καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουνίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘Ο Αρης ήταν κομμουνιστής’

Καπετάνιε κάτω στη ρούμελη λένε πως ζείς ακόμα

Posted by redship στο 27 Αυγούστου , 2016

«Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει».

καπετάνιος

 

 

 

 

Posted in Αρης Βελουχιώτης | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Άρης

Posted by redship στο 16 Ιουνίου , 2015

aris_veloyhiotis8

 

 

 

 

 

 

Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:
– Τον ξέρεις τον Άρη;
– Ναι, μου λέει. Τον ξέρω.
– Τον είδες ποτέ σου;
– Όχι. Μα τόνε ξέρω.
– Πώς είναι;
– Τρεις βολές πιο αψηλός απ’ τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία.
Μιαν άλλη φορά, στα Τρίκαλα, ρώτησα ένα “αετόπουλο” που πέρναγε τις γραμμές του οχτρού μεταφέροντας μαντάτα στους αντάρτες μέσα στο κούφωμα ενός καλαμιού.
– Γιωργή, τον ξέρεις τον Άρη;
– Τόνε ξέρω.
– Τον είδες ποτέ σου;
– Τον είδα με τα μάτια μου.
– Πώς είναι;
– Έχει μακριά γένεια κι ένα αληθινό άστρο στο μαύρο σκούφο του. Κι άμα μιλάει -κι ας χιονίζει ακόμα- γίνεται μονομιάς πολλή ζέστα. Κι όταν ακούνε το όνομά του οι Γερμανοί κρύβουνται σα λαγοί μέσα στα δάσα.
Ένα μεγάλο κόκκινο άλογο, ένας αητός με μια σημαία, ένα άστρο αληθινό, πολλή ζέστα -αυτός είναι ο Άρης των παιδιών και των μεγάλων.
Και γω που δυο φορές όλο-όλο τον αντάμωσα, έτσι σαν τα παιδιά και γω, έτσι τον βλέπω και τον τραγουδάω τον ΑΡΗ»
(Γιάννης Ρίτσος, Το υστερόγραφο της δόξας – Άρης Βελουχιώτης)

 

 

αναδημοσίευση από  τον ημεροδρόμο

 ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

 

 

aris4

 

Ο Άρης της ιστορικής μνήμης και της ιστορικής συνέχειας. Ο Άρης της Ιστορίας, ο Άρης του μέλλοντος.

 

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης «έφυγε» πριν 70 χρόνια, στις 16 Ιούνη του 1945, έξω από τη Μεσούντα. «Έφυγε» κυκλωμένος από τους εχθρούς του, τους εχθρούς του λαού. «Έφυγε» μόνος του. Μετά τον αποκεφάλισαν. Το κεφάλι του, μαζί με το κεφάλι του Τζαβέλα, κρεμάστηκαν σε φανοστάτη, στα Τρίκαλα. 70 χρόνια μετά ο Άρης είναι εδώ. Αυτοί που προσπάθησαν να τον νικήσουν νεκρό δεν κατάφεραν τίποτα.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης, ο αντάρτης. Ο Άρης των βουνών, που τον γνώριζαν σε κάθε γωνιά της χώρας και το όνομα του πέρασε στην Ιστορία. Ο Άρης πέρα από τον μύθο. Ο Άρης που έγινε σύμβολο της λευτεριάς. Ο Άρης που έμαθε να σηκώνεται όρθιος. Ο Άρης των συντρόφων του, ο Άρης του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, ο Άρης του λαού.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης που δεν έταζε «λαγούς με πετραχήλια» και ήταν περήφανος για αυτό. Ο Άρης που, ακόμα και πάνω στο άλογο του, έδειχνε να πατά κάτω στη γη, στη γη της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας.  Ο Άρης που το έλεγε ξεκάθαρα: «Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ»; Το έλεγε στην ιστορική του ομιλία, στη Λαμία, στις 29 Οκτώβρη του 1944.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης της Επανάστασης. Ο Άρης που, 70 χρόνια μετά, συνεχίζει να «μετουσιώνεται» σε αντίδοτο για μικρές και μεγάλες Βάρκιζες.  Αυτός που έδωσε τη ζωή του, όπως τόσοι άλλοι αντάρτες, για τη λευτεριά της χώρας, που πάλεψε μαζί με το λαό, γιατί ήταν μέρος του λαού. Ο Άρης που, στη ζωή του, δεν διεκδίκησε το «αλάνθαστο».Αυτός, που δεν «ξέφυγε» από τον λαό, ακόμα κι όταν ήταν ξακουστός πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Αυτός που πάλεψε για τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης που οι σύντροφοι του τον περιέγραφαν αποφασισμένο. Ο Άρης, ο οποίος είχε μετατρέψει τη συντροφικότητα σε καθημερινή συνήθεια, ανάμεσα στους αντάρτες. Ο Άρης, όχι σκέτος. Ο Άρης, δεμένος με την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Ο Άρης της ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Ο Άρης της ιστορίας της Ελλάδας, της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, της ιστορίας των λαών. Ο Άρης που έγινε κομμουνιστής. Ο Άρης που πέθανε κομμουνιστής.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης, 70 χρόνια μετά, δεν είναι εδώ για να «διδάσκει», αλλά είναι εδώ για να εμπνέει. Είναι εδώ για να εμπνέει πως το ανθρώπινο της κομμουνιστικής ιδεολογίας ξεπερνά τα στενά όρια μιας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου. Ο Άρης της ιστορικής μνήμης και της ιστορικής συνέχειας. Ο Άρης της Ιστορίας, ο Άρης του μέλλοντος.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

 

 

 

 

Posted in Αρης Βελουχιώτης, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Κομμουνιστές!

Posted by redship στο 3 Σεπτεμβρίου , 2013

 

 

 

 

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου – «Unfollow»

Την εποχή των δωσίλογων, των μαυραγοριτών, των χιτών, των
γερμανοτσολιάδων, πριν απ’ αυτούς και αρκετά μετά απ’ αυτούς, το κράτος,
που τότε λειτουργούσε με Ούλεν και Πάουερ και σήμερα λειτουργεί με
Siemens και Cosco, το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα που τότε έφτιαχνε
«ιδιώνυμα» και αργότερα έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο,
διατείνονταν ότι: «Θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα μας πάρουν τις
γυναίκες»…

Βέβαια, για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους κομμουνιστές, αλλά
ηλίθιοι δεν είναι. Οι κομμουνιστές δεν τα βγάζουν πέρα με τις δικές τους
γυναίκες, τρελοί θα ‘τανε να φορτωθούν και τις γυναίκες των άλλων;

Η αλήθεια είναι ελαφρώς αντεστραμμένη: Στην κοινωνία που έχτισαν αυτοί,
οι κήνσορες του «πνεύμα και ηθική», εκεί μεγαλούργησε η Τρούμπα. Στη
δική τους κοινωνία δέσποζε η επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες». Και στη δική
τους -μεταβιομηχανική, όπως τη λένε- κοινωνία του θεάματος είναι που η
πουτανιά λογίζεται ως εφαλτήριο επαγγελματικής και κοινωνικής
«καταξίωσης».

Επίσης εκτός του ότι θα παίρνανε τις γυναίκες, «οι κομμουνιστές θα
διαλύανε την οικογένεια». Τώρα ποιος διάλυσε και διαλύει οικογένειες το
ξέρουν τα καραβάνια των ελλήνων μεταναστών των αρχών του περασμένου
αιώνα. Το ξέρουν καλά τα εκατομμύρια των ελλήνων προσφύγων των δεκαετιών
του ’50 και του ’60. Το ξέρουν και τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που
σήμερα, τώρα, παίρνουν των ομματίων τους και φεύγουν, αφήνοντας πίσω
μανάδες, πατεράδες, φίλους και αδέλφια, ψάχνοντας δουλειά και ελπίδα
μακριά από τη ρημαγμένη Ελλάδα, όπως την κατάντησαν οι ιησουίτες του
«πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

Στο μπουκέτο της ίδιας προπαγάνδας εξέχουσα θέση κατείχε και εκείνο το
«οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα κτήματα». Βεβαίως, αντί για τους
κομμουνιστές, τα κτήματα (όσα δηλαδή δεν κατέχει η Εκκλησία με οθωμανικά
χοτζέτια και αυτοκρατορικά χρυσόβουλα) προλάβανε και τα πήρανε η
Αγροτική Τράπεζα και η καλή μας η Ευρωπαϊκή Ενωση. Η τελευταία μάλιστα
αποδείχτηκε «κομμουνιστικότερη» κι από τους χειρότερους εφιάλτες των
αντικομμουνιστών. Σύμφωνα με την έκθεση του 2002 της Eurostat για τις
γεωργικές εκμεταλλεύσεις, την πρώτη 20ετία της ένταξης της Ελλάδας στην
ΕΟΚ εξαφανίστηκαν από το χάρτη 185.000 αγροτικά νοικοκυριά.Έκτοτε
υπολογίζεται σταθερά ότι στη χώρα ξεκληρίζονται ετησίως περί τα 20.000
αγροτικά νοικοκυριά. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο η Ελλάδα, που το 1981
ήταν πλεονασματική σε αγροτικά προϊόντα, σήμερα να εισάγει λεμόνια από
την Αργεντινή και πατάτες από την Αίγυπτο…

Εκεί όμως που η φαιότητα των σπηλαίων ζωγράφισε για δεκαετίες με τις
καλύτερες αποχρώσεις του γκρι τον εαυτό της ήταν όταν διαλαλούσε πως αν
έρθουν «οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια»! Έτσι έλεγαν οι…
πατριώτες.

Αλλά, ας δανειστούμε τα λόγια του σταυραετού της Αντίστασης, του Αρη Βελουχιώτη:

«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει
πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι αυτό
δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του
κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα
πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη,
δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί
που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που
παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;».

Ε, λοιπόν, εβδομήντα χρόνια μετά από εκείνη την ομιλία του Αρη στη
Λαμία, οι «σωτήρες» έρχονται να μας πάρουν και τα καλύβια μας! Έρχονται
να πάρουν και τα πεζούλια μας! Βγάζουν τα σπίτια του κόσμου στον
πλειστηριασμό! Του κόσμου που, αφού πρώτα τον απόλυσαν, τον φτωχοποίησαν
και τον χρεοκόπησαν, τώρα τον αποκαλούνε «μπαταχτσή» και πάνε να του
πάρουν και το σπίτι.

Διότι, όπως λένε, εκτός από «κοπρίτες», εκτός από «τεμπέληδες», οι
Έλληνες πάσχουν κι από αυτό το φρικαλέο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ιδίωμα
να παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης! Αλλά αυτό, λένε, είναι
ανάρμοστο με τα ήθη της «ελεύθερης οικονομίας». Όπου, στην «ελεύθερη
οικονομία» τους, μια από τις βασικές ελευθερίες είναι οι τραπεζίτες να
βουτάνε τα σπίτια των ανθρώπων του μόχθου, που προηγουμένως οι άνθρωποι
τα έχουν πληρώσει δυο και τρεις φορές στους τραπεζίτες, αλλά λόγω του
καθεστώτος της τραπεζοληστείας δεν ξεχρεώνουν ποτέ.

Μάλιστα ο κ. Στουρνάρας μιλώντας εξ ονόματος του κ. Σαμαρά, ήταν σαφής:
«Ή θα σώσουμε τις τράπεζες -είπε- ή θα σώσουμε τα σπίτια». Και το είπε
τόσο μοχθηρά, είχε τόσο αναψοκοκκινίσει, που μας έβαλε σε σκέψεις: Μπας
και τελικά ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς και οι τραπεζίτες είναι
κρυψοκομμουνιστές;

 

αναδημοσίευση  από  το  βαθύ  κόκκινο

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, χυδαιότητα και φασισμός χέρι-χέρι, Αρης Βελουχιώτης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Νίκος Μπογιόπουλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς»

Posted by redship στο 8 Οκτωβρίου , 2011

«Η ιστορία του τόπου μας μαρτυράει πως η εφαρμογή κάθε αντιλαϊκής πολιτικής συνοδεύεται και με κατασταλτικά μέτρα σε βάρος του αγώνα των εργαζομένων και με έξαρση του αντικομμουνισμού (…).

Ειδικοί «λαθολόγοι» και άλλοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης βγαίνουν σε τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς και εφημερίδες και ερμηνεύουν την Ιστορία του ΚΚΕ με τους φακούς του καθεστώτος.

Βιβλία εκδίδονται το ένα κοντά στο άλλο και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, λες και υπακούν στον ίδιο μαέστρο, προβάλλουν με θαυμασμό και πλέκουν εγκώμια στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ και στέλεχος του Κόμματος, Αρη Βελουχιώτη. Πλέκουν το εγκώμιο του Αρη, αλλά, από την άλλη, συκοφαντούν το ΚΚΕ.

Ορισμένοι, μάλιστα, ισχυρίζονται πως αυτό το κάνουν από σεβασμό δήθεν στους αγώνες του και στη μεγάλη συνεισφορά του στην Εθνική Αντίσταση. Και σαν απόδειξη κρατάνε και μια φωτογραφία του Αρη.

Δεν μπορούν να χωνέψουν ότι το ΚΚΕ υπάρχει και δυναμώνει.

Βλέπετε, τώρα θυμήθηκαν τον Αρη, ύστερα από 50 χρόνια. Τον προβάλλουν, αλλά πολεμούν την πολιτική του ΚΚΕ, πολιτική που στα πλαίσιά της αγωνιζόταν ο Αρης. Ορισμένοι τις ενέργειες αυτές τις δικαιολογούν στο όνομα της δήθεν ιστορικής έρευνας και της ιστορικής αλήθειας.

Η ουσία βρίσκεται αλλού. Σκοπός τους είναι να εμφανίσουν ένα πραγματικό γεγονός, δηλαδή έναν λαϊκό ηγέτη, έναν αναμφισβήτητο αγωνιστή, από τη μια, και ένα κόμμα λαθών και συνθηκολόγο, από την άλλη. Μάταιος ο κόπος τους. Ο Αρης ήταν δημιούργημα του Κόμματος και ένα μ’ αυτό.

Επαινούν τους νεκρούς συντρόφους μας, παλιοί και νεοφώτιστοι κατήγοροι, για να συκοφαντήσουν έτσι πιο πειστικά το Κόμμα. Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς».

(Από την ομιλία του Χαρίλαου Φλωράκη στην εκδήλωση για τα 80χρονα του ΚΚΕ, 13/02/97)

Posted in Αρης Βελουχιώτης, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ, ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Αυτοί ή εμείς;»

Posted by redship στο 16 Ιουνίου , 2011

16 Ιούνη 1945. Σαν σήμερα, πριν από 66 χρόνια, ο κομμουνιστής, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο πρωτοπόρος αγωνιστής στην πάλη κατά του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, για μια Ελλάδα λεύτερη, ανεξάρτητη, της λαοκρατίας και όχι της πλουτοκρατίας, για την Ελλάδα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, θα φύγει από τη ζωή.

 

Ο Αρης ήταν κομμουνιστής, ήταν γέννημα – θρέμμα του ΚΚΕ.

Ετσι γεννήθηκε ο Κλάρας, ως Αρης Βελουχιώτης. Κι έτσι πέθανε. Ως παιδί του ΚΚΕ. Γι’ αυτό συνεχίζει να συνεγείρει το νου και τις καρδιές των ανθρώπων.

 

Στις 29 Οκτώβρη του 1944, στην απελευθερωμένη Λαμία, ο Αρης εκφωνεί εκ μέρους του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ την ιστορική του ομιλία.

Παρουσιάζει την πολιτική του ΚΚΕ και του ΕΑΜ και, ανάμεσα στα άλλα, λέει:

 

«Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένειά του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.

Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης;

Αυτοί ή εμείς;

Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.

Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Οταν έξαφνα στα 1929-’31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Αγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Ελληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν.

Να, λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα.

Αυτοί, λοιπόν, οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και τη διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία(…).

Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευσή του».

 

από τον ημεροδρόμο  του ριζοσπάστη

Posted in Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, εαμ ελας επον ο δρόμος των λαών, η Ιστορία του ΚΚΕ αφορά την εργατική τάξη και το κίνημά της, λαϊκός πατριωτισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »