καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘ο δρόμος του ΚΚΕ ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος’

Έχει το ΚΚΕ προτάσεις για το σήμερα; Μήπως τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό;

Posted by redship στο 1 Απριλίου , 2014

 

 

Έχει το ΚΚΕ προτάσεις για το σήμερα; Μήπως τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό;

Το ΚΚΕ έχει συγκεκριμένες προτάσεις για κάθε εργατικό – λαϊκό πρόβλημα, προτάσεις με τις οποίες οι κομμουνιστές παλεύουν στο εργατικό κίνημα, βάζουν ως στόχο να υιοθετηθούν από τα συνδικάτα, τους συλλόγους των ΕΒΕ, των φτωχών αγροτών, από τις λαϊκές επιτροπές κλπ. Για παράδειγμα, προτάσεις για την προστασία των ανέργων, για να σταματήσουν πλειστηριασμοί και κατασχέσεις, για να καταργηθούν τα χαράτσια, για να μειωθούν τα εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς, για την απαλλαγή αυτοαπασχολούμενων από χρέη, για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας κ.ά. Προτάσεις που το ΚΚΕ έχει καταθέσει και με τη μορφή Προτάσεων Νόμου, Ερωτήσεων και στη Βουλή. Πρόσφατα, μάλιστα, κατέθεσε ολοκληρωμένη πρόταση για την προστασία των ανέργων με αιτήματα όπως: Έκτακτο επίδομα για όλους τους ανέργους 1.000 ευρώ μπροστά στο Πάσχα, επίδομα ανεργίας στα 600 ευρώ, να γενικευθεί το επίδομα σε όσους δεν έχουν δουλειά, προστασία των ανέργων από κατασχέσεις κ.ά.

Πρόκειται, βεβαίως, για προτάσεις που δεν προϋποθέτουν την ανατροπή του καπιταλισμού και το σοσιαλισμό για να υλοποιηθούν, όμως έρχονται σε σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ. Γι’ αυτό η κυβερνητική πλειοψηφία τις απορρίπτει ως μη ρεαλιστικές, ανεδαφικές ή τις προσπερνούν σφυρίζοντας αδιάφορα τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μέτρα ουσιαστικής ανακούφισης – προστασίας των εργαζομένων (και όχι ψίχουλα διαχείρισης της φτώχειας στο όνομα του ρεαλισμού) σημαίνει κόστος για το κεφάλαιο, γι’ αυτό και δεν χωράνε στη στρατηγική της ανταγωνιστικότητάς του. Μέτρα που στο σύνολό τους δεν πρόκειται να υλοποιηθούν από οποιαδήποτε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, από οποιαδήποτε κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, της εξουσίας των μονοπωλίων και της ΕΕ. Μόνο ως αποτέλεσμα της εργατικής – λαϊκής πάλης στο δρόμο της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της λαϊκής συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, με στόχο την εργατική – λαϊκή εξουσία, είναι δυνατόν να μπαίνουν εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, να αποσπώνται -έστω και προσωρινά- ορισμένα τέτοια μέτρα. Εκτός όμως από προτάσεις για τα λαϊκά προβλήματα, οι κομμουνιστές παλεύουν στην πράξη μέσα από τα συνδικάτα, τους αγροτικούς συλλόγους, το ΠΑΜΕ, την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ στους αγρότες, την ΟΓΕ στις γυναίκες, το ΜΑΣ, τις λαϊκές επιτροπές να μπαίνουν εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, να μη γίνονται κατασχέσεις, διακοπές ρεύματος, να δυναμώνει η αλληλεγγύη στα τμήματα του λαού που βιώνουν τις μεγαλύτερες συνέπειες της κρίσης, για να σταθούν στα πόδια τους, να παλέψουν κλπ.

Το ΚΚΕ όμως ταυτόχρονα προβάλλει στόχους που αφορούν τις σύγχρονες εργατικές – λαϊκές ανάγκες, την ώριμη δυνατότητα πραγματοποίησής τους, με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες της παραγωγής, αποκαλύπτοντας το γεγονός ότι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι αυτός που μπαίνει εμπόδιο στην ικανοποίησή τους. Το ΚΚΕ δεν κοροϊδεύει το λαό ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση εάν αλλάξει το μείγμα διαχείρισης στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ, εάν εξασφαλιστεί η πορεία προς την καπιταλιστική ανάκαμψη, όπως υποστηρίζουν τόσο η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ τονίζει ότι για να «ανακάμψει» ο λαός, υπάρχει φιλολαϊκή πρόταση διεξόδου.

Η διέξοδος είναι: Με το λαό στην εξουσία να κοινωνικοποιηθούν ο ορυκτός πλούτος, η Ενέργεια, οι Τηλεπικοινωνίες, οι Μεταφορές, το εμπόριο, η γη, οι καπιταλιστικές αγροτικές, κτηνοτροφικές επιχειρήσεις, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, να γίνουν όλα λαϊκή περιουσία. Να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, να διαγραφεί όλο το χρέος. Δίπλα στον κοινωνικοποιημένο τομέα της οικονομίας να οργανωθεί ο παραγωγικός αγροτικός συνεταιρισμός. Η εργατική – λαϊκή εξουσία μπορεί να σχεδιάσει κεντρικά την οικονομία, με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών σε όλο και ευρύτερο επίπεδο. Αυτός είναι ο σοσιαλιστικός δρόμος ανάπτυξης που προτείνει το ΚΚΕ.

από 902.gr

Posted in κκε | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το ΕΑΜ και το σήμερα

Posted by redship στο 7 Οκτωβρίου , 2012

 
Στην επίθεση εναντίον της στρατηγικής του ΚΚΕ, με στόχο να μετατραπεί το Κόμμα μας σε ένα εργαλείο του διαχειριστικού συρμού τύπου ΣΥΡΙΖΑ και άλλων, οι οπορτουνιστές επιστρατεύουν εδώ και μερικά χρόνια και το ΕΑΜ. Σύμπας ο πολύμορφος και ίδιας ουσίας οπορτουνιστικός χώρος το έχει κάνει σημαία στήριξης της λεγόμενης αντιμνημονιακής πολιτικής του. Υποστηρίζουν ότι σήμερα που η χώρα βρίσκεται σε συνθήκες κατοχής, όπως λένε, επιβάλλεται με πρωτοβουλία της Αριστεράς να δημιουργηθεί ένα μέτωπο για την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία, ανάλογο με το ΕΑΜ.

Σε αυτή τη βάση προβάλλουν την τότε στρατηγική του ΚΚΕ, για να υπονομεύσουν τη σημερινή, που την ονοματίζουν σεχταριστική και τροτσκιστική, κατηγορώντας το Κόμμα μας ότι, με την κριτική που ασκούμε βγάζοντας συμπεράσματα από εκείνα τα χρόνια, επί της ουσίας τοποθετούμαστε κατά της ίδρυσης του ΕΑΜ! Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει…

Δε φτάνει ότι καπηλεύονται το ΕΑΜ. Την ίδια στιγμή αποσιωπούν βασικά χαρακτηριστικά του ΕΑΜικού κινήματος και επιχειρούν επιπόλαιες αναλύσεις που τελικά οδηγούν στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Τις παρακαταθήκες των μεγάλων λαϊκών ξεσηκωμών τις έχουν πετάξει.

«Ξεχνούν» ότι το ΕΑΜ δεν ήταν αποκλειστικά και κυρίως μια συμμαχία κομμάτων, αλλά ότι είχε κορμό του την εργατική τάξη (πρώτα ιδρύθηκε το Εργατικό ΕΑΜ). «Ξεχνούν» ότι στις γραμμές του εκφραζόταν η κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Οτι στο μαζικό λαϊκό ηρωισμό την πρώτη θέση κατείχε η οργανωμένη δύναμη του κόμματος νέου τύπου, του Κομμουνιστικού Κόμματος. Και βεβαίως «ξεχνούν» ότι το ΕΑΜ χρησιμοποίησε όλες τις μορφές πάλης, και την ένοπλη. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, σωρεία των οποίων μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ; Τι σχέση έχουν με τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και 20 χρόνια έβαλαν πλάτη να περάσουν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις; Τι σχέση έχουν με τον κυβερνητισμό τους;

 

Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στον ένοπλο αγώνα ενάντια στην τριπλή κατοχή με την Αντίσταση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, δυο φορές, το Δεκέμβρη του 1944 και στην τρίχρονη πάλη (1946 – 1949) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), το εργατικό κίνημα με επικεφαλής το ΚΚΕ και το σύμμαχο αγροτικό κίνημα συγκρούστηκαν ένοπλα με την αστική εξουσία, την οποία στήριξαν με άμεση στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση η Μ. Βρετανία και οι ΗΠΑ στη συνέχεια.

Η πάλη του ΚΚΕ κατά τη δεκαετία 1940 – 1949, με τον ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 1944 και το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (1946 – 1949), αποτελεί τη μεγαλύτερη προσφορά του Κόμματός μας στην εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, καθώς και τη μεγαλύτερη συμβολή του στη δράση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος κατά τον 20ό αιώνα.

Ωστόσο, επιβεβαιώθηκε και στην Ελλάδα και διεθνώς ότι μεγαλειώδη κινήματα είναι καταδικασμένα σε βέβαιη ήττα αν δεν μπορέσει η πρωτοπορία τους να λύσει σωστά το θεμελιώδες ζήτημα κάθε αγώνα, αυτό της εξουσίας.

Το 1944 διαμορφώθηκε επαναστατική κατάσταση και το ζήτημα της εξουσίας τέθηκε εξ αντικειμένου. Τις μέρες της απελευθέρωσης από τους Γερμανούς (Οκτώβρης του 1944) δεν υπήρχε ακόμα κυβέρνηση στην Ελλάδα και οι αστικές πολιτικές ηγεσίες είχαν χάσει τη δυνατότητα να χειραγωγούν πλατιές λαϊκές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, οι κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις ήταν στο έπακρο οξυμένες και το ΕΑΜ με τον ΕΛΑΣ κυριαρχούσαν σχεδόν στο σύνολο της χώρας.

 
ΚΟΥΚΟΣ

Η επαναστατική κατάσταση αποτελεί αντικειμενικό στοιχείο της ταξικής πάλης. Η διαμόρφωσή της θέτει το ζήτημα είτε της εφόδου του επαναστατικού κινήματος για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας και καμιάς άλλης (αφού άλλη προς τα μπρος δεν υπάρχει), είτε, αν την παραγνωρίσεις, οδηγεί στο πισωγύρισμα και στην αναδίπλωση του κινήματος. Εκείνο το διάστημα συνέβη το δεύτερο. Γιατί; Γιατί το Κόμμα μας δεν μπόρεσε να εντάξει στη στρατηγική του την εθνικοαπελευθερωτική πάλη ως κρίκο για την κατάκτηση της εξουσίας.

«Οπως στην Κατοχή το ίδιο και τώρα: Αντίσταση», έγραψε ο Μανώλης Γλέζος, προλογίζοντας την επανέκδοση από την «Αυγή» της μπροσούρας του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Και ο ιστορικός Σπύρος Ασδραχάς, στο ίδιο μήκος κύματος με τον Γλέζο, έγραψε: «Η επικαιρότητα του ιδρυτικού κειμένου είναι προφανής».

Και καλά ο Μ. Γλέζος, που επειδή πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση θεωρεί ότι είναι ο αυθεντικός να αναλύει το ΕΑΜ και την πορεία του. Μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Αλλά από τον Σπ. Ασδραχά θα περίμενε κανείς μία ορισμένη αντικειμενικότητα λόγω της ιδιότητάς του ως ιστορικού. Ομως, αποδείχνεται ότι αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, αφού αντικρίζει τα γεγονότα της Κατοχής και το ΕΑΜ από τη σημερινή οπορτουνιστική – σοσιαλδημοκρατική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα ίδια με τους παραπάνω αναγράφονται σε σειρά ιστοσελίδων (π.χ. στην Ισκρα του Π. Λαφαζάνη), όπου γίνεται λόγος για τους «συμβιβασμούς της ηγεσίας του ΚΚΕ με τον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό», δίχως βέβαια να εξηγούν ποιες βαθύτερες αιτίες οδήγησαν στους συγκεκριμένους συμβιβασμούς. Ισως προέκυψαν από το πουθενά…

Πάντως, φέρνουν όλα τα ζητήματα στα μέτρα τους. Οι ίδιοι που σήμερα καταγγέλλουν τη στρατηγική του ΚΚΕ ως αιτία της εκλογικής του μείωσης στις δεύτερες εκλογές, επειδή έτσι τους συμφέρει, θεωρούν ότι είναι άσχετα με τη στρατηγική του ΚΚΕ πελώρια στρατηγικής σημασίας λάθη, όπως οι συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας! Πάλι επειδή έτσι τους συμφέρει. Μία εκλογική μείωση οφείλεται κατ’ αυτούς στη στρατηγική του ΚΚΕ, ενώ λάθη που αφόπλισαν το κίνημα, όχι!…

Η προβληματική στρατηγική είχε ως αποτέλεσμα την ένταξη του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ), το 1943. Κυρίως όμως εκδηλώθηκε την άνοιξη του 1944, όταν αντιπροσωπείες του ΚΚΕ, της κυβέρνησης του βουνού (ΠΕΕΑ), του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ πήραν μέρος στη σύσκεψη του Λιβάνου μαζί με όλους τους αστούς πολιτικούς, που είχαν εγκαταλείψει το λαό στην Κατοχή και από το Κάιρο και το Λονδίνο σχεδίαζαν την υπονομευτική δράση τους κατά του ΕΑΜ, σε συνεργασία με τους Εγγλέζους.

Από τη σύσκεψη του Λιβάνου προέκυψε η λεγόμενη κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το ΕΑΜ πήρε μέρος τελικά σε αυτή την κυβέρνηση με πέντε υπουργούς (Οικονομικών, Γεωργίας, Εργασίας, Εθνικής Οικονομίας, Δημοσίων Εργων) και έναν υφυπουργό (Οικονομικών). Η συγκεκριμένη κυβέρνηση ήρθε στην Ελλάδα μια βδομάδα μετά την απελευθέρωση.

Η συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ σε αυτή την κυβέρνηση συνιστούσε εγκλωβισμό τους στην αστική πολιτική, η οποία είχε στόχο το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος και την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, ώστε να εδραιωθεί και να θωρακιστεί η αστική εξουσία.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι αξιοσημείωτο και το εξής: Η παρουσία έξι ΕΑΜιτών υπουργών στην κυβέρνηση (ανάμεσά τους πρώτα στελέχη του ΚΚΕ, οι Γιάννης Ζεύγος και Μιλτιάδης Πορφυρογένης) όχι μόνο δε συνέβαλε στη λήψη ουσιαστικών φιλολαϊκών μέτρων, αλλά και υποχρέωσε τους ΕΑΜίτες υπουργούς να συναινέσουν σε μέτρα τα οποία δεν είχαν φιλολαϊκό χαρακτήρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ψηφίστηκε νόμος, άρθρο του οποίου προέβλεπε απολύσεις εργατών. Οριζε: «Βιομηχανικαί Επιχειρήσεις, το προσωπικό των οποίων υπάγεται εις την ασφάλισιν του παρόντος Νόμου δύνανται να θέτουν το πλεονάζον τμήμα τούτου εις κατάστασιν διαθεσιμότητος, συνεπαγομένην αναστολήν της μισθοδοσίας, άνευ λύσεως της εργασιακής σχέσεως»(Εφημερίς της Κυβερνήσεως, 11 Νοέμβρη 1944, αριθμός φύλλου 15).

Την ίδια στιγμή που η πείνα και η εξαθλίωση οργίαζαν, η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας καθόρισε τα μεροκάματα στο ύψος των 240 – 300 δραχμών. Περιττό να ειπωθεί ότι οργίαζε και η κερδοσκοπία, στα παιχνίδια της ανατίμησης της χρυσής λίρας και της συναλλαγής με χρυσές λίρες, την ώρα που η δραχμή ήταν σταθεροποιημένη στη χάρτινη λίρα.

Το αποτέλεσμα ήταν να επικρατεί αναστάτωση στην εργατική τάξη, ενώ η ΓΣΕΕ πραγματοποίησε διάβημα στην κυβέρνηση ζητώντας «αύξηση 50% στα σημερινά μεροκάματα, που είναι 2 – 2½ φορές μεγαλύτερα από τα προπολεμικά, ενώ ο τιμάριθμος για τα βασικά είδη διατροφής είναι σε σύγκριση με τον προπολεμικό 6 – 20. (…) Η ύψωση στις τιμές τις τελευταίες μέρες έχει φέρει σε μεγάλη απελπισία όχι μόνο τον εργατικό κόσμο, αλλά όλες χωρίς εξαίρεση τις φτωχές λαϊκές τάξεις»(«Ριζοσπάστης», 28 Νοέμβρη 1944).

Γιατί συνέβαιναν αυτά; Ηταν αντεργατικές δυνάμεις το ΚΚΕ και το ΕΑΜ; Ασφαλώς όχι! Συνέβαιναν, γιατί από τη στιγμή που το ΚΚΕ παρέμενε στην κυβέρνηση, ήταν υποχρεωμένο να αποδέχεται τη βασική γραμμή της αστικής οικονομικής πολιτικής που εξέφραζε τα συμφέροντα των βιομηχάνων και των μεγαλεμπόρων. Εξ αντικειμένου συρόταν σε αυτή την πολιτική, προκειμένου να μη θυσιάσει τη στρατηγική της Εθνικής Ενότητας. Αλλωστε, και στο πρώτο διάγγελμα της ΠΕΕΑ προς τον ελληνικό λαό η ατομική ιδιοκτησία κατοχυρωνόταν ως δικαίωμα.

Επιβεβαιώνεται (βρίσκεται και εδώ η επικαιρότητα των συμπερασμάτων από εκείνη την περίοδο) ότι η συμμετοχή κομμουνιστών σε διακυβέρνηση πάνω στο καπιταλιστικό έδαφος όχι μόνο δε συμβάλλει στη χάραξη φιλολαϊκής γραμμής, αλλά και εξασθενεί μέχρι και εκμηδενίζει την ικανότητα του Κόμματος να οργανώσει, να προσανατολίσει την ταξική πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου.

Είναι και αυτή η εμπειρία που δίνει απάντηση στην άποψη πολλών ότι η συμμετοχή του ΚΚΕ σε «κυβέρνηση της αριστεράς» θα περιόριζε την αφερεγγυότητα του ΣΥΡΙΖΑ και θα τον υποχρέωνε να μην τα διπλώσει απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και της ΕΕ. Αυτό ήταν αδύνατο να συμβεί, από τη στιγμή που η συμμετοχή του ΚΚΕ σε κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ θα σήμαινε αποδοχή της άποψης ότι είναι δυνατό να υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική μέσα στην ΕΕ και με τα μονοπώλια να κυριαρχούν.

Η παραπάνω θέση οδηγεί και στο να είναι λόγια του αέρα ότι η «αριστερή κυβέρνηση» θα καταργήσει τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση. Είναι λόγια του αέρα γιατί η κατάργησή τους σημαίνει απευθείας σύγκρουση όχι μόνο με την Ευρωζώνη, αλλά και με την ΕΕ. Επομένως, ή συγκρούεσαι με αυτήν, αλλά και με την εγχώρια αστική τάξη και πηγαίνεις τη σύγκρουση μέχρι το τέλος, δηλαδή στην αποδέσμευση και στην κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, ή αναζητάς διέξοδο μαζί με το κεφάλαιο!…

Στην Κατοχή υπήρξε συμβιβασμός από την πλευρά του ΚΚΕ και με εγχώριες αστικές πολιτικές δυνάμεις και με τους Εγγλέζους, συμβιβασμός που δεν αντανακλούσε τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, ούτε έδινε ώθηση στην ταξική πάλη. Ας μην ξεχνάμε ότι στον Γ. Παπανδρέου είχε προταθεί να αναλάβει την ηγεσία του ΕΑΜ, αλλά αυτός αρνήθηκε.

Στα χρόνια της Κατοχής, γινόταν λόγος για λαϊκή δημοκρατία – λαοκρατία και λαϊκή δημοκρατική επανάσταση, επί της ουσίας ένα στάδιο πριν την επαναστατική εργατική εξουσία, που είχε τα χαρακτηριστικά ενός εκδημοκρατισμένου αστικού καθεστώτος.

Η Β’ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (τελευταία βδομάδα του Δεκέμβρη του 1942) υπογράμμισε ως εξής το στόχο του:

«Η συγκρότηση προσωρινής κυβέρνησης από τα κόμματα και οργανώσεις που αγωνίζονται σύμφωνα με τους σκοπούς του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου αμέσως μετά το διώξιμο του ξένου καταχτητή – η οποία θα αποκαταστήσει τις λαϊκές ελευθερίες, θα ενεργήσει ελεύθερο δημοψήφισμα για τη λύση του πολιτειακού ζητήματος και εκλογές συντακτικής εθνοσυνέλευσης με το αναλογικό εκλογικό σύστημα – αποτελεί τον πιο σωστό τρόπο λύσης του εσωτερικού ζητήματος και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας και του ελληνικού λαού (…) Η πραγματοποίηση του άμεσου πολιτικού σκοπού του Κόμματός μας – εθνική απελευθέρωση και λαοκρατική λύση του εσωτερικού καθεστώτος – αποτελεί στη συγκεκριμένη στιγμή τη μοναδική επαναστατική θέση».

Επιβεβαιώθηκε ότι «ο άμεσος πολιτικός στόχος», δηλαδή το λεγόμενο σκαλοπάτι για να προχωρήσει το κίνημα σε πιο προωθημένους στόχους, όχι μόνο δεν είναι βήμα μπροστά, αλλά αποτελεί πισωγύρισμα.

Εκφραση της παραπάνω γραμμής ήταν και η παρακάτω τοποθέτηση του Γιώργη Σιάντου (Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ) στην ΠΕΕΑ (27.7.1944), σε συζήτηση σχετική με τις διαπραγματεύσεις στο Λίβανο και το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΠΕΕΑ στην κυβέρνηση Παπανδρέου:

«…Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε σοσιαλισμό κι αν ακόμα όλος ο κόσμος μάς πει πάρτε την και κάνετε σοσιαλισμό (…) Η ωρίμανση των συνθηκών οδηγεί σε αστικοδημοκρατικές λύσεις, αλλαγές της κατάστασης (…) Αφού λυθούν όλα αυτά τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να πάμε προς το σοσιαλισμό, ομαλά, μέσα στη δημοκρατική εξέλιξη».

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Γιατί είναι απωθητικό το ΚΚΕ

Posted by redship στο 3 Μαΐου , 2012

αναδημοσίευση από το fadomduck2

Αυτό το κείμενο το είχα γράψει πέρσι τέτοιο καιρό (27/5), και με το «κίνημα της πλατείας» στα ντουζένια του. Διαβάζοντας και το κείμενο του στρατολάτη, διαπίστωσα πως διατηρεί δυστυχώς την επικαιρότητα του ένα χρόνο μετά, και θα μπορούσε να έχει γραφτεί (με ελάχιστες αλλαγές) ακόμη και σήμερα. Τελικά αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω ως έχει…

 


-Το ΚΚΕ δεν αντιλαμβάνεται το τι θέλει ο «κόσμος».
-Το ΚΚΕ δεν ξέρει να μιλήσει στον «κόσμο».
-…και άλλα τέτοια ηχηρά.
Μετά τόσες φορές που τα έχω ακούσει αυτά τις τελευταίες μέρες, είπα να επισκεφτώ τον ψυχαναλυτή μου και να τον φέρω στην ΚΟΒ, όπου έχουμε πέσει σε βαθιά κατάθλιψη από τον λαό που μας γύρισε την πλάτη, γιατί δεν έχουμε facebook (εγώ έχω, στην ζούλα).
Αλλά μετά κάθησα και σκέφτηκα:
-Γιατί το απολιτικ (δεν το λέω εγώ, οι ίδιοι το υπερασπίζονται) συνονθύλευμα της πλατείας Συντάγματος είναι ο «κόσμος», και οι διπλάσιες τριπλάσιες απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, δεν είναι;
-«Α, μα το λέει ο …Προτοσάλτε!», ψέματα θα πει;
Να προσθέσω (και για τους πιο ψαγμένους), για τον ίδιο λόγο που κάποιοι πάνε στην πορεία της ΓΣΕΕ «για να είναι με τον κόσμο», ενώ το ΠΑΜΕ με περισσότερο κόσμο στις συγκεντρώσεις του είναι …σεχταριστικό!
-Το πρόβλημα δεν είναι πως το ΚΚΕ δεν αντιλαμβάνεται το τι θέλει (και αυτός) ο κόσμος. Το πρόβλημα είναι ακριβώς, πως το ΚΚΕ επισημαίνει πως αυτό που θέλει αυτός ο κόσμος (επιστροφή στον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» της δεκαετίας του ’80) είναι πρακτικά ανέφικτο! (μια πολύ καλή ανάλυση εδώ: [ celinathens.blogspot.com/2011/05/blog-post_26.html ])
Κανείς δεν αγάπησε ποτέ τους αγγέλους κακών ειδήσεων, και αυτό κάνει το ΚΚΕ απεχθές («όλα μαύρα τα βλέπετε», «εσείς όλο την καταστροφή φέρνετε» κλπ), σε όσους δεν έχουν το κουράγιο να αποδεσμευτούν από τις ψευδαισθήσεις τους , δηλαδή -κακά τα ψέματα- από μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Και υπάρχει και κάτι που το κάνει ακόμη απεχθέστερο:
-Τι ακούγεται πιο ελκυστικό; Το ότι (δήθεν -τάχα μου) μπορεί να σταματήσει ο καπιταλιστικός οδοστρωτήρας με ανώδυνα beach party διανθισμένα με μουσική και καμάκι στις πλατείες, ή πως έχουμε πόλεμο και χρειάζονται θυσίες, και μάλιστα με αβέβαιο για αυτούς που θα τις υποστούν αποτέλεσμα, μια κανείς δεν εγγυάται πως την νίκη ή τα αγαθά της θα τα απολαύσουν οι δικές μας γενιές; Εσείς τι από τα δύο θα θέλατε να πιστέψετε;
Πρόβλημα νο2:
Σε κανέναν δεν αρέσει να του λένε πως είναι μαλάκας!
-Μα δεν το λέμε ρε σύντροφε! θα μου αντιτείνει κάποιος και με το δίκιο του. Λοιπόν έχω δυσάρεστα νέα. Μπορεί να μην το λέμε, αλλά διαρκώς το υπενθυμίζουμε. Γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν σκέφτεται ορθολογικά, αλλά με βάση το θυμικό. Όταν λοιπόν του λες (και πολύ σωστά) πως όλες σου οι θέσεις από το ’90 και δώθε έχουν επαληθευτεί πλήρως,
και εσύ τα λες 20 χρόνια τώρα και κανείς δεν σε ακούει, τι νομίζετε πως καταλαβαίνει ο άλλος; Πως είχες δίκιο; -Αμ δε! Πως του λες πως εσύ είσαι ο έξυπνος που τα έλεγες, και αυτός ο μαλάκας που δεν σε άκουγε, καταλαβαίνει! Και σε αντιπαθεί!
– Και τι να κάνουμε; Να μην λέμε πως είμαστε δικαιωμένοι για να μην αισθανθούν μειωμένοι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ; Όχι βέβαια. Θα συνεχίσουμε, και όσοι πιστοί προσέλθετε. Αλωστε το ΚΚΕ δεν είναι αστικό κόμμα να μετράει τα κουκιά του. Αν ο μέσος εργάτης δεν καταλάβει πως πρέπει να αγωνιστεί ο ίδιος για τα συμφέροντα του, δουλειά δεν γίνεται. Και με το να τον καλοπιάνεις με αυτά που θέλει να ακούσει δεν θα το καταλάβει ποτέ! Τελικά ναι, το ΚΚΕ είναι απεχθές και αναχρονιστικό σε όσους έχουν γαλουχηθεί με την ιδέα πως μπορεί κάποιος άλλος «από τα πάνω» να τους σώσει, -και αυτοί είναι πλειοψηφία! Οι αλήθειες του ΚΚΕ είναι δυσάρεστες.
Γιατί το ΚΚΕ έχει «ξύλινη γλώσσα», πράγμα για το οποίο βέβαια κανείς δεν έχει κατηγορήσει τον πρωθυπουργό μας που μιλάει 2 ώρες χωρίς να λέει τίποτα, ούτε βέβαια και τον πατέρα του ο οποίος έμεινε στην ιστορία εκτός των άλλων και για την «ετεροχρονισμένη δομική αντιπαλότητα» για να μην μιλήσουμε για τις αναλύσεις των αστών οικονομολόγων -δημοσιογράφων. Έλεος πια!
Δηλαδή είναι ξύλινη γλώσσα να λες τον ιμπεριαλισμό- ιμπεριαλισμό,τον καπιταλισμό -καπιταλισμό και τις κοινωνικές τάξεις -κοινωνικές τάξεις, και δεν είναι άμα λες τον ιμπεριαλισμό -«διεθνή παράγοντα», τον καπιταλισμό -«οικονομία της αγοράς», και τις κοινωνικές τάξεις -«κοινωνικούς εταίρους»;
Γιατί η Παππαρήγα  είναι κοντή και …άσχημη! Να πληροφορήσω τους πάντες πως η πρόταση μου προς την Βίκη Καγιά να αναλάβει Γ.Γ. σκάλωσε κάπου στην επιτροπή πόλης. Όσοι έχουν αυτό το πρόβλημα, δεν έχουν παρά να εγγραφούν μαζικά στο Κόμμα για να με υποστηρίξουν!
-Γιατί έγραψα όλα τα παραπάνω;
Γιατί εχω βαρεθεί να βάζω ζητήματα πολιτικής και να μου απαντάνε με ζητήματα image και lifestyle!
Συμπέρασμα:
Το ΚΚΕ είναι αυτό, και σε όποιον αρέσει (το image του!)
Συμπέρασμα νο2: Αν δεν αρέσει σε πολλούς, ας ετοιμάζονται για τα χειρότερα (για αυτούς και όχι για το ΚΚΕ, αυτό έχει περάσει και μεγαλύτερες φουρτούνες και άντεξε).
Συμπέρασμα νο3: Ας μιλήσουμε επιτέλους για πολιτική, το  τερέν του lifestyle, το αναγνωρίζουμε πως δεν είναι δικό μας. Αλλά σάμπως είναι του μέσου λαϊκού ανθρώπου; Εκεί τον ρίχνουν για να τον παίζουν στην έδρα τους.
Το ΚΚΕ το έχει καταλάβει. Οι υπόλοιποι;

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Κώστας Ζήκος Πρώην γραμματέας της ΝΕ Ιωαννίνων του Συνασπισμού : το ΚΚΕ βρίσκεται στο πλαίσιο που οριοθετεί την αντικειμενική πραγματικότητα

Posted by redship στο 3 Μαΐου , 2012

 

Κώστας Ζήκος

Πρώην γραμματέας της ΝΕ Ιωαννίνων του Συνασπισμού

Το ενδιαφέρον του εκλογικού αποτελέσματος της 6ης Μαΐου δεν περιορίζεται μόνο στους νέους ποσοτικούς πολιτικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Η εκτίμησή μου είναι ότι το πολιτικό τοπίο την επομένη των εκλογών θα είναι διαφορετικό, με κύριο χαρακτηριστικό τη συρρίκνωση της εκλογικής επιρροής των δυνάμεων του δικομματισμού που κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει κατά την άποψή μου η ποιότητα του νέου συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων που θα προκύψει. Αν δηλαδή από τις εκλογές θα ενισχυθούν και κατά επέκταση θα αυξήσουν την επιρροή τους εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που τις χαρακτηρίζει η διαχρονική συνέπεια στην υπεράσπιση των συμφερόντων ευρύτερων κοινωνικών ομάδων, πρώτα και κύρια της εργατικής τάξης. Εκείνες οι δυνάμεις που στην ιστορική τους διαδρομή παρέμειναν αταλάντευτα, χωρίς παλινωδίες και ανεπίτρεπτους συμβιβασμούς στο πλευρό των εργαζομένων.

Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες και στην επερχόμενη μετά τις εκλογές λαίλαπα των νέων βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων που έχουν δρομολογηθεί, οι δυνάμεις που θα δώσουν δύναμη και το κουράγιο, θα εμπνεύσουν και σταθούν αγωνιστικά, διεκδικητικά και ασυμβίβαστα στο πλευρό των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά απειλείται η ανθρώπινη υπόστασή τους.

Δεν έχω καμία επιφύλαξη ότι αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά συγκεντρώνει το ΚΚΕ. Θεωρώ επιπρόσθετα ότι οι πολιτικές εκτιμήσεις οι αναλύσεις και τα συμπεράσματα του ΚΚΕ αναφορικά με τις νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που διαμορφώνονται τόσο στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον πλανήτη, το ΚΚΕ βρίσκεται – αν μη τι άλλο – στο πλαίσιο που οριοθετεί την αντικειμενική πραγματικότητα. Οι θέσεις του χαρακτηρίζονται από τη σοβαρότητα, την πληρότητα, την υπευθυνότητα και την επιστημονική προσέγγιση της σύγχρονης πραγματικότητας.

Εκτιμώ ακόμη, ότι το γεγονός αυτό στις σημερινές συνθήκες έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον, γιατί η αντικειμενική εκτίμηση των συνθηκών είναι όρος και προϋπόθεση για τον προσανατολισμό και την αποτελεσματική οργάνωση των αναπόφευκτων κοινωνικών αγώνων που αντικειμενικά με τη σειρά τους έχουν δρομολογηθεί.

Στη λογική αυτή η εκτίμηση του ΚΚΕ ότι στις σημερινές συνθήκες προέχει η μαζική και οργανωμένη αντίσταση της εργατικής τάξης και, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ενάντια στην ανελέητη ταξική επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου που βρίσκεται σε εξέλιξη και η οποία στην πορεία όλο και περισσότερο θα κλιμακώνεται.

Κοντολογίς, εκτιμώ ότι σήμερα το κοινωνικό διακύβευμα δεν είναι ο σχηματισμός μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης, η οποία θα μας λυτρώσει με αυτόν τον απλό εύκολο τρόπο από τα δεινά του μνημονίου. Αντίθετα εκτιμώ ότι εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για το λαϊκό κίνημα. Η διεθνής εμπειρία μάλιστα ενισχύει αυτό τον προβληματισμό, με χαρακτηριστικές περιπτώσεις το πείραμα του Αλιέντε στη Χιλή, της «Ελιάς» στην Ιταλία, τελευταία τη Γαλλία.

Η ιστορική επιταγή της σύγχρονης εποχής, η ιστορική πρόκληση και το πραγματικό διακύβευμα είναι η σωστά προσανατολισμένη και αποτελεσματική οργάνωση των κοινωνικών αγώνων ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία δημιουργούνται οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για τη δημιουργία της αντίστοιχης ταξικής πολιτικής συνείδησης που είναι εξ ορισμού απαραίτητη τόσο για την ανατροπή του συστήματος όσο και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Η μαζική ριζοσπαστικοποίηση των μαζών δεν δημιουργείται αυτόματα, δεν μπορεί να προκύψει από την πολιτική βουλησιαρχία, δεν είναι «τεχνικό» πρόβλημα, αλλά σύνθετη κοινωνική διεργασία που κατακτιέται σταδιακά, βήμα – βήμα από την ενεργή συμμετοχή των πολιτών στους ταξικούς αγώνες.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών για την ανατροπή του καπιταλισμού, είναι σήμερα περισσότερο ευδιάκριτη και κατανοητή, όσο παρά ποτέ. Πιστεύω ακόμη και το διατυπώνω σχηματικά ότι η «ιστορία» είναι με το μέρος των εκμεταλλευόμενων «κλείνει το μάτι» στους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου. Οι εργαζόμενοι με άλλα λόγια καλούνται ν’ ανταποκριθούν στην ιστορική πρόκληση να αντισταθούν, να ανατρέψουν το κοινωνικό σύστημα σε τελευταία ανάλυση να δρομολογήσουν τις εξελίξεις για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας που προσλαμβάνει όλο και περισσότερο επιτακτικό νομοτελειακό χαρακτήρα.

Οι κοινωνίες στις σημερινές συνθήκες βρίσκονται σε ένα σταυροδρόμι και οι εργαζόμενοι σε ένα αδυσώπητο δίλημμα. ‘Η θα υποταχθούν στις πολιτικές του καπιταλισμού της βαρβαρότητας και της καταστροφής ή θα αντισταθούν στα σχέδια αυτά, οργανωμένα, μαζικά, υπεύθυνα κι αποτελεσματικά, δημιουργώντας μέσα από τους αγώνες και την ταξική πάλη τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και την αντίστοιχη πολιτική συνείδηση για μια κοινωνία της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, της υπευθυνότητας και της δημιουργίας.

Χωρίς αμφιβολία η πορεία προς την κατεύθυνση αυτή είναι μια πορεία δύσκολη, επίπονη και βασανιστική. Για τους παραγωγούς όμως του κοινωνικού πλούτου, τους εργαζόμενους, είναι κατά την ταπεινή μου άποψη αναπόφευκτη. Εκτιμώ ότι στην πορεία αυτή η ενίσχυση της επιρροής του ΚΚΕ και μέσα από την εκλογική του ενδυνάμωση αποτελεί όρο και προϋπόθεση και για το λόγο αυτό αποφάσισα στις εκλογές της 6ης Μαΐου να το στηρίξω με την ψήφο μου.

Posted in Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, Τώρα με το ΚΚΕ., με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Εκβιασμοί ΠΑΣΟK, ΝΔ και αντιμνημονιακών

Posted by redship στο 25 Απριλίου , 2012

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Με το ΚΚΕ ο δρόμος του λαού

Posted by redship στο 25 Απριλίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Οσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών τόσο περισσότερο η αστική προπαγάνδα – τα αστικά κόμματα – καταφεύγει σε γνωστές δοκιμασμένες μεθόδους: Κινδυνολογεί για τους μισθούς και τις συντάξεις αν δεν προκύψει κυβέρνηση που να αποδέχεται τη δανειακή σύμβαση. Λοιδορεί την πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ και επιδιώκει να κλονίσει την εμπιστοσύνη του λαού στη μόνη πολιτική δύναμη που εξαρχής προειδοποίησε και για το χαρακτήρα της κρίσης σαν βαθιά καπιταλιστικής και πήρε όλα τα μέτρα που απαιτούνται για την οργάνωση του λαού έτσι που να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις βάρβαρες συνέπειες για τη λαϊκή οικογένεια, αναδεικνύοντας τις αιτίες, τον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Αποκαλύπτοντας πως φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει. Και κάλεσε σε πάλη ενάντια στα άγρια μέτρα, προβάλλοντας την αναγκαιότητα αγώνα για την εργατική, λαϊκή εξουσία ως μονόδρομο εξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζομένων.

Παράλληλα, οι αστοί προπαγανδιστές δεν μπορούν να κρύψουν ότι η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται σημαίνει μόνο κι άλλα κέρδη για τα μονοπώλια, οι μεταρρυθμίσεις τους σημαίνουν διαρκή αφαίρεση δικαιωμάτων, οι διαρθρωτικές αλλαγές σημαίνουν γκρέμισμα όσων κατακτήθηκαν. Ακόμα κι όταν μιλάνε για τους ασθενέστερους, αναφέρονται στα θύματα αυτής της πολιτικής για να τα χρησιμοποιήσουν σαν άλλοθι για όλο και πιο βάρβαρα μέτρα.

Παρ’ όλα αυτά, τα αστικά κόμματα δεν κερδίζουν. Γι’ αυτό και πυκνώνουν οι δεύτερες σκέψεις. Οπως διάφορες αναλύσεις που προσβλέπουν στο σκόρπισμα της ψήφου, ώστε να υπάρχει λαϊκή εκτόνωση με τις εκλογές στις 6 Μάη και διαδικασίες για την επανασύνθεση του αστικού πολιτικού συστήματος αμέσως μετά.

Στο μεταξύ, ο πόλεμος μεταξύ των καπιταλιστών μαίνεται, με τους ψυχραιμότερους των αναλυτών να προσγειώνουν όσους καλλιεργούν αυταπάτες ότι με αλλαγή διαχειριστή στη Γαλλία θα υπάρξουν φιλολαϊκές εξελίξεις στην Ευρώπη.

Κάθε εξέλιξη δικαιώνει όλες τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις του ΚΚΕ ότι το σύστημα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα αδιέξοδα, τα οποία επιχειρεί να ξεπεράσει τσακίζοντας το λαό.

Καμιά καθυστέρηση δεν επιτρέπεται στην οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης. Καμιά αυταπάτη ότι από τις εκλογές θα προκύψει λύση φιλολαϊκή.

Το μόνο που μπορεί – οφείλει να συμβεί – είναι να εμπιστευτεί ο λαός τη δύναμή του, να προετοιμαστεί για μεγάλες μάχες μπροστά, να δώσει δύναμη στη δύναμή του, με χιλιάδες νέες ψήφους στο ΚΚΕ.

Καμιά αυταπάτη για τα περί αναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Καθένας που έχει δανειστεί, γνωρίζει πως όταν οι τράπεζες προσφέρουν επαναδιαπραγμάτευση στους πελάτες με δόλωμα τη μικρότερη δόση, τα χρωστούμενα γίνονται περισσότερα.

Κανένας εγκλωβισμός στο μέγα ψέμα ότι το χρέος είναι βιώσιμο αρκεί να γίνει παζάρι με τους δανειστές. Το χρέος ανήκει αποκλειστικά στους καπιταλιστές, αυτοί πρέπει να το πληρώσουν κι ο μόνος δρόμος για να γίνει αυτό είναι να αρνηθεί ο λαός την πληρωμή του. Για να γίνει αυτό, πρέπει να αφαιρεθεί από τους καπιταλιστές η εξουσία. Και για να γίνει αυτό η μάχη ήδη δίνεται στους χώρους δουλειάς που οι εργάτες αμφισβητούν στην πράξη αυτήν την εξουσία. Αυτός είναι ο δρόμος από τώρα και μετά την 6η Μάη.

Η προσπάθεια των αστικών κομμάτων και των συμπληρωμάτων τους στην πολιτική διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, να πείσουν το λαό ότι όλα κρίνονται στις 6 Μάη είναι επιδίωξη παροπλισμού του λαϊκού κινήματος. Η εξουσία των καπιταλιστών δεν κινδυνεύει από το εκλογικό αποτέλεσμα. Μπορεί, όμως, να απειληθεί από ένα οργανωμένο λαϊκό κίνημα, που από σήμερα ενισχύει τη δύναμή του για να δώσει από καλύτερες θέσεις τις μάχες και την επομένη των εκλογών. Η μάχη για τις συμβάσεις, η μάχη για τις συντάξεις, η μάχη για την Πρόνοια, την Υγεία, την Παιδεία είναι μπροστά όχι με όρους μοιρολατρίας και απόθεσης της ελπίδας σε κάποιον από τους διαχειριστές, αλλά σαν απόφαση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της να μην επιτρέψουν στους καπιταλιστές να πάρουν ανάσα, και αντίθετα, να ανοίξουν το δρόμο, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για να αλλάξει χέρια η ίδια η εξουσία.

Καμιά ανησυχία ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα για την αστική κυβέρνηση που θα προκύψει. Οι αστοί έχουν έτοιμες τις εφεδρείες τους. Το μόνο για το οποίο πρέπει να νοιάζονται τα λαϊκά στρώματα είναι πώς θα δώσουν με ενισχυμένες τις δυνάμεις τους τη μάχη την επομένη των εκλογών. Κι αυτό ακριβώς σημαίνει η λαϊκή ψήφος στο ΚΚΕ, ενίσχυση της δύναμης του λαϊκού κινήματος, για τώρα και με προοπτική.

Κάθε άλλη ψήφος στις 6 Μάη νομιμοποιεί την αστική εξουσία, αφοπλίζει το λαϊκό κίνημα, προαναγγέλλει νέα δεινά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν εξανθρωπίζεται.

Posted in το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άδειασμα Τσίπρα από Λαφαζάνη, κωλοτούμπες ΑΝΤΑΡΣΥΑ μερικές μέρες πριν τις εκλογές

Posted by redship στο 24 Απριλίου , 2012

αναδημοσίευση από redfly planet

Προκλητικός ίσως ο τίτλος, αλλά μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό διαβάζοντας τις συνεντεύξεις των Π.Λαφαζάνη και Γ.Ρούσση που θα βρείτε εδώ και εδώ. Ετσι και αλλιώς πάντως, οι τελευταίοι που θα δικαιούταν να με καταδικάσουν για τον αυθορμητισμό μου είναι οι υμνητές του πάσης φύσης «αυθόρμητου», οπότε συνεχίζω…
Γιατί μιλάω λοιπόν για «άδειασμα Τσίπρα από Λαφαζάνη» και μαλιστα λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές; Γιατί διαβάζοντας την συνένετευξη του Π.Λαφαζάνη στην “Iskra” διαπιστώνει κανείς οφθαλμοφανείς διαφοροποιήσεις από την επίσημη πολιτική γραμμή του ΣΥΝ. Ας τις δούμε:
«Π.Λ.: Η φύση και η ουσία των καθεστώτων που κυριαρχούν δεν κρίνεται από τις ομαλές περιόδους αλλά από τις περιόδους εξαιρετικής όξυνσης των δυσκολιών. Σε δυσκολίες σαν τις σημερινές η ελληνική μεταπολιτευτική δημοκρατία δείχνει το αληθινό αποκρουστικό της πρόσωπο.»
-Αρα λοιπόν αυτά που βιώνουμε δεν οφείλονται σε κάποια διαχειριστική ανικανότητα των «δογματικών νεοφιλελεύθερων» όπως είναι η επίσημη γραμμή του ΣΥΝ, αλλά απλά στην κρίση φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού η πραγματική φύση του συστήματος όπως υποστηρίζει εδώ και χρόνια το …ΚΚΕ!
Παναγιώτης-Αλέξης 1-0 με γκολ από τα αποδυτήρια.
Ερ.: Επομένως το «αντιμνημόνιο» δεν είναι αρκετό
«Π.Λ.: Ασφαλώς και δεν είναι! Το «αντιμνημόνιο» δεν αποτελεί διαβατήριο προόδου. Αντίθετα, είναι μια ομπρέλα κάτω από την οποία μπορεί να συνωθούνται και να δημαγωγούν οι πιο διαφορετικοί έως ετερόκλητοι προσανατολισμοί! Το αντιμνημόνιο δεν μπορεί να είναι όχημα αυτόματης πολιτικής συγγένειας. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση αλλά όχι ικανή για συγκλίσεις.»
Αρα ο διαχωρισμός δεν γίνεται επί της βάσης «μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί», αλλά με βάση άλλα κριτήρια, όπως όπως δεν λέει ο Αλέξης αλλά και πάλι έχει βαρεθεί να λέει το …ΚΚΕ!
Παναγιώτης-Αλέξης 2-0 στο ρελαντί…
Ερ.: Επομένως δεν θεωρείτε ότι μπορεί σε αυτές τις εκλογές να αναδειχθεί μια νέα αντιμνημονιακή και προοδευτική κυβέρνηση.
«Π.Λ.: Μια τέτοια υπόθεση τη θεωρώ δύσκολο να γίνει πραγματικότητα στην επερχόμενη εκλογική μάχη. Η Αριστερά δεν έχει προετοιμασθεί ιδεολογικά, πολιτικά, ενωτικά, οργανωτικά, προγραμματικά για ένα τέτοιο άλμα ούτε οι κοινωνικές προϋποθέσεις είναι έτοιμες για να στηρίξουν αγωνιστικά αυτή τη στιγμή μια προοδευτική αριστερή κυβέρνηση ανατροπής, παρόλο που σημειώνονται μεγάλες θετικές κοινωνικές διεργασίες.»
Πάει λοιπόν και η «αριστερή κυβέρνηση» του Αλέξη. 3-0 ο Παναγιώτης, και έχει κέφια…
Ερ.: Το πιο ακανθώδες ζήτημα για μια συνεργασία των αριστερών δυνάμεων, ίσως, είναι το ζήτημα του ευρώ και της Ε.Ε.; Πως θα μπορούσε εδώ να βρεθεί κοινός παρονομαστής;
«
Π.Λ. : Είναι πολλά τα κρίσιμα και ακανθώδη για μια συνεργασία.
Γνωρίζετε την προσωπική μου άποψη για το θέμα του ευρώ αλλά και της Ε.Ε. Η θέση μου (όχι του ΣΥΡΙΖΑ) είναι σαφής για την ανάγκη αριστερής εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη και συνολικής σύγκρουσης με την Ε.Ε., η οποία κατά τη γνώμη μου δεν μεταρρυθμίζεται αλλά ανατρέπεται.»
4-0 κεντάει ο Παναγιώτης (αν και τα κανει τα νεράκια του και ο Παναγιώτης, τι πάει να πεί «έξοδος από την ευρωζώνη» -μόνο- και «συνόλικη σύγκρουση» -αλλά όχι και έξοδο- από την ΕΕ;). Οριακά οφσάιντ, αλλά το γκολ μέτρησε.
Και αφήνω το θεαματικότερο γκολ για το τέλος:
«Π.Λ.: Δεν πρέπει να έχει κανένας καμία αυταπάτη ότι με την ενίσχυση για παράδειγμα της ΔΗΜΑΡ ή των Οικολόγων Πράσινων πλήττει το μνημόνιο ή τροφοδοτεί προοδευτικές εξελίξεις.»
Εδώ μπαίνει περιγραφή Χελάκη: «…θα το κάνει; Θα τον ξεφτιλίσει;…»
«Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες μη κοινοβουλευτικές οργανώσεις της αριστεράς) πρέπει να βγουν πανίσχυρες και ουσιαστικοί νικητές από τις κάλπες.»
Οχι το ΔΗΜΑΡ και το …ΚΚΕ δηλαδή που καλεί δημόσια σε συνεργασία ο Τσίπρας, αλλά το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το εξωκοινοβούλιο, είναι ο «όμορος χώρος» με τον οποίο θα μπορούσαν να γίνουν συνεργασίες, κατά τον Λαφαζάνη.
Πάμε τώρα και στον υποψήφιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ  Γ.Ρούσση, που δεν λέει και άσχημα πράγματα αλλά… κοιτάξτε μόνο τον τίτλο, θυμηθείτε τις θέσεις (και τα έργα) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ λιγότερο από έναν χρόνο πριν, επί «αγανακτισμένων», και έχουμε τον ορισμό της κωλοτούμπας. Ο τίτλος εύγλωττος λοιπόν: «γιατί δεν αρκει το “OXI” στο μνημόνιο».
Τώρα δεν αρκεί βεβαίως-βεβαίως, γιατί πέρσι μια χαρά αρκούσε για να δικαιολογήσει την συνύπαρξη με όλα τα μέρη του πολιτικού φάσματος, από την ΑΚ μέχρι την Χ.Α. στις …«πλατείες».
Μας λέει λοιπόν και αυτός πως το «όχι στο μνημόνιο» δεν αρκεί γιατί:
«ανάγει τη στάση απέναντι στα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης ως το θεμελιακό κριτήριο διαχωρισμού, ενώ αυτό είναι σαφώς δευτερεύον…»
Και δικαιώνει και αυτός πανιγυρικότατα τις θέσεις του …ΚΚΕ(!), τις οποίες δεν είχε σταματήσει να καταγγέλλει την τελευταία πενταετία.
«είναι ένας διαχωρισμός που αντί να προωθεί παραπέρα το επίπεδο της λαϊκής συνείδησης, το συγκρατεί εντός των καπιταλιστικών τειχών….»
Ούπς! Το ξανάκανε! (να δικαιώσει το …ΚΚΕ!)
«…πρόκειται για ένα διαχωρισμό που προβάλλει μια τακτική τοποθέτηση, δίχως καμιά σύνδεση με κάποιο στρατηγικό στόχο, συνεπώς για έναν κατεξοχήν συγκυριακό στην κυριολεξία οπορτουνιστικό διαχωρισμό…»
Πέστα ρε Γιώργη! Αλλά όταν τα λέγαμε εμείς, γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μας έλεγε …σεχταριστές;
«…πρόκειται για ένα διαχωρισμό, ο οποίος αντί να διευκολύνει και να προωθεί μια αριστερή αντικαπιταλιστική μετωπική πολιτική, θολώνει τα νερά…»
Σωστό, αλλά ποιός ήταν αυτός που ψάρευε στα θολωμένα νερά, κρύβοντας μάλιστα και ο ίδιος την πολιτική του ταυτότητα; Να σκεφτώ λίγο… το ΚΚΕ δεν ήταν σίγουρα, Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σίγουρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τι ακριβώς έκανε; Τί, το ίδιο με τον ΣΥΡΙΖΑ; Καλώς, συνεχίζουμε …
«…Όσον αφορά πιο ειδικά στις εκλογές, κάθε άλλο παρά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως θετική η ψήφος μόνο ενάντια στο Μνημόνιο, δίχως η απαραίτητη κατάργηση των μνημονίων να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ανιικαπιταλιστικό πλαίσιο. Κάτι τέτοιο είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελές και στη χειρότερη δόλιο. Απέναντι σε αυτό το σαθρό διαχωρισμό ή ακόμη απέναντι στο εξίσου θολό ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερους και αντινεοφιλελεύθερους, οι κομμουνιστές και οι άλλοι αριστεροί ριζοσπάστες καλούνται να προβάλουν το διαχωρισμό ανάμεσα σε φιλοκαπιταλιστές – φιλοϊμπεριαλιστές και αντικαπιταλιστές – αντιιμπεριαλιστές….»
Μα καλά, κάθε μέρα Λεκάτη διαβάζει ο Ρούσσης;
«…Όμως άλλο αυτές οι συμμαχίες και άλλο το πολιτικό Μέτωπο. Αυτό αν δεν έχει σαφές αντικαπιταλιστικό – αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο, που σημαίνει αν δεν είναι στραμμένο ενάντια στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οργανισμούς όπως είναι το NATO, η EE, το ΔΝΤ, αν δεν είναι στραμμένο ενάντια στα μονοπώλια, ντόπια και ξένα, και αναζητά να συμβιβαστεί μαζί τους για να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό, τότε θα βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες των καιρών. Θα βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες αντιμετώπισης μιας συστημικής κρίσης του καπιταλισμού, που δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και πολιτική και οικολογική και αξιακή και ψυχολογική. Και η οποία επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί άμεσα ριζοσπαστικά, πολύπλευρα -και όχι μόνο οικονομικά- που σημαίνει να αντιμετωπιστεί σαφώς αντικαπιταλιστικά, με προοπτική το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό…»
Κρίμα ρε Γιώργο, τώρα που μπαίνεις υποψήφιος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προβάλεις τις θέσεις του …ΚΚΕ.
Αν δεν αμόλαγες τους οχετούς από την «ελευθεροτυπία», μια χαρά θα τα βρίσκαμε τώρα που τελικά συμφώνησες σε όλα με το …ΚΚΕ, προκειμένου να βάλεις υποψηφιότητα με το …ΝΑΡ!

Με τις υγείες τους!

Posted in ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Ρεαλισμός

Posted by redship στο 28 Μαΐου , 2011

Μετά τη χτεσινή θεατρική δραματοποίηση που επιχείρησε ο Παπανδρέου, το έργο συνεχίζεται. Που σημαίνει ότι συνεχίζονται και εντείνονται οι εκβιασμοί, οι απειλές, τα κάλπικα διλήμματα, η τρομοκρατία, η καταστροφολογία, ο εκφοβισμός, η προσπάθεια πρόκλησης πανικού στην κοινωνία ώστε ανήμπορη να υποταχθεί και να συναινέσει στο σφαγιασμό της.

Η τάξη που κυβερνά και οι οργανωμένοι εγχώριοι φορείς της, ο ΣΕΒ, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, όσο και οι διεθνείς της σύμμαχοι, η τρόικα και το ΔΝΤ, έχουν πάρει τις αποφάσεις τους: Αμείλικτη εφαρμογή μιας αδίστακτης πολιτικής, απροσδιόριστης διάρκειας, που ως προϋπόθεση για την έξοδο του κεφαλαίου από την κρίση του έχει να βάλει ταφόπλακα, να μετατρέψει σε βίο – αβίωτο τη ζωή του λαού.

Οι πολιτικοί φορείς της πλουτοκρατίας και τα «πρόθυμα» δεκανίκια τους – δεν υπάρχει έδαφος για αυταπάτες – θα εφαρμόσουν και θα στηρίξουν αυτή την πολιτική μέχρι τέλους, μέσα από τις τακτικές «μανούβρες» που θα επιλέξει ο καθένας τους για να συντηρηθεί στο πολιτικό σκηνικό.

Απέναντι σε αυτό το μαύρο μέτωπο υπάρχει λύση:

Ο λαός της Ελλάδας, σε ένα παλλαϊκό μέτωπο που θα αγκαλιάζει όλα τα εργαζόμενα στρώματα της κοινωνίας, που η καρδιά του θα χτυπά σε ένα ρωμαλέο εργατικό κίνημα, με οργάνωση και αποφασιστικότητα, σε μια εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση με τους δυνάστες του, που δεν θα συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, να πάρει την υπόθεση στα χέρια του.

Είναι ο δρόμος του ΚΚΕ. Ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος

Posted in ρήξη και ανατροπή, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, κκε, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »