστια έκταση και έχτισε ένα σύγχρονο οίκημα.
Το εξόπλισε με τα τελευταίου τύπου υπεραυτόματα μηχανήματα, εκπαιδεύτηκε και στην λειτουργία τους και, τέλος αγόρασε και τις πρώτες ύλες και …..
 
-Βάλε τώρα το κλειδί στην πόρτα, μπες μέσα, βάλε μπρος τις μηχανές και… δούλεψε.
Μόνος σου!
Μόνος σου!
Πόσα νομίζεις ότι μπορείς να βγάλεις στο τέλος του μήνα;
Σταμάτησε το ταξί στο πεζοδρόμιο.
Δεν μου μίλησε για κάποια δευτερόλεπτα,μετά γύρισε αργά,  με κοίταξε.
-«Τι μου λες τώρα, τι μου λες»; ψέλλισε.
-Εσύ λοιπόν να μου πεις, που τα βρήκε ο εργοδότης σου τα λεφτά, ποιος του παράγει τον πλούτο;
Κατάλαβε ένα πράγμα,το δεντράκι μπροστά στην πόρτα σου, τραπεζάκι από μόνο του δεν θα γίνει ποτέ και το ταξί σου, ποτέ δεν θα με πάει από μόνο του στον προορισμό μου.
Κοίτα γύρω σου, ότι βλέπεις, ότι υπάρχει είναι δουλεμένο από το  μυαλό και τα χέρια των  εργαζομένων.
Ο γιος μου σχεδιάζει τις μηχανές, ο αδερφός σου τις φτιάχνει, ο γείτονάς σου, εσύ,εγώ  τις δουλεύουμε.
Εμείς, εμείς είμαστε που παράγουμε όλον αυτόν τον πλούτο!

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Αμ δε, που έφταιγε η αποχέτευση! Τα θεμέλια φταίγαν

Posted by redship στο 1 Ιουλίου , 2012

από   black bedlam


Προχθές έπεσε η κεραμοσκεπή της Σούλας.
Είναι καιρός τώρα που διαπιστώνει μεγάλη υγρασία στον τοίχο της.
Μην φανταστείτε, μιλάμε για ένα σπίτι χτισμένο από το 1922 και μάλιστα δίχως ιδιαίτερη συντήρηση.
Τι να κάνει το κορίτσι, πέθαναν οι γονείς της, χώρισε από τον άντρα της, την έδιωξαν και από την δουλειά της, και ήρθε να μείνει στο παλιό πατρικό.


Πολύ υγρασία το σπίτι.
Θα πάθω τίποτα έλεγε και ξανάλεγε.
Φταίει η αποχέτευση !
Από κει προέρχεται η υγρασία απεφάνθησαν όλοι όσοι φίλοι και γνωστοί το είδαν.
Βρε ρώτα και κανέναν ιδικό της έλεγα,ανθρωπο δοκιμασμένο στην δουλειά.
Ο μπάρμπας της ήταν παλιός Οικοδόμος.
Μωρέ γκρέμισμα θέλει, μουρμούραγε κάτω από τα μουστάκια του.
Η Σούλα φώναξε τον υδραυλικό τον κυρ Αντώνη.
Αυτός της είπε ότι φταίει η αποχέτευση του πλυντηρίου.
Της άλλαξε σωλήνες,της άλλαξε βρύση και …
Η υγρασία υγρασία.
Τον ξεδιάντροπο έλεγε και ξανάλεγε η Σούλα και πλήρωσα και ένα σωρό λεφτά.
Μετά της σύστησαν έναν άλλον υδραυλικό.
Ξηγημένος είναι, της είπε μια γνωστή της.
Εμένα όταν τον χρειάστηκα μου τα  βόλεψε μια χαρά.
Έτσι η Σούλα έφερε και τον κυρ Βάγγο.
Αυτός πάλι της είπε είναι από τα πλακάκια.
Έχουν ρωγμές και μπάζουν νερά της βροχής της είπε, μην σε νοιάζει τίποτα, εγώ θα σου τα φτιάξω. Και τα στοκάρισε ένα ένα.
Της κόστισε της Σούλας ο κούκος αηδόνι.
Αλλά  η υγρασία εκεί σταθερή και ανυποχώρητη.
Και να θρίβουν τα ντουβάρια και πέφτουν οι σοβάδες …….νερό έσταζαν.
Ο μπάρμπας της που ήταν παλιά οικοδόμος.
«Μωρέ κατεδάφιση θέλει αυτό» έλεγε μονολογόντας.
Και μετά ξανά, ……»μια μπουλντόζα θέλει. Να μπει από την μια, να βγει από την άλλη»……

Μπουλντόζα… μια κουβέντα είναι, την Σούλα την βόλευε να είναι η υγρασία από το μπάνιο,ξέρεις τι θα πει σπίτι από την αρχή;
Ο κυρ Αλέκος ο υδραυλικός στην γειτονιά,της εξήγησε ότι το πρόβλημα πράγματι ήταν στο μπάνιο.
Εγώ ξέρω της είπε, μην στεναχωριέσαι.
Άστο επάνω μου.
Η Σούλα σε κακή κατάσταση.
Δουλειά δεν είχε, κάποιες οικονομίες που είχε βάλει στην πάντα από την δουλειά της άρχισαν να εξαφανίζονται.
Αλλά ο κυρ Αλέκος,μεγάλη καρδιά  ανέλαβε να της κάνει  τσάμπα την εργασία, αλλά  μάλλον δεν πολυενδιαφέρθηκε και αυτός.
Της άλλαξε κάποιους από τους σωλήνες, της άλλαξε και το σιφόνι της αποχέτευσης και της είπε:
«Τώρα μπορείς να κοιμάσαι ήσυχα».
Και εκείνη κοιμήθηκε  ήσυχα, αλλά η υγρασία δεν υποχωρούσε.
Χειμώνας είπε είναι, το καλοκαιράκι όταν ο καιρός ζεστάνει θα τραβήξει και την υγρασία.
Και ήρθε το καλοκαιράκι και ανέβασε θερμοκρασία ο καιρός, αλλά η υγρασία πεισματάρα αδερφέ μου δεν έλεγε να φύγει.
Οι τοίχοι είχαν αρχίσει να θρίβουν και να πέφτουν.
Και ο μπάρμπας της εκεί το χαβά του.
Να μονολογεί κάτω από τα μουστάκια του, ….»δεν με ακούει της να της κάνω».
«Γκρέμισμα θέλει,γκρέμισμα και ξαναχτίσημο».
«Μια μπουλντόζα να μπει από την μια να βγει από την άλλη».
 «Και τι να της κάνω, δικό μου σάματις είναι, άμα δεν το αποφασίσει μονάχη της ,εγώ και που το λέω μόνος το λέω μόνος τ΄ακούω. Εκείνη θα το πλερώσει, εκείνη θα κουραστεί, σάματις έτσι εύκολα στήνετε ένα σπίτι, θέλει κότσια, θέλει κουράγιο, θέλει να τρέξεις…. εκείνη θα μείνει στο κάτω κάτω».

Και προχθές το βράδυ ακούμε έναν κρότο ένα Μπροοουυμμμ.
Βγήκε όλη η γειτονιά στο δρόμο και στα μπαλκόνια.
Κατέβηκα σαν τρελή,το πίσω δωμάτιο είχε μετατραπεί σε ακάλυπτο.
Είχε πέσει η κεραμοσκεπή, είχε υποχωρήσει ο ένας τοίχος παρασέρνονταν μάλιστα και τον τοίχο του διπλανού σπιτιού.
Βλέπεις τα σπίτια εδώ είναι μεσοτοιχίες.
Πάνε τα σπίτια.
Ο καθ΄ύλην αρμόδιος μηχανικός που ήρθε, απεφάνθη ότι το πρόβλημα ήταν στην βάση του σπιτιού.
Το χώμα κάτω είχε μπάσει από τους βόθρους και είχε πια διαβρωθεί.
Πλινθόκτιστα σπίτια χωρίς θεμέλια στην ουσία.
Από εκεί και η υγρασία, το σπίτι αυτό δεν σωνόταν με τίποτα.
Τσάμπα έδωσε τόσα λεφτά, τσάμπα προσδοκούσε ότι μπορεί η κατάσταση στο σπίτι να βελτιωθεί.
Χτισμένο από το ΄22, ότι είχε να δώσει το έδωσε. Παλιά κατασκευή ,χωρίς προδιαγραφές, δίχως  υποδομή, χτισμένο με πλιθιά που δεν εξασφάλιζε πια ασφαλή διαμονή και όλο ζητούσε, για τα ηλεκτρικά του, για τα υδραυλικά του, για τα βαψίματα του, για, για, για…….
Όλο ζητούσε αλλά σπίτι δεν γινόταν.
Δίκιο είχε ο Μπάρμπα Νίκος, γκρέμισμα ήθελε …..

Είναι μια τραγική ιστορία.
Θα μπορούσα να σας την περιγράψω και να σας συγκινήσω, να σας κάνω να κλαίτε για ώρες.
Αλλά δεν είναι που θέλω να σας πω την ιστορία της Σούλας και των γονιών της που ήρθαν πρόσφυγες από την Μ.Ασία.
Το ζήτημα που μπαίνει είναι ότι δεν μπορέσαμε να κάνουμε έγκαιρα την σωστή εκτίμηση για τα αίτια του προβλήματος.
Όταν προχωρήσεις σε λάθος εκτίμηση, σε λάθος επιλογές θα οδηγηθείς. 
Και θα πληρώνεις όλο και θα πληρώνεις, θα φθείρεσαι  χωρίς μάλιστα να μπορέσεις να σώσεις και τίποτα.
Αν δεν βρεθεί ο κατάλληλος,ο έμπιστος άνθρωπος,που θα είναι σε θέση να ξέρει και να σου εξηγήσει,  να σε πείσει, εσύ λάθος δρόμο θα ακολουθείς γιατί στο κάτω κάτω δεν είσαι και ιδικός.

Posted in Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ο φετιχισμός του χρήματος και η πλήρης κοστολόγηση του προγράμματος του ΚΚΕ

Posted by redship στο 14 Ιουνίου , 2012

Γιώργος Λαμπρινίδης
Ο φετιχισμός του χρήματος και η πλήρης κοστολόγηση του προγράμματος του ΚΚΕ


Με το παρόν σημείωμα θα ήθελα να συμβάλλω στην επίλυση ορισμένων πολύ σοβαρών παρανοήσεων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, επηρεάζουν σοβαρά το εκλογικό σώμα και κάνουν την πρόταση του ΚΚΕ πολύ δύσκολη στην πέψη, ακόμα και για μερικούς από αυτούς που την έχουν φάει. Οι παρανοήσεις αυτές έχουν σαν βάση τους μια και μόνο υπόθεση: ότι ο άνθρωπος ικανοποιεί τις ανάγκες του με το χρήμα. Αυτή η υπόθεση φαίνεται αυτονόητη και δύσκολο να την ανατρέψει κανείς, αλλά παρ’ όλ’ αυτά θα προσπαθήσω. Η πίστη δε σε αυτή την υπόθεση είναι πάθηση που διαγνώστηκε πρώτη φορά το 1844 με τον όρο αποξένωση και συστηματοποιήθηκε το 1867, όταν διαπιστώθηκε ότι έχει δύο αλληλοσυμπληρούμενες πλευρές, οι οποίες αποδόθηκαν με τους όρους φετιχισμός του εμπορεύματος και φετιχισμός του χρήματος. Ο επιστήμονας που ανακάλυψε αυτήν την πάθηση δεν είναι άλλος από τον Καρλ Μαρξ ο οποίος πρότεινε και το αντίδοτο, αλλά παρ’ όλ’ αυτά και οι δύο πλευρές της ασθένειας εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να ταλανίζουν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Η θέση ότι οι ανάγκες ικανοποιούνται με χρήμα είναι κλασικό σύμπτωμα φετιχισμού του χρήματος.
Ας πάρουμε όμως μια δόση από εκφάνσεις της ασθένειας: «Ο κόσμος, ή τουλάχιστον κάποιος κόσμος, πεινάει και δεν έχει χρήματα για να φάει», «Πού θα βρεθούν τα χρήματα για να φάει ο κόσμος;» Επίσης, οι άποροι και πεινασμένοι έχουν ακουστεί να λένε: «δεν έχω λεφτά να φάω» ή «δώσε μου ένα ευρώ να φάω». Κανείς όμως δεν έχει βρεθεί μέχρι τώρα να υποστηρίξει ότι, αφού έδωσε λεφτά στον άπορο, αυτός …τα έφαγε. Γενικά, ο φετιχισμός του χρήματος στη μορφή του έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το φαγητό («είχα κάποια χρήματα αλλά τα έφαγα», «τα λεφτά τρώγονται γρήγορα» κλπ). Είναι όμως ψέμα, και πιστέψτε με, όσο δύσκολο και να είναι, όπως ψέμα είναι ότι τα λεφτά φεύγουν (εύκολα, γρήγορα ή με όποιον άλλο τρόπο), κάνουν φτερά, αυγατίζουν και γενικώς δραστηριοποιούνται ποικιλοτρόπως. Μετά από ενδελεχή έρευνα για τις διατροφικές συνήθειες των ελλήνων, σε αυτές δεν περιλαμβάνεται η κατανάλωση χρήματος. Με ασφάλεια μπορούμε να υποθέσουμε ότι το χρήμα, σε οποιαδήποτε υλική του μορφή, είτε δηλαδή αυτή του χαρτονομίσματος, του κέρματος, του τραπεζικού λογαριασμού (λογιστική εγγραφή), είτε με τις μορφές που παίρνει το πιστωτικό χρήμα, δεν τρώγεται. Κι όχι μόνο δεν τρώγεται το χρήμα, αλλά όλες οι παραπάνω υλικές του ενσωματώσεις δεν φοριούνται, δεν στεγάζουν και δεν ξεδιψούν, δεν μεταφέρουν και δεν ξεκουράζουν.
«Μα», θα πει κανείς, «προφανώς! Το χρήμα ικανοποιεί τις ανάγκες επειδή ανταλλάσσεται με όλα αυτά που τρέφουν, ντύνουν, στεγάζουν, ξεδιψούν, μεταφέρουν και ξεκουράζουν. Και δεν μπορεί κανείς να αποκτήσει όλα αυτά με άλλον τρόπο, εκτός από το να τα ανταλλάξει με χρήματα». Απ, μπαγασάκο, σε τσάκωσα! Πώς προέκυψε αυτό το τελευταίο συμπέρασμα; Μήπως πλήρωνες μέχρι τώρα το δάσκαλό σου στο δημοτικό για να σε μάθει γράμματα; Όταν, σε λίγα χρόνια, θα τον πληρώνεις, αυτό θα σημαίνει ότι η φυσική τάξη πραγμάτων είναι να μαθαίνεις γράμματα μόνο αν έχεις το αντίτιμο της ψευτοεπιβίωσης του δασκάλου;
«Ωραία», θα κοντοσταθεί ο κεραυνοχτυπημένος από την ξαφνική αλήθεια, ένθερμος οπαδός του ευρώ, «αλλά με το φαΐ τι γίνεται;» Σ’ αυτό το σημείο, θα γίνει μια γενναία υπόθεση – τομή στην σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα: ο κόσμος που πεινάει θέλει κρέας και γάλα, τυρί και ντομάτες, όσπρια, μακαρόνια και φρούτα, ψάρια και ψωμί, κοντολογίς όλα αυτά που συλλήβδην ονομάζουμε «τρόφιμα» σε σαφή διάκριση από τα «χρήματα».
Όλα όμως τα «τρόφιμα» παράγονται στην Ελλάδα και μάλιστα σε τέτοιες ποσότητες ώστε να εξάγονται και να πετιούνται. Το 1980, πριν μπούμε στην ΕΟΚ, η παραγωγή σε τρόφιμα ήταν τέτοια ώστε να είμαστε σαν χώρα καθαρός εξαγωγέας σε όλες τις βασικές κατηγορίες τροφίμων.
Φυσικά, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ξοδέψει χρήματα για να καταστραφούν καΐκια που θα έφερναν ψάρια, παρέχοντας στον ψαρά λεφτά και στερώντας τον από ψάρια και οδηγώντας τον πρώην ψαρά στο να αγοράζει από το σούπερ μάρκετ κατεψυγμένα ψάρια ατλαντικού…
Όταν συμβαίνει αυτό ακολουθεί επιδημία φετιχισμού του χρήματος, γιατί μέχρι και ο ψαράς ξεχνάει ότι για την ψαροφαγία αρκούσε το καΐκι, το οποίο μάλιστα απέφερε και χρήματα από πάνω. Μιας και την πιάσαμε αυτήν την κουβέντα με τα ψάρια, η Ελλάδα σήμερα είναι καθαρός εξαγωγέας ψαριών, δηλαδή εξάγει πιο πολλά ψάρια απ’ όσα εισάγει, ακριβώς επειδή έφυγε ο φίλος μας ο ψαράς από τη μέση, καταργώντας ή ελαχιστοποιώντας τη μικρή αγορά των ψαριών και ανοίγοντας τους ορίζοντες στις μεγάλες τράτες και τις πολυεθνικές του ψαριού.
Αλλά ξεστρατίσαμε – το ερώτημα ήταν: πόσα λεφτά χρειάζονται για να ξαναπιάσει ο ψαράς ψάρια; Για να βγάλει ο παραγωγός σιτάρι και καπνό, ο τυροκόμος τυρί και ο κτηνοτρόφος κρέας; Μηδέν (0) ο,τιδήποτε – δηλαδή: μηδέν ευρώ, μηδέν δραχμές, μηδέν ρούβλια και φράγκα. Φυσικά, θα πρέπει ο ψαράς να μην πληρώσει το ναυπηγείο για την καινούρια του βάρκα, ο παραγωγός να μην πληρώσει για το σπόρο, τα λιπάσματα και το νερό, ο τυροκόμος να μην πληρώσει για το γάλα και ο κτηνοτρόφος να μην πληρώσει για τις ζωοτροφές. Αλλά γιατί θα πρέπει να πληρώσουν, αν όλα αυτά είναι κοινωνική ιδιοκτησία; Μήπως κάποιο σημαντικό στοιχείο της παραγωγής λείπει από τη χώρα και θα μας το στερήσουν οι αγαπημένοι μας σύμμαχοι και φίλοι με εμπάργκο; Τίποτα από όλα αυτά δεν λείπει.
Θα μας λείψουν ίσως οι μπανάνες, όπως μας έλειπαν όταν ήμασταν παιδιά, κι αυτές όχι εντελώς, δόξα την Κρήτη και όχι για πολύ, δόξα τη βιοτεχνολογία. Κι άμα υπενθυμίσουμε στους λατινοαμερικάνους τις ευεργετικές ιδιότητες του ελαιολάδου, δεν βλέπω γιατί να μην έχουμε τόνους από μπανάνες, ούτως ή άλλως. Επιμένω στις μπανάνες, διότι συγκαταλέγομαι στους ανθρώπους που μέρος του γενετικού τους υλικού δεν έχει εξελιχθεί με αποτέλεσμα να έχω τη σχέση προγενέστερων του ανθρώπου έμβιων μορφών με τις μπανάνες. Ευτυχώς, γιατί σε άλλους αυτή η γενετική στασιμότητα οδηγεί στο να ξαναψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Κι εν πάσει περιπτώσει, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τέτοιες αδυναμίες (αναφέρομαι στις μπανάνες, όχι στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ), γιατί την ελευθερία την πλακώνει η ανικανοποίητη ανάγκη κι όχι ο Στάλιν, όπως πιστεύεται ευρέως, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
Γιατί λοιπόν υπάρχουν άστεγοι ή κακοστεγασμένοι; Επειδή δεν έχουν λεφτά για να νοικιάσουν ένα κεραμίδι, να βάλουν το κεφάλι τους από κάτω. Γι’ αυτό, κι όχι επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμες κατοικίες. Προσέξτε ένα δημοσίευμα από τα πολλά στο οποίο, αν περιλαμβάνονταν και οι συμπαθείς μας άστεγοι, θα αποτυπωνόταν όλος ο παραλογισμός του οικονομικού συστήματος που λέγεται καπιταλισμός: «Παρ’ ότι οι ευκαιρίες για τους υποψήφιους επενδυτές είναι περισσότερες από ποτέ, οι απούλητες νεόδμητες κατοικίες στη Θεσσαλονίκη φτάνουν σήμερα τις 8.000, ενώ η ανεργία στον κλάδο των κατασκευών έχει «χτυπήσει» οροφή. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Συνδέσμου Οικοδομικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος, σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα περίπου 25.000 ακίνητα βρίσκονται στα αζήτητα. [1]
Άρα, η ανάγκη για στέγη μπορεί να ικανοποιηθεί για όλους τους Βορειοελλαδίτες, μόλις πάψει με ένα απλό διάταγμα μιας λαϊκής εξουσίας η ιδιοκτησία πάνω στις κατοικίες που χρησιμοποιούνται από άλλους για πρώτη κατοικία, με την έγκριση, στήριξη και πρόταξη στήθους όλης της ενδιαφερόμενης τοπικής κοινωνίας. Μάλιστα, είναι τόσες πολλές οι κατοικίες που βρίσκονται στα χέρια τραπεζών, μεγαλοεργολάβων και επενδυτών – μεγαλοεισοδηματιών που δεν χρειάζεται καν να πειραχτεί η ιδιοκτησία αυτών που έχουν ένα δεύτερο σπίτι. Πόσο κοστίζει σε χρήμα αυτό το μέτρο που αλαφρώνει κάθε λαϊκή οικογένεια από ένα πολύ μεγάλο βάρος; Μηδέν (0) ο,τιδήποτε.

Posted in ρήξη και ανατροπή, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Γ.Γλυνός – ‘Ενας σοβαρός αστός οικονομολόγος αποκαλύπτει

Posted by redship στο 25 Μαΐου , 2012

από redfly planet

 

Φυσικά η σοβαρή αστική οικονομική ανάλυση, δεν έχει ουδεμία σχέση με το κουκλοθέατρο που παρακολουθούμε απο τα αστικά πολιτικά κόμματα τις τελευταίες εβδομάδες, τους τελευταίους μήνες και χρόνια. Οι οικονομολόγοι που σέβονται λιγάκι τον εαυτό τους, δεν εξευτελίζονται μπροστά στις κάμερες, μιλώντας για την υποτιθέμενη κρίση χρέους ή την κακή διαχείριση ή τους κακούς διαπραγματευτές … και άλλα τέτοια πολιτικά παραμύθια.

Ο κ. Γλυνός προφανώς είναι ένας από τους σοβαρούς αστούς αναλυτές που σέβονται την επιστήμη τους, και στο βίντεο που ακολουθεί θα τον δείτε να μιλά για την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, για την κεφαλαιακή μεγέθυνση (και όχι μια αόριστη «ανάπτυξη») που έχει ανάγκη ο Καπιταλισμός, και άλλα, χρησιμοποιώντας μάλιστα αρκετές φορές στοιχεία της «μαρξιστικής βιβλιοθήκης», την οποία φυσικά και κατέχει άριστα … όπως όλοι τους !

 

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άδειασμα Τσίπρα από Λαφαζάνη, κωλοτούμπες ΑΝΤΑΡΣΥΑ μερικές μέρες πριν τις εκλογές

Posted by redship στο 24 Απριλίου , 2012

αναδημοσίευση από redfly planet

Προκλητικός ίσως ο τίτλος, αλλά μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό διαβάζοντας τις συνεντεύξεις των Π.Λαφαζάνη και Γ.Ρούσση που θα βρείτε εδώ και εδώ. Ετσι και αλλιώς πάντως, οι τελευταίοι που θα δικαιούταν να με καταδικάσουν για τον αυθορμητισμό μου είναι οι υμνητές του πάσης φύσης «αυθόρμητου», οπότε συνεχίζω…
Γιατί μιλάω λοιπόν για «άδειασμα Τσίπρα από Λαφαζάνη» και μαλιστα λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές; Γιατί διαβάζοντας την συνένετευξη του Π.Λαφαζάνη στην “Iskra” διαπιστώνει κανείς οφθαλμοφανείς διαφοροποιήσεις από την επίσημη πολιτική γραμμή του ΣΥΝ. Ας τις δούμε:
«Π.Λ.: Η φύση και η ουσία των καθεστώτων που κυριαρχούν δεν κρίνεται από τις ομαλές περιόδους αλλά από τις περιόδους εξαιρετικής όξυνσης των δυσκολιών. Σε δυσκολίες σαν τις σημερινές η ελληνική μεταπολιτευτική δημοκρατία δείχνει το αληθινό αποκρουστικό της πρόσωπο.»
-Αρα λοιπόν αυτά που βιώνουμε δεν οφείλονται σε κάποια διαχειριστική ανικανότητα των «δογματικών νεοφιλελεύθερων» όπως είναι η επίσημη γραμμή του ΣΥΝ, αλλά απλά στην κρίση φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού η πραγματική φύση του συστήματος όπως υποστηρίζει εδώ και χρόνια το …ΚΚΕ!
Παναγιώτης-Αλέξης 1-0 με γκολ από τα αποδυτήρια.
Ερ.: Επομένως το «αντιμνημόνιο» δεν είναι αρκετό
«Π.Λ.: Ασφαλώς και δεν είναι! Το «αντιμνημόνιο» δεν αποτελεί διαβατήριο προόδου. Αντίθετα, είναι μια ομπρέλα κάτω από την οποία μπορεί να συνωθούνται και να δημαγωγούν οι πιο διαφορετικοί έως ετερόκλητοι προσανατολισμοί! Το αντιμνημόνιο δεν μπορεί να είναι όχημα αυτόματης πολιτικής συγγένειας. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση αλλά όχι ικανή για συγκλίσεις.»
Αρα ο διαχωρισμός δεν γίνεται επί της βάσης «μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί», αλλά με βάση άλλα κριτήρια, όπως όπως δεν λέει ο Αλέξης αλλά και πάλι έχει βαρεθεί να λέει το …ΚΚΕ!
Παναγιώτης-Αλέξης 2-0 στο ρελαντί…
Ερ.: Επομένως δεν θεωρείτε ότι μπορεί σε αυτές τις εκλογές να αναδειχθεί μια νέα αντιμνημονιακή και προοδευτική κυβέρνηση.
«Π.Λ.: Μια τέτοια υπόθεση τη θεωρώ δύσκολο να γίνει πραγματικότητα στην επερχόμενη εκλογική μάχη. Η Αριστερά δεν έχει προετοιμασθεί ιδεολογικά, πολιτικά, ενωτικά, οργανωτικά, προγραμματικά για ένα τέτοιο άλμα ούτε οι κοινωνικές προϋποθέσεις είναι έτοιμες για να στηρίξουν αγωνιστικά αυτή τη στιγμή μια προοδευτική αριστερή κυβέρνηση ανατροπής, παρόλο που σημειώνονται μεγάλες θετικές κοινωνικές διεργασίες.»
Πάει λοιπόν και η «αριστερή κυβέρνηση» του Αλέξη. 3-0 ο Παναγιώτης, και έχει κέφια…
Ερ.: Το πιο ακανθώδες ζήτημα για μια συνεργασία των αριστερών δυνάμεων, ίσως, είναι το ζήτημα του ευρώ και της Ε.Ε.; Πως θα μπορούσε εδώ να βρεθεί κοινός παρονομαστής;
«
Π.Λ. : Είναι πολλά τα κρίσιμα και ακανθώδη για μια συνεργασία.
Γνωρίζετε την προσωπική μου άποψη για το θέμα του ευρώ αλλά και της Ε.Ε. Η θέση μου (όχι του ΣΥΡΙΖΑ) είναι σαφής για την ανάγκη αριστερής εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη και συνολικής σύγκρουσης με την Ε.Ε., η οποία κατά τη γνώμη μου δεν μεταρρυθμίζεται αλλά ανατρέπεται.»
4-0 κεντάει ο Παναγιώτης (αν και τα κανει τα νεράκια του και ο Παναγιώτης, τι πάει να πεί «έξοδος από την ευρωζώνη» -μόνο- και «συνόλικη σύγκρουση» -αλλά όχι και έξοδο- από την ΕΕ;). Οριακά οφσάιντ, αλλά το γκολ μέτρησε.
Και αφήνω το θεαματικότερο γκολ για το τέλος:
«Π.Λ.: Δεν πρέπει να έχει κανένας καμία αυταπάτη ότι με την ενίσχυση για παράδειγμα της ΔΗΜΑΡ ή των Οικολόγων Πράσινων πλήττει το μνημόνιο ή τροφοδοτεί προοδευτικές εξελίξεις.»
Εδώ μπαίνει περιγραφή Χελάκη: «…θα το κάνει; Θα τον ξεφτιλίσει;…»
«Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες μη κοινοβουλευτικές οργανώσεις της αριστεράς) πρέπει να βγουν πανίσχυρες και ουσιαστικοί νικητές από τις κάλπες.»
Οχι το ΔΗΜΑΡ και το …ΚΚΕ δηλαδή που καλεί δημόσια σε συνεργασία ο Τσίπρας, αλλά το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το εξωκοινοβούλιο, είναι ο «όμορος χώρος» με τον οποίο θα μπορούσαν να γίνουν συνεργασίες, κατά τον Λαφαζάνη.
Πάμε τώρα και στον υποψήφιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ  Γ.Ρούσση, που δεν λέει και άσχημα πράγματα αλλά… κοιτάξτε μόνο τον τίτλο, θυμηθείτε τις θέσεις (και τα έργα) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ λιγότερο από έναν χρόνο πριν, επί «αγανακτισμένων», και έχουμε τον ορισμό της κωλοτούμπας. Ο τίτλος εύγλωττος λοιπόν: «γιατί δεν αρκει το “OXI” στο μνημόνιο».
Τώρα δεν αρκεί βεβαίως-βεβαίως, γιατί πέρσι μια χαρά αρκούσε για να δικαιολογήσει την συνύπαρξη με όλα τα μέρη του πολιτικού φάσματος, από την ΑΚ μέχρι την Χ.Α. στις …«πλατείες».
Μας λέει λοιπόν και αυτός πως το «όχι στο μνημόνιο» δεν αρκεί γιατί:
«ανάγει τη στάση απέναντι στα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης ως το θεμελιακό κριτήριο διαχωρισμού, ενώ αυτό είναι σαφώς δευτερεύον…»
Και δικαιώνει και αυτός πανιγυρικότατα τις θέσεις του …ΚΚΕ(!), τις οποίες δεν είχε σταματήσει να καταγγέλλει την τελευταία πενταετία.
«είναι ένας διαχωρισμός που αντί να προωθεί παραπέρα το επίπεδο της λαϊκής συνείδησης, το συγκρατεί εντός των καπιταλιστικών τειχών….»
Ούπς! Το ξανάκανε! (να δικαιώσει το …ΚΚΕ!)
«…πρόκειται για ένα διαχωρισμό που προβάλλει μια τακτική τοποθέτηση, δίχως καμιά σύνδεση με κάποιο στρατηγικό στόχο, συνεπώς για έναν κατεξοχήν συγκυριακό στην κυριολεξία οπορτουνιστικό διαχωρισμό…»
Πέστα ρε Γιώργη! Αλλά όταν τα λέγαμε εμείς, γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μας έλεγε …σεχταριστές;
«…πρόκειται για ένα διαχωρισμό, ο οποίος αντί να διευκολύνει και να προωθεί μια αριστερή αντικαπιταλιστική μετωπική πολιτική, θολώνει τα νερά…»
Σωστό, αλλά ποιός ήταν αυτός που ψάρευε στα θολωμένα νερά, κρύβοντας μάλιστα και ο ίδιος την πολιτική του ταυτότητα; Να σκεφτώ λίγο… το ΚΚΕ δεν ήταν σίγουρα, Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σίγουρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τι ακριβώς έκανε; Τί, το ίδιο με τον ΣΥΡΙΖΑ; Καλώς, συνεχίζουμε …
«…Όσον αφορά πιο ειδικά στις εκλογές, κάθε άλλο παρά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως θετική η ψήφος μόνο ενάντια στο Μνημόνιο, δίχως η απαραίτητη κατάργηση των μνημονίων να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ανιικαπιταλιστικό πλαίσιο. Κάτι τέτοιο είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελές και στη χειρότερη δόλιο. Απέναντι σε αυτό το σαθρό διαχωρισμό ή ακόμη απέναντι στο εξίσου θολό ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερους και αντινεοφιλελεύθερους, οι κομμουνιστές και οι άλλοι αριστεροί ριζοσπάστες καλούνται να προβάλουν το διαχωρισμό ανάμεσα σε φιλοκαπιταλιστές – φιλοϊμπεριαλιστές και αντικαπιταλιστές – αντιιμπεριαλιστές….»
Μα καλά, κάθε μέρα Λεκάτη διαβάζει ο Ρούσσης;
«…Όμως άλλο αυτές οι συμμαχίες και άλλο το πολιτικό Μέτωπο. Αυτό αν δεν έχει σαφές αντικαπιταλιστικό – αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο, που σημαίνει αν δεν είναι στραμμένο ενάντια στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οργανισμούς όπως είναι το NATO, η EE, το ΔΝΤ, αν δεν είναι στραμμένο ενάντια στα μονοπώλια, ντόπια και ξένα, και αναζητά να συμβιβαστεί μαζί τους για να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό, τότε θα βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες των καιρών. Θα βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες αντιμετώπισης μιας συστημικής κρίσης του καπιταλισμού, που δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και πολιτική και οικολογική και αξιακή και ψυχολογική. Και η οποία επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί άμεσα ριζοσπαστικά, πολύπλευρα -και όχι μόνο οικονομικά- που σημαίνει να αντιμετωπιστεί σαφώς αντικαπιταλιστικά, με προοπτική το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό…»
Κρίμα ρε Γιώργο, τώρα που μπαίνεις υποψήφιος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προβάλεις τις θέσεις του …ΚΚΕ.
Αν δεν αμόλαγες τους οχετούς από την «ελευθεροτυπία», μια χαρά θα τα βρίσκαμε τώρα που τελικά συμφώνησες σε όλα με το …ΚΚΕ, προκειμένου να βάλεις υποψηφιότητα με το …ΝΑΡ!

Με τις υγείες τους!

Posted in ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Υπάρχει διέξοδος

Posted by redship στο 28 Μαρτίου , 2012

Καθώς τα εκβιαστικά διλήμματα προς την κάλπη θα φουντώνουν θα δυναμώνει και το δήθεν επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει άλλη διέξοδος» παρά οι «θυσίες» που πρέπει να υποστούν οι εργαζόμενοι «για να μπορέσει να ορθοποδήσει η οικονομία και να μπούμε και πάλι σε τροχιά ανάπτυξης». Τα λαϊκά στρώματα, βομβαρδίζονται από το δήθεν ρεαλισμό της υποταγής. Τα κόμματα του κεφαλαίου, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑ.Ο.Σ., τα διάφορα παρακλάδια τους, παλιότερα και νέα, καλούν το λαό να «κάτσει στα αυγά του» γιατί η ΕΕ και το ευρώ είναι μονόδρομος. Από τη δική τους σκοπιά και με ουτοπικές και ανεδαφικές προτάσεις οι δυνάμεις του οπορτουνισμού – ΔΗΜΑΡ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ – καταλήγουν επίσης στο μονόδρομο της ΕΕ με την προσθήκη ότι αυτή θα γίνει καλύτερη… αν απαλλαγούμε από το νεοφιλελευθερισμό.
Ομως, η όποια διέξοδος έχει συγκεκριμένο ταξικό περιεχόμενο. Η διέξοδος δεν είναι ίδια για τους εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες και τους καπιταλιστές (βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλέμπορους). Αυτό που ζούμε σήμερα είναι η διέξοδος που συμφέρει τους κεφαλαιοκράτες, ώστε να ελαχιστοποιήσουν τις ζημιές από την κρίση και να διαμορφώσουν τις συνθήκες για να διατηρήσουν και να διευρύνουν την κερδοφορία τους. Γι’ αυτό η κατακρεούργηση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, η όλο και πιο φτηνή τιμή της εργατικής δύναμης, το πετσόκομμα μισθών, συντάξεων κοινωνικών παροχών, το χαράτσωμα του λαού, οι φόροι κλπ. Τους καπιταλιστές τους συμφέρει η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά βλάπτει το λαό. Αυτά που λένε ότι εισάγουμε περισσότερα από ό,τι εξάγουμε είναι αποτέλεσμα του «μονοδρόμου» της ΕΕ και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής ξεκληρίσματος των φτωχών αγροτών. Γιατί στην Ελλάδα μπορούμε να παράγουμε τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των προϊόντων που εισάγουμε. Μπορούμε να παράγουμε τα πάντα σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα και να εξάγουμε κιόλας. Αυτό γινόταν πριν την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, τη μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ενωση. Μπορεί, ακόμα, παράγοντας αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, να αναπτύξει βιομηχανία τροφίμων και άλλων προϊόντων κλωστοϋφαντουργικών, δέρματος κλπ.
Η Ελλάδα έχει επίσης αναξιοποίητο ορυκτό πλούτο, απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη της βιομηχανίας. Εχει βωξίτη που μπορεί να αναπτύξει τη βιομηχανία κάθε προϊόντος που έχει ως πρώτη ύλη το αλουμίνιο. Εχει νικέλιο, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ανθεκτικών κραμάτων με χάλυβα. Εχει ψευδάργυρο, χρυσό. Εχει λευκόλιθο, μάρμαρο, που λόγω της ποιότητάς του κατέχει εξέχουσα θέση στη διεθνή αγορά. Εχει ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία που τώρα τη στραγγαλίζουν. Μέχρι βιομηχανία αμαξωμάτων είχε κάποτε η Ελλάδα, μέχρι κατασκευή πετρελαιοκινητήρων έκανε. Εχει λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει τεράστιο υδάτινο δυναμικό για την παραγωγή επίσης ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Βόρειο Αιγαίο, στη λεκάνη της Ρόδου, νότια της Κρήτης, στο Ιόνιο και τον Πατραϊκό κόλπο. Υπάρχει υψηλό αιολικό δυναμικό και πηγές γεωθερμίας, ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου. Εχει ήδη αναπτυγμένη βιομηχανία χάλυβα, σιδήρου, χαλκού, αμυντική βιομηχανία, βιομηχανία πλαστικών, παραγωγής τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών. Επίσης η μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών μπορεί να καλύψει γενικά τις ανάγκες κατασκευής δημόσιων έργων – κατασκευών. Εχει επίσης δάση για ξυλεία και προϊόντα ξύλου.
Τα λαϊκά στρώματα σε άλλη κατεύθυνση πρέπει να αναζητήσουν τη δική τους διέξοδο. Να προτάξουν τις δικές τους σύγχρονες ανάγκες, τη ζωή που αξίζουν στον 21ο αιώνα. Αυτό προϋποθέτει να αποφασίσουν να συγκρουστούν με το κεφάλαιο, με τα παράσιτα που απομυζούν τον ιδρώτα τους. Να πάρουν στα δικά τους χέρια την οικονομία, τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, να σχεδιάσουν την οικονομία με βάση τις δικές τους προτεραιότητες και όχι των μονοπωλίων. Αυτή η διέξοδος, με αποδέσμευση από την ΕΕ, λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους, είναι ο μονόδρομος για τα λαϊκά στρώματα, γιατί είναι ο μόνος δρόμος με προοπτική. Το ΚΚΕ δεν παραμυθιάζει το λαό ότι ο δρόμος αυτός είναι εύκολος. Απαιτεί θυσίες, συγκρούσεις. Ομως αυτές, σε αντίθεση με τις θυσίες που σήμερα υπόκειται για τα συμφέροντα και μόνο του κεφαλαίου ο λαός, ανοίγουν νέες δυνατότητες, ώστε ο πλούτος που παράγει, ο φυσικός πλούτος της χώρας να αξιοποιηθεί για τη λαϊκή ευημερία. Με αξιοπρεπείς μισθούς, δωρεάν αποκλειστικά δημόσια Παιδεία και Υγεία, κοινωνικές υπηρεσίες, πρόσβαση στον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Οι λαϊκοί άνθρωποι έχουν κάθε συμφέρον ακόμα και αν δεν συμφωνούν με το ΚΚΕ να συμπορευτούν μαζί του σε αυτό το δρόμο διεξόδου που προτείνει. Και στην κάλπη, αλλά πρώτα και κύρια στον καθημερινό αγώνα στους χώρους δουλιάς και τις λαϊκές γειτονιές για να δυναμώσει ο ταξικός αγώνας ρήξης και ανατροπής.

 

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ιδού η «εναλλακτική»

Posted by redship στο 14 Μαρτίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία ισχύει καθεστώς Μνημονίων.

Στην Ισπανία οι οικονομικοί δείκτες κατρακυλούν με το λαό να σαρώνεται από κύμα λιτότητας.

Στη Βρετανία επικρατεί η πολιτική τού «δάκρυα και αίμα».

Στην Ιταλία ο οικονομικός κλυδωνισμός μετατρέπεται σε μέτρα σφαγής των εργαζομένων τέτοιας αγριότητας που συνοδεύονται από υπουργούς που …κλαίνε όταν τα ανακοινώνουν.

Στη Γερμανία ξεπέρασαν τα 16 εκατομμύρια οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι – επισήμως – καταγεγραμμένοι στα έγκατα του κοινωνικού αποκλεισμού.

Στη Γαλλία, που τελεί υπό συνεχή «διαπραγμάτευση» με τους χρηματοπιστωτικούς οίκους για να αποφύγει εκθέσεις που υποβαθμίζουν περαιτέρω την οικονομία της, το τελευταίο τρίμηνο καταγράφηκε αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,2%, δηλωτικό του αναιμικού χαρακτήρα της «ανάπτυξης» που ευαγγελίζονται οι ταγοί της.

Στο περίφημο «σκανδιναβικό μοντέλο» επικρατούν τοποθετήσεις όπως της πρωθυπουργού της Δανίας στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της, όπου, προετοιμάζοντας το λαό της χώρας για την επερχόμενη λαίλαπα, έλεγε: «Η χώρα αντιμετωπίζει πρωτοφανή οικονομική κρίση και γι’ αυτό πρέπει να αποβάλουμε όλοι κάθε σκέψη για μέτρα που θα βοηθήσουν τη λαϊκή οικογένεια».

Στην Ευρωζώνη οι προβλέψεις της ενδιάμεσης έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μιλούν για επιστροφή το 2012 στην ύφεση με ποσοστό -0,3%, με τον Ολι Ρεν να ομολογεί ότι ήδη «η οικονομία της Ευρωζώνης βρίσκεται εν μέσω ήπιας ύφεσης».

Αυτή είναι η σημερινή Ευρώπη – για να μείνουμε μόνο στην Ευρώπη.

Τα όσα επικρατούν επομένως στην Ελλάδα δε συνιστούν κάποια «ελληνική ιδιαιτερότητα», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κρίση δεν εκδηλώνεται επηρεασμένη σύμφωνα με τις κάθε φορά ειδικές συνθήκες που επικρατούν στην κάθε χώρα.

Ομως το βασικό και το κύριο είναι τούτο:

Η κρίση δεν αποτελεί προϊόν κάποιων «ιδιομορφιών» που ευδοκιμούν στην Ελλάδα.

Δεν έχει να κάνει με το αν εδώ ή εκεί το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό κυκλοφορεί με το πρόσημο του «κεντροδεξιού» ή του «κεντροαριστερού», του σοσιαλδημοκράτη ή του (νεο)φιλελεύθερου, του οπαδού της «εκτατικής» ή της «περιοριστικής» δημοσιονομικής πολιτικής.

Η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και παγκόσμια, ανεξαρτήτως του διαχειριστικού μοντέλου που ευδοκιμεί σε κάθε χώρα. Είναι κρίση όλων των καπιταλιστικών χωρών, είναι κρίση «όλου» του καπιταλισμού από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια και τούτο, πολύ απλά, διότι πρόκειται για καπιταλιστική κρίση.

Ορισμένοι στο άκουσμα του προσδιορισμού της κρίσης ως καπιταλιστικής υποστηρίζουν ότι εφόσον αυτό ισχύει, τότε τα όσα δραματικά βιώνουμε είναι «αναπόφευκτα», είναι «μοιραία» και ότι – από τη στιγμή που το πρόβλημα δεν είναι στενά ελληνικό, αλλά καπιταλιστικό – τότε ο αστικός πολιτικός κόσμος της χώρας …«αθωώνεται».

Βέβαια, η παραπάνω σοφιστεία θέλει να ξεχνά πως

όταν μιλάμε για Ελλάδα μιλάμε για καπιταλισμό που κάποιοι τον υπηρετούν,

και όταν μιλάμε για καπιταλισμό μιλάμε (και) για Ελλάδα.

Πρόκειται, επίσης, για προσέγγιση βολική, αλλά μόνο για την πλευρά εκείνων που θεωρούν τον καπιταλισμό «αναπόφευκτο», «μοιραίο» και άρα …παντοτινό στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Στην πραγματικότητα ισχύει ακριβώς το αντίθετο:

Οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις του μόλις 5 αιώνων ζωής καπιταλισμού

(άρα καθόλου παντοτινού αν συγκριθεί είτε με το παρελθόν των χιλιάδων χρόνων ζωής στον πλανήτη, είτε με τον απροσδιόριστο αριθμό των χρόνων του μέλλοντος),

οι διαδοχικές χρεοκοπίες της καπιταλιστικής Ελλάδας, από το 1893 και το 1932 μέχρι τη σημερινή,

αναδεικνύουν και αποδεικνύουν στο έπακρο τις ευθύνες του αστικού πολιτικού συστήματος που υπηρετεί τον καπιταλισμό, ειδικά όταν οι εκπρόσωποί του διατείνονται πως απέναντι στον καπιταλισμό και τις κρίσεις του (που συνεπάγονται δυστυχία, φτώχεια, χρεοκοπία, καταστροφή, λιτότητα)

δεν υπάρχει «εναλλακτική».

Ενόψει δε των επικείμενων εκλογών στην Ελλάδα, δεν υπάρχει δημόσια εμφάνιση εκπροσώπου της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑ.Ο.Σ. και των «παραφυάδων» τους που να μην ομονοούν

– συνήθως απόντος του ΚΚΕ –

ότι η πολιτική του ΚΚΕ δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής, ότι δε συνιστά «εναλλακτική» πρόταση και ότι ο μόνος δρόμος που υπάρχει είναι ο δικός τους πεπατημένος δρόμος της κοινωνικής συμφοράς.

Αρα – με το βλέμμα πάντα στην κάλπη – τι στην ουσία λένε:

Οτι ο λαός «θα πρέπει» να συνεχίσει να ψηφίζει τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα επί τα αυτά με το δικομματισμό σχήματα, άρα ότι ο λαός «θα πρέπει», ψηφίζοντας υπέρ των κομμάτων του καπιταλισμού (και των καπιταλιστικών κρίσεων), να ζει εσαεί στο δικό τους «ρεαλισμό», που δεν είναι άλλος από

τη δυστυχία, τη φτώχεια, τη χρεοκοπία, την καταστροφή και τη λιτότητα!

Με τον τρόπο αυτό, άθελά τους, επιβεβαιώνουν εκείνο που τονίζουν οι κομμουνιστές:

  • Οτι «λύση» δεν θα έρθει μέσω της αναζήτησης του «καλού» διαχειριστή ανάμεσα από αυτούς που υποστηρίζουν και υπερασπίζονται την ίδια άθλια κατάσταση, από την «μήτρα» μέχρι το εποικοδόμημα της αθλιότητας.
  • Οτι η «επιλογή» μεταξύ εκείνων που υπόσχονται ότι θα μείνουν όλα ίδια είναι ψήφος «νομιμοποίησης» της σφαγής του λαού, είναι εγκλωβισμός σε μια σφαγή που οι δήμιοι θα τη συνεχίσουν υποστηρίζοντας ότι σφάζουν πια το λαό με …λαϊκή «έγκριση»!

Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, ότι η «εναλλακτική» όχι μόνο υπάρχει (αν δεν υπήρχε, τότε η μόνη επιλογή που απομένει στο λαό είναι η …αυτοκτονία του), αλλά και ότι ισοδυναμεί με όσα ακριβώς απεύχονται οι κάθε λογής υπηρέτες του καπιταλισμού:

α) Ισοδυναμεί με βαθιές ανατροπές, με ολομέτωπη ρήξη με το παρόν αστικό πολιτικό κατεστημένο.
β) Ισοδυναμεί με τη συντριβή, τη μαζική, παλλαϊκή, πλειοψηφική απόρριψη όλων εκείνων που παρουσιάζουν ως «παντοτινό» ένα σύστημα που παράγει κρίσεις, άρα «μοιραία» και την πολιτική τους, που φορτώνει αυτή την κρίση στο λαό.

Επιβεβαιώνεται, τελικά, ότι

στον καπιταλισμό της κρίσης,

στην καπιταλιστική Ελλάδα,

και συνεπώς στην Ελλάδα της κρίσης,

η μόνη «εναλλακτική» – στοιχείο που πρέπει να αποτελέσει κριτήριο και της ψήφου – είναι εκείνη η πολιτική πρόταση που πραγματικά παλεύει για το εδώ και το τώρα,

και η απόδειξη ότι παλεύει για το εδώ και το τώρα είναι ότι δεν συνδιαλέγεται, δεν συναλλάσσεται, δεν «διαπραγματεύεται» με τους καπιταλιστές – δημίους, αλλά ότι παλεύει και αγωνίζεται από τη σκοπιά

της ανατροπής του καπιταλισμού και

της κατάργησης των ικριωμάτων του.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Αστική ή εργατική εξουσία, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η επόμενη μέρα δεν θα ‘ναι δικιά τους

Posted by redship στο 25 Φεβρουαρίου , 2012

Με το βλέμμα στραμμένο σε ένα λαό που «κοχλάζει» από οργή, στους ανθρώπους του μόχθου που στην αναζήτηση διεξόδου ξεμπερδεύουν με αυταπάτες, απορρίπτουν κίβδηλα διλήμματα και προσεγγίζουν όλο και περισσότερο την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, οι αστοί, το πολιτικό τους – και κάθε άλλης φύσεως – προσωπικό, παίζουν ένα απ’ τα δοκιμασμένα τους χαρτιά, αυτό της κατατρομοκράτησης των λαϊκών συνειδήσεων που ριζοσπαστικοποιούνται. Ιδιαίτερα μπροστά στις εκλογές και αντιλαμβανόμενοι τον κίνδυνο ο λαός να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του ΚΚΕ και να τις αξιοποιήσει για να τσακίσει τα κόμματα της πλουτοκρατίας, για να διευρύνει τα ρήγματα που έχουν εμφανιστεί στο αστικό σύστημα και να το ενισχύσει αποφασιστικά. Σ’ αυτή την προσπάθεια δεν θα μπορούσε παρά «σημαιοφόρος» να είναι ο ΛΑ.Ο.Σ.. Δηλώνει ο Γ. Καρατζαφέρης (ρ/σ ΦΛΑΣ): «Το αύριο είναι η επόμενη μέρα των εκλογών η οποία πρέπει να βρει τον αστικό κόσμο της χώρας μας δυνατό. Ο κίνδυνος είναι να τιναχτούν όλα στον αέρα, εάν ο ελληνικός λαός παρασυρόμενος από όλα αυτά που γίνονται, δώσει πλειοψηφία στα κομμουνιστικά κόμματα. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι θα συμβεί την επόμενη μέρα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αυτή είναι η όλη ιστορία»…

Θέλει να κρυφτεί ο Καρατζαφέρης αλλά η αγωνία δεν τον αφήνει… Δεν τον πήρε ο πόνος και ωρύεται εδώ και λίγες μέρες για τα βάρη που φορτώνονται στο λαό, για τα νέα βάρη που θα του φορτωθούν τον Ιούνη. Αλλωστε και το πρώτο μνημόνιο ψήφισε και στην συγκυβέρνηση ήταν. Ακόμα και για τα ασφαλιστικά ταμεία έφτασε χτες να δηλώνει: «Διαφώνησα στο θέμα της μη διαθέσεως των μετοχών που θα λάβει το κράτος από την ανακεφαλαίωση των τραπεζών για την ενίσχυση των Ασφαλιστικών Ταμείων (…) Αυτά δεν καταλήστευσαν και δεν απομύζησαν τόσα χρόνια; Αυτά δεν ζημιώθηκαν από τη διάθεση των ομολόγων; Αυτά δεν τα «στράγγισαν» και τα «άρμεξαν» από τα αποθεματικά τους; Γιατί να μην ενισχυθούν με τις νέες μετοχές να πάρουν μια αναπνοή;»… Δεν είχε την ίδια γνώμη όταν το ΚΚΕ έφερνε στη Βουλή προτάσεις για τη διασφάλιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τις καταψήφιζε και με τα δυο του χέρια, νομιμοποιώντας τη διαχρονική ληστεία σε βάρος τους, οχυρωμένος ενίοτε πίσω από γελοίους ισχυρισμούς όπως π.χ. ότι για τη χρεοκοπία του ΝΑΤ φταίνε οι πολιτικοί πρόσφυγες που επαναπατρίστηκαν από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, αφού η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «τους φόρτωσε στο ΝΑΤ χωρίς να δώσουν δεκάρα οι κομμουνιστικές χώρες»! Η μόνη έγνοια που τον διακατέχει είναι μήπως και απολέσει τη δύναμή του ο «αστικός κόσμος». Ο Καρατζαφέρης γνωρίζει ότι αυτή η δύναμη πηγάζει απ’ την ιδιοκτησία των αστών στα μέσα παραγωγής και την εξουσία τους. Μέρος τους και από τα βασικά τους στηρίγματα είναι και ο ΛΑ.Ο.Σ. Μ’ αυτή τη δύναμη χειραγωγούν και υποτάσσουν το λαό, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι η λαϊκή δύναμη κάτω από προϋποθέσεις, με θεμελιακή το μπόλιασμα του κινήματος με την πολιτική του ΚΚΕ, γίνεται ακαταμάχητη και ανατρεπτική. Αυτό φοβούνται. Συνεπώς αναγνωρίζει ότι ο κίνδυνος προέρχεται από το ΚΚΕ, τη μοναδική δύναμη που καλεί την εργατική τάξη να αγωνιστεί για να πάρει στα χέρια της τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, να τα κάνει κοινωνική ιδιοκτησία, αποστερώντας απ’ την άρχουσα τάξη τα θεμέλια της εξουσίας της. Και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να χτυπήσει εκείνον που η τάξη του φοβάται ως αντίπαλο. Στο πλαίσιο αυτό δηλώνει: «Μιλάω στον ελληνικό λαό και στην κοινωνία και θέτω τα αμείλικτα διλήμματα που προκύπτουν. Η Ελλάδα θα κινηθεί ανάμεσα στον άκρατο φιλελευθερισμό ο οποίος εκφράζεται από τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και στον κομμουνισμό; Ο ΛΑ.Ο.Σ. αντιτάσσει σε αυτές τις προσεγγίσεις τον ελληνικό πατριωτισμό».

Το λεκτικό «καμουφλάζ» – «πατριωτισμός», «άκρατος φιλελευθερισμός» κ.λπ. – δεν είναι ικανό να κρύψει ότι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. την άρχουσα τάξη υπηρετούν, την πολιτική που ανταποκρίνεται στα συμφέροντά της προωθούν, αν είναι δυνατόν μαζί με το ιδιαίτερο κομματικό τους συμφέρον. Ο ίδιος ο Καρατζαφέρης έχει ήδη διακηρύξει την πρόθεσή του για μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ, και μόλις προχτές που δήλωνε τα παραπάνω πρόσθετε σε άλλη του συνέντευξη: «Μέσα σε αυτό το τρίμηνο οικοδόμησα κάποιες σχέσεις με τον κ. Σαμαρά (…) Ουαί και αλίμονο, εάν θα επιτρέψω στα καμώματα κάποιων σουλατσαδόρων της πολιτικής, να τιναχθεί η επόμενη μέρα. Πρέπει να προφυλάξουμε την επόμενη μέρα». Ας μη ματαιοπονούν. Οσα μέτρα προφύλαξης κι αν πάρουν δεν είναι ικανά να συγκρατήσουν την ορμή ενός λαού, ενωμένου, αποφασισμένου να διαφυλάξει τη δική του επόμενη μέρα.

 

από τον ριζοσπάστη

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »