καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘κομμουνισμός η νιότη του κόσμου’

Πόσο «ακραία» άθλιος είστε, κύριε Μητσοτάκη;

Posted by redship στο 29 Απριλίου , 2016

αναδημασίευση από τον  ημεροδρόμο

 

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΝΔ

 

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος δίνει μια απάντηση στον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος από το συνέδριο της ΝΔ, είπε: «Στεκόμαστε απέναντι στον ισοπεδωτικό εξισωτισμό, γιατί τα πολιτικά άκρα, από τον φασισμό έως τον κομμουνισμό, θέλουν όλοι στο τέλος να είναι ίδιοι».

Την Τρίτη το βράδυ, ο Νίκος Μπογιόπουλος, από τον Real fm, είπε: «Κήρυκας και οπαδός του ισοπεδωτισμού είναι ο κύριος Μητσοτάκης, διότι αυτός είναι που ψηφίζει μνημόνια και αυτός είναι που ισοπεδώνει τον ελληνικό λαό». Υπενθύμισε πως την περίοδο της Κατοχής, «το πολιτικό σύστημα, απόγονος του οποίου είναι ο κύριος Κυριάκος Μητσοτάκης», είτε «τα είχε κάνει πλακάκια» με τους ναζί, «είτε είχε πάει στο Κάιρο για εκδρομή».

Στον τοίχο της Καισαριανής

Παρακάτω το ηχητικό απόσπασμα, όπου ο Νίκος Μπογιόπουλος, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει:

«Η σχέση των κομμουνιστών με τον φασισμό είναι καταγεγραμμένη στον τοίχο της Καισαριανής. Αυτή είναι η σχέση των κομμουνιστών με τον φασισμό (…). Την περίοδο που ο Χίτλερ, μαζί με τις αστικές δημοκρατίες της Γαλλίας και της Αγγλίας, κάνανε σύμφωνα στο Μόναχο – σύμφωνα φιλίας και όχι μη επίθεσης – οι κομμουνιστές (μιας και μιλάμε για τη Σοβιετική Ένωση σε εκείνο τον πόλεμο) επί 1418 μερόνυχτα έδιναν μάχη απέναντι στον φασισμό και στον ναζισμό. Έδιναν μάχη σ’ ένα μήκος πολέμου που εκτεινόταν από τα 3 μέχρι τα 6,5 χιλιάδες χιλιόμετρα και κάθε  μια ώρα έδιναν και 500 νεκρούς. Αυτά κάνανε οι κομμουνιστές και αυτή είναι η σχέση τους με τον φασισμό. Είναι σχέση δηλαδή που τους χωρίζει το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα.

Επίσης, θέλω να πω, για τον κύριο Μητσοτάκη, ότι το σύστημα της Siemens , το οποίο έφτιαξε τους φούρνους, στο Άουσβιτς, δεν το υπηρετούν οι κομμουνιστές, το υπηρετεί ο ίδιος, διότι αυτό ακριβώς το σύστημα είναι το οποίο συνεχίζεται με ή χωρίς φασισμό, με κοινοβουλευτισμό ή χωρίς κοινοβουλευτισμό (…).

Από το 2014 μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιδοτήσει με περίπου 2,3 εκατομμύρια ευρώ φασιστικές και ναζιστικές οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη.  Τα στοιχεία είναι του ανεξάρτητου σουηδικού ιδρύματος EXPO (…). Για να καταλάβει ποιες ακριβώς είναι οι σχέσεις του πολιτικού συστήματος, που ο ίδιος υπηρετεί, με τον φασισμό και ότι καμία σχέση με τον φασισμό δεν έχουν αυτοί στους οποίους επιχειρεί να δημιουργήσει τέτοιου είδους παραπλανητικές ιστορικές καταγραφές (…).

Η μέρα που η σημαία  με το σφυροδρέπανο μπήκε στην καρδιά του κτήνους

raixstag kokkinh shmaia

Γι’ αυτή τη λασπολογία, για τους κάθε λογής επιλήσμονες, για όλους εκείνους τους γκαιμπελίσκους – και αυτό δεν αναφέρεται στον κύριο Μητσοτάκη – της θεωρίας των δύο άκρων, γι’ αυτή την τερατώδη μήτρα  που ξερνά τα φίδια του φασισμού και για τα αφεντικά τους, βεβαίως, πάντα θα έρχεται η 9η Μάη, η οποία θα είναι η μέρα που θα τους στοιχειώνει. Είναι η μέρα, κύριε Μητσοτάκη, που η σημαία με το σφυροδρέπανο μπήκε στην καρδιά του κτήνους».

Μετά από όλα αυτά τα στοιχεία (και τόσα άλλα που έχουν καταγραφεί στην Ιστορία και στη μνήμη των λαών) έχουμε ένα ερώτημα: Πόσο «ακραία» άθλιος είστε, κύριε Μητσοτάκη;

Advertisements

Posted in Μητσοτάκης, Νίκος Μπογιόπουλος, θεωρία των δύο άκρων | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Κομμουνιστές!

Posted by redship στο 3 Σεπτεμβρίου , 2013

 

 

 

 

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου – «Unfollow»

Την εποχή των δωσίλογων, των μαυραγοριτών, των χιτών, των
γερμανοτσολιάδων, πριν απ’ αυτούς και αρκετά μετά απ’ αυτούς, το κράτος,
που τότε λειτουργούσε με Ούλεν και Πάουερ και σήμερα λειτουργεί με
Siemens και Cosco, το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα που τότε έφτιαχνε
«ιδιώνυμα» και αργότερα έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο,
διατείνονταν ότι: «Θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα μας πάρουν τις
γυναίκες»…

Βέβαια, για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους κομμουνιστές, αλλά
ηλίθιοι δεν είναι. Οι κομμουνιστές δεν τα βγάζουν πέρα με τις δικές τους
γυναίκες, τρελοί θα ‘τανε να φορτωθούν και τις γυναίκες των άλλων;

Η αλήθεια είναι ελαφρώς αντεστραμμένη: Στην κοινωνία που έχτισαν αυτοί,
οι κήνσορες του «πνεύμα και ηθική», εκεί μεγαλούργησε η Τρούμπα. Στη
δική τους κοινωνία δέσποζε η επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες». Και στη δική
τους -μεταβιομηχανική, όπως τη λένε- κοινωνία του θεάματος είναι που η
πουτανιά λογίζεται ως εφαλτήριο επαγγελματικής και κοινωνικής
«καταξίωσης».

Επίσης εκτός του ότι θα παίρνανε τις γυναίκες, «οι κομμουνιστές θα
διαλύανε την οικογένεια». Τώρα ποιος διάλυσε και διαλύει οικογένειες το
ξέρουν τα καραβάνια των ελλήνων μεταναστών των αρχών του περασμένου
αιώνα. Το ξέρουν καλά τα εκατομμύρια των ελλήνων προσφύγων των δεκαετιών
του ’50 και του ’60. Το ξέρουν και τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που
σήμερα, τώρα, παίρνουν των ομματίων τους και φεύγουν, αφήνοντας πίσω
μανάδες, πατεράδες, φίλους και αδέλφια, ψάχνοντας δουλειά και ελπίδα
μακριά από τη ρημαγμένη Ελλάδα, όπως την κατάντησαν οι ιησουίτες του
«πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

Στο μπουκέτο της ίδιας προπαγάνδας εξέχουσα θέση κατείχε και εκείνο το
«οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα κτήματα». Βεβαίως, αντί για τους
κομμουνιστές, τα κτήματα (όσα δηλαδή δεν κατέχει η Εκκλησία με οθωμανικά
χοτζέτια και αυτοκρατορικά χρυσόβουλα) προλάβανε και τα πήρανε η
Αγροτική Τράπεζα και η καλή μας η Ευρωπαϊκή Ενωση. Η τελευταία μάλιστα
αποδείχτηκε «κομμουνιστικότερη» κι από τους χειρότερους εφιάλτες των
αντικομμουνιστών. Σύμφωνα με την έκθεση του 2002 της Eurostat για τις
γεωργικές εκμεταλλεύσεις, την πρώτη 20ετία της ένταξης της Ελλάδας στην
ΕΟΚ εξαφανίστηκαν από το χάρτη 185.000 αγροτικά νοικοκυριά.Έκτοτε
υπολογίζεται σταθερά ότι στη χώρα ξεκληρίζονται ετησίως περί τα 20.000
αγροτικά νοικοκυριά. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο η Ελλάδα, που το 1981
ήταν πλεονασματική σε αγροτικά προϊόντα, σήμερα να εισάγει λεμόνια από
την Αργεντινή και πατάτες από την Αίγυπτο…

Εκεί όμως που η φαιότητα των σπηλαίων ζωγράφισε για δεκαετίες με τις
καλύτερες αποχρώσεις του γκρι τον εαυτό της ήταν όταν διαλαλούσε πως αν
έρθουν «οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια»! Έτσι έλεγαν οι…
πατριώτες.

Αλλά, ας δανειστούμε τα λόγια του σταυραετού της Αντίστασης, του Αρη Βελουχιώτη:

«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει
πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι αυτό
δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του
κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα
πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη,
δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί
που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που
παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;».

Ε, λοιπόν, εβδομήντα χρόνια μετά από εκείνη την ομιλία του Αρη στη
Λαμία, οι «σωτήρες» έρχονται να μας πάρουν και τα καλύβια μας! Έρχονται
να πάρουν και τα πεζούλια μας! Βγάζουν τα σπίτια του κόσμου στον
πλειστηριασμό! Του κόσμου που, αφού πρώτα τον απόλυσαν, τον φτωχοποίησαν
και τον χρεοκόπησαν, τώρα τον αποκαλούνε «μπαταχτσή» και πάνε να του
πάρουν και το σπίτι.

Διότι, όπως λένε, εκτός από «κοπρίτες», εκτός από «τεμπέληδες», οι
Έλληνες πάσχουν κι από αυτό το φρικαλέο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ιδίωμα
να παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης! Αλλά αυτό, λένε, είναι
ανάρμοστο με τα ήθη της «ελεύθερης οικονομίας». Όπου, στην «ελεύθερη
οικονομία» τους, μια από τις βασικές ελευθερίες είναι οι τραπεζίτες να
βουτάνε τα σπίτια των ανθρώπων του μόχθου, που προηγουμένως οι άνθρωποι
τα έχουν πληρώσει δυο και τρεις φορές στους τραπεζίτες, αλλά λόγω του
καθεστώτος της τραπεζοληστείας δεν ξεχρεώνουν ποτέ.

Μάλιστα ο κ. Στουρνάρας μιλώντας εξ ονόματος του κ. Σαμαρά, ήταν σαφής:
«Ή θα σώσουμε τις τράπεζες -είπε- ή θα σώσουμε τα σπίτια». Και το είπε
τόσο μοχθηρά, είχε τόσο αναψοκοκκινίσει, που μας έβαλε σε σκέψεις: Μπας
και τελικά ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς και οι τραπεζίτες είναι
κρυψοκομμουνιστές;

 

αναδημοσίευση  από  το  βαθύ  κόκκινο

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, χυδαιότητα και φασισμός χέρι-χέρι, Αρης Βελουχιώτης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Νίκος Μπογιόπουλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε»

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

 

Σ’ ένα κείμενο του θεάτρου σκιών ο τελάλης φώναζε:

«όποιος αντέξει τα νέα μέτρα θα πάρει μπαξίσι εκατό ομόλογα»

Πριν σώσει τα λόγια του, έπεφτε η σφαλιάρα σύννεφο.

 

Πέρασαν χρόνια και καιροί, ο τελάλης άλλαξε στέκι, τώρα πια εκπέμπει

από τη συχνότητα του τηλεοπτικού «Σκάι», αλλά επιμένει να διαλαλεί την ίδια πραμάτεια.

Κάποιος εφοπλιστής «Νομικός εκ Λονδίνου» εμφανίστηκε από τη συχνότητα του

«Σκάι» να προτείνει ως «εγώ κι ο Μαρινάκης» (ναι, αυτός του Ολυμπιακού) να αγοράσουν

οι Ελληνες τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ως «100 τα εκατό πατριωτική κατανάλωση»

για να διαγραφεί το χρέος. Δεν είναι τίποτα, διαβεβαίωνε: 24.500 ευρώ χρωστάει ο κάθε

Ελληνας, αν ο καθένας μας αγοράσει τα ομόλογα στη δευτερογενή αγορά, πάει, διαγράφηκε

το χρέος!

Θεϊκό! Πού να τον είχε άραγε κρυμμένο τόσο καιρό ο Αλαφούζος τον σωτήρα

και μας άφηνε να βράζουμε – ένας ολόκληρος λαός – στην αγωνία μας τι θα γίνει

μ’ αυτό το χρέος των καπιταλιστών, πώς θα το βγάλουμε απ’ την πλάτη μας…

 

Σε πείσμα της τηλεοπτικής πραγματικότητας (μια κατασκευή που… κατασκευάζει

πραγματικότητα στις συνειδήσεις όσων ακόμα παραμένουν στο σπίτι, ελπίζοντας

στον ερχομό κάποιου Μεσσία) η χτεσινή διαδήλωση του Πανεργατικού Αγωνιστικού

Μετώπου εξελίχθηκε με χαρακτηριστικά «από ‘δώ εμείς κι από αυτοί». «Αυτοί» είναι

μια χούφτα καπιταλιστές που περνάνε ζωή χαρισάμενη με τον αρπαγμένο – από την

παραγωγή των εργατών – πλούτο.

Η διαδήλωση καθόρισε τη ρότα της από ‘δώ και πέρα εξέλιξης.

 

Μέσα (στον περίφημο «ναό της δημοκρατίας»): με επιλογή τους, «τυφλοί τα

τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματι» διάφοροι «πατέρες του έθνους» αποφάσιζαν

το τσάκισμα του λαού.

Εξω: Χιλιάδες και χιλιάδες τραγουδάγανε: «να με ξεριζώσεις δεν μπορείς,

σ’ αντιστέκομαι σα δρυς».

Απέναντι: Τεράστιος πλούτος συσσωρευμένος απ’ την εκμετάλλευση των εργατών, σχεδιάζει πώς θ’ αυγατίσει κι άλλο τα κέρδη, ξέρει το δρόμο: να πιέσει ώσπου να λιώσει, ώσπου να γονατίσει το υποζύγιο, ο εργάτης.

Στο πλάι: Πολλοί π’ ακόμα ψάχνουν απάντηση σε λάθος ερώτηση:

«πω πω τι πάθαμε, τι θ’ απογίνουμε;»

Από μέσα απ’ τη διαδήλωση, η απάντηση:

«κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις,

με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις».

Πάνω, στα ιερά δώματα, οι γραφίδες δεν μπορούν να στρώσουν κώλο στις

δερμάτινες πολυθρόνες τους. Τη μια κοιτούν από ψηλά το πόπολο να διαδηλώνει

και την άλλη γράφουν μιαν αράδα για το χρέος του πόπολου να βάλει πλάτη να

σωθούν τ’ αφεντικά (διορθώνουν γρήγορα τη φράση που τους ξέφυγε «η χώρα

πρέπει να σωθεί» είναι η τελική γραφή τους).

Κάτω: Το πόπολο που ποτέ δεν έμαθε να περιμένει σωτηρία μπροστά στην οθόνη

ενός κομπιούτερ, διαδηλώνει:

«Εργατιά μπροστά, τώρα μια γροθιά, γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά».

Την ανάγκη φιλοτιμία ποιών ο «επί τόπου» ρεπόρτερ περιγράφει το απρόσμενο

: τόσες δόσεις ηττοπάθειας τους ρίξαμε, τόσες και τόσες σελίδες αναλύσεις περί χάους

τους πετάξαμε στη μούρη, τόσα σκιάχτρα τρόμου απλώσαμε… και τίποτα! αυτοί

διαδηλώνουν και διαδηλώνουν, μα πού τους είχανε κρυμμένους όλους αυτούς;

Στο δρόμο: Κανένας ανώνυμος! Ολοι ένας προς έναν: Είμαι ο και λέγομαι,

παράγω και δε ζω. Τ’ αφεντικού μου το χαλκά άλλο δε βαστώ.

 

Εδώ είμαστε.

Αγάντα!

Τώρα αρχίζει η μεγάλη μάχη. Οχι μόνο για να μην εφαρμοστούν στη πράξη

τα βάρβαρα μέτρα, αλλά για ν’ αλλάξουν ριζικά οι συσχετισμοί έτσι που να μην

μπορούν να σταθούν οι εκμεταλλευτές, να γκρεμιστούν, να χαθούν!

 

Η διαδήλωση δεν άφηνε περιθώριο αυταπάτης. Γι’ αυτό είναι η διαδήλωση:

μέσα σ’ αυτήν – συνολικά στην οργανωμένη ταξική πάλη – διαμορφώνεται

η συνείδηση. Ο άνθρωπος – μάθαμε – είναι οι κοινωνικές του σχέσεις – άλλος

είναι ο άνθρωπος του καναπέ που τη συνείδησή του τη διαμορφώνει η

τηλεόραση του αφεντικού κι άλλος αυτός που έχει συναντήσει τα ταξικά αδέρφια

του και παλεύει για να γκρεμίσει τ’ αφεντικά.

 

Στις ηλεκτρονικές σελίδες του αστικού Τύπου, ακόμα και χτες, τη μέρα της μεγάλης απεργίας,

αναγνώστες με ειλικρινή – αλλά κακόμοιρη – αγωνία έγραφαν: «Πείτε μας επιτέλους την αλήθεια».

Ζητάνε απ’ το δυνάστη τους να ομολογήσει ότι είναι δυνάστης. Αφελείς;

Οχι. Είναι απλά κάτοχοι μιας ψευδούς συνείδησης στο πλαίσιο της οποίας αφεντικά

κι εργάτες είναι ένα, «πατριώτες όλοι».

Θα ‘ρθει η ώρα – είναι βασανιστική αυτή η πορεία – που κι αυτοί θα αναγνωρίσουν

τον αντίπαλο στο πρόσωπο αυτουνού που τους χαϊδεύει την πλάτη, θα μάθουν από

την ίδια την εμπειρία τους, ότι τελικά σύντροφός σου στη ζωή είναι μόνο αυτός που

αξιώνει να σταθείς πλάι του, στο μετερίζι μιας μάχης που κι αν ακόμα χάσεις τη ζωή σου,

θα είσαι ήδη νικητής στο μεγάλο τεφτέρι που καταγράφονται τα δύσκολα βήματα της

ανθρωπότητας από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης στο μόνο πραγματικό βασίλειο

της ελευθερίας, αυτό που η εκμετάλλευση είναι παρελθόν, αυτό όπου οι άνθρωποι – αυτή

η καταπληκτική κατάκτηση της εξέλιξης – πράγματι χωρίς δεσμά θα έχουν εκτιναχτεί σ’ ένα

φωτεινό μέλλον.

 

Ονειρα; Οχι! Στρατηγική είναι. Αναγκαία για να δώσουμε τις καθημερινές μάχες,

όχι για   να απαλύνουμε τις πληγές, αλλά για να μην υπάρξει ποτέ ξανά περιθώριο

σ’ εκμεταλλευτή να …υπάρχει.

 

από  τον ριζοσπάστη

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

1917 «…ο δρόμος χαράχτηκε…»

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2012

 

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

 
Η επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης του 1917 σε πείσμα των πισωγυρισμάτων
της Ιστορίας ανακαλεί στο προσκήνιο – 95 χρόνια μετά – τη βασική αλήθεια της
πάλης των τάξεων:

Οτι η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης, οι εργάτες και οι σύμμαχοί τους

έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν από τη σιωπηλή πλειοψηφία των

καταπιεσμένων στην πλειοψηφία των εξουσιαστών.

Ομως η δική τους εξουσία θα οικοδομηθεί στο έδαφος μιας θεμελιώδους διαφοράς

σε σχέση με κάθε προϋπάρχουσα εξουσία καθώς αυτή, η νέα, η εργατική εξουσία,

δεν έχει καμία ομοιότητα με όσες γνώρισε ως τα τώρα η ανθρωπότητα.

Η διαφορά είναι ότι οι εργάτες και οι σύμμαχοί τους θα κρατήσουν τη δική τους

εξουσία μόνο για όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε να καταργηθεί κάθε εξουσία και

κάθε εκμετάλλευση!

 

Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος. Είναι, όμως, ο μόνος «ρεαλιστικός», ο μόνος
αποτελεσματικός, ο μόνος υπαρκτός και περπατημένος δρόμος που οδηγεί τον
άνθρωπο του μόχθου από το «βασίλειο» της εκμετάλλευσης στο «βασίλειο» της
ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της προκοπής.

Σήμερα, παρά ποτέ, η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι το σύμβολο ενός κόσμου

που το μέλλον του δεν μπορεί, και δεν πρέπει, να συνθλιβεί από τη βαρβαρότητα

των σφετεριστών των κόπων και των ονείρων των δισεκατομμυρίων ανθρώπων της δουλειάς.

Η Επανάσταση του 1917 αποτελεί άσβεστο φάρο. Η έφοδος των Μπολσεβίκων στα

Χειμερινά Ανάκτορα, το άνοιγμα της αυλαίας ενός «άλλου» κόσμου, παραμένει το

ορόσημο για το πέρασμα της οικουμένης από την προϊστορία της δουλείας στην

πραγματική Ιστορία. Την Ιστορία της ισότητας, της ανύψωσης όλων προς τα πάνω,

της παροχής στον καθένα ό,τι του ανήκει, με βάση την προσφορά του και τις ανάγκες του,

για έναν κόσμο όπου

«η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για

την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».

 

Η συγγραφή της Ιστορίας δεν ανήκει στους εκμεταλλευτές, αλλά στους
δημιουργούς του κοινωνικού πλούτου.

Ο σοσιαλιστικός άνεμος που φύσηξε στις αρχές του περασμένου αιώνα

κατέστησε το Μεγάλο Οχτώβρη συνώνυμο επαλήθευσης της κοσμοθεωρίας

του μαρξισμού – λενινισμού.

Ο μαρξισμός – λενινισμός δεν είναι μια ουτοπία. Ο Οχτώβρης απέδειξε ότι

οι λαοί, εφόσον το αποφασίσουν, διαθέτουν το θεωρητικό και

πολιτικό «όπλο» για την κατάκτηση της «ουτοπίας»!

Οσο κι αν οι «νικητές» καμώνονται ότι ξεμπέρδεψαν με το «φάντασμα του

κομμουνισμού», ξέρουν ότι τον Οχτώβρη του 1917, ο Λένιν και το κόμμα του άφησαν

μια αναλλοίωτη στο χρόνο παρακαταθήκη:

Οι παραγωγοί του πλούτου, οργανωμένοι στο κόμμα τους, σε ένα κόμμα νέου

τύπου, μπορούν να χτίσουν μια «άλλη» κοινωνία.

 

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, έπρεπε να συμβούν οι «αναποδιές» της Ιστορίας
για να πιστοποιηθεί – και μέσα από την ανατροπή του – το μεγαλείο του βήματος
που έγινε το 1917. Μια ανατροπή που συνοδεύεται από την ανελέητη επίθεση των
καπιταλιστών εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου.

Αυτή η ανατροπή, που

από τους δημίους και κάθε λογής «φίλους του λαού» βαφτίστηκε «ελευθερία»,

δεν υπάρχει πια σημείο του πλανήτη που να μην έχει καταστεί συνώνυμη της

ιμπεριαλιστικής θηριωδίας, της οικονομικής εξαθλίωσης, της πιο στυγνής

καταπίεσης, της αδυσώπητης εκμετάλλευσης, της πείνας, της ανεργίας,

της ανελέητης για τους λαούς καπιταλιστικής κρίσης.

 

Οι κομμουνιστές της Ελλάδας τιμούν το Μεγάλο Οχτώβρη, κρατώντας στο
μυαλό και την καρδιά τους τη φράση του Μαρξ, που την επομένη κιόλας της
πτώσης της Παρισινής Κομμούνας έγραψε:

«Η Επανάσταση πέθανε – Ζήτω η Επανάσταση»!

Οι κομμουνιστές της Ελλάδας γυρίζουν το βλέμμα στον Οχτώβρη, κρατώντας ψηλά

την κόκκινη σημαία της ελπίδας και του δίκιου.

Οι Ελληνες κομμουνιστές δεν είναι αισιόδοξοι από «χρέος». Είναι αισιόδοξοι,

γιατί έχουν πλήρη συνείδηση του χρέους τους.

Οι Ελληνες κομμουνιστές, το Κόμμα τους, το ΚΚΕ, σταθερά και με πυξίδα το

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», μέσα από την εμπειρία των δικών

του ηρωικών 94 χρόνων, ξέρουν ότι ο προηγούμενος αιώνας, με τη Σοσιαλιστική

Επανάσταση του ’17, επιβεβαίωσε ότι η ενότητα των προλετάριων και η πάλη

τους μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να είναι νικηφόρα.

Παλεύουν, χωρίς να λοξοδρομούν, ώστε ο νέος αιώνας να γίνει – και μπορεί να γίνει –

ο αιώνας που θα τιμήσει τον Οχτώβρη του 1917 με τρόπο απόλυτο:

Καθιστώντας τη σοσιαλιστική νίκη οριστική και αμετάκλητη!

Posted in ρήξη και ανατροπή, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Με αφορμή τα εκλογικά αποτελέσματα σε Τσεχία και Ουκρανία

Posted by redship στο 30 Οκτωβρίου , 2012

 

από  redfly  planet

Πριν λίγες μέρες, στις 12-13 Οκτωβρίου 2012, διεξάχθηκαν περιφερειακές εκλογές στην Τσεχία, μια χώρα με πείρα των “δεινών” που προκάλεσε ο κομμουνισμός! Εκεί λοιπόν, το Κομμουνιστικό Κόμμα αναδείχθηκε σε δεύτερο κόμμα, λαμβάνοντας 20,43% (το 2008 είχε λάβει 15,03%).
Στην Ουκρανία όπου ο λαός έζησε επίσης τα “κακά του κομμουνισμού”, καθώς η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας (ένα κόμμα που υπερασπίζεται την ΕΣΣΔ, ασκώντας κριτική στις παρεκτροπές της από τις λενινιστικές αρχές), στις πρόσφατες εθνικές εκλογές της 28ης Οκτωβρίου 2012, πέτυχε σπουδαία εκλογική νίκη, υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά του, λαμβάνοντας 13.98% (το 2007 είχε λάβει 5.39%)! Να σημειώσουμε εδώ, πως σε έρευνα που είχε γίνει από το Κέντρο Ερευνών Pew στην Ουκρανία,
το 62% των ερωτηθέντων υποστήριξε ότι στον καπιταλισμό η ζωή είναι χειρότερη, απ’ ότι
στον σοσιαλισμό.
Η έρευνα του Pew που αναφέραμε περιλάμβανε κι άλλες χώρες. Να αναφέρουμε χαρακτηριστικά
πως στην Ουγγαρία, το 72% δήλωσε επίσης πως η ζωή στον καπιταλισμό, είναι χειρότερη απ’ ότι
κατά την περίοδο του σοσιαλισμού, ενώ το ποσοστό που λέει το ίδιο στην Βουλγαρία, φτάνει το 62%.
Όπως είχαμε αναφέρει και παλαιότερα: “Στη Ρουμανία, το 45% απ’ όσους συμμετείχαν σε πρόσφατη
έρευνα του Ρουμάνικου Ινστιτούτου Αξιολόγησης και Στρατηγικής, πιστεύουν ότι σήμερα θα ζούσαν
καλύτερα, αν δεν είχε επικρατήσει ο καπιταλισμός στη χώρα τους. Το 61%, δήλωσε ότι σήμερα ζει κάτω
από πολύ χειρότερες συνθήκες, απ’ ότι επί σοσιαλισμού. Απ’ την άλλη, μόλις το 29% αντιλαμβάνεται τον κομμουνισμό σαν μια “κακή ιδέα”.
Στη Γερμανία, το γνωστό περιοδικό Der Spiegel παραδέχτηκε πως “η εξύμνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας
της Γερμανίας βρίσκεται σε άνοδο δύο δεκαετίες μετά την πτώση του τείχους”. Ενώ, παρέθεσε
δημοσκόπηση στην οποία, το 57% υπερασπίζεται τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Όπως σημειώνει
το περιοδικό: “Από τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης προκύπτει ότι η νοσταλγία για την πρώην
Ανατολική Γερμανία έχει ριζώσει βαθιά στις καρδιές πολλών πρώην Ανατολικογερμανών, αφού δεν
περιορίζεται πλέον στους πιο ηλικιωμένους, που θρηνούν την απώλεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της
Γερμανίας, αλλά ακόμα και οι νέοι, που δεν είχαν σχεδόν καθόλου εμπειρία από τη Λαϊκή Δημοκρατία
της Γερμανίας, έχουν σήμερα θετική άποψη γι’ αυτή.” Επίσης, στο περιοδικό υπάρχουν μαρτυρίες,
όπως αυτή ενός 38χρονου σήμερα, πρώην Ανατολικογερμανού, ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά,
για την περίοδο μετά την επανένωση της Γερμανίας: “είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου άστεγους,
ζητιάνους και φτωχούς ανθρώπους, που φοβούνταν για την επιβίωσή τους”.”
Το ζήτημα είναι, αυτή η συνειδητοποίηση και αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα, να αποτελέσουν
εφαλτήριο ώστε οι λαοί να αντιληφθούν ποια είναι η πραγματικά φιλολαϊκή προοπτική, οικοδομώντας
ταξικά κινήματα με στόχο την ανατροπή της δικτατορίας των καπιταλιστών. Η ανθρώπινη ιστορία
είχε και έχει πισωγυρίσματα, όμως δεν σταματά!
 

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, λαϊκές δημοκρατίες | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Η υπερηφάνεια του να είσαι κομμουνιστής

Posted by redship στο 21 Αυγούστου , 2012

αναδημοσίευση  από  redfly planet

πηγή  gekoudi

Πάντα μου αρέσει να βλέπω το έκπληκτο βλέμμα εκείνων που δεν με γνωρίζουν, όταν ανοιχτά παραδέχομαι ότι είμαι κομμουνιστής. Υποθέτω ότι είναι λογική η έκπληξη, μετά από τόσα χρόνια ψευδών στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τον κινηματογράφο, όπου οι κομμουνιστές, μας εμφανίζονται ως τέρατα ανάμεσα στην άπειρη καλοσύνη του καπιταλισμού.

Οι καπιταλιστές συχνά προσωποποιούνται, σαν αυτοί που καταστρέφουν τους λαούς με μόνο κίνητρο να πάρουν περισσότερο πλούτο μέσω της συσσώρευσης του πετρελαίου και όλων των παραγόμενων αγαθών. Θα είναι πιο συγκλονιστικό να δείτε, από πρώτο χέρι, ότι οι κομμουνιστές είναι άνθρωποι με σάρκα και αίμα και δεσμεύονται ενώπιον της δικαιοσύνης, να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα των πλέον μειονεκτούντων κοινωνικών ομάδων, συνήγοροι ενάντια στον καπιταλισμό που ακόρεστος καταπατά τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και την ανάγκη να σεβόμαστε τη φύση.

Ναι, είμαι κομμουνιστής.
 

Και όχι μόνο, αλλά επίσης, δεν έχω και κανένα πρόβλημα να το παραδεχθώ. Μάλλον το αντίθετο, είμαι υπερήφανος που είμαι ο ιδεολογικός κληρονόμος εκείνων που, πριν από μένα, έδωσαν τη ζωή τους για την ευγενή αποστολή του αγώνα. Για έναν πιο ανθρώπινο κόσμο στον οποίο ο πλούτος κατανέμεται καλύτερα, όπου κανείς δεν συσσωρεύει περιουσίες, εκμεταλλευόμενος την ατυχία εκείνων που δεν έχουν τίποτα. Έναν κόσμο στον οποίο όλες οι βασικές μας ανάγκες καλύπτονται, μακριά από το δολοφόνο της ισορροπίας του συστήματος, τον καπιταλισμό, που έχει σχεδιαστεί για την έλλειψη αλληλεγγύης και την επιτυχία μιας κακής υλιστικής κοινωνίας, που θα κάνει τα πάντα, ανεξαρτήτως κόστους, που για να επιτευχθεί αυτό, θα θυσιάσει αξίες, όπως η ηθική, ή η δικαιοσύνη.

Επίσης, δεν έχω κανένα πρόβλημα στην απόκρουση των κατηγοριών ότι συχνά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επιτίθενται σε εκείνους που σκέφτονται όπως εγώ. Καταλαβαίνω ότι ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί τα μέσα που έχει στη διάθεσή του για να χειραγωγήσει τους ανθρώπους ενάντια σε εκείνους που τολμούν να αμφισβητήσουν την ηγεμονία του. Φυσικά, δεν είναι νέο συμβάν, πάντα γινόταν. Ο φασισμός που κυβέρνησε την Ισπανία, σπέρνοντας τον τρόμο για τέσσερις δεκαετίες, θεοσκότεινος,
προειδοποιούσε πόσο επικίνδυνοι ήταν οι κομμουνιστές.
Και πολλοί τον πίστεψαν,

δεν συνειδητοποίησαν ότι αυτός ήταν ο πραγματικός δολοφόνος. Σήμερα οι απόγονοί τους έχουν κάνει πάλι το ίδιο, δείχνοντας την Κούβα (ενισχύοντας τυχόν κενά που μπορεί να υπήρχαν και αγνοώντας τις αναμφισβήτητες αρετές της κουβανικής επανάστασης) για να κρύψουν ψευδώς τη βάση της δυστυχίας την αστική δημοκρατία που είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Ένα καθεστώς που δεν διστάζει να κόψει τα δικαιώματα των πολιτών. Που καταστέλλει το λαό, στον οποίο η δικαιοσύνη απονέμεται ανησυχητικά υπέρ των ισχυρών. Η προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για να μειωθεί η αδικία, παραπλανά, λέγοντας ότι το ίδιο το σύστημα είναι διατεθειμένο να συναινέσει.

Μην περιμένετε τίποτα άλλο, φυσικά.
Ξέρω ότι θα παραμείνω «ο εχθρός» και το καλύτερο είναι να αρχίσετε να αισθάνεστε άνετα με το ρόλο μου αυτό. Το να είμαι «ο εχθρός», κάθαρμα και δολοφόνος ενός καθεστώτος που καταπιέζει όπως αυτό, είναι, τουλάχιστον για μένα, μια πηγή υπερηφάνειας και όχι ντροπή.
Ελπίζω μόνο ότι, με τη δύναμη του να εξαπατά, ξανά και ξανά, πολλοί θα ανοίξουν τα μάτια τους στην πραγματικότητα και θα το ανακαλύψουν από την περιορισμένη και εγωιστική οπτική γωνία που μας προσφέρεται. Θα ήταν αρκετό να βγαίνουν στους δρόμους για να ανακαλύψουν ποιοι είμαστε και πόσο είναι ψευδής είναι η εικόνα που το σύστημα μας πουλάει.
Θα δείτε
ότι είστε οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι ξεχασμένοι, οι τιμωρημένοι, οι κατεσταλμένοι, οι περιθωριοποιημένοι, αυτοί που υπόκεινται διακρίσεις, εκμετάλλευση, οι εξαγριωμένοι … τότε ενδεχομένως να είμαστε εμείς αυτοί που θα δούμε την αμηχανία σας, όταν έκπληκτοι μας δείτε μαζί σας τελικά στον αγώνα που σήμερα παρακολουθείτε από απόσταση, και η μόνη έκπληξη που προδίδουν τα πρόσωπά σας είναι η ανακάλυψη ότι αυτό το σύστημα και αυτοί είναι «ο εχθρός».

Raul Ruiz-Berdejo

http://cronicadisidente.wordpress.com

Posted in Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: | Leave a Comment »