καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Σεπτεμβρίου 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘οι αναλώσιμοι’

«Αγοράζουμε τα χρυσά σας δόντια ακόμα και με σφραγίσματα»

Posted by redship στο 12 Μαρτίου , 2011

«Αγοράζουμε τα χρυσά σας δόντια ακόμα και με σφραγίσματα» (!).

Το εν λόγω διαφημιστικό φυλλάδιο κατέκλυσε τις προηγούμενες μέρες το Βόλο. Η «επιχειρηματική ιδέα» – η οποία σύμφωνα με σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ταχυδρόμος» του Βόλου τελικά δεν τελεσφόρησε – προέβλεπε ότι οι πελάτες θα προσέρχονταν στη σουίτα κεντρικού ξενοδοχείου και θα μπορούσαν να εκποιήσουν τα πάντα: Από τα χρυσά τους ρολόγια και δαχτυλίδια μέχρι και τα …χρυσά δόντια τους!

Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2011. Στην Ελλάδα του Παπανδρέου και του Παπακωνσταντίνου, στην Ελλάδα της ΕΕ και του ΔΝΤ, η κρίση – όπως λένε και οι «ταγοί» μας – γεννά «ευκαιρίες».

Και τι μεγαλύτερη «ευκαιρία» υπάρχει, από την ανέχεια του κόσμου, από την εντεινόμενη οικονομική δυσπραγία, από την εξαθλίωση που προκαλεί η βάρβαρη πολιτική που ακολουθείται για να γεννηθούν «σαράφηδες» που κερδοσκοπούν πάνω στη φτώχεια, που αγοράζουν από πολύτιμα φυλαχτά μέχρι …σφραγισμένα (χρυσά) δόντια και που το διαφημίζουν κιόλας!

Posted in "παπατζήδες", "απελευθέρωση της αγοράς", ριζασπάστης, ημεροδρόμος ριζοσπάστη | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Δος μου μοχλό και τη γη…

Posted by redship στο 6 Μαρτίου , 2011

Σε κείνη τη γωνίτσα του περιοδικού που βαστάω με νύχια και με δόντια δεκατέσσερα χρόνια τώρα, απευθύνομαι στους αναγνώστες «προς συμπολεμιστές». Αυτός ο… όρος διαπνέει άλλωστε τη ζωή και τις επιλογές μου ως το πατριδογνωμόνιο, που είναι το όνειρο αλλά και η σφόδρα πιθανή συλλογική πραγματικότητα για έναν καλύτερο κόσμο. Πήρα πρόσφατα λοιπόν ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Που μου ομολογούσε πως ο συντάκτης του, πριν από χρόνια, έλεγε με επιθετική διάθεση «καλά μωρέ, τι υπερβολές είν’ αυτές; Σε πόλεμο είμαστε; Πού τον είδε». Τώρα, με τον πόλεμο στο πετσί του, ακόμα κι αν δεν τον λέει ταξικό, βλέποντας ότι αδυνατεί να υπερασπιστεί τους γέρους του, τα παιδιά του, τη ζωή του, νιώθει την ανάγκη να ακουμπήσει, να μιλήσει, να δράσει με συμπολεμιστές. Τώρα, θέλει να χτίσει μια γραμμή άμυνας. Κι ύστερα;
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, λέω, σύντροφοι σ’ αυτόν τον συμπολεμιστή που σύντροφο έχει νιώσει κι αποκαλέσει μόνο τη γυναίκα του με άλλο νόημα καρδιάς κι όχι εγκάρδιο αγωνιστικό. Βλέπω, βλέπουμε όλοι μας γύρω, ανθρώπους που ξυπνάνε από έναν μακάριο λήθαργο αστικών ψευδαισθήσεων και πέρα απ’ την επιβίωση αντιμετωπίζουν τον τρόμο της ίδιας τους της σκέψης. Είναι άνθρωποι εργαζόμενοι και άμεσα ή έμμεσα, τώρα ή οσονούπω άνεργοι. Μαθημένοι είκοσι, τριάντα, σαράντα χρόνια να αποκόβουν την οικονομία από την πολιτική, σα να μπορείς να ζήσεις χωρίζοντας την καρδιά από τα πλεμόνια. Δεν είναι στην πλειονότητά τους συνειδητά ενσωματωμένοι. Δεν είναι λαμόγια, απατεώνες, κλέφτες, τεμπέληδες, κοπρίτες. Είναι παγιδευμένοι σε κοπάδια χρόνια δεμένοι σε ταΐστρες, με ζωοτροφές του μυαλού ικανές να κάνουν τους ταύρους και τα γελάδια να σέρνονται σα γυμνοσάλιαγκες μπροστά σε είδωλα πολιτικής οιονεί αποκριάτικα.

Στα κουτάκια τους μπήκε το χρέος, η πείνα, ο φόβος κι η ανασφάλεια και φάνηκε το παλατάκι τους κελί, η βολή που τελικώς είναι εξάρτηση, η πατρίδα μάγισσα κι ο θεός τους άδικος. Αυτοί οι εν δυνάμει συμπολεμιστές, με την άοπλη συνείδηση και τις συστηματικά αποϊδεολογικοποιημένες παρέες είναι η πρώτη τροφή στο μακελειό που άρχισε και συνεχίζεται.

Γιατί θα πυκνώσουν τις γραμμές της άμυνας πρόσκαιρα αλλά μετά θα ριχτούν τυφλά στην εκδίκηση κι όχι στην αντεπίθεση. Δεν είναι αθώοι. Μήτε ένοχοι. Μήτε μειωμένου καταλογισμού πολίτες. Είναι απλώς, καπιταλιστικώς αναλώσιμοι και τώρα το καταλαβαίνουν, το ξέρουν, αλλά μένει αναπάντητο και τους αιχμαλωτίζει, όταν δεν τους παραλύει, το γιατί.

Σ’ αυτούς απευθύνονται χρόνια τώρα, αλλά τον τελευταίο καιρό, με απύθμενη βαρβαρότητα, τα ΜΜΕ. Αγκιστρώνονται από το φόβο και την άγνοιά τους. Παίζουν κρυφτούλι με την προγραμματισμένη αποκτήνωσή τους. Είναι η μαγιά για προβοκάτσια για μικρούς αόρατους, οδυνηρούς «εμφύλιους». Είναι αποδέκτες της κυβερνητικής και κυρίαρχης πολιτικής που διαστρεβλώνει εκείνο «την ανάγκη ποιούμενοι φιλοτιμίαν».

Στη Βουλή έχουν στείλει «αντιπροσώπους» που αντέχουν ν’ ακούν τον Σαχινίδη να λέει πως «ο πρωθυπουργός σηκώνει στις πλάτες του ένα σταυρό μαρτυρίου». Και ω! του ελέους δε σηκώνονται οι πέτρες να πέσουν σαν το χαλάζι. Είναι αυτοί που μπορούν ν’ ακούν άθλιες προσταγές για «ξεφώνημα» π.χ. του Σημίτη, υπακούουν, εκτονώνονται και μπαίνουν στο καλούπι του πρώτου περαστικού που τους τάζει ένα ενσταντανέ σε μια κάμερα που γράφει ημερήσια ιστορία.

Η κρίση αποκτηνώνει το κοπάδι όταν το μετατρέπει σε αγέλη αντί για ομάδα. Κι εμείς μπορούμε κι οφείλουμε να μην αφήσουμε τη σφαγή ως εκεί.

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, η "δημοκρατία" των αστών, η "ελευθερία" του πολίτη, λύκος ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »