καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Απρίλιος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘ριζοσπάστης’

Περί συμβιβασμών, φυγών και υπεκφυγών -Μια αναγκαία απάντηση στο Ριζοσπάστη

Posted by redship στο 11 Σεπτεμβρίου , 2015

Γράφει ο Μιχάλης Παπαμακάριος*

 

Την τιμητική της είχε για μια ακόμη φορά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» της προηγούμενης Κυριακής, σε άρθρο του Κώστα Μπορμπότη, μέλους της ιδεολογικής επιτροπής της Κ.Ε. του ΚΚΕ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Καμία ΑΝΤΑΡΣΥΑ!… συμβιβασμός». Στο επίκεντρο της πολεμικής του συναγωνιστή Μπορμπότη μπήκε, για μια ακόμη φορά, η μετωπική πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Κατηγορείται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λοιπόν για τις συζητήσεις της με τη ΛΑΕ, σχετικά με τη δυνατότητα εκλογικής και πολιτικής συνεργασίας η οποία διεξήχθη το προηγούμενο διάστημα και δεν κατέληξε -για λόγους που είναι πλέον δημοσιευμένοι-, τουλάχιστον από τη πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Καταρχήν, υποχρεούμαστε να θυμίσουμε στο συντάκτη του Ριζοσπάστη ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προχώρησε, μετά το δημοψήφισμα, σε πρόταση για την αναγκαία πολιτική συμπόρευση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που τοποθετήθηκαν υπέρ του τριπλού ΟΧΙ στο δημοψήφισμα (Όχι σε παλιά και νέα μνημόνια, Όχι στις προτάσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ΟΧΙ σε ΕΥΡΩ και ΕΕ) και όχι γενικά με το ΟΧΙ, όπως συνήθιζε να «πληροφορεί» ο Ριζοσπάστης τους αναγνώστες του, σχετικά με τους πραγματικούς πολιτικούς προσανατολισμούς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η πρόταση αυτή αφορούσε (και συνεχίζει να αφορά) ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων (και όχι μόνο τη ΛΑΕ). Θα μπορούσε να αφορά και το ίδιο το ΚΚΕ αν αυτό δεν είχε υιοθετήσει, τη καινοφανή στην ιστορία της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος, στάση του να μην συνεργάζεται σε κανένα μέτωπο πάλης για οποιοδήποτε στόχο και με κανέναν, και βέβαια να μην είχε «στρίψει δια του αρραβώνα» με το άκυρο στο δημοψήφισμα.
Το άρθρο δείχνει την απογοήτευση της ηγεσίας του ΚΚΕ για το ότι δεν συνεργάστηκε τελικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τη ΛΑ.Ε. και για αυτό το λόγο στέκεται αρκετά στην επιλογή των οργανώσεων ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ να συμπορευτούν με τη ΛΑ.Ε. Μας πληροφορούν μάλιστα και για τα αποτελέσματα της εσωτερικής συζήτησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το ότι «η μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήγε στη ΛΑΕ». Τέτοια γνώση των εσωτερικών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ… (άσχετα δηλαδή αν με πολύ μεγάλη πλειοψηφία τα μέλη, οι επιτροπές και τα όργανα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ψήφισαν για την εκλογική της τακτική και για την αυτοτελή παρέμβασή της στις εκλογές). Τη φυσιογνωμία ενός κόμματος ή ενός μετώπου την χαρακτηρίζει αυτό που τελικά κάνει το ίδιο μέσα από τις δημοκρατικές του διαδικασίες και τις τελικές του αποφάσεις. Είναι σαν κάποιος να προσπαθεί να κρίνει τη πολιτική του ΚΚΕ με το τι είπε ή έπραξε η μία ή η άλλη ομάδα που έμεινε ή έφυγε από το κόμμα. Θα περιμέναμε μεγαλύτερη σοβαρότητα.
Επίσης, αναγκαζόμαστε να θυμίσουμε στους συντρόφους του ΚΚΕ ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Το κόμμα το οποίο έχει συμμαχήσει -και μάλιστα συμμετέχοντας σε συγκυβέρνηση- με τη ΝΔ και σε οικουμενική με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που κατέβηκε στις δημοτικές εκλογές του 2002 και 2006 μαζί με το ΔΗΚΚΙ και διετέλεσε προνομιακός του σύμμαχος ο «πυρίκαυστος» Ζουράρης, τωρινός σύμμαχος των ΑΝΕΛ και άλλοι πολιτικοί αστικής αναφοράς, πάει πολύ να κουνάει το δάχτυλο σε άλλες οργανώσεις της αριστεράς για τη πολιτική των συμμαχιών τους.
Ωστόσο, η ουσία είναι στην βασική κριτική που επιχειρεί να κάνει ο Ριζοσπάστης στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σχετικά με το κάλεσμα πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας που κατέθεσε και το πόσο ενσωματωμένο είναι. Γράφει ο Ριζοσπάστης σχετικά:

«Στο κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι άμεσοι πολιτικοί στόχοι περιγράφονται ως εξής:

1. «Ανατροπή όλων των μνημονίων».

2. «»Μονομερής» ικανοποίηση των αιτημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος» (βλ. μισθοί, συντάξεις κ.λπ.),

3. «Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και στρατηγικών επιχειρήσεων»,

4. «Παύση πληρωμών στους δανειστές τοκογλύφους, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους».

5. «Άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη, ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ».

6. «Υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων». Τι από αυτά δεν χωράει στο πρόγραμμα της ΛΑΕ»;

Μάλιστα. Ε τότε, αφού όλα αυτά χωράνε στο πρόγραμμα της ΛΑΕ, γιατί δεν συμφώνησε με αυτά και δεν ευοδώθηκε η συνεργασία, ή γιατί αυτά δεν αποτελούν το πρόγραμμα της ΛΑΕ; Ο Ριζοσπάστης αφήνει να εννοηθεί ότι «τα χαλάσαμε στις καρέκλες». Αν θέλαμε καρέκλες, ο Ριζοσπάστης το γνωρίζει πολύ καλά, θα τις είχαμε πιάσει εδώ και χρόνια, οι ευκαιρίες και οι προσκλήσεις πολλές. Βέβαια ο Ριζοσπάστης ξεχνά ότι, η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνοδεύεται από τη τοποθέτηση τού ποιος θα επιβάλει αυτό το πρόγραμμα και με ποια μέσα, μιλώντας με σαφήνεια για το ότι: «Αυτό το πρόγραμμα μπορεί να επιβληθεί από ένα πλατύ μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων στηριγμένο στη δύναμη και το κίνημα του οργανωμένου, αγωνιζόμενου και ενωμένου λαού, της εργατικής τάξης και της μαχητικής νεολαίας».
Κατά τη γνώμη μας, ο αγώνας για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, τη διεκδίκηση και την επιβολή πλευρών αυτού του προγράμματος, από το ταξικά ανασυγκροτημένο και πολιτικοποιημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, οδηγεί την ταξική πάλη σε ανώτερο επίπεδο και δημιουργεί προϋποθέσεις για επαναστατικά (και βέβαια πιθανά αντεπαναστατικά) γεγονότα. Είναι η δοκιμασία ενός δρόμου προσέγγισης της επανάστασης στη σημερινή Ελλάδα, στην πραγματική ζωή και όχι στη φαντασία των κομμουνιστών. Γνωρίζουμε καλά πως το σύνολο αυτού του προγράμματος για να εφαρμοστεί χρειάζεται να χάσει το κεφάλαιο την εξουσία και τον έλεγχο των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, χρειάζεται με άλλα λόγια η εξουσία των εργαζομένων. Αλλά αλλοίμονο αν οι κομμουνιστές υποστηρίζουν ότι αν δεν πάρει την εξουσία η εργατική τάξη, καμιά ανατροπή, καμιά αλλαγή δεν είναι δυνατή. Αν είναι έτσι, ποιος ο λόγος να υπάρχει μαζικό διεκδικητικό κίνημα, αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, αφού ό,τι και να γίνει, την άλλη μέρα «πάλι καπιταλισμό θα έχουμε». Λες και είναι ίδιο για τους εργάτες να έχουμε καπιταλισμό με τα πάντα ιδιωτικά ή όχι, με στρατιωτική δικτατορία ή κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία ή όχι, με δικαίωμα να απεργούν οι εργάτες ή όχι…. Τέτοια μεθοδολογία για τη σχέση μεταρρύθμισης – επανάστασης πραγματικά δεν την αντιλαμβανόμαστε και ναι, την απορρίπτουμε.
Τι αντιπαραβάλλει η ηγεσία του ΚΚΕ στη πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Το θέμα είναι η «λαϊκή εξουσία», χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να βγούμε έξω από την ΕΕ. Μάλιστα. Και αφού δεν μπορούμε να βγούμε τι μας μένει; Η ρητορική για τη «λαϊκή εξουσία» και το κινηματικό «κατενάτσιο», για να φάμε όσα λιγότερα γκολ μπορούμε δηλαδή, από έναν αντίπαλο που μας έχει κλείσει στα καρέ μας και μας σφυροκοπά αδιάκοπα, περιμένοντας να λήξει ο αγώνας… Έλα όμως που ο αγώνας αυτός δε λήγει ποτέ αν δεν τον λήξεις….. Τελικά, αυτό που μένει είναι οι διαδηλώσεις – κομματικής συγκρότησης τύπου ΠΑΜΕ, (δεν τις υποτιμάμε καθόλου, αλλά συγκροτεί αυτή η λογική μαζικό κίνημα;), οι καμπάνιες για «ισχυρό ΚΚΕ παντού» και η μάχη της κάλπης. Και κάπως έτσι οι κουμουνιστές, σαν τους χριστιανούς, περιμένουν με νηστεία, κατήχηση και προσευχή την έλευση της λαϊκής εξουσίας, για την οποία -πέραν όλων των άλλων- δεν ξεκαθαρίζουν, αν θα έρθει με επανάσταση, με 50+1 του ΚΚΕ στη κοινωνία, με κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή με κάτι άλλο;
Θα μας επιτραπεί μια ιστορική σύγκριση για να αναδείξουμε την αντιδιαλεκτική λογική της ηγεσίας του ΚΚΕ σε σχέση με το πώς αντιμετωπίζει τους αναγκαίους πολιτικούς στόχους που πρέπει να έχει σήμερα το εργατικό κίνημα. Ας κάνουμε, π.χ., ένα ταξίδι στο χρόνο, και ας φανταστούμε ότι το ΚΚΕ υπάρχει και δρα στη προεπαναστατική Ρωσία. Στο ζήτημα να ανατραπεί ή όχι ο τσάρος, το ΚΚΕ θα έλεγε μάλλον τα εξής: «το θέμα είναι να γίνει η σοσιαλιστική επανάσταση, το να πέσει ο τσάρος είναι ενσωμάτωση ή και καταστροφή χωρίς αυτή». Με την ίδια ακριβώς λογική η ηγεσία του ΚΚΕ αντιμετωπίζει και το θέμα του ΕΥΡΩ και της ΕΕ. Όχι σαν ένα πολιτικό στόχο πάλης που απαντά ανατρεπτικά στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της ίδιας της ταξικής πάλης, βελτιώνει το συσχετισμό δύναμης και ενισχύει τη δυναμική της επανάστασης στην Ελλάδα του σήμερα, αλλά σαν αποτέλεσμα και μόνο της «λαϊκής εξουσίας». Τελικά, πολύ με την ενσωμάτωση και τον οπορτουνισμό ήταν τότε οι μπολσεβίκοι, αφήστε δε που αυτοί στα σοβιέτ και τις εργοστασιακές επιτροπές ήταν μαζί με τους μενσεβίκους, τους σοσιαλ-επαναστάτες και άλλα «αναχώματα» και δεν είχαν φτιάξει τα δικά τους «σωστά» σοβιέτ…..
Αλλά πραγματικά, το θέμα της εξόδου από την ΕΕ μπορεί να το ενσωματώσει η αστική τάξη στην Ελλάδα; Γενικά και τελικά αφηρημένα, μπορεί να υπάρξει Ελληνικός καπιταλισμός χωρίς ΕΕ; Αλλά αυτό δεν συνιστά «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης». Αν για ένα τακτικό πολιτικό ελιγμό του Τσίπρα με το δημοψήφισμα, η εγχώρια αστική τάξη «κίνησε γη και ουρανό», έβαλε όλα της τα πολιτικά, κοινωνικά, και μιντιακά μέσα να πέσουν με λύσσα πάνω στο λαό και ταυτόχρονα οι συμμαχικοί της ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί έκαναν το ίδιο, αυτό γιατί έγινε άραγε; Για να πουλήσει πολιτικό τσαμπουκά η αστική τάξη στο λαό, ή γιατί έχει κάποια ψυχοπαθολογική εμμονή με την ΕΕ; Πώς εκφράστηκαν εκείνα το τμήματα της αστικής τάξης που είναι με τον «καπιταλισμό της δραχμής»; Και μην μας απαντήσει κανείς για τον έναν φαρμακοβιομήχανο που έκανε κάποιες δηλώσεις. Υπάρχει κάτι βαθύτερο εδώ και το βαθύτερο είναι τα χιλιάδες οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και ιμπεριαλιστικά νήματα που δένουν την εγχώρια αστική τάξη με το ευρώ και την ΕΕ και την κάνουν υπέρ- επιθετική σε όποιον επιχειρήσει να τα κόψει.
Στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τής τρέχουσας προεκλογικής περιόδου, οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ θέτουν ως κριτήριο της ψήφου το «ποιος έχει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής». Πραγματικά οι σύντροφοι του ΚΚΕ πιστεύουν ότι αυτό κρίνεται στις εκλογές της 20 Σεπτέμβρη; Γενικά, αυτό ίσχυε στη ταξική πάλη και το 1955 και το 1995 και θα ισχύει και το 2025. Πιστεύουν δηλαδή, ότι σήμερα τίθεται στην ημερήσια διάταξη θέμα αλλαγής κοινωνικού και οικονομικού καθεστώτος και θέτουν αυτό το κριτήριο; Βρισκόμαστε δηλαδή στα πρόθυρα μιας κοινωνικής επανάστασης; Μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση των ζητημάτων που θέτει η πολιτική συγκυρία της νέας επίθεσης του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και των κομμάτων τους και η ανάγκη συγκρότησης μετώπου ανατροπής της, με τη φυγή στο «ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής», αναδεικνύει δίχως άλλο το διαζύγιο του ΚΚΕ με κάθε σχέση τακτικής – στρατηγικής που πρέπει να αναζητήσουν οι επαναστατικές και κομμουνιστικές δυνάμεις στην εποχή μας.
Οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ όμως θέτουν και ένα άλλο ζήτημα. Την ανάγκη να ενισχυθεί η δύναμη που προετοιμάζει τη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την ΕΕ. Συμφωνούμε. Αλλά πως εννοούμε αυτή τη «προετοιμασία»; Με τη ρητορική και τη ζύμωση της «λαϊκής εξουσίας»; Με την κήρυξη εμφυλίου σε όποιον άλλο αριστερό; Με την αντιμετώπιση των όποιων αριστερών διαφοροποιήσεων (που πάντα στην αρχή είναι ασταθείς και ταλαντευόμενες) σαν προϊόν κατασκευασμένο από την αστική τάξη για «ανάχωμα»; Με τις «δικές μας» λαϊκές επιτροπές και τη μεταμόρφωση των κομματικών οργανώσεων σε «κοινωνικούς φορείς»; Με την χρήση των όποιων σωματείων έχουμε πλειοψηφία σε ακτίφ των συνδικαλιστικών μας μελών;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εργάζεται για μια άλλη προετοιμασία. Για την επεξεργασία και κατάθεση στο λαό ενός δρόμου χωρίς μνημόνια, ευρώ ΕΕ, σε ρήξη με το κεφάλαιο. Για την συγκρότηση μια σύγχρονης επαναστατικής και κομμουνιστικής αριστεράς. Αγωνίζεται για την διαμόρφωση όρων αντεπίθεσης και ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, για την πάλη ενάντια στη συνέχιση και κλιμάκωση της μνημονιακής, ευρωενωσιακής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας από την κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές. Για τη διαμόρφωση του ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, για το ΟΧΙ μέχρι το τέλος. Ειδικά στον κρίσιμο αυτό στόχο απαιτείται η συμβολή και κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος αλλά και της Αριστεράς, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική Αριστερά, μέχρι το ΚΚΕ και τις δυνάμεις της ΛΑΕ ή άλλες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που θα επιλέξουν την ρήξη με την μνημονιακή πολιτική και την έμπρακτη συμβολή στο κίνημα. Η ηγεσία και οι αγωνιστές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ τι θα απαντήσουν σε αυτό το κάλεσμα;
Για να προχωρήσει έμπρακτα αυτή τη προσπάθεια, χρειάζεται η αποφασιστική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της εκλογικής της συνεργασίας με το ΕΕΚ και ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες και στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη.
*Ο Μιχάλης Παπαμακάριος είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

 

Πηγή:pandiera

 

Διαβάστε σχετικά:
«Καμιά ΑΝΤΑΡΣΥΑ !… συμβιβασμός»

Άρθρο στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη (6-9) του Κώστα ΜΠΟΡΜΠΟΤΗ, μέλους της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

Posted in ριζοσπαστης, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κκε | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Για τις αλλαγές στον «Ριζοσπάστη»

Posted by redship στο 31 Οκτωβρίου , 2013

 

Οι αλλαγές, που γίνονται στον «Ριζοσπάστη» και θα αποτυπωθούν και με τη νέα μορφή του φύλλου στην κυριακάτικη έκδοση στις 3 του Νοέμβρη, έχουν ως στόχο τη βελτίωση, την αναβάθμιση της εφημερίδας, στη βάση των κατευθύνσεων του 19ου Συνεδρίου και της συγκεκριμενοποίησής τους από την Κεντρική Επιτροπή, τη Συντακτική Επιτροπή της εφημερίδας και την Κομματική Οργάνωση του «Ριζοσπάστη». Στην υλοποίησή τους παίρνονται υπόψη οι σοβαρές οικονομικές δυσκολίες της περιόδου.

Για παράδειγμα, η μείωση των σελίδων δε σημαίνει μείωση ή υποβάθμιση της ποιότητας της εφημερίδας. Αντίθετα, και με λιγότερες σελίδες, και με λιγότερο προσωπικό, και με όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν γίνονται οι απαραίτητες προσαρμογές, ώστε ο «Ριζοσπάστης» να μπορέσει να αντεπεξέλθει στο καθήκον του ως όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, ως καθημερινός σύντροφος, καθοδηγητής, διαφωτιστής των μελών και φίλων του Κόμματος, ευρύτερα των εργαζομένων στην πάλη τους.

Aπό αυτήν την άποψη, oι αλλαγές στoν «Ριζοσπάστη», η κατάργηση στηλών, οι αλλαγές καταμερισμού στο δυναμικό του, ποιος γράφει άρθρα, ποιος σχόλια, ποιος ρεπορτάζ, σε ποιο τμήμα είναι, λύνονται στο πλαίσιο της εφημερίδας, με ευθύνη της Διεύθυνσης και της Συντακτικής Επιτροπής, όπως, άλλωστε, συμβαίνει και με κάθε εφημερίδα, και δε γίνονται με άλλου τύπου κριτήρια, όπως διαδίδεται από διάφορους, όψιμους ενδιαφερόμενους και δήθεν «φίλους» της εφημερίδας του ΚΚΕ, συνδυάζοντας μισές «αλήθειες» με συκοφαντίες, ανυπόστατα στοιχεία και ερμηνείες προθέσεων.

Υπενθυμίζουμε ότι το 19ο Συνέδριο του Κόμματος κατέληξε σε νέο Πρόγραμμα, νέο Καταστατικό και σε Πολιτική Απόφαση με τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των κομματικών μελών. Ομόφωνα εγκρίθηκαν τα ντοκουμέντα, το Καταστατικό του Κόμματος στο ίδιο το 19ο Συνέδριο. Στο νέο Καταστατικό του Κόμματος προσδιορίζονται μια σειρά από ζητήματα για τα μέλη του Κόμματος που απασχολούνται σε τομείς της ιδεολογικο-πολιτικής δραστηριότητάς του όπως ο «Ριζοσπάστης». Προβλέπεται καταστατικά ότι, όπως και τα άλλα στελέχη που δουλεύουν σε άλλους τομείς δράσης του Κόμματος, κεντρικά και τοπικά, σε Τμήματα και σε Οργανώσεις, έτσι και στα έντυπα του Κόμματος οι εργαζόμενοι αυτοί στηρίζονται οικονομικά με ποσό που κυμαίνεται και δεν υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Στον «Ριζοσπάστη», σε αντίθεση με τις αστικές εφημερίδες, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι κομματικά μέλη πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, κάποιοι επαγγελματίες καριέρας και άλλοι όχι. Η καταστατική πρόβλεψη ισχύει για όλους χωρίς εξαιρέσεις.

Ο «Ριζοσπάστης» έχει ακούραστους κομμουνιστές δημοσιογράφους, αφανείς, που δεν περιμένουν κανενός είδους καταξίωση με τα κριτήρια που αυτή γίνεται στον αστικό Τύπο. Η ενασχόληση στον «Ριζοσπάστη» δεν είναι επαγγελματική σχέση, αλλά κομματική δουλειά γι’ αυτό δεν μπορεί να μοιράζεται με ενασχόληση σε άλλα έντυπα ή ηλεκτρονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπως συμβαίνει σε άλλες εφημερίδες και Μέσα.

Άλλωστε, ο «Ριζοσπάστης» δεν αγοράζεται και δε διαβάζεται για το ποιοι γράφουν σε αυτόν, αλλά πρωταρχικά και πάνω απ’ όλα γιατί είναι όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δεν είναι οποιαδήποτε εφημερίδα.

Το ποιοι κομμουνιστές, ποια μέλη του Κόμματος εργάζονται και ποιοι όχι στον «Ριζοσπάστη» είναι κάτι που λύνεται με συλλογική ευθύνη της εφημερίδας.

ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

από  902.gr

Posted in ριζασπάστης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η «Καθημερινή», σήμερα… και η «Καθημερινή», τότε..

Posted by redship στο 8 Οκτωβρίου , 2013

Προχτές η «Καθημερινή» έπιασε στο «στόμα» της τον Πλουμπίδη (σ.σ.: Η «Καθημερινή» να πιάνει στο «στόμα» της τον Πλουμπίδη είναι από μόνο του ήδη αρκετά αηδιαστικό). Βέβαια, δεν την έπιασε ο πόνος. Ο στόχος ήταν άλλος: Η «Καθημερινή» βάλθηκε να ενημερώσει τους αναγνώστες της για τα «εγκλήματα του ΚΚΕ»…

Δεν θα μπούμε στον πειρασμό να υπερασπιστούμε ούτε τον Πλουμπίδη, ούτε το ΚΚΕ, έναντι της «Καθημερινής». Δεν το έχουν ανάγκη.

Αλλά όταν μιλάει η «Καθημερινή» για τον Πλουμπίδη και το ΚΚΕ, όταν μιλάει η «Καθημερινή» για «εγκλήματα» (και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς, όπως σήμερα), καλό είναι να ξέρουμε ποιος μιλάει.

Η «Καθημερινή», λοιπόν, είναι αυτή που μόλις πριν δύο χρόνια εκθείαζε το «φαινόμενο ΛΑ.Ο.Σ.» για τις «αξιοπρεπείς παρουσίες από πλευράς πολιτικού λόγου στη Βουλή», για την «επιτυχημένη πολιτική συνταγή» του, για την «υπεύθυνη στάση» του.

Υπενθυμίζουμε ότι το «φαινόμενο» – κατά την «Καθημερινή» – ΛΑ.Ο.Σ. είναι το κόμμα των υμνητών του φασίστα Μεταξά και το κόμμα που η αγάπη του για τους «Χίτες» είναι τέτοια που στα γραφεία του έχει ονοματίσει αίθουσα με το όνομα του Γρίβα, του ιδρυτή δηλαδή της φασιστικής «Χ» («Καθημερινή», 11/3/2011)…

Επίσης, η «Καθημερινή» είναι αυτή που μόλις πριν ένα χρόνο δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία», όπου μάθαμε πως «όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή (…)» («Καθημερινή», 16/9/2012).

Μάλλον δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε τι είναι η Χρυσή Αυγή…

Επίσης, τώρα, πριν από μερικές βδομάδες, η «Καθημερινή» ήταν που ενώ η – τέσσερις ορόφους υπό τον υπόκοσμο – χιτλερική συμμορία είχε ήδη επιτεθεί με καδρόνια και καρφιά εναντίον των μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα, εκείνη έγραφε ότι «σε τελευταία ανάλυση ο εθνικισμός δεν είναι ντροπή» («Καθημερινή», 13/9/2013) και από το δικό της συγκρότημα διακινούνταν η άποψη πως μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή θα ήταν κατάλληλη ακόμα και για κυβερνητικός εταίρος..

 

… και η «Καθημερινή», τότε…

Αλλά επειδή της «Καθημερινής» της αρέσει να μιλάει και για τα «παλιά», για τότε δηλαδή που το ΚΚΕ και ο Πλουμπίδης πολεμούσαν το ναζισμό, να της θυμίσουμε κι εμείς κάτι από την «κληρονομιά» της:

Ηταν στις 29 Απρίλη 1941, μόλις δυο μέρες αφότου οι ιδεολογικοί και πολιτικοί πρόγονοι της Χρυσής Αυγής, τα γερμανικά «Βάφεν Ες Ες», είχαν μπει στην Αθήνα, που η «Καθημερινή» έγραφε:

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν – περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία – εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».

Αυτά γράφονταν τότε. Σε μια περίοδο, δηλαδή, που ο «χρυσαυγιτισμός» δεν είχε ανάγκη, όπως σήμερα, να κυκλοφορεί… με πολιτικά.

 

από  τον ριζοσπάστη

Posted in ριζασπάστης, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Για τη σύλληψη συνδικαλιστή του «Σωτηρία»

Posted by redship στο 8 Οκτωβρίου , 2013

από  τον ριζοσπάστη
Να παρουσιάσει το συνδικαλιστικό κίνημα σαν φυτώριο διαφθοράς, για να συκοφαντήσει συλλήβδην τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους, ενόψει και του νέου γύρου της επίθεσης στο χώρο της Υγείας, επιχειρεί η κυβέρνηση, με αφορμή τη σύλληψη του προέδρου του Σωματείου Εργαζομένων στο Νοσοκομείο «Σωτηρία». Ο συνδικαλιστής πιάστηκε χτες το μεσημέρι στο σπίτι της διοικήτριας του «Σωτηρία» για «εκβίαση, παράνομη οπλοκατοχή και αντίσταση», σύμφωνα με ανακοίνωση της Αστυνομίας. Σε έκτακτη συνέντευξη Τύπου, με την παρουσία της διοικήτριας του «Σωτηρία», ο υπουργός Υγείας, Αδ. Γεωργιάδης, παρουσίασε τα γεγονότα κομμένα και ραμμένα στις επιδιώξεις της κυβέρνησης. Η υπόθεση αφορά στην υπογραφή μιας σύμβασης παραχώρησης από το νοσοκομείο ενός πεπαλαιωμένου κτιρίου, όπου το Ινστιτούτο της Ακαδημίας Αθηνών θα κάνει κλινικές έρευνες και έρευνες βιοϊσοδυναμίας για γενόσημα φάρμακα. Οι έρευνες, σύμφωνα με τον υπουργό, θα χρηματοδοτούνται απ’ τις φαρμακευτικές εταιρείες. Το σωματείο εναντιώθηκε στη σύμβαση, με την πλειοψηφία να τη χαρακτηρίζει «μη σύννομη».
Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ πρότειναν να γίνει όπου χρειαστεί αυτό το κέντρο, αρκεί να ανήκει σε κρατικό φορέα – και όχι σε ΝΠΙΔ, όπως είναι το Ινστιτούτο της Ακαδημίας -, να έχει την εποπτεία του το υπουργείο Υγείας και να μην υπόκειται στις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών. Να σημειωθεί ότι όμορα νοσοκομεία (Λαϊκό, Κρατικό Αθήνας και τα Στρατιωτικά νοσοκομεία) αρνήθηκαν παρόμοια παραχώρηση. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, ο πρόεδρος του Σωματείου «απαιτούσε εκβιαστικά το χρηματικό ποσό των 50.000 ευρώ για να ακυρώσει τις αντιδράσεις του Σωματείου στην ολοκλήρωση της συμφωνίας παραχώρησης». Κατά τον υπουργό Υγείας, ο πρόεδρος του Σωματείου ζήτησε απ’ τη διοικήτρια μερικά απ’ τα χρήματα «που θα κερδίσει το νοσοκομείο από αυτή τη σύμβαση» για να σταματήσει να αντιδρά και να προχωρήσει η σύμβαση. Χτες το μεσημέρι, κλείστηκε ραντεβού στο σπίτι της διοικήτριας, όπου ο πρόεδρος παρέλαβε 50.000 ευρώ προσημειωμένα. Μόλις βγήκε απ’ το σπίτι, συνελήφθη. Στο αυτοκίνητό του βρέθηκαν ακόμα πιστόλι, καραμπίνα, πτυσσόμενα μαχαίρια, κλομπ και μαγνητόφωνο καταγραφής ήχου.
Ο συνδικαλιστής ανήκε στην ΠΑΣΚΕ και σύμφωνα με τον Α. Γεωργιάδη, τελευταία «διαχώρισε τη θέση του και κινείται αριστερότερα». Σύμφωνα με τον ίδιο, «το σημερινό (σ.σ. χτεσινό) επεισόδιο είναι πολύ διδακτικό για να είμαστε ως πολίτες εξαιρετικά καχύποπτοι όταν ακούμε κάποιους να φωνάζουν πάρα πολύ. Απεδείχθη με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι αυτοί που φωνάζουν δεν έχουν πάντα δίκιο. Και αυτοί που φωνάζουν στο όνομα των δικαιωμάτων του λαού δεν είναι πάντα και τόσο αγαθοί όσο πολλοί νομίζουν. Πολλές φορές, τουλάχιστον μία σήμερα, αποδεδειγμένα το κίνητρο της φασαρίας είναι ίδιον όφελος και όχι το συμφέρον των εργαζομένων γενικά ή του ελληνικού λαού». Η στάση της κυβέρνησης είναι προκλητική και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη από τους εργαζόμενους. Αξιοποιώντας ένα μεμονωμένο περιστατικό, με πρωταγωνιστή μάλιστα έναν καραμπινάτο εκπρόσωπο του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, πάνε να βγάλουν σάπιο και διεφθαρμένο όποιον αντιπαλεύει την πολιτική τους.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι εδώ και έξι χρόνια που αυτές οι δυνάμεις κυριαρχούν στην πλειοψηφία της διοίκησης του σωματείου, όχι μόνο δεν εμποδίζουν την αντιλαϊκή πολιτική στο χώρο της Υγείας, αλλά ούτε λίγο ούτε πολύ υπερθεμάτισαν για τις συγχωνεύσεις τεσσάρων κλινικών, που καταργούν 135 κρεβάτια στο «Σωτηρία». Η σαπίλα και η διαφθορά είναι γέννημα – θρέμμα του συστήματος που υπερασπίζονται ο Γεωργιάδης και η κυβέρνηση. Στο θερμοκήπιο της ιδιωτικοποίησης – εμπορευματοποίησης της Υγείας, της διαπλοκής των νοσοκομείων με τις φαρμακευτικές εταιρείες και τους άλλους ιδιώτες της Υγείας, είναι που φύονται φαινόμενα όπως αυτό με τον εκπρόσωπο του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού στο «Σωτηρία». Αυτό το συμπέρασμα πρέπει να βγάλουν οι εργαζόμενοι και ανάλογα να διαμορφώσουν τη θέση τους απέναντι στα κόμματα της διαχείρισης και τους εκπροσώπους τους στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Posted in ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ενα… «σχεδόν δώρο»!

Posted by redship στο 1 Ιουνίου , 2013

Ξέραμε ότι τα Μνημόνια «είναι ευλογία». Μας το είχε διατυμπανίσει ο Πάγκαλος. Τώρα μάθαμε ότι τα Μνημόνια, εκτός από «ευλογία» είναι, επίσης, «δώρο», ή, για να είμαστε απολύτως ακριβείς, τα Μνημόνια είναι κάτι που μοιάζει με «σχεδόν δώρο»…

Ετσι το είπε τις προάλλες ο Στουρνάρας. Το «σχεδόν δώρο» προς τον ελληνικό λαό, εξήγησε ο Στουρνάρας, συνίσταται στο ότι οι δανειστές έχουν δανείσει στην Ελλάδα 240 δισ. ευρώ. Το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή «μας» δάνεισαν 240 δισ. ευρώ, είναι λόγος, κατά τον Στουρνάρα, για να πανηγυρίζει κανείς…

Για να καταλάβουμε, όμως, τι κρύβεται πίσω από τα «πανηγύρια» τους και από τα «σχεδόν δώρα» τους, αρκεί να μιλήσουν οι αριθμοί (σ.σ.: οι δικοί τους αριθμοί…).

Πριν από λίγες μέρες δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ελληνικό πρόγραμμα «σωτηρίας». Σύμφωνα με την έκθεση, αρχής γενομένης από το Μνημόνιο του 2010 έως σήμερα, από ΕΕ και ΔΝΤ έχουν δοθεί στην Ελλάδα 205,1 δισ. ευρώ (και όχι 240).

Προσέξτε τώρα μια ενδιαφέρουσα πλευρά αυτού του «δώρου»:

Στη σελίδα 133 της εισηγητικής έκθεσης του ίδιου τους του προϋπολογισμού για το 2013, περιλαμβάνονται οι πίνακες με τους τόκους και με τα χρεολύσια που έχει πληρώσει η Ελλάδα κατά το διάστημα 2010 – 2012.

Αυτό που προκύπτει είναι ότι:

α) Την περίοδο 2010 – 2012 ο ελληνικός λαός κατέβαλε σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους, σε κερδοσκόπους, σε δανειστές και σε πιστωτές, για τόκους, για χρεολύσια και για εξοφλήσεις χρεών βραχυχρόνιου δανεισμού, το ποσό των 202,73 δισ. ευρώ!

Επίσης,

β) σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2013, η Ελλάδα έχει καταβάλει σε τοκοχρεολυτικές οφειλές το επιπλέον ποσό των 3,523 δισ. ευρώ.

Δηλαδή, από την εποχή που οι δανειστές άρχισαν να μας κάνουν το «σχεδόν δώρο» των 205,1 δισ. ευρώ, η Ελλάδα (δηλαδή, ο ελληνικός λαός) αυτό το «σχεδόν δώρο» το έχει πληρώσει, αθροιστικά, με το ποσό των 206,3 δισ. ευρώ!

(Σημείωση: Στο ποσό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται τα 17,8 δισ. ευρώ των ομολόγων που εξέδωσε το ελληνικό δημόσιο την περίοδο Γενάρης – Απρίλης 2013, μεταφέροντας φέσια στο μέλλον).

Τα συμπεράσματα είναι προφανή:

Πρώτον: Ο Στουρνάρας πανηγυρίζει για τα δάνεια που ποτέ δεν έρχονται στην Ελλάδα, αλλά όπως «έρχονται» έτσι ακριβώς ξαναγυρίζουν – τόσα και ακόμα περισσότερα – στους… δωροδότες δανειστές και εκείνο που απομένει στο λαό είναι να πληρώνει τους τόκους για κάθε «σχεδόν δώρο» που (δεν) έρχεται στην Ελλάδα.

Δεύτερον: Ο Στουρνάρας πανηγυρίζει γιατί με τα λεφτά του λαού, από τα βάσανα του λαού, με το αίμα του λαού,

ταΐζεται τόσο η Σκύλλα (ντόπιοι και ξένοι δανειστές – κεφαλαιοκράτες), όσο και η Χάρυβδη (η εγχώρια πλουτοκρατία, τα μονοπώλια και οι τράπεζες).

Στους πρώτους, δηλαδή στη Σκύλλα, είναι που επιστρέφουν (εντόκως) τα «δάνεια». Στους δεύτερους, δηλαδή στη Χάρυβδη, είναι που πηγαίνουν όλα όσα ληστεύουν οι κυβερνώντες από το λαό μέσα από τους κομμένους μισθούς και συντάξεις, μέσα από τις διαλυμένες εργασιακές σχέσεις, την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας κ.λπ. και τα οποία υπολογίζονται σε πάνω από 60 δισ. ευρώ μέσα στην τριετία.

Ο λαός, δηλαδή, από τη μια φορτώνεται στην πλάτη τόσο το «σχεδόν δώρο» των δανείων, που σημαίνει διαρκείς τόκους και χρεολύσια για το μέλλον,

από την άλλη φορτώνεται και την αποπληρωμή των εσόδων του βραχυπρόθεσμου δανεισμού μέσω των ομολόγων πολλών δισεκατομμυρίων που εκδίδει το Δημόσιο, τα οποία λυμαίνεται η πλουτοκρατία.

Αυτή είναι η αλήθεια.

Εντούτοις, τους ακούς στη Βουλή, στα κανάλια, στις εφημερίδες να μπουρδολογούν και να επιμένουν στο παραμύθι. Κι όταν τους στριμώχνεις, όταν αποδεικνύεις ότι δεν ισχύει τίποτα από τα απίθανα ψεύδη των κυβερνώντων, των παπαγάλων τους και των αδαών «διανοούμενων», ότι δεν είναι από τα δάνεια που πληρώνονται, τάχα, οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά ότι είναι οι μισθοί και οι συντάξεις που λεηλατούνται για να πληρώνονται (διπλά και τρίδιπλα) τα δάνεια, οι ανακεφαλαιοποιήσεις και οι χαριστικές στο κεφάλαιο ρυθμίσεις, τότε οι πάσης φύσεως «φωστήρες» αρχίζουν να μην αντιλαμβάνονται από… αριθμητική ούτε τα στοιχειώδη!

Τόσο σπουδαίοι επιστήμονες, τόσο λαμπροί οικονομολόγοι και τόσο επιμελείς τραπεζίτες, αλλά τους είναι αδύνατον η άθλια πολιτική τους να μη συμβαδίζει με εκείνη ακριβώς την άθλια προπαγάνδα, που δεν έχει άλλο δρόμο από το να επιμένει ότι

το 205,1 (το «δώρο») που «παίρνουμε»

είναι, τάχα,… μεγαλύτερο (!) από

το 206,3 που είναι ένα μέρος μόνο από το «αντίδωρο» που μας βουτάνε.

Posted in ριζασπάστης, Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Η Αστυνομία προμήθευε τους χρυσαυγίτες με ασυρμάτους και κλομπς»…

Posted by redship στο 28 Μαΐου , 2013

.

Η απόρρητη έκθεση του τμήματος της ίδιας της Ελληνικής Αστυνομίας, με ημερομηνία 10/12/1999, το οποίο μιλά για στενές διασυνδέσεις των ναζιστών με την ΕΛ.ΑΣ., που δημοσιεύτηκε στα «Νέα» στις 17/4/2004
Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Το «παιχνίδι» με το λεγόμενο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» συνεχίζεται.

Τα κόμματα του «αστικού τόξου»

είτε «σαλιαρίζουν» με τους φασίστες και μάλιστα το διαπράττουν στο όνομα των δημοκρατικών ελευθεριών (!),

είτε πλέκουν το «δημοκρατικό φερετζέ» τους, μιλώντας στο όνομα ενός «αντιφασιστικού τόξου» που, όμως, δεν κρύβουν ότι τη συγκρότησή του την επιδιώκουν πάνω στη βάση του υφιστάμενου κράτους. Του κράτους, δηλαδή, των μονοπωλίων, του οποίου οι οικονομικές και πολιτικές δομές είναι εκείνες που γεννούν και εκτρέφουν το φασισμό…

Πίσω, πάντως, από τον μπερντέ της συνεχιζόμενης παράστασης, με τις «εντάσεις», τις «διαφωνίες», τις «συγκρούσεις», υπάρχει κάτι που λειτουργεί αδιατάρακτα. Επί δεκαετίες. Επί δεκαετίες, εκείνο που λειτουργεί αδιατάρακτα είναι ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός.

Φυσικά, με αυτόν τον κρατικό μηχανισμό ουδόλως άσχετες ή πολύ περισσότερο «αθώες» για τον τρόπο λειτουργίας του είναι όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις και τα κόμματα που τις αποτέλεσαν.

Επειδή, λοιπόν, έχουμε ακούσει άπειρες φορές ότι «το κράτος έχει συνέχεια»

(σ.σ.: Μας το είπε και ο Σαμαράς, για να δικαιολογήσει την εφαρμογή των μνημονίων με τα οποία «διαφωνούσε»…)

θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε:

Το 2004 ήρθε στη δημοσιότητα ένα άκρως απόρρητο έγγραφο της Ελληνικής Αστυνομίας με ημερομηνία 10/12/1999. Το άκρως απόρρητο έγγραφο (δημοσιεύτηκε στα «Νέα», στις 17/4/2004), το οποίο αναφερόταν στη «Χρυσή Αυγή», ανάμεσα στα άλλα έλεγε και τα εξής:

«β) Η οργάνωση (σ.σ.: η Χρυσή Αυγή) διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία αξιωματικούς και μόνιμους υπαξ/κούς του στρατού, αλλά και με αποστράτους.

γ) Διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία και αποστράτους αξ/κούς της ΕΛ.ΑΣ., αλλά και με απλούς αστυνομικούς.

δ) Στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια των επετείων της 17ης Νοέμβρη, αλλά και άλλων εκδηλώσεων του αριστερίστικου και αναρχικού χώρου, η αστυνομία τούς προμήθευε με ασυρμάτους και κλομπς, για να τους εντοπίζουν και να τους κτυπούν, εμφανιζόμενοι ως «αγανακτισμένοι» πολίτες.

(…)

στ) Τα περισσότερα μέλη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ οπλοφορούν παράνομα, προμηθευόμενα όπλα από βουλευτές (της ΝΔ) παρουσιαζόμενοι ως συνοδοί τους».

Οι ερωτήσεις που προκύπτουν από τα παραπάνω είναι πολλές, αλλά θα περιοριστούμε σε μία:

Στα 15 σχεδόν χρόνια που πέρασαν από τότε που συντάχθηκε η παραπάνω αποκαλυπτική έκθεση και στα 10 σχεδόν χρόνια από τότε που για πρώτη φορά είδε το φως της δημοσιότητας,

τα κόμματα που, επί των δικών τους κυβερνήσεων, θύλακες του κρατικού μηχανισμού, σύμφωνα με το άκρως απόρρητο έγγραφο της ΕΛ.ΑΣ., διατηρούσαν τόσο στενές σχέσεις με τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, μπορούν να μας πουν τι έχουν κάνει για το θέμα;

Για παράδειγμα:

Εντοπίστηκε το δίκτυο ή τα πρόσωπα της Αστυνομίας με τα οποία «διατηρεί πολύ καλές σχέσεις» η ναζιστική συμμορία; Διαπιστώθηκε από πόσο ψηλά δίνονταν οι εντολές, όταν «η αστυνομία τους προμήθευε με ασυρμάτους και κλομπς»; Διερευνήθηκε η παράνομη οπλοφορία των χρυσαυγιτών και η κατηγορία ότι η προμήθεια όπλων γινόταν από βουλευτές;

Θα περιμένουμε (σ.σ.: ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι) απάντηση…

Posted in ριζασπάστης, Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αξεπέραστα τα αδιέξοδα στη διαχείριση της κρίσης

Posted by amartwlos στο 1 Ιουνίου , 2012

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
Αξεπέραστα τα αδιέξοδα στη διαχείριση της κρίσης

Υποθήκευση χρυσού και εθνικών περιουσιακών στοιχείων για νέα δάνεια προβλέπει γερμανικό σχέδιο

 

Νέες θυσίες από τους λαούς στο όνομα της «διάσωσης του ευρώ», δηλαδή της ευρωενωσιακής πλουτοκρατίας, ζητούν οι εκπρόσωποι της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ. Την ίδια στιγμή, συνεχίζονται, με αμείωτη ένταση, οι κραδασμοί και οι ισχυρές αναταράξεις στο ευρωοικοδόμημα, εξαιτίας της όξυνσης των αντιθέσεων για τον επιμερισμό των βαρών της κρίσης.

Η Γερμανίδα καγκελάριος Α. Μέρκελ επανέλαβε χτες τη δέσμευση της ΕΕ στη στρατηγική της «λιτότητας με ανάπτυξη», ζητώντας ταυτόχρονα να αξιοποιηθεί η κρίση για να προχωρήσει η οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της ΕΕ. Το δημοσιονομικό σύμφωνο αποτελεί «το πρώτο βήμα στο δρόμο της ολοκλήρωσης, το οποίο πρέπει να ακολουθηθεί από άλλα», τόνισε σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο Στράλσουντ, στη βόρεια Γερμανία, έπειτα από τη Σύνοδο Κορυφής των χωρών της Βαλτικής.«Υπάρχουν κι άλλα στάδια προς μια μεγαλύτερη ολοκλήρωση, τα οποία θα απαιτήσουν αλλαγές στη Συνθήκη (της ΕΕ). Δεν έχουμε φτάσει εκεί, αλλά δεν θα πρέπει να υπάρχουν ταμπού»,συμπλήρωσε.

Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι «λιτότητα και δημοσιονομική πειθαρχία, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη, όλα αυτά πρέπει να αποτελούν μέρος του ίδιου συνόλου», δηλαδή της στρατηγικής της ΕΕ για έξοδο από την κρίση μέσω του τσακίσματος των μισθών και της εξαθλίωσης των λαών. «Πάντα έλεγα ότι χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη και ότι αυτό σημαίνει κατά συνέπεια ότι πρέπει να δοθούν περισσότερες αρμοδιότητες στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή», κατέληξε η ίδια.

Υποθήκευση του φυσικού πλούτου

Το ενιαίο νόμισμα της Ευρώπης πρέπει να υποστηριχθεί με υπεύθυνες δημοσιονομικές πολιτικές και στενότερη συνεργασία μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης, για να επιβιώσει και να ευημερήσει, δήλωσε χτες ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Ο. Ρεν, κινούμενος στο ίδιο μήκος κύματος με την Γερμανίδα καγκελάριο. Ο Ρεν προειδοποίησε ότι αν άρχιζε αμέσως μια συζήτηση για την έκδοση ευρωομολόγων, θα ήταν μια «ψευδής συζήτηση», καλώντας τις χώρες – μέλη να ευθυγραμμίσουν πρώτα περισσότερο τις δημοσιονομικές πολιτικές τους και να κινηθούν προς μια χρηματοπιστωτική ένωση.

Η ΕΕ χρειάζεται να επιλύσει την κρίση της Ευρωζώνης εάν θέλει να διατηρήσει το στάτους της ως παγκόσμια δύναμη, δήλωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χ. Βαν Ρομπάι, δείχνοντας ότι το κεφάλαιο «καίγεται» για πιο αποτελεσματική διαχείριση. «Η αποκατάσταση της σταθερότητας στην Ευρωζώνη είναι αναγκαία, προκειμένου να διατηρήσουμε το βάρος μας στην παγκόσμια σκηνή», είπε ο Ρομπάι στο πλαίσιο ομιλίας στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων.

Το ΔΝΤ τάχτηκε χτες υπέρ της αρχής μιας μελλοντικής «τραπεζικής ένωσης» στη ζώνη του ευρώ, κυρίως υπό τη μορφή μιας κεντρικής ρύθμισης του τραπεζικού συστήματος και την εγγύηση των καταθέσεων. Στην ομιλία της, που δόθηκε στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο του ομώνυμου Οικονομικού Φόρουμ, η αναπληρώτρια γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Νεμάτ Σαφίκ εξέφρασε την εκτίμηση πως θα πρέπει να γίνουν «αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση μιας πληρέστερης οικονομικής ολοκλήρωσης (…) Αυτό θα περιελάμβανε και τη χορήγηση όσον το δυνατόν ταχύτερα στις τράπεζες μιας βοήθειας που θα διέρχεται από μια αμοιβαιοποίηση των πόρων, που δε θα εκπορεύεται από τα κράτη», δήλωσε η Σαφίκ.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Ντέιλι Τέλεγκραφ, φαίνεται να κερδίζει έδαφος σχέδιο που προβλέπει ότι οι δανειολήπτριες χώρες του ευρωπαϊκού νότου πρέπει να «ενεχειριάσουν» τα αποθέματά τους σε χρυσό και σε άλλα εθνικά περιουσιακά στοιχεία ως εγγύηση, στο πλαίσιο ενός σχεδίου δανειοδότησης ύψους 2,3 τρισ. ευρώ! Το γερμανικό σχέδιο, το οποίο είναι γνωστό και ως «European Redemption Pact», προσφέρει μια μορφή «λάιτ ευρωομολόγων», τα οποία είναι σύμφωνα με το γερμανικό Σύνταγμα.

«Φουσκώνει» το πρόβλημα της Ισπανίας

Την ίδια στιγμή, τα αδιέξοδα της αστικής διαχείριση της κρίσης στην Ισπανία συνεχίζει να προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στο οικοδόμημα των μονοπωλίων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνωστοποίησε χθες ότι έχει απευθύνει αίτημα προς την Ισπανία να της ανακοινώσει το σχέδιο που έχει καταρτίσει σχετικά με τη διάσωση της τράπεζας Βankia. Οπως επεσήμανε ο Α. Αλταφάζ, εκπρόσωπος Τύπου του Ευρωπαίου επιτρόπου Ολι Ρεν, το αίτημα υπεβλήθη, ώστε να προσδιοριστεί κατά πόσον το σχέδιο διάσωσης της τράπεζας συνάδει με τη νομοθεσία περί«κρατικών ενισχύσεων».

Αποκαλυπτική, πάντως, των αντιθέσεων είναι η δήλωση, με την οποία ο ίδιος απέκλεισε την πιθανότητα απευθείας ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών μέσω του μόνιμου μηχανισμού στήριξης (ΕSM) με τα σημερινά δεδομένα. «Με τα υφιστάμενα εργαλεία του ESM, εάν τεθεί σε ισχύ ως έχει, δεν καλύπτουμε την πιθανότητα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με απευθείας ενέσεις ρευστότητας από το ESM», είπε ο Αλταφάζ. Η θέση αυτή έρχεται σε αντίθεση με έγγραφο της Κομισιόν που δημοσιοποιήθηκε την Τετάρτη, στο οποίο αναφέρεται πως «θα μπορούσε να προβλεφθεί» η απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Από την πλευρά του ΔΝΤ ανακοίνωσε χτες ότι προς το παρόν δεν έχει επεξεργαστεί κανένα σχέδιο για να προσφέρει οικονομική βοήθεια στην Ισπανία, επισημαίνοντας ότι η χώρα δεν του έχει ζητήσει κάτι τέτοιο. Μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ισπανίας «δεν είναι ούτε επιθυμητή, ούτε εφικτή, ούτε και αναγκαία»δήλωσε ο επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF) Τσαρλς Νταλάρα, σε συνέντευξη που έδωσε στην ολλανδική εφημερίδα Financieele Dagblad.

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η κρίση προήλθε από «κακή διαχείριση»;

Posted by redship στο 4 Απριλίου , 2012

– Η κρίση είναι του καπιταλισμού. Είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και υπερπαραγωγής προϊόντων, που εκκολάφθηκε την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Τα μονοπώλια συσσώρευσαν τεράστια κεφάλαια από την κερδοφορία τους, τα οποία όμως δεν επέστρεψαν στην παραγωγή, αφού η αναπαραγωγή τους δεν εξασφάλιζε πλέον το προσδοκώμενο κέρδος για τους καπιταλιστές. Σαν αποτέλεσμα, ο κύκλος της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου ανακόπηκε βίαια και ξέσπασε η κρίση. Για την κρίση δεν ευθύνεται η «καλή» ή «κακή» διαχείριση της αστικής εξουσίας από το πολιτικό της προσωπικό, που στην Ελλάδα ασκήθηκε κύρια από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Δεν ευθύνονται τα «λαμόγια» και η «σπατάλη», όπως προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το λαό τα αστικά κόμματα και οι λεγόμενες «αντιμνημονιακές» δυνάμεις.

Κρίση δεν είναι το κρατικό χρέος και τα ελλείμματα. Αυτά δημιουργήθηκαν από τις επιδοτήσεις και τις φοροαπαλλαγές προς το κεφάλαιο, την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Σε συνθήκες κρίσης, τα κρατικά χρέη και τα ελλείμματα οξύνονται και δυσκολεύουν τη διαχείρισή της από τους αστούς. Για να ξεπεραστεί η κρίση, πρέπει να καταστραφεί πλεονάζον κεφάλαιο και παραγωγικές δυνάμεις, με πρώτη την εργατική δύναμη. Το κούρεμα του κρατικού χρέους είναι ένα μέρος αυτής της καταστροφής. Το κλείσιμο ή η συγχώνευση εργοστασίων και επιχειρήσεων, είναι άλλη πλευρά της ίδιας καταστροφής. Τα μνημόνια που συνοδεύουν το κούρεμα του χρέους περιέχουν μέτρα που φτηναίνουν την εργατική δύναμη, βαθαίνουν την εργασιακή εκμετάλλευση, παραδίδουν ολοκληρωτικά στα μονοπώλια τομείς της παραγωγής που ως τώρα διατηρούσε κάποιες θέσεις το κράτος, ή κάποιοι αυτοαπασχολούμενοι και μικροί. Αρα, είναι μέτρα που κάνουν πιο αποδοτικές και κερδοφόρες τις επενδύσεις των καπιταλιστών.

Τα μέτρα που γράφονται στα μνημόνια δεν είναι καινούρια. Η στρατηγική τους περιγράφεται από τις συνθήκες και τις συμφωνίες της ΕΕ. Σε άλλες χώρες της Ευρωένωσης, εκεί που το κίνημα ήταν πιο αδύναμο και αλωμένο ολοκληρωτικά από τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό, εφαρμόζονται εδώ και χρόνια, με ολέθριες συνέπειες για τους λαούς. Αυτές τις συμφωνίες της ΕΕ, τις έχουν συνυπογράψει το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, άλλες δυνάμεις που σήμερα αυτοαποκαλούνται αντιμνημονιακές. Για παράδειγμα, η μετατροπή της Ασφάλισης σε ανταποδοτική και το σύστημα των τριών πυλώνων (κρατική σύνταξη – επίδομα, ανταποδοτική – επαγγελματική ασφάλιση, ιδιωτική ασφάλιση), που τώρα επιταχύνεται με τα μνημόνια, ήταν ο πυρήνας της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης Γιαννίτση, το 2002, την οποία στήριξε επί της ουσίας η ΝΔ και εμποδίστηκε από τους μαζικούς αγώνες των εργαζόμενων και του λαού. Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση περιέχεται στη «Στρατηγική της Λισαβόνας» και τώρα στη στρατηγική «ΕΕ 2020», με την οποία συμφωνούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Τα μέτρα που δεν πέρασαν τότε, επιχειρούν να τα περάσουν τώρα, σε συνθήκες κρίσης και με μνημόνια.

Αρα, η αγριότητα των μνημονίων δεν είναι θέμα «καλής» ή «κακής» διαπραγμάτευσης από τη μια ή την άλλη κυβέρνηση. Ολες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, διαπραγματεύονται για λογαριασμό του και όχι για λογαριασμό του λαού. Τα μέτρα που πέρασαν και τα άλλα που επιδιώκουν να περάσουν, ωφελούν τους μεγαλοεπιχειρηματίες και μόνο. Σαν τέτοια, οδηγούν το λαό βαθύτερα στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Η διαχείριση στο πλαίσιο του σάπιου καπιταλισμού δεν πρόκειται να τον σώσει, ούτε μπορεί να επιστρέψει τα πράγματα στην προ μνημονίων κατάσταση, όπου και πάλι τα λαϊκά στρώματα υπέφεραν για να κερδίζει το κεφάλαιο. Να γιατί λέμε ότι προϋπόθεση για να βγει ο λαός από τα μνημόνια και την κρίση, είναι να συντρίψει τον καπιταλισμό και την αστική εξουσία, να εγκαθιδρύσει τη δική του εργατική λαϊκή εξουσία, να πάρει στα χέρια του μέσα παραγωγής. Και μ’ αυτούς τους όρους να αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ, να διαγράψει μονομερώς το χρέος.

Posted in ριζασπάστης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μετρήσιμος δείκτης

Posted by redship στο 11 Μαρτίου , 2011

«Απλήρωτοι εργαζόμενοι του ξενοδοχείου «CORFU PALACE» (…) μαζέψαμε από το υστέρημά μας και προσφέρουμε στον «Ριζοσπάστη», μέσω της ΚΟΒ Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας, 100 ευρώ. Ο «Ριζοσπάστης» στάθηκε συνέχεια στο πλευρό μας, προβάλλοντας τον δίκαιο αγώνα μας (…) αποκρούοντας την άγρια επίθεση της εταιρείας στα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα (…) ήταν μια σημαντική νίκη (…) κάτω από την πίεση των εργαζομένων και του ταξικού σωματείου του ΠΑΜΕ».

Μέσα σε λίγες λέξεις, οι εργαζόμενοι με την επιστολή τους ήρθαν να τονίσουν πόσο σημαντικοί είναι οι δεσμοί που αναπτύσσει το ΚΚΕ με την εργατική τάξη και να δείξουν τους δρόμους μέσα από τους οποίους αναπτύσσονται αυτοί οι δεσμοί. Να δείξουν την αξία της οργανωμένης πάλης και ειδικά εκείνης της πάλης που η εργατική τάξη την διεξάγει συσπειρωμένη στο Κόμμα της. Και την αξία του «Ριζοσπάστη» ως καθημερινού μαχητή σ’ αυτήν την πάλη. Η ΚΟΒ έκανε καθήκον της την υπόθεση των εργατών του συγκεκριμένου χώρου, μπήκε στα γεμάτα, συνέβαλε στην οργάνωση του αγώνα τους και αυτό το ίδιο το περιεχόμενο της οργάνωσης του αγώνα δημιούργησε δεσμό που στη συνέχεια ένιωσε την ανάγκη και να διακηρυχθεί. Εχει μεγάλη σημασία σταθερά και επίμονα να ενισχύεται η κομμουνιστική δράση έτσι που το αποτέλεσμά της να εκφράζεται ως πολύ συγκεκριμένη στήριξη και αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ στις διάφορες πλευρές της δράσης του. Τα 100 ευρώ που συγκέντρωσαν οι εργάτες της Κέρκυρας δεν είναι μικρή υπόθεση.

Οι 10 παραπάνω «Ριζοσπάστες» που διακινούνται, οι 5 παραπάνω μόνιμοι αναγνώστες που κερδίζονται για την εφημερίδα του ΚΚΕ, εκφράζουν ποιοτική αλλαγή. Για να υπάρξει απαιτείται η ποιοτικά ανώτερη δουλειά της ίδιας της Οργάνωσης. Απαιτείται στο σύνολό τους οι κομματικές δυνάμεις να ανταποκρίνονται στο ρόλο τους. Να ανεβάζουν την απαιτητικότητα των κομμουνιστών στην ολόπλευρη δράση για να γίνεται υπόθεση των εργατών, του λαού, η πάλη για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό. Πρέπει ακόμα πιο επίμονα να το κάνουμε. Αυτήν την επιμονή επιβραβεύουν οι εργάτες από την Κέρκυρα.

Τέτοιου τύπου σχέση ΚΚΕ – εργατών και εργατών – ΚΚΕ αντανακλά τα θετικά παραδείγματα που έχουμε ήδη από τη δράση των ΚΟΒ και το πώς παρεμβαίνουν – οργανώνουν τη λαϊκή πάλη. Αυτή η σχέση είναι που εδραιώνει στην εργατική συνείδηση το ρόλο του Κόμματος, που ετοιμάζει την εργατική τάξη για να ανταποκριθεί στον ιστορικό ρόλο της, να γίνει – με μπροστάρη το Κόμμα της – ο νεκροθάφτης των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής, ο οικοδόμος της νέας ζωής.
Σε μια εποχή που οι συνειδήσεις των εργατών βομβαρδίζονται με στόχο να αποδεσμευτούν από τις αγωνιστικές παραδόσεις του εργατικού κινήματος, η δουλειά των κομμουνιστών φορτώνεται με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Η επιστολή από την Κέρκυρα μάς τόνισε ότι πρέπει να είναι μόνιμη και συγκεκριμένη η επιδίωξη για ενίσχυση των δεσμών του ΚΚΕ με την εργατική τάξη, τέτοια που να επιβεβαιώνει ότι ο ρόλος του ΚΚΕ είναι αναντικατάστατος στον πυρήνα του: Να δυναμώνει το λαϊκό κίνημα. Τέτοια αναγνώριση πρέπει να εισπράττουμε κάθε μέρα σε κάθε τομέα της δουλειάς μας. Είναι αυτή η αναγνώριση μετρήσιμος δείκτης ότι κάτι αλλάζει στους συσχετισμούς δύναμης σε κοινωνικό επίπεδο, ότι περισσότεροι κερδίζονται με την πολιτική του ΚΚΕ, ότι αυξάνονται οι μάχιμες δυνάμεις που με πρωτοπόρο το ΚΚΕ βάζουν πλώρη για τη μεγάλη ανατροπή.

 

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, στα ρουθούνια τους, ταξικός πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, κκε, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Αλλη αστική διαχείριση ή λαϊκή εξουσία;

Posted by redship στο 30 Ιανουαρίου , 2011

Είναι γεγονός ότι η όξυνση της οικονομικής κρίσης και τα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόζονται στο όνομα αντιμετώπισης του κρατικού χρέους και των ελλειμμάτων αυξάνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, δυσκολεύουν το αστικό πολιτικό σύστημα να χειραγωγεί λαϊκές συνειδήσεις στην αναγκαιότητα να υποταχθούν σ’ αυτή την πολιτική ως μονόδρομο για τη δήθεν σωτηρία της χώρας, δηλαδή για τη σωτηρία του κεφαλαίου που τσακίζει την εργατική δύναμη, προκειμένου και να γλιτώσει όσο γίνεται μέρος της καταστροφής του από την κρίση, αλλά και να δημιουργεί τις μόνιμες συνθήκες αύξησης της εκμετάλλευσης για τη συνέχεια, όταν υπάρχουν συνθήκες ανάκαμψης, για ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, διάφορες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΟΕ, «μέτωπο Αλαβάνου», δυνάμεις του «Αριστερού Ρεύματος» του ΣΥΝ), αλλά και το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μιλούν για «κρίση χρέους», για την αναγκαιότητα αντιμετώπισης «αυτής της κρίσης», όπως λένε και αστοί πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές, και προτείνουν ως φιλολαϊκή διέξοδο «αιχμές και συνθήματα άμεσης υλοποίησης, όπως η έξοδος από την Ευρωζώνη άμεσα και από το ευρώ, η κρατικοποίηση των τραπεζών, η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, η ακύρωση των συμφωνιών με ΔΝΤ – ΕΕ, το διώξιμο της κυβέρνησης Παπανδρέου κλπ.», τους οποίους βαφτίζουν αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης που συμβάλλουν στη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων και προοπτικά οδηγούν στο σοσιαλισμό. Μιλούν για «διαλεκτική σχέση της επαναστατικής τακτικής με τη στρατηγική», αφού η πάλη μ’ αυτούς τους στόχους αφενός, λένε, δυσκολεύει το αστικό πολιτικό σύστημα, αφετέρου συσπειρώνει δυνάμεις σε μιαν άλλη διαχείριση, που ανακουφίζει την εργατική τάξη, το λαό, βοηθά να συνειδητοποιούν την ανάγκη ανατροπής του καπιταλισμού, άρα και την πάλη μ’ αυτό το στόχο. Επιμένουν, μάλιστα, ότι το αίτημα της αλλαγής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι αντικαπιταλιστικό! Και συμφωνούν επίσης ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό την κατοχή της τρόικας, όταν το ίδιο το μονοπωλιακό κεφάλαιο στην Ελλάδα επέλεξε αυτό το δρόμο και δεν του επιβλήθηκε. Οταν το χρέος είναι το πρόσχημα για τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις που φτηναίνουν την εργατική δύναμη, αυξάνοντας την εκμετάλλευση. Ολ’ αυτά παρουσιάζονται ως εναλλακτική πολιτική διέξοδος στη σημερινή βάρβαρη πολιτική.

Αυτή, όμως, η εναλλακτική πολιτική διέξοδος, που συνοδεύεται με αντικαπιταλιστική ρητορεία, δεν είναι τίποτα διαφορετικό από μια πολιτική που διεκδικείται από μια αστική κυβέρνηση. Και απαιτεί απ’ αυτήν να εθνικοποιήσει τις τράπεζες, για να θέσει φραγμό στην ασυδοσία τους, και σε συνδυασμό με την παύση πληρωμών του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση, με στόχο τη μείωση ή τη διαγραφή του, να τις υποτάξει στην «ανάπτυξη». Ετσι, ουδέτερα, αταξικά. Ανάπτυξη για ποιον; Σοσιαλισμός δε θα είναι. Αρα, για τους καπιταλιστές.

Ποια κυβέρνηση ποιων πολιτικών δυνάμεων στα πλαίσια του καπιταλισμού θα επιβάλει όλα τα παραπάνω; Μιλούν για μια κυβέρνηση που δε θα είναι αυτή του ΠΑΣΟΚ. Αρα, μια άλλη αστική κυβέρνηση για μια άλλη διαχείριση, που θα απαλλάξει τη χώρα από την «κατοχή της τρόικας»! Λένε, λοιπόν, ότι αρκεί και μόνο αυτό για να ανασάνει ο λαός. Μόνο που πράγματι αυτή η όποια αστική κυβέρνηση το κεφάλαιο θα υπηρετεί.

Κάνουν λόγο για κρατικοποίηση τραπεζών (αυτό το έχουν κάνει άπειρες φορές καπιταλιστικές κυβερνήσεις, όπως της ΝΔ όταν κρατικοποίησε τον όμιλο Ανδρεάδη που είχε την Εμπορική, ή του ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα την Εθνική, την Αγροτική). Ο καπιταλισμός όμως έμεινε καπιταλισμός. Επομένως, οι προτάσεις τους ούτε λαϊκές συνειδήσεις ριζοσπαστικοποιούν, ούτε στο σοσιαλισμό οδηγούν, ούτε αντικαπιταλιστικοί στόχοι πάλης για το κίνημα είναι.

Η συγκεκριμένη πρόταση για «στάση πληρωμών», ώστε να αντιμετωπιστεί η «κρίση χρέους», απομονώνει το χρέος από το ποιος το δημιούργησε (το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του), επομένως, το απομονώνει από τον ταξικό χαρακτήρα της ανάπτυξης, τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, άρα και την αιτία εκδήλωσης της κρίσης.

Συγκαλύπτουν, επίσης, τους παράγοντες που διαμορφώνουν την ανισόμετρη θέση μιας καπιταλιστικής οικονομίας μέσα στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, μιλώντας για «κατοχή από την τρόικα». Προβάλλουν την άποψη ότι η αστική κυβέρνηση έθεσε τη χώρα υπό κατοχή. Δηλαδή, είναι υπό κατοχή και η αστική τάξη; Γιατί η επιλογή της τρόικας είναι και δική της στα πλαίσια της συμμετοχής στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Είναι σαν να λένε ότι η αστική τάξη τέθηκε σε καθεστώς οικονομικού ελέγχου και μάλιστα με τη θέλησή της! Και ότι αυτό, βεβαίως, είναι σε βάρος του λαού, που δε θα ήταν αν δεν υπήρχε η τρόικα. Αλλά αυτή τη διαχείριση της κρίσης ακολουθούν και άλλες καπιταλιστικές κυβερνήσεις, χωρίς μνημόνιο και τρόικα. Η πολιτική εξόδου από την κρίση στα πλαίσια του καπιταλισμού απαιτεί για το κεφάλαιο τα ίδια ακριβώς μέτρα, δηλαδή τσάκισμα, καταστροφή με την υποτίμηση της εργατικής δύναμης.

Η αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων είναι μια απ’ τις συνέπειες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στη χώρα μας, το χρέος αυξήθηκε μέσα από την υπέρογκη κρατική χρηματοδότηση και τις φοροελαφρύνσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο, τις μεγάλες δαπάνες για ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, την έκθεση της ντόπιας παραγωγής στον ανταγωνισμό της απελευθερωμένης αγοράς της ΕΕ. Η εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης οξύνει τις συνέπειες της υπερχρέωσης και αυξάνει το κόστος δανεισμού του κράτους.

Η συγκεκριμένη πολιτική πρόταση συσκοτίζει την πραγματική αιτία που οδηγεί στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης με την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων για το φτήνεμα των εργατών. Είναι στρατηγική επιλογή για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία μονοπωλίων στα πλαίσια της διεθνούς καπιταλιστικής αγοράς. Και το πληρώνει πάντα η εργατική τάξη, πολύ περισσότερο σε συνθήκες κρίσης.

Οσο για τη ριζοσπαστικοποίηση των εργατικών – λαϊκών συνειδήσεων με αυτή την πολιτική πρόταση, δηλαδή την πάλη της εργατικής τάξης για μια αστική κυβέρνηση που θα κρατικοποιήσει τις τράπεζες, θα κάνει παύση πληρωμών, θα φύγει από το ευρώ και θα συσπειρώσει σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, είναι παγίδα. Παγίδα υποταγής της πάλης του εργατικού κινήματος για μια άλλη αστική διαχείριση, για μια άλλη αστική διακυβέρνηση. Επομένως, ούτε λαϊκές συνειδήσεις ριζοσπαστικοποιεί, ούτε στο σοσιαλισμό οδηγεί, ούτε αντικαπιταλιστικοί στόχοι πάλης για το κίνημα είναι.

Το ζήτημα της σχέσης της τακτικής με τη στρατηγική για την ανατροπή του καπιταλισμού απαιτεί χειραφέτηση της εργατικής τάξης, του λαού, από κάθε παραλλαγή αστικής πολιτικής, από κάθε αστική διακυβέρνηση. Απαιτεί σε κάθε φάση του αγώνα την εξασφάλιση της πολιτικής ανεξαρτησίας των εργατών, την οργάνωση της κοινωνικής συμμαχίας με τ’ άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Η πολιτική που προτείνουν ως «κοινωνική, οικονομική, πολιτική διέξοδο για τη χώρα, η οποία σαν τέτοια έχει σαφή αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά και εντάσσεται στη μακρά πορεία προς το σοσιαλισμό», είναι ύπουλη και επικίνδυνη για το εργατικό κίνημα και την πολιτική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ουσιαστικά, προτείνουν στο λαϊκό κίνημα να αγωνιστεί για έναν καπιταλισμό λιγότερο βάρβαρο, ως μεταβατικό στάδιο για το σοσιαλισμό! Προτείνουν φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση του καπιταλισμού με αστική διακυβέρνηση. Μιλούν για έναν καπιταλισμό χωρίς εξάρτηση! Μόνο που συγκαλύπτουν την αλληλεξάρτηση του κεφαλαίου σε ανισόμετρη βεβαίως βάση και είναι αντικειμενικό. Θα συνεχίζεται ακόμη και αν εφαρμοστεί η «επαναστατική τους πρόταση». Αντικειμενικά προτείνουν σταθεροποίηση του καπιταλισμού στην Ελλάδα και υποταγή της πάλης του εργατικού κινήματος σ’ αυτό.

Τέτοια ζητήματα θέτει και μερίδα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, επειδή θίγεται από τη σημερινή πραγματικότητα, λόγω της δυσκολίας διαχείρισης της κρίσης στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και του ευρώ. Για παράδειγμα, αν υπήρχε εθνικό νόμισμα, μια υποτίμησή του θα απαξίωνε κεφάλαια και θα ξανάρχιζε ο κύκλος της διευρυμένης αναπαραγωγής. Επίσης, επαναδιαπραγμάτευση του χρέους ζητάνε το κεφάλαιο και η κυβέρνηση, γιατί έτσι θα υπάρξει περισσότερο χρήμα στα κρατικά ταμεία για έργα και επιδοτήσεις των μονοπωλιακών ομίλων και όχι για άσκηση φιλολαϊκής πολιτικής. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με την εθνικοποίηση των τραπεζών, πάλι για τους καπιταλιστές θα δρουν.

Ανάλογη κατάσταση έζησε και ο λαός της Αργεντινής, το 2001. Συνέχισε να πληρώνει πολλαπλά τα βάρη της αστικής επιλογής για «παύση πληρωμών και υποτίμηση του νομίσματος». Το λαϊκό εισόδημα και η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων μειώθηκαν δραματικά, οι καταθέσεις δεσμεύτηκαν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, η ανεργία, η φτώχεια και ο πληθωρισμός εκτινάχθηκαν στα ύψη, ενώ η Αργεντινή συνέχισε να βαδίζει στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Το αποτέλεσμα της «παύσης πληρωμών» στην Αργεντινή ήταν να πληρώσει και πάλι ο λαός με διαφορετικό τρόπο και να συνεχίσει η εργατική τάξη να ζει κάτω απ’ το ζυγό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ριζασπάστης, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το κέρδος των πολυεθνικών σπίθα στο μπαρούτι των ανταγωνισμών

Posted by redship στο 10 Ιανουαρίου , 2011

Το τελευταίο διάστημα κλιμακώνεται η δραστηριότητα στη λεκάνη της Αν. Μεσογείου σε ό,τι αφορά την αναζήτηση και την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Οι εκατέρωθεν δηλώσεις και αντεγκλήσεις ανάμεσα στους διεκδικητές των υπαρκτών ή πιθανών κοιτασμάτων σε μια περιοχή, όπου συγκεντρώνονται ορισμένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα που έχει γεννήσει ή συντηρεί η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, όπως το Μεσανατολικό, το Κυπριακό, η στοχοποίηση του Ιράν και οι σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, κάνει ακόμα πιο σύνθετο το κουβάρι των ανταγωνισμών. Πολύ περισσότερο που η συγκεκριμένη περιοχή είναι κομβικής σημασίας για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και για τα σχέδια του ΝΑΤΟ, το οποίο, συν τοις άλλοις, έχει διακηρύξει σαν στρατηγικό του στόχο και την ενεργειακή ασφάλεια των κρατών – μελών του, ακονίζοντας τα νύχια του για νέες επεμβάσεις. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του κινδύνου που γεννούν για τους λαούς της περιοχής οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις αστικές τάξεις των χωρών της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, για το ποια πολυεθνικά συμφέροντα θα επικρατήσουν πάνω στους ενεργειακούς δρόμους και τις πηγές, είναι χρήσιμο να ανατρέξει κανείς στα παρακάτω δεδομένα.
1. Στις 29 Δεκέμβρη 2010, η εταιρεία Noble Energy, αμερικανικών και ισραηλινών συμφερόντων, επικεφαλής της κοινοπραξίας που εμπλέκεται στις έρευνες και στη διαδικασία εξόρυξης στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), όπως την έχει ορίσει το Ισραήλ, ανακοίνωσε μετά από νέες δοκιμές πως το «Λεβιάθιαν» διαθέτει περίπου 16 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου, εκ των οποίων τα 453 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα βρίσκονται 130 χιλιόμετρα ανοιχτά της Χάιφα. Σύμφωνα με τον ισραηλινό Τύπο, τα αποθέματα του «Λεβιάθαν» αποτιμώνται στα 90 δισ. δολάρια και με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία εκτιμάται ότι είναι το μεγαλύτερο, σε αποθέματα, ενεργειακό κοίτασμα που έχει εντοπιστεί τα τελευταία 10 χρόνια, διπλάσιο από το γειτονικό κοίτασμα «Ταμάρ». Οι παραπάνω ποσότητες του φυσικού αερίου εντοπίστηκαν κάτω από βραχώδη πλάκα, στο βυθό, σε βάθος μεγαλύτερο των 5.000 μέτρων, σε μια περιοχή 32.000 τετραγωνικών μιλίων ανάμεσα στο Ισραήλ, την Κύπρο, τη Συρία και τη χερσόνησο του Σινά. Σύμφωνα με τις έως τώρα εκτιμήσεις, η εξόρυξη δεν πρόκειται να ξεκινήσει πριν το 1017. Η αποκλειστική αξιοποίηση του συγκεκριμένου κοιτάσματος από το Ισραήλ εκτιμάται ότι θα μπορούσε να καλύψει τις ενεργειακές του ανάγκες για 100 χρόνια και ταυτόχρονα να το καταστήσει μεγάλη εξαγωγική δύναμη φυσικού αερίου σε χώρες της ΕΕ. Σήμερα, το κράτος του Ισραήλ εξαρτάται απόλυτα για τις ενεργειακές του ανάγκες από τρίτες χώρες, με κόστος πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο.
2. Λίγες μέρες πριν τις ανακοινώσεις για το Λεβιάθαν, στις 17 Δεκέμβρη 2010, η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ υπέγραψαν στη Λευκωσία συμφωνία με την οποία καθορίζονται τα όρια της μεταξύ τους Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Η συμφωνία δίνει τη δυνατότητα στις δύο χώρες να συνεχίσουν τις έρευνες για υποθαλάσσια κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, χωρίς ενδεχόμενες διαφωνίες για την εκμετάλλευσή τους. Ο λόγος για τον οποίο η Κύπρος επεδίωξε ταχύτατα τον ορισμό ΑΟΖ με το Ισραήλ, είναι το γεγονός ότι το φυσικό αέριο, που εντοπίστηκε στις περιοχές Λεβιάθαν και Ταμάρ, εφάπτεται του κυπριακού «οικοπέδου 12», στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου. Στο συγκεκριμένο οικόπεδο εδράζεται το λεγόμενο κοίτασμα «Κύπρος Α’», επίσης πλούσιο σε φυσικό αέριο, την εκμετάλλευση του οποίου μεθοδεύει εντατικά η κυπριακή κυβέρνηση από το 2009. Η Τουρκία αντέδρασε άμεσα στη συμφωνία Κύπρου – Ισραήλ, απειλώντας ότι «τέτοιες μονομερείς πρωτοβουλίες που αγνοούν τις επιθυμίες της τουρκοκυπριακής πλευράς θα έχουν αρνητικές συνέπειες στις διαπραγματεύσεις που γίνονται για τη διευθέτηση της κατάστασης στην Κύπρο». Το σαφές υπονοούμενο από την πλευρά της Τουρκίας είναι ότι το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου έχει δική του ΑΟΖ, την οποία η Αγκυρα προσμετρά στα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα. Κατά συνέπεια, εχθρεύεται κάθε προσπάθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας να ρυθμίσει αυτήν σαν κυρίαρχο κράτος την ΑΟΖ της με τις γειτονικές χώρες, πολύ περισσότερο με το Ισραήλ και με δεδομένο τον τεράστιο ενεργειακό πλούτο στην περιοχή.
3. Η θαλάσσια περιοχή στην οποία διαχέεται το συγκεκριμένο κοίτασμα, περικλείεται από την Κύπρο, το Ισραήλ, το Λίβανο και τη Συρία και την Αίγυπτο (Σινά). Για το βόρειο τμήμα αυτής της περιοχής, εγείρει διεκδικήσεις και η Τουρκία, τόσο γιατί ένα μέρος της βρίσκεται στην προέκταση των δικών της ακτών, όσο και γιατί στην περιοχή αυτή προβάλλεται η ΑΟΖ των κατεχομένων εδαφών της Κύπρου. Επίσης, στην ίδια περιοχή προβάλλεται η ΑΟΖ και της Λωρίδας της Γάζας. Είναι αυτονόητο ότι ο πλούτος που κρύβει η περιοχή και η διαμόρφωση του νέου γεωπολιτικού χάρτη δε θα αφήσουν αδιάφορη την αστική τάξη στις χώρες αυτές, οι οποίες στην πλειοψηφία τους είναι εχθρικές προς το Ισραήλ ή βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με αυτό. Την υπόθεση περιπλέκει το γεγονός ότι οι μόνες χώρες της περιοχής με τις οποίες η Κύπρος έχει συμφωνήσει για τα όρια των μεταξύ τους ΑΟΖ, είναι το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Οι αντίστοιχες συμφωνίες Κύπρου – Λιβάνου και Κύπρου – Συρίας έχουν βαλτώσει, προφανώς λόγω τουρκικής παρέμβασης.
4. Ο Λίβανος, από την πλευρά του, έχει ήδη ορίσει μονομερώς, όπως δικαιούται, την ΑΟΖ του με το Ισραήλ και έχει καταθέσει αίτημα στον ΟΗΕ να παρέμβει, προκειμένου το Ισραήλ να μην αντλήσει από τις πηγές υδρογονανθράκων που βρίσκονται εντός των λιβανικών θαλάσσιων ορίων. Οι ανακοινώσεις έγιναν την περασμένη Τετάρτη 5 Γενάρη 2011, με αφορμή τη δημοσιοποίηση των προθέσεων του Ισραήλ σε ό,τι αφορά το κοίτασμα «Λεβιάθαν», τμήμα του οποίου ο Λίβανος θεωρεί ότι βρίσκεται στα δικά του χωρικά ύδατα. Σύμφωνα με την κυβέρνηση του Λιβάνου, οποιαδήποτε ενέργεια του Ισραήλ που δε σέβεται την ΑΟΖ της χώρας του, θα θεωρηθεί «παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας του Λιβάνου και του διεθνούς δικαίου». Την ίδια μέρα, ο Λιβανέζος υπουργός Εμπορίου, Γκέμπραν Μπασίλ, ανακοίνωσε ότι η Βηρυτός θα προχωρήσει μονομερώς σε επισημοποίηση των ορίων της ΑΟΖ του Λιβάνου και θα προσκαλέσει ξένες εταιρείες να καταθέσουν προσφορές για τη διενέργεια ερευνών και για την εξόρυξη των κοιτασμάτων που βρίσκονται στο λιβανικό θαλάσσιο χώρο. Από την πλευρά του, το Ισραήλ θεωρεί ότι οι λιβανικές διεκδικήσεις επί των κοιτασμάτων που βρίσκονται στην ισραηλινο-λιβανική θαλάσσια μεθόριο «στερούνται νομικής, οικονομικής και χαρτογραφικής βάσης» και εμπλέκει άμεσα την Κύπρο στη διένεξη, με τον ισχυρισμό ότι ο ορισμός ΑΟΖ μεταξύ Ισραήλ – Κύπρου, «λύνει οριστικά, εμμέσως, και το ζήτημα των θαλασσίων ορίων Ισραήλ – Λιβάνου».
5. Στις αρχές του περασμένου Αυγούστου, η έναρξη εκ νέου των ερευνών στο «Λεβιάθαν» από τη Noble Energy, για λογαριασμό του Ισραήλ, είχε συνοδευτεί από ένα θερμό επεισόδιο στη μεθόριο Ισραήλ – Λιβάνου, υπό το βλέμμα των δυνάμεων του ΟΗΕ. Από την ανταλλαγή πυρών σκοτώθηκαν τότε ένας Ισραηλινός αξιωματικός, τρεις Λιβανέζοι στρατιώτες και ένας δημοσιογράφος, μέλος του Λιβανέζικου ΚΚ. Με δεδομένα τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι το Ισραήλ «καίγεται» να εξασφαλίσει όχι μόνο την κυριότητα των κοιτασμάτων, αλλά και την ασφάλεια των όποιων εγκαταστάσεων εξόρυξης φυσικού αερίου ανεγερθούν. Αυτό δεν μπορεί να γίνει, αν δεν εξασφαλιστεί με ειρηνικά μέσα ή με τα όπλα η συγκατάθεση ή η ανοχή του Λιβάνου, πριν ξεκινήσει η εξόρυξη από το κοίτασμα. Το γεγονός, ωστόσο, ότι το Ιράν στηρίζει τον Λίβανο, όπως και τη Συρία, καθώς επίσης και οι καλές σχέσεις που αναπτύσσει η Τουρκία με το Ιράν, διεκδικώντας αναβαθμισμένο ρόλο στο μουσουλμανικό κόσμο, είναι παράγοντες που περιπλέκουν το κουβάρι των ανταγωνισμών και μια σπίθα είναι αρκετή για να ανάψει το φιτίλι. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία της Τουρκίας (ΤΡΑΟ) συνεργάζεται εντατικά με τη Συρία στον τομέα των πετρελαιοειδών από το 2008, έχοντας εξάγει έως σήμερα πάνω από 90 χιλιάδες τόνους υγραερίου από τη Συρία και έχοντας εισάγει από αυτή πάνω από 80 χιλιάδες τόνους αργού πετρελαίου.

Posted in ριζασπάστης, το αιγαιο τα πετρέλαια και οι πέντε αδερφές | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αξιος εκπρόσωπος της εργοδοσίας

Posted by redship στο 5 Ιανουαρίου , 2011

Είναι ο πρόεδρος του Σωματείου των εργαζομένων στη ΝΕΟΓΑΛ που έσπευσε πρώτος να υπογράψει την κατάπτυστη επιχειρησιακή σύμβαση που μειώνει κατά 9% τους μισθούς για δύο χρόνια σε μια κερδοφόρα επιχείρηση. Το όνομά του είναι Γ. Μιχαηλίδης, είναι επίσης στέλεχος της ΠΑΣΚΕ και εκλεγμένος στο ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Δράμας. Παραθέτουμε στη συνέχεια ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τη χτεσινή συνέντευξή του στον «Φλας» για να βγάλουν έγκαιρα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τα συμπεράσματά τους: Ερώτηση: «Ο επιχειρηματίας για ποιο λόγο σας είπε ότι πρέπει να… (σ.σ. να υπογραφεί η επιχειρησιακή σύμβαση)… Απάντηση: «Ο επιχειρηματίας ήθελε να προλάβει να κλείσει συμφωνίες με τα μεγάλα μάρκετ αν θα απορροφήσει ή όχι το 2%. Γι’ αυτό έγινε τόσο βιαστικά». Ερώτηση: «Για την αύξηση του ΦΠΑ εννοείτε». Απάντηση: «Ναι, γιατί στην ουσία εμείς πάμε να καλύψουμε την αύξηση του ΦΠΑ, γι’ αυτό γίνεται. Δεν πηγαίνει στην εταιρεία. Εμείς δεν μπορούμε αυτούσια να την καλύψουμε γιατί είναι παραπάνω το ποσό, το υπόλοιπο είναι συμμετοχή της εταιρείας. Απλώς συμμετέχουμε σαν εργαζόμενοι αναλογιζόμενοι τις ευθύνες που έχουμε»(!!!). Ερώτηση: «Πόσα άτομα απασχολούνται αυτή τη στιγμή στην επιχείρηση;». Απάντηση: «Γύρω στα 140». Ερώτηση: «Και τώρα περιμένετε τη γνωμοδότηση του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας;». Απάντηση: «Ναι, ναι. Δεν είμαστε συνδικαλιστές καριέρας, κοιτάμε την ουσία του προβλήματος και νομίζω ότι διασφαλίζουμε τους εαυτούς μας, τουλάχιστον για 2 χρόνια να είμαστε ήσυχοι»(!)». Τον παραδίδουμε τον ίδιο και τους ομοϊδεάτες του στη ΓΣΕΕ στην περιφρόνηση της εργατικής τάξης.

Posted in "παπατζήδες", τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, είστε η ντροπή όλων των εργατών, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, κυριαρχεί η ορδή των απατεώνων, κόντρα στη σαπίλα που αναδύουν, ξεπουλημένη Γ.Σ.Ε.Ε | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δουλεύουν για το σύστημα

Posted by redship στο 30 Δεκεμβρίου , 2010

«Τα λεγόμενα «τώρα έχουμε πόλεμο» δεν παίρνονται τοις μετρητοίς από την αντίπαλη όχθη… Η αντικαπιταλιστική συνθηματολογία και η απουσία αιχμών αποσκοπεί … στο να μην εκτραπούν τα πράγματα σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις… για το σύστημα (ενδεικτική η στάση του για τον Δεκέμβρη του 2008)». (Ρ. Ρινάλντι,«Δρόμος» 20/12/2010 για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ). «Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ δεν πολιτικοποιούν τον αγώνα ενάντια στο Μνημόνιο και την ειδική καθεστωτική φάση που μας έχει επιβληθεί… Η σημερινή πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη επίθεση και κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας, μετατροπής της Βουλής σε ένα μηχανισμό μετάφρασης και πρωτοκόλλησης αποφάσεων της τρόικας, εκχώρησης και κυριαρχικών δικαιωμάτων στους δανειστές της χώρας, δείχνει ποιο πρέπει να είναι το πλαίσιο κάποιων άμεσων αιτημάτων… Αιτήματα όπως «να φύγει τώρα η τρόικα», «να αρνηθούμε την πληρωμή του χρέους και να φύγουμε από την Ευρωζώνη», «να αγωνιστούμε για μια νέα μεταπολίτευση σε όφελος του λαού» κ.λπ., λείπουν εντελώς από την γραμμή, τον τόνο, την συνθηματολογία του ΚΚΕ…Συνεπώς, η κριτική που ασκούμε αφορά τον κεντρικό της πυρήνα, ότι το ΚΚΕ δεν κάνει έναν άμεσο πολιτικό αγώνα ενάντια σε όλα αυτά, αλλά περιορίζεται σε μια ζύμωση για την ανάγκη ενός άλλου κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος στο οποίο αυτά θα επιλυθούν…(Ρ. Ρινάλντι, «Δρόμος» 24/12/2010).

Ολα τα παραπάνω συνθέτουν, μέσα έστω από την αντιπαράθεση με το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ, τη στρατηγική δυνάμεων σαν την ΚΟΕ, για «να φύγει τώρα η τρόικα», «να αρνηθούμε την πληρωμή του χρέους και να φύγουμε από την Ευρωζώνη», «να αγωνιστούμε για μια νέα μεταπολίτευση σε όφελος του λαού». Τα ίδια λέει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλοντάς τα ως ενδιάμεσους πολιτικούς στόχους που θα φέρουν επιμέρους νίκες στην εργατική τάξη. Δηλαδή καλούν σε πολιτική πάλη για ποιο σκοπό; Για να μην πληρώσει η Ελλάδα τα χρέη, να φύγει από την ευρωζώνη, ούτε καν από την ΕΕ. Από ποιον ζητούν να μην πληρώσει τα χρέη, να μας βγάλει από την ευρωζώνη; Από μια αστική κυβέρνηση, αφού δεν προτείνουν άλλη εξουσία. Και καλούν ταυτόχρονα σε επανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας λες και υπήρχε, σε απαλλαγή του αστικού κοινοβουλίου από πρωτοκολλητή των αποφάσεων της τρόικας. Θέλουν αστικό κοινοβούλιο χωρίς την τρόικα. Επομένως, δε συνδέουν αυτή την πάλη με αυτούς τους στόχους, την έξοδο από την ΕΕ, με αγώνα ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους, άρα με την πάλη για την ανατροπή τους, για τη λαϊκή εξουσία, αλλά γενικά και αόριστα για «μια νέα μεταπολίτευση», δηλαδή για έναν καπιταλισμό χωρίς την «κατοχή» της τρόικας. Μόνο που έτσι αθωώνουν και τους κεφαλαιοκράτες στην Ελλάδα, και σπέρνουν αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει άλλο αστικό πολιτικό σύστημα που θα λειτουργεί και υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Αυταπάτες ενσωμάτωσης σπέρνουν με αντικαπιταλιστικές κορόνες.

Ταυτόχρονα, η κριτική τους στο ΚΚΕ για το Δεκέμβρη του 2008» δείχνει ότι καλούν σε πολιτικό αγώνα για έναν καλύτερο καπιταλισμό, με κίνημα «εξέγερσης» τύπου Δεκέμβρη, δηλαδή με το κίνημα της κουκούλας, της σπασμένης βιτρίνας, της εφόδου στα αστυνομικά τμήματα, για εξυγίανση του αστικού πολιτικού συστήματος, για εξυγίανση του καπιταλισμού, για «απελευθέρωση του έθνους» από την τρόικα. Λες και δεν είναι η ελληνική αστική τάξη που έκανε τις συγκεκριμένες επιλογές των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων. Και σπέρνουν συγχύσεις ως προς τα μέτρα του μνημονίου, της τρόικας και της κυβέρνησης, συνδέοντάς τα με το χρέος και όχι με την κρίση που απαιτεί καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, επομένως και της εργατικής τάξης.

Τέτοιες ενέργειες δεν ενοχλούν στο ελάχιστο το αστικό πολιτικό σύστημα, αντίθετα είναι συμπλήρωμά του. Καλούν σε ένα κίνημα σε αντιπαράθεση με το εργατικό, με τις συγκεκριμένες μορφές που χρησιμοποιούνται από κράτος και παρακράτος για να στήνονται προβοκάτσιες, σαν και αυτό που η ΚΟΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ βάφτισαν «εξέγερση».

Ανάλογο σκηνικό ήταν στημένο και στην πρόσφατη απεργία με ασφαλίτες και κουκουλοφόρους. Τι επιδιώκουν; Να παγιδεύσουν το κίνημα σε παραπλανητικούς στόχους (φταίνε οι 300, να πάει κάποιος φυλακή, φταίνε όσοι τα φάγανε, κ.λπ.) και σε μορφές πάλης περιθωριακού χαρακτήρα, με τυφλές αναμετρήσεις. Θέλουν να εκτονώσουν το κίνημα με πράξεις εντυπωσιακές που ταυτόχρονα μπορούν να δράσουν τρομοκρατικά και αποπροσανατολιστικά. Και η αντίληψη για το κίνημα τέτοιων δυνάμεων σαν την ΚΟΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που συγκροτούν το αντιΚΚΕ και αντιΠΑΜΕ μπλοκ, συνθέτουν το έδαφος εμφάνισης ανάλογης δράσης των λεγόμενων αντιεξουσιαστών. Φάνηκε και στην πρόσφατη απεργία. Είναι επικίνδυνοι για την εργατική τάξη και το κίνημά της.

Posted in ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ταξική οργάνωση, συσπείρωση με το ΚΚΕ

Posted by redship στο 30 Δεκεμβρίου , 2010

Ξέραμε για ανθρώπους που πουλάνε το νεφρό τους για να ζήσουν.

Τώρα, μαθαίνουμε και για γυναίκες που πάνε να γεννήσουν πρόωρα για να πάρουν το σχετικό επίδομα πριν αυτό καταργηθεί.

Ολα δείχνουν πως η επόμενη είδηση θα αφορά ακόμα περισσότερη φρίκη.

Ετσι, που κάθε ευχή για την αλλαγή του χρόνου να αφορά πλέον μόνο θεατρίνους που ασκούνται στην υποκριτική.

Οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος έχουν τη σφραγίδα μιας ταξικής πολιτικής που εφαρμόζεται με συνέχεια και συνέπεια: Κάθε ανατίμηση που χτυπά τα λαϊκά νοικοκυριά συνοδεύεται από μείωση του ρεύματος για τους καπιταλιστές. Οποια κυβέρνηση κι αν πέρασε ως τώρα.

Η αναφορά στις τιμές της ΔΕΗ που τις απομονώνει από τη θεοποιημένη «ανταγωνιστικότητα» είναι υποκριτική.

Είναι και αισχρή όταν επιχειρεί να παρουσιάσει τους καπιταλιστές σαν αναξιοπαθούντες που παθαίνουν ό,τι και οι εργάτες.

Επιπρόσθετα, οι συντάκτες τέτοιων άρθρων καταφεύγουν και σε λαθροχειρία: Σβήνουν το γεγονός ότι η ΔΕΗ είναι μια καπιταλιστική επιχείρηση που δίνει λογαριασμό μόνο στους μετόχους της, που περιμένουν κέρδη και τίποτα άλλο.

Ζητώντας από μια καπιταλιστική επιχείρηση να είναι κοινωνικά ευαίσθητη είναι σα να ζητάς από μια βιομηχανία όπλων να μην πουλά τα όπλα της.

Για να μπορεί η ΔΕΗ να παράγει για το λαό πρέπει να φύγει από τα χέρια των καπιταλιστών, ακόμα κι όταν αυτοί κρύβουν την ιδιοκτησία τους πίσω από το κράτος τους.

Οι διαμαρτυρίες στον αστικό Τύπο είναι στοχοπροσηλωμένες: Να απολυθούν εργαζόμενοι – να μειωθεί δηλαδή κι άλλο η τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης για να γίνει περισσότερο κερδοφόρα η επιχείρηση, λένε. Και κρύβουν από το λογαριασμό το γεγονός ότι η υπεραξία που βγαίνει από την εκμετάλλευση των εργατών υλοποιείται, γίνεται δηλαδή κέρδος, μέσα από το εμπόριο του προϊόντος που παράχθηκε με τη μεσολάβηση της εργατικής δύναμης.

Κάθε συζήτηση για τον τρόπο που μπορεί να γίνει κερδοφόρα η ΔΕΗ χωρίς να πάψει να είναι καπιταλιστική επιχείρηση συντηρεί το πρόβλημα, παροπλίζει τους εργάτες. Και αυτούς που δουλεύουν στην επιχείρηση και αυτούς που σαν καταναλωτές καλούνται να δουν τον αντίπαλο στο πρόσωπο άλλων εργατών.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μια εφημερίδα μπορεί να συσπειρώσει γύρω από τη γραμμή της εργάτες έτσι που να γίνονται ικανοί να υπερασπίζονται τα ταξικά τους συμφέροντα φτάνοντας μέχρι και την επανάσταση, έτσι μια εφημερίδα μπορεί να είναι και το όργανο της αντεπανάστασης.

Η εφημερίδα εκφράζει ταξικά – πολιτικά συμφέροντα.

Οι διαφορές στο ρόλο του κάθε εντύπου είναι εξαιρετικά ορατές αυτές τις μέρες.

Επρεπε να σκοτωθεί ο Αιγύπτιος εργάτης στο υπουργείο Εργασίας για να ανακαλύψουν οι αστοί δημοσιογράφοι τι συμβαίνει στις εταιρείες καθαρισμού; Οχι. Το γνώριζαν κι έκαναν γαργάρα. Απλά το θέμα, σήμερα, προσφέρεται για ανέξοδη διαμαρτυρία και συσκότιση της αιτίας που θανατώνει καθημερινά την εργατική τάξη.

Κανείς απ’ αυτούς που από τη σκοπιά της «ευαίσθητης» αστικής τάξης δήθεν διαμαρτύρονται δε συμβάλλει στο αυτονόητο: Στο πώς οι εργάτες θα οργανωθούν σ’ ένα ταξικό σωματείο, πώς στη συνέχεια σαν τάξη θα αντιμετωπίσουν την τάξη που τους εκμεταλλεύεται. Ξεπερνά, βεβαίως, το όριο της βλακείας μια τέτοια προσμονή. Κανένας καπιταλιστής δεν αυτοκτονεί, πώς λοιπόν οι εφημερίδες τους θα υπηρετήσουν άλλη τάξη;

Αντίθετα, όταν το ΠΑΜΕ κάνει έφοδο στα παραμάγαζα της μαύρης εργασίας τότε οι σημερινοί «κλαμένοι» σπεύδουν να καταγγείλουν με οργή τους κομμουνιστές σαν εχθρούς των επενδύσεων, προσπαθούν να πείσουν τους εργάτες ότι έχουν να κερδίσουν από τους καπιταλιστές κι έχουν να χάσουν από τους κομμουνιστές.

Κι όμως, για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργατών αυτός ακριβώς είναι ο δρόμος:

Οργάνωση των εργατών, συσπείρωση γύρω από το πολιτικό πρόγραμμα που βγάζει απέξω τους καπιταλιστές. Οργάνωση της οικονομίας με βάση τις δυνατότητες της χώρας και τις ανάγκες των ανθρώπων της, με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής. Συσπείρωση, δηλαδή, γύρω από το πρόγραμμα του ΚΚΕ.

Συνεπής στη στεναχώρια του για το χαμό ενός εργάτη είναι μόνο όποιος στηρίζει στην πράξη τον αγώνα για την ταξική απελευθέρωση των εργατών.

Κι επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει από τον αστικό Τύπο, για τους εργάτες η αποφασιστική ενίσχυση του «Ριζοσπάστη» είναι απόφαση για την ενίσχυση του δικού τους αγώνα.

Στα σκουπίδια, λοιπόν, κάθε μεταφυσική ελπίδα.

Στην πράξη εφαρμογή κάθε απόφασης που πάει την εργατική τάξη μπροστά. Ετσι αξίζει να διανυθεί το 2011.

Πρωτοβουλίες σαν κι αυτή για τους ανέργους σήμερα στη Θεσσαλονίκη (όπως κι άλλες ανάλογες που έχουν προηγηθεί) δίνουν την απάντηση – παράδειγμα στην ερώτηση για το πώς το σχέδιο γίνεται πράξη.

Posted in ριζασπάστης, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η «ενότητα» με την εργοδοσία… είναι επικίνδυνη για τους εργάτες

Posted by redship στο 29 Δεκεμβρίου , 2010

Οτι το ΠΑΜΕ «στέκεται εμπόδιο στον αγώνα και την ενότητα των εργαζομένων στα «Ατλάντικ»» ισχυρίζεται σε ανακοίνωσή της η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ). Είναι η ίδια συνδικαλιστική πλειοψηφία που πριν από λίγο καιρό κάλεσε σε μια συγκέντρωση τους εργαζόμενους στα «Ατλάντικ» (παραμένουν τέσσερις μήνες απλήρωτοι και με το εργασιακό τους μέλλον αβέβαιο, καθώς η εργοδοσία έχει ήδη υπαχθεί στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα και, παράλληλα, πουλάει καταστήματα και εξοπλισμούς δήθεν στη λογική της εξυγίανσης της επιχείρησης) για να ζητήσουν από την κυβέρνηση να βοηθήσει για να πάρει ο επιχειρηματίας τα δάνεια που ζητά. Είναι η ίδια πλειοψηφία που μαζί με τη ΓΣΕΕ το προηγούμενο διάστημα έκαναν από κοινού συναντήσεις με τον εργοδότη, προκειμένου να συμβάλουν στη «σωτηρία» του και την ικανοποίηση του αιτήματός του για δάνεια με τις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου.

Και μετά από όλ’ αυτά, ενοχλούνται επειδή το ταξικό κίνημα και ο «Ρ» αποκαλύπτουν ότι με τη στάση τους μόνο τους εργαζόμενους δεν εξυπηρετούν…

Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι (και) η συγκεκριμένη ηγεσία αντί να οργανώνει τον αγώνα των εργαζομένων, οργάνωνε συναντήσεις με την εργοδοσία και τους αρμόδιους υπουργούς για να πάρει ο Αποστόλου (ιδιοκτήτης των «ΑΤΛΑΝΤΙΚ») τα δάνεια που θέλει; Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι μόλις αυτές οι πλειοψηφίες αντιλήφθηκαν ότι οι ταξικές δυνάμεις οργανώνουν τον αγώνα των εργαζομένων στα «ΑΤΛΑΝΤΙΚ» με το στήσιμο της Πανελλαδικής τους Επιτροπής, με κινητοποιήσεις, συσκέψεις κλπ., αποφάσισε να μπει εμπόδιο για να φρενάρει τη συσπείρωσή τους; Για να μη διεκδικήσουν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους; Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι η συμμετοχή σε κάθε τέτοιο «διάλογο» αφαιρεί κάθε φορά από τους εργαζόμενους δικαιώματα και κατακτήσεις;

Ποια είναι τελικά η «ενότητα» για την οποία κόπτονται τέτοιοι συνδικαλιστές; Με ποιον θέλουν ενωμένους τους εργαζόμενους; Με την εργοδοσία; Γιατί αυτή η «ομόνοια» ποτέ δεν ωφέλησε τους εργαζόμενους. Αντίθετα. Ωφέλησε μονάχα το κεφάλαιο. Γιατί ποτέ τα συμφέροντα εργατών κι εργοδοτών δεν ταυτίστηκαν και ποτέ δε θα ταυτιστούν. Γι’ αυτό και αυτή την «ενότητά» τους την επιστρέφουν οι εργάτες. Είναι κάλπικη και επικίνδυνη.

Posted in είστε η ντροπή όλων των εργατών | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δικαστής διέταξε τη σύλληψη στελέχους του ΠΑΜΕ

Posted by redship στο 17 Δεκεμβρίου , 2010

Η πρωτοφανής απόφαση δικαστή να διατάξει τη σύλληψη και κράτηση του στελέχους του ΠΑΜΕ Σωτήρη Ζαριανόπουλου επειδή υπερασπίστηκε το ΠΑΜΕ από την συκοφαντική επίθεση της εργοδοσίας στη διάρκεια δίκης, χθες το πρωί στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πως η δικαιοσύνη, χέρι χέρι με την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς καταστολής του αστικού κράτους, κλιμακώνουν την επίθεση σε βάρος των εργαζομένων για να στηρίξουν την ασύδοτη δράση του κεφαλαίου.

Ο Σ. Ζαριανόπουλος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και ΓΓ του ΕΚΘ, συνελήφθη, κρατήθηκε επί τρεις ώρες στο ΑΤ του δικαστικού μεγάρου και τελικά αφέθηκε ελεύθερος αφού κάτω από τις αντιδράσεις των εργαζομένων και των στελεχών του ΠΑΜΕ που συγκεντρώθηκαν στα δικαστήρια, δεν σχηματίστηκε σε βάρος του ποινική δικογραφία.

Ο Σ. Ζαριανόπουλος ήταν μάρτυρας σε δίκη εναντίον του ιδιοκτήτη της επιχείρησης ηλεκτρολογικού υλικού «PILUX» που έγινε μετά από μήνυση της επιθεώρησης εργασίας για τα δεδουλευμένα που οφείλει στους εργαζόμενους από το Γενάρη του 2009. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι πραγματοποιούν επίσχεση από τον Οκτώβρη του 2009. Με την ολοκλήρωση της κατάθεσης του Σ. Ζαριανόπουλου και ενώ αποχωρούσε από το βήμα, ο δικηγόρος της εργοδοτικής πλευράς, κ. Βασιλακάκης, στέλεχος του ΣΥΝ, τον προκάλεσε λέγοντας πως είναι γνωστή η τακτική του ΠΑΜΕ, το οποίο προσπαθεί να κλείνει τις επιχειρήσεις.

Ο Σ. Ζαριανόπουλος αντέδρασε καταγγέλλοντάς τον ότι προσπαθεί να επηρεάσει το δικαστήριο δημιουργώντας εντυπώσεις. Εκείνη την ώρα η δικαστής διέταξε τη σύλληψη και κράτηση του στελέχους του ΠΑΜΕ.

Τελικά, η δίκη αναβλήθηκε για το Μάρτη του 2011 καθώς η εργοδοσία δεσμεύθηκε ότι θα εξοφλήσει τα δεδουλευμένα, κάτι που στο μεταξύ δεν έχει κάνει επί δύο χρόνια. Δηλαδή, το δικαστήριο, αποφάσισε να μείνουν απλήρωτοι οι εργάτες για άλλους 4 μήνες.

Ετσι ήρθε άλλη μια απόφαση των δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης, να προστεθεί στις πολλές άλλες που έχουν προηγηθεί, με τις οποίες βγάζουν λάδι τους πάμπλουτους εργοδότες που χρωστάνε εκατομμύρια σε χιλιάδες πάμφτωχους εργαζόμενους.

Αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ προχώρησε σε παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Δικαιοσύνης με αφορμή τη σύλληψη του Σ. Ζαριανόπουλου

Posted in όταν το κράτος τρομοκρατεί, αντικομμουνισμός, η "δημοκρατία" των αστών, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«Διασταλτικός» σκοταδισμός

Posted by redship στο 27 Οκτωβρίου , 2010

Την …«υπεράσπιση» του ΔΝΤ και της ΕΕ «ανέλαβε» – χωρίς να της ζητηθεί φανταζόμαστε… – η Πρόεδρος Πρωτοδικών, Ιουλία Αργυροπούλου, κατά τη συνεδρίαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης για την έγκριση των συνδυασμών για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Η πρόεδρος μειοψήφησε στην έγκριση του συνδυασμού «Αντικαπιταλιστική Αριστερά Ανταρσία σε κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ – Καλλικράτη», κάνοντας ένα τεράστιο… «λογικό άλμα» με πρόσχημα τη σχετική διάταξη για τη συγκρότηση των συνδυασμών. Ετσι, θεώρησε ότι η αναφορά στην ΕΕ «αντίκειται» στην πρόβλεψη της διάταξης περί απαγόρευσης χρήσης ονόματος κράτους… επειδή η ΕΕ αποτελείται από 27 κράτη, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα!

Εκεί όμως που η πρόεδρος «μεγαλούργησε» ήταν στην αναφορά του ΔΝΤ. Αν και η απαγόρευση της χρήσης του δε «χωρά» σε καμία ερμηνεία της διάταξης, ωστόσο, η πρόεδρος θεώρησε ότι «απαγορεύεται να χρησιμοποιείται».

Ελα όμως που το πραγματικό πρόβλημα της προέδρου δεν ήταν «νομικό» αλλά πολιτικό! Διότι πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί η παρουσίαση από την ίδια του ΔΝΤ ως «διεθνούς οργανισμού, επιβλέποντα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παρακολουθώντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και τα ισοζύγια πληρωμών και προσφέροντας οικονομική και τεχνική βοήθεια όταν του ζητηθεί (…)»! Ούτε ο Στρος Καν να μίλαγε…

Συμπέρασμα: Επιβεβαιώνεται, για μια ακόμη φορά, ότι δεν υπάρχει επίθεση εφ’ όλης της ύλης στην εργατική τάξη, χωρίς να «συνοδεύεται» από «αναβίωση» του σκοταδισμού στο εποικοδόμημα.

Posted in η "δημοκρατία" των αστών, η "ελευθερία" του πολίτη, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κόβουμε τις συντάξεις αν δεν αποδείξετε ότι ζείτε!

Posted by redship στο 16 Σεπτεμβρίου , 2010

Αποκαλυπτικό το έγγραφο που στέλνει σε συνταξιούχους το ΙΚΑ Καλαμάτας

Δε φτάνει το μακάβριο σαφάρι που ξεκίνησε, τηλεφωνώντας σε λαϊκές οικογένειες και ρωτώντας αν εξακολουθούν να ζουν οι ηλικιωμένοι, τώρα η κυβέρνηση λέει ορθά – κοφτά στους συνταξιούχους πως αν δεν αποδείξουν ότι ζουν, θα πάψουν να παίρνουν σύνταξη!

Σε επιστολή του που στέλνει σε συνταξιούχο το Τμήμα Συντάξεων του υποκαταστήματος Καλαμάτας του ΙΚΑ, ο διευθυντής ζητά «στα πλαίσια της απογραφής και τον έλεγχο των συνταξιούχων του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ παρακαλούμε εντός δεκαπέντε (15) εργάσιμων ημερών προσέλθετε αυτοπροσώπως στην Υπηρεσία μας» «με την αστυνομική σας ταυτότητα» και συμπληρωμένη υπεύθυνη δήλωση. Στην οποία, ο/η δηλών /ούσα πρέπει να δηλώσει αν πέρα από τη σύνταξη του ΙΚΑ παίρνει και άλλη σύνταξη, και αν ναι, από πού και να βεβαιώνει ότι …«βρίσκεται στη ζωή»!

Και η επιστολή συνεχίζει: «Εφιστούμε την προσοχή σας και σας γνωρίζουμε ότι αν δεν προσέλθετε εντός της ανωτέρω προθεσμίας η υπηρεσία μας θα αναγκαστεί να αναστείλει την καταβολή της σύνταξής σας σύμφωνα με το άρθρο 18 του Κανονισμού Ασφαλιστικής Αρμοδιότητας του ΙΚΑ»!

Στην ίδια κατεύθυνση και προσπαθώντας να εμφανιστεί … αμείλικτος «κυνηγός» όσων «βουλιάζουν» τα ασφαλιστικά ταμεία, η κυβέρνηση έδωσε κατεύθυνση και στις 9.9.2010 ο Γενικός Διευθυντής Ασφαλιστικών Υπηρεσιών του ΙΚΑ κυκλοφόρησε επείγον έγγραφο, με θέμα: «Ενέργειες για την ελαχιστοποίηση του χρόνου που μεσολαβεί μεταξύ του θανάτου του συνταξιούχου και της διακοπής της συνταξιοδότησής του». Τις προηγούμενες μέρες, το ΚΚΕ με Ερώτησή του έφερε στη Βουλή περίπτωση 92χρονης ηλικιωμένης απ’ τη Λαμία στην οποία τηλεφώνησε υπάλληλος του ΙΚΑ ζητώντας με επιμονή να πληροφορηθεί αν βρίσκεται ή όχι εν ζωή. Ο υπάλληλος μάλιστα ζήτησε – όταν έμαθε ότι η ηλικιωμένη ζει – να καλέσει την αστυνομία προκειμένου να πιστοποιήσει ότι είναι ζωντανή και η σχετική βεβαίωση να κατατεθεί στο ΙΚΑ!

Βαφτίζουν θύτες τα θύματα
Η επιστολή από το ΙΚΑ Καλαμάτας

Η κυβέρνηση κάνει οτιδήποτε για να αποπροσανατολίσει από την αντιασφαλιστική θύελλα που εξαπολύει και να ρίξει το φταίξιμο για τα ελλείμματα και τα αδιέξοδα των Ταμείων στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους! Ετσι, πρόσφατα ανακάλυψε πως για τις «τρύπες» των ασφαλιστικών ταμείων φταίνε οι υπεραιωνόβιοι συνταξιούχοι (όπως φρόντισαν να αναπαράγουν με καθημερινά ρεπορτάζ και τα αστικά ΜΜΕ). Βέβαια, από την άλλη μεριά, θεωρεί αδιαπραγμάτευτο ζήτημα το τζογάρισμα των αποθεματικών των Ταμείων και την «αξιοποίηση» της ακίνητης περιουσίας τους. Μέλημά της είναι το «νοικοκύρεμα» των Ταμείων στην κατεύθυνση που βολεύει τη μεγαλοεργοδοσία. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι επανειλημμένα στελέχη της κυβέρνησης στέκονται στην ανάγκη να καλυφθούν οι «τρύπες» των Ταμείων, όχι γιατί νοιάζονται για τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά γιατί έτσι μπορούν να μειωθούν οι εισφορές και να δοθεί ώθηση στην «ανταγωνιστικότητα»…

Posted in ικα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τι σημαίνει «άξιος»;

Posted by redship στο 22 Αυγούστου , 2010

«Μόνο άξιοι στην Αυτοδιοίκηση» είναι ο τίτλος του κύριου άρθρου στην προχτεσινή «Καθημερινή» όπου σημειώνεται πως «η Αττική και η Αθήνα αξίζουν μια σοβαρή διοίκηση…». Τι θέλει να μας πει δηλαδή η γνωστή εφημερίδα; Οτι τα λαϊκά προβλήματα πολλαπλασιάζονται διαρκώς λόγω ανάξιων πολιτικών; ‘Η μήπως ότι είναι αποτέλεσμα «κακών», «κουτών», εν πάση περιπτώσει «αποτυχημένων» επιλογών, η αύξηση της ανεργίας, η εμπορευματοποίηση της Υγείας, ο εγκλωβισμός χιλιάδων εργατικών οικογενειών σε τσιμεντουπόλεις, η επιβολή άγριων φόρων; Γιατί αν δεν κάνουμε λάθος, όλα αυτά γράφονται και ξαναγράφονται ξεκάθαρα σε κάθε μνημόνιο, νόμο, συμφωνία στα οποία καταλήγουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου αναζητώντας τρόπους να κρατάνε γεμάτα τα κρατικά ταμεία για λογαριασμό των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Τι σημαίνει τελικά άξιος πολιτικός; Είναι το ίδιο το περιεχόμενο αυτής της φράσης για τον εργάτη και το ίδιο για τον επιχειρηματία; Γιατί ενώ για τον δεύτερο άξιος είναι όποιος ικανοποιεί όσα απαιτεί η ενίσχυση της κερδοφορίας του (π.χ. να επιδοτεί ή να φοροαπαλλάσσει τους επιχειρηματίες της περιοχής) για τον πρώτο είναι όποιος εφαρμόζει μέτρα που υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα.

Posted in πολιτικη, οι αστοί πολιτικοί στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το «εφικτό»…… και τι το καθορίζει

Posted by redship στο 4 Αυγούστου , 2010

Δεν είναι λίγοι αυτοί, που – ακόμη και καλοπροαίρετα – ισχυρίζονται πως καλά είναι τα όσα διεκδικεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, καλά κάνει και αγωνίζεται, αλλά αυτά που διεκδικεί δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη. Ασφαλώς, αυτή η αντίληψη έχει διαμορφωθεί και κάτω από το βάρος τόνων μαύρης προπαγάνδας, όπου εμφανίζουν τις όποιες διεκδικήσεις εργαζομένων ως «υπερβολικές» ή ότι «δε σκέφτονται το κοινωνικό σύνολο».

Αντί, λοιπόν, να προσπαθούμε να αποδείξουμε τα αυτονόητα, ας αντιστρέψουμε την πυραμίδα της λογικής τους, προκειμένου να δούμε τι είναι εφικτό και τι όχι, τι είναι υπερβολικό και τι είναι υπέρ του «κοινωνικού συνόλου». Για παράδειγμα, πάνω από 3.300 παιδιά εργατικών – λαϊκών οικογενειών θα μείνουν εκτός παιδικών σταθμών, μόνο στο Δήμο της Αθήνας. Γιατί, όμως, δεν είναι εφικτή η κατασκευή όλων των απαραίτητων παιδικών σταθμών – όπως διεκδικεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και η Ομοσπονδία Οικοδόμων – ώστε να αντιμετωπιστεί και η υψηλή ανεργία στον κλάδο; Ωστε να διασφαλίζεται η πρόσβαση όλων των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς, σύγχρονους, άνετους, ασφαλείς και με πρόγραμμα που συμβάλλει στην ολόπλευρη ανάπτυξη του χαρακτήρα τους;

Αλλο παράδειγμα: Από το 2001, οπότε και άρχισε η σταδιακή «απελευθέρωση» των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών το εισιτήριο από Πειραιά για Ικαρία (οικονομικής θέσης) ήταν 8,50 ευρώ. Τώρα έφτασε τα 45,50 ευρώ, δηλαδή αύξηση (2001-2010) 435%. Για Σάμο από 10,27 ευρώ, τώρα είναι 50 ευρώ. Ποσοστό αύξησης 411%. Για Νάξο ήταν 8,50 ευρώ, τώρα είναι 38 ευρώ. Ποσοστό αύξησης 441%. Την ίδια στιγμή, οι εφοπλιστές αρνούνται ικανοποιητικές αυξήσεις στους ναυτεργάτες, με το επιχείρημα ότι δεν έχουν τα προσδοκώμενα κέρδη και, ταυτόχρονα, κατασκευάζουν τα πλοία τους σε ναυπηγεία του εξωτερικού, με επιχειρήματα όπως ότι τα μεροκάματα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος είναι μεγάλα.

Δηλαδή, εισπράττουν με το όλο και μεγαλύτερο κόστος μετακίνησης και αναψυχής, αλλά αρνούνται να δώσουν και καλά μεροκάματα και δουλειά. Γιατί; Γιατί η κατασκευή μεταφορικών μέσων και η λειτουργία θεωρείται «αυτονόητο» πως πρέπει να υποτάσσεται στην αύξηση των κερδών των πλοιοκτητών. Γιατί στον καπιταλισμό το «λογικό», λοιπόν, και το «εφικτό» μπαίνουν κάτω από την προκρούστεια κλίνη της λογικής και του νόμου της άρχουσας τάξης. Ομως, οι εργαζόμενοι έχουν το δικό τους δίκιο. Το δίκιο της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, των εργαζομένων, της νεολαίας, των γυναικών. Δίκιο διαμετρικά αντίθετο από αυτό των μονοπωλίων, γι’ αυτό και η υπεράσπισή του προϋποθέτει τη σύγκρουση με την πολιτική που υπηρετεί τα μονοπώλια

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, καπιταλισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »