καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘ουκρανία’

Αλεξέι Μοζγκοβόι παρών!

Posted by redship στο 24 Μαΐου , 2015

mozgovoi

Σήμερα είναι μια τραγική μέρα για το λαό του Ντονμπάς, της Ουκρανίας, αλλά και για κάθε άνθρωπο που συνειδητά τάσσεται ενάντια στην αστική αντεπανάσταση – που στην Ουκρανία παίρνει την πιο βρωμερή και αντιδραστική της μορφή, αυτή του φασισμού. Ο διοικητής της Ταξιαρχίας Φάντασμα, Αλεξάντρ Μπορίσοβιτς Μοζγκοβόι, μαζί με τη συνοδεία του δολοφονήθηκε πριν από μερικές ώρες σε ενέδρα έξω από το χωριό Μιχαήλοβκα.

Ας μετατραπεί η βαθιά θλίψη που νιώθουμε στο άκουσμα του χαμού του Καπετάνιου σε συνειδητή απόφαση να προσπαθήσουμε ακόμα πιο σκληρά για να δυναμώσουμε τη διεθνή αλληλεγγύη στο δίκαιο αγώνα του λαού του Ντονμπάς και ειδικά στις αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις που δρουν εκεί. Οι ευθύνες μας είναι από σήμερα μεγαλύτερες.

Θα επανέλθουμε με την ανακοίνωση των αριστερών δυνάμεων του Λουγκάνσκ όταν αυτή εκδοθεί. Προς το παρόν παραθέτουμε το σχόλιο του συντρόφου Δημήτρη Πατέλη, μέλους του Καραβανιού, που γνώρισε το διοικητή Μοζγκοβόι από κοντά και συνομίλησε πρόσφατα μαζί του.

«Δολοφονήθηκε στα 40 του χρόνια ο θρυλικός καπετάνιος των ανταρτών του εξεγερμένου Ντονμπάς, διοικητής της μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας «Πρίζρακ», Αλεξάντρ Μπορίσοβιτς Μοζγκοβόι. Ήταν η δεύτερη -αυτή τη φορά επιτυχής- απόπειρα εναντίον του. Αδιαμφισβήτητα ηγετική μορφή της ένοπλης εξέγερσης, ατρόμητος μαχητής, ασυμβίβαστος με τον επιφανειακό «αντιφασισμό», τη «συνέχεια των θεσμών», την εναλλαγή εξουσίας με επικεφαλής άλλους «ολιγάρχες» (υπάκουους στο Κρεμλίνο από τα κατάλοιπα των τοπικών διεφθαρμένων μηχανισμών του «κόμματος των περιφερειών» του Γιανουκόβιτς), συνεπής μέχρι τέλους στην ανάγκη Ενιαίας Νοβορωσίας (και όχι τοπικιστικών «πριγκιπάτων» του «διαίρει και βασίλευε»), στον αγώνα για την εγκαθίδρυση πραγματικής λαϊκής εξουσίας και για τη μεταβίβαση των μέσων παραγωγής και των πλουτοπαραγωγικών πηγών στον εργαζόμενο λαό. Αγκάλιασε τη διεξαγωγή του απαγορευμένου από την κυβέρνηση του Λουγκάνσκ Διεθνούς Αντιφασιστικού Φόρουμ, παρά τις απειλές και τους εκβιασμούς. Η ταξιαρχία «Πρίζρακ» ανέλαβε την φιλοξενία και την περιφρούρηση της πολυμελούς διεθνούς αποστολής στο Αλτσέφσκ.

Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά, αντιλαμβάνονται ότι σε τέτοιες μορφές συμπυκνώνεται το βάθος μιας αυθεντικής λαϊκής εξέγερσης. Της πρώτης αντιφασιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και αντιολιγαρχικής εξέγερσης του 21ου αιώνα. Κάποιοι θέλουν να τελειώνουν με παρόμοιες «ανυπάκουες παραφωνίες» στους άθλιους σχεδιασμούς τους. Κάποιοι τρέφουν αυταπάτες: νομίζουν ότι σκοτώνοντας επαναστάτες θα σταματήσουν τη
νομοτελή ιστορική προοπτική της επαναστατικής ενοποίησης της ανθρωπότητας. Πλανώνται πλάνην οικτρά.

Το παράδειγμά του φωτίζει το δρόμο του αγώνα, των νικηφόρων επαναστάσεων του 21ου αιώνα. Σύντροφε Αλεξέι ζεις. Εσύ μας οδηγείς!

Υ.Γ. Από την Κομμουνιστική Ομάδα αναφέρουν ότι δεν είδαν το πτώμα. Είναι σε επιφυλακή. Διαδίδεται ότι γίνονται κινήσεις για αφοπλισμό της ταξιαρχίας Πρίζρακ.»

Φτιάχνοντας μια παιδική χαρά

moz3

moz5      moz7

Μετά την πρώτη, αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του. Η δεύτερη έμελλε να είναι επιτυχημένη.

Και μερικά βίντεο με τον Αλεξέι Μοζγκοβόι που είχαμε υποτιτλίσει παλιότερα.

Posted in Αλεξάντρ Μπορίσοβιτς Μοζγκοβόι, Ντονμπάς, Ουκρανία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ: Η κυβέρνηση περιθάλπει τους σφαγείς του λαού του Ντονμπάς!

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2015

 

 

 

Η Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία καταγγέλλει την προκλητική ενέργεια της ελληνικής κυβέρνησης να περιθάλψει σε νοσοκομεία της χώρας στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς (National Guard) του ουκρανικού στρατού!

Όπως ανακοινώθηκε επίσημα στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ουκρανίας (http://mfa.gov.ua/en/news-feeds/foreign-offices-news/36389-do-greciji-pribuli-poraneni-vijsykovosluzhbovci-nacgvardiji-ukrajini-ta-zbrojnih-sil-ukrajini) έξι τραυματίες Ουκρανοί στρατιώτες έφτασαν χθες, 14/5, στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος προκειμένου να νοσηλευτούν στο νοσοκομείο ΚΑΤ της Αθήνας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, στις αρχές Ιούνη, αναμένονται άλλοι δύο Ουκρανοί στρατιώτες. Το Υπ.Εξ. της Ουκρανίας αναφέρεται σε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση κάτι που σημαίνει ότι τα νοσοκομεία της χώρας θα μετατραπούν σε χώρους περίθαλψης όσων μακέλεψαν και θα μακελέψουν χωριά και πόλεις στο Ντονμπάς της Ανατολικής Ουκρανίας. Υπενθυμίζουμε ότι κατά την επίσκεψή του στο Κίεβο, τρεις μήνες πριν, ο Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκος Κοτζιάς είχε αναφερθεί στη δυνατότητα της χώρας να προσφέρει τέτοιου είδους βοήθεια στην Ουκρανία και όπως φαίνεται δεν έμεινε στα λόγια…

Σε αυτούς τείνει ανθρωπιστική χείρα φιλίας η ελληνική κυβέρνηση;

Τι είναι όμως η Εθνική Φρουρά του ουκρανικού στρατού;

Πρόκειται για ειδικό σώμα στρατού που υπακούει στο υπουργείο εσωτερικών της Ουκρανίας και δημιουργήθηκε μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν, την Άνοιξη του 2014. Ο βασικός λόγος δημιουργίας της Εθνικής Φρουράς ήταν το χαμηλό ηθικό κι η απειθαρχία που επιδείκνυαν οι απλές μονάδες κι αξιωματικοί του ουκρανικού στρατού στην πρώτη φάση του πολέμου στην Αν. Ουκρανία. Έτσι, η Εθνική Φρουρά ανέλαβε τον ρόλο του πιο πιστού στο καθεστώς και παράλληλα πιο επιθετικού κομματιού του ουκρανικού στρατού στα πλαίσια της «Αντι-Τρομοκρατικής Επιχείρησης στα Ανατολικά». Εκτός από εθελοντές και επιστρατευμένους, η Εθνική Φρουρά ενσωμάτωσε και τα περισσότερα από τα αυτόνομα φασιστικά/νεο-ναζιστικά ένοπλα τάγματα που είχαν δημιουργηθεί στην Ουκρανία από αντίστοιχες οργανώσεις όπως ο Δεξιός Τομέας, ο Πατριώτης της Ουκρανίας, το Σοσιαλ-Εθνικό Κόμμα, την οργάνωση Λευκό Σφυρί κ.ο.κ.
Είναι το στρατιωτικό σώμα που συμμετείχε στη δολοφονία 10 έως 20 αμάχων στη Μαριούπολη τον Μάη του 2014.

Κομμάτι της Εθνικής Φρουράς αποτελεί και το περιβόητο τάγμα «Αζόφ», δημιούργημα του ολιγάρχη Κολομόισκι, η ναζιστική σύνθεση του οποίου ενόχλησε ακόμα και τα μεγάλα ΜΜΕ του δυτικού κόσμου
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Εθνική Φρουρά και τα συστατικά της μέρη έχουν κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου στο Ντονμπάς τόσο από τη Διεθνή Αμνηστία, όσο ακόμα και από τις εισαγγελικές αρχές της ίδιας της Ουκρανίας…
Σήμερα, η Εθνική Φρουρά εκπαιδεύεται από την 173η αερομεταφερόμενη ταξιαρχία του ΝΑΤΟ για να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος στη νέα επίθεση που σχεδιάζει να εξαπολύσει το ουκρανικό καθεστώς.

Για εμάς δε χωράει καμία συζήτηση. Η νοσηλεία εγκληματιών πολέμου προκειμένου να επιστρέψουν στη χώρα τους και να συνεχίσουν το έργο τους δεν αποτελεί πράξη ανθρωπισμού αλλά έμμεση συμμετοχή στα εγκλήματα κατά του λαού της Αν. Ουκρανίας!

2.si

Επιπλέον, αναρωτιόμαστε γιατί η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει σε καμία κίνηση ουσιαστικής υπεράσπισης των 80.000 Ελλήνων μειονοτικών που ζουν στην περιοχή του Ντονμπάς, την ώρα που τα ελληνικά χωριά κι η Μαριούπολη, είτε βρίσκονται υπό στρατιωτικό νόμο και κατοχή από ναζιστικά τάγματα τύπου Αζόφ είτε, όσα συμπεριλαμβάνονται στις Λαϊκές Δημοκρατίες Ντονιέτσκ-Λουγκάνσκ, βομβαρδίζονται απ’ τον ουκρανικό στρατό. Υπάρχει αυτός ο πληθυσμός για την ελληνική κυβέρνηση; Δε γνωρίζει ότι τα ελληνικά χωριά της Αν. Ουκρανίας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του μετώπου; Δε γνωρίζει ότι πλήθος ελληνικής καταγωγής μειονοτικών έχει καταταγεί εθελοντικά στις πολιτοφυλακές του Ντονμπάς;

Ακόμα αναρωτιόμαστε γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει λάβει καμία πρωτοβουλία περίθαλψης των παιδιών του πολέμου, των ορφανών, των ηλικιωμένων, την αναστήλωση κάποιου σχολείου ή παιδικού σταθμού στο πολύπαθο Ντονμπάς

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή του Διεθνούς Καραβανιού Αλληλεγγύης στο Ντονμπάς το οποίο παρέδωσε 1 τόννο ανθρωπιστικής βοήθειας σε αυτούς που το έχουν ανάγκη και τη συγκινητική υποδοχή της οποίας έτυχε η ελληνική αποστολή, η κίνηση αυτή της κυβέρνησης αποτελεί όνειδος και από εμάς λογίζεται ως απόλυτα εχθρική. Ο ελληνικός λαός διακατέχεται από αισθήματα συμπάθειας προς τον λαό του Ντονμπάς και τον αντιφασιστικό αγώνα του. Κανείς δεν θέλει να περιθάλπονται σε ελληνικά νοσοκομεία φασίστες και νεοναζί εγκληματίες πολέμου. Δεν θα γίνουμε συνένοχοι στο έγκλημα που συντελείται στην Αν. Ουκρανία.

Ως Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση να ακυρώσει εδώ και τώρα τη συμφωνία που έχει συνάψει με το ουκρανικό καθεστώς και να απολογηθεί στον λαό γι’ αυτή της την πρωτοβουλία. Σε διαφορετική περίπτωση βάφει τα χέρια της με το αίμα των δεκάδων χιλιάδων νεκρών και τραυματιών του πολέμου, των εκατομμυρίων ξεριζωμένων προσφύγων και των διωκόμενων αντιφρονούντων που φυλακίζονται, βασανίζονται και δολοφονούνται απ’ το ουκρανικό καθεστώς.

Το δίλημμα είναι καθαρό:

Με το ΝΑΤΟ, το εθνικιστικό-ακροδεξιό ουκρανικό καθεστώς και τους φασίστες εγκληματίες πολέμου

ή

με τον αντιφασιστικό αγώνα του λαού του Ντονμπάς, την προστασία της ελληνικής μειονότητας και την ειρήνη στην περιοχή;

Υ.Γ. Για όσους/ες δεν πείστηκαν ακόμη και διαθέτουν γερό στομάχι προτείνουμε το παρακάτω βίντεο με τη δράση του ουκρανικού στρατού και της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή του Ντονμπάς:

 

Posted in Ντονμπάς, ααντιφασιστικός αγωνας, ουκρανία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι δυο κόσμοι της Ουκρανίας

Posted by redship στο 18 Φεβρουαρίου , 2015

 

αναδημοσίευση από    Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία

 

 

του Sergei Kirichuk

28 Γενάρη 2015, δημοσιεύθηκε στη liva

bukovel_com-2013-12-31-31168

«Όσο πιο γρήγορα πέσει αυτό το καθεστώς στην Ουκρανία, τόσες περισσότερες ζωές θα σωθούν»

Ένας χρήστης του facebook έγραφε στη σελίδα του ότι σε συνάντηση που είχε με τον ξάδελφο του σε ένα σταθμό τραίνων παρατήρησε δύο κατηγορίες επιβατών: νέους άντρες με ρούχα παραλλαγής, να κατευθύνονται προς ανατολάς για να συμμετάσχουν στην αυτοαποκαλούμενη αντιτρομοκρατική εκστρατεία (ATO) και άλλους νέους άνδρες, ντυμένους με όμορφα χειμωνιάτικα τζάκετ, κουβαλώντας πέδιλα για σκι και σνόουμπορντ, να κατευθύνονται προς τη δύση να απολαύσουν το άθλημα στις πλαγιές των καρπαθίων. Οι πρώτοι πάνε στην πρώτη γραμμή να πεθάνουν ηρωικά, ίσως, να αναφέρουν λίγες λέξεις γι’ αυτούς στην τηλεόραση και να ξεχαστούν για πάντα. Οι δεύτεροι θα κάνουν σκι στις απότομες πλαγιές του χιονοδρομικού κέντρου Bukovel, θα πιουν ζεστό κρασί και θα επισκεφτούν φιλόξενα εστιατόρια και μπαρ που είναι πολύ πέρα των οικονομικών δυνατοτήτων των πρώτων. Ίσως, μερικοί απ’ αυτούς είναι ένθερμοι εθνικιστές, ίσως έχουν δώσει χρήματα για την αντιτρομοκρατική εκστρατεία, και στο μέλλον ίσως αφήσουν λουλούδια σε κάποιο μνημείο για τους πεσόντες «ήρωες». Βεβαίως, το να περνάς το χρόνο σου στα Καρπάθια είναι πολύ πιο ευχάριστο απ’ το να τραυματίζεσαι ή να πεθαίνεις στο Ντονμπάς.

Οι έντονες αντιθέσεις δε σταματούν όμως εδώ. Πρόσφατα, τα ουκρανικά μίντια ανέφεραν ότι από δω και μπρος, οι άντρες που βρίσκονται σε στρατεύσιμη ηλικία θα πρέπει να επιδεικνύουν έγγραφο που να βεβαιώνει ότι δεν είναι υπόχρεοι σε στράτευση προκειμένου να μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Ωστόσο, το να ταξιδέψεις στο εξωτερικό δεν είναι εξίσου δύσκολο για όλους. Στο κέντρο του Βερολίνου – βρίσκεται η οδός Kurfürstendamm – που αποτελείται από πολυτελή μαγαζιά, αντίστοιχα αυτών στα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού. Εδώ, ανάμεσα στους εμπόρους στο δρόμο, η ρωσική γλώσσα χρησιμοποιείται ευρέως, υπάρχουν πολλοί μετανάστες από την πρώην ΕΣΣΔ παντού όπως και τουρίστες από την Ουκρανία και τη Ρωσία. Εδώ, που Ουκρανοί και Ρώσοι κάνουν ακριβές αγορές, δεν υπάρχουν διαμάχες για πολιτικά ζητήματα. Παρά τις σημαντικές εκπτώσεις, οι τιμές είναι στα ύψη. Μπότες prada, για παράδειγμα, κοστίζουν περίπου 1000 Ευρώ. Αλλά οι τουρίστες από το Κίεβο, το Ντνιεπροπετρόφσκ, τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη δε χαλιούνται για τις τιμές. Όμορφες, καλλωπισμένες νέες μητέρες, θυμίζοντας στο ντύσιμο εξώφυλλα περιοδικών μόδας, μιλάνε στα παιδιά τους σε διαφορετικές γλώσσες. Θέλουν α παιδιά τους να εκπαιδευτούν από μικρή ηλικία να σπουδάζουν σε ευρωπαϊκά σχολεία και πανεπιστήμια. Πολλοί ουκρανοί αξιωματούχοι, επιχειρηματίες και διευθυντικά στελέχη, εδώ και καιρό έχουν μετακομίσει με τις οικογένειές του από το Κίεβο στο Βερολίνο, μακρυά από την αστάθεια και τις κακές ειδήσεις.

Η απόσταση ανάμεσα στους νεαρούς στρατιώτες της ATO και τους νέους των πανεπιστημίων του Βερολίνου δεν είναι τόσο μεγάλη, κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα – αλλά καθοριστική για ολόκληρη τη ζωή τους. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν σε διαφορετικές τάξεις και προορίζονται για διαφορετικές ζωές. Μερικοί για καλά πανεπιστήμια και μερικοί για τα χαρακώματα του Ντονμπάς. Το κοινοβούλιο της Ουκρανίας ήδη συζητάει σχέδιο απόφασης, για την εξαγορά της στρατιωτικής θητείας – η πραγματική κατάσταση πρέπει κάπως να νομιμοποιηθεί και με θεσμικό τρόπο.

Στο μεταξύ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ξεκίνησε στο Νταβός. Η Svetlana Zalischuk, που ανήκει στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ποροσένκο έγραψε στη σελίδα της στο fb. «Η πρωινή πτήση στη Ζυρίχη μου θύμισε το κοινοβουλευτικό λόμπι, με πολλούς υπουργούς, δημοσιογράφους και βουλευτές στην πτήση – είναι μια ευκαιρία να μεταφέρουμσε στον κόσμο τι συμβαίνει στην ανατολή, ποιές μεταρρυθμίσεις έχουμε ήδη ξεκινήσει …»

Οι εθελοντές στρατιώτες της ATO θα χαρούν με την αποστολή της Σβετλάνα στο Νταβός. Αλλά εκείνοι οι στρατιώτες που δε βρίσκονται στο μέτωπο από επιλογή, που κλήθηκαν, γιατί δεν είχαν τα χρήματα να το αποφύγουν ή να πάνε στο εξωτερικό, γι’ αυτούς λέξεις σαν κι αυτές θ’ ακούγονται σαν ένα παραμύθι από μακρυά: «Πρωινή πτήση, Ζυρίχη, κοινοβουλευτικά λόμπι, Νταβός, τι γίνεται στην Ανατολή…» Καλοντυμένοι επίσημοι μετά το πρωινό στο Νταβός μίλησαν εξ ονόματος της συντριπτικής πλειοψηφίας, της εξαθλιωμένης και κατεστραμμένης απ’ τον πόλεμο χώρας, εξ ονόματος αυτών που πεθαίνουν στα χαρακώματα.
Καθώς ο Πρωθυπουργός Ποροσένκο ήταν στο Νταβός, ένα λεωφορείο χτυπήθηκε στο Ντονιέτσκ, σκοτώνοντας οκτώ ανθρώπους – αλλά δεν έγινε μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο του Κιέβου για να τιμήσει τη δική τους μνήμη. Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτό το μακελειό τόσο θα συνεχίζονται και οι απώλειες των αμάχων. Είναι πλέον προφανές σε πολλούς.

Αυτή είναι η καθημερινότητα των παιδιών στο Ντονμπάς, εκεί πάνε τα δάνεια που δίνονται στην ουκρανική κυβέρνηση.

Στο Κίεβο, κάποιοι ακτιβιστές επιχείρησαν να κάνουν μια πικετοφορία να μαζέψουν υπογραφές, αλλά τους διέλυσαν «ακτιβιστές» του Μαιντάν. Είναι προφανές ότι στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, δε θα είναι σύντομα δυνατό να οργανωθεί μια δημόσια συγκέντρωση αντιπολιτευτικού τύπου. Στο όνομα της δημοκρατίας, των ευρωπαϊκών αξιών, οι Ουκρανοί έχουν δημιουργήσει ένα καθεστώς που αποφασίζει ποιές συγκεντρώσεις είναι καλές και πατριωτικές. Κάποιοι υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι αποφασίζουν ποιοί θα πεθαίνουν στα χαρακώματα και ποιοι θα πηγαίνουν για σκι, ποιοί θα στελεχώνουν την αντιτρομοκρατική εκστρατεία και ποιοί θα πηγαίνουν στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.

Όσο πιο σύντομα πέσει αυτό το καθεστώς, τόσες περισσότερες ζωές θα σωθούν.

Μετάφραση: κ.γ.

 

Posted in λαϊκές δημοκρατίες, ουκρανία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η Ουκρανία και η ευρω- Κοντσίτα (με το μούσι της)

Posted by redship στο 12 Μαΐου , 2014

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

  

 

   Είναι γεγονός και είναι συγκλονιστικό: Σχεδόν 80 χρόνια από την μεγαλύτερη τραγωδία που βίωσε η ανθρωπότητα, ο ναζισμός επιστρέφει στο ευρωπαϊκό έδαφος με τη μορφή της επίσημης κρατικής πολιτικής! Ο ναζισμός, χύνει ξανά το αίμα ανθρώπων στην Ευρώπη, ως επίσημη κρατική πολιτική!

 

   Το νέο στοιχείο, το «ποιοτικά αναβαθμισμένο» στοιχείο της ναζιστικής κτηνωδίας, που έρχεται από την Ουκρανία, είναι ακριβώς αυτό: Ότι τα εγκλήματά τους οι ναζί δεν τα διαπράττουν, πλέον, μόνο ως μαχαιροβγάλτες, σε σκοτεινούς δρόμους και σοκάκια. Ο ναζισμός, πλέον, δεν περιορίζεται να δρα ως τσιράκι του επίσημου καθεστώτος της βίας και της καταστολής. Οι ναζί, πλέον, δεν δολοφονούν μόνο ως παραστρατιωτικές και παρακρατικές μαριονέτες κρυμμένοι στα σκοτάδια του εκάστοτε καθεστώτος που προστρέχει στις υπηρεσίες τους. Οι θηριωδίες των ναζί δεν περιορίζονται μόνο στις νυκτερινές πρακτικές του υποκόσμου. Για πρώτη φορά στην Ευρώπη, μετά από 80 χρόνια φρίκης και ολοκαυτώματος, το ναζιστικό έγκλημα αποτελεί πλέον επίσημη κρατική πολιτική, είναι επίσημη κρατική πρακτική άσκησης εξουσίας!

 

   Αυτό ακριβώς συντελείται στην Ουκρανία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει: Οι ναζί έχουν βγει στους δρόμους και καίνε ανθρώπους. Ζωντανούς! Το διέπραξαν στην Οδησσό και το διέπραξαν ως συγκυβερνήτες της λεγόμενης «μεταβατικής κυβέρνησης».

 

   Οι ναζί, ως κομμάτι της εκεί «τρόικας» που συνθέτει την λεγόμενη «μεταβατική κυβέρνηση», έχουν βγει στους δρόμους και εκτελούν ανθρώπους. Μέρα – μεσημέρι! Και το κάνουν χωρίς να φορούν «στολές παραλλαγής». Φορούν την επίσημη στολή του στρατού της Ουκρανίας! Το διέπραξαν στην Μαριανούπολη και στο Ντονιέτσκ.

 

   Οι ναζί έχουν βγει στους δρόμους και δίπλα στα αποβράσματα των χουλιγκάνων που συνθέτουν τα «Τάγματα Εφόδου» διαθέτουν, ταυτόχρονα, και ελεύθερους σκοπευτές. Που προωθούν τις πολιτικές εξελίξεις στήνοντας προβοκάτσιες και σκορπίζοντας τον θάνατο. Το διέπραξαν στο Κίεβο.

 

   Όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ουκρανία, α) η αρχική αναγόρευση του ναζισμού σε πολιτικό μέγεθος, β) η κατοπινή ενθρόνισή του σε κυβερνητικές καρέκλες, γ) η τρέχουσα αναγνώρισή του από τους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους ως η επίσημη κρατική πολιτική της Ουκρανίας, γίνονται με την έγκριση της ΕΕ! Όλα αυτά γίνονται με την σφραγίδα των Βρυξελλών!

 

   Όλα αυτά γίνονται με την συνηγορία του – βραβευμένου με Νόμπελ Ειρήνης – Ομπάμα. Η υφυπουργός Εξωτερικών του τελευταίου (η περιβόητη κυρία Νιούλαντ) αποδείχτηκε ότι παζάρευε στο γραφείο της με τους εκπροσώπους των ναζί της Ουκρανίας την υποστήριξή τους στα σχέδια των ΗΠΑ έναντι του ποσού των 5 – 10 εκατομμυρίων ευρώ… Οι αμερικάνικες πολυεθνικές εταιρείες των μισθοφόρων του θανάτου, αυτές που υπογράφουν συμβόλαια συνεργασίας με το Πεντάγωνο του κ.Ομπάμα (όπως η «Blackwater», περιλάλητη για τις θηριωδίες της στο Ιρακ), εκτελούν ανθρώπους αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία, στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού…

  

   Τα συμβαίνοντα στην Ουκρανία συνιστούν ασφαλή απόδειξη για το τι ανθρωποθυσία συνεπάγεται η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των καπιταλιστικών κέντρων και τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα των εκπροσώπων του «πολιτισμένου κόσμου»: Ενώ οι εικόνες από την Μαριανούπολη πάγωναν το αίμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη, με τον στρατό, υπό τις εντολές των ναζιστών, να δολοφονεί αμάχους με σφαίρες στο κεφάλι, οι μεν Μέρκελ και Ολάντ ακολουθούσαν πιστά το πρόγραμμα της κρουαζιέρας τους στη Βαλτική, ο δε Πούτιν έπαιζε χόκευ…

 

Παρεμπιπτόντως: Αλήθεια, έχετε ακούσει κάποια δήλωση της προεδρεύουσας το τρέχον εξάμηνο στην ΕΕ (της Ελλάδας, ντε!), για τα όσα συντελούνται στην Ουκρανία; Υπέπεσε στην αντίληψή σας κάποια δήλωση του προεδρεύοντα κ.Σαμαρά, πρώην συνεργάτη του κ.Μπαλτάκου, γνωστού  από την διακίνηση της θεωρίας των «δυο άκρων»; Είδατε ή ακούσατε κάποια παρέμβαση εκ μέρους του προεδρεύοντα υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, του κ.Βενιζέλου προς την κυβέρνηση της Ουκρανίας; Η τελευταία δήλωση του κυρίου «ψηφίστε Ελιά για να έχουμε σταθερότητα» ήταν εκείνη που έκανε όταν συναντήθηκε και χαιρέτισε την εν λόγω κυβέρνηση των ναζί και φιλοναζί εταίρων. Τότε, όπως είχε δηλώσει, δεν διαπίστωσε κάτι ναζιστικό επάνω τους, διότι, όπως είχε συμπληρώσει, στη συνάντηση με την οποία  τους αναγνώρισε πολιτικά – για λογαριασμό τόσο της Ελλάδας, όσο και της ΕΕ – αυτό το ζήτημα (αν είναι ναζί, δηλαδή) δεν τον είχε απασχολήσει…

 

 

   Οι εξελίξεις στην Ουκρανία συνιστούν ασφαλή απόδειξη για το τι κρύβεται πίσω από τα κηρύγματα περί την ευρωενωσιακή «ελευθερία» και «δημοκρατία». Τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία είναι μια πολιτική «χορηγία» της ΕΕ. Όλης της ΕΕ! Και της ΕΕ της Μέρκελ και της ΕΕ του Ολάντ. Και της ΕΕ του Βορρά και της ΕΕ του Νότου. Και της ΕΕ των «κεντροαριστερών» και της ΕΕ των «κεντροδεξιών». Και της ΕΕ εκείνων που την εξυμνούν και της ΕΕ των άλλων που θέλουν να την «αλλάξουν». Που δημιουργούν αυταπάτες ότι αυτή η ΕΕ, η θεραπαινίδα της πολιτικής που εκτρέφει τον φασισμό και τον ναζισμό, που τροφοδοτεί από την Λεπέν και τον Κασιδιάρη μέχρι την Μουσολίνι και τον Γιάρος του ουκρανικοιύ «Δεξιού Τομέα», μπορεί, τάχα, να μεταμορφωθεί σε «Ευρώπη των λαών»…

   Η «αγία οικογένεια» της ΕΕ, ο βαστάζος και χορηγός του ναζισμού στην Ουκρανία, δεν έγινε σε μια νύχτα το συνώνυμο της ευρωπαϊκής «μαυρίλας». Η ΕΕ που οικτίρει τα «αποσχιστικά δημοψηφίσματα», όπως τα αποκαλεί, στην Ανατολική Ουκρανία, είναι η ίδια που με την πολιτική της αποτελεί τον ηθικό (και φυσικό) αυτουργό τους. Είναι η ΕΕ που τα ίδια δημοψηφίσματα στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας και του Κοσσυφοπεδίου τα αποκαλούσε «αγλάισμα δημοκρατίας»…

Δεκαετίες τώρα, η ΕΕ αποτελεί τον παγκόσμιο υποβολέα της θεωρίας των «δύο άκρων». Είναι αυτή, η ΕΕ των μονοπωλίων (εκείνων των μονοπωλίων που, όπως η «Ζήμενς» και η «Κρουπ», ανέβασαν τον Χίτλερ στην καγκελαρία) που μηχανεύεται αθλιότητες για να συσχετίζει ανιστόρητα και συκοφαντικά το φασισμό με τον κομμουνισμό και επιδίδεται σε έναν παγκόσμιο ιδεολογικό «μακαρθισμό».

   Είναι η ΕΕ που πριν από τα οικονομικά μνημόνια φρόντισε να συντάξει τα αντικομμουνιστικά μνημόνια, αντλώντας από το «επιστημονικό| ναζιστικό-γκεμπελικό οπλοστάσιο του «πες, πες κάτι θα μείνει».

   Είναι εκείνη, η ΕΕ, που στα μισά κράτη – μέλη της παρατηρείται ενίσχυση της ακροδεξιάς και στα άλλα μισά επαναλαμβάνεται η συμμετοχή στις κυβερνήσεις φασιστικών κομμάτων και πολιτικών προσώπων.

 

   Είναι η ΕΕ, όλη η ΕΕ, που στις 21/12/2010 – και για δεύτερο συνεχόμενο έτος – αρνήθηκε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να υιοθετήσει ψήφισμα, με το οποίο καταδικάζονταν η ηρωοποίηση όσων συμμετείχαν στις φασιστικές λεγεώνες των «Βάφεν SS», οι δημόσιες εκδηλώσεις δικαίωσης του ναζιστικού παρελθόντος και του ναζισμού, η ανέγερση μνημείων προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους, η βεβήλωση ή καταστροφή μνημείων προς τιμήν των αγωνιστών κατά του φασισμού και του ναζισμού, η παράνομη εκταφή ή μεταφορά των σορών των θυμάτων της φασιστικής θηριωδίας. Η ΕΕ και όλα τα κράτη – μέλη της, αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν το ψήφισμα και επέλεξαν την… αποχή!

   Η ΕΕ που παρέχει καθεστώς «εταιρικής σχέσης» στην φιλοναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας, που στηρίζει μια κυβέρνηση που πυροβολεί ανθρώπους στο κεφάλι στη μέση του δρόμου, που ευλογεί τα «Τάγματα Εφόδου» που καίνε ανθρώπους ζωντανούς στην Οδησσό, είναι η ίδιας ΕΕ που χρόνια τώρα παρακολουθεί σε κράτη – μέλη της να αναστηλώνονται τα χιτλερικά σύμβολα! Να αναρτώνται μνημεία των «Ες Ες»! Να βαφτίζονται οι δοσίλογοι «εθνικοί ήρωες». Να ανακηρύσσεται η 9η Μάη (μέρα νίκης κατά του φασισμού) σε «μέρα πένθους» (!) στις Βαλτικές χώρες…

Ήταν ο αρμόδιος επίτροπος της ΕΕ για θέματα διεύρυνσης, ο «κύριος» Φερχόιγκεν, που το 2012, πριν ακόμα από τα γεγονότα στην Ουκρανία, που δήλωνε ότι καλώς διώκονται οι κομμουνιστές στις Βαλτικές χώρες, την ίδια ώρα που οι εκεί κυβερνήσεις των κρατών – μελών της ΕΕ αποκαθιστούσαν τους φασίστες!

   Αυτή είναι η ΕΕ εντός της οποίας χειμάζεται (και) ο ελληνικός λαός. Η ΕΕ εκτός από τρόικες, εκτός από Μνημόνια, εκτός από οικονομικούς «δολοφόνους», τρέφει – επίσημα πλέον – στις αγκάλες της και ναζί δολοφόνους. Κι αυτή η ΕΕ δεν αλλάζει. Το γεγονός είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας για να μην το λάβουν υπόψη τους οι ψηφοφόροι στις 25 του μήνα και για να μην το σταθμίσουν ως – μείζονος σημασίας – κριτήριο ψήφου.

*

        Υστερόγραφο:Από τη μιαοι υστερικές ιαχές περί «ευρυχωρίας» με τις οποίες μας φλόμωσαν τα ΜΜΕ με αφορμή την νικήτρια της… «Γιουροβίζιον». Από την άλλη οι φωτιές που καίνε στην Ουκρανία.

Από την μια η αοιδός Κοντσίτα με την ευρωπαϊκή βιομηχανία του θεάματος να ποντάρει πάνω της τη διάχυση μιας παρακμιακής ιδεολογίας που θέλει να βαφτίσει άσκηση ελευθερίας και δημοκρατίας τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό μιας καρικατούρας σουφραζέτας με μόνο προσόν της ότι φοράει μούσι. Κι από την άλλη η ίδια βιομηχανία του θεάματος που πατρονάρει τον ναζισμό ως «απελευθερωτή» και «δημοκράτη».

Βάλτε τα δίπλα – δίπλα. Από όπου και να κοιτάξεις την «ευρω-Κοντσίτα» των Βρυξελλών, πίσω από τον αποβλακωτικό ευρωενωσιακό φερετζέ των κηρυγμάτων της νεοταξίτικης πολιτικής και αισθητικής περί «ελευθερίας» και «ανεκτικότητας», χάσκει το…  μούσι που μας πουλάνε.

 

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αρχισυντάκτης Ουκρανικού αριστερού site: “Ο εχθρός βρίσκεται μέσα”

Posted by redship στο 28 Μαρτίου , 2014

 

αναδημοσίευση   από   η λέσχη

 

Δημοσιεύουμε μια συνέντευξη με τον Ουκρανό αριστερό ακτιβιστή Kolesnik Dmitry. Η συνέντευξη δίνει μια εξαιρετική εικόνα της  κατάστασης  στην Ουκρανία και των δυνάμεων που βρισκονται στο παιχνίδι. Πιστεύουμε ότι είναι μια σημαντική συμβολή στη συζήτηση για την ταξική πάλη στη χώρα και τα καθήκοντα των μαρξιστών.

ukraine-crime-redflagnews-com

Μπορείτε να παρουσιάσετε τον εαυτό σας και την ιστοσελίδα;

Ναι. Kolesnik Dmitry – συν-αρχισυντάκτης του ουκρανικού αριστερού χώρου Liva.com.ua. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ουκρανικά αριστερά μέσα. Εργαζόμαστε για περισσότερο από 3 χρόνια και επικεντρωνόμαστε κυρίως σε θέματα όπως η σύγχρονη αριστερή θεωρία, ο διεθνισμός, ο αντιφασιστικός αγώνας καθώς και θέματα οικονομίας και πολιτισμού. Έχουμε μεταφράσει πολλούς σύγχρονους μαρξιστές στοχαστές. Έχουμε ένα ευρύ φάσμα συγγραφέων από όλη την Ουκρανία και τη Ρωσία. Παρ’όλα αυτά τους τελευταίους μήνες έχουμε επικεντρωθεί κυρίως στα ουκρανικά γεγονότα για λόγους αρκετα ουσιαστικούς μιας και η χώρα μας εμφανίστηκε πρόσφατα στο κέντρο της πολιτικής και οικονομικής αναταραχής. Έτσι, θα επικεντρωθώ κυρίως στον εσωτερικό αντίκτυπο της τρέχουσας ουκρανικής κρίσης και όχι στη διεθνή του διάσταση ή σε θέματα πολέμου Δύσης-Ρωσίας.

 

Ποια είναι η γενική σας εκτίμηση για τον χαρακτήρα του κινήματος Euromaidan; Τι ρόλο έπαιξαν οι ακραίοι εθνικιστές και φασίστες σε αυτό;

 

Το κίνημα Euromaidan ξεκίνησε όταν η τότε κυβέρνηση αρνήθηκε να υπογράψει τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την ΕΕ, επειδή συνδεόταν με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για επιβολή μέτρων λιτότητας  και αύξησης των τιμών (η κυβέρνηση εύλογα φοβόταν το ενδεχόμενο κοινωνικής αναταραχής που θα προκαλούσε). Το κίνημα κέρδισε την υποστήριξη κάποιων στρωμάτων της κοινωνίας μετά το τέλος των διαδηλωσεων. Σε γενικές γραμμές οι δεξιές και αντιδραστικές δυνάμεις κυριαρχούσαν εκεί από την αρχή. Επιπλέον, υποστηρίχθηκε από τις φιλο-δυτικές ΜΚΟ που προσπάθησαν να εξασφαλίσουν  την αναγκαία κάλυψη από  τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν πρέπει όμως να αγνοήσουμε και το ρόλο των ΜΜΕ κάποιων ολιγαρχών που προώθησαν το κίνημα και εστίασαν στην πραγματική οργή ​​που στράφηκε ενάντια στο διεφθαρμένο καθεστώς της κυβέρνησης.

Όσο για τους πολιτικούς και τους μεγαλοεπιχειρηματίες που υποστήριξαν την κίνηση Euromaidan – ήταν κυρίως εκείνοι της λεγόμενης « Πορτοκαλί » ομάδας που συγκροτήθηκε κατά τη διαδικασία της «Πορτοκαλί επανάστασης» αλλά αργότερα εκδιώχθηκε από την εξουσία . Στην πραγματικότητα οι ακραίοι εθνικιστές και φασίστες έπαιξαν το ρόλο του πυρήνα που προσελκούσε τους απλούς ανθρώπους , και ως εκ τούτου, το ακροδεξιό κομμάτι  μπορούσε να επιβάλει την ατζέντα της σε ολόκληρο το κίνημα, αφού οι άλλες ομάδες ( υπέρ της δημοκρατίας ή φιλελεύθερες ) δεν ήταν τόσο σημαντικές και υπηρέτησαν κυρίως ως προκάλυμμα για το ξέπλυμα της εικόνας των διαδηλώσεων στα ΜΜΕ . Ενώ οι φιλελεύθερες ομάδες προσέφεραν την απαραίτητη εικόνα στην κάλυψη των διαδηλώσεων, η άκρα δεξιά οργανώθηκε και σχημάτισε  τη δική της δομή . Θα τολμήσω να παραδεχτώ  ότι χωρίς τους ακραίους εθνικιστές και τους Ναζί παραστρατιωτικούς, όλο το κίνημα της Euromaidan θα μπορούσε ακόμα να είναι μια ειρηνική διαμαρτυρία των διαδηλωτών που αγνοούνται από τις αρχές. Και ένα μεγάλο μέρος των ειρηνικών διαδηλωτών το κατάλαβαν αυτό πολύ καλά. Ως εκ τούτου , πολλοί νομιμοποιήσαν και ανέχονταν τους Ναζί . Στο βαθμό που οι ακραίοι εθνικιστές ήταν η πιο οργανωμένη ομάδα – αποφασισμένοι να πολεμήσουν και να κερδίσουν με κάθε δυνατό τρόπο – είχαν ουσιαστικά καταφέρει να αποκτήσουν δημοτικότητα στο μεγαλύτερο κομμάτι των διαδηλωτών και είχαμε ως αποτέλεσμα τη γενική αύξηση των ακροδεξιών συναισθημάτων στην κοινωνία. Έτσι, είδαμε ότι ακόμη και ένα μέρος των προοδευτικών ομάδων ή ατόμων επηρεάστηκαν από την ατζέντα της ακρδεξιάς (εθνικιστικής ή νεοφιλελεύθερης) .

Μπορούμε να συγκρίνουμε το κίνημα εν μέρει με την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα , με τα « υπέρ της δημοκρατίας » και εθνικιστικά κινήματα στην Ανατολική Ευρώπη το 1989-91 ή τον εθνικισμό στην πρώην Γιουγκοσλαβία το 1990. Αλλά αύτο που είναι καινούργιο είναι μια γενική άνοδος των πιο ακροδεξιών κινημάτων σε όλη την Ευρώπη και νομίζω ότι σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να εξεταστεί αυτό το κίνημα. Μία άλλη πτυχή που συνέβαλε επίσης στην άνοδο των ακροδεξιών είναι το γεγονός ότι η πρώην κυβέρνηση για πάρα πολύ καιρό εκμεταλλέυτηκε τις αντιφασιστικές θέσεις . Στην πραγματικότητα αυτή η κυβέρνηση ήταν τόσο διεφθαρμένη που είχε σαν αποτέλεσμα την απαξίωση του αντιφασισμού, ωθώντας προς την αντίθετη κατεύθυνση – την ακροδεξιά . Τα ΜΜΕ προσπάθησαν να αγνοήσουν ή να μειώσουν το φαινόμενο ως προπαγάνδα του Πούτιν και λάμβαναν υπόψη μόνο τα γεωπολιτικά ζητήματα των υπερδυνάμεων αγνοώντας σχεδόν πλήρως τις επιπτώσεις της τρέχουσας κρίσης στο εσωτερικό της Ουκρανίας . Στην πραγματικότητα ήταν η χειρότερη τακτική – να αγνοήσει κάποιος την άνοδο της ακροδεξιάς μόνο και μόνο επειδή ο Πούτιν μίλάει γι αυτό . Αν έλεγε π.χ. ότι η Ελλάδα έχει πληγεί από τα μέτρα λιτότητας , αυτό δεν σημαίνει ότι στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Έτσι, τα Δυτικά ΜΜΕ παγιδέυτηκαν. Εν τω μεταξύ, η Ουκρανία καταρρέει, ο ρωσικός εθνικισμός  αυξάνεται, ο Πούτιν παίρνει την Κριμαία και τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να αγνοήσουν αυτούς που ως επί το πλείστον συνέβαλαν σε όλο αυτό – την ακροδεξιά.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας των νέων αρχών στο Κίεβο και ποια συμφέροντα αντιπροσωπεύουν;

Η σημερινή κυβέρνηση είναι ως επί το πλείστον ένας συνασπισμός μετριοπαθών φιλελεύθερων της δεξιάς πτέρυγας και των ακροδεξιών.

Εδώ είναι π.χ. το infographic της νέας κυβερνητικής σύνθεσης:

 infographic-ukraine-parliament

Τέτοια συμμαχία ακροδεξιών παραστρατιωτικών και νεοφιλελεύθερων είναι αμοιβαία επωφελής , παρά τις όποιες εντάσεις μεταξύ των παρατάξεων της . Η νέα κυβέρνηση υιοθετεί πρόθυμα νέα δάνεια του ΔΝΤ μαζί με μέτρα λιτότητας δικαιολογώντας τα ως έκτακτα, ενώ  η άκρα δεξιά είτε καταστέλλει βίαια όλη την αγανάκτηση και το θυμό είτε τον διοχετεύει σε έναν πόλεμο με τους διαφωνούντες , την ξένη απειλή , τους « προδότες » , τους αριστερούς ή άλλα είδη εχθρών που θα μπορούσε να βρεθούν εύκολα στο « κυνήγι μαγισσών» . Στο εσωτερικό της χώρας η σημερινή κυβέρνηση εκπροσωπεί κυρίως τα συμφέροντα των ολιγαρχών που υποστηρίζαν το κίνημα Euromaidan ( αν και μερικοί από αυτούς  υποστήριζαν και το πρώην κυβερνών κόμμα ) . Μερικοί από αυτούς ήταν πρόσφατα διορισμένοι ως κυβερνήτες , ενώ άλλοι διεκδικούν μεγάλα οφέλη από το δημόσιο προϋπολογισμό ή προσπαθούν να πάρουν τις επιχειρήσεις των άλλων ολιγάρχών. Μερικές φορές χρησιμοποιούν για το σκοπό αυτό τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς. Σε γενικές γραμμές, η σημερινή κυβέρνηση μάλλον καταλαβαίνει καλά ότι δεν θα διαρκέσει πολύ και , ως εκ τούτου , προσπαθεί να υιοθετήσει τις πιο αντιλαϊκές αποφάσεις και να λάβει τα μέγιστα οφέλη όσο το δυνατόν συντομότερα. Στην πραγματικότητα, δεν είχαμε άλλη επιλογή : είτε το παλιό διεφθαρμένο καθεστώς ή το εξίσου διεφθαρμένο νέο καθεστώς με ακροδεξιά ιδεολογία.  Είτε ένας βίαιος διεφθαρμένος αστυνομικός ή ένας βίαιος διεφθαρμένος αστυνομικός μέλος μιας ναζιστικής  παραστρατιωτικής μονάδας . Έτσι, το κάθε βήμα των νέων αρχών προκαλεί μεγάλη αγανάκτηση όχι μόνο στην αντιπολίτευση αλλά και στους (πρώην) υποστηρικτές της . Όσο μεγαλύτερη η αγανάκτηση και η πατριωτική υστερία στα ΜΜΕ, τόσο πιο έντονη η επιθυμία της απόσχισης διάφορων περιοχών η οποία οδηγεί σε περαιτέρω βαρβαρότητα από τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς. Έτσι , οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο που  κάθε στροφή προκαλεί περισσότερο κακό και τον πόνο στην πληγωμένη χώρα.

Ποια είναι η αντίδραση των απλών ανθρώπων απέναντι στις νέες αρχές; Υπήρξαν διαμαρτυρίες εναντίον του; Αυτές περιορίζονται στην Ανατολή και το Νότο;

 

Θα έλεγα ότι οι νέες αρχές είναι μάλλον μη δημοφιλής , ακόμη και μεταξύ των υποστηρικτών της Euromaidan, πόσο μάλλον στους αντιπάλους του. Οι θέσεις της σημερινής κυβέρνησης είναι μάλλον ασταθείς και μπορεί να κρατήσει την εξουσία κυρίως λόγω της υπερ- πατριωτικής της ρητορικής και της κινητοποίησης των υποστηρικτών της απέναντι στον ξένο ή την εσωτερική απειλή . Έτσι , βλέπουμε μια αλληλεξάρτηση μεταξύ του Πούτιν και της νέας ουκρανικής κυβέρνησης – κάθε κίνηση του Πούτιν παγιώνει την ασταθή κυβέρνηση της Ουκρανίας , την ίδια ώρα κάθε βήμα αυτής της κυβέρνησης βοηθά στην επιβολή της εξουσίας του Πούτιν στη Ρωσία . Έτσι , η ουκρανική χούντα προσπαθεί ταυτόχρονα να καταστείλει το θυμό των υποστηρικτών Euromaidan , καλώντας τους να σταματήσουν να επικρίνουν τις νέες αρχές σε μια τέτοια κατάσταση έκτακτης ανάγκης  και καταστέλλει την εξέγερση στις νότιο – ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας χαρακτηρίζοντας τους ως προδότες  ή  κατάσκοπους  και αναγκάζοντας πολλούς από αυτούς να στραφούν προς τη Ρωσία και να υιοθετήσουν τον ρωσικό εθνικισμό ως απάντηση. Στην πραγματικότητα, η όλη τακτική της νέας κυβέρνησης μπορεί να εξηγηθεί με την απλή φράση: «Μην κουνηθεί κανείς! Ληστεία!»

Οι διαμαρτυρίες στα νότιο – ανατολικά ενάντια στη νέα ουκρανική κυβέρνηση δεν είναι τόσο κεντρικές ή εδραιωμένες σαν κίνημα της Euromaidan , αφού δεν αναπτύσσονται σε ένα μέρος αλλά διασκορπζονται σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της νοτιο- ανατολικής Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα βλέπουμε ταυτόχρονα τη διασταύρωση διαφόρων πτυχών: το λεγόμενο «περιφερειακό πατριωτισμό» (αφού οι άνθρωποι αισθάνονται κακοποιημένοι από την παραβίαση της θέλησής τους), προσπάθειες των τοπικών ελίτ να διατηρήσουν τη δύναμη τους ή τον πλούτο τους  και με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν αντιπάλους. Επίσης,  βλέπουμε τον ρωσικό εθνικισμό , αφού πολλοί άνθρωποι κοιτάζουν προς τη Ρωσία ως ένα είδος σωτήρα ακριβώς όπως πολλοί άνθρωποι από το κίνημα Euromaidan είδαν έναν σωτήρα στην ΕΕ . Επιπλέον , υπάρχει ο θυμός των εργαζομένων προς τις μεγάλες βιομηχανίες που βρίσκονται κυρίως στα Νοτιοανατολικά και οι πιο κοσμοπολίτες εργαζόμενοι είναι ξένοι προς τη συντηρητική εθνικιστική ατζέντα που προωθεί η νέα κυβέρνηση ( και δεν πρέπει να αγνοούμε ότι οι εργαζόμενοι της βιομηχανίας θα μπορούσαν δυνητικά να επηρεαστούν περισσότερο από την οικονομική παγκοσμιοποίηση και το ελεύθερο εμπόριο ), υπάρχουν επίσης και φιλό-σοβιετικά αισθήματα σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στη νοτιο- ανατολική Ουκρανία. Ταυτόχρονα, υπάρχουν ισχυρά αντιφασιστικά συναισθήματα σαν ένα είδος αντίδρασης στις ακροδεξιές συμμοριες (ιδίως απέναντι στον «Δεξιό Τομέα » ) . Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα «θύματα» της ακροδεξιάς πτέρυγας του κινήματος Euromaidan ήταν μνημεία του Λένιν ή σοβιετικών στρατιωτών του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου . Η αντίδραση στις νοτιοανατολικές πόλεις άρχισε,  όταν  προσπάθησαν να υπερασπιστούν αυτά τα μνημεία . Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν στην πραγματικότητα ένας εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία και ότι η γραμμή του διαχωρισμού μεταξύ των συνεργατών των Ναζί και των φιλο – σοβιετικών μαχητών έχει εκμεταλλευτεί τα τελευταία 23 χρόνια και από τις δύο κυβερνητικές ομάδες. Τα φαντάσματα της ιστορίας αναβίωσαν για να χρησιμοποιηθούν ως επί το πλείστον για τον ανταγωνισμό στις επιχειρήσεις και την εξουσία . Η κοινωνία είναι πολύ διχασμένη και σχεδόν στη μέση.

Όσο για τις διαμαρτυρίες στις νοτιο-ανατολικές περιοχές τις ενώνει κυρίως η αποστροφή προς τη νέα κυβέρνηση και την πολιτική της, ενώ σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας οι διαμαρτυρίες έχουν κυρίως τη μορφή του της συμπλοκής μεταξύ διαφορετικών οπαδών της Euromaidan. Υπάρχουν κάποιες ακροδεξιές μονάδες που μάχονται μεταξύ τους για τον έλεγχο μιας πόλης ή μιας επιχείρησης. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι που δεν είναι ικανοποιημένοι από τη νέα κυβέρνηση. Ωστόσο, οι δράσεις διαμαρτυρίας άλλων δυνάμεων (πέραν της Euromaidan) είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξουν στις δυτικές περιοχές, δεδομένου ότι θα δεχτούν  αμέσως επίθεση από ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς.

Ποιος είναι ο ρόλος των πιο ακροδεξιών οργανώσεων όπως ο Δεξιός Τομέας και Svoboda, στη νέα κυβέρνηση, στις δυνάμεις ασφαλείας, στους δρόμους; Και ποια είναι η σχέση τους με τα πιο “mainstream” καπιταλιστικά κόμματα;

 

Όπως μπορείτε να δείτε (παραπάνω εικόνα) ακροδεξιές δυνάμεις ελέγχουν κυρίως την άμυνα και τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου, την δίωξη , την εκπαίδευση , την καταπολέμηση της διαφθοράς , το περιβάλλον καθώς και τα αγροτικά υπουργεία. Σε γενικές γραμμές πήραν πολλή δύναμη και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ακόμα και η μετριοπαθή δεξιά τμήματα της κυβέρνησης δεν μπορούν να τους ελέγξουν πραγματικά . Η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να βασιστεί στον παλιό στρατό και στην αστυνομία και έτσι είναι «όμηροι» των ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων. Πρόσφατα ακροδεξιοί ενσωματώθηκαν στην αστυνομία και στις υπηρεσίες ασφαλείας του κράτους στις περισσότερες θέσεις . Οι στρατιωτικές μονάδες συνδέθηκαν με τους ακροδεξιούς για να εγγυηθούν την αφοσίωση των στελεχών. Υπήρξε επίσης μια « Εθνική φρουρά» που σχηματίστηκε εκει  κυρίως από το Δεξιό Τομέα και την φρουρά της Euromaidan που είχαν προσληφθεί εκεί . Αλλά παρ ‘όλα αυτά υπάρχουν πολλές ακροδεξιές συμμορίες που ακόμη δεν ελέγχονται από κανέναν. Υπάρχουν κάποιες εντάσεις μεταξύ Δεξιού Τομέα και Svoboda που μερικές φορές εξελίσσονται σε ανοικτές μάχες . Τα φιλό-καπιταλιστικά κόμματα προσπαθούν να διοχετεύσουν την ενέργειά τους στην καταστολή των διαφωνούντων ή στην νότιο- ανατολική εξέγερση . Ταυτόχρονα τα ακροδεξιά κόμματα κατηγορούν τα κυρίαρχα κόμματα για προδοσίας και απαιτούν πόλεμο με τη Ρωσία ή με την Κριμαία. Άλλες ομάδες των ακροδεξιών παραστρατιωτικών τείνουν να γίνουν ένα είδος εκβιαστή που επιβάλλουν τους δικούς τους φόρους στις τοπικές επιχειρήσεις ή λαμβάνουν μέρος σε συγκρούσεις μεταξύ επιχειρήσεων και ανταγωνιστών .

Η κατάσταση πολώνεται γύρω από εθνικές γραμμές – τι θέση έχουν πάρει ή πρέπει να πάρουν κατά την άποψή σου οι αριστερές οργανώσεις;

Όπως έλεγε αρκετά σωστά ο Τρότσκι πολλά χρόνια πριν:

“Που να στραφούμε; Τι να ζητήσουμε; Αυτή η κατάσταση στρέφει φυσικά στην ηγεσία προς τις πιο αντιδραστικές Ουκρανικές κλίκες που εκφράζουν τον ‘εθνικισμό’ τους επιδιώκοντας να πουλήσουν τον Ουκρανικό λαό στον ένα ιμπεριαλισμό ή τον άλλο σε αντάλλαγμα μιας υπόσχεσης πλασματικής ανεξαρτησίας.”

Και το έχουμε δει αρκετά καθαρά ότι διαφορετικές κυβερνήσεις απλά άλλαξαν τη ρητορική τους και συνέχισαν λεηλατώντας τη χώρα, είτε οι ίδιοι, είτε πουλώντας την επικερδώς στη μια ή την άλλη ξένη δύναμη.

Επομένως, πρώτα πρώτα πρέπει να δούμε πίσω από αυτή την εθνική γραμμή διχασμού και να επικεντρωθούμε σε οικονομικά ζητήματα. Πρέπει να χαράξουμε μια διαφορετική γραμμή διασχίζοντας την εθνοτική/εθνική – τη γραμμή της ταξικής διαίρεσης που δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στην Ουκρανία αλλά πρέπει να κινηθεί ανατολικά και δυτικά ξεπερνώντας τα εθνικά σύνορα – ενώνοντας τους εργάτες διαφορετικών χωρών ενάντια στον πραγματικό καταπιεστή τους – την αστική τάξη και το κεφάλαιο. Επιπλέον, πρέπει να επαναφέρουμε την αγνοημένη ή ξεχασμένη Ουκρανική μαρξιστική και αριστερή παράδοση, καθώς οι δεξιοί έχουν αποτελεσματικά ‘σφετεριστεί’ την ίδια την εθνική ταυτότητα του/της Ουκρανού/ής, αναγνωρίζοντας τη δεξιά θέση ως ‘καθαρά’ Ουκρανική και αρνούμενοι τις αριστερές ή μαρξιστικές θέσεις ως αναπόσπαστα ξένες για έναν/μια Ουκρανό/ή – ως ‘φερόμενες από ξένους’, παρά το γεγονός ότι είναι βαθιά ριζωμένες στην Ουκρανική κουλτούρα και αυτές. Στη σημερινή κατάσταση, οι αριστερές δυνάμεις δεν μπορούν (κυρίως εξαιτίας των περιορισμένων δυνάμεων τους) να πάρουν το πάνω χέρι, είτε στο κίνημα Euromaidan είτε στην αντί-εξέγερση στις νοτιοανατολικές περιοχές. Ωστόσο, μπορούν να συνεχίσουν την προπαγάνδα – πιο ελεύθερα στις Νοτιοανατολικές περιοχές και υπόγεια σε περιοχές που ελέγχονται πλήρως από τη νέα κυβέρνηση και ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς.

Ποιες θα ήταν οι συνέπειες της Οικονομικής Συμφωνίας με την ΕΕ βλέποντας το από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και του λαού της Ουκρανίας;

Μπορούμε να δούμε ποια είναι τα αποτελέσματα σε άλλες χώρες που την υπέγραψαν νωρίτερα (Αλβανία, Αλγερία, Αίγυπτος, Ιορδανία, Λίβανος, Σερβία, Τυνησία και άλλες). Μπορούμε επίσης να δούμε τις συνέπειες της συμφωνίας του NAFTA στο Μεξικό. Εν συντομία, η αναίρεση των οικονομικών τιμολογίων θα μετατρέψει την πλειοψηφία της Ουκρανικής βιομηχανίας σε μη ανταγωνιστική και, συνεπώς, μπορεί να οδηγήσει σε μαζική ανεργία. Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία θα αποτελεί μια νέα αγορά ανοιχτή σε ευρωπαϊκά αγαθά και πολλοί μικροί επιχειρηματίες ευελπιστούν να βγάλουν κέρδος από την κατάργηση των επιπλέον φόρων στις εισαγωγές. Αυτός είναι επίσης ένας από τους λόγους που τόσοι πολλοί μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες υποστήριξαν το Euromaidan. Αλλά επιπλέον θα έχουμε και απαιτήσεις από το ΔΝΤ που συνδέονται με τη Συμφωνία – κυρίως μέτρα λιτότητας, αυξήσεις στην τιμή του αερίου, πάγωμα μισθών και τα λοιπά. Η Συμφωνία επίσης προβλέπει την ενδυνάμωση του ‘πολέμου ενάντια στην πειρατεία’, νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας, και γενική αναβάθμιση των προδιαγραφών που πρέπει να τηρούνται στα διάφορα αγαθά. Επομένως, θα αντιμετωπίσουμε τους αναγκαστικά άνισους κανόνες ενός παιχνιδιού μεταξύ παραγωγών της Ε.Ε. και της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε τα αποτελέσματα μιας τέτοιας οικονομικής πολιτικής σε άλλες χώρες που σύρθηκαν νωρίτερα στη διεθνή αγορά.

Ποια ήταν η στάση των εργατών και των εργατικών οργανώσεων σε αυτές τις εξελίξεις; Υπάρχουν ενδείξεις ανεξάρτητης δραστηριότητας της εργατικής τάξης; Από που θεωρείς ότι μπορεί να προκύψει αυτή;

Τα μεγάλα επίσημα συνδικάτα είναι κυρίως υπό την επιρροή του ενός ή του άλλου επικρατούντος καπιταλιστικού κόμματος, κυρίως εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αντίστοιχης ομάδας ολιγαρχών. Από το Δεκέμβρη ως το Φλεβάρη έγιναν πολλές προσπάθειες από δυνάμεις του Euromaidan να οργανώσουν μια γενική απεργία για μια ώρα, ωστόσο όλες οι προσπάθειες απέτυχαν (οι προληπτικές απεργίες υποστηρίχτηκαν κυρίως από μικρούς επιχειρηματίες στις αγορές), καθώς δε συμπεριλαμβάνονταν καθόλου κοινωνικά αιτήματα (που να προτάσσονται προς το συμφέρον των εργαζομένων). Αλλά υπάρχουν ορισμένες νέες επαναλαμβανόμενες εκλάμψεις εργατικών αγώνων και στα δυο μέρη της χώρας, καθώς οι εργάτες απαιτούν μισθούς ή αντιμετωπίζουν την προοπτική απόλυσης. Ωστόσο, είμαστε σε μια τέτοια κατάσταση τώρα που όλα τα είδη εργατικού αγώνα (που κατευθύνονται ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης) μπορούν εύκολα να απορριφθούν ως ‘φιλορωσικές’ προβοκάτσιες. Όπως είπα, η νέα κυβέρνηση επιχειρεί να απαγορεύσει όλες τις μορφές ‘άβολης’ δραστηριότητας, απαιτώντας ‘να μην ταράσσονται τα νερά’ σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αν η νέα κυβέρνηση διατηρήσει την εξουσία της (αν και οι θέσεις της είναι σε αρκετά επισφαλή κατάσταση), θα αντιμετωπίσουμε την επιβολή σκληρών νεοφιλελεύθερων οικονομικών μεταρρυθμίσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο κύμα διαδηλώσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα πολλά υποσχόμενο παράδειγμα έρχεται από το πρόσφατο κύμα αναταραχής στη διχοτομημένη Βοσνία. Είναι πολύ πιθανό να δούμε παρόμοιες εκλάμψεις αναταραχής στην Ουκρανία, ωστόσο, με την απουσία πραγματικά ανεξάρτητων σωματείων (δηλαδή όχι απλά εργαλείων ανταγωνιζομένων καπιταλιστικών κομμάτων και αφεντικών) ή με την απουσία μιας οργανωμένης εργατικής πολιτικής δομής, τέτοιες αυθόρμητες εκλάμψεις εργατικής αναταραχής είτε θα περάσουν εις μάτην, είτε (πολύ χειρότερα) θα κατασταλλούν βίαια από ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς, όπως έχει συμβεί πολύ συχνά στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Οπότε, νομίζω ότι πρέπει να δουλέψουμε με στόχο μια μελλοντική κοινωνική αναταραχή, ώστε να έχουμε μια δυνατή και ανεπτυγμένη δομή ήδη προετοιμασμένη όταν αυτή ξεκινήσει.

Ποια είναι η σημερινή κατάσταση των αριστερών ακτιβιστών και οργανώσεων στην Ουκρανία (από τη σκοπιά της ασφάλειάς τους και των γενικών τους δραστηριοτήτων);

Στο βαθμό που το κίνημα του Euromaidan και η νέα κυβέρνηση έχουν κυριαρχηθεί από αντικομμουνιστικά αισθήματα, η δραστηριότητα των αριστερών οργανώσεων είναι βασικά υπό μόνιμη απειλή. Οι Ουκρανικές αριστερές οργανώσεις είναι πολύ μικρές και οι ακτιβιστές είναι διασκορπισμένοι σε πολλές πόλεις και οργανώσεις. Τα αριστερά ή κομμουνιστικά σύμβολα ήταν στην πραγματικότητα απαγορευμένα στις περισσότερες περιοχές. Τα γραφεία ορισμένων αριστερών οργανώσεων λεηλατήθηκαν και πολλοί ακτιβιστές δάρθηκαν ή βασανίστηκαν από τους Ναζί φονιάδες. Υπήρξαν κάποιες αριστερές-φιλελεύθερες οργανώσεις (κυρίως εκείνες που συνδέονταν με δραστηριότητες δυτικών ΜΚΟ), που προσπάθησαν να υποστηρίξουν ή να συμμετάσχουν στο κίνημα Euromaidan, αλλά χωρίς αριστερούς συμβολισμούς ή κόκκινες σημαίες. Υπάρχουν επίσης κάποιες ομάδες όπως η ‘Borotba’ που συμμετέχουν σε νοτιοανατολικές αντί-εξεγέρσεις και την αντιφασιστική αντίσταση που αναπτύσσεται σε ορισμένες πόλεις. Γενικά βλέπουμε ότι εν μέσω της αυξανόμενης πατριωτικής υστερίας (της νέας κυβέρνησης αλλά και των φιλορωσικών δυνάμεων), υπάρχει μια τάση (παρόμοια με την κατάσταση πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο) σε μερικούς ακτιβιστές να χάφτουν την πατριωτική προπαγάνδα και να αποφασίζουν να υποστηρίξουν το ένα ή το άλλο καπιταλιστικό στρατόπεδο και, συνεπώς, στην πραγματικότητα να παραμερίζουν ζητήματα διεθνισμού και ταξικής πάλης. Αν δεν ξεπεράσουμε αυτή την τάση, θα καταλήξουμε ως ένα ενσωματωμένο τμήμα ή μια ‘βοηθητική μονάδα’ της μιας ή της άλλης καπιταλιστικής δύναμης.

Τι νομίζεις ότι θα συμβεί στη συνέχεια; Πόλεμος με τη Ρωσία; Ποια είναι η θέση που θα έπρεπε να πάρει η αριστερά στην Ουκρανία, τη Ρωσία και διεθνώς;

Παρ’ όλη την πολεμοκαπηλία, νομίζω (ή καλύτερα ελπίζω) ότι δεν θα υπάρξει ακόμα ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος όπου οι εργάτες διαφορετικών χωρών θα αλληλοσκοτώνονται οικειοθελώς για τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Ωστόσο, νομίζω ότι το πιο πιθανό είναι να δούμε τη συντονισμένη λεηλασία της Ουκρανίας κι από τις δυο πλευρές (τη Δύση και τη Ρωσία). Οι αριστεροί σε ένα τέτοιο πλαίσιο πρέπει να αντιπαλέψουν την παρέμβαση της χώρας τους στην κρίση αυτή. Πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν και τον ίδιο εχθρό, παρά τις μάσκες που φοράει. Ο εχθρός είναι εσωτερικός – είτε στη Ρωσία, την Ουκρανία ή τις δυτικές χώρες. Επιπλέον, πρέπει να καταλάβουμε ότι σε στιγμές κρίσης, ο φασισμός γίνεται η τελευταία κίνηση του κεφαλαίου, παραγκωνίζοντας τη ρητορεία περί δημοκρατίας και τείνοντας να εφαρμόσει τον ανοιχτό τρόμο ώστε να καταστείλλει το θυμό. Και είμαστε μάρτυρες της ανόδου ακροδεξιών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη και τις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες. Μπορούμε να μιλήσουμε μέχρι και για την εδραίωση μιας ‘Φαιάς Διεθνούς’. Συνεπώς, οι Ουκρανοί ακροδεξιοί στην εξουσία και στους δρόμους είναι τμήμα μιας κοινής Ευρωπαϊκής τάσης και, άρα, πρέπει να αντιμετωπιστούν επίσης σε διεθνή βάση. Επομένως, δεν πρέπει να τσιμπάμε μπροστά σε φαινομενικές εθνικές διαιρέσεις προβλημάτων ή να επιλέγουμε ‘το λιγότερο κακό’ αλλά να ξεκινήσουμε να διαμορφώνουμε διεθνείς δομές ικανές να αντιμετωπίσουν τις ναζιστικές επιθέσεις ή την επίθεση του κεφαλαίου στους εργάτες – όπου και όποτε συμβεί.

Μετάφραση: Ιωάννα Προκόπη, Ειρήνη Γαϊτάνου

 Πηγή

Posted in ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ουκρανία, οι απόγονοι του γκαίμπελς | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αντιπαραθέσεις περί «καλών και κακών» επεμβάσεων

Posted by redship στο 23 Μαρτίου , 2014

αναδημοσίευση από ριζοσπάστη
ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ – ΚΡΙΜΑΙΑ

15 χρόνια μετά τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς με το πρόσχημα των Κοσσοβάρων Αλβανών

Βομβαρδισμός από το ΝΑΤΟ λεωφορείου που μετέφερε Σέρβους πρόσφυγες

Associated Press

Η τελευταία κλιμάκωση της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ, ΕΕ – Ρωσίας, με το πεδίο διαμάχης, αυτή τη φορά, να μεταφέρεται στη Χερσόνησο της Κριμαίας, έδωσε αφορμή, τον τελευταίο καιρό, για διαξιφισμούς μεταξύ των αντιτιθέμενων πλευρών σχετικά με τη «νομιμότητα», το «διεθνές δίκαιο». Δεν έλειψαν βεβαίως οι παραλληλισμοί με άλλες εστίες συγκρούσεων του πρόσφατου παρελθόντος, που ξεκίνησαν λίγο μετά τις ανατροπές στην πρώην ΕΣΣΔ σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία, όπως οι αλλεπάλληλες αιματηρές επεμβάσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων στο Ιράκ, οι γκανγκστερικές επιδρομές στη Λιβύη, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο Αφγανιστάν ή οι κατά καιρούς επιχειρήσεις πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων (Γαλλία και παλιότερα Βρετανία) στην Αφρική. Ωστόσο, πιο χαρακτηριστική όλων θεωρείται η διόλου «ιδιαίτερη» περίπτωση του πολέμου, διαμελισμού και πλήρους κατακερματισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας σε μικρότερα και καλύτερα «ελεγχόμενα» (από τα ευρω-ατλαντικά μονοπώλια) κράτη καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 ως τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 2000.

Δεν είναι τυχαίες άλλωστε οι συχνές αναφορές του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στη σύγκριση που επιχειρεί ανάμεσα στην περίπτωση της Κριμαίας και του Κοσσυφοπεδίου.

Η πιο πρόσφατη μνεία του Πούτιν στο Κοσσυφοπέδιο και στη βρώμικη επέμβαση που πραγματοποίησαν ακριβώς πριν 15 χρόνια (24 Μάρτη 1999) ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ, με πρόσχημα τα …«ανθρώπινα δικαιώματα» των Κοσσοβάρων Αλβανών, έγινε στις αρχές της βδομάδας (18/3/14). Οπως δήλωσε: «Οι Δυτικοί εταίροι μας δημιούργησαν το προηγούμενο του Κοσσυφοπεδίου με τα χέρια τους. Σε μια κατάσταση απολύτως ίδια με εκείνη στην Κριμαία, αναγνώρισαν την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία ως νόμιμη, χωρίς καμία άδεια από την κεντρική αρχή της χώρας, ενώ τώρα λένε ότι η έγκριση από την κυβέρνηση είναι απαραίτητη για την περίπτωση της Κριμαίας».

Λίγες μέρες νωρίτερα (4/3/14), ο Πούτιν είχε θυμίσει άλλες δυτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, δηλώνοντας: «Η Ρωσία πάντοτε υποστήριξε τη διεθνή νομιμότητα. Η χρησιμοποίηση ενόπλων δυνάμεων δεν αντιβαίνει τη διεθνή νομιμότητα. Οι πόλεμοι σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη διαστρέβλωσαν τη διεθνή νομιμότητα».Με λίγα λόγια, ο Πούτιν διεκδικεί το δικαίωμά του στο «νόμο» της ιμπεριαλιστικής ζούγκλας, που άλλοι, χρόνια πριν από αυτόν, είχαν διαμορφώσει, εξαπολύοντας επεμβάσεις με προσχήματα κάθε λογής, αλλά με βασικό «γνώμονα» τα κατά καιρούς συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και της αστικής τάξης των χωρών τους…

Συνεπώς, όσοι νομίζουν ότι η σημερινή κρίση στην Κριμαία μπορεί να «περιοριστεί» αυταπατώνται. Ο ασκός του Αιόλου, ειδικά για την περίπτωση της Ευρώπης, έχει ανοίξει προ πολλού. Η κατάσταση δύσκολα μπορεί να συμμαζευτεί καθώς οι αντίπαλες πλευρές έχουν από καιρό δημιουργήσει περιθώρια για νέες αλλαγές στο γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης, ακόμη και μετά την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ιδιαίτερα σήμερα που η Ρωσία, ως ανερχόμενη καπιταλιστική δύναμη, «δεν είναι πλέον διατεθειμένη να συμφωνεί σε συμβιβασμούς που είναι σε βάρος των συμφερόντων της», όπως δήλωνε προχτές με νόημα ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στο Κοσσυφοπέδιο, Αντρέι Σουγκούροφ...

Η περίπτωση της πρώην Γιουγκοσλαβίας

Συνεπώς τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν οι ηγέτες των ΗΠΑ και της ΕΕ για την παραβίαση του …«διεθνούς δικαίου» και τους κινδύνους αποσταθεροποίησης από την απόσχιση της Κριμαίας και την ενσωμάτωσή της στη Ρωσία περιττεύουν. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με δυνάμεις όπως αυτές του γερμανικού κεφαλαίου που πρωτοστάτησαν στο διαμελισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας και έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα για την πρώτη (μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) ένοπλη σύγκρουση στην Ευρώπη με χιλιάδες νεκρούς. Θυμίζουμε άλλωστε ότι η Γερμανία ήταν η δεύτερη (μετά το Βατικανό τον Οκτώβρη του 1991…) που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Κροατίας και της Σλοβενίας (Δεκέμβρης 1991), ενθαρρύνοντας εθνικιστικά στοιχεία και θρησκευτικούς φανατισμούς στη βάση της πεπατημένης τού «διαίρει και βασίλευε».

Ανατρέχοντας στην ιστορία διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας, διαπιστώνει κανείς ως «σταθερά» τον καταλυτικό ρόλο του ιμπεριαλισμού, ακόμη και πριν τυλιχτούν τα Βαλκάνια στις φλόγες του πολέμου. Η θέση της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας ανάμεσα στο δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ και αυτό των σοσιαλιστικών χωρών επέτρεψε στη Δύση να εμφανίζεται «γενναιόδωρη» χορηγώντας της, αμέσως μετά το θάνατο του Τίτο το 1980, διάφορα «φτηνά» δάνεια από διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς, που με τις συνταγές και τις θεραπείες «σοκ» οδήγησαν τη Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του ’80 σε αναπόφευκτη οικονομική κρίση, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για εθνικιστικά πάθη και μίση. Ηδη από το 1983 ο Αλία Ιζετμπέγκοβιτς άρχισε να «κτίζει» το μουσουλμανικό εθνικισμό των Βόσνιων, στην Κροατία ο Φράνιο Τούτζμαν έκτιζε το δικό του μύθο «εθνικιστικής υπεροχής», οι Σλοβένοι οραματίζονταν την ένταξη στην ΕΕ, ενώ παράλληλα κέρδιζαν έδαφος ο εθνικισμός των Σέρβων και των Μαυροβούνιων, οι αποσχιστικές τάσεις των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου και των Ούγγρων της Βοϊβοδίνας…

Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να ξεχάσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Γερμανίας στη διαδικασία αναγνωρίσεων, αλλά και σε όσα επακολούθησαν: Ηγήθηκε της διαδικασίας αναγνωρίσεων των Δημοκρατιών της τότε Γιουγκοσλαβίας και της επιβολής κυρώσεων κατά των Σέρβων. Εκβίασε τις γνωμοδοτήσεις της επιτροπής Μπατεντέρ για τη μετατροπή των συνόρων των Δημοκρατιών της ομοσπονδίας σε διεθνή, μετατρέποντας (από τότε…) σε απλό κομπάρσο τον ΓΓ του ΟΗΕ, ρόλο που διεκπεραίωνε τότε ο Περουβιανός Χαβιέ Περέζ ντε Κουέγιαρ και αργότερα ο Αιγύπτιος Μπούτρος-Μπούτρος Γκάλι…

Εκατοντάδες άμαχοι έπεφταν νεκροί από τα πυρά ελεύθερων σκοπευτών, μισθοφόρων-«εθελοντών» μουτζαχεντίν που είχαν σταλεί με το «αζημίωτο» από τη Σαουδική Αραβία, ενώ η (αδύναμη τότε καπιταλιστικά) Ρωσία του τότε Προέδρου Μπόρις Γιέλτσιν περιοριζόταν σε μεγαλόστομες διακηρύξεις περί ειρηνευτικών σχεδίων, δίχως, βεβαίως, να μπορεί να αντιδράσει ούτε σε διπλωματικό, ούτε σε στρατιωτικό, ούτε (πολύ περισσότερο) σε οικονομικό επίπεδο. Ομως, η ρωσική αστική τάξη δεν ξέχασε ποτέ την ταπείνωση που υπέστη τη δεκαετία του ’90 στα Βαλκάνια, αξιοποιώντας αργότερα, εν ευθέτω χρόνω, την αύξηση της οικονομικής της ισχύος (ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και των κολοσσιαίων κερδών από την παραγωγή ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου).

Ο επόμενος πόλεμος μετά από τη Συνθήκη του Ντέιτον

Λίγους μήνες πριν τον τερματισμό του πολέμου στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, προηγήθηκε η γκανγκστερική καταλυτική επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων της Βοσνίας που κέρδιζαν ως το 1994 – αρχές 1995 έδαφος στα θέατρα των συγκρούσεων έναντι των Κροατών και των Βόσνιων. Εννοείται ότι και τότε, με την πραγματοποίηση της πρώτης «δοκιμαστικής» ΝΑΤΟικής επιδρομής σε ευρωπαϊκό έδαφος, δεν κουνήθηκε φύλλο, ούτε υπήρξαν διαμαρτυρίες για διασάλευση της διεθνούς νομιμότητας. Αντίθετα, υπό τις απειλές μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, οι ντόπιοι πρωταγωνιστές του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία σύρθηκαν στο τραπέζι υπογραφής της Συνθήκης του Ντέιτον το Νοέμβρη του 1995, παραδίδοντας τη χώρα στις ορέξεις διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών που επιμελήθηκαν το μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων, της καντονοποίησης της χώρας σε αμέτρητα τοπικά κοινοβούλια, κυβερνήσεις και προέδρους, έχοντας εξασφαλίσει την πλήρη διάλυση όχι μόνο των εργασιακών σχέσεων, αλλά και της έννοιας της εργασίας. Πράγμα που συνεχίζεται ως σήμερα, όπως απέδειξαν τον περασμένο Φλεβάρη οι μαζικές διαδηλώσεις κατά της φτώχειας και της ανεργίας σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης.

Ολα τα μέσα στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών

Ομως ο τερματισμός του πολέμου στη Βοσνία με τη Συνθήκη του Ντέιτον δεν ήταν το τέλος του πολέμου στα Βαλκάνια, αλλά το κλείσιμο ενός κεφαλαίου. Ενα χρόνο μετά την υπογραφή της συμφωνίας, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι (κυρίως Βρετανοί, Γερμανοί και Γάλλοι) εργάστηκαν στο παρασκήνιο εντατικά, δημιουργώντας στα θερμοκήπια των μυστικών τους υπηρεσιών τους Κοσσοβάρους Αλβανούς αυτονομιστές του ΟΥΤΣΕΚΑ που άρχισαν να διεκδικούν, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, την απόσχιση της επαρχίας από τη Σερβία, καταγγέλλοντας τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, τότε Πρόεδρο της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας, για καταπίεση και «εθνοκάθαρση».

Από την κλιμάκωση της έντασης δεν έλειψε τον Ιούνη του ’98 η ΝΑΤΟική άσκηση «Αποφασιστικό Γεράκι», που στην ουσία λειτουργεί σαν πρόβα τζενεράλε των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών που θα γίνουν μερικούς μήνες μετά, αφού χρησιμοποιηθεί κάθε μέσο βρώμικης προπαγάνδας. Οπως η κατασκευή «σφαγών», όπως αυτή των δήθεν αμάχων στο χωριό Ράτσακ (στην πραγματικότητα ήταν αυτονομιστές του ΟΥΤΣΕΚΑ που είχαν σκοτωθεί σε μάχες με το σερβικό στρατό), που «επιβεβαιώθηκε» τάχα από το πρώην στέλεχος της CIA Αμερικανό, τότε επικεφαλής ομάδας παρατηρητών του ΟΑΣΕ, Γουίλιαμ Γουόκερ (Γενάρης 1995). Η «σφαγή» στο Ράτσακ έσυρε τελικά τη Σερβία στην παγίδα των «ειρηνευτικών» συνομιλιών στο Ραμπουγέ της Γαλλίας, τις οποίες είχαν σχεδιάσει και υπονομεύσει εκ των προτέρων όχι μόνον οι Αμερικανοί, αλλά και οι Γερμανοί.

Τα αδιέξοδα που δημιουργεί τεχνηέντως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ αναγκάζουν σύντομα τον Πρόεδρο Μιλόσεβιτς να ξεκαθαρίσει σε διάγγελμά του (19/2/99) πως δεν πρόκειται να παραχωρήσει το Κοσσυφοπέδιο, ακόμη και με τίμημα τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς. Το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη, Ουγγαρία, Πολωνία και Τσεχία γίνονται, με συνοπτικές διαδικασίες, μέλη του ΝΑΤΟ και δύο βδομάδες μετά εξαπολύονται οι βόμβες από τις πολεμικές μηχανές ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ το βράδυ της 24ης Μάρτη 1999. Η επέμβαση θα αλλάξει πάλι τα σύνορα στην Ευρώπη. Παράλληλα, το τέλος του πολέμου τον Ιούνη του ίδιου έτους, επιτρέπει στο ΝΑΤΟ να βάλει για δεύτερη φορά το πόδι του στα Βαλκάνια, καθώς τίθεται επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής του Κοσσυφοπεδίου, ενώ οι Αμερικανοί δημιουργούν εκεί τη μεγαλύτερη στρατιωτική τους βάση στον κόσμο (βάση Μπόνστιλ).

Αυτά, παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες της Ρωσίας, που φροντίζει, με κάθε αφορμή, να υπογραμμίζει τις αντιδράσεις της στην απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία, πετυχαίνοντας (με τη συνεργασία της Κίνας) να επισημανθεί στην τότε απόφαση 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Ιούνης ’99) πως η περιοχή εξακολουθεί να συνιστά «αναπόσπαστο τμήμα της σερβικής εδαφικής επικράτειας», παρά την ανάπτυξη των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων.

Το Φλεβάρη του 2008, μετά από δημοψήφισμα, η ηγεσία των Κοσσοβάρων Αλβανών αποφασίζει μονομερώς την ανεξαρτητοποίησή τους από τη Σερβία, κερδίζοντας σύντομα την αναγνώρισή τους από τους πρωταίτιους του πολέμου: Τις ΗΠΑ και τις περισσότερες χώρες της ΕΕ, πλην Ισπανίας, Ρουμανίας, Ελλάδας και Κύπρου, που διστάζουν να κάνουν το επόμενο βήμα, για τους δικούς τους σοβαρούς λόγους.

 

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

Posted in ιμπεριαλισμός, ουκρανία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η «Ανατολική Εταιρική Σχέση» και η Ουκρανία

Posted by redship στο 8 Μαρτίου , 2014

 

 
H ανοιχτή ιμπεριαλιστική επέμβαση της ΕΕ, μαζί με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, στην Ουκρανία, εν μέσω σφοδρής αντιπαράθεσης με την καπιταλιστική Ρωσία, δεν αποτελεί «κεραυνό εν αιθρία». Αποτελεί στρατηγικό σχεδιασμό των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και της διακρατικής συμμαχίας τους, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που χρονολογείται από την εποχή της επικράτησης της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και της διάλυσης της Σοβιετικής Ενωσης. Οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες μπήκαν αμέσως στο ιμπεριαλιστικό στόχαστρο της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ανερχόμενων καπιταλιστικών χωρών, εξαιτίας των πλουτοπαραγωγικών (ιδίως ενεργειακών) πηγών που διαθέτουν, των αναπτυγμένων βιομηχανικών υποδομών τους (έργο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ) και του γεωστρατηγικού τους ρόλου, σε μια περιοχή που ξεκινάει από τα ανατολικά σύνορα της ΕΕ και εκτείνεται στην Κεντρική Ασία. Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα της ΕΕ ενισχύθηκε και απέκτησε ακόμη πιο αντιδραστικά και επικίνδυνα για τους λαούς χαρακτηριστικά με την ιδρυτική της συνθήκη, τη Συνθήκη του Μαάστριχτ, το 1992, και τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το μετονομασμένο ευρωσύνταγμα. Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και ο στρατιωτικός βραχίονάς της, η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΠΑΑ) αποτελούν τα μέσα για το σχεδιασμό και την πραγματοποίηση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων της ΕΕ, σε στενή συνεργασία και διασύνδεση με το ΝΑΤΟ, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Η συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) της ΕΕ, που θεσμοθετήθηκε με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, εφοδίασε την ευρωένωση με δική της αυτοτελή πολιτικο-διπλωματική υπηρεσία, ανεξάρτητη από τις αντίστοιχες των κρατών – μελών της, αυξάνοντας τις δυνατότητες άμεσης παρέμβασης της ΕΕ σε όλες τις χώρες. Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας (ΕΠΓ) της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελεί το σχήμα της ΚΕΠΠΑ-ΚΠΑΑ για την επέμβασή της στις χώρες της άμεσης και ευρύτερης γειτονιάς της. Το πρώτο τμήμα της ΕΠΓ αποτέλεσε το Νότιο σκέλος, που στοχεύει στις χώρες της ΝΑ Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής. Το 2009 η ΕΕ στο πλαίσιο της ΕΠΓ συγκροτεί την «Ανατολική Εταιρική Σχέση» (ΑΕΣ), το όχημα για τη διείσδυση της ΕΕ στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και του Καυκάσου (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Λευκορωσία, Γεωργία, Μολδαβία και Ουκρανία), με πρωτοβουλία της Πολωνίας και της Σουηδίας. Διείσδυση, που σχεδιάζεται σε βάρος των ανάλογων σχεδίων που εκπονούν τα ρωσικά μονοπώλια και η αστική Ρωσία.
Η «Ανατολική Εταιρική Σχέση»

 

 

Η 1η Σύνοδος Κορυφής της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης συνήλθε στην Πράγα, στις 7.5.2009. Υιοθετήθηκε Κοινή Δήλωση, με βάση την οποία στόχος της ΑΕΣ είναι η «πολιτική συνεργασία και η σταδιακή οικονομική ενσωμάτωση των έξι εταίρων, μέσω της προώθησης πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων».

Η 2η Σύνοδος Κορυφής της ΑΕΣ πραγματοποιήθηκε στις 29.9.2011 στη Βαρσοβία, όπου αποφασίστηκαν η συμμετοχή των «εταίρων» σε ευρωπαϊκά προγράμματα και υπηρεσίες, η ίδρυση και λειτουργία Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης (EURONEST), το Επιχειρηματικό Forum και η Συμφωνία Ενεργειακής Κοινότητας (Energy Community Treaty). Ακανθώδες παρέμεινε το ζήτημα της Λευκορωσίας, στα εσωτερικά της οποίας σταθερά επιδιώκει να παρέμβει η ΕΕ, με τις ευρωενωσιακές απειλές, πιέσεις και εκβιασμούς να μη φέρνουν τα επιθυμητά για τους ιμπεριαλιστές αποτελέσματα.

Η 3η Σύνοδος διεξήχθη στις 28-29.11.2013, στο Βίλνιους της Λιθουανίας, η οποία, παρά την υπογραφή Συμφωνιών Σύνδεσης και Ζωνών Ελεύθερου Εμπορίου με τη Γεωργία και τη Μολδαβία, σημαδεύτηκε από την άρνηση της Ουκρανίας και της Αρμενίας να υπογράψουν αντίστοιχες συμφωνίες, λόγω της συμμετοχής της Αρμενίας στην Τελωνειακή Ενωση (ΤΕ) Ρωσίας, Λευκορωσίας, Καζαχστάν, αλλά και της πρόσκλησης που απηύθυνε η Ρωσία στην Ουκρανία να μπει στην ΤΕ, κάτι που δίχασε την ουκρανική αστική τάξη. Δύο είναι τα οχήματα για τη διείσδυση των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών ομίλων και τη στερέωση πολιτικής επιρροής της ΕΕ στην Ουκρανία και τις υπόλοιπες χώρες:

Οπως προκύπτει από τον παραπάνω πίνακα η ΕΕ έχει στενούς οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία , η οποία έχει το 40% περίπου των αποθεματικών της σε ευρώ. Η ΕΕ κατατάσσεται ως υπ’ αριθμόν 1 εμπορικός εταίρος της Ρωσίας αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 41% του συνόλου των συναλλαγών

α) Οι Συμφωνίες Σύνδεσης και οι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με αυτές Περιεκτικές και Προωθημένες Συμφωνίες Ελευθέρου Εμπορίου (DCFTAs), που απελευθερώνουν τις αγορές των χωρών αυτών και δίνουν ανεμπόδιστη πρόσβαση στα μονοπώλια των χωρών της ΕΕ. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως η Ρωσία διευκρίνισε πως η υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης της Ουκρανίας με την ΕΕ θα οδηγήσει στην άρση του ειδικού τελωνειακού καθεστώτος που απολαμβάνουν στη Ρωσία τα ουκρανικά προϊόντα, για λόγους προστασίας της ρωσικής αγοράς από τα ευρω-αμερικανικά προϊόντα που θα κατακλύσουν την Ουκρανία.

β) Ο Οδικός Χάρτης για την Ανατολική Εταιρική Σχέση, που εκπονήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΥΕΔ στις 15.2.2012 και περιλαμβάνει τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που πρέπει να προωθήσουν οι χώρες αυτές, ώστε να προσαρμοστούν οι αγορές και η οικονομία τους στις επιδιώξεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου της ΕΕ, καθώς και τον τρόπο ελέγχου από την ΕΕ της συμμόρφωσής τους.

Σημαντικά εργαλεία για την ανοιχτή ιμπεριαλιστική επέμβαση της ΕΕ στην Ουκρανία και τις άλλες χώρες αποτελούν τα διάφορα «Χρηματοδοτικά Μέσα» της ΚΕΠΠΑ-ΚΠΑΑ (Μέσο Προενταξιακής Βοήθειας, Μέσο για την Ανάπτυξη κ.λπ.) και ιδίως το «Χρηματοδοτικό Μέσο για την προαγωγή της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου». Χαρακτηριστικά στοιχεία του Ταμείου αυτού είναι η «ανεξαρτησία δράσης του», δηλαδή η χρησιμοποίησή του ανεξάρτητα από τη συναίνεση των κυβερνήσεων των τρίτων χωρών για τις οποίες προορίζεται. Θέτει στόχους του την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων «εκεί που βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο», την αλληλεγγύη «σε θύματα καταπίεσης» και «αγωνιστές της ελευθερίας», την «ενίσχυση του ρόλου της κοινωνίας των πολιτών» και την «προαγωγή της δημοκρατικής μεταρρύθμισης» σε όλες τις χώρες του κόσμου. Πεδίο εφαρμογής του είναι η χρηματοδότηση της «κοινωνίας των πολιτών», «υπερασπιστών των δικαιωμάτων του ανθρώπου», δηλαδή σ’ εκείνες τις ποικιλώνυμες ΜΚΟ, οργανώσεις, πολιτικές ομάδες, σε «υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» (φασιστικές – ναζιστικές οργανώσεις σύμμαχοι της Χρυσής Αυγής, όπως ο «Δεξιός Τομέας» ή το κόμμα Σβόμποντα), που αποτελούν το «μακρύ χέρι» των ευρωατλαντικών ιμπεριαλιστών, ώστε να στηρίζει τη δράση τους για… «δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις», δηλαδή για ανατροπή κυβερνήσεων και αντικατάστασή τους από «φίλους» της ΕΕ. Στις μορφές χρηματοδότησης των οργανώσεων αυτών περιλαμβάνονται ακόμη και «μέτρα κατάρτισης και εκπαίδευσης για εταίρους από την κοινωνία των πολιτών», με άλλα λόγια η εκπαίδευση πολιτικού προσωπικού υποτακτικού στους ιμπεριαλιστές και τις επιδιώξεις τους. Λειτουργεί με βάση ολοκληρωμένο σχέδιο που καθορίζεται από πριν με βάση έγγραφα στρατηγικής και ετήσια προγράμματα δράσης, σε συνεννόηση, για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων του, με την «κοινωνία των πολιτών». Οι δραστηριότητες που χρηματοδοτεί συγχρηματοδοτούνται και από τρίτες χώρες «χορηγούς» (!), αλλά και από «εταιρείες, επιχειρήσεις και άλλες ιδιωτικές οργανώσεις και επιχειρήσεις». Ο προϋπολογισμός του για το 2007-2013 ανήλθε σε 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ! Από αυτό το ευρωενωσιακό Ταμείο χρηματοδοτήθηκαν οι διάφορες «πολύχρωμες επαναστάσεις», η «πορτοκαλί επανάσταση» στην Ουκρανία, που έφερε στην κυβέρνηση την δισεκατομμυριούχο από τη λεηλασία του λαού Γ. Τιμοσένκο. Αυτό το Ταμείο χρηματοδότησε και τώρα τις αντιδραστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης της Ουκρανίας, τις ναζιστικές ομάδες, τους εγκληματίες απογόνους των Ες-Ες, που συμμετέχουν σήμερα στην κυβέρνηση της Ουκρανίας.

Το ΚΚΕ έγκαιρα, από την αρχή, το 2006, είχε αποκαλύψει το ρόλο και το σκοπό αυτού του Ταμείου της ΕΕ. Η ψηφοφορία όμως στο Ευρωκοινοβούλιο για τη σύσταση και τον κανονισμό αυτού του Ταμείου ανέδειξε τον επικίνδυνο ρόλο των αστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα του ΚΕΑ υπερψήφισαν τη σύσταση και τον κανονισμό του Ταμείου αυτού, αναγορεύοντας, κάτω από το μανδύα του αστικού κοινοβουλευτισμού, την ΕΕ ως υπερασπιστή των λαϊκών ελευθεριών, αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά ότι αποτελούν αντικειμενικά «ουρά» και στήριγμα των επιδιώξεων της αστικής τάξης, της επιθετικότητας των μονοπωλίων και της ΕΕ.

Πεδίο οξυμένης διαπάλης

Η Ανατολική Εταιρική Σχέση αποτέλεσε από την αρχή πεδίο έντονων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της ΕΕ, κυρίως ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, με το σχηματισμό αξόνων και αντιαξόνων. Η Γερμανία, αξιοποιώντας και τις Βαλτικές χώρες, επιδιώκει πρωταγωνιστικό ρόλο και έχει διαφορετική προσέγγιση στις σχέσεις της ίδιας, αλλά και συνολικά της ΕΕ με τη Ρωσία, ιδίως εξαιτίας της ενεργειακής εξάρτησής της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Στον αντίποδα, ρόλο διεκδικεί η Πολωνία, για λογαριασμό του αμερικανοβρετανικού άξονα, σε στενή διασύνδεση με το ΝΑΤΟ και τις επιδιώξεις ένταξης χωρών της περιοχής στην εγκληματική συμμαχία. Δεν είναι τυχαίος άλλωστε ο ενεργός ρόλος του Πολωνού ΥΠΕΞ τόσο στη συμφωνία της 21 Φλεβάρη ανάμεσα στον Γιανουκόβιτς και την αντιπολίτευση, όσο και στην πρωτοβουλία για κατεπείγουσες διαβουλεύσεις του ΝΑΤΟ, με την επίκληση του άρθρου 4 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (απειλή επίθεσης κατά κράτους – μέλους του ΝΑΤΟ). Χώρο, τέλος, διεκδικούν και η Γαλλία και η Σουηδία, που φαίνεται να χάνουν έδαφος στις εξελίξεις.

Η χρηματοδότηση της Ουκρανίας από την ΕΕ με 11 δισ. ευρώ – σύμφωνα με τον πίνακα κατανομής της, που περιλαμβάνεται στην Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (5 Μάρτη 2014) – επικεντρώνεται στην ενίσχυση – σταθεροποίηση της αστικής τάξης που βρίσκεται στους κυβερνητικούς θώκους της Ουκρανίας και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλίων για τη δημιουργία Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών ΕΕ – Ουκρανίας και τον εκσυγχρονισμό του Ουκρανικού Συστήματος Μεταφοράς αερίου.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ουκρανία | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ Στα 38 έφτασαν τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα που υπογράφουν

Posted by redship στο 6 Μαρτίου , 2014

Καθημερινά προστίθενται κόμματα που συνυπογράφουν την Κοινή Ανακοίνωση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων για τις τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία, η οποία συντάχθηκε από το ΚΚΕ και το Γερμανικό ΚΚ. Στην ανακοίνωση σημειώνεται: «Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν αποτελούν «νίκη της δημοκρατίας», δήθεν των «επαναστατών», όπως περιγράφεται από τα ΜΜΕ των ΗΠΑ και της ΕΕ, αλλά μια επικίνδυνη εξέλιξη, πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο τον λαό της Ουκρανίας.

Στην πολιτική «επιφάνεια» αναρριχήθηκαν, με τη βοήθεια των ΕΕ – ΗΠΑ, αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις, ιδεολογικοί απόγονοι των ναζί, που εκτός από τις καταστροφές των γραφείων των αντιπάλων τους, μεθοδεύουν ακόμη πολιτικές διώξεις και απαγορεύσεις κομμάτων, πρώτα απ’ όλα κατά των κομμουνιστών, ακόμη και ρατσιστικά νομοθετήματα σε βάρος του ρωσόφωνου πληθυσμού, όπως αυτά που ισχύουν τα τελευταία 20 χρόνια στις χώρες της «ευρωπαϊκής» Βαλτικής, με την απροκάλυπτη πολιτική στήριξη της ΕΕ.

Τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα, που υπογράφουμε αυτήν την Κοινή Ανακοίνωση:

  • Εκφράζουμε τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας στους κομμουνιστές της Ουκρανίας, πρώτα απ’ όλα σ’ αυτούς που σε πολλές περιπτώσεις κατέβηκαν στους δρόμους, για να υπερασπιστούν τα μνημεία του Λένιν και τα άλλα σοβιετικά και αντιφασιστικά μνημεία, τα οποία βρέθηκαν στο «στόχαστρο» της ιδεολογικής «εκκαθάρισης» της Ιστορίας, που επιχειρούν οι εθνικιστικές – φασιστικές ένοπλες ομάδες.
  • Καταδικάζουμε ΗΠΑ και ΕΕ, για την απροκάλυπτη εμπλοκή τους στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας, για την άμεση στήριξη που παρείχαν και παρέχουν στις ένοπλες φασιστικές ομάδες, στηρίζοντας έναν ιστορικό ρεβανσισμό, σε βάρος των αποτελεσμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μετατρέποντας τον αντικομμουνισμό σε επίσημη πολιτική τους, όπως και τον εξωραϊσμό των φασιστικών ομάδων, της εγκληματικής ιδεολογίας και δράσης τους, προωθώντας τη διαίρεση του λαού της Ουκρανίας με τις σχεδιαζόμενες διώξεις σε βάρος του ρωσόφωνου πληθυσμού της Ουκρανίας.
  • Επισημαίνουμε πως είναι επικίνδυνες οι οπορτουνιστικές δυνάμεις, που σκορπούν αυταπάτες, ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια άλλη, «καλύτερη ΕΕ», «ένα άλλο καλύτερο σύμφωνο σύνδεσης της ΕΕ με την Ουκρανία». Η ΕΕ, όπως και κάθε καπιταλιστική διακρατική ένωση, είναι μια λυκοσυμμαχία που έχει βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα, δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή, δρα και θα συνεχίσει να δρα ενάντια στα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα και τους λαούς.
  • Σημειώνουμε πως οι εξελίξεις στην Ουκρανία συνδέονται με την επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ, είναι αποτέλεσμα του σφοδρού ανταγωνισμού αυτών των δυνάμεων με τη Ρωσία, για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς της χώρας. Ο λαός όμως της Ουκρανίας, όπως κι όλοι οι λαοί της Ευρώπης δεν έχουν συμφέρον να ταχθούν με την πλευρά του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή, της μιας ή της άλλης λυκοσυμμαχίας.
  • Το συμφέρον της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της Ουκρανίας επιβάλλει να αποτρέψουν την «παγίδευσή» τους σε εθνικιστικά, διχαστικά διλήμματα, στη βάση εθνοτικών, γλωσσικών, θρησκευτικών ιδιαιτεροτήτων και να προτάξουν τα κοινά τους ταξικά συμφέροντα, να χαράξουν το δικό τους δρόμο της ταξικής πάλης, για τα δικαιώματά τους και το σοσιαλισμό. Ο σοσιαλισμός παραμένει επίκαιρος και αναγκαίος όσο ποτέ. Αυτή είναι η προοπτική ενάντια σε κάθε καπιταλιστική διακρατική ένωση, για να ανοίξει ο δρόμος για μια οικονομία και κοινωνία που δε θα λειτουργεί με βάση το κέρδος, αλλά με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων».

Τα κόμματα που υπογράφουν:

  • Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας
  • Κόμμα Εργασίας Αυστρίας
  • Αλγερινό Κόμμα για τη Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό
  • Βραζιλιάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα
  • Ενωση Κομμουνιστών στη Βουλγαρία
  • Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα
  • Πόλος Κομμουνιστικής Αναγέννησης Γαλλίας
  • Ενωση Επαναστατών Κομμουνιστών Γαλλίας
  • Ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα Γεωργίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία
  • Δανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα
  • Κομμουνιστικό Κόμμα της Δανίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
  • Ιορδανικό Κομμουνιστικό Κόμμα
  • Κόμμα Εργατών Ιρλανδίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Ιρλανδίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Λαών Ισπανίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Καναδά
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού
  • Λαϊκή Αντίσταση, Μολδαβία
  • Κόμμα Εργατών Μπαγκλαντές
  • Δημοκρατικό Προοδευτικό Βήμα Μπαχρέιν
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Νορβηγίας
  • Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας
  • Ενωση Κομμουνιστών Ουκρανίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Πακιστάν
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας
  • Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ενωσης
  • Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Σουηδίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα, Σουηδία
  • Σουδανικό Κομμουνιστικό Κόμμα
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας
  • Φιλιππινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα – 1930».

 

 

από τον ριζοσπάστη

Posted in Κοινή Ανακοίνωση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, ουκρανία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ελεύθερους σκοπευτές-δολοφόνους είχαν προσλάβει οι ηγέτες του «EuroMaidan»! Ηχογραφημένη συνομιλία Άστον και εσθονού ΥΠΕΞ

Posted by redship στο 5 Μαρτίου , 2014

 

Οι ελεύθεροι σκοπευτές που πυροβολούσαν εναντίον των διαδηλωτών και των αστυνομικών στο Κίεβο φέρεται να είχαν προσληφθεί από τους ηγέτες των κινητοποιήσεων της πλατείας Ανεξαρτησίας (Μαϊντάν) όπως προκύπτει από τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ της επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Κάθριν Άστον και τον Εσθονό ΥΠΕΞ που διέρρευσε στο διαδίκτυο.

Σύμφωνα με την συνομιλία την οποία επικαλείται η ιστοσελίδα Russia Today, οι ελεύθεροι σκοπευτές που πυροβολούσαν εναντίον διαδηλωτών και αστυνομικών, εκτελούσαν διαταγές των ηγετών της αντιπολίτευσης που ήταν επικεφαλής των κινητοποιήσεων στην πλατεία Ανεξαρτησίας (Μαϊντάν) στο Κίεβο.

«Γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές (σνάιπερς) δεν ήταν ο Γιανουκόβιτς, αλλά κάποιος από το νέο συνασπισμό (την αντιπολίτευση)» ακούγεται να λέει ο Εσθόνός υπουργός Εξωτερικών, Ούρμας Πάετ.

«Πιστεύω ότι δεν θέλουμε να το ερευνήσουμε…» απαντά η Κάθριν Άστον.

Η τηλεφωνική συνομιλία πραγματοποιήθηκε μετά την επίσκεψη του Πάετ στο Κίεβο, στις 25 Φεβρουαρίου, εν μέσω κλιμάκωσης των συγκρούσεων μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών στην ουκρανική πρωτεύουσα.

Ο Εσθονός ΥΠΕΞ αναφέρει επίσης συζήτηση που είχε με γιατρό η οποία φρόντιζε ανθρώπους που έφεραν τραύματα από βολές ελεύθερων σκοπευτών και φέρεται να είπε στον Πάετ ότι τόσο οι διαδηλωτές, όσο και οι αστυνομικοί είχαν δεχθεί πυρά από τα ίδια άτομα.

Σύμφωνα με το RT, το ηχητικό ντοκουμέντο ανέβηκε στο διαδίκτυο από αξιωματικούς των υπηρεσιών πληροφοριών της Ουκρανίας (SBU) που πρόσκεινται στον ανατραπέντα πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς και ήταν αυτοί που έβαλαν τους «κοριούς».

 

πηγή   www.ethnos.gr

Posted in ουκρανία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο νεοναζί Ουκρανός που χτυπάει εισαγγελέα

Posted by redship στο 28 Φεβρουαρίου , 2014

 

ναζισμός θανατηφόρος εχθρός όλης της ανθρωπότητας

 

από τον ενικό

 

 

Έντονη είναι η ανησυχία στην Ουκρανία για τα ακροδεξιά στοιχεία και τους νεοναζί, που όχι μόνο συμμετέχουν στην κυβέρνηση, αλλά εξακολουθούν να κυκλοφορούν βαριά οπλισμένοι και να τρομοκρατούν.

Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά γνωστού ακροδεξιού ηγέτη, ο οποίος εισέβαλε στο γραφείο του εισαγγελέα και με βρισιές και προπηλακισμούς του ζήτησε το λόγο γιατί αργοπορούσε μία υπόθεση.

 

 

 

 

 

 

Posted in ναζισμός θανατηφόρος εχθρός όλης της ανθρωπότητας, ουκρανία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ουκρανία: «Λοιπόν, πώς τα περνάτε με τον καπιταλισμό;»…

Posted by redship στο 28 Φεβρουαρίου , 2014

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko


 Ας δούμε μερικά κομμάτια του παζλ των εξελίξεων στην Ουκρανία, παρακολουθώντας την ανθρωπογεωγραφία της λεγόμενης «αντιπολίτευσης» και τα μπουμπούκια που την συνθέτουν:

   Α) Ο τύπος της φωτογραφίας ονομάζεται Αρσένι Γιατσένιουκ.

   Ο τύπος αυτός, που τον βλέπουμε να αποδίδει στους οπαδούς του άψογο… αρχαιοελληνικό χαιρετισμό, αναλαμβάνει τη θέση του πρωθυπουργού της Ουκρανίας. Αυτός ο τύπος, που τελεί υπό τη σκέπη της δημοκρατικής ΕΕ και της ακόμα πιο δημοκρατικής Αμερικής, είναι παλιός γνώριμος των αφεντικών του. Στην επόμενη φωτογραφία τον βλέπουμε σε τρυφερό (πλην επαγγελματικό)  τετ α τετ με την πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, την Κοντολίζα Ράις.

   Θυμίζουμε ότι η δημοκράτισσα Κοντολίζα Ράις είναι αυτή που ως υπουργός των κυβερνήσεων του Μπους κατέσφαξε το Ιράκ και όχι μόνο. Επισημαίνουμε, επίσης, ότι στις δημόσιες συναντήσεις τους τύποι σαν τον Γιατσένιουκ και τη Ράις δεν χαιρετιούνται ναζιστικά. Περιορίζονται στις χειραψίες…

  Ο τύπος αυτός, πρόεδρος του ουκρανικού κοινοβουλίου μέχρι πρότινος, που προωθείται δημοκρατικότατα για πρωθυπουργός της Ουκρανίας, παρότι με τη λεγόμενη «Πορτοκαλί Επανάσταση» παρέλασε από διάφορες θέσεις (όπως του υπουργού Οικονομικών και Εξωτερικών – σημειωτέον: αυτός ήταν που πρόσδεσε την Ουκρανία στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και ξεκίνησε τη διαδικασία ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ), δείτε πόσο λαοπρόβλητος είναι: Όταν έθεσε το 2010 υποψηφιότητα για πρόεδρος της Ουκρανίας σε πανουκρανικό επίπεδο δεν κατόρθωσε να πάρει πάνω από το 7% των ψήφων. Μάλιστα στο Κίεβο ψηφίστηκε από το 0,34% των ψηφοφόρων, στη δε Κριμαία, όπου είχε χρηματίσει και «περιφερειάρχης», έλαβε το εκκωφαντικό… 0,02% των ψήφων.

   Δυο χρόνια αργότερα προσχώρησε στο κόμμα «Πατρίδα» ως τσιράκι της πρώην πρωθυπουργού Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία εκτός από «ηρωίδα» υπήρξε κατά τη θητεία της και συνώνυμο της διαφθοράς…

   Με την ανακοίνωση της πρωθυπουργοποίησής του, ο τύπος αυτός έκανε δυο δηλώσεις. Η πρώτη ήταν πως «πρέπει άμεσα να συνάψουμε συμφωνία για ένα πρόγραμμα συνεργασίας με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Η δεύτερη, μιλώντας στο BBC, πως «πρόκειται να λάβουμε εξαιρετικά αντιλαϊκά μέτρα…».           

   Και κάτι ακόμα: Πριν από περίπου δυο εβδομάδες, έκανε τον γύρο του κόσμου η μαγνητοφωνημένη συνομιλία της υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ με τον Αμερικανό πρέσβη στο Κίεβο. Η κυρία υφυπουργός, δίνοντας τόσο το στίγμα των επιθυμιών των ΗΠΑ για την εξέλιξη της κρίσης στην Ουκρανία, όσο και των αντιπαραθέσεων των Αμερικανών με την ΕΕ, αλλά και περιγράφοντας με ενάργεια τις δημοκρατικές διαδικασίες που ακολουθούνται στην Ουκρανία, ακούγεται να δίνει σαφείς οδηγίες στον πολιτικό της υφιστάμενο. Του είπε: «Γ@μ@ την ΕΕ, εμείς θέλουμε τον Γιατσένιουκ»… 

                                            ***

Β) Ο τύπος της επόμενης φωτογραφίας, αυτός που βρίσκεται αριστερά από τον Αμερικανό γερουσιαστή και υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, τον ΜακΚέιν, ονομάζεται  Όλεχ Τιαγκνιμπόκ.

 Ο τύπος αυτός, εκλεκτό μέλος της ουκρανικής αντιπολίτευσης, ηγείται του κόμματος «Σβόμποντα» (Ελευθερία). Μόνο που το κόμμα του δεν λεγόταν πάντα έτσι. Μέχρι τη δεκαετία του 2000 είχε άλλο όνομα. Λεγόταν «Εθνικοσοσιαλιστικό»… Το «Σβόμποντα» δεν συνιστά παρά την πολιτική ομπρέλα του λεγόμενου «Δεξιού Τομέα». 

Τα φασιστόμουτρα του «Δεξιού Τομέα», με τα ναζιστικά τους περιβραχιόνια, τις στρατιωτικές στολές παραλλαγής και σε πλήρη εξάρτηση, στους δρόμους του Κιέβου…

   Ο «Δεξιός Τομέας», που με τα μέλη του με όπλα και λοστάρια πρωτοστατεί στο πλιάτσικο, στην τρομοκρατία και στην πυρπόληση κτιρίων στην Ουκρανία, απαρτίζεται από κάθε λογής λουμπεναριό και φασιστικό κατακάθι της ουκρανικής κοινωνίας. Αποτελεί τον ένοπλο βραχίονα της ναζιστικής ακροδεξιάς. Επιδίδεται σε λαμπαδηδρομίες στους δρόμους του Κιέβου στα πρότυπα της Κου Κλουξ Κλαν. Διατηρεί «αδελφικές» σχέσεις με το φασιστικό κόμμα «Jobbik» της Ουγγαρίας, με το κόμμα της Λεπέν στη Γαλλία, με το φασιστικό «Forza Nuova»της Ιταλίας, με το ναζιστικό «Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα» της Γερμανίας. Σύμφωνα με τη λίστα του διεθνούς Κέντρου Βίζενταλ, το «Σβόμποντα» του Τιαγκνιμπόκ κατατάσσεται στην πρώτη δεκάδα των ανά τον κόσμο αντισημιτικών μορφωμάτων.

   Αυτό το κόμμα, που υιοθετήθηκε από τη Δύση ως φορέας της «δημοκρατίας» στην Ουκρανία και που στις συγκεντρώσεις του τρέχει ο ΜακΚέιν, έχει για ήρωα τον διαβόητο ΣτέπανΜπαντέρα. Διοργανώνει μάλιστα και πορείες με πορτρέτα του Μπαντέρα στους δρόμους της Ουκρανίας, όπως αυτό πίσω από το λεβεντόπαιδο με το τσουλούφι της φωτογραφίας.

   Σημείωση 1η: Ο Στέπαν Μπαντέρα ήταν ένα καθίκι, συνεργάτης των Γερμανών ναζί της περίοδο της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση. Κάτι σαν τους «δικούς μας» δωσίλογους και ταγματασφαλίτες, δηλαδή…

Στο μέσον της φωτογραφίας ο Μπαντέρα με τη γερμανική ναζιστική στολή του, φυσικά…

   Σημείωση 2η: Για να έχουμε μια ιδέα πως η «δημοκρατία» και η Δύση – ως εγγυητής της – προάγουν και αναθρέφουν τον φασισμό πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι αμέσως μετά τη λεγόμενη «Πορτοκαλί Επανάσταση» το 2004, ο τότε εκλεκτός του ευρωατλαντισμού πρόεδρος της Ουκρανίας, ο Βίκτορ Γιούσενκο, είχε ανακηρύξει επίσημα τον Μπαντέρα, όπως και τον ναζιστή ομοϊδεάτη του, τον Σούκεβιτς, «ήρωες της Ουκρανίας»…

   Σημείωση 3η: Το κόμμα «Πατρίδα» της Γιούλια Τιμοσένκο (που τόσο την αγαπούν οι Γερμανοί…), της «ηρωίδας» που ήταν στη φυλακή για απάτες και υπεξαιρέσεις και από το οποίο προέρχεται ο νέος πρωθυπουργός της Ουκρανίας (που τόσο τον αγαπούν οι Αμερικάνοι…), στις τελευταίες εκλογές συμμάχησε με το ναζιστικό «Σβόμποντα» γεγονός που άνοιξε τον δρόμο, ώστε οι ναζί να μπουν στο ουκρανικό κοινοβούλιο…

     ***

   Γ) Ο τρίτος της παρέας που μάχεται για την εμπέδωση των ευρωπαϊκών άμα τε και δημοκρατικών αξιών στην Ουκρανία ονομάζεται Βιτάλι Κλίτσκο.

   Το παλικάρι, που ήταν πυγμάχος και δημιούργησε το κόμμα «Γροθιά», αν και έχει αμερικανική υπηκοότητα, ενδιαφέρεται βασικά για την προώθηση στην Ουκρανία των γερμανικών… αξιών. Άλλωστε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στο σπίτι του στη Γερμανία τα έχει περάσει, από το «Ίδρυμα Konrad Adenauer» του ανατέθηκε να ηγηθεί ακροδεξιού μορφώματος με αποστολή την «γερμανοποίηση» της Ουκρανίας και φυσικά είναι πάντα ευπρόσδεκτος από την κυρία Μέρκελ, η οποία κάνει πολύ κέφι όταν τον συναντά…

Η κυρία Μέρκελ με τον Κλίτσκο (εκ δεξιών της), αλλά και τον Γιατσένιουκ (εξ αριστερών της) σε χαρούμενες στιγμές…

   Δ) Όλοι αυτοί οι τύποι τώρα, ο Γιατσένιουκ, ο Τιαγκνιμπόκ και ο Κλίτσκο, ως ηγέτες της αντιπολίτευσης, συγκροτούν το αγλάισμα της επιδοτούμενης από τις ΗΠΑ και την ΕΕ… δημοκρατίας στην Ουκρανία. Μάλιστα, ήδη πριν από τα γεγονότα, είχαν ανακοινώσει ότι θα κατέβαιναν μαζί στις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Τα τρία αγαπημένα και «δημοκρατικά» παιδιά της Δύσης (ο ναζί, ο φασίστας και ο κρυφοφασίστας), μαζί. Και στη μέση η κυρία Νούλαντ. Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ…

   Όσο για τις πρώτες κιόλας κινήσεις της κυβέρνησης που συγκροτούν ή στηρίζουν από κοινού τα «δημοκρατικά» παιδιά, είναι οι εξής:

  • Προώθηση νόμου για την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας.
  • Προώθηση νόμου για την κατάργηση κάθε απαγόρευσης που περιορίζει την ναζιστική προπαγάνδα.
  • Προώθηση νόμου με τον οποίο η διοίκηση του υπουργείου Εσωτερικών παραδίδεται στους ναζί του «Δεξιού Τομέα».
  • Κάλεσμα στο ΝΑΤΟ να παράσχει βοήθεια στην Ουκρανία στο οποίο άμεσα ανταποκρίθηκε ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, ο Ράσμουσεν, ο οποίος και δήλωσε: «Είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την Ουκρανία για τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις της» προσθέτοντας ότι το ΝΑΤΟ εγγυάται «την εθνική κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας» (σσ: αξίες ευρύτατα γνωστό ότι εμπνέουν το ΝΑΤΟ αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά από την Κύπρο μέχρι τη Γιουγκοσλαβία, κι από το Ιράκ μέχρι τη Λιβύη και το Αφγανιστάν…).

Η απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι μια σωστή σκέψη εκ μέρους των «δημοκρατών» της Ουκρανίας και των ευρωαμερικανών φίλων τους. Βλέπετε εκεί οι κομμουνιστές γεμίζουν τους δρόμους των πόλεων με αφίσες όπως αυτή με την εικόνα του Λένιν, ο οποίος «ρωτά» τους κατοίκους: «Λοιπόνπώς τα περνάτε με τον καπιταλισμό;»…

                                               ***

Ορισμένες σκέψεις:

   Πρώτο: Η Ουκρανία περνά μια από τις πιο δραματικές στιγμές στην ιστορία της. Μάζες ανθρώπων βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας τη βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια και την απέχθειά τους προς το καθεστώς της κλίκας του Γιανουκόβιτς. Αυτή η κλίκα, υπηρέτησε τον πλουτισμό της ως βαστάζος εκείνης της μερίδας των εκμεταλλευτών του ουκρανικού λαού, που έχουν συνδέσει τα κέρδη τους και το ιδιοτελές συμφέρον τους με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό. 

   Δεύτερο: Η άλλη κλίκα, της άλλης μερίδας των ολιγαρχών, που έχουν συνδέσει τα κέρδη τους με τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, προωθεί τα δικά της σχέδια μέσα από την ωμή επέμβαση της Δύσης στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας. Για τα συμφέροντά της δεν διστάζει να αναγορεύσει σε «δημοκράτες» και «απελευθερωτές» το σκυλολόι των ναζιστικών, εθνικιστικών, φιλοαμερικανικών και φιλογερμανικών κομμάτων και μορφωμάτων. 

   Τρίτο: Ο ουκρανικός λαός, λόγω της απουσίας κινήματος με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε αυτές τις δυο κλίκες και χρησιμοποιήθηκε ως πιόνι της γεωστρατηγικής σκακιέρας και ως πυροκροτητής για ελεγχόμενες από το σύστημα πολιτικές ανατροπές που περιορίζονται στην εναλλαγή των διεφθαρμένων ανδρείκελων.

   Τέταρτο: Παρότι ο λαός στην Ουκρανία συντάσσεται κάτω από σημαίες ξένες, και όχι τις σημαίες των δικών του συμφερόντων, βλέπουμε ότι οι ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία, στο πλαίσιο της ενδοκαπταλιστικής και ενδοιμπεριαλιστικής τους σύγκρουσης παρεμβαίνουν με τον οξύ τρόπο που παρεμβαίνουν. Το γεγονός ότι  εκδηλώθηκε μία τέτοια αντίδραση από μέρους του ξένου παράγοντα (ένοπλη παρέμβαση, αξιοποίηση του ναζισμού και ανάδειξή του σε πολιτικό παράγοντα κλπ) καθιστά σαφή τον τρόπο που οι δυνάμεις αυτές θα αντιδράσουν (όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά οπουδήποτε) στο ενδεχόμενο διεκδίκησης και εφαρμογής από το λαό, από τον κάθε λαό, ενός πραγματικά φιλολαϊκού προγράμματος. Πόσο μάλλον ενός προγράμματος που θα αφαιρεί την εξουσία από τους ολιγάρχες. Η επέμβασή τους στην περίπτωση αυτή θα είναι εκατοντάδες φορές πιο σφοδρή. Αυτό σημαίνει αποδοχή της «μοίρας» μας; Όχι. Αυτό σημαίνει ότι: Μόνο ένας στην συντριπτική του πλειοψηφία ενωμένος, συνειδητοποιημένος, οργανωμένος, χειραφετημένος πολιτικά και αποφασισμένος λαός μπορεί να διεκδικήσει το δίκιο του. Μόνο έτσι μπορεί να κάνει τους εχθρούς του να σκεφτούν το τίμημα που θα καταβάλουν, αν επιχειρήσουν να υποσκάψουν με μη ειρηνικό τρόπο τις λαϊκές επιλογές. Να αποτρέψει τις έξωθεν και έσωθεν παρεμβάσεις. Αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που υπάρχει: Ο ενωμένος, συνειδητοποιημένος, οργανωμένος και ταξικά αποφασισμένος λαός. Το ερώτημα που μας αφορά ως Ελλάδα και τίθεται ειδικά προς τους κάθε είδους των εξ ημών αριστερών, είναι: Αυτή η προϋπόθεση εξασφαλίζεται όταν η συνείδηση του λαού διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρεί ως «φίλους» τους εχθρούς του;

   Πέμπτο: Οι προηγούμενες εκλογές στην Ουκρανία έγιναν σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα και σύμφωνα με αυτή τη λογική προέκυψε μία «δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση». Τα όσα συνέβησαν εκεί, όμως, η ωμή επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ, οι διαδηλώσεις με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, της υπεύθυνης για την εξωτερική πολιτική της ΕΕ, των Αμερικανών αξιωματούχων και λοιπών, η ωμή ένοπλη βία με την χρησιμοποίηση των φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων στην πρώτη γραμμή κλπ, αποσιωπήθηκαν ή πέρασαν στα ψιλά από την διεθνή και ελληνική ειδησιογραφία. Αυτό, τι άλλο αποδεικνύει από την υποκρισία ορισμένων για το πως αντιλαμβάνονται το θέμα της νομιμότητας; Θυμόμαστε όλοι, για παράδειγμα, εκείνα τα «καταδικάζουμε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται», ή τα άλλα από τον κύριο Μητσοτάκη μέχρι τον κύριο Πρετεντέρη γύρω από το θέμα της «τήρησης και σεβασμού του Συντάγματος» κλπ. Αλλά πώς και τους διαφεύγει; Στην Ουκρανία τόσο ο εκλεγμένος πρόεδρος, όσο και το ισχύον Σύνταγμα καταργήθηκαν με τρόπο έκδηλα αντίθετο από τον προβλεπόμενο από την ισχύουσα «νομιμότητα». Κάτι που δεν είδαμε να ενοχλεί ιδιαίτερα τους «ουκρανολόγους» στα εγχώρια ΜΜΕ. Υποψιαζόμαστε, λοιπόν, ότι για ορισμένους το ασίγαστο πάθος που επιδεικνύουν για την «τήρηση της νομιμότητας» αναβλύζει από μέσα τους μόνο όταν πρόκειται για εκείνη την νομιμότητα που οι ίδιοι γουστάρουν.

   Έκτο:  Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Τουτέστιν: Εμείς, οι υπόλοιποι, που όταν απεργούμε ή διαδηλώνουμε ακούμε μύδρους από τους «εισαγγελείς» ότι «διασαλεύουμε τη νομιμότητα», δεν έχουμε παρά να κρατήσουμε την ανομολόγητη παραδοχή των νομιμοφρόνων κατηγόρων μας. Την παραδοχή τους όπως αυτή απορρέει από τη στάση τους στην Ουκρανία, η οποία ταυτόχρονα, συνιστά και τον εφιάλτη τους: Ότι η πλειοψηφία του λαού – αφού και κατά το αστικό Σύνταγμα ο λαός είναι κυρίαρχος και πηγή όλων των εξουσιών – είναι εκείνη η δύναμη που με τη θέλησή της μπορεί και δικαιούται, τελικά, όταν το αποφασίσει, να ανατρέψει τα πάντα.

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος, ουκρανία | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Συγκλονιστικό βίντεο από την Ουκρανία: Νεαρή γυναίκα σταματά τις βαριοπούλες της βεβήλωσης

Posted by redship στο 26 Φεβρουαρίου , 2014

Σήμερα στη δοκιμαζόμενη Ουκρανία δεν υπάρχει μόνο η δράση των ένοπλων ομάδων που έχουν συγκροτήσει φασιστικά – εθνικιστικά κόμματα, που ανοικτά στηρίζουν και αξιοποιούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, προκειμένου να προωθήσουν τα σχέδια των φιλικών προς αυτούς οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων. Όπως είναι φυσικό, αυτά τα κόμματα με τα τάγματα εφόδου έχουν αδράξει την ευκαιρία και βγάζουν όλο το μένος και το μίσος τους ενάντια στους κομμουνιστές, τη Σοβιετική Ένωση, τον ηρωικό Κόκκινο Στρατό που συνέτριψε το ναζιστικό τέρας.

Σήμερα στην Ουκρανία δεν υπάρχουν μόνο οι δυνάμεις που υπερασπίζονται και επιδιώκουν τη συμμαχία της χώρας με τη σημερινή ιμπεριαλιστική Ρωσία.

Υπάρχουν και δυνάμεις που αντιπαλεύουν την παγίδευση του λαού στις αντιπαραθέσεις και τις αιματηρές συγκρούσεις της ουκρανικής πλουτοκρατίας, που υπερασπίζονται τις σοσιαλιστικές κατακτήσεις, που μάχονται κατά του αντικομμουνισμού και της βεβήλωσης των σοβιετικών μνημείων και προβάλλουν το δρόμο της συναδέλφωσης των λαών και της πάλης για το σοσιαλισμό.

Τη δράση αυτών των δυνάμεων που δίνουν σκληρό και ηρωικό αγώνα την αποσιωπούν εντελώς τα διεθνή ΜΜΕ, όμως φτάνει μια στιγμή, αρκεί η αποφασιστικότητα και ο ηρωισμός μιας νέας γυναίκας για να ανοίξει μια ρωγμή προς την αλήθεια. Μια τέτοια στιγμή, ένα τέτοιο πλάνο υπήρχε σε ένα από τα πολλά βίντεο – ανταποκρίσεις που στέλνουν τα διεθνή πρακτορεία και το αναμετέδωσε το «MEGA» για μια και μόνη φορά, στις βραδινές ειδήσεις της Κυριακής 23 του Φλεβάρη.

Τα πλάνα από την Ουκρανία είναι καλοσκηνοθετημένα. Δείχνουν ομάδες φασιστών να γκρεμίζουν αγάλματα του Λένιν. Να ασχημονούν και να βεβηλώνουν μνημεία του Κόκκινου Στρατού, που όμως τα εμφανίζουν ως πράξεις ενός αγανακτισμένου λαού. Τα φασιστοειδή σφυροκοπούν με σφυριά το μνημείο, η κάμερα έχει τη σωστή γωνία και απόσταση ώσπου ξαφνικά μια νέα γυναίκα μπαίνει μπροστά στη βαριοπούλα..

Η στιγμή είναι συγκλονιστική και αποκαλυπτική.

Αυτές οι δυνάμεις χρειάζονται την αλληλεγγύη και την υποστήριξη όλων μας.

 

 

Δείτε το βίντεο.

Posted in ουκρανία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πολύ σημαντικές Θέσεις της Ένωσης Κομμουνιστών Ουκρανίας

Posted by redship στο 25 Φεβρουαρίου , 2014

αναδημοσίευση από φάρο

“Η ανάπτυξη του καπιταλισμού οδηγεί στην ένταση της όξυνσης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, για τη μοιρασιά της λείας, για το ποιος θα κερδίσει ένα μεγαλύτερο μερίδιο των αγορών.
Την ίδια ώρα είναι υπαρκτή και η διαδικασία της διεθνοποίησης της παραγωγής, των οικονομικών σχέσεων, τάση που ενισχύει τη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, σε διεθνές και εθνικό επίπεδο.

Οι κομμουνιστές για να διαμορφώσουν τη στάση τους απέναντι στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, πρέπει να πάρουν υπόψη τους πως ο Λένιν, στα 1915 στο άρθρο «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» έχει δείξει πως ο στόχος των ιμπεριαλιστικών ενώσεων είναι η παραπέρα εκμετάλλευση των εργαζομένων.
Η εκτίμησή του αυτή, έχει αντέξει στο πέρασμα του χρόνου και δείχνει πως οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να επαφίενται στις ενώσεις των ιμπεριαλιστών, που αποτελούν αποτέλεσμα από τη μια των αντιθέσεών τους κι από την άλλη της συνεργασίας τους.
Τα παραπάνω, αποδεικνύονται από τις συνέπειες που βιώνουν οι εργαζόμενοι μιας σειράς χωρών της ΕΕ, εξαιτίας και της εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης.

Η  Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας προσεγγίζει εντελώς διαφορετικά από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας το ζήτημα της ένταξης της Ουκρανίας στην Τελωνειακή Ένωση (σ.σ. που προωθείται από την Ρωσία), που συγκροτείται κάτω από την αιγίδα του ρωσικού κεφαλαίου, με επικεφαλής τον Β. Πούτιν και με απώτερο στόχο τη δημιουργία της «Ευρασιατικής Οικονομικής Κοινότητας», στην οποία θα υπάρχει τόσο η κοινή οικονομική συνισταμένη, όσο κι η πολιτική και στρατιωτική.

Η Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας, δεν συμφωνεί με την εκτίμηση που γίνεται πως αυτή η Ένωση είναι ο δρόμος “αναγέννησης του σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης”.

Η ιμπεριαλιστική ένωση (σ.σ. κάθε ιμπεριαλιστική Ένωση και αυτή που προωθεί η Ρωσία) είναι δρόμος σκληρής εκμετάλλευσης των εργαζομένων των ίδιων των χωρών που την αποτελούν, της ληστείας άλλων λαών και ενίσχυσης των θέσεων των καπιταλιστών έναντι των διεθνών ανταγωνιστών τους.

Η Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας, στηρίζει τη Θέση του ΚΚΕ και άλλων ΚΚ χωρών της ΕΕ, που αγωνίζονται ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, ενάντια στην ΕΕ, για την αποδέσμευση των χωρών τους απ’ αυτήν, ανατρέποντας τον καπιταλισμό με την κατάκτηση της εργατικής – λαϊκής εξουσίας.

Σ’ αυτούς που μας λένε ότι οι λαοί της Ρωσίας και του Καζαχστάν είναι “αδελφοί λαοί”με τον ουκρανικό, και γι’ αυτό πρέπει να ενταχθούμε στην Τελωνειακή Ένωση, απαντάμε, πως ναι, θα είναι “αδελφοί λαοί” εφόσον ανατρέψουν τον καπιταλισμό ο καθένας στη χώρα του κι ενώσουν τη δύναμή τους, ανασυγκροτώντας  (και πάλι) την ΕΣΣΔ».

Από συνέντευξη στην “Κόκκινη Τηλεόραση” της Ταμίλα Γιαμπρόβα, Προέδρου της Ένωσης Κομμουνιστών Ουκρανίας

Posted in Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας, ουκρανία | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

«Σιδηρούν παραπέτασμα»…

Posted by redship στο 21 Φεβρουαρίου , 2014

 

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

 H Ουκρανία σπαράσσεται. Ορισμένες σκόρπιες σκέψεις (ίσως όχι και τόσο σκόρπιες…):

 

1) Ο τίτλος του άρθρου ήταν: «`Η τώρα ή ποτέ για την Ουάσιγκτον». Ιδού μερικά αποσπάσματα:

«Ο αμερικανικός στόχος στην Ουκρανία και τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες είναι να επιβάλουν τον έλεγχό τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους αυτών των χωρών (…). Η ελίτ της Ουάσιγκτον βλέπει όλον τον κόσμο όπως ο πρώην πρόεδρος Ρίγκαν έβλεπε τη Λατινική Αμερική (…). Οι μέθοδοι του ψυχρού πολέμου εξακολουθούν λίγο πολύ να χρησιμοποιούνται (…). Την ώρα που ξεκινούσε η «βελούδινη επανάσταση» του 1989 ήμουν ο ίδιος βαποράκι, που μετέφερα βαλίτσες σε διαφωνούντες στην Ανατολική Ευρώπη με περιεχόμενο δεκάδων χιλιάδων δολαρίων. Έχω λοιπόν μια καλή ιδέα για το πόσα πολλά χρήματα και πόση ξένη βοήθεια χρειάστηκαν ώστε να ξεκινήσουν οι «αυθόρμητες επαναστάσεις» που εγκαθιστούσαν την «εξουσία του λαού» (…). Εάν η Ουκρανία γλιστρήσει στην τροχιά του ΝΑΤΟ, τότε η Ρωσία θα χάσει την πρόσβαση στις ναυτικές της βάσεις στη Μαύρη Θάλασσα και οι διαδρομές των ρωσικών πετρελαιοαγωγών και αγωγών αερίου θα περνούν από εδάφη που οι ΗΠΑ θα ελέγχουν πλήρως (…). Η Ουάσιγκτον προσπαθεί να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο δυνατό αβαντάζ πριν οδηγηθούν στην ανάγκη όπως ο Κάιζερ πριν από 80 χρόνια να αναφωνήσουν: «`Η τώρα ή ποτέ»».

 

Αυτά τα εξόχως αποκαλυπτικά – όχι μόνο για τα όσα γίνονται στην Ουκρανία, σήμερα, αλλά για τα όσα έγιναν το 1989 στην Ανατολική Ευρώπη – δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «New Statesman», εδώ και δέκα χρόνια, στις 6/12/2004. Συγγραφέας του άρθρου, ένας πολύ γνωστός Βρετανός ιστορικός, ο Μαρκ Ελμοντ. Ένα – καθ’ ομολογία του – από τα «βαποράκια» των μυστικών υπηρεσιών, που έφεραν την «ελευθερία» στην Ανατολική Ευρώπη και χρηματοδότησαν τις «βελούδινες επαναστάσεις» με βαλίτσες γεμάτες δολάρια…

   2) Πάλι πριν από δέκα χρόνια, το αμερικανικό ινστιτούτο στρατηγικών προβλέψεων, το «Stratfor», περιέγραφε τις τότε εξελίξεις στη Γεωργία ως εξής: «Έχοντας υπό τον έλεγχό της τη Γεωργία, η Ουάσιγκτον κατέχει την αρτηρία από την οποία μπορούν να διέλθουν οι ενεργειακοί πόροι της Κασπίας προς τη Δύση, παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Από στρατιωτικής άποψης, επίσης, ο αμερικανικός έλεγχος επί της Γεωργίας σημαίνει ότι, πρώτον, αμερικανικός στρατός θα βρίσκεται πολύ κοντά στο ρωσικό έδαφος και στα κοιτάσματα της Κασπίας, δεύτερον, σημαίνει προσφορά δυνατότητας απαγκίστρωσης από Ιράκ…» («Ριζοσπάστης», 27/11/2003).

 

Εκείνες οι διαπιστώσεις εξηγούσαν σε μεγάλο βαθμό τις τότε εξελίξεις στη Γεωργία. Με τον συνηθισμένο αμερικανικό κυνισμό, οι αναλυτές του «Stratfor» έλεγαν ξεκάθαρα πως η «ανάφλεξη» στη Γεωργία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια μάχη μεταξύ της φιλορωσικής φατρίας του Σεβαρντνάντζε και της φιλοαμερικανικής κλίκας της αντιπολίτευσης και το ότι η σύγκρουση δεν εξελίχθηκε σε εμφύλιο στη Γεωργία οφειλόταν, πολύ απλά, στο γεγονός πως η Μόσχα υποχώρησε ένα βήμα από το «ζωτικό» της χώρο. Μια ματιά στο χάρτη της περιοχής εξηγεί γιατί η παραπάνω ιστορία επαναλαμβάνεται, τώρα πια στην Ουκρανία…

   3) Ήταν 16/4/2003 όταν επικυρώθηκε η ένταξη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, στην ΕΕ. Ο Εσθονός πρωθυπουργός δήλωσε: «Έχουμε πίστη στην οικονομία της αγοράς, είναι ένα όφελος που το είχαμε στερηθεί στο παρελθόν». Η Λετονή πρόεδρος δήλωσε: «Μπαίνει τέρμα στις ιστορικές περιπέτειες της χώρας μου και στα χτυπήματα του πεπρωμένου». Ο Ούγγρος πρωθυπουργός δήλωσε: «Υποφέραμε πολύ επί 50 χρόνια. Σήμερα αισθανόμαστε μεγάλη ανακούφιση». Ο Λιθουανός πρόεδρος δήλωσε: «Η σημερινή μέρα θα μείνει στην ιστορία». Ο Σλοβάκος πρόεδρος δήλωσε: «Ζήσαμε πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα και μας φαίνεται παράξενο που ξαναγυρίζουμε στην Ευρώπη». Όσο για τον τότε προεδρεύοντα της ΕΕ – ήταν ο κ.Σημίτης – σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε ανήμερα της φιέστας για την προς ανατολάς διεύρυνση της ΕΕ, υποστήριζε: «Σήμερα οι Ευρωπαίοι πολίτες απολαμβάνουν υψηλό βιοτικό επίπεδο, έχουν προηγμένη οικονομία, υψηλά επίπεδα κοινωνικής προστασίας και συνοχής, μια πιο δίκαιη κοινωνία»…

 

   Έχουν περάσει είκοσι πέντε σχεδόν χρόνια από την πτώση του σοσιαλισμού και δέκα χρόνια από την επίσημη συμμετοχή των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ. Τώρα πια τα στοιχεία είναι «μετρήσιμα»: α) Η «δημοκρατία» που τους έταζαν ισοδυναμεί με την αναστύλωση μνημείων του ναζισμού σε μια σειρά από αυτές τις χώρες, με κυνήγι μαγισσών και διώξεις για πολιτικά φρονήματα, με εθνικές εκκαθαρίσεις και πογκρόμ για τεράστιες μάζες πληθυσμών, β) η «ελευθερία» που τους υπόσχονταν εκφράστηκε με την ανακήρυξη των χωρών αυτών στη «νέα Ευρώπη» των υποταγμένων στο άρμα των «προθύμων» του Μπους. Τα εδάφη τους έγιναν χώροι εγκατάστασης των ευρωπαϊκών «Γκουαντάναμο» των ΗΠΑ, γ) Η «οικονομική ευμάρεια» αντανακλάται στα εκατομμύρια των ανέργων και στα δεκάδες εκατομμύρια των φτωχών. Η λεηλασία είναι πλήρης: Το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης των χωρών αυτών βρίσκεται κάτω από τα επίπεδα του 1989 (!) και οι μισές από αυτές τις χώρες έχουν πέσει στα νύχια του ΔΝΤ. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της «σωτηρίας» των χωρών αυτών από το «παραπέτασμα»…

   4) Ας επιστρέψουμε στην Ουκρανία. Θα χρειαστεί το ημερολόγιο να δείξει  73 χρόνια πίσω: Τον Ιούνιο του 1941 ο Χίτλερ επιτίθεται στην Σοβιετική Ένωση. Η «Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών» που έχει ιδρυθεί από το 1929, περνά ανοιχτά στην υπηρεσία των ναζί. Ένα χρόνο αργότερα, το 1942, η «Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών», υπό την καθοδήγηση των ναζί,  μετεξελίσσεται στον λεγόμενο «Ουκρανικό Στασιαστικό Στρατό». Διακηρυγμένος στόχος του είναι η εξόντωση των αντιφασιστών παρτιζάνων που δρούσαν στην Ουκρανία και η διενέργεια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων κατά των σοβιετικών ανταρτών, κατά του Κόκκινου στρατού, κατά των κομμουνιστών, των Εβραίων, των Πολωνών. Ο εξοπλισμένος από τους ναζί «Ουκρανικός Στασιαστικός Στρατός» μετά τις αρνητικές για τους Γερμανούς εξελίξεις του πολέμου ισχυρίστηκε ότι «ανεξαρτητοποιήθηκε» από τους ναζί και ότι θα τους… πολεμούσε. Στην πραγματικότητα συνέχισε να διαπράττει κατά χιλιάδες τα μακάβρια εγκλήματα εναντίον του σοβιετικού λαού. Στην Ουκρανία υπάρχουν πάνω από 50 μνημεία για τα θύματα των μαζικών δολοφονιών που διέπραξε ο «Ουκρανικός Στασιαστικός Στρατός».

Σήμερα, οι φασίστες, οι ναζί του «Ουκρανικού Στασιαστικού Στρατού» πρωταγωνιστούν στα γεγονότα στην Ουκρανία. Ποζάρουν σαν «πατριώτες» και οπαδοί της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας». Αλλά όπως σημειώνει στον «Guardian» ο αρθρογράφος Σέουμας Μίλνε «…αυτοί που συρρέουν στους δρόμους της πρωτεύουσας, δεν ενδιαφέρονται και πολύ για την δημοκρατία και τους θεσμούς της, καθώς στον σκληρό πυρήνα των διαδηλωτών δρουν ακροδεξιοί εθνικιστές».  Δρουν – ακόμα και ένοπλα – ως χαϊδεμένα παιδιά των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον…

   5) Στην Ουκρανία πριν από δέκα χρόνια, από τη μια βρισκόταν – και τότε – ο εκλεκτός του Πούτιν. Από την άλλη, ήταν ο άνθρωπος της Ουάσιγκτον, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Στη μέση – και τότε – ο ουκρανικός λαός. Διχασμένος. Έτοιμος να ματώσει είτε για τον άνθρωπο του Μπους (τότε), είτε για τον εκλεκτό των Ρώσων. Όπως πριν από δέκα χρόνια, έτσι και σήμερα, η Ουκρανία θυμίζει τα προτεκτοράτα της πρώιμης αποικιοκρατικής περιόδου, όταν η πολιτική διαμάχη εξελισσόταν ανάμεσα σε «αγγλόφιλους», «ρωσόφιλους», «γαλλόφιλους». Τμήματα της άρχουσας τάξης της χώρας συγκρούονται μεταξύ τους προκαλώντας μακελειό. Το ένα τμήμα  βλέπει τα συμφέροντά του να ταυτίζονται με την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Το άλλο  ταυτίζεται με την καπιταλιστική Ρωσία. Η σύγκρουση ήδη έχει πάρει χαρακτηριστικά τραγωδίας με τους Ευρωπαίους, τους Αμερικάνους και τους Ρώσους να λύνουν τους ανταγωνισμούς τους για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς της χώρας με όρους εμφυλίου πολέμου!

Θα το επαναλάβουμε: Σε αυτή τη σύγκρουση, πλατιά λαϊκά στρώματα του ουκρανικού λαού αντιπαρατίθενται αιχμαλωτισμένα κάτω από ξένη σημαία: Ένα μέρος τους σηκώνει τη φιλορωσική σημαία, δηλαδή τη σημαία των Ρώσων ολιγαρχών και των Ουκρανών συνεταίρων τους. Το άλλο μέρος  σηκώνει τη φιλοευρωατλαντική σημαία, δηλαδή τη σημαία της Μέρκελ, του Ομπάμα και των δικών τους Ουκρανών συνεταίρων.

   Στα 25 χρόνια από την «απελευθέρωση», από την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος» κι από το «Τέλος της Ιστορίας», η ιστορία της Ουκρανίας, του μεγαλύτερου ενεργειακού κόμβου προς την Ευρώπη, γράφεται – όπως συνέβη πριν με τη Γιουγκοσλαβία – με το αδικοχαμένο αίμα του λαού της. Ενός λαού παγιδευμένου στις συμπληγάδες της διαμάχης αν θα καταστεί «υπήκοος» είτε της καπιταλιστικής ένωσης με τη Ρωσία, είτε της καπιταλιστικής ένωσης με την ΕΕ.

 

Στα 25 χρόνια από την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος», που θα έφερνε τον «ελεύθερο κόσμο» και που οι πολίτες θα «απολάμβαναν τα αγαθά του τέλους του πεντηκονταετούς ψυχρού πολέμου», η ανθρωπότητα παρακολουθεί τη μια σφαγή μετά την άλλη. Νέοι πόλεμοι, νέες επεμβάσεις, νέοι χάρτες. Οι ίδιοι, πάντα, στόχοι: Επιβολή και διαιώνιση της κυριαρχίας με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.

 

   Στα 25 χρόνια από την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος», οι πολιτικές μαριονέτες των «απελευθερωτών» που έχουν κάτσει στο σβέρκο των λαών αυτών των χωρών, τα λαμόγια του «μετακομμουνιστικού παραδείσου» και οι ύαινες του ιμπεριαλισμού ρίχνουν όλα τους τα όπλα στη μάχη για την επικράτησης των αιματοβαμμένων τους συμφερόντων: Από τα υποβολεία της λαϊκής διχόνοιας μέχρι τα πολυβολεία της κρατικής καταστολής, των φασιστκών συμμοριών και των ελεύθερων σκοπευτών.

   Σημείωση: Εκείνος που πρώτος στην Ιστορία χρησιμοποίησε τον άθλιο όρο «σιδηρούν παραπέτασμα» ήταν ο Γκαίμπελς! Ο Γκαίμπελς ήταν αυτός, που στο τελευταίο του ραδιοφωνικό μήνυμα, στις 12/2/1945, από το ραδιοφωνικό σταθμό του Βερολίνου, και ενώ ο Κόκκινος Στρατός τσάκιζε το φίδι του φασισμού, εκτόξευσε για πρώτη φορά μέσα στον επιθανάτιο ρόγχο του ναζισμού τη φράση «σιδηρούν παραπέτασμα». Έκτοτε, η «δημοκρατική Δύση» την υιοθέτησε και διά του Τσόρτσιλ την κατέστησε προμετωπίδα της αστικής προπαγάνδας. Αυτός είναι ο τροφοδότης του λεξιλογίου των μαφιόζων, των ολιγαρχών και των εκλεπτυσμένων Δυτικών. Ο Γκαίμπελς!

Posted in πολέμοι, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Νίκος Μπογιόπουλος, ουκρανία | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ουκρανία: «Έσπασε» την εκεχειρία η αντιπολίτευση – Νέα έκρηξη της βίας με δεκάδες νεκρούς

Posted by redship στο 20 Φεβρουαρίου , 2014

Οι ελπίδες για ειρηνική διευθέτηση της πολιτικής κρίσης στην Ουκρανία, μετά τη συμφωνία για εκεχειρία που ανακοίνωσε η ουκρανική προεδρία, έσβησαν το πρωί της Πέμπτης, καθώς η αντιπολίτευση «έσπασε» την ανακωχή, πυροδοτώντας ένα νέο κύμα βίας με δεκάδες νεκρούς.

Την ίδια ώρα η ΕΕ κατηγορεί αποκλειστικά τον Γιανουκόβιτς για τη βία και προαναγγέλλει κυρώσεις σε βάρος αξιωματούχων της κυβέρνησης.

Έσπασε την εκεχειρία η αντιπολίτευση

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, μέλη της αντιπολίτευσης έσπασαν τον αστυνομικό κλοιό στην πλατεία της Ανεξαρτησίας, ανακαταλαμβάνοντας την πλατεία. Οι διαδηλωτές, φορώντας στρατιωτικά κράνη και οπλισμένοι με ρόπαλα και ασπίδες, ανέβηκαν στα δικά τους οδοφράγματα και επιτέθηκαν κατά των αστυνομικών δυνάμεων, που οπισθοχώρησαν για αρκετές εκατοντάδες μέτρα, εγκαταλείποντας το έδαφος που κατέλαβαν με έφοδο κατά τη διάρκεια της νύκτας.

Έκπληξη προκαλεί η καταγγελία του υπουργείου Εσωτερικών ότι οι αστυνομικές δυνάμεις έγιναν στόχος των πυρών ελεύθερου σκοπευτή πριν από την έφοδο των διαδηλωτών και ότι είκοσι αστυνομικοί έχουν τραυματισθεί.

Σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση, από τα σημερινά επεισόδια έχουν -μέχρι στιγμής- σκοτωθεί τουλάχιστον 25 διαδηλωτές.

«Χαϊδεύει» τους φασίστες διαδηλωτές η ΕΕ

Η αναζωπύρωση της βίας συμπίπτει με την άφιξη στο Κίεβο των υπουργών Εξωτερικών της Γαλλίας Λοράν Φαμπιούς, της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ και της Πολωνίας Ράντοσλαβ Σικόρσκι, για συνομιλίες με τον Ουκρανό πρόεδρο και τους ηγέτες της αντιπολίτευσης. Διπλωματικές πηγές ανακοίνωσαν ότι οι συνομιλίες αναβλήθηκαν λόγω της τεταμένης κατάστασης στο Κίεβο, ωστόσο λίγο αργότερα το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών διευκρίνισε ότι οι συνομιλίες διεξάγονται κανονικά.

Μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Λοράν Φαμπιούς προανήγγειλε κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε βάρος «όσων ευθύνονται για τις βιαιότητες στην Ουκρανία».

«Αυτό που θα του πω είναι ότι πρέπει να σταματήσει η βία, η οποία είναι προφανώς απαράδεκτη και ότι ετοιμαζόμαστε σήμερα το απόγευμα να επιβάλουμε κυρώσεις εναντίον αυτών που είναι υπεύθυνοι για τη βία», τόνισε ο Φαμπιούς στο γαλλικό ιδιωτικό ραδιοσταθμό «Europe 1». Μάλιστα, παρεμβαίνοντας απροκάλυπτα στα εσωτερικά μιας ξένης χώρας, ο Φαμπιούς είπε: «Δεν υπάρχει άλλη λύση από τις εκλογές, πρέπει να στραφούμε στο λαό».

Posted in ουκρανία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στην Ουκρανία

Posted by redship στο 20 Φεβρουαρίου , 2014

Ανακοίνωση σχετικά με τις εξελίξεις στην Ουκρανία εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.

 

 

 

 

Υποστηρικτές της ουκρανικής φασιστικής οργάνωση

UPA (φωτό: ΑΡ)

Η ανακοίνωση αναφέρει:

«Τα αιματηρά γεγονότα στο Κίεβο συνδέονται με την επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ στις εξελίξεις

στην Ουκρανία, είναι αποτέλεσμα του σφοδρού ανταγωνισμού αυτών των δυνάμεων με τη Ρωσία, για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς της χώρας.

Απ’ αυτήν την άποψη είναι πέρα για πέρα υποκριτικές οι παρεμβάσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ, υπέρ των διαδηλωτών της αντιπολίτευσης, που δήθεν μάχονται υπέρ της «ελευθερίας» και «δημοκρατίας», υπέρ της ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ. Στην πραγματικότητα ΕΕ και ΗΠΑ στηρίζουν και αξιοποιούν ακόμη και ένοπλες φασιστικές δυνάμεις, που δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό της ουκρανικής αντιπολίτευσης, για την προώθηση των γεωπολιτικών τους στόχων στην περιοχή της Ευρασίας.

Φυσικά, λύση για τον ουκρανικό λαό δεν αποτελεί ούτε και η πρόσδεση της Ουκρανίας στο άρμα της σημερινής καπιταλιστικής Ρωσίας. Η προσπάθεια να διχαστεί ο λαός της Ουκρανίας και να οδηγηθεί σε ένα μακελειό, με ανυπολόγιστα τραγικές συνέπειες για τον ίδιο και τη χώρα του, για να επιλέξει τη μια ή την άλλη διακρατική καπιταλιστική ένωση, είναι παντελώς ξένη προς τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Το ΚΚΕ καταδικάζει τις ξένες παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας. Καταδικάζει τη δράση των φασιστικών δυνάμεων, τον αντικομμουνισμό και τις ενέργειες βανδαλισμού σε βάρος του μνημείου του Λένιν και άλλων σοβιετικών μνημείων.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους κομμουνιστές και τον εργαζόμενο λαό της Ουκρανίας και την πεποίθησή μας πως αυτός πρέπει να οργανώσει τη δική του αυτοτελή πάλη με κριτήριο τα συμφέροντά του και όχι με κριτήριο ποιον ιμπεριαλιστή επιλέγει το ένα ή άλλο τμήμα της ουκρανικής πλουτοκρατίας. Να χαράξει το δρόμο για το σοσιαλισμό, που αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση στα αδιέξοδα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Οι λαοί ιδιαίτερα των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ έζησαν με ειρήνη και ευημερία τα χρόνια του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό άλλωστε και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτών των χωρών αναπολεί το σοσιαλισμό, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και οι νέες γενιές δεν έχουν ζήσει τις κατακτήσεις του».

Posted in κκε, ουκρανία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »