καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουνίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘καπιταλισμός’

Τι σημαίνει για το λαό η «ανταγωνιστικότητα»;

Posted by redship στο 1 Ιουνίου , 2013

από   902.gr

Μια ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική θεώρηση για το τι σημαίνει «ανταγωνιστικότητα» στον καπιταλισμό και πώς αυτή επιτυγχάνεται δίνει η Παγκόσμια Επετηρίδα Ανταγωνιστικότητας (World Competitiveness Yearbook – WCY) που συνέταξε το International Institute for Management Development (IMD) του Business School της Λωζάνης, για το 2013. Σύμφωνα με τα στοιχεία, η ελληνική καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται στην 54η θέση σε σύνολο 60 χωρών, βελτιώνοντας κατά 4 θέσεις τις επιδόσεις της σε σχέση με το 2012 (58η θέση). Στο σχετικό δελτίο, η άνοδος της Ελλάδας θεωρείται αναμενόμενη, εξαιτίας της «κυβερνητικής πολιτικής και τις κυβερνητικές αποφάσεις στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας, των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, και της σημαντικής βελτίωσης της εικόνας της χώρας μας στο εξωτερικό». Σε άλλο σημείο, εξαίρεται «η εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού προγράμματος, με άξονα τις αποκρατικοποιήσεις». Δηλαδή, βασικοί παράγοντες για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας στον καπιταλισμό, είναι η «δημοσιονομική πειθαρχία», που σημαίνει περικοπές σε δημόσιες δαπάνες που σχετίζονται με μισθούς, Κοινωνική Ασφάλιση, Υγεία, Πρόνοια και άλλα, οι «μεταρρυθμίσεις», κύρια στους μισθούς και την αγορά εργασίας, όπως και οι ιδιωτικοποιήσεις, που σημαίνει ολοκληρωτική παράδοση στρατηγικών τομέων της οικονομίας στο κεφάλαιο. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, οι καλύτερες επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας καταγράφονται στο δείκτη της «επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας». Ο συγκεκριμένος δείκτης αφορά κατά κανόνα μέτρα που πήραν οι ίδιοι οι εργοδότες, για να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους και να τις αναδιαρθρώσουν σε συνθήκες κρίσης.

Ποια ήταν αυτά τα μέτρα; Μαζικές απολύσεις, μειώσεις μισθών, διευθέτηση του χρόνου εργασίας (εκ περιτροπής εργασία και άλλα) και η χρήση όλου του πλέγματος των αντεργατικών νόμων, με τους οποίους το αστικό κράτος φιλοδώρησε τους καπιταλιστές. Οι άλλοι δείκτες, με τους οποίους μετριέται η ανταγωνιστικότητα, είναι η «οικονομική αποδοτικότητα», η «κυβερνητική αποτελεσματικότητα» και οι «υποδομές». Αφορούν, δηλαδή, το κατά πόσο προχώρησε η «αναδιάταξη» της κρατικής μηχανής, των δημόσιων οικονομικών και των κρατικών υποδομών, ώστε όλα να προσαρμοστούν καλύτερα στις σύγχρονες ανάγκες των μονοπωλίων. Σύμφωνα με το ίδιο δελτίο του IMD, οι πέντε κύριες προκλήσεις για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας το 2013 είναι «η ταχεία προώθηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για τη μείωση των δαπανών του δημόσιου τομέα (…) η ενίσχυση της ρευστότητας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων (…) ο εξορθολογισμός του φορολογικού συστήματος, με στόχο τη μείωση της φοροδιαφυγής (…) η μείωση της γραφειοκρατίας που αφορά την επιχειρηματικότητα (…) η πάταξη των φαινομένων διαφθοράς στο δημόσιο τομέα». Ένα προς ένα αυτά τα μέτρα περιέχονται στο πρόγραμμα της συγκυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, που ευθυγραμμίζονται πλήρως με τα κριτήρια που θέτουν οι διάφοροι ιμπεριαλιστικοί Οργανισμοί για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας μιας καπιταλιστικής οικονομίας. Ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωνε στο CNN (Νοέμβρης 2012): «Για να υπάρξει ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, πρέπει να υπάρξουν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές στην Ελλάδα, τις οποίες φυσικά δεν τις αρνούμαστε». Ένα μήνα μετά, κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι «δεν πετυχαίνει κανένα στόχο στο επίπεδο της διαχείρισης του χρέους και στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας».

Παίρνοντας αφορμή από τις ανακοινώσεις του IMD, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδας ζήτησε για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων: Την άμεση πληρωμή των οφειλών του κράτους προς τις επιχειρήσεις, το συμψηφισμό των οφειλών των επιχειρήσεων προς το κράτος με τις οφειλές του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα προς τις επιχειρήσεις, την άμεση επιστροφή του ΦΠΑ των εξαγωγικών επιχειρήσεων, την άμεση κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού, ούτως ώστε να βεβαιωθούν οι οφειλές του κράτους προς τις επιχειρήσεις, την επιδότηση της εργασίας και όχι της ανεργίας, με την επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών, την εξαίρεση των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ από τον κανόνα de minimis ούτως ώστε να μπορέσει η πολιτεία να προχωρήσει στην κατά 100% επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών, τη σταθερότητα του φορολογικού πλαισίου, και, τέλος, την άρση τουλάχιστον τριάντα (30) σημαντικών εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, «που έχουμε υποσχεθεί ως χώρα στην τρόικα από το 2010». Οι βιομήχανοι εξασφάλισαν πάμφθηνα εργατικά χέρια, ατομικές συμβάσεις εργασίας, διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, νέα πεδία δράσης με τις συμπράξεις και τις ιδιωτικοποιήσεις. Τώρα, με εργάτες – σύγχρονους δούλους θέλουν και ρευστό για να κάνουν επενδύσεις. Άλλη μια απόδειξη ότι η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων τρέφεται από την κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του λαού και πως η καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα είναι ασυμβίβαστη με τις λαϊκές ανάγκες.

Posted in Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Καλά Χριστούγεννα»! «Εφεραν» 156,6 δισ. ευρώ – βούτηξαν 202,7 δισ. ευρώ

Posted by redship στο 16 Νοεμβρίου , 2012

 

Γράφει    ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Παλιά θα «τρώγαμε με χρυσά κουτάλια», επειδή έβαλαν τη χώρα στην ΕΟΚ.

Στη συνέχεια, θα ζούσαμε «ζωή χαρισάμενη» γιατί βάλανε τη χώρα στην Ευρωζώνη.

Αργότερα, θα κατέβαιναν επί της Γης τα ουρί και τα αγγελάκια του παραδείσου, επειδή μας φέρανε το ευρώ.

Τώρα, καθώς για ευνόητους λόγους τις μακροπρόθεσμες προβλέψεις τις αποφεύγουν, μας λένε ότι τουλάχιστον θα περάσουμε… «καλά Χριστούγεννα» «σούπερ δόση» (όπως έγραφαν προχτές τα «Νέα»), επειδή μετά την ψήφιση του νέου Μνημονίου και του νέου μνημονιακού προϋπολογισμού έρχεται η δόση του δανείου!

 

Τελικά, είναι έως και διασκεδαστικό να παρακολουθείς τον κατήφορο της χρεοκοπίας του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος.

Χωρίς αυτό, βέβαια, να μειώνει στο ελάχιστο τον εξοργιστικό χαρακτήρα της διαχρονικής απάτης που αυτό εκπροσωπεί.

 

Ας δούμε μια ακόμα πλευρά αυτής της απάτης:

Ας θεωρήσουμε ότι είναι ακριβή (παρά τα συχνά μαγειρεμένα και τη μη δυνατότητα να διασταυρωθούν) τα στοιχεία τα οποία εμφανίζουν στον προϋπολογισμό. Από τα στοιχεία αυτά, όπως ισχυρίζονται οι κυβερνώντες (Κρατικός Προϋπολογισμός 2013, Εισηγητική Εκθεση, σελίδα 127) στα τρία χρόνια των Μνημονίων (2010 – 2012) και μέχρι την ψήφιση του προϋπολογισμού, τα χρήματα που με τη μορφή των «σωτήριων» δανείων έχουν εκταμιευθεί από την τρόικα στην Ελλάδα ανέρχονται στα 112,6 δισ. ευρώ.

Τώρα, μας λένε ότι έρχεται η αποκαλούμενη και ως «σούπερ δόση». Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι όντως θα γίνει η εκταμίευση των 44 δισ. ευρώ, όπως οι κυβερνώντες τα υπολογίζουν.

Σε αυτήν την περίπτωση, αν δηλαδή μέχρι το τέλος του χρόνου εκταμιευτεί το ποσό της λεγόμενης «σούπερ δόσης», το σύνολο των χρημάτων που θα έχουν «έρθει» στην Ελλάδα ως απόρροια των Μνημονίων (σ.σ.: και τα οποία, φυσικά, έχουν έρθει για τους τραπεζίτες και τους κεφαλαιοκράτες και ουχί για το λαό), δε θα ξεπερνά τα 156,6 δισ. ευρώ.

 

Ας πάμε τώρα στο «ζουμί» της υπόθεσης. Και αυτό, το «ζουμί» βρίσκεται πάλι στον προϋπολογισμό (σελίδα 133).

Εκεί, λοιπόν, υπάρχουν δύο πολύ σημαντικοί πίνακες, όπου παρουσιάζεται αναλυτική κατάσταση με τα χρήματα που έχει κατ’ έτος πληρώσει ο ελληνικός λαός σε κερδοσκόπους και σε τοκογλύφους αυτά τα τρία χρόνια της μνημονιακής «σωτηρίας».

Τι προκύπτει:

Οτι μόνο για την περίοδο 2010 – 2012, η Ελλάδα – τουτέστιν ο ελληνικός λαός – για τόκους, για χρεολύσια, για εξοφλήσεις εντόκων γραμματίων και βραχυπρόθεσμων τίτλων, για τα χρέη των πλουτοκρατών δηλαδή, έχει πληρώσει στους ντόπιους και ξένους «σωτήρες» το ποσό των 202,73 δισ. ευρώ!

 

Με άλλα λόγια:

Πρώτον: Αυτοί που δημιούργησαν τα χρέη, κατά τη μνημονιακή περίοδο 2010 – 2012, μας «έφεραν» δάνεια 156,6 δισ. ευρώ (σ.σ.: που δεν τα «έφεραν» και όλα, μιας και ακόμα περιμένουμε τα 44 δισ. ευρώ της «σούπερ δόσης», ώστε να περάσουμε… «καλά Χριστούγεννα»). Δάνεια που ένα μεγάλο μέρος τους ξαναγύρισε στους δανειστές και το υπόλοιπο το έφαγαν μεταξύ τους οι πλουτοκράτες.

Δεύτερον: Την ίδια ακριβώς περίοδο, εμείς, ο λαός, τους πληρώσαμε από τους μισθούς, τις συντάξεις, από τα δικαιώματα και τελικά από το αίμα της καρδιάς μας, τοκογλυφικά που ανέρχονται στο ύψος των 202,73 δισ. ευρώ!

Αυτό, δε, το αποκαλούν «σωτηρία» της Ελλάδας!

Posted in Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

«Ανεμος»… κοπανιστός

Posted by redship στο 9 Νοεμβρίου , 2012

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Η κυβέρνηση του κ. Ολάντ ανακοίνωσε μέτρα λιτότητας ύψους 20 δισ. ευρώ, με αυξήσεις στον ΦΠΑ και ψαλίδισμα σωρείας κοινωνικών δαπανών που πλήττουν ευθέως τα λαϊκά στρώματα της Γαλλίας.

Η εξήγηση του… σοσιαλιστή προέδρου είναι ότι έτσι θα επιτευχθούν οι αναγκαίες φοροελαφρύνσεις για τους επιχειρηματίες, ώστε να βελτιωθεί η «ανταγωνιστικότητα» της Γαλλίας.

Εν ολίγοις, η «ανταγωνιστικότητα» της Γαλλίας (όπως και της Ελλάδας) περνάει μέσα από αύξηση φόρων στο λαό και την αντίστοιχη μείωση φόρων στα μονοπώλια.

Κατόπιν αυτών, είναι περισσότερο από προφανές ότι με την άνοδο του κ. Ολάντ στον προεδρικό θώκο της Γαλλίας ένας «νέος άνεμος φυσάει στην ΕΕ»…

 

Η Ολλανδία δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερο πρόβλημα με το δημόσιο χρέος της που αν και διαρκώς αυξανόμενο εντούτοις κινείται ακόμα περίπου στο 70% του ΑΕΠ της.

Αντιμετωπίζει όμως τεράστιο πρόβλημα με το ιδιωτικό της χρέος

(σ.σ.: η καπιταλιστική κρίση έχει πολλούς τρόπους για να εκδηλωθεί)

το οποίο έχει εκτιναχτεί στο 300% μιας και εκεί απ’ ό,τι φαίνεται οι «τεμπέληδες» Ολλανδοί (κατά το πρότυπο των «τεμπέληδων» Ελλήνων) δανείζονταν αφειδώς…

Τι κάνει λοιπόν η νέα κυβέρνηση «σωτηρίας» της Ολλανδίας, την οποία απαρτίζουν το κόμμα των Φιλελευθέρων και το κόμμα των Εργατικών; Το πολύ απλό – και μάλιστα χωρίς Μνημόνια:

Επιβάλλουν νέες περικοπές και μέτρα λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ, τα οποία σημειωτέον αποτέλεσαν την αιτία να καταρρεύσει η προηγούμενη κυβέρνηση, να γίνουν εκλογές και να αναδειχτεί η νέα κυβέρνηση. Κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν εκείνοι που προεκλογικά «διαφωνούσαν» με τα μέτρα, αλλά τώρα τα επιβάλλουν…

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κομισιόν, που δόθηκαν τέλη Οκτώβρη στη δημοσιότητα, πάνω από 43 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ κυριολεκτικά λιμοκτονούν, αφού δεν μπορούν να εξασφαλίσουν το φαγητό της ημέρας και πάνω από 116 εκατομμύρια επιβιώνουν στα όρια της φτώχειας.

Επίσης, ο αριθμός των αστέγων είναι πλέον απροσδιόριστος στην ΕΕ και ξεπερνά κατά πολύ τα 4,1 εκατομμύρια που είχε εκτιμηθεί ο αριθμός τους το 2010.

Οσον αφορά τα παιδιά, ο αριθμός τους εντός της ΕΕ, που ζουν στη φτώχεια και στον κοινωνικό αποκλεισμό, ξεπερνά τα 25 εκατομμύρια.

Τι κάνει για όλα αυτά η ΕΕ;

Σύμφωνα με εισήγηση του Μπαρόζο, η Κομισιόν προχωρά στη σύσταση Ταμείου για τη «βοήθεια», λέει, των απόρων, των φτωχών και των αστέγων της ΕΕ. Το «Ταμείο Βοήθειας» θα χρηματοδοτηθεί για την περίοδο 2014 – 2020, με το ποσό των 2,5 δισ. ευρώ.

Τουτέστιν, τα χρήματα που αναλογούν μέσα στα 7 αυτά χρόνια για καθέναν από τα 116 εκατομμύρια (τουλάχιστον) των απόρων της ΕΕ, ώστε να «βοηθηθούν», για να εξασφαλίσουν τροφή και στέγη, ανέρχονται ημερησίως κατ’ άτομο στα… 0,008 λεπτά του ευρώ!

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Ανάκαμψη;

Posted by redship στο 26 Οκτωβρίου , 2012

 

από  black bedlam

 

 

Δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη, ούτε για το κεφάλαιο.

Το διάβασα στον Ριζοσπάστη με τίτλο «Τέρμα πια στις αυταπάτες»  ΕΔΩ
Αφορά την  «Ford» στο Βέλγιο, που έκλεισε και πέταξε στο δρόμο πάνω από 4.000 εργαζόμενους.

Η εταιρία επέλεξε να αναθέσει την παραγωγή του μοντέλου  «Mondeo» στην Βαλένθια στην Ισπανία.

Ο λόγος κατανοητός, στην Ισπανία τα μεροκάματα είναι πλέον πολύ χαμηλά και τείνουν ακόμη

προς τα κάτω.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα λένε, την μείωση του κόστους παραγωγής. 
Αυτό που έχει σαν αποτέλεσμα είναι η αύξηση του ποσοστού κέρδους του καπιταλιστή και όχι την μείωση της αξίας του εμπορεύματος.
Η μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης δεν θα μετακυλίσει στην αγορά, δεν θα φτάσει ποτέ
στις τσέπες των εργαζομένων που είναι οι εν δυνάμει καταναλωτές .
Μην κάνουμε το λάθος και πιστέψουμε, ότι αφού ο εργαζόμενος θα πληρώνεται με λιγότερα,
άρα και το εμπόρευμα θα βγει στην αγορά φθηνότερα.
Και ας το δούμε στη χώρα μας. 
Με τις μείωσεις των μισθών και ημερομισθίων που έχουν συντελεστεί, έχετε δει να πέφτουν οι τιμές 
των  προϊόντων  στα ράφια;
Το μεγαλύτερο κέρδος τους κυνηγούν οι βιομήχανοι, προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα 
στην δύνη της  κρίσης τους, να εξασφαλίσουν την συμμετοχή τους  στο παιγνίδι του  ανταγωνισμού,
να συνεχίσουν την κερδοφορία τους,να υπερασπιστούν  την υπόστασή τους .
Αλλά ούτε και αυτό μπορούν πλέον να το διαχειριστούν αποτελεσματικά.
Μιλάμε πολλές φορές για την ανάκαμψη,θεωρόντας την αυτονόητη ακόμη και ό
ταν λέμε ότι θα είναι ισχνή και βραχύβια
 Ποια ανάκαμψη;
Το κεφάλαιο λέει, επιχειρεί να ανακάμψει  παίρνοντας τα μέτρα που επιβάλλει στις εργασιακές σχέσεις.
Αλλά μπορεί να απεγκλωβιστεί άραγε από αυτήν την μέγκενη του καπιταλιστικού δρόμου
ανάπτυξης και των αντικειμενικών του αποτελεσμάτων;
Η κρίση είναι τέτοια και τόσο αδιέξοδη για τους ίδιους του κεφαλαιοκράτες, που σήμερα
είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν μέρος του συσσωρευμένου κεφαλαίου, κλείνοντας
βιομηχανικές μονάδες, στέλνοντας στην ανεργία,στην ομηρία και τον αφανισμό εκατομμύρια
εργαζόμενους, «εξασφαλίζοντας» στους εργαζόμενους που απομένουν μισθούς φτώχειας και πείνας,
εξαναγκάζοντας  τους στην απόλυτη εξαθλίωση.

Αυτό που εμφανίζεται στην σημερινή πραγματικότητα, είναι ότι παρά τα όποια μέτρα και ό

χι μόνον στις χώρες της ΕΕ, η κρίση και η ύφεση εξαπλώνονται και βαθαίνουν.
Αυτή είναι η Αντικειμενική, η  νομοτελειακή εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. 
Αυτός είναι ο καπιταλισμός!
Αλλά είναι δυνατόν τα μέτρα που παίρνονται να ενισχύσουν  την ανταγωνιστικότητα,
να θωρακίσουν την κερδοφορία, να οδηγήσουν  στην ανάκαμψη του κεφαλαίου;

Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και η αδυναμία να επενδυθούν ώστε να συνεχίσουν να

αποδίδουν κέρδη στους βιομήχανους, είναι εμφανής.

Κάτω από την πίεση της υπερσυσσώρευσης και της υπερπαραγωγής, κάτω από την ανάγκη

των μεταξύ τους ανταγωνισμών, λόγω και της ανάπτυξης της τεχνολογίας, είναι υποχρεωμένοι
σήμερα πλέον να καταστρέψουν αυτό το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο.

Εδώ είναι που δίνεται  η μεγάλη μάχη. 
Για το ποιες επιχειρήσεις θα επικρατήσουν, ποιες οικονομίες θα κυριαρχήσουν.

Καθώς κλείνουν αναγκαστικά, μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό πολλές

μεγάλες μονοπωλιακές και πολυεθνικές  επιχειρήσεις, πετούν στους δρόμους τους εργαζόμενους. 
Παράλληλα και εμπρός στην ανάγκη του ανταγωνισμού,  οι εναπομείνασες επιχειρήσεις χτυπούν
μισθούς και μεροκάματα και με την συμμαχία των πολιτικών τους εκπροσώπων, επιβάλλουν 
και όλα τα άλλα μέτρα, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια ….

Βγάζουν στο σφυρί την ζωή των εργαζομένων,των λαϊκών οικογενειών .

Αυτό, δεν είναι Ελληνικό φαινόμενο το γνωρίζουμε, όμως σε μια παγκόσμια  αγορά εργασίας,

τέτοια που οι εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε την αναπαραγωγή της εργατικής
τους δύναμης και με εκατομμύρια ανέργους σε όλο τον κόσμο, πώς και από πού θα προκύψει η ανάκαμψη του κεφαλαίου;

Με λίγα λόγια οι εργάτες, οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Μ.Βρετανίας,

της Πορτογαλίας,της Ιταλίας,της Ιρλανδίας, ακόμη και της Γερμανίας στην οποία εκατομμύρια
εργαζόμενων δουλεύουν για 400 ευρώ, ακόμη και της πρώην  κραταιάς οικονομίας της Ιαπωνίας,
που οι δείκτες έχουν πάρει την κατρακύλα με επίσης εκατομμύρια ανέργους και πολίτες που ζουν
κάτω από το όριο της φτώχειας, πώς θα επέλθει η ανάκαμψη;

Στα σχέδιά τους είναι η Κινεζοποίηση μισθών και ημερομισθίων.
Τα προηγούμενα όμως χρόνια, όταν ο Κινέζος δούλευε για ένα πιάτο ρύζι, το παραγόμενο προϊόν

διοχετεύονταν στις εύρωστες οικονομικά χώρες.
Σήμερα τα εκατομμύρια των εργαζομένων ανά τον κόσμο, οι τεράστιες δυνατότητες παραγωγής
λόγω της τεχνολογίας που δεν επιτρέπει να γυρίσουμε πίσω,τα εμπορεύματα που θα παράγονται
με μισθούς πείνας, πού και σε ποιες αγορές θα διοχετευθούν.
Οι 4.000 απολυμένοι της «Ford» στο Βέλγιο,δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν το νέο μοντέλο 
«Mondeo» αλλά και οι εργαζόμενοι με τα μεροκάματα της πείνας στην Βαλένθια, επίσης δεν θα μπορέσουν να αποκτήσουν το Mondeo.

Είναι η μόνη αλήθεια:  
«Ο Καπιταλισμός σήμερα δεν έχει ούτε ένα ξεροκόμματο να πετάξει για να εξαγοράσει συνειδήσεις».
 (Παφίλης  στην Βουλή)

Το σχέδιο είναι καλά επεξεργασμένο για την ικανοποίηση των αναγκών της πλουτοκρατίας.
Ένα σχέδιο που θα έχει τις βάσεις του στα αποκαΐδια των λαϊκών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Ένα σχέδιο όμως που δεν μπορεί να  οδηγήσει σε διέξοδο από την κρίση, ούτε τις ίδιες τις πολυεθνικές,

ούτε το ίδιο το κεφάλαιο. 

Η μία κρίση θα καβαλάει την άλλη, χωρίς ανάκαμψη, ή με ψευδεπίγραφες ανακάμψεις κατασκευασμένων αριθμών.

Όσο ο λαός θα ανέχεται τις επιθέσεις τους, όσο ο λαϊκός παράγοντας θα βρίσκεται σε στάση αναμονής,

όσο δεν δίνει την δική του απάντηση και δεν παίρνει την υπόθεση στα δικά του χέρια, όσο εξακολουθεί
να έχει αυταπάτες ότι μπορεί να επανέλθει στα προ της κρίσης μέσω σωτήρων και μέσα στο ίδιο το
καπιταλιστικό σύστημα παρέα με  τα αφεντικά, θα είναι σαν να υπογράφει την καταδίκη του,
την αυτοκαταστροφή του.
Οι κεφαλαιοκράτες δεν πρόκειται από μόνοι τους να παραδώσουν τις επιχειρήσεις τους ούτε ταπρονόμιά τους. 
Θα παλεύουν ακόμη και αν μέσα σε αυτήν την μάχη κάποιοι από αυτούς θα χάνονται.
Έχουν δύο μέτωπα, ένα με τους ανταγωνιστές τους και ένα με τους ταξικούς τους εχθρούς. 
Μόνο που οι ταξικοί εχθροί του κεφαλαίου, είναι ταυτόχρονα και αυτοί που τους παράγουν τον πλούτο.
Και εξοντώνοντάς τους, εξοντώνουν την μηχανή που τους παράγει τον πλούτο. 

Ακόμη και αν μείνουν μόνοι τους, το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα θα εφαρμόσουν, δεν μπορούν

τίποτε άλλο,γιατί ο Σοσιαλισμός είναι ιστορική αναγκαιότητα και  γιατί ο Καπιταλισμός, εξάντλησε τα δικά του ιστορικά όρια.  

Γι΄αυτό ας σταματήσουμε να μιλάμε για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, γιατί μπερδεύουμε και τον Μήτσο.

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Διαφθορά

Posted by redship στο 19 Οκτωβρίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Διαφθορά (1)

Η κυρία Μέρκελ διαπίστωσε σε χτεσινές δηλώσεις της ότι

«το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η διαφθορά».

Γιατί, όμως, να είναι τόσο γενική στις τοποθετήσεις της η καγκελάριος;

Αν θέλει να είναι πιο συγκεκριμένη, την επόμενη φορά που θα μιλήσει

για τη διαφθορά στην Ελλάδα, ας έχει προηγουμένως απευθυνθεί στις

γερμανικές πολυεθνικές.

Π.χ. στη «Ζήμενς», στην «Τίσεν», στην «Daimler»

Είναι σίγουρο ότι θα έχουν να την τροφοδοτήσουν – έγκυρα – με

πολλά στοιχεία και με πολλές «τεχνικές» σχετικές με το θέμα της

διαφθοράς και της «μίζας» στην Ελλάδα…

Διαφθορά (2)

Καλά η «Ζήμενς», που όπως αποδείχτηκε «λάδωνε» τα 3/4 των χωρών

του ΟΗΕ.

Μήπως, όμως, και με τις 5 νέες υποθέσεις των πολυεθνικών

(«Johnson & Johnson – DePuy», «Smith & Nephew», «Daimler»,

«Alliance One International», «Comverse Technology») που «λάδωναν»

για να κάνουν τις δουλειές τους στην Ελλάδα, είναι διαφορετικά τα πράγματα;

Κάθε άλλο.

Από τα στοιχεία που υπάρχουν, προκύπτει ότι η «μίζα» έφτανε από

Πολωνία, Ρουμανία και Ιράκ μέχρι Κίνα, Ρωσία, Σερβία, Ταϊλάνδη,

Τουρκία και Ουζμπεκιστάν κι από Κιργιστάν, Μοζαμβίκη και Μαλάουι

μέχρι Ακτή Ελεφαντοστού, Λετονία και Ινδονησία.

Για κάποιους το συμπέρασμα, με βάση τα παραπάνω, είναι το εξής:

«Παντού Ελλάδα».

Και προφανώς έτσι είναι. Αν το ψάξεις, όμως, λίγο καλύτερα, το

βαθύτερο συμπέρασμα – που περικλείει και το προηγούμενο,

το αμιγώς «ελληνικό» – είναι τούτο:

Παντού καπιταλισμός…

Δηλαδή, παντού βρωμιά, παντού δυσωδία και παντού «ηθική» αντίστοιχη

εκείνης που αρμόζει στον κόσμο των μονοπωλίων και των «τεχνικών»

που τίθενται στην υπηρεσία της κερδοφορίας τους.

Posted in Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η "δημοκρατία" των αστών, η βρώμικη ηθική των αστών, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Είμαστε όλοι… Γερμανοί!

Posted by redship στο 9 Οκτωβρίου , 2012

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

H Γερμανία είναι η «ατμομηχανή» της ΕΕ. Πράγματι.

Αλλά ας δούμε πώς λειτουργεί αυτή η «ατμομηχανή» πρώτα και κύρια στο εσωτερικό της χώρας.

Ας δούμε, δηλαδή, ποιοι μετατρέπονται σε «κάρβουνο» για να παραχθεί αυτός ο κεφαλαιοκρατικός «ατμός»:

1) Στη Γερμανία, σήμερα, υπάρχουν 16 εκατομμύρια άνθρωποι – σχεδόν δύο Ελλάδες, δηλαδή – βυθισμένοι στη φτώχεια και στον κοινωνικό αποκλεισμό…

2) Στη Γερμανία, σήμερα, σύμφωνα με την «Εκθεση Πλούτου και Φτώχειας» που συντάχθηκε από την ίδια τη γερμανική κυβέρνηση, η κοινωνική ανισότητα ξεπερνά κάθε προηγούμενο, καθώς το 10% του εύπορου πληθυσμού της χώρας κατέχει το 53% του συνολικού πλούτου, ενώ την ίδια ώρα το 50% των γερμανικών νοικοκυριών κατέχει μόλις το 1% του πλούτου της Γερμανίας…

3) Στη Γερμανία, σήμερα, όπως ομολογεί το γερμανικό υπουργείο Εργασίας, «τα ωρομίσθια, που δεν επαρκούν πλέον – ακόμη κι αν κάποιος εργάζεται με πλήρη απασχόληση – για να θρέψουν ένα μονομελές νοικοκυριό, επιτείνουν τους κινδύνους της φτώχειας και υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή»…

4) Στη Γερμανία, σήμερα, ο αριθμός των εργαζομένων με μηνιαίο εισόδημα που δεν ξεπερνά τα 400 ευρώ ανέρχεται στα 7,5 εκατομμύρια…

5) Στη Γερμανία, σήμερα, ο εργάτης, στο πλαίσιο των υφιστάμενων εργασιακών σχέσεων που στηρίζονται στους νόμους του «σοσιαλιστή» Σρέντερ περί λειτουργίας δουλεμπορικών γραφείων «ενοικίασης εργαζομένων» δεν λογίζεται ως άνθρωπος, αλλά ως αναλώσιμο υλικό: «…η απασχόληση εκμισθούμενων εργαζομένων ανήλθε από 782 χιλιάδες το 2001 σε 1.200 χιλιάδες εργαζόμενους το 2006. Στο εργοστάσιο της Μερσεντές στο Worth ένας στους δέκα εργαζόμενους είναι εκμισθωμένος. Το ίδιο συμβαίνει και σε πολλές άλλες μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Siemens. Η Siemens μάλιστα στον ισολογισμό της καταχωρεί τις δαπάνες για τους εκμισθωμένους εργαζόμενους όχι στις δαπάνες για μισθούς, αλλά στις δαπάνες για υλικά!» (Γιώργος Σταμάτης, «Περί Νεοφιλελευθερισμού», εκδόσεις ΚΨΜ).

6) Στη Γερμανία, σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ομοσπονδιακού Γραφείου Εργασίας και του Ιδρύματος «Μπέρτελσμαν», τα παιδιά κάτω των 15 ετών, που η επιβίωσή τους εξαρτάται από τα επιδόματα πρόνοιας ξεπερνούν τις 250.000…

7) Στη Γερμανία, σήμερα, ο αριθμός των «εργαζόμενων φτωχών» συγκριτικά με τον αντίστοιχο αριθμό των «εργαζόμενων φτωχών» το 2006, έχει αυξηθεί κατά 45%…

Αυτή είναι η κατάσταση, σήμερα, στη Γερμανία των πλεονασμάτων, των αρνητικών επιτοκίων, των υψηλών εξαγωγών, των πανίσχυρων μονοπωλίων και πολυεθνικών.

Αυτή είναι, δηλαδή, η καπιταλιστική «ανάπτυξη» στη Γερμανία.

Τέτοια είναι, ήταν και θα είναι, παντού, η καπιταλιστική «ανάπτυξη».

Τέτοια είναι, ήταν και θα είναι, πάντα, η επί λαϊκών πτωμάτων «ανάπτυξη» στον καπιταλισμό.

Μια «ανάπτυξη» που δεν είναι λιγότερο απάνθρωπη, λιγότερο βάρβαρη και λιγότερο καταστροφική για τους λαούς από την κρίση,

οικοδομείται πάνω στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης και ταυτόχρονα γεννά τις καπιταλιστικές κρίσεις.

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, Η κυρία Μέρκελ, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Πίσω από κάθε μορφής ρατσισμό κρύβεται η εκμετάλλευση

Posted by redship στο 26 Αυγούστου , 2012

Η απροκάλυπτη σφαγή των απεργών εργατών της Νότιας Αφρικής έδειξε με τραγικό τρόπο για πολλοστή φορά την κατάντια του διεθνούς εργατικού κινήματος. Μια κατάντια που η έντασή της ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 με την ανατροπή της Σοβιετικής Ενωσης. Τα γεγονότα έδειξαν ότι η απεργία είχε μεγάλη συμμετοχή και συσπείρωση, που όμως δεν αρκούσαν να αντιμετωπίσουν τα φονικά όπλα της εξουσίας. Στη μνήμη έρχεται ο πολυετής αγώνας θυσιών κατά του ρατσιστικού καθεστώτος με επικεφαλής τη φιγούρα του Νέλσον Μαντέλα. Η διεθνής κοινή γνώμη πίστεψε ότι η ανατροπή του απαρτχάιντ ήταν η δικαίωση των αιματηρών αγώνων του λαού. Ομως, το τωρινό γεγονός της σφαγής των απεργών εργατών του ορυχείου αποκάλυψε με βροντερό τρόπο την αλήθεια.
Πίσω από τον κάθε μορφής ρατσισμό βρίσκεται το καθεστώς της εκμετάλλευσης με χίλιες δυο μορφές. Ο αποκλεισμός κάθε ιδιαιτερότητας, η ισοπέδωση της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι απαραίτητος όρος για αμίλητο λαό με υποταγμένους εργάτες. Τα σύγχρονα γεγονότα της διεθνούς κατάστασης ανατρέπουν το τελευταίο και πιο παραδοσιακό κάστρο κάθε αντίληψης που περιορίζει το μεγάλο ζήτημα της ρατσιστικής υποταγής στο φύλο και το χρώμα του δέρματος. Στις κατασταλτικές δολοφονικές δυνάμεις της εργατικής σφαγής στη Νότια Αφρική διακρίθηκαν και αστυνομικοί δολοφόνοι με μαύρη πέτσα. Κι αυτοί εξυπηρετούσαν με ιδιαίτερα δολοφονικό ζήλο τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας της χώρας. Είναι η ίδια ολιγαρχία της εποχής του απαρτχάιντ συμπληρωμένη κι ανανεωμένη ως φαίνεται από τους καινούριους κεφαλαιοκράτες της μετά το απαρτχάιντ εποχής. Ο καπιταλιστικός βρικόλακας αναζωογονείται με νέο αίμα.
Η κύρια διαπίστωση παραμένει κι οδηγεί στο κύριο ζητούμενο της εποχής. Είναι η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι παλιά διαπίστωση και σκοπός μαζί. Ισως κάποιοι λιγότερο ή περισσότερο να δυσανασχετούν με την επιμονή της στήλης να συνδέει τα τραγικά αντιλαϊκά αντεργατικά γεγονότα με την απώλεια της Σοβιετικής Ενωσης. Αλλοι από μικροαστική ευαισθησία κι άλλοι από χυδαίο αντισοβιετισμό. Εγκλωβισμένοι σε μια μικροαστική αντίληψη «δημοκρατισμού» μετρούν με χιλιοστόμετρο τυχόν ευγενείς σοβιετικές αδυναμίες, χάνουν την αίσθηση μεταξύ σοβαρότητας και γελοιότητας και ενίοτε κατρακυλούν στο χυδαίο αντισοβιετισμό των μπουμπουνοκέφαλων της αστικής προπαγάνδας. Ολα αυτά τα αρνητικά συμβαίνοντα διασχίζονται από το κύριο γεγονός που είναι η συντηρητική οπισθοχώρηση του διεθνούς εργατικού κινήματος. Ενα γεγονός με μέγιστη αλληλεπίδραση με την απώλεια της Σοβιετικής Ενωσης. Η σφαγή των απεργών εργατών της Νότιας Αφρικής σχετίζεται απόλυτα με την αρνητική εξέλιξη του δίπτυχου Σοβιετική Ενωση – διεθνές εργατικό κίνημα.

 

Αντώνης ΔΑΜΙΓΟΣ

Posted in ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Οι καπιταλιστές κάνουν «πόλεμο νεύρων» και οι λαοί πληρώνουν

Posted by redship στο 18 Αυγούστου , 2012

Σε φάση πολέμου νεύρων ανάμεσα στα καπιταλιστικά κέντρα της Ευρώπης βρίσκεται η εξελισσόμενη κρίση. Ο ένας μετά τον άλλων πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντας προβαίνουν σε δηλώσεις ώστε έτσι να προωθήσουν τα συμφέροντα που εκπροσωπούν ή να προετοιμάσουν το έδαφος για τις επόμενες παρεμβάσεις τους. Στο επίκεντρο της προσοχής το μέλλον της Ευρωζώνης και η διαχείριση του ελληνικού ζητήματος. Επίσης δεν λείπουν οι αναφορές, όπως της Γερμανίδας καγκελαρίου, για ευρύτερες στοχεύσεις μέσα από την αξιοποίηση της κρίσης.

Η κρίση στην Ευρωζώνη ήταν στο επίκεντρο των συνομιλιών που είχε στην Οττάβα του Καναδά η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία μίλησε για στήριξη του Βερολίνου στη δέσμευση της ΕΚΤ ότι πρέπει να γίνει «το παν για τη σωτηρία του ευρώ». Μάλιστα, είχε και συγκεκριμένες αναφορές στην αξιοποίηση της κρίσης για την επίτευξη των στρατηγικών στοχεύσεων περί πολιτικής ενοποίησης. Συγκεκριμένα τάχθηκε υπέρ της ενίσχυσης της Κομισιόν και της αυστηροποίησης του κοινοτικού ελέγχου σε χώρες-μέλη με υπέρογκο χρέος και παραβίαση των δημοσιονομικών. Ο χρόνος, είπε, για την επιτακτική πορεία προς την πολιτική ένωση «τελειώνει» και κάλεσε σε επιτάχυνση της πορείας προς στενότερη ένωση στην ΕΕ, στην οποία – όπως επισήμανε – έχει δεσμευτεί η Γερμανία. Ωστόσο, σύμφωνα με το πρακτορείο «Bloomberg», που επικαλείται δύο κυβερνητικούς βουλευτές, η Γερμανίδα καγκελάριος εξετάζει «χαλάρωση των όρων του μνημονίου», ενώ το ίδιο πρακτορείο επαναφέρει το θέμα ενός δεύτερου ελληνικού «κουρέματος».

Παράλληλα, οι δηλώσεις περί ενδεχόμενης διάλυσης της Ευρωζώνης αποκτούν χαρακτηριστικά προπαρασκευαστικών πυρών για όσα ετοιμάζονται. Είναι χαρακτηριστικό πως πολλές από αυτές εκπορεύονται από χώρες του σκληρού πυρήνα του ευρώ που συσπειρώνεται γύρω από τη γερμανική πολιτική. Ετσι ο Φινλανδός υπουργός Εξωτερικών Ερκι Τουομιόγια, σε συνέντευξή του στη βρετανική εφημερίδα «Daily Telegraph» είπε πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να προετοιμάζονται για μια ενδεχόμενη διάλυση της Ευρωζώνης. Πρόσθεσε δε πως οι Φινλανδοί αξιωματούχοι έχουν προετοιμαστεί για τη διάλυση της Ευρωζώνης με ένα «επιχειρησιακό σχέδιο για κάθε ενδεχόμενο». Σύμφωνα με το αρχικό τηλεγράφημα του «Reuters» στη δήλωση ανέφερε πως «δεν υπάρχουν κανόνες για την έξοδο από το ευρώ, είναι μόνο θέμα χρόνου. Είτε ο Νότος είτε ο Βορράς θα αποχωρήσουν, γιατί ο ζουρλομανδύας αυτού του νομίσματος έχει φέρει δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους και καταστρέφει το μέλλον της Ευρώπης. Είναι η απόλυτη καταστροφή». Πάντως ακολούθησε προσπάθεια ανασκευής σε νεότερο τηλεγράφημα του «Reuters» όπου αναφέρει ότι επρόκειτο για δηλώσεις άλλου προσώπου. Στο θέμα όμως παρενέβη και ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Φινλανδίας, Alexander Stubb, ο οποίος έμμεσα επιβεβαίωσε, λέγοντας ότι η χώρα είναι 100% προσηλωμένη στο ευρώ και πως «οι θέσεις του υπουργού Εξωτερικών είναι εικασίες που δεν αντανακλούν τις θέσεις της κυβέρνησης».

Από κοντά και ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Μίκαελ Σπιντελέγκερ, ο οποίος δήλωσε χτες την αυστριακή εφημερίδα «Kurier» ότι οι χώρες που δεν τηρούν τις οικονομικές δεσμεύσεις τους θα πρέπει να αποβάλλονται από την Ευρωζώνη, προσθέτοντας ότι έχει συζητήσει το θέμα με Ευρωπαίους ομολόγους του και χώρες όπως η Γερμανία θα στήριζαν την ιδέα. «Πρέπει, είπε, να έχουμε τη δυνατότητα να πετάξουμε έξω κάποιον από τη Νομισματική Ενωση (…) χώρες που δεν τηρούν τις δεσμεύσεις τους». Ερωτηθείς για το αν εννοεί την Ελλάδα, απάντησε: «Αν υπήρχε ήδη τέτοιος κανονισμός, θα είχαν επιβληθεί ήδη οι συνέπειες».

Στο μεταξύ πληθαίνουν οι πληροφορίες γύρω από το τι σχεδιάζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μετά το θόρυβο που ξεσήκωσε με τις πρόσφατες δηλώσεις του ο πρόεδρος του ΔΣ της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι πως θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να στηρίξει το ευρώ και αυτό «θα είναι επαρκές». Πληροφορίες που επικαλούνται διάφορα δημοσιεύματα, αποδιδόμενες σε συνομιλίες με μέλη του ΔΣ της ΕΚΤ, συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι ο Μ. Ντράγκι θα επιχειρήσει να «ηρεμήσει τις αγορές κεφαλαίων» με ένα νέο σύνθετο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων, αλλά αυτή τη φορά με όρους που θα ικανοποιούν τις πολιτικές ανάγκες της Ανγκελας Μέρκελ, με την οποία βρίσκεται σε απόλυτη συνεργασία. Η Γερμανίδα καγκελάριος θα «ανταποδώσει» με μία πολιτική απόφαση που θα ευνοεί τα πρώτα βήματα της διαδικασίας επίσπευσης, μέσα στο 2012, της τραπεζικής ενοποίησης της Ευρωζώνης με τη στήριξη και του Γάλλου προέδρου Φ. Ολάντ.

Μπορεί όμως η κρίση να εντείνεται χτυπώντας ανελέητα τους λαούς, αλλά η κερδοφορία του κεφαλαίου καλά κρατεί και σε κάποιους τομείς σημειώνει ρεκόρ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα χτες η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat, το εμπορικό πλεόνασμα της Ευρωζώνης τον Ιούνη σημείωσε ιστορικό υψηλό, με τις εξαγωγές να σημειώνουν άλμα, ενώ οι εισαγωγές παρουσίασαν μείωση που αποδίδεται στην υποχώρηση της ζήτησης λόγω των προγραμμάτων λιτότητας. Συγκεκριμένα οι εξαγωγές της Ευρωζώνης σημείωσαν άλμα 12% τον Ιούνη σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο έναντι αναιμικής αύξησης 2% των εισαγωγών, το εμπορικό πλεόνασμα ανήλθε σε 14,9 δισ. ευρώ που αποτελεί ρεκόρ από την έναρξη καταγραφής των στοιχείων το 1999. Η ενίσχυση των εξαγωγών αποδίδεται στην υποχώρηση του ευρώ έναντι των βασικών ανταγωνιστών του από το β΄ εξάμηνο, σαν αποτέλεσμα της κλιμάκωσης των πιέσεων σε Ισπανία και Ιταλία και των ανησυχιών για το μέλλον της Ευρωζώνης. Δηλαδή ότι οι λαοί χάνουν και εξαθλιώνονται ενώ κάποιοι κερδίζουν.

Στον αστερισμό της κερδοφορίας εν μέσω κρίσης κινούνται και οι Ελληνες εφοπλιστές, που μέσα στους πρώτους επτά μήνες του 2012 δαπάνησαν πάνω από 2 δισ. δολάρια για την απόκτηση μεταχειρισμένων πλοίων, αγοράζοντας από τη δευτερογενή αγορά 111 ποντοπόρα πλοία, σπάζοντας παγκόσμιο ρεκόρ στην αγορά αυτού του είδους. Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε ο ναυλομεσιτικός οίκος «Allied Shipbroking Inc», οι Ελληνες ιδιοκτήτες προηγούνται μακράν των υπολοίπων τόσο σε ποσά που κατέβαλαν, όσο και σε αριθμό πλοίων. Δεύτεροι στη λίστα είναι οι Κινέζοι με 565 εκατομμύρια δολάρια και 62 πλοία, ενώ ακολουθούν οι Νορβηγοί και πολύ πίσω βρίσκονται οι Γερμανοί. Υπογραμμίζεται ότι στα μεγέθη αυτά δεν περιλαμβάνονται τα ποσά που θα δοθούν μέχρι το τέλος του 2012 σε παραγγελίες νεότευκτων πλοίων, η συνολική αξία των οποίων για τους Ελληνες υπερβαίνει τα 6 δισ. δολάρια!

Το ελληνικό θέμα έπαιζε και χτες κεντρικά και σε άλλα κέντρα. Σύμφωνα με έκθεση της αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs, η Ελλάδα διαθέτει τους αναγκαίους πόρους από το υφιστάμενο «πακέτο διάσωσης» για να χρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις της και να αποφύγει το ενδεχόμενο μιας συστημικής κατάρρευσης μέχρι τουλάχιστον τα τέλη του 2014 και αυτό ισχύει «ακόμα και στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν καταφέρει να αντλήσει κεφάλαια από τις ιδιωτικοποιήσεις και επίσης αποτύχει να δημιουργήσει πρωτογενές πλεόνασμα την εν λόγω περίοδο». Επισημαίνει ακόμα ότι εάν η ΕΚΤ αποφασίσει να αντικαταστήσει τα υφιστάμενα ομόλογα που έχει στην κατοχή της με νέα ομόλογα μεγαλύτερης διάρκειας, θα απελευθερωθούν πόροι που θα μπορούν να καλύψουν τη χρηματοδότηση της Ελλάδας μέχρι και τα τέλη του 2015. Τέλος η Goldman Sachs εκτιμά ότι θα χρειαστούν επιπλέον 38 δισ. ευρώ για να καλυφθούν οι ανάγκες του 2016.

Από την Ελβετία ο διεθνής τραπεζικός οίκος Credit Suisse εκτιμά πως η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι ούτε διαχειρίσιμη, ούτε μπορεί να γίνει άμεσα, ωστόσο είναι επιφυλακτική αναφορικά με τις προοπτικές της χώρας σε ορίζοντα 6-12 μηνών. Η Credit Suisse στην Ευρωπαϊκή Στρατηγική της αναφέρει ότι η κατάσταση στην Ελλάδα συνεχίζει να εξελίσσεται και παραμένει σημαντική για τους Ευρωπαίους επενδυτές και θεωρεί πως η ΕΚΤ είναι στην καλύτερη θέση για να ενεργήσει, τονίζοντας πως ήρθε η ώρα να αναδιαρθρώσει τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που κατέχει προκειμένου να αντιμετωπίσει τις όποιες ανησυχίες. Παράλληλα, εκφράζει την αντίθεσή της στα σχόλια Γερμανών πολιτικών ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ τώρα θα είναι διαχειρίσιμη. Αν και θεωρεί ότι αυτό μπορεί να είναι εφικτό, δεν πιστεύει ότι ισχύει τώρα και σημειώνει ότι η κατάσταση στην Ισπανία απλώς τονίζει τους κινδύνους, ενώ η μετάδοση από ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας θα ήταν δύσκολο να περιοριστεί από την Ευρωζώνη και αδύνατον με τα υφιστάμενα πολιτικά εργαλεία. Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, η Credit Suisse παραμένει ιδιαίτερα επιφυλακτική, τονίζοντας πως η έκθεση της τρόικας είναι κρίσιμης σημασίας. Σε ορίζοντα 6-12 μηνών θεωρεί πως η ευάλωτη θέση της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμη και θα πρέπει να υπάρξει διευθέτηση του θέματος. Μάλιστα, επισημαίνει πως είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα χρειάζεται παροχή επιπρόσθετης στήριξης, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο να αποδειχθεί ότι δεν θα επαρκεί για να ξαναφέρει τη χώρα «σε πολιτικά και οικονομικά βιώσιμο δρόμο».

 

από  τον  ριζοσπάστη

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

ΣΤΟΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΟ» ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΟΤΑΝ ΑΠΕΡΓΟΥΝ…

Posted by redship στο 17 Αυγούστου , 2012

 

 

 

 

Οι συγκλονιστικές εικόνες του video δείχνουν τους δολοφόνους αστυνομικούς να σπέρνουν με πτώματα απεργών εργατών τη γη των ορυχείων της Μαρικάνα στη Νότια Αφρική.
 «Είμαστε συγκλονισμένοι και ανήσυχοι από αυτή την παράλογη βία»,  και «πιστεύουμε πως στην δημοκρατική τάξη που επικρατεί στη χώρα μας υπάρχει χώρος για να επιλύονται μέσω διαλόγου οι διαφορές, χωρίς να παραβιάζονται οι νόμοι ή να ξεσπά βία».
Αν αναρωτηθήκατε αν τα λόγια αυτά τα είπε ένας  απλός πολίτης της Νοτίου Αφρικής, που έβλεπε μέχρι που μπορεί να φτάσει η «νόμιμη» κρατική βία όταν νιώσει πως οι καταπιεσμένοι εργάτες τολμήσουν να  σηκώσουν το κεφάλι τους προς τον ήλιο, κάνατε λάθος.
Είναι οι υποκριτικές και προσβλητικές για τους νεκρούς δηλώσεις του προέδρου της χώρας. Λες και  η αστυνομία της Νοτίου Αφρικής παίρνει διαταγές από «άλλη» κυβέρνηση…
Πως είπατε; Αν αντέδρασε η διεθνής κοινότητα;…
Υ.Γ. Ο Δένδιας και ο Σαμαράς στην επόμενη απεργία δεν θα στείλουν τα ΜΑΤ, απως έκαναν με τους χαλυβουργούς, υπηρετώντας το αφεντικό τους, τον Μάνεση, αλλά ελεύθερους σκοπευτές, για να προστατεύσουν το δικαίωμα στην εργασία, εκτελώντας όσους αρνούνται να εργαστούν…
Αυτή είναι η δημοκρατία τους, αυτός είναι ο καπιταλισμός.

 

 

από  tasos manifesto

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, εργάτες, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών | Με ετικέτα: , , , , , | 2 Σχόλια »

Ν.Αφρική: Αιματηρή καταστολή απεργίας με 30 νεκρούς

Posted by redship στο 17 Αυγούστου , 2012

από  το  alfavita
Στους 30 ανέρχονται οι νεκροί από τις χθεσινές συγκρούσεις ανάμεσα σε απεργούς και αστυνομικούς στο ορυχείο πλατίνας Λονμίν στην Μαρικάνα, στην βορειοδυτική Νότια Αφρική, ανακοίνωσε υπουργός της χώρας. Το συνδικάτο των μεταλλωρύχων κάνει λόγο για 36 νεκρούς
Ν.Αφρική: Αιματηρή καταστολή απεργίας με 30 νεκρούς

«Ο αριθμός των νεκρών έφτασε τους 30», δήλωσε ο υπουργός και πρόσθεσε πως πολλοί άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Οι 30 νεκροί προστίθεται στους άλλους δέκα που έχουν χάσει τη ζωή τους από την Κυριακή στο ορυχείο αυτό, όπου εκατοντάδες απεργοί ζητούν αυξήσεις των μισθών.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Τζέικομπ Ζούμα τόνισε πως οι υπεύθυνοι αυτής της «παράλογης βίας» θα προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης.

«Πιστεύουμε πως στην δημοκρατική τάξη που επικρατεί στη χώρα μας υπάρχει χώρος για να επιλύονται μέσω διαλόγου οι διαφορές, χωρίς να παραβιάζονται οι νόμοι ή να ξεσπά βία», τόνισε ο Ζούμα.

Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών που ήταν οπλισμένοι με μαχαίρια και λοστούς το απόγευμα της Πέμπτης. Οι απεργοί αρνήθηκαν να διαλυθούν αφού απέρριψαν τελεσίγραφο της διεύθυνσης του ορυχείου να επιστρέψουν στην εργασία τους, αλλιώς θα απολυθούν.

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Bloomberg: Οι Έλληνες πλοιοκτήτες έβγαλαν 175 δισ. αφορολόγητα σε 10 χρόνια

Posted by redship στο 16 Αυγούστου , 2012

thumb

Nέο δημοσίευμα του αμερικανικού πρακτορείου Bloomberg αναφέρεται στην κρίση στην Ελλάδα και το φορολογικό καθεστώς που ισχύει εδώ και χρόνια για τους εφοπλιστές.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του πρακτορείου οι Έλληνες πλοιοκτήτες, όχι μόνο έβγαλαν περισσότερα από 175 δισ. δολάρια αφορολόγητα μέσα σε 10 χρόνια, αλλά λένε ότι θα μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους, εάν η νέα κυβέρνηση καταργήσει τη φορολογική απαλλαγή τους, «διακινδυνεύοντας και 60.000 θέσεις εργασίας».

«Όλα αυτά, σε μία χώρα που βάλλεται ήδη από την ανεργία η οποία καλπάζει», όπως τονίζει ο συντάκτης.

Παράλληλα, οι εκτιμήσεις του Bloomberg κάνουν λόγο για 762 Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι δεν έχουν καταβάλει ούτε 1 ευρώ ως φόρο για τα κέρδη τους, εκμεταλλευόμενοι νόμο που ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα  από το 1967.

Ο λόγος στους εφοπλιστές

Το δημοσίευμα του αμερικανικού πρακτορείου φιλοξενεί και δηλώσεις των εφοπλιστών στις οποίες δε φαίνεται να υπάρχει ανησυχία για το βαθμό της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας.

«Η ναυτιλία είναι μία υπεράκτια βιομηχανία, και κάθε πράξη εναντίον της είναι σαν να πυροβολείς το πόδι σου», αναφέρει στο Bloomberg ο Ted Πετρόπουλος, ιδρυτής της Petrofin Research, ενώ από τη μεριά του ο πρόεδρος της DryShips, Γιώργος Οικονόμου, τονίζει πως είναι «εντελώς αδιάφορος» για τις ενδεχόμενες αλλαγές στη φορολογική απαλλαγή.

«Εγώ δεν ανησυχώ καθόλου», δηλώνει και συμπληρώνει: «Το εταιρικό μου γραφείο μπορεί να είναι οπουδήποτε στον κόσμο, κι έτσι θα χάσουν ένα ποσοστό του ΑΕΠ».

Βίκτωρ Ρέστης: «Βρες με πρώτα»

«Δεν μπορείς να λες στους πλοιοκτήτες που έχουν ένα βαθμό φορολογικής ασυλίας σε όλο τον κόσμο «θα σε φορολογήσω». Ναι, σίγουρα. Βρες με πρώτα», σημειώνει ο Βίκτωρ Ρέστης.

Την ίδια ώρα, το ειδησεογραφικό πρακτορείο αναφέρει πως ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) Θεόδωρος Βενιάμης εκτιμά πως «η φορολογική αντιμετώπιση των εφοπλιστών στην Ελλάδα δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από τις αντίστοιχες άλλων χωρών όπως η Ολλανδία, η Μάλτα ή η Κύπρος».

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρόεδρος της Paragon Shipping με έδρα τη Βούλα Μιχαήλ Μποδούρογλου, ο οποίος θεωρεί ότι «αν αρχίσουν να επισκέπτονται τις ναυτιλιακές εταιρείες εφοριακοί, τότε αυτές οι επιχειρήσεις θα πάψουν να είναι τόσο παραγωγικές όσο σήμερα» αφού θα χάσουν το προνόμιο «της μη αλληλεπίδρασής τους με το ελληνικό κράτος».

 

από  το ποντίκι

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Ο καπιταλισμός δεν υπάρχει

Posted by redship στο 15 Αυγούστου , 2012

από  2310net

 

 

“Η πιο ωραία πονηριά του διαβόλου είναι να μας πείσει ότι δεν υπάρχει”
Charles Beaudelaire

 

Από τις μέρες που ξέσπασε η κρίση στις ΗΠΑ μέχρι σήμερα έχουν χυθεί τόνοι μελάνι, έχουν μιλήσει πολλοί, νομπελίστες, κριτικοί, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί, επιχειρηματίες, απλοί άνθρωποι. Έχουν πολλοί πει πολλά. Για κρίση χρέους, για αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω, για κρίση δανεισμού, επιτόκια, ομόλογα, σπρεντς, ΑΕΠ, για κινεζοποίηση της οικονομίας, για διάλυση της ευρωζώνης, για νεοφιλελευθερισμό, για σκληρά και μαλακά νομίσματα, για συνομωσίες εβραίων που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο και άλλα πολλά. Κανείς, ή μάλλον σχεδόν κανείς, δεν έχει ψελλίσει τη λέξη ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ.

 

Κανείς από τους υποστηρικτές του, ακόμα και τους πιο φανατικούς, δεν τολμά να τον αναφέρει. Θα νόμιζε κανείς πως ο καπιταλισμός δεν υπάρχει! Θα πίστευε κανείς πως έχει ξεπεραστεί από την ιστορία. Αυτό βέβαια είναι κάτι που κάποιοι μεταμοντέρνοι το πιστεύουν πραγματικά. Πιστεύουν ότι ζούμε σε μια μεταβιομηχανική, μετακαπιταλιστική κοινωνία. Το αστείο είναι ότι το πιστεύουν ακράδαντα και με φανατισμό, όταν ακόμα και το ψωμί που αγοράζουν έχει παραχθεί σε εργοστάσιο, έχει συσκευαστεί, έχει μεταφερθεί και έχει πωληθεί σε αυτούς μέσα σε καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης. Αυτοί βέβαια εξακολουθούν να βλέπουν σύμβολα και ανοιχτά κοινωνικά δίκτυα. Όμως ας μην ασχοληθούμε άλλο με αυτούς τώρα. Ας επικεντρωθούμε στον καπιταλισμό που δεν υπάρχει.

 

Αν πεις σε έναν τραπεζίτη ότι είναι καπιταλιστής θα σου πει «όχι, δεν είμαι», σαν τον Απόστολο Πέτρο, τον μαθητή του Χριστού που τον αρνήθηκε τρις. Αν ρωτήσεις έναν μεγαλοβιομήχανο αν είναι καπιταλιστής θα σου πει ότι είναι αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας που συμβάλλει στην οικονομία προσφέροντας δουλεία… συγγνώμη δουλειά σε εκατοντάδες εργαζόμενους. Πάντως καπιταλιστής δεν θα παραδεχθεί πως είναι. Αν πεις σε έναν εφοπλιστή ότι είναι καπιταλιστής θα σου πει ότι είναι πατριώτης που ταξιδεύει με τη σημαία της χώρας στα πέρατα της γης, και ότι οι εργαζόμενοι στα καράβια του είναι τίμιοι και καλοπληρωμένοι. Ο ίδιος, αντί του υποτιμητικού «καπιταλιστής» προτιμά να θεωρεί τον εαυτό του ως ιεραπόστολο του ελληνισμού, και ως τέτοιον απαιτεί (μέσω των ΜΜΕ που συνήθως κατέχει) να τον βλέπουν και όλοι οι άλλοι. Αν πεις σε έναν επιχειρηματία που απασχολεί καμιά 50αριά εργάτες ότι είναι καπιταλιστής θα σου πει ότι δεν βλέπει τον εαυτό του ως καπιταλιστή-αφεντικό, αφού τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του τους νοιώθει περισσότερο ως συνεργάτες παρά ως εργάτες. Άλλωστε γι’ αυτό τους πρότεινε να μειώσουν τους μισθούς τους κατά 40%, αφού ο ίδιος δεν θέλει να απολύσει κανέναν.

 

Αν πεις σε κάποιον πολιτικό ότι είναι αστός και ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να εξυπηρετήσει τα καπιταλιστικά συμφέροντα, θα αρνηθεί κι αυτός τον καπιταλισμό, όπως οι καλλιτέχνες που αρνούνται το αντιαισθητικό όνομά τους για να κάνουν καριέρα με ένα εύηχο ψευδώνυμο. Θα σου πει ότι δεν είναι καπιταλιστής, αλλά κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν. Ίσως σου πει ότι δεν είναι ο καπιταλισμός το πρόβλημα, αλλά ο τρόπος που τον εφαρμόζουμε. Εκεί θα σου φέρει το παράδειγμα της Σουηδίας ή της Νορβηγίας, και θα σου μιλήσει για τον κακό ελληνικό καπιταλισμό, που κόβει τα φτερά της νεολαίας και ακρωτηριάζει την υγιή (λέμε και κανένα αστειάκι να περάσει η ώρα) επιχειρηματικότητα. Στην πιο φιλολαϊκή του εκδοχή θα σου πει ότι δεν φταίει αυτός που είναι καπιταλιστής, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική, αφού ο κομμουνισμός καλά τα λέει στα λόγια αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Εκεί θα σου πετάξει και δυο-τρία παραδείγματα κακοδιαχείρισης δημόσιων οργανισμών, θα σου ταυτίσει τον Χ εργατοπατέρα με τον απλό εργάτη και μαζί με τη λογική θα πυροβολήσει την ψυχραιμία σου.

 

Επομένως έχουμε την τύχη να ζούμε σε ένα κοινωνικο-οικονομικό σύστημα το οποίο δεν ορίζεται ούτε από αυτούς που το ελέγχουν. Είναι τόσο περήφανοι γι’ αυτό ώστε να μην μπορούν να προφέρουν το όνομά του. Σε άλλες εποχές φρόντιζαν να το επαναβαφτίσουν, προσμένοντας την εξιλέωση στα μάτια των καταπιεσμένων. Το βάφτισαν «ελεύθερη οικονομία», «ανοιχτή κοινωνία» και διάφορα τέτοια ευφάνταστα, αρκεί να μην ακούγεται η λέξη καπιταλισμός.

 

Λογικό. Σε επίπεδο marketing δεν κάνει καλό να στέκεται δίπλα-δίπλα ο καπιταλισμός με τις κρίσεις, τους πολέμους, την αδικία, την φτώχεια και την εξαθλίωση που παράγει. Και είναι πολλά τα παραδείγματα αυτά. Δεν θα ακούσετε ποτέ να μιλά κανένας καπιταλιστής για κρίση του καπιταλισμού. Θα προτιμήσει το «κρίση χρέους» ή «κρίση υποκατανάλωσης». Δεν θα σας πει ποτέ κανείς τις λέξεις «ιμπεριαλιστικός πόλεμος». Αντίθετα θα μιλήσει για «Παγκόσμιο Πόλεμο», «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας», «Επιχειρήσεις για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της ελευθερίας» και άλλα τέτοια. Δεν θα ακούσετε ποτέ έναν καπιταλιστή να λέει την λέξη κοινωνική τάξη. Θα προτιμήσει να χωρίσει τον κόσμο σε γεωγραφικά διαμερίσματα, φυλετικές διαφορές, έθνη, κράτη, πληθυσμούς. Ποτέ όμως σε κοινωνικές τάξεις.

 

Μα αυτή η τάση του καπιταλισμού να αποκρύπτεται δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστους και όσους πλήττονται από αυτόν. Σπάνια θα βρεις εργάτη να καταλαβαίνει ότι το καθημερινό του μαρτύριο οφείλεται στον καπιταλισμό. Θεωρεί την δουλεία ευλογία και θα χαρεί αν το αφεντικό του είναι καλό και τίμιο. Θα πιστέψει πως η κρίση δημιουργήθηκε από τους κακούς χειρισμούς της κυβέρνησης και από τους επίορκους κλέφτες. Θα βρει τον εχθρό στο ταλαιπωρημένο πρόσωπο του συναδέλφου του, του μετανάστη.

 

Όμως την δυνατότητα να εντοπίζει τον καπιταλισμό, να τον «ξεσκεπάζει» και να τον πολεμά, έχασε κι ένα μέρος της Αριστεράς. Αυτό που εξαφάνισε από τις θέσεις και τις τοποθετήσεις του τη λέξη καπιταλισμός, αντικαθιστώντας την ενίοτε με το πιο μοντέρνο «νεοφιλελευθερισμός» λες και ο παλιός φιλελευθερισμός ήταν κάτι καλό στο οποίο αν επιστρέφαμε θα λύναμε τα προβλήματά μας. Αυτό το κομμάτι της Αριστεράς το οποίο αν και θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως ριζοσπαστικό, φαίνεται ότι έχει μεγάλη ικανότητα στο να αφομοιώνει τις βασικές αρχές του καπιταλισμού. Μια από αυτές είναι και η τάση του να «μην υπάρχει».

 

Στο τέλος μένουν όσοι πολεμάνε τον καπιταλισμό, όσοι συγκρούονται μαζί του να φαίνονται γραφικοί ή παρωχημένοι. Σαν να κυνηγούν κάτι που δεν υπάρχει. Αφού κανείς δεν θέλει να μιλάει και να γράφει για τον καπιταλισμό, αφού ο ίδιος ο καπιταλισμός μας λέει ότι δεν υπάρχει, γιατί να ασχολούμαστε μαζί του; Ας παίξουμε στο παιχνίδι του. Ας υποκριθούμε κι εμείς για μια στιγμή ότι δεν υπάρχει. Ότι τώρα ζούμε απλά μια κρίση χρέους που θα λυθεί με ένα ευρωομόλογο και με την αντικατάσταση της Μέρκελ από κάποιον άλλον. Εντάξει ο Ολάντ μπορεί να μη μας έκατσε, αλλά καλοί ηγέτες υπάρχουν κι αλλού. Δεν θα ήταν πιο βολικό αντί να πολεμάμε τον καπιταλισμό να στριμωχτούμε για να χωρέσουμε όλοι μέσα του; Αφού έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει, και στο ανύπαρκτο υπάρχει άπειρος χώρος για όλους μας.

 

Αν στον παραπάνω στίχο του Μπωντλαίρ αντικαταστήσουμε την λέξη διάβολος με την λέξη καπιταλισμός, θα δούμε μια μεγάλη αλήθεια. Ο καπιταλισμός μπορεί να εξαφανίζεται, μπορεί να κρύβεται, μπορεί να αρνείται τον εαυτό του, μπορεί να μετονομάζεται όμως είναι πάντα εδώ. Το να μην τον βλέπουμε είναι πρόβλημα, το να κάνουμε ότι δεν τον βλέπουμε είναι έγκλημα….

Posted in πολιτικη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Θα μας πεθάνουν, ή θα τους πεθάνουμε

Posted by redship στο 10 Αυγούστου , 2012

Οι πολλοί δεν έχουν να φάνε, κι αυτοί που κρατάνε τα κλειδιά της αποθήκης με τα τρόφιμα κολυμπάνε στο χρυσάφι. Αυτή είναι η εικόνα που διαμορφώνεται με αφορμή αυτό που χαρακτηρίζουν «διατροφική κρίση». Δε σημαίνει έλλειψη τροφίμων, αλλά υψηλές τιμές που κάνουν απαγορευτικά τα τρόφιμα για μεγάλες μάζες πληθυσμού. Είναι μία από τις στιγμές που ο καπιταλισμός και η βαρβαρότητα είναι συνώνυμα.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Στη μία μετά την άλλη τις αναλύσεις τους οι αστοί παρότι διατηρούν τον όρο «κρίση χρέους», μιλάνε παράλληλα και για κρίση κερδοφορίας και αναγνωρίζουν επίσης ότι με μέτρο την «ανταγωνιστικότητα», δηλαδή τους όρους που θα διασφαλίζουν τη διαρκή αύξηση των κερδών, το πράγμα δεν προχωράει. Παραμένουν όμως δέσμιοι της αντίφασης του συστήματος. Δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να κυνηγά κέρδη, δεν μπορεί χωρίς την ανταγωνιστικότητα. Γι’ αυτό και το ξεπέρασμα της γενικής καπιταλιστικής κρίσης συνοδεύεται πάντα με καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Ηδη μιλάνε για σύγκρουση με γεωπολιτικά χαρακτηριστικά χωρίς ακόμα να διευκρινίζουν αν θα ‘χει τη μορφή και γενικευμένου πολέμου (από μια τέτοια οπτική μπορεί να γίνει πιο εύκολα κατανοητή και η επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης να «δέσει» την εφαρμογή της πολιτικής της με ένταση του αυταρχισμού, που παραπέμπει σε «καθάρισμα της αυλής» ενόψει πολέμου στον περίγυρο…).

Ο κυνισμός με τον οποίο η αστική τάξη αρθρογραφεί πια για «βαρύ τίμημα», που αναγκαστικά θα πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα, δηλώνει όξυνση του ταξικού πολέμου. Και ως τέτοιος για την εργατική τάξη σημαίνει συγκέντρωση δυνάμεων με στρατηγικό στόχο να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές, να γίνει η κρίση από απειλή για την εργατική τάξη, σημείο καμπής για την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών.

Ολα τα μέτωπα είναι πλέον ανοιχτά. Η οξύτητα, μάλιστα, με την οποία η κυβέρνηση θέλει να επιβάλει την πολιτική της οδηγεί σε καταστάσεις βαρβαρότητας. Το μαρτυρούν τα παραδείγματα από το χώρο της Υγείας. Κάθε περικοπή έχει κόστος σε ανθρώπινες ζωές κι ας παρουσιάζεται σαν νοικοκύρεμα. Οταν – χτεσινό το παράδειγμα – φτάνουν να ερίζουν το νοσοκομείο με το ΙΚΑ ποιος θα κάνει άρα και θα έχει το κόστος σε «αντιδραστήρια» για μια εξέταση για ηπατίτιδα, τα πράγματα είναι άσχημα. Ο άρρωστος περιμένει αφού δεν έχει να πληρώσει και στο μεταξύ κινδυνεύει τόσο αυτός όσο και οι γύρω του. Οικογένειες φτάνουν σε κατάσταση οικονομικής κατάρρευσης προκειμένου να τα βγάλουν πέρα με το αυξημένο κόστος που συνεπάγεται η αναγκαστική προσφυγή στον ιδιωτικό τομέα. Τα παραδείγματα αναρίθμητα. Οικογένειες στο δρόμο έφτασαν στα όρια του σηπτικού σοκ οπότε αναγκαστικά τους μάζεψε το ΕΚΑΒ και μόνο έτσι απόκτησαν πρόσβαση στη νοσηλεία. Οι ανασφάλιστοι, έλεγε το ρεπορτάζ χτες, πάνε στα δημόσια νοσοκομεία με την ελπίδα ότι θα τους δεχτούν. Αλλιώς, πεθαίνουν. Οι θάνατοί τους δεν καταγράφονται στα θύματα της κρίσης. Είναι όμως ήδη στατιστικό δεδομένο αυτού του είδους το «φάρμακο». Παράλληλα, οι καπιταλιστές που επενδύουν στην Υγεία κάνουν χρυσές δουλειές, με το κράτος να τους εξασφαλίζει πελατεία. Παράδειγμα, οι αιμοκαθάρσεις, όπου το δημόσιο σύστημα σε στέλνει αναγκαστικά σε ιδιωτικές κλινικές. Κέρδος εξασφαλισμένο αφού δε γίνεται να ζήσει άνθρωπος χωρίς αίμα.

Οι λέξεις μοιάζουν στεγνές όταν περιγράφουν τέτοιες καταστάσεις. Αυτός που δεν είναι στο δρόμο μπορεί μόνο να φοβηθεί μη βρεθεί στο δρόμο, δεν μπορεί και δε φταίει γι’ αυτό να καταλάβει τι σημαίνει «κατάσταση σηπτικού σοκ» για έναν άνθρωπο. Ούτε καν η λέξη βαρβαρότητα μπορεί να πει την αλήθεια. Μιλάμε για ανθρώπους έναν προς έναν. Και είναι αυτό ακριβώς που κάνει απόλυτη τη θέση – άρνηση: Καμιά ανοχή στη βαρβαρότητα.

Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα οι θέσεις του ΚΚΕ για την Υγεία είναι θέσεις για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής. Το «κανένας ανασφάλιστος, κανένας χωρίς γιατρειά» είναι η ελάχιστη ανεκτή βάση αναφοράς. Με ανάλογο τρόπο σ’ όλα τα μέτωπα η αντιπαράθεση πλέον αφορά στο «ποιος – ποιον» σε επίπεδο εξουσίας

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Σοκ! Γεννούν στο δρόμο λόγω κρίσης

Posted by redship στο 8 Αυγούστου , 2012

από  enikos.gr

 

Σοκ προκαλεί η ανακοίνωση που εξέδωσε  ο Ιατρικός Σύλλογος, μέσω της οποίας κάνει έκκληση για άμεση αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» που αντιμετωπίζουν κάποιοι ανασφάλιστοι πολίτες στη χώρα μας. «Δεκάδες καρκινοπαθείς περιμένουν να πεθάνουν ενώ μπορούν να ζήσουν, επειδή δεν έχουν λεφτά» ενώ «δεκάδες έγκυοι γεννούν στο δρόμο, με το ρίσκο να πεθάνουν ή να έχουν μια ζωή ένα ανάπηρο παιδί, επειδή δεν έχουν 800 ευρώ για να γεννήσουν»…

 

Διαβάστε την -πραγματικά σοκαριστική- ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου:

 

«Η ανθρωπιστική κρίση σε μερικές ομάδες ανασφάλιστων πολιτών θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα εδώ και τώρα.

-Δεκάδες Καρκινοπαθείς φεύγουν από το Ιατρείο περιμένοντας να πεθάνουν ενώ μπορούν να ζήσουν, γιατί δεν έχουν λεφτά.

-Δεκάδες έγκυοι μένουν να γεννήσουν στο δρόμο με το ρίσκο να ζήσουν ή να πεθάνουν ή να έχουν μία ζωή ένα ανάπηρο παιδί επειδή δεν έχουν τα 800 ευρώ για να γεννήσουν.

2 στους 10 ασθενείς από αυτούς που επισκέπτονται το Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Φιλανθρωπικού Οργανισμού ΑΠΟΣΤΟΛΗ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, χρήζουν νοσηλείας για χειρουργική επέμβαση.

Θεατές στην ανακοίνωση της διάγνωσης, πρόθυμοι αλλά ανήμποροι να βοηθήσουν, όλοι οι εθελοντές γιατροί μέλη του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών που υπηρετούν με ζέση την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής, βρίσκονται μπροστά σε ένα τεράστιο αδιέξοδο ηθικό, επιστημονικό και κοινωνικό.

Οι ανασφάλιστοι ασθενείς που διαγιγνώσκονται με προβλήματα που χρήζουν άμεσης χειρουργικής επέμβασης, τι θα απογίνουν στο επόμενο βήμα αφού δεν έχουν τα χρήματα να χειρουργηθούν;

Καρκινοπαθείς ασθενείς στους οποίους διαγνώσθηκαν αντιμετωπίσιμοι χειρουργικά όγκοι σε πρώιμο στάδιο, δε χειρουργήθηκαν ποτέ διότι δεν είχαν χρήματα.

Κάναμε έκκληση στον τότε Υπουργό Υγείας, κ. Λοβέρδο και παράλληλα στις διοικήσεις των νοσοκομείων για να αναλάβουν κάποια- ζωτικής σημασίας- περιστατικά και να τα χειρουργήσουν. Η απάντηση ενός υπαλλήλου του ΥΥΚΑ ήταν, ότι η νομοθεσία είναι ξεκάθαρη: «οι ανασφάλιστοι πληρώνουν…. ας βγάλουν βιβλιάριο απορίας…!!!» όταν όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι πολίτες που δεν έχουν πληρώσει τις οφειλές τους στα ταμεία τους και στην εφορία, δε μπορούν να βγάλουν φορολογική ενημερότητα και βιβλιάριο απορίας!!!

Ελπίζουμε ότι η νέα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική αυτή κρίση με άλλη ευαισθησία..

Τι ειρωνεία! Οι λειτουργοί υγείας να είναι θεατές σε όλα τα ογκολογικά περιστατικά που διαγιγνώσκουν: Σε ορισμένα δε περιστατικά πια, ο καρκίνος έγινε ανεγχείρητος και τώρα περιμένουμε όλοι μαζί απλά να πεθάνουν επειδή δεν είχαν λεφτά να χειρουργηθούν.

Καταρράκτης: το 30% των οφθαλμολογικών περιστατικών μας είναι ασθενείς με καταρράκτη που έχουν 1/10 όραση. Άνθρωποι ηλικιωμένοι που κινδινεύουν να τους χτυπήσει αυτοκίνητο δρόμο γιατί δε βλέπουν. Γιατί; επειδή δε μπορούν να κάνουν εγχείρηση καταρράκτη… ποιος θα πληρώσει το φακό και τα νοσήλια αφού είναι ανασφάλιστοι;…

Εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου: Έγκυος με δίδυμη κύηση υψηλού κινδύνου και ένα ανάπηρο έμβρυο δεν την ανέλαβε κανένα τμήμα καμιάς κλινικής επειδή δεν είχε να πληρώσει. Η πιθανότητα να χαθεί η ζωή των δύο εμβρύων είναι 70% και η δική της 15%.

Καθημερινό δράμα οι έγκυοι που προσέρχονται γιατί πρέπει να γεννήσουν με καισαρική τομή και δεν έχουν τα χρήματα.

Η απόγνωση φαίνεται στα πρόσωπά τους.

Πρόκειται για περιστατικά που απαγορεύεται να γεννήσουν φυσιολογικά ή με επείγουσα καισαρική τομή που θα δικαιολογούσε τα νοσήλια της ανασφάλιστης.

Πρόκειται για περιστατικά που κινδυνεύει το έμβρυο να βγει ανάπηρο και κινδυνεύει και η ζωή της εγκύου από μαζική αιμορραγία αν δεν ληφθούν τα απαραίτητα ιατρικά μέτρα σε τμήματα τοκετών υψηλού κινδύνου.

Αυτές οι γυναίκες μένουν να γεννήσουν στο δρόμο με το ρίσκο να ζήσουν ή να πεθάνουν ή να έχουν μία ζωή ένα ανάπηρο παιδί… επειδή δεν έχουν τα 800 ευρώ για να γεννήσουν

Το Παράδοξο της Ελληνικής Νομοθεσίας

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η ολιγωρία στην ελληνική νομοθεσία που δικαιολογεί τα νοσήλια ανασφάλιστων πολιτών σε κατεπείγουσες καταστάσεις!!!

Δηλαδή, ένας ασθενής που πάσχει από χολολιθίαση και πρέπει να χειρουργήσει τη χοληδόχο κύστη, δεν μπορεί αν δεν έχει χρήματα: πρέπει να πληρώσει για να νοσηλευτεί. Αν ο ασθενής αυτός μείνει ανεγχείρητος, κάποια στιγμή η χοληδόχο κύστη με τις πέτρες θα σπάσει και θα προσκαλέσει επείγουσες επιπλοκές στον άρρωστο, οι οποίες απειλούν σαφώς τη ζωή του. Σε εκείνο το στάδιο της κατεπείγουσας αντιμετώπισης, αναλαμβάνει η Ελληνική Πολιτεία τα έξοδα του ανασφάλιστου πολίτη, που σε αυτό όμως πια το ύστατο σημείο 1) μπορεί να χαθεί η ζωή του ασθενή και 2) τα νοσήλια είναι πολύ περισσότερα λόγω της αυξημένης ιατρικής φροντίδας σε μονάδες εντατικής.

Έτσι, με το υπάρχον σύστημα και η Ελληνική Πολιτεία πληρώνει και ο Ασθενής τις περισσότερες φορές χάνει τη ζωή του, ενώ ένα στάδιο πριν και η ζωή του θα είχε κερδηθεί και η δαπάνη του ελληνικού κράτους θα ήταν μικρότερη.

Λύση μπορούν να δώσουν όλες οι κλινικές αν ακολουθήσουν το πρότυπο της Ογκολογικής Κλινικής του κου Συρίγου, στο Νοσοκομείο «ΣΩΤΗΡΙΑ» που αναλαμβάνει ορισμένες τις χημειοθεραπευτικές αγωγές καρκινοπαθών ανασφάλιστων πολιτών κάθε εβδομάδα.

Απέναντι σε αυτό το θέαμα της ανθρωπιστικής κρίσης, κάνουμε κάλεσμα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης προς όλα τα νοσοκομεία να αναλάβουν τα έξοδα των χειρουργικών αυτών επεμβάσεων και της νοσηλείας των ανασφάλιστων ασθενών, προκειμένου να σωθούν κάποιες ανθρώπινες ζωές.

Γιατί κάθε ανθρώπινη ζωή για μας έχει αξία.»

Posted in παροχές Υγείας | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Η μόνη διέξοδος

Posted by redship στο 7 Αυγούστου , 2012

Με αφορμή τη νέα φουρνιά των αντιλαϊκών μέτρων που ετοιμάζει η συγκυβέρνηση με την τρόικα και έχοντας ως δεδομένο αυτό που όλοι ομολογούν, ότι, δηλαδή, η βόμβα που θα εκραγεί στα θεμέλια των λαϊκών νοικοκυριών θα είναι ισχυρότερη από όλες τις προηγούμενες, μπορούμε – δικαιούμαστε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους – να επανέλθουμε σε ορισμένες επισημάνσεις.
Πρώτον: Η δέσμη των μέτρων που αναμένουμε για το τέλος του μήνα, είναι η πολλοστή που επιβάλλεται στο όνομα της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Το ΚΚΕ, από τον Μάη του 2010, όταν πρωτοανακοινώθηκε το μνημόνιο, προειδοποιούσε ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα μέτρα που θα είναι ακόμα πιο σκληρά και θα πλήξουν ακόμα περισσότερο τα λαϊκά στρώματα. Αυτό ακριβώς και έγινε. Ακολούθησαν οι ανά τρίμηνο «προσαρμογές» του μνημονίου, πήγαμε στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο, φτάσαμε στο δεύτερο μνημόνιο και τώρα μαζί με τα 11,5 δισ., ψάχνουν πώς θα μας αρπάξουν ακόμα 3 και άλλα 2,5 δισ. ευρώ.
Δεύτερον: Τα μέτρα που έχουν παρθεί μέχρι σήμερα έχουν ανατρέψει ολοκληρωτικά τα δεδομένα που συνέθεταν το βιοτικό επίπεδο του συνόλου των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Οι μισθοί έχουν συρρικνωθεί σε πρωτοφανή επίπεδα, οι φόροι έχουν αυξηθεί με αστρονομικά ποσοστά, η περιστολή δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα είναι γενικευμένη, οι τομείς της δημόσιας υγείας και παιδείας έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή εξηγούσε ότι κανένα απολύτως μέτρο από αυτά που παίρνονται σε ολόκληρη την ΕΕ προκειμένου να στηριχθεί το κεφάλαιο και οι προοπτικές για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του, δεν μπορεί να δώσει φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.
Τρίτον: Οι δυνάμεις του κεφαλαίου επιδιώκουν να βάλουν στο χέρι κάθε πολιτική δύναμη που είτε άμεσα, είτε έμμεσα, έλκεται από τις διαχειριστικού τύπου παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Μιας κρίσης που προκλήθηκε από την διαδικασία υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και θα ολοκληρώσει τον κύκλο της μόνο όταν εξασφαλιστεί η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη απαξίωση των παραγωγικών δυνάμεων, κάτι που οι κεφαλαιοκράτες εξασφαλίζουν με το τσάκισμα της τιμής της εργατικής δύναμης και την καταστροφή μέρους των μέσων παραγωγής, των εργοστασίων και άλλων παραγωγικών μονάδων. Για να καταφέρουν να ξεπεράσουν την κρίση προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, η άρχουσα τάξη έχει καταφέρει να χρησιμοποιήσει – και να εκθέσει, αν δούμε το ζήτημα από τη σκοπιά της εργατικής τάξης – μια σειρά πολιτικές δυνάμεις και κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑ.Ο.Σ., ΔΗΜΑΡ), προετοιμάζοντας παράλληλα ένα καινούριο πολιτικό σκηνικό. Το ΚΚΕ έγκαιρα είχε αποκαλύψει ότι τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου» ανεξάρτητα από τις φραστικές τους αντιπαραθέσεις, μπορούν ανά πάσα στιγμή να λειτουργήσουν συμπληρωματικά για την επιβολή των αντιλαϊκών μέτρων.
Η οικονομική κρίση αποτελεί μια αντικειμενικού χαρακτήρα εκδήλωση των αντιθέσεων της εκμεταλλευτικής καπιταλιστικής κοινωνίας και με αυτή την έννοια δεν υπάρχει καμιά απολύτως «σκληρή» ή «μαλακή» συνταγή, που να μπορεί να δώσει φιλολαϊκή διέξοδο. Η αντιμετώπιση της κρίσης που θα επιχειρηθεί από τις φιλομονοπωλιακές δυνάμεις της κοινωνίας θα προκαλέσει νέα δεινά και μεγαλύτερο πόνο στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Οι εργαζόμενοι, μπορούν να διεκδικήσουν και να επιβάλουν τη δική τους, τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο, ο δρόμος της οποίας περνάει μέσα από την αποδέσμευση από την ΕΕ και τη μονομερή διαγραφή του κρατικού χρέους με λαϊκή εξουσία και οικονομία.

 

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

είναι ο καπιταλισμός ….. ηλίθιε

Posted by redship στο 6 Αυγούστου , 2012

από  το  tsantiri.gr

ΛΟΝΔΙΝΟ 2012: Γεύμα …56.000 ευρώ για 15 μέλη της Ολυμπιακής επιτροπής!

ΛΟΝΔΙΝΟ 2012: Γεύμα …56.000 ευρώ για 15 μέλη της Ολυμπιακής επιτροπής!

 Τον γύρο του ίντερνετ κάνει από το πρωί η φωτοτυπία της απόδειξης από ένα σικ εστιατόριο του Λονδίνου στο οποίο έφαγαν 15 μέλη της Ολυμπιακής επιτροπής!

Όπως βλέπετε στην φωτογραφία το …λιτό γεύμα κόστισε 44.660 στερλίνες, δηλαδή περίπου 56.οοο ευρώ. Μόνο για ένα μπουκάλι κονιάκ ξόδεψαν 24.οοο ευρώ!

Όπως αναφέρει η Corriere.it, «Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επιβεβαίωση ούτε από την πηγή που δημοσίευσε την απόδειξη. Το γεύμα έλαβε χώρα στο εστιατόριο China Tang στο ξενοδοχείο Dorchester του Λονδίνου.»

Όπως αναφέρεται στην Ιταλική ιστοσελίδα αυτός που δημοσίευσε την απόδειξη έγραψε: » Έχω ένα φίλο σερβιτόρο στο εστιατόριο. Αυτή είναι η απόδειξη ενός επίσημου δείπνου για 15 υψηλόβαθμα στελέχη των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου. Ιδού που καταλήγουν τα λεφτά μας«.

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Γενικός διευθυντής της nestle : το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό και όσοι το πιστεύουν αυτό είναι ακραίοι!

Posted by redship στο 17 Ιουλίου , 2012

Γενικός Διευθυντής της Nestle. Όσοι πιστεύουν ότι το Νερό Αποτελεί Δημόσιο Αγαθό είναι Ακραίοι!
πηγή  ramnousia

Ο Peter Brabeck-Letmathe είναι ο Γενικός διευθυντής της Nestle. Στο Video που ακολουθεί διατυπώνει με απίστευτο κυνισμό ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό και όσοι το πιστεύουν αυτό είναι ακραίοι!

Ας πάρουμε μία πρώτη γεύση της «ποιότητας» των «ανθρώπων» που θα επιδιώξουν να αποκτήσουν τη δημόσια ύδρευση της Ελλάδος εάν τους το επιτρέψουμε.

Εάν συμβεί , το λιγότερο που θα περιμένετε είναι η κατακόρυφη άνοδος του κόστους των υπηρεσιών ύδρευσής και οριστική εξάλειψη οποιωνδήποτε κοινωνικών μέτρων σε ασθενέστερες τάξεις. Εννοείται οποιαδήποτε κατανόηση ή περίοδο χάριτος σε ενδεχόμενη αδυναμία πληρωμής λογαριασμού ύδρευσης να την ξεχάσετε.

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η αλήθεια για την Pirelli στην Πάτρα……και για την Goodyear στην Σίνδο

Posted by redship στο 17 Ιουλίου , 2012

 

από   cogito ergo sum

 

Λίγο πριν τις εκλογές τού περασμένου Μαΐου, συνάντησα στον δρόμο κάποιον γνωστό (και παλιό πελάτη μου), με τον οποίο ανοίξαμε κουβέντα επί παντός επιστητού, μιας κι είχαμε καιρό να ιδωθούμε. Μοιραία, ο λόγος ήρθε και στις επικείμενες -τότε- εκλογές. Μεταξύ των άλλων «ωραίων» που υποχρεώθηκα να ακούσω ήταν και η εξής πολυπιπιλισμένη καραμέλλα: «Ε, όχι και να ψηφίσουμε Παπαρήγα, ρε φίλε! Αυτοί έχουνε κλείσει όλες τις επιχειρήσεις, με τις απεργίες τους»(!) Σημειωτέον, ότι ο εν λόγω γνωστός διατηρεί κατάστημα με τον αδελφό του και τα παιδιά τους, δίχως να απασχολούν προσωπικό. Φυσικά, η υπό τύπον ερωτήσεως ένστασή μου «ρε Γιώργο, για το ότι εσείς παλεύετε με νύχια και δόντια να μη κλείσετε το μαγαζί σας, το ΠΑΜΕ φταίει και γι’ αυτό;» έμεινε αναπάντητη…

Αυτή η μπουρδολογία κάνει θραύση εδώ στην Πάτρα, όπου βρισκόταν το εργοστάσιο της Πιρέλλι, το οποίο έκλεισε το 1991. Αν κέρδιζα ένα χιλιάρικο κάθε φορά που άκουγα ότι «την Πιρέλλι την έκλεισαν οι συνδικαλιστές με τις παράλογες απαιτήσεις τους» (το θέμα παραμένει «must» στον τοπικό τύπο), σήμερα θα είχα μια πολυκατοικία ολοδικιά μου. Κι επειδή το ξανάκουσα πριν λίγη ώρα, σκέφτηκα να αφιερώσω το σημερινό μου σημείωμα σε τούτη την ιστορία.

Το 1991, λοιπόν, η μητρική Πιρέλλι ανήγγειλε την αναδιοργάνωση της εταιρείας σε όλον τον κόσμο. Στα πλαίσια αυτής της αναδιοργάνωσης, η ελληνική Πιρέλλι προχώρησε σε μείωση προσωπικού κατά 20%, απολύοντας 200 από τους 1.000 εργαζομένους της. Αυτή η ενέργεια έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην τοπική κοινωνία, μιας και το εργοστάσιο της Πάτρας ήταν εξαιρετικά κερδοφόρο και ο κύκλος εργασιών του αυξανόταν χρόνο με τον χρόνο. Η ιδέα τής εργοδοσίας ήταν να πιεστούν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι ώστε να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους και έτσι η εταιρεία να πραγματοποιεί την ίδια παραγωγή με 20% μικρότερο εργατικό κόστος. Όπως είναι φυσικό, οι εργαζόμενοι αντέδρασαν και κορύφωσαν τις αντιδράσεις τους με απεργία διαρκείας.

Κανείς δεν είπε ότι οι ιθύνοντες νόες τής Πιρέλλι είναι ηλίθιοι. Σίγουρα γνώριζαν ότι η απόφασή τους θα προκαλούσε έντονες αντιδράσεις και, βεβαίως, δεν αιφνιδιάστηκαν από την κήρυξη της απεργίας. Γι’ αυτό είχαν φροντίσει να προετοιμάσουν έγκαιρα το εργοστάσιό τους στo Κοτσαέλι τής Τουρκίας, το οποίο θα υποδεχόταν και την ελληνική παραγωγή. Γιατί στο Κοτσαέλι; Μα επειδή εκεί εύρισκαν εργαζόμενους διατεθειμένους να δουλεύουν σαν σκλάβοι με αμοιβές ψίχουλα. Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό, ας σημειώσουμε ότι το εργοστάσιο της «Turk Pirelli Lastikleri» στο Κοτσαέλι (*) είναι το μεγαλύτερο εργοστάσιο της Pirelli στον κόσμο (οι εγκαταστάσεις του εκτείνονται σε 340 στρέμματα) αλλά απασχολεί μόλις 1.900 εργαζομένους (με τουρκικούς μισθούς, ε;), ενώ το «μια χεσιά τόπος» εργοστάσιο της Πάτρας απασχολούσε χίλιους (με μεγαλύτερους μισθούς).

Σύμφωνα με όλους τους επικριτές εκείνης της απεργίας, λοιπόν, οι πατρινοί εργάτες τής Pirelli είχαν «πατριωτικό καθήκον» να μεταβληθούν σε σκλάβους ώστε να γίνουν ανταγωνιστικοί των τούρκων συναδέλφων τους. Κι είναι οι ίδιοι «παντογνώστες» και «μορφωμένοι» επικριτές που δικαιώνουν την Pirelli για την απόφασή της να κλείσει το εργοστάσιο της Πάτρας όχι επειδή ήταν ζημιογόνο (κάθε άλλο!) αλλά…»έτσι, για να μάθουν οι αλήτες οι συνδικαλιστές».

Βεβαίως, όλοι αυτοί κάνουν μαστίχα μια κυνική δήλωση ανώτερου στελέχους τής εταιρείας, η οποία έγινε λίγα χρόνια αργότερα, το 1996, ως σχόλιο για το κλείσιμο του εργοστασίου μιας άλλης εταιρείας ελαστικών, της Goodyear, στην Θεσσαλονίκη: «Σήμερα, δεν πρέπει να λέμε ότι το κόστος εργασίας στην Ελλάδα είναι υψηλό και γι’ αυτό η παραγωγή δεν συμφέρει εδώ, αλλά να λέμε ότι το κόστος αυτό είναι αλλού χαμηλότερο σε σχέση με το ελληνικό και γι’ αυτό συμφέρει η παραγωγή αλλού»(**). Κι ανάμεσα σ’ εκείνους που μασούν αυτή την μαστίχα είναι και ο πρωθυπουργός μας, τρομάρα του…

Πριν κλείσουμε το σημερινό σημείωμα, αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε μια «μικρή» λεπτομέρεια, η οποία αποδεικνύει ότι η απόφαση για το κλείσιμο του εργοστασίου της Πάτρας είχε παρθεί στο Μιλάνο πολύ πριν ξεσπάσει εκείνη η περίφημη απεργία: την ώρα που τόσο ο ανταγωνισμός όσο και η ίδια η Pirelli εκσυγχρόνιζαν τον εξοπλισμό τους, το εργοστάσιο της Πάτρας είχε πάνω από μια πενταετία να δει καινούργιο μηχάνημα. Έτσι, όταν το εργοστάσιο έκλεισε, το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα τού μηχανολογικού του εξοπλισμού πήγε για…σκραπ. Μήπως έφταιγε η απεργία και γι’ αυτό;

Κανονικά, κάπου εδώ θα έπρεπε να τελειώσω. Όμως, επειδή δεν έχω ξεθυμάνει ακόμη, θα συνεχίσω και αύριο με την Goodyear. Άλλωστε, έχουμε να κάνουμε με παράλληλους βίους…

(*) Τα στοιχεία για το εργοστάσιο στο Κοτσαέλι τα πήρα από τον ιστοτόπο «Invest in Turkey«.

(**) Την περασμένη Παρασκευή 13/7/2012, στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» αναφέρθηκε ότι η συγκεκριμένη δήλωση έγινε μεν κατά το κλείσιμο του εργοστασίου τής Goodyear αλλά «πολύ πριν το λουκέτο τής Πάτρας». Προφανώς, πρόκειται περί αβλεψίας τού συντάκτη, μιας και η Pirelli έκλεισε πέντε χρόνια πριν την Goodyear.

Στο χτεσινό σημείωμα είδαμε πώς έκλεισε το εργοστάσιο της Pirelli στην Πάτρα το 1991. Σήμερα αφήνουμε την Πάτρα και την Pirelli για να ανηφορήσουμε στην Σίνδο της Θεσσαλονίκης και την Goodyear. Το ιδρυμένο από το 1978 εργοστάσιο της αμερικανικής εταιρείας, μένοντας δίχως ανταγωνιστή πια, γνωρίζει ημέρες δόξας και καταγράφει αποτελέσματα αξιοζήλευτα για τα εργοστάσια της εταιρείας σε άλλες χώρες.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Καπιταλισμός (2)

Posted by redship στο 14 Ιουλίου , 2012

Σίγουρα είναι κουραστικό να μιλάς για πολιτική οικονομία.

Ο Μαρξ, μάλιστα, αστειευόταν λέγοντας ότι είναι το δεύτερο κουραστικότερο πράγμα. Το πρώτο – όπως έλεγε αυτοσαρκαζόμενος – είναι να… γράφεις για πολιτική οικονομία.

Εντούτοις, και ειδικά λόγω του ορυμαγδού της αντιεπιστημονικότητας στην οποία επιδίδεται η αστική προπαγάνδα για να συγκαλύψει τις αιτίες της κρίσης, παρά το κουραστικό και το βαρετό του πράγματος, πρέπει να κρατήσουμε αυτό το βασικό συμπέρασμα:

Οταν μιλάμε για τη σημερινή κρίση, μιλάμε για υπερσυσσώρευση κεφαλαίου και την συνακόλουθη αδυναμία του να λειτουργήσει ως κεφάλαιο.

Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο στην περίπτωση που έχει συσσωρευτεί τόσο κεφάλαιο που δεν μπορεί πια να αναπαραχθεί μέσα στα δικά του όρια.

Δηλαδή στα όρια των στενών παραγωγικών σχέσεων που ορίζει η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, η οποία, με τη σειρά της, καθορίζει την καπιταλιστική ιδιοποίηση του παραγόμενου προϊόντος.

Με άλλα λόγια:

Δεν αντέχεται, εκατομμύρια άνθρωποι να δουλεύουν την ίδια στιγμή για να παράξουν το ίδιο προϊόν το οποίο, όμως, με τη μορφή του εμπορεύματος ανήκει στον έναν, τον καπιταλιστή.

Αυτή είναι η αξεπέραστη αντίφαση.

Και από εδώ προκύπτει η ανάγκη για διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας. Αρα για διαφορετικό τρόπο παραγωγής και διανομής του παραγόμενου προϊόντος.

Αυτή είναι και η ιστορική απάντηση που προβάλλει μπροστά στην κρίση που ζούμε.

Αυτήν την ιστορική απάντηση προσπαθεί να την εμποδίσει ο καπιταλισμός να γίνει κτήμα των λαϊκών μαζών, να γίνει συνείδηση και ιστορικο-πολιτική δράση.

Στην κρίση, ο καπιταλισμός είχε και έχει πάντα μια επιλογή:

Την καταστροφή του κεφαλαίου. Εκείνου του κεφαλαίου που περισσεύει και που πρέπει «να βγει από τη μέση» έτσι ώστε να ξαναπάρει το σύστημα μπροστά για να έρθει η ανάπτυξη.

Τι είδους «ανάπτυξη», όμως, μπορεί να είναι μια ανάπτυξη που έχει ως προϋπόθεση την καταστροφή;

Για να απαντήσουμε πρέπει να δούμε τι σημαίνει καταστροφή κεφαλαίου:

Σημαίνει καταστροφή μέσων παραγωγής και εργατικής δύναμης, αφού κι αυτή – η εργατική δύναμη – είναι (μεταβλητό) κεφάλαιο που συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία.

Για τον καπιταλιστή, όμως, τα μέσα παραγωγής, τα δικά του μέσα, προφανώς και δεν πιστεύει ότι είναι αυτά που περισσεύουν και άρα ποτέ δεν θα συναινέσει οικειοθελώς στην καταστροφή τους.

Οι κεφαλαιοκράτες, πασχίζοντας για τη σωτηρία τους, οργανώνουν την καταστροφή του κεφαλαίου έτσι ώστε αυτή η καταστροφή να αφορά πρώτα και κύρια το κεφάλαιο – εργατική δύναμη.

Ο καπιταλιστής, λοιπόν, καταρχάς στρέφεται ενάντια στην εργατική δύναμη.

Τι προκύπτει από αυτό; Το εξής:

Αφού το πρώτο και σταθερό θύμα της καπιταλιστικής κρίσης είναι η εργατική δύναμη, άρα η αντιμετώπιση της κρίσης από την σκοπιά των απειλούμενων με καταστροφή, των εργαζομένων, δεν μπορεί να είναι παρά ζήτημα ταξικής πάλης.

Δηλαδή τίθεται το «απλό» ζήτημα:

Πώς οι εργαζόμενοι θα σταθούν ως τάξη απέναντι σε αυτούς – τους καπιταλιστές – που θέλουν να τους καταστρέψουν για να διασωθούν οι ίδιοι.

Οι καπιταλιστές, λοιπόν, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο, βάζουν το σύνολο της ανθρωπότητας μπροστά στον κίνδυνο ενός παγκόσμιου κατακλυσμού.

Από εδώ προβάλλει ότι ο καπιταλισμός είναι ο πρώτος και κύριος εχθρός του ανθρώπινου είδους και της συνέχειάς του. Πρόκειται γι’ αυτό που έγραφε ο Ενγκελς, στο Αντι-Ντίρινγκ:

Οτι, δηλαδή, η ανθρωπότητα έχει δύο εναλλακτικές λύσεις: `Η θα ξεπεράσει τον καπιταλισμό, δηλαδή θα τον ανατρέψει, ή θα καταστραφεί.

 

Posted in ριζασπάστης, Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Καπιταλισμός (1)

Posted by redship στο 13 Ιουλίου , 2012

Ο Ενγκελς αναφέρει ότι

«στον καπιταλισμό κάθε βήμα προς την άμβλυνση της κρίσης,

προετοιμάζει την επόμενη φάση της κρίσης».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στον καπιταλιστικό κόσμο. Αυτό ακριβώς, με βιωματικό τρόπο, το διαπιστώνουμε στην περίπτωση της Ελλάδας των αστικών κυβερνήσεων, της λιτότητας, των μνημονίων και της τρόικας.

Οσα μέτρα έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση – υποτίθεται – της κρίσης, αντί να οδηγήσουν σε ελάφρυνσή της, την έχουν επιβαρύνει ακόμα περισσότερο. Κι όταν κάποια στιγμή αυτή η πολυπόθητη «έξοδος από την κρίση» εμφανιστεί, με δεδομένο τον πρόσκαιρο και αναιμικό χαρακτήρα της «ανάκαμψης» που θα ακολουθήσει, δεν θα αφορά τα λαϊκά στρώματα.

Θα πρόκειται για την απόδραση και την έξοδο από την κρίση των ισχυρότερων μερίδων του κεφαλαίου, η οποία θα έχει συντελεστεί πάνω σε σωρούς κοινωνικών ερειπίων.

Η επιβεβαίωση της επιστημονικής ανάλυσης του μαρξισμού είναι απόλυτη:

Ελπίδα διεξόδου του λαού από την κρίση, με τα εργαλεία του καπιταλισμού, δεν πρόκειται να υπάρξει.

Το παραπάνω συμπέρασμα προκύπτει αναπόδραστα εφόσον εξετάσει κανείς την καπιταλιστική κρίση στην ουσία της και θέσει το εξής απλό ερώτημα, το οποίο έχει απαντηθεί ιστορικά δεκάδες φορές:

Μπορεί ένα σύστημα που γεννά κρίσεις να τις υπερβεί – και πολύ περισσότερο να τις «καταργήσει» – διά της αναπαραγωγής του;

Μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση μέσω της αναπαραγωγής του συστήματος που γεννά την κρίση και που φορτώνει τα βάρη της στους λαούς;…

Μιλώντας κανείς για την ουσία και τα αίτια της καπιταλιστικής κρίσης, δεν μπορεί να μη διαπιστώσει το εξής ολοφάνερο:

Ζούμε σε μια κοινωνία που τα έχει όλα, αλλά η ίδια αυτή κοινωνία που έχει και διαθέτει απ’ όλα, δεν τα έχει και δεν τα διαθέτει για όλους.

Στην κοινωνία που έχει απ’ όλα, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων έχει από ελάχιστα έως τίποτα.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί πραγματικά να διαφωνήσει ότι πιο παρανοϊκό και σπάταλο σύστημα δεν υπήρξε και δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ στην ιστορία;

Εχουμε όλων των ειδών τις μουστάρδες, μόνο που οι άνθρωποι ψάχνουν στους σκουπιδοτενεκέδες στην Αθήνα για ένα κομμάτι ψωμί. Υπάρχει αναρχία στην κατανομή της εργατικής δύναμης, υπάρχει έλλειψη χεριών σε μια σειρά τομείς, αλλά ταυτόχρονα έχουμε έκρηξη ανεργίας. Υπάρχει υπερπληθώρα μέσων παραγωγής και προϊόντων, αλλά ταυτόχρονα η παραγωγή πέφτει και τα προϊόντα μένουν απούλητα.

Γιατί;

Η απάντηση δεν είναι ούτε η «κρίση χρέους», ούτε οι «διαταραχές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα», ούτε οι «φούσκες», ούτε τίποτα από όλα όσα συνιστούν παράγωγα, επιφαινόμενα και μορφές εκδήλωσης της κρίσης.

Η απάντηση στην αιτία της κρίσης κρύβεται σε δυο λέξεις:

«Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου».

Είναι χαρακτηριστικό:

Το 2007, παραμονές εμφάνισης της κρίσης, σύμφωνα με την Εκθεση του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη,

τα πάγια κεφάλαια των θυγατρικών των πολυεθνικών εταιρειών ισοδυναμούσαν με το 125% της παγκόσμιας οικονομίας!

Αν θέλουμε να προσεγγίσουμε σχηματικά και «γεωμετρικά» το μέγεθος της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου που έχει συντελεστεί, δεν έχουμε παρά να φανταστούμε όλη την υδρόγειο, η οποία πια μοιάζει πολύ μικρή για να «χωρέσει» το μέγεθος των κεφαλαίων που έχουν συσσωρευτεί σε ελάχιστα χέρια.

Επαναλαμβάνουμε:

Η κρίση εκδηλώθηκε τη στιγμή που τα συσσωρευμένα κεφάλαια είχαν υπερχειλίσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ξεπερνούν σε «μάζα» ολόκληρο το μέγεθος της Γης!

Το ανθρώπινο μυαλό δυσκολεύεται, επομένως, ακόμα και να φανταστεί το μέγεθος της υπερσυσσώρευσης για την οποία μιλάμε.

Οταν, λοιπόν, το κεφάλαιο έχει συσσωρευτεί σε τέτοιο βαθμό – χωρίς εδώ να προστίθενται τα πλασματικά κεφάλαια – τότε είναι σαφές ότι δεν υπάρχει κενό σημείο σε αυτόν τον πλανήτη ώστε το κεφάλαιο να «επενδυθεί» και να επιτελέσει την αποστολή του: Μέσω της αγοράς να γυρίσει πίσω στον καπιταλιστή ως κέρδος.

Οταν όμως συμβαίνει αυτό, και μάλιστα μετά από μια 30ετή πορεία πτώσης του ποσοστού κέρδους, τότε πια το κεφάλαιο δεν μπορεί να λειτουργήσει ως κεφάλαιο.

Από τη στιγμή που ο καπιταλισμός εισέλθει σε αυτή τη φάση, από τη στιγμή που αδυνατεί να γυρίσει πίσω στον καπιταλιστή ως κέρδος – αντίθετα κάποιες φορές φέρνει πίσω χασούρα – κι αφού, τελικά, δεν υλοποιείται η υπεραξία, τότε χωρίς αυτήν ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καπιταλισμός.

Και τότε ακριβώς, το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στην προσπάθειά του να αναπαραχθεί, δεν διστάζει να πάρει κανιβαλικά χαρακτηριστικά.

Τι σημαίνει αυτό, αρκεί κανείς να το καταλάβει ρίχνοντας μια και μόνο ματιά, όχι στον Τρίτο Κόσμο, αλλά εδώ, στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία, δηλαδή στον «Πρώτο Κόσμο», της… πολιτισμένης και αναπτυγμένης Ευρώπης.

(Συνεχίζεται)…

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: | 1 Comment »