καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘Μιλάνε για ανομία αυτοί που έχουν τους νόμους δικούς τους να καλύπτουν την παρανομία τους’

Το κρίμα στο λαιμό τους!

Posted by redship στο 9 Μαρτίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Την περασμένη Τετάρτη η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συνάντησή της με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που ζητήθηκε από το ΚΚΕ ειδικά για το θέμα των μεταναστών, δήλωσε:

«Ζητήσαμε αυτή τη συνάντηση για να εκφράσουμε τη μεγάλη αγωνία μας για το ποια θα είναι η εξέλιξη με τους 300 απεργούς πείνας. Η θέση μας είναι γνωστή και καθαρή. Θεωρούμε ότι πρέπει να λύσει το πρόβλημα η κυβέρνηση, να μην έχει γινάτι πάνω σε αυτό το ζήτημα και να τους νομιμοποιήσει. Αλλωστε, έχει ένα νομικό οπλοστάσιο στα χέρια της, που μπορεί να βρει ορισμένες θετικές λύσεις προς αυτή την κατεύθυνση και επιτέλους ας το χρησιμοποιήσει το νομικό οπλοστάσιο, ούτως ώστε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα, να κερδηθεί χρόνος και να επιλυθεί οριστικά».

Ακριβώς την ίδια μέρα, ο υπουργός Εσωτερικών, επιμένοντας στην εγκληματική κυβερνητική τακτική, δήλωσε ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να προχωρήσει σε νομιμοποίηση των μεταναστών.

«Η ελληνική κυβέρνηση – κατά την μόνιμη επωδό του Ραγκούση – έχειεξαντλήσει όλα τα περιθώρια του νόμου. Τους εξηγήσαμε γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει σε μαζικές νομιμοποιήσεις».

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η ψευτιά τίθεται στην υπηρεσία της απανθρωπιάς.

Την επόμενη μέρα ο «Ριζοσπάστης» (3/3/2011, σελίδα 3) σημείωνε σε αναλυτικό ρεπορτάζ σχετικά με το νόμο 3907 του 2011, το νόμο δηλαδή που επικαλείται η κυβέρνηση για να μην κάνει τις νομιμοποιήσεις:

«Ομως, βάσει του άρθρου 21, παράγραφος 4, του ιδίου νόμου «οι αρμόδιες κατά περίπτωση αρχές μπορούν ανά πάσα στιγμή να χορηγούν αυτοτελή άδεια διαμονής για λόγους φιλευσπλαχνίας,ανθρωπιστικούς ή άλλους λόγους σε υπήκοο τρίτης χώρας, ο οποίος διαμένει παράνομα στην ελληνική επικράτεια, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κεφαλαίου Η’ του ν. 3386/2005″».

Μάλιστα, αμέσως παρακάτω, το ρεπορτάζ του «Ρ» πρόσθετε:

«…στις διατάξεις του Κεφαλαίου Η’ του ν. 3386/2005, που επικαλείται ο πρόσφατος νόμος 3907, προβλέπεται και η νομιμοποίηση μεταναστώνγια λόγους δημοσίου συμφέροντος. Επομένως, το όλο ζήτημα δεν έχει να κάνει με νομική αδυναμία της κυβέρνησης να νομιμοποιήσει τους απεργούς μετανάστες, αλλά με έλλειψη πολιτικής βούλησης να το πράξει και με επίδειξη πυγμής απέναντι σε όλους τους μετανάστες και συνολικότερα το λαϊκό κίνημα».

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έχει «εξαντλήσει» τα περιθώρια του νόμου. Το μοναδικό που έχει πραγματικά εξαντλήσει, έχει ξεχαρβαλώσει, έχει κονιορτοποιήσει είναι την έννοια της «ανθρωπιάς».

Η κυβέρνηση κάνει επιλεκτική χρήση ακόμα και αυτού του προσφάτως ψηφισθέντος νόμου 3907/2011. Τις διατάξεις του νόμου, σύμφωνα με τις οποίες «ανά πάσα στιγμή» μπορούν να χορηγηθούν άδειες παραμονής σε μετανάστες για λόγους «φιλευσπλαχνίας», «ανθρωπιστικούς» ή «άλλους λόγους», ανάμεσα σε αυτούς για λόγους «δημοσίου συμφέροντος», η κυβέρνηση παριστάνει ότι τις αγνοεί!

Αλλά, τι μεγαλύτερος λόγος «δημοσίου συμφέροντος» υπάρχει για την εφαρμογή της συγκεκριμένης διάταξης, από το να μην καταγραφεί η Ελλάδα μια χώρα όπου οι μετανάστες θα πεθαίνουν από απεργίες πείνας και δίψας;

Κάθε λεπτό που περνάει πλέον είναι κρίσιμο.

Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η κυβέρνηση του Παπανδρέου συνεχίζει να επιδεικνύει ασύλληπτη αγριότητα. Εχει απέναντί της 300 κολασμένους, επί χρόνια καταπιεζόμενους, ανθρώπους που επί πέντε και δέκα χρόνια τους εκμεταλλεύονται στα κάτεργα της μαύρης εργασίας, και που ενώ ζητούν πια το αυτονόητο, να πάψουν να ζουν κυνηγημένοι, εκείνη, η κυβέρνηση, κάνει επίδειξη τσαμπουκά (!) πάνω στα σκελετωμένα τους σώματα από την απεργία πείνας!

Τους στέλνει στο θάνατο!

 

Advertisements

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

600 Δις Ευρώ – «Der Spiegel»

Posted by redship στο 21 Φεβρουαρίου , 2011

Posted in πολιτικη, ταξικός πόλεμος, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, δυνατό κκε δυνατός ο λαός, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, κκε, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης»

Posted by redship στο 2 Φεβρουαρίου , 2011

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Dura lex sed lex» («σκληρός νόμος, αλλά νόμος»), ο ένας. «Καλός νόμος ή κακός νόμος, αδιάφορο. Είναι νόμος!», ο άλλος.

Ως εκ τούτου, μη μιλάτε, μην αντιδράτε και κυρίως μην αντιστρατεύεστε «την ευνομίαν και την τάξιν»! Τα πάντα γίνονται διά νόμου.

Απόδειξη:

Κόψιμο μισθών – νόμος!

Κόψιμο συντάξεων – νόμος!

Αύξηση 40% στα εισιτήρια – νόμος!

Απολύσεις εργαζομένων – νόμος!

Λεόντειες (κατά τα εισαγγελικά πορίσματα) συμβάσεις για τα διόδια – νόμος!

«Ζήμενς», C4i, Ζέπελιν, Ολυμπιάδα – νόμος («υπέρτατος», μάλιστα)!

Τριπλασιασμός των έμμεσων φόρων – νόμος!

Εκ περιτροπής «εργασία» – νόμος!

«Δικαίωμα» συνταξιοδότησης μετά θάνατον – νόμος!

Κλοπή ασφαλιστικών ταμείων – νόμος!

Χαράτσι στα νοσοκομεία – νόμος!

Από πού απορρέει η «νομιμότητα» των ανωτέρω (και των χιλιάδων παρεμφερών) νόμων; Μα από το γεγονός ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που τους ψηφίζει και τους επιβάλλει δεν είναι παρά η «έκφραση της θέλησης της λαϊκής πλειοψηφίας».

Επομένως, εκτός όλων των άλλων, θα πρέπει να αποδεχτούμε πως συνιστά επιθυμία του λαού να του κόβονται οι μισθοί όταν την ίδια στιγμή χαρίζονται δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες, ή ότι

τα 1,8 εκατομμύρια ψήφοι επί συνόλου 10 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων (ποσοστό 18%) ή επί των 7 εκατομμυρίων ψηφισάντων (ποσοστό 26%) που πήρε το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές είναι «πλειοψηφία»…

Το κύριο, όμως, δεν είναι καν αυτό. Πολύ περισσότερο που η αστική «δημοκρατία» έχει πολλούς τρόπους, ακόμα κι όταν δεν βαφτίζει τις μειοψηφίες ως «πλειοψηφίες», να καθορίζει και να διαμορφώνει εκλογικές «πλειοψηφίες», τις οποίες απλώς επικυρώνει στην κάλπη.

Το βασικό και το κύριο βρίσκεται στην ίδια τη «λογική» τους περί «νομιμότητας». Και στον τρόπο που την διακηρύσσουν: Χωρίς να κρύβουν – αντίθετα επιδεικνύουν (!) – την απροσχημάτιστη κατάλυση εννοιών και κριτηρίων ως προς το τι είναι δίκαιο και το τι είναι άδικο.

«Αδιάφορο» (!), λένε, και επιμένουν μονότονα: «Είναι νόμιμο»! Λίγο ακόμα και θα μας πουν ότι είναι και «ηθικό»…

Οτι τα κηρύγματά τους περί «νομιμότητας» χάσκουν την ταξική τους αγριότητα, υποκρισία και χρεοκοπία είναι πρόδηλο.

Ποτέ, ας πούμε, δεν είδαμε να καταγγέλλουν κάποια παρανομία με αφορμή ότι το (δικό τους, το αστικό) Σύνταγμα, ο «πρώτος νόμος» του κράτους, υπεραμύνεται – στα χαρτιά – της δημόσιας και δωρεάν Υγείας, της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, του δικαιώματος όλων να έχουν εργασία, της εθνικής κυριαρχίας, αλλά στην πράξη όλες αυτές οι «πρόνοιες» είναι για το θεαθήναι, στο πλαίσιο ενός νόμου που η ίδια εκείνη τάξη που διά των κομμάτων της τον ψήφισε, τον χρειάζεται μόνο ως «κουρελόχαρτο».

Οταν επομένως μιλούν περί του «νόμου και της τάξης», εννοούν την καταστολή, την αυθαιρεσία, την τρομοκρατία ως μεθοδολογία για την επιβολή – με ισχύ «νόμου» – των συμφερόντων της τάξης τους πάνω στην κοινωνία.

Αλλά απέναντι σε αυτή τη «νομιμότητα», δεν υπάρχει

τίποτα πιο νόμιμο,

τίποτα πιο δημοκρατικό,

τίποτα πιο «καθαγιασμένο»

από την μαζική, οργανωμένη, δημοκρατική και πλειοψηφική εκ μέρους των λαϊκών στρωμάτων ανυπακοή, απειθαρχία, απόρριψη, άρνηση και ανατροπή της πολιτικής τους.

Αυτή είναι η θέση του ΚΚΕ. Η συγκρότηση ενός μαζικού, οργανωμένου, δημοκρατικού και πλειοψηφικού εργατικού και λαϊκού κινήματος που καθιστά ανενεργούς και θα πετάξει στα σκουπίδια τους νόμους τους.

Δεν μας διαφεύγει, φυσικά, ότι με την παραπάνω θέση του ΚΚΕ διαφωνεί ο Παπανδρέου, ο Αλαφούζος, ο Καρατζαφέρης, ο Καψής, ο Πρετεντέρης κι ο Γεράσιμος Γιακουμάτος.

Ευτυχώς, όμως, συμφωνούν άλλοι. Οπως, φερ’ ειπείν, ο Ρήγας Φεραίος, που το πήγαινε και ελαφρώς μακρύτερα από την μη πληρωμή των διοδίων: «Οταν – έλεγε – η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του».

`Η, για παράδειγμα, ο Μοντεσκιέ: «Δεν υπάρχει – έλεγε – σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης».

Μήπως πλησιάζει η ώρα που θα «ασχοληθούν» μαζί τους ο Πεταλωτής και ο Πάγκαλος;…

Posted in "παπατζήδες", «δημοκρατικές πλειοψηφίες», στα ρουθούνια τους, όταν το κράτος τρομοκρατεί, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, η "δημοκρατία" των αστών, η "ελευθερία" του πολίτη, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Επάγγελμά τους η διαστρέβλωση

Posted by redship στο 20 Ιανουαρίου , 2011

Οποιοςδιαδηλώνει για να μη γίνει νόμος η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, χαρακτηρίζεται παράνομος για …παρακώλυση συγκοινωνιών.

Οποιος διαμαρτύρεται για το χαράτσι στα νοσοκομεία και την επέλαση του μεγάλου κεφαλαίου στην Υγεία, καταγγέλλεται για …παρεμπόδιση είσπραξης από το Δημόσιο.

Μοιάζειμε παραλογισμό, δεν είναι. Είναι σοφιστείες, με τις οποίες κορυφαίοι αστοί αρθρογράφοι κοπτοράπτουν διαφορετικά στοιχεία της πραγματικότητας, για να δείξουν μιαν αντεστραμμένη πραγματικότητα και πάνω σ’ αυτήν την αντεστραμμένη πραγματικότητα να στεριώσουν την αξίωση να αφεθεί ελεύθερο το κεφάλαιο στη δράση του.

Οι αρθρογράφοι του αστικού Τύπου κάνουν αυτό που λέει ο λαός μας «στρίβουν διά του αρραβώνος». Εμφανίζονται να διαμαρτύρονται για την ανομία, για να μη γίνεται συζήτηση για την ταξικότητα των νόμων που είναι κομμένοι και ραμμένοι για το κεφάλαιο.

Γνωρίζουνκαλά πως με νόμους και αστυνόμους σταυρώνεται κάθε μέρα ο λαός, αλλά και ότι όλο και περισσότεροι αρνούνται να κουβαλήσουν το σταυρό. Αυτό που θέλουν δεν είναι απλά η εφαρμογή του νόμου, αλλά το πώς θα χτυπήσουν τη συγκεκριμένη οργάνωση της λαϊκής αντίδρασης, αυτήν που μέσα στη φωτιά του αγώνα ατσαλώνει συνειδήσεις, ικανές όχι μόνο να αντισταθούν στη βαρβαρότητα, αλλά και να την καταργήσουν, να ανοίξουν δρόμο για μια κοινωνία άλληνε.

Η διαρκής επίκληση του νόμου και του αστυνόμου αποκαλύπτει και μια φτώχεια επιχειρημάτων.

Δεν μπαίνουν στον κόπονα εξηγήσουν γιατί είναι νόμιμο να πληρώνεις χαράτσι στο νοσοκομείο, όταν το αυτονόητο είναι πως η προστασία της υγείας του λαού πρέπει να είναι υποχρέωση του κράτους.

Γιατί είναι νόμιμο να κόβεις το ηλεκτρικό ρεύμα σ’ έναν άνεργο που πετάχτηκε στην ανεργία, για να έχουν οι καπιταλιστές – ιδιοκτήτες και των ηλεκτροεργοστασίων – άφθονη εφεδρεία εξαθλιωμένων εργατών;

Γιατίείναι νόμιμο να χρηματοδοτείς και με πρόσθετο χαράτσι τους εργολάβους σε δημόσια έργα, για τα οποία ο λαός έχει προπληρώσει βαριά φορολογία;

Γιατί είναι νόμιμο να καταδικάζεις χιλιάδες και χιλιάδες σε εξαθλίωση;

Οι αστοί αρθρογράφοιστρίβουν από μια τέτοια συζήτηση, επειδή γνωρίζουν πως οι νόμοι του αστικού κράτους, πέρα από ταξικοί, είναι και αποτέλεσμα συγκεκριμένων συσχετισμών σε συγκεκριμένη στιγμή. Και σαν τέτοιοι, προσφέρονται για ανατροπή.

Καταφεύγουν, λοιπόν, στο τσουβάλιασμα διαφόρων «ανομιών», έτσι που να μένουν στο τέλος οι ρετσινιές που επιτρέπουν στην αστική τάξη να εμφανίζει τους νόμους της ως δίκιο για το κοινό καλό.

Η προκλητική διαστρέβλωσητης πραγματικότητας έχει γίνει επάγγελμα, ειδικά στα συγκροτήματα Αλαφούζου και ΔΟΛ. Οι κεντρικοί αρθρογράφοι τους όλο και πιο συχνά εμφανίζονται την ίδια μέρα να κόβουν και να ράβουν πάνω στο ίδιο θέμα, τόσο που λίγο απέχουν από το να χαρακτηριστεί «σκονάκι» το κείμενο στο οποίο βάζουν την υπογραφή τους. Δεν πρόκειται για ανικανότητα. Είναι στοχοπροσηλωμένη αποστολή με μοιρασμένους ρόλους. Με δήθεν αποστάσεις από διάφορα φαινόμενα, έτσι που να μένει στο απυρόβλητο η νομοθετικά κατοχυρωμένη φοροαπαλλαγή των καπιταλιστών, και να ταυτίζεται ο φοροφυγάς με αυτόν που παλεύει ενάντια στον καπιταλιστή. Για να προβάλλεται ο νόμος του καπιταλιστή ως στοιχείο ισορροπίας.

Επειδή τέτοιες λαθροχειρίες εύκολα κράζονται, έρχεται να δέσει τη μαρέγκα ο εκβιασμός: «Δε θα μας δίνουν λεφτά οι δανειστές».

Σ’ αυτήν την περίπτωσηεπιχειρείται αυθαίρετα να ταυτιστούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου με τα λαϊκά. Αυθαιρεσία που ανατρέπεται εύκολα, όσο ο λαός βάζει πλώρη για άλλη οικονομία που δε θα έχει καπιταλιστές και δε θα κυριαρχεί το καπιταλιστικό κέρδος. Εκεί όπου – για παράδειγμα – αποδεικνύεται πως τα δημόσια έργα δε χρειάζονται τους καπιταλιστές για να γίνουν. Εκεί όπου οι καπιταλιστές δε θα μπορούν να υπάρχουν, γιατί, πολύ απλά, οι εργάτες θα έχουν αρνηθεί την εκμετάλλευσή τους.

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Στην πράξη η ανατροπή

Posted by redship στο 18 Ιανουαρίου , 2011

Αν πάρει κάποιος «τοις μετρητοίς» τα άρθρα που καθημερινά γράφονται στον αστικό Τύπο, θα πιστέψει πως αυτή η χώρα έχει βυθιστεί βαθιά στην ανομία και την παρανομία.

Αλλά τότε προκύπτουν κάποιες αντιφάσεις: Πώς στο βασίλειο της ανομίας όλο και περισσότεροι είναι οι νόμοι και οι αστυνόμοι; Τι σόι ανομία είναι αυτή που επιβάλλει όλο και περισσότερους φόρους; Γιατί με το νόμο γίνεται όλο και πιο ακριβό το τραπέζι στο σπίτι; Γιατί νομιμότατα απολύονται και νομιμότατα δε δικαιούνται επίδομα ανεργίας όλο και περισσότεροι; Γιατί με το νόμο πληρώνουν ακριβά την Παιδεία, την Υγεία, την Πρόνοια όλοι αυτοί που έχουν πληρώσει ήδη χρυσάφι μέσα από τη νόμιμη φορολογία όλα αυτά; Ποιος, τελικά, είναι ο παράνομος;

Αυτός που νόμιμα κόβει μισθούς, όπως «καλή ώρα» ο Αλαφούζος που διαμαρτύρεται για το βασίλειο της ανομίας, ή αυτοί που διεκδικούν – παράνομα κατά τον Αλαφούζο – το δικαίωμα να ζήσουν;

Μιλάνε για ανομία αυτοί που έχουν τους νόμους δικούς τους να καλύπτουν την παρανομία τους.

Βάζουν στο τσουβάλι «παραβάσεις» για να καταλήξουν στην απαίτηση της «Σιδερένιας Φτέρνας». Κι επειδή ο κόσμος τους βλέπει, πετάνε και την καραμέλα περί κάποιων που δήθεν πρέπει να πάνε φυλακή, τα καμένα χαρτιά από τα οποία ορισμένα ήδη διαμήνυσαν ότι δε θα καούν μόνα τους.

Εκεί που γίνεται καθαρή η κουβέντα για την ανομία, είναι όταν περνά στο πολιτικό «διά ταύτα»: Οταν προβάλεται ως μάθημα πατριωτισμού το συμφέρον του κεφαλαίου. Που θέλει τους φοιτητές φυτά, τους καθηγητές να παράγουν κέρδη, και όλο το πολιτικό προσωπικό έτοιμο να βγει στην πρώτη γραμμή χωρίς να φοβάται την κατακραυγή της προδοσίας (ομολογούν με τον τρόπο τους ότι ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει η εξαίρεση του Καστελόριζου από τις συζητήσεις για τα κυριαρχικά δικαιώματα…).

Να θυμίσουμε μόνο πως δικός τους, της αστικής τάξης, ήταν ο ποιητής που έγραψε πως όταν ακούει τάξη τού μυρίζει κρέας. Δικοί τους και οι «πατριώτες», που οδήγησαν ξανά και ξανά σε ήττα το λαό. Δικοί τους και οι νόμοι, που παραβιάστηκαν ξανά και ξανά για να αυξηθούν τα κέρδη του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Η αστική τάξη μπορεί να εμφανίζεται και σαν πατριωτική, και σαν νομοταγής, την ίδια στιγμή που και πατρίδα δεν έχει, και τους νόμους έχει γραμμένους στα παλιά της τα παπούτσια.

Ηταν και παραμένει θέμα συσχετισμών. Δεν έχει καμιά σημασία ποιος κερδίζει τις εντυπώσεις στα άρθρα. Σημαντικό παραμένει η ανατροπή των συσχετισμών, έτσι που νόμος να γίνει στην πράξη το δίκιο του εργάτη. Και τότε θα φανεί πού θα πάνε όλοι αυτοί οι πατριώτες και πόσο νομοταγείς θα είναι.

Ηδη, σήμερα την πλειοψηφία την έχουν κάνει λάστιχο. Την επικαλούνται όταν θέλουν να περάσουν ό,τι αντεργατικό, την ξεχνούν όταν πρέπει να δώσουν στους πολλούς αυτά που δικαιούνται. Και την ξαναθυμούνται πάντα ως «σιωπηρή», τότε δηλαδή που είναι τρομοκρατημένη. Τι είναι αυτό που αποδεικνύει ότι αυτοί οι «σιωπηροί» είναι πλειοψηφία υπέρ της κυβέρνησης; Τίποτα. Αυθαίρετα η εξουσία μπορεί να τους επικαλείται, μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να φωνάξουν με τη δική τους φωνή.

Μέχρι τότε η αστική τάξη θα εμφανίζει τους «σιωπηρούς» σε ρόλο Αγοράς του Δήμου, δηλαδή κυρίαρχη. Μια Αγορά που αποφασίζει για όσους δεν παίρνουν μέρος στην απόφαση. Οπως στην περίφημη «αθηναϊκή δημοκρατία» αποφάσιζαν μόνον οι έχοντες, έτσι και σήμερα, εκεί το πάνε και καυχιόνται κιόλας.

Απλή η λύση στο πρόβλημα: Αν θέλει να δει άσπρη μέρα ο άνθρωπος από το Περιστέρι και το Αιγάλεω, πρέπει να βρει τρόπο να κάνει ηχηρή την παρουσία του. Οχι παίρνοντας μέρος στο γκάλοπ που παραγγέλλει η αστική τάξη για τον εαυτό της, αλλά με την οργάνωσή του που θα πετάει στα άχρηστα την αστική εξουσία.

Ολο και πιο πυκνά γίνεται καθαρό ότι ο φερετζές της δημοκρατίας δεν είναι για όλους. Ε, οι άλλοι είναι καιρός να βγουν στο φως. Δεν έχουν ανάγκη κανέναν φερετζέ. Απλά να βγουν στο φως. Κι έχουμε τέτοια δείγματα…

Γι’ αυτό και οι αστοί σπεύδουν να διαμορφώσουν συνείδηση πλειοψηφίας – που δήθεν στηρίζει την πολιτική τους – ανάμεσα στα θύματά τους.

Ενας ακόμα λόγος, που καθιστά επιτακτική την ανάγκη που διαπίστωσε το ΚΚΕ: «Τώρα πρέπει να εκφραστεί πιο αποφασιστικά και οργανωμένα η λαϊκή αγωνιστική απειθαρχία, ανυπακοή και αποφασιστικότητα απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική και τα αντιλαϊκά μέτρα».

Posted in ριζασπάστης, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η "δημοκρατία" των αστών, η "ελευθερία" του πολίτη | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »