καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘Ο καπιταλισμός’

Ένα κείμενο για τα αηδιαστικά σποτάκια του Γερμανού

Posted by redship στο 21 Δεκεμβρίου , 2015

αναδημοσίευση από      kefaloniaupdate.blogspot.gr

 

 

Ήρθαν τα Χριστούγεννα. Λαμπιόνια, στολισμοί και πλαστικοποιημένο θέαμα να καλύπτει βιτρίνες και δρόμους για να καλυφθεί παροδικά η σκατίλα του αστικού κόσμου που έχει σπείρει φτώχεια, ρατσισμό και καταστολή. Ήρθαν τα Χριστούγεννα, ευκαιρία για πάσης φύσεως βιομηχανία να σπρώξει με τα μπούνια κάθε πλαστή ανάγκη στη κοινωνία της κατανάλωσης για να τσεπώσουν όσα περισσότερα φράγκα μπορούν.

Στο πλαίσιο αυτό της υπερκαταναλωτικής μανίας, η αλυσίδα καταστημάτων Γερμανός έβγαλε τρία τηλεοπτικά σποτάκια για να πείσει τ@ καταναλωτ@ να αγοράσουν τα προϊόντα πολυεθνικών που διαθέτει στα ράφια της. Το κοινό στοιχείο που έχουν και τα τρία σποτάκια είναι το εξής: Σημασία δεν έχει το δώρο ως δώρο, σημασία έχει η χρηματική αξία του δώρου, δηλαδή το δώρο[ανεξάρτητα από την χρηματική του αξία] δεν είναι ένα αντικείμενο που δίνεται από ένα πρόσωπο σε ένα άλλο με στόχο τη δημιουργία ανθρώπινων σχέσεων αμοιβαιόητητας, φιλίας, σεβασμού και αναγνώρισης αλλά ορίζεται από το κόστος αγοράς του και βάσει του οποίου ο παραλήπτης του δώρου αξιολογεί θετικά ή αρνητικά τον δωρητή.

Δείτε το ακόλουθο σποτάκι:

Στη πρώτη περίπτωση ο παππούς πήρε ένα δώρο στον εγγονό του αφού πρώτα συμβουλεύτηκε τη μητέρα του. Ο εγγονός δεν λέει ούτε ένα ξερό ευχαριστώ ενώ ειρωνεύεται και ελαφρώς τον παππού. Στη δεύτερη περίπτωση ο παππούς σίγουρα έχει ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά για να του αγοράσει μια παιχνιδομηχανή. Ο εγγονός κάνει σαν τρελός, ευχαριστεί και αγκαλιάζει τον παππού του. Και στα καπάκια η «φωνή» ρωτά εσένα καταναλωτ@ «ποια αντίδραση θα διαλέξεις;».

Ακολουθούν και τα άλλα δύο σποτάκια:

Είναι γνωστό τοις πάσι άλλωστε ότι στον καπιταλισμό οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αλλοτριωμένες από τις εμπορευματικές σχέσεις. Αλλά νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που στην Ελλάδα, έτσι ξεδιάντροπα, μια μεγάλη επιχείρηση προμοτάρει την πραμάτεια της, που φτάνει στο σημείο να σου πει πως «εάν θες την αγάπη των ανθρώπων γύρω σου απλά αγόρασέ τους ακριβά μπιχλιμπίδια».

Όμως αυτό είναι το δώρο; Αυτή είναι η λειτουργία του; Να ορίζεται από την χρηματική του αξία και όχι από την κίνηση του δωρητή; Όχι βέβαια. Τι είναι το δώρο λοιπόν; Την απάντηση θα την βρείτε το εξαιρετικό ακόλουθο κείμενο της Έλενας Σκαρπίδου με τίτλο «Το Δώρο, ο Marcel Mauss και ο «χαμένος παράδεισος»»και η πηγή του είναι εδώ.

Το κείμενο:
«Με δικό τον κόσμο τούτο, τι τον θέλεις άλλο πλούτο;» (ελληνική παροιμία)

Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι κατ’ εξοχήν η εποχή της ανταλλαγής δώρων. Όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας ετοιμάζεται να προσφέρει κάτι που

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, καπιταλισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ένας (ακόμα) νεκρός…

Posted by redship στο 19 Φεβρουαρίου , 2015

  Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

Χτες στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους, ένας ακόμα άστεγος βρήκε το θάνατο. Ο θάνατος φαίνεται να προήλθε από εγκαύματα καθώς είχε ανάψει φωτιά για να ζεσταθεί από τον χιονιά…

Στην Ελλάδα των χιλιάδων άστεγων, σύμφωνα με την απογραφή που διεξήχθη το 2011 από την  ΕΛΣΤΑΤ υπάρχουν 6.384.353 κατοικίες. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία το 35,3% των κατοικιών αυτών είναι κενές και οι περισσότερες βρίσκονται στις περιφέρειες Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας.

Την ώρα όμως που πάνω από 2.000.000 κατοικίες είναι κενές (με εκατοντάδες χιλιάδες από αυτές να βρίσκονται στην Αθήνα), χιλιάδες είναι οι άστεγοι στους δρόμους και ακόμα περισσότερες χιλιάδες οι οικογένειες που η οικονομική καταστροφή εξωθεί κι αυτές στο δρόμο, καθώς αδυνατούν να πληρώσουν στεγαστικά δάνεια και ενοίκια.

***

    Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΕ στα κράτη – μέλη της υπάρχουν πάνω από 4 εκατομμύρια άστεγοι.

Όμως: Σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής εφημερίδας «Guardian» στην ΕΕ των 4 εκατομμυρίων αστέγων υπάρχουν 11 εκατομμύρια σπίτια που είναι άδεια.

    Ειδικότερα, στην Ισπανία των εκατοντάδων χιλιάδων εξώσεων τα κενά σπίτια είναι περισσότερα από 3,4 εκατομμύρια. Στη Γαλλία αγγίζουν τα 2,4 εκατομμύρια. Στην Ιταλία πάνω από 2 εκατομμύρια. Στη Γερμανία τα κενά σπίτια ανέρχονται στα 1,8 εκατομμύρια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεπερνούν τις 700.000. Μάλιστα σύμφωνα με την έρευνα του  Guardian, το ένα τρίτο των σπιτιών που είναι άδεια βρίσκονται στην πιο ακριβή περιοχή του Λονδίνου, το «Billionaires Row». Στην Πορτογαλία οι άδειες κατοικίες ξεπερνούν τις 730.000.

***

    Η λογική απάντηση στο ερώτημα «γιατί φτιάχνονται τα σπίτια» θα ήταν – προφανώς – για να μένουν οι άνθρωποι. Αμ, δε!

Σε ένα σύστημα που η ικανοποίηση ακόμα και της πιο στοιχειώδους προϋπόθεσης για την ανθρώπινη επιβίωση δεν λογίζεται ως κοινωνική ανάγκη, αλλά έχει υπαχθεί στη σφαίρα της «εμπορευματοποίησης», η απάντηση στο ερώτημα γιατί φτιάχνονται σπίτια δεν είναι – τελικά – για να μένουν οι άνθρωποι.

Η απάντηση είναι ότι τα σπίτια φτιάχνονται για «επένδυση». Για «μπίζνα». Για «κέρδος». Για ένα κέρδος, δηλαδή, που παράγεται από την εκμετάλλευση της στοιχειώδους ανθρώπινης ανάγκης της στέγασης.

***

Εκείνο που ενώνει σαν νήμα την κατάσταση στην Ελλάδα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες (και) στο θέμα των άστεγων δεν είναι προφανώς ότι και εδώ και εκεί έχουμε ένα κράτος «αδιάφορο» (που έχουμε). Η’ ότι έχουμε μια «κεντρική διοίκηση» που και εδώ και εκεί είναι «ανίκανη». Η’ ότι και εδώ και εκεί έχουμε μια γραφειοκρατία που «δεν μπορεί να αντιληφθεί» το κοινωνικό πρόβλημα των αστέγων.

Εκείνο που ενώνει την Ελλάδα με την υπόλοιπη «πολιτισμένη» Ευρώπη των άστεγων είναι κάτι πιο βαθύ. Και δεν είναι άλλο από το κοινό σύστημα που διέπει τη λειτουργία και τη δική μας και τη δική τους. Το νήμα είναι το κοινό σύστημα στην οικονομία και στην πολιτική που επικρατεί και εδώ και εκεί. Που – και εδώ και εκεί – μετατρέπει τις κοινωνικές ανάγκες σε «εμπορεύματα».

Το κοινωνικό αυτό σύστημα, που διέπεται από τους γρανιτένιους νόμους της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας, το καθεστώς του «όλα πωλούνται» εφόσον έχεις να τα… «αγοράσεις», εδώ που τα ράφια των σούπερ μάρκετ έχουν όλων των ειδών τις μουστάρδες αλλά οι άνθρωποι πεινούν, εδώ που τα άδεια σπίτια είναι περισσότερα από τους άστεγους και είναι περισσότερο «κερδοφόρο» να μένουν άδεια από το να στεγάζουν ανθρώπους, έχει διάφορα ονόματα.

Κατ΄ ευφημισμόν οι φίλοι του συγκεκριμένου καθεστώτος το αποκαλούν σαν «σύστημα της ελεύθερης οικονομίας». Στην πραγματικότητα, όμως, θα μπορούσε να λέγεται και «κανιβαλισμός». Η επίσημη ορολογία του, βέβαια, είναι άλλη: «Καπιταλισμός».

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ο καπιταλισμός, κύριοι…

Posted by redship στο 12 Ιουλίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Στην αρχή, δεν αναγνώριζαν ότι υπάρχει καν η ύπαρξη της κρίσης. Στη συνέχεια, προσπάθησαν να την περιγράψουν ως «κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα». Στην πορεία, τη βάφτισαν «κρίση χρέους».

Ομως, όσους ευφημισμούς κι αν εφεύρουν οι θιασώτες του καπιταλισμού, όση λεξιλαγνεία κι αν μετέλθουν, για να αποφύγουν να ομολογήσουν τον πραγματικό χαρακτήρα – και συνεπώς τις πραγματικές αιτίες – της κρίσης, να που η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη:

Η κρίση είναι βαθιά, είναι δομική, είναι συστημική. Πρόκειται για κρίση του καπιταλισμού. Η καπιταλιστική κρίση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη είναι μια κλασική κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου.

Η κρίση του καπιταλισμού εκδηλώνεται πάνω στο έδαφος της αξεπέραστης αντίφασής του:

Από τη μια, υπάρχει ο ολόπλευρα κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής κι από την άλλη η ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου.

«Τελικά», ο Μαρξ και ο Λένιν, «τελικά» το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές έχουν δίκιο:

Ενα σύστημα, που έχει ως πυξίδα του το κέρδος του κεφαλαιοκράτη, ένα σύστημα, που δεν μπορεί παρά να λειτουργεί με τους άναρχους κανόνες που επιτάσσει η εξασφάλιση του ατομικού κέρδους, είναι καταδικασμένο να αποτελεί συνώνυμο της κρίσης και της καταστροφής.

«Τελικά», το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές έχουν δίκιο:

Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν μπορεί παρά να ασφυκτιά στο πλαίσιο των στενών παραγωγικών σχέσεων που έχουν οικοδομηθεί στο έδαφος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ιδού τα αίτια της κρίσης. Της αναπόφευκτης καπιταλιστικής κρίσης. Της κρίσης ενός συστήματος, όπου, ενώ οι παραγωγικές δυνάμεις θα επέτρεπαν ο πληθυσμός της Γης να τρέφεται ικανοποιητικά εφτά φορές, εντούτοις κάθε 15 δευτερόλεπτα κι ένας άνθρωπος πεθαίνει στον πλανήτη, λόγω υποσιτισμού.

Τα αίτια της κρίσης, πρώτοι απ’ όλους, τα γνωρίζουν «εκ των έσω» οι κεφαλαιοκράτες.

Αλλά, φυσικά, οι κεφαλαιοκράτες ποτέ δεν επέδειξαν και ποτέ δεν θα επιδείξουν αυτοκτονικές τάσεις, παραιτούμενοι από το «δικαίωμά τους» να πίνουν το αίμα των προλετάριων. Ποτέ δεν θα παραιτηθούν οικειοθελώς από το «δικαίωμά τους» να μεταφέρουν τα βάρη της δικής τους κρίσης στις πλάτες των θυμάτων τους.

Να, όμως, που η «ελευθερία» των ιμπεριαλιστών, όσον αφορά στην αφαίμαξη των υποζυγίων – είτε μέσω της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης είτε μέσω των χρηματοπιστωτικών «μηχανορραφιών», κατά την έκφραση του Λένιν – μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για τον καπιταλισμό. Μέχρι εκείνου του σημείου, μάλιστα, που οι ταγοί του «καθεστώτος» να φτάνουν πια οι ίδιοι να μιλούν για «συστημική κρίση».

Ετσι συμβαίνει πάντα, όταν είναι πια αδύνατον να κρυφτεί ότι:

Η κρίση υπερσυσσώρευσης απαιτεί την αναπόφευκτη καταστροφή μεγάλου μέρους του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου.

Τότε ακριβώς επιστρατεύεται το μακρύ χέρι του κράτους, του καπιταλιστικού κράτους, για να επέμβει ως δήθεν «ανορθωτικός» και «εξισορροπητικός» παράγοντας.

Τότε ακριβώς η εποχή του χρηματιστικού κεφαλαίου, η εποχή της «σύμφυσης» του τραπεζικού με το βιομηχανικό κεφάλαιο, εκδηλώνεται απροκάλυπτα ως κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός.

Στο εσωτερικό, δε, του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, εκδηλώνονται ανελέητες αντιθέσεις, με τον κάθε κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό να προσπαθεί να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στους ανταγωνιστές του. Να τα επιμερίσει στους πιο αδύναμους παίκτες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας για να βγει ο ίδιος αλώβητος και ενισχυμένος από την κρίση.

Τέτοια είναι η σύγκρουση στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, τέτοια είναι η τακτική της Γερμανίας εντός της ΕΕ, η θέση της για «ελεγχόμενη χρεοκοπία» μελών της Ευρωζώνης και η στάση της απέναντι σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία κ.λπ. Τέτοιου χαρακτήρα τακτική εκ μέρους των αντιπαρατιθέμενων κέντρων είναι η επαπειλούμενη «διασπορά» της κρίσης σε Ιταλία, Ισπανία κ.λπ.

Φυσικά, υπάρχει μια «λεπτομέρεια» που ουδέποτε πρέπει να την ξεχνά ένας λαός, ειδικά ένας λαός όπως ο ελληνικός που βιώνει ήδη μνημόνια, «μεσοπρόθεσμα» κ.λπ:

Ποτέ σ’ αυτή τους την αντιπαράθεση οι ιμπεριαλιστές δεν αποσπώνται από το κύριο, που είναι η ενότητά τους απέναντι στα λαϊκά στρώματα.

Που σημαίνει ότι το μόνο «αντίδοτο» για το λαό ενάντια στην ενότητα των ιμπεριαλιστών είναι η δική του ενότητα. Οχι η «ενότητα» των μάταιων φράσεων και των πολιτικών κορυφών, αλλά η ενότητα της βάσης.

Η ενότητα των εργατών και των υπόλοιπων καταπιεζόμενων στρωμάτων, όχι στο πλαίσιο κάποιου γενικού «αντικαπιταλιστικού» ορίζοντα, αλλά πάνω στο εθνικό έδαφος της πάλης, εκεί που ο διεθνισμός παίρνει γήινη υπόσταση και δεν μετατρέπεται σε «απόκοσμο» φληνάφημα, η ενότητα στην κατεύθυνση του ενός και μοναδικού «σωτήριου» δρόμου: Της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »