καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘Θύμιος Καλαμούκης’

απόσπασμα από την ελληνοφρένια με τον Νίκο Μπογιόπουλο για τη θεωρία των δύο άκρων

Posted by redship στο 29 Οκτωβρίου , 2013

Advertisements

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης, Νίκος Μπογιόπουλος, θεωρία των δύο άκρων | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Λεξικόν της νέας ελληνικής (πραγματικότητας)

Posted by redship στο 27 Μαΐου , 2013

 

παντιερα ροσα

 

 

 

Η στήλη σήμερα είναι στην ευχάριστη θέση να αποκαλύψει πρώτη, τις αλλαγές που προωθούνται, στα ελληνικά λεξικά, λόγω των αλλαγών που έχουν προηγηθεί στην ελληνική πραγματικότητα. Ξεκινάμε με αποσπάσματα από το γράμμα Ε και σύντομα θα ακολουθήσουν συνταρακτικές αποκαλύψεις και για άλλα γράμματα.

 

Εργασία: Ευφημισμός που χρησιμοποιείται από κυβερνητικούς για να περιγράψει μια ιδέα, ή μια φαντασιακή κατάσταση. Κάποτε ζούσες από αυτή. Σήμερα δεν ζεις από αυτή. Ούτε και από κάτι άλλο.

Επίορκος: Περίπου 2.000 δημόσιοι υπάλληλοι παραβάτες, το λάθος των οποίων θα το πληρώσουν 22.000 δημόσιοι υπάλληλοι.

Εταιρεία: Ναός της σύγχρονης κοινωνίας και οικονομίας. Πολλές φορές συναντάται με τον προσδιορισμό «επιτυχημένη εταιρεία», κυρίως όταν ο ιδιοκτήτης της, την έχει φτιάξει με τα λεφτά όλων μας.

Εξουσία: Ψυχολογική κατάσταση, κατά την οποία, μια μειοψηφία, ποσοτικά και ποιοτικά, εγκαθίσταται στο σβέρκο, της πλειοψηφίας, η οποία αν και την εγκρίνει αρχικά, στην πορεία την απορρίπτει, διαλέγοντας ταυτόχρονα, μια κατά κανόνα χειρότερη κατάσταση.

Εξαιρούνται: Τα μεγάλα σου μάτια, τα πυκνά σου μαλλιά. Τα παράξενα χείλη που με καιν σαν φωτιά.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Σύγχρονη και αναβαθμισμένη εκδοχή της Μαφίας.

Εσμός: Σύνολο ανθρώπων με καταστροφική επίδραση στην κοινωνία. Πχ. Υπουργικό συμβούλιο.

Εμετός: Ο Γρηγόρης Ψαριανός.

Εφοπλιστής: Φίλος πρωθυπουργών, σπάνια δε και συνεργάτης.

Ευρώ: Πρώτο συνθετικό των λέξεων, Ευρώπη, ευρωζώνη, ευρωπαϊκός, φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία, απόγνωση.

Εκσπερμάτωση: Τρία λεπτά ομιλίας του Άδωνη σε παράθυρο της τηλεόρασης.

Εκκλησία: Αγαθός άνθρωπος, με πνευματική καθυστέρηση που συνήθως πέφτει θύμα κλοπής. Συνήθης φράση, όταν πρόκειται για πρώην πρωθυπουργό Γιώργο , πχ. «μιλώντας σε αυτόν είναι σα να κλέβεις εκκλησία».

Επιμήκυνση: Αναποτελεσματική μέθοδος για αύξηση μεγέθους, πέους ή χρέους. Το ομόηχο των δυο λέξεων προκαλεί συνήθως ανεπανόρθωτα προβλήματα και στα δυο.

Ερμαφρόδιτος: Η πολιτική του ΠΑΣΟΚ κάποτε και του ΣΥΡΙΖΑ τώρα.

Επιχειρηματικότητα: Διαδικασία κατά την οποία τρώγονται λεφτά αφελών και ανυποψίαστων λαών, μέσω πολυδαίδαλων μηχανισμών και πάντα στο όνομα της ανάπτυξης. Συνώνυμη της λέξης αρπαχτή.

Εγωισμός: Ψυχική νόσος  που εμφανίζεται , κυρίως σε μέλη κυβερνήσεων, υπουργούς, βουλευτές κλπ. Εκδηλώνεται, με κρίσεις «σωτηρίας της χώρας», και  εκφορά ακατάσχετης αρλουμπαρίας.

Έρωτας: Λέξη που έχει τραγουδηθεί, από τον Γιάννη Πάριο, και άλλους Γιάννηδες. Συναντάται συνήθως στα χρόνια της χολέρας και παραμένει αγιάτρευτος.

Ευχολόγιο: Βαρυσήμαντη πολιτική δήλωση εν ενεργεία ή υποψήφιου πρωθυπουργού μικρής χώρας.

Εφορία: Κτήριο που θέλουν να γκρεμίσουν οι μισοί έλληνες και να ανατινάξουν οι υπόλοιποι. Προκαλεί το αντίθετο  συναίσθημα από αυτό που ο τίτλος του επιβάλλει. Επίσης να πάει στο διάολο.

Εχθρός: Μέχρι πρότινος, ερχόταν από  το εξωτερικό. Τώρα πια έρχεται και από το εσωτερικό.  Δεν φέρνει δώρα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις φέρνει μόνο Ντόρα.

Ενεχυροδανειστήριο: Σύμβολο της σύγχρονης Ελλάδας. Τα βρίσκεις σε κάθε γωνιά και  προσφέρουν ολίγων μηνών καθυστέρηση, πριν την οριστική, κρεμάλα.

Εεειι πειρατή: Αναφορά στην Αλίκη. Αθάνατη!

Επταετία: Χρονική περίοδος 7 ετών κατά την οποία αναστέλλονται μια σειρά άρθρων του Συντάγματος και δικαιωμάτων των ανθρώπων. Την επταετία πολλές φορές την συναντούμε σε οικογενειακό μέγεθος πχ. σαραντακονταετία (Ισπανία του Φράνκο) και σε συμπυκνωμένο μέγεθος πχ. τριετία (Χούντα μνημονίων Ελλάδα)

Επίτευγμα: Κάτι άγνωστο στην οικονομική πολιτική του Στουρνάρα.

Έθνος: Κάποτε αξιοπρεπές των Ελλήνων, σήμερα η τέταρτη πέμπτη σε κυκλοφορία εφημερίδα.

Επτωχεύσαμεν: φράση που συντάσσεται με το  δυστυχώς, όταν αυτός που το λέει θέλει να γίνει δρόμος (Χαρίλαος Τρικούπης). Όταν θέλει να γίνει μονοπάτι, μιλά για ευκαιρία που μας δίνει το μνημόνιο. (Σαμαράς, Βένι, Κουβέλης κλπ)

Εξέγερση: η μόνη λύση.

 

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 16 του περιοδικού Unfollow)

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Βάρβαροι

Posted by redship στο 10 Μαΐου , 2013

παντιερα ροσα

 

γράφει  ο Θύμιος Κ.

 

Λογοτεχνική προσέγγιση, ενός πασίγνωστου ποιήματος, παραθέτει η στήλη, υλοποιώντας ένα παλιό της όνειρο και απωθημένο. Να αναλύσει ποίηση. Για την ακρίβεια, να αναλύσει Καβάφη και το περίφημο ποίημα «Περιμένοντας τους Βαρβάρους», μεταφέροντας στο σήμερα, τα διαχρονικά μηνύματα του Αλεξανδρινού ποιητή. Ζητούμε προκαταβολικά συγνώμη για την ασέβεια, που διαπράττουμε, αλλά νομίζω ότι είμαστε όλοι, καιρό τώρα, εθισμένοι στην ασέβεια. Ακολουθεί η ανάλυση. Με πλάγια γράμματα οι στίχοι του ποιητή, σε παρένθεση η σύγχρονη προσέγγιση.

Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

(Περιμένουμε συναθροισμένοι γιατί «συνεδριάζει» το Γιουρογκρουπ, στις Βρυξέλλες. Η λέξη –συνεδριάζει- είναι σε εισαγωγικά, διότι απλά δεν συνεδριάζει. Δεκαέξι ξενυχτισμένοι υπουργοί ακούνε τον Γερμανό υπουργό να τους υπαγορεύει τι θα πράξουν… Τσάμπα νύστα δηλαδή)

 

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;

Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

(Περιττός κόπος. Όλοι περιμένουν την συνέντευξη Τύπου από Βρυξέλλες,  να μάθουν τι αποφασίστηκε για αυτούς, από άλλους)

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,

και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη

στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

(Αυτοκράτορα δεν τον λες, παρά μόνο αν έχεις χιούμορ. Σηκώνεται κάθε μέρα πρωί και όταν βρει την κάμερα της ΝΕΤ, πηγαίνει για «δουλειά» και τα Σάββατα. Στον θρόνο επάνω κάθεται με κάτι ψέματα που έταξε πριν κάνα χρόνο. Όσο για την κορώνα, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Είναι το ένα από τα δύο ενδεχόμενα, στο δίλλημα κορώνα ή γράμματα, που πρόκειται να παίξει, για την τύχη του λαού του. Από το ενδεχόμενο  γράμματα μπορείτε να βγάλετε και το ρ)

— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν

σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·

γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,

και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·

γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια

μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

(Δεν περιγράφει τον εθνικό σταρ, Πάνο Ευαγγελόπουλο, αλλά μεγαλύτερα σούργελα, που γεμίζουν τα παράθυρα και τα κανάλια. Σούργελα που χωρίς κεντημένες τόγες, αμέθυστους και γυαλιστερά σμαράγδια, είναι έτοιμα να κάνουν αυτό που πάντα κάνουν. Να γλύψουν, να προδώσουν, να ξεπουλήσουν. Όσο για τα βραχιόλια είναι ακόμη το ζητούμενο… Καημένε Άκη εσύ τα φόρεσες νωρίς)

 

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·

και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

(… κυρίως τους ιθαγενείς…)

 

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα

να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

(τώρα σε λίγο έρχεται ο Βενιζέλος, να γεμίσει η κάμαρη μπαρούφες. Έρχεται και ο Κουβέλης να γεμίσει η κάμαρη πουλιά, όπως λέει και η Ρένα Κουμιώτη)

 

— Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

(…Αρχίζει η Φατμαγκιούλ)

 

 

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.

Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,

και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

 

(Γιατί τέτοιοι βάρβαροι, ναι δεν υπάρχουν. Γιατί οι βάρβαροι πια δεν έρχονται, αλλά ήρθαν. Γιατί τους καλέσαμε εμείς. Γιατί πήγαμε εμείς. Γιατί για αυτούς που αποφασίζουν στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον και στην Φρανκφούρτη, δεν υπάρχει λέξη να περιγράψει την βαρβαρότητά τους. Όπως δεν υπάρχει λέξη να περιγράψει την απάθεια, την αφέλεια και την μακαριότητα των ιθαγενών. Εν πάση περιπτώσει ο Βάρβαρος κάνει την δουλειά του)

 

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

 

(Και αφού δεν ήρθαν οι συγκεκριμένοι βάρβαροι, μάλλον και πρέπει να γένουμε εμείς βάρβαροι. Είναι θέμα τιμής.

Η λύσις αυτή,  είναι  κάποιοι άνθρωποι)

Εμείς.

 

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 16 του περιοδικού Unfollow)

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Προσευχή

Posted by redship στο 26 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

 

Κάνε Παναγιά μου, να πάρουμε την δόση των 34 δισεκατομμυρίων ευρώ, από τους Ευρωπαίους συμμάχους στο αποψινό Γιούρογκρουπ, ώστε να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, που δεν έχουν μια στα ταμεία τους και ότι περισσέψει να πάει στην πραγματική οικονομία όπως λέει ο Σαμαράς, για να έχει ρευστότητα η αγορά, όπως λέει ο Στουρνάρας, ώστε να έχουν οι επιχειρήσεις χρήματα για να πληρώνουν όπως λέει ο Σταικούρας και να βγούμε στο ξέφωτο όπως λέει ο Βενιζέλος με φροντίδα για τις ευπαθείς ομάδες όπως λέει ο Κουβέλης, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος όπως τσιρίζει ο Άδωνις και ο Ψαριανός.

Κάνε Παναγιά, να ξεπεράσουμε την κρίση και από το 2013, να αρχίσει η ανάκαμψη, στην μικρή μας χώρα, τη ίδια ώρα που σε μεγαλύτερες χώρες θα αρχίζει η μεγάλη φτώχεια, η ανέχεια και η εξαθλίωση, η βαθύτερη κρίση, όπως στην Ισπανία την Γαλλία και την Ιταλία, αλλά και σε μικρότερες χώρες, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Κάνε να αρχίσει η ανάπτυξη, όπως λέει ο Σαμαράς και η Τρέμη, την ίδια ώρα που οι άλλες χώρες της Ευρώπης δεν θα έχουν ανάπτυξη, όπως λένε οι αριθμοί. Και κάνε Παναγιά τους αριθμούς να είναι πάνω από τους ανθρώπους γιατί τόσα χρόνια που μας λένε ότι οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς, δεν είδαμε προκοπή καμία.

Και κάνε Παναγιά μου, ο μήνας να διαρκεί 10 μέρες και όχι 30 που είναι σήμερα γιατί ο μισθός που μου δίνουν 586 μικτά και 450 καθαρά φτάνουν μόνο για 10 μέρες. Κάνε τα χιλιόμετρα για την δουλειά μου να είναι 3 και όχι 10 όπως σήμερα γιατί η βενζίνη μου φτάνει μόνο γι αυτά τα 3.  Και κάνε την Εφορία της περιοχής μου,  να γκρεμιστεί συθέμελα και να καεί ο σκληρός δίσκος που με έχει φακελωμένο για τα χρέη μου, όπως κάνε  και τον σκληρό δίσκο της τράπεζας να κρασάρει ώστε να μην βρίσκουν το δάνειο και την πιστωτική κάρτα που μου δώσανε και πήρα πριν 10 χρόνια γιατί έτσι έλεγε τότε η διαφήμιση για την  ανάπτυξη της χώρας και τη σύγκλιση με την Ευρώπη. Και κάνε ολόκληρη την τράπεζα να ανατιναχτεί και να ανοίξει κρατήρα 100 μέτρων στην θέση της και να φτιάξουμε ο καθένας καταθέτης το μποστανάκι του, να φυτεύουμε κολοκύθια, κουνουπίδι και καρπούζια, όπως βλέπω στους κηπουρούς του ΜΕΓΚΑ. Και καρότα.

Κάνε Παναγιά, την ξενιτιά να πάψει και άλλη μάνα πια για χωρισμό μην κλάψει και όλα τα παιδιά στα σπίτια τους να ρθουν ξανά.

Και κάνε Παναγιά μου να μην πεινάω κάθε μέρα ώστε να μην χρειάζεται να τρώω κάθε μέρα. Κάνε με όπως το αυτοκίνητο που θέλει βενζίνη κάθε 10 μέρες και όχι κάθε μέρα. Κάνε με σαν τις αρκούδες το χειμώνα που δεν κρυώνουν, επειδή έχουν καλό και πυκνό τρίχωμα, ώστε να μην χρειάζεται να ανάβω καλοριφέρ. Και αν δεν μπορείς αυτό, κάνε τον Χειμώνα καλοκαίρι. Και αν δεν μπορείς ούτε αυτό κάνε τον ήλιο να καίει και όχι μόνο για τους gay.

Κάνε τον χρόνο να τρέχει προς τα πίσω και όχι προς τα μπροστά. Κάνε την πρωτοχρονιά να πάμε στο 1990 και όχι στο 2013, μην σου πω να πάμε και στο 1980, αλλά και στο 1943 να δω πως είναι να παίζει ο άνθρωπος με  τους Γερμανούς και τον θάνατο. Και να νικάει.

Κάνε Παναγιά μου από τα λίγα που μου  έχουν απομείνει να  χάσω μόνο το σπίτι και το αυτοκίνητο, λόγω των χρεών που έχω γιατί άμα χάσω και την ψυχραιμία μου τα πράγματα θα γίνουν χάλια, για μένα, για τους άλλους αλλά και για σένα.

Κάνε Παναγιά μου,  κάτι από όλα αυτά, και αν μπορείς όλα αυτά, γιατί εγώ δύσκολα μπορώ να κάνω κάτι για όλα αυτά, γιατί αν μπορούσα ή αν ήθελα θα  είχα κάνει κάτι παλιότερα και  δεν θα ήμουνα εδώ τώρα να ζητάω από σένα να κάνεις κάτι.

Θα σου ζήταγα πάλι να με κάνεις λιγότερο ευκολόπιστο, αφελή, παρτάκια, συμφεροντολόγο, μαλάκα, απαθή, τρομαγμένο, ανήμπορο, δειλό, τηλεθεατή, ανώριμο, ξεπουλημένο, χαβαλέ, λιγούρη, φασίστα, αλλά δεν στο ζητάω, γιατί και παλιά που στο ζήτησα δεν μου το έκανες, οπότε δεν θέλω να σε επιβαρύνω με τα δικά μου γιατί σίγουρα θα έχεις και εσύ τα δικά σου. Μάνα είσαι και ξέρεις.

 

Αμήν.

 

Πάντα αμαρτωλός,

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Καλή αρχή

Posted by redship στο 19 Νοεμβρίου , 2012

 

«Ο φοιτητής που άφησε άφωνους τους πολιτικούς», είναι ο τίτλος του  βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου, από την προηγούμενη Πέμπτη το βράδυ. Πρόκειται για έναν 27χρονο φοιτητή ο οποίος ήταν καλεσμένος στην εκπομπή του enikos, με τίτλο «Υπάρχει ζωή μετά το 3ο μνημόνιο». Ο συγκεκριμένος φοιτητής όταν πήρε τον λόγο δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να απαριθμήσει τους αριθμούς της καθημερινότητάς του, (ενοίκιο, διατροφή, εισιτήρια, κλπ), τρίβοντας στα μούτρα των παρακαθήμενων πολιτικών του μνημονίου, τις βλακείες που μηρυκάζουν περί  διαρθρωτικών αλλαγών, αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και άλλων κενών λέξεων.

Άρκεσαν 4 λεπτά, με μια απλή περιγραφή του πως μπορείς με 450 ευρώ να καλύψεις ανάγκες και έξοδα 600 ή 700 ευρώ, για να αντιληφθούμε εκτός από το καταστροφικό αδιέξοδο της «λύσης», που λανσάρουν, την ρηχότητα των παριστάμενων εκπροσώπων του μνημονίου. Άρκεσαν 4 λεπτά  συμπυκνωμένου αληθινού λόγου, για να ξεβρακωθούν οι μνημονιακοί πολιτικοί, κοιτώντας αποσβολωμένοι τον νεαρό. Οι παραδοχές αμέσως μετά την διήγηση, ότι «και εμείς τα γνωρίζουμε αυτά», τους έκαναν ακόμη πιο ένοχους στα μάτια όσων παρακολουθούσαμε.

Οι ίδιοι πολιτικοί, σε άλλα πάνελ, λάμπουν με την ετυμολογία τους, την ευφράδεια λόγου και επιχειρημάτων. Κατακεραυνώνουν τους αντιπάλους τους και είναι έτοιμοι και ικανοί για οποιαδήποτε αντιπαράθεση. Όταν όμως έρχονται σε αντιπαράθεση με την φρίκη που έχουν δημιουργήσει, λουφάζουν σαν κουνάβια στα λαγούμια τους.

Η συγκεκριμένη εκπομπή, δεν απέδειξε σε όσους την παρακολούθησαν μόνο το καθημερινό αδιέξοδο εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά απέδειξε την ξευτίλα που παίζεται στα υπόλοιπα κανάλια, στις υπόλοιπες πολιτικές συζητήσεις. Εκπομπές που γίνονται μεταξύ δημοσιογράφων σχεδόν μιλημένων, μεταξύ πολιτικών χαϊδεμένων από τα ίδια τα κανάλια και μεταξύ αμφιλεγόμενων οικονομικών αναλυτών, εννοείται υπέρ του μνημονίου πάντα.

Πρόκειται για δύο παράλληλα σύμπαντα. Ο ψεύτικος κόσμος, που με δόλο προσπαθεί να πείσει ότι η κατακρεούργηση των πολλών είναι η μόνη λύση και η απλή αλήθεια, από καθημερινές φωνές, θύματα του οικονομικού ολοκαυτώματος.

Βεβαίως και δεν χρειάζεται πια τεκμήριο για τα εγκλήματα που έχουν διαπραχτεί από τις κυβερνήσεις των δημίων. Δεν χρειάζεται απόδειξη για τον θάνατο της κοινωνίας, ιδίως αν ζεις μέσα στην κοινωνία. Δεν χρειάζεται επιβεβαίωση για τον ρόλο των καθεστωτικών διαπλεκόμενων μέσων «ενημέρωσης», ούτε για τον ρόλο των «ηρώων» βουλευτών που πήραν το πολιτικό κόστος για να σώσουν… την χώρα.

Οι υπεύθυνοι των καθεστωτικών ΜΜΕ, νομίζουν ότι με τις εκπομπές που στήνουν, με τα πάνελ που διαμορφώνουν και τις εντάσεις που προκαλούν, καταφέρνουν να ποδηγετήσουν την κοινή γνώμη. Αυτό είναι πολύ αστείο γιατί το μόνο που καταφέρνουν είναι να εξοργίσουν τον κόσμο που τις παρακολουθεί, να απαξιώσει ακόμη περισσότερο τις συνταγές που του πουλάνε, αλλά και τα πρόσωπα που συμμετέχουν, πολιτικά και δημοσιογραφικά.

Και όλα αυτό είναι τουλάχιστον αισιόδοξο.

Και ίσως το αντιλαμβάνονταν και οι ίδιοι αν καλούσαν στις χιλιάδες ώρες που καταναλώνουν σε εκπομπές λόγου, φοιτητές, ταξιτζήδες, καθηγητές, επιχειρηματίες, νοικοκυρές, ώστε να αντιληφθούν πόσο κωμικοί γίνονται, πόσο αναποτελεσματικοί για τα αφεντικά τους και πόσο ευάλωτοι απέναντι στην οργή που ήρθε.

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Εύρηκα!

Posted by redship στο 15 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

 

Από όταν άρχισα να καταλαβαίνω την μη ματαιότητα του προσωρινού κόσμου τούτου, ένα ερώτημα με βασάνιζε. Ένα ερώτημα που όσο περνούσαν τα χρόνια διατυπωνόταν εντονότερα μέσα μου και σίγουρα πιεστικότερα.

Πως κάπου εκεί μετά το 1920 και μέχρι το 1940, στον περίφημο μεσοπόλεμο, οι  άνθρωποι, είχαν «τυφλωθεί». Πως εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στην Ευρώπη, είχαν χάσει το φως τους και  δεν έβλεπαν αυτό που ερχόταν. Πως σε χώρες όπως η Γερμανία, η  Ιταλία, αλλά και σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, η πλειοψηφία του κόσμου, δεχόταν την άποψη κάποιας ηγεσίας και αποδεχόταν ως εχθρό τον απέναντι, έβλεπε ως εχθρό τον διαφορετικό και χαιρόταν με την σκέψη και την πράξη της συντριβής και εξόντωσης, αυτού του διαφορετικού.

Με το πέρασμα των χρόνων και μελετώντας, αυτήν την πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ιστορική περίοδο, κατανοούσα κάποιες από τις αιτίες, που είχαν αναγκάσει τον κόσμο να  «τυφλωθεί». Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η οικονομική κατάρρευση, τα αποτελέσματα ενός καταστροφικού πολέμου (του Α παγκόσμιου), οι ασφυκτικοί όροι που επέβαλαν οι νικητές του πρώτου πολέμου στην ηττημένη Γερμανία. Όλα αυτά και οι προεκτάσεις τους είναι μια κάποια απάντηση στο αρχικό ερώτημα, αλλά δεν ήταν για μένα συνολική απάντηση. Πως το άσχημο οικονομικό περιβάλλον, η εθνική ταπείνωση, οι στρατιές ανέργων, φτωχών, μπορούν να οδηγηθούν σε κάτι πιο τρομερό, όπως είναι η σφαγή ενός νέου πολέμου. Πως οι λαοί, επιλέγουν τις δυνάμεις εκείνες που χτυπάνε, σκοτώνουν, τρομοκρατούν, σπάνε, διώκουν και δηλώνουν ανοιχτά ότι αν χρειαστεί μπορεί και να εξαφανίσουν λαούς και οτιδήποτε άλλο, θεωρούν διαφορετικό.

Δεν μπορούσα να κατανοήσω πως άνθρωποι που περιέρχονται σε τραγικά δύσκολη οικονομική και κοινωνική κατάσταση, αντί να αγωνιστούν να καλυτερεύσουν την ζωή τους, επιλέγουν μια χειρότερη, καταστροφικότερη και αιματηρή λύση. Στην πορεία μεγαλώνοντας, μελέτησα και την οικονομική κρίση του 1929, και τις επιπτώσεις που είχε αυτή στο έτσι κι αλλιώς εύφλεκτο κλίμα, στις έτσι κι αλλιώς έτοιμες για φωτιά συνειδήσεις. Εμπλούτισα τα επιχειρήματά μου, τα έκανα πιο πολύπλοκα, αλλά το ερώτημα παρέμενε. Πως τόσα εκατομμύρια, «ξύνονταν» για να σκοτωθούν και να σκοτώσουν; Γιατί στο μυαλό μου, αυτό που δεν σβήστηκε ποτέ, παρά το πέρασμα των χρόνων, ήταν η εξίσωση: Φασισμός ίσον θάνατος. Δικός μου, του απέναντι, του άλλου, όλων, δεν έχει σημασία. Ο φασισμός ήταν ΜΟΝΟ θάνατος και καταστροφή.

Μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο, το θέμα μου εστιάστηκε, στην ανοχή των ανθρώπων. Διότι για την συμπεριφορά αυτών που είχαν δράση βίας και μίσους, γι αυτούς που ήταν ενεργά ενταγμένοι, στις ομάδες των φασιστικών κομμάτων, τρομοκρατώντας, σφάζοντας και δολοφονώντας, είχα απαντήσεις. Με ενδιέφερε πια να έχω απαντήσεις, για την ανοχή της πλειοψηφίας. Δεν έβλεπαν τι έρχεται; Δεν ανησυχούσαν; Δεν φοβόντουσαν; Τι σκέφτονταν η Γερμανίδα μάνα, όταν έντυνε το γιό της για να πάει στην γιορτή του Ναζιστικού κόμματος; Περνούσε από το μυαλό της ότι σε 10 χρόνια, θα φέρουν το καμάρι της  σε φέρετρο. Τι υπήρχε στο μυαλό του 20χρονου, νεολαίου του Ναζιστικού κόμματος, σχετικά με τον πόλεμο; Τον θεωρούσε τολμηρό παιχνίδι ή είχε επίγνωση ότι  θα πεθάνει από μια σφαίρα που θα του τρυπήσει το κεφάλι, πριν γίνει 30 χρονών; Οι περαστικοί έξω από τα σπασμένα μαγαζιά των Εβραίων, μετά τη νύχτα των Κρυστάλλων, τι σκέψεις είχαν στο μυαλό τους, πατώντας τα σπασμένα τζάμια. Ικανοποίησης, χαιρεκακίας, χαράς, φόβου; Πως ένιωθε ο Πολωνός κάτοικος Κρακοβίας, όταν έβλεπε τον γείτονά του Εβραίο, σημαδεμένο με το γνωστό αστέρι στο μπράτσο, να περπατά σκυμμένος στην άκρη του δρόμου, γιατί υπήρχε απαγόρευση βαδίσματος, των Εβραίων  στο πεζοδρόμιο!!! (στα πρώτα στάδια των διώξεων…). Και τι ένιωσε μετά από μήνες όταν το διπλανό διαμέρισμα ήταν άδειο, επειδή οι αρχές είχαν μαζέψει τους εβραίους ενοίκους και τους είχαν συγκεντρώσει στο Γκέτο;

Και αναρωτιόμουν για όλα αυτά, επειδή οι λαοί, επέλεγαν και τότε την ηγεσία τους. Με την ψήφο τους, ο Χίτλερ και οι Ναζί, αύξησαν το ποσοστό τους από 2%, στο 43,9%, μέσα σε 5 χρόνια! Με την έγκρισή τους άφησαν να εξελιχθούν και να ολοκληρωθούν πρωτοφανείς φρικαλεότητες.

Αυτές οι σκέψεις, με διάφορες μορφές ανάλογα την ηλικία και την γνώση,  και συνεχώς εμπλουτισμένες, με απορίες για την φύση του ανθρώπου, την φύση κοινωνικών καθεστώτων, την αλληλεπίδραση τους,  κυριαρχούσαν στο μυαλό μου, μέχρι πρόσφατα.

Ε λοιπόν, έχω για μένα ευχάριστα νέα και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Δεν έχω πια απορίες. Μου απαντήθηκαν  όλες! Μου απαντήθηκαν με όσα βλέπω, όσα ακούω, όσα νιώθω και όσα αντιλαμβάνομαι και ζω, τα τελευταία 3 χρόνια στην χώρα μας.

Οι ερωτήσεις μου, γέμισαν απαντήσεις. Και γι αυτό είμαι πολύ χαρούμενος.

Το θέμα είναι ότι είμαι και πολύ ανήσυχος. Όχι για όσα θα γίνουν. Αυτά τα έχω απαντήσει.

Είμαι ανήσυχος γιατί πια δεν έχω άλλες ερωτήσεις.

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης, ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Ήττα στον πληθυντικό

Posted by redship στο 13 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

Ένα από τα ομορφότερα πράγματα στην ανθρώπινη οντότητα, είναι η διαφωνία. Η διαφορετική εκδοχή των πραγμάτων, η άλλη άποψη, η άλλη όψη, η πάλη των δύο ή και περισσότερων πλευρών, η μεταξύ τους σύγκρουση, η μεταξύ τους έντονη σύγκρουση. Ένα «πνευματικό μακελειό», που όποιος το έχει τολμήσει, έχει νιώσει όμορφα, έχει ταπεινωθεί, όταν χάνει, έχει ικανοποιηθεί όταν νικάει, έχει τσαντιστεί επειδή δεν είχε το σωστό επιχείρημα την σωστή στιγμή, έχει εκτονωθεί δημιουργικά, έχει πλουτίσει νοητικά. Αυτό το μακελειό, είναι η μόνη μάχη που μπορεί να  αγαπήσεις τον καλό αντίπαλο και να  μισήσεις τον κακό εαυτό σου.

Έχω την αίσθηση ότι αυτή η γοητευτική διαδικασία, χάνεται μαζί με τόσα άλλα που χάνουμε στην εποχή της κρίσης. Δεν μας την στερεί κάποιο μνημόνιο, ή το ΔΝΤ, αλλά χάνεται μόνη της. Υποχωρεί άτακτα, μπροστά στην επέλαση της ευκολίας, της γενίκευσης, της επιφάνειας.

Πρώτα από όλα χάθηκε η υπομονή. Αυτή που η στοιχειώδης ανθρωπιά και ευγένεια, επιβάλει στην άλλη άποψη. Παρατηρώντας τον δημόσιο διάλογο, αλλά και ιδιωτικές συνομιλίες διαπιστώνω, ότι οι μετέχοντες δεν έχουν το κουράγιο, τον χρόνο και την διάθεση να ακούσουν ολόκληρη την άλλη άποψη, δίνοντας την εικόνα ότι από πριν ξέρουν την έκβαση των πάντων.

Δεύτερο χάθηκε το βάθος, των απόψεων. Μια συζήτηση για να έχει νόημα πρέπει να υποστηρίζεται από απόψεις με ένα στοιχειώδες βάθος. Σήμερα μάλιστα που τα θέματα που μας απασχολούν είναι ιδιαιτέρως σύνθετα, η απαίτηση για περισσότερο βάθος, είναι ακόμη μεγαλύτερη. Παρατηρώντας τον δημόσιο διάλογο, διαπιστώνω ότι όσο πιο πολύπλοκο είναι το θέμα τόσο πιο ρηχές είναι οι απόψεις που διασταυρώνονται. (συζητήσεις από Βουλή μέχρι καφενεία, με φράσεις όπως, «να μπουν φυλακή αυτοί που έκλεψαν», νομίζοντας οι αφελείς ότι το πρόβλημα της χώρας είναι από 200 υπουργούς και λοιπούς παρατρεχάμενους, που πήραν μίζες από τις κρατικές δουλειές και όχι κάτι πιο μεγάλο και πιο σύνθετο, με νόμιμες αναθέσεις και φοροαπαλλαγές κλπ. Αλήθεια πόσοι Τσοχατζόπουλοι, κυκλοφορούν ελεύθεροι, επειδή είχαν την «φρόνηση» αντί για ένα προκλητικό σπίτι στο κέντρο της πόλης, να έχουν 5 βίλες σε ήσυχους δρόμους των βορείων προαστίων…;)

Αυτό που περισσότερο έχει χαθεί και είναι το τρίτο στην σειρά, είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο. Τέτοιο μέγεθος θεμάτων, τέτοιας έκτασης και έντασης δεν αντιμετωπίζονται χωρίς ιδεολογική βάση. Και όταν λέω ιδεολογική βάση, δεν εννοώ κομματική βάση( διότι ένα παράδειγμα ρηχής συζήτησης, είναι αυτό ακριβώς, να προσπαθείς να πεις ότι βασίζεις την σκέψη σου σε ένα πρίσμα οπτικής, σε ένα πλαίσιο, σε ένα εργαλείο, σε 10 βιβλία εν πάση περιπτώσει και οι άλλοι να σε κατατάσσουν εκεί και σε ότι μπορούν να καταλάβουν).

Η ιδεολογική βάση σώζει ( η όποια ιδεολογική βάση). Πρώτον σε βοηθάει να κατανοήσεις πιο γρήγορα τις οβιδιακές αλλαγές, σου δίνει εργαλεία ερμηνείας, σου δίνει κάποιες απαντήσεις  και κυρίως σε μετατρέπει σε  πιο ήρεμο άνθρωπο, κάτι που είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας.

Εν ολίγοις. Όσο πιο πολύ συζητάμε, διαφωνούμε, συγκρουόμαστε, σφαζόμαστε στα λόγια, τόσο λιγότερο θα σφαζόμαστε στα έργα. Όσο περισσότερο τσακώνονται οι απόψεις μας, τόσο  λιγότερο θα τσακώνονται τα σώματά μας. Όσο περισσότερο νικάνε και χάνουν τα μυαλά μας, τόσο λιγότερο θα νικάνε και θα χάνουν τα κορμιά μας.

Εκτός αν, έχει έρθει η στιγμή εκείνη που δεν έχει κανένα νόημα, η όποια συζήτηση. Είναι περιττή και πλέον τον λόγο έχει το ΜΕΤΑ. Εάν δηλαδή έχει ήδη ηττηθεί, όχι μόνο η δύναμη της συζήτησης, των επιχειρημάτων, της αντιπαράθεσης, αλλά και η δύναμη των ιδεών. Αν συμβαίνει αυτό, τότε όλο το παραπάνω κείμενο είναι ξεπερασμένο και άχρηστο.

Εκ μέρους του, σας ζητώ ταπεινά συγνώμη, για την ενόχληση και ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

 

ΥΓ.  Τελικά η ήττα δεν είναι μια, αλλά πολλές.

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Το Δάσος και οι θάμνοι

Posted by redship στο 9 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

Προχτές το βράδυ, κατά τη διάρκεια της ιστορικής ψηφοφορίας για το μνημόνιο 3, και ενώ είχε προκύψει το θέμα με τους υπαλλήλους της Βουλής, ως Ελληνοφρένεια, κάναμε μεταξύ άλλων το εξής τουίτ:  «Μεγαλύτερη ντροπή για την Βουλή είναι οι μισθοί των υπαλλήλων ή οι Χρυσοχοίδηδες;». Όπου υπάλληλοι της Βουλής, οι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι της Βουλής και όπου Χρυσοχοίδηδες, οι πολιτικοί, που τα τελευταία 30-40 χρόνια, βυσσοδόμησαν κατά της λογικής, της αισθητικής μας και της κοινωνίας…

Πήραμε πολλές απαντήσεις, οι περισσότερες από αυτές, εξομοίωναν το δίλλημα,  έβαζαν στο ίδιο τσουβάλι υπαλλήλους και υπουργούς, θεωρούσαν το ίδιο αρνητικό, το ίδιο κακό, τους υπαλλήλους και τους Χρυσοχοίδηδες.

Στην εποχή της ανεργίας, της ανασφάλειας, της φτώχειας, όταν ακούς ότι κάποιοι, βολεμένοι, έχουν την ασφάλεια του Δημοσίου, άριστες συνθήκες δουλειάς και παίρνουν 16 παχυλούς μισθούς, σίγουρα τα κριτήρια και το μυαλό σου θολώνουν. Κολλάς στα 2-2500 χιλιάρικα, κάνεις πολλαπλασιασμούς, αναγωγές, ζηλεύεις, φθονείς, μισείς. Καταφεύγεις σε απλά και απλοϊκά σχήματα σκέψης.

Το κακό όμως στην χώρα δεν έχει γίνει από τους καλοπληρωμένους υπαλλήλους της Βουλής. Ακόμη και αν έπαιρναν αύξηση 50% στον έτσι κι αλλιώς παχυλό (για τα δεδομένα της εποχής), μισθό τους, ο προϋπολογισμός του κράτους θα αυξανόταν με κάτι ψίχουλα. Αντίστοιχα αν τους μειώναμε τους 16 μισθούς σε 14 ή και 12 ή ακόμα και 10, πάλι για ψίχουλα θα μιλούσαμε.  Διότι είναι ψίχουλο η μισθοδοσία αυτών των υπαλλήλων, μπροστά στα δισεκατομμύρια, που μοιράζονται νόμιμα ή μη, σε άλλες κατηγορίες, σίγουρα όχι υπαλλήλων.

Το θέμα είναι ηθικό και όχι οικονομικό, αν και πιστεύω ότι σε πολλά μυαλά συμπατριωτών μας, υπάρχει μόνο η οικονομική πλευρά. Για πολλούς είναι πρόκληση αυτοί οι μισθοί, προσβολή, αίσχος κλπ κλπ. Αυτούς τους μισθούς, αυτά τα αίσχη, κάποιοι τα διέπραξαν. Κάποιοι τα πρότειναν, τα νομοθέτησαν, τα εφάρμοσαν. Και αυτοί είναι οι Χρυσοχοίδηδες.

Αν η πολιτική τάξη ήταν σοβαρή, δεν θα είχαμε αυτές τις υπερβολές, αυτές τις διακυμάνσεις, αυτές τις προκλήσεις. Γι αυτό στο ερώτημα – δίλλημα, για το ποιος είναι πιο επικίνδυνος, οι υπάλληλοι ή οι Χρυσοχοίδηδες, απαντώ: οι Χρυσοχοίδηδες.

Το κριτήριό μου δεν είναι κοντόφθαλμο. Δεν βλέπω μόνο νούμερα. Δεν βλέπω μόνο τους 16 μισθούς. Βλέπω την αδίστακτη, σάπια πολιτική τάξη, που συνηθισμένη στην υψηλή διαφθορά, δεν διστάζει, σε βάθος χρόνων, να «πετάξει» το δημόσιο χρήμα, τα συνδιαλαγεί, να εκβιάσει και να εξαγοράσει. Δεν διστάζει να κάνει σε μικρότερο βαθμό, (υπάλληλοι) αυτό που έκανε σε μεγαλύτερο βαθμό (Βιομήχανοι, εφοπλιστές, εργολάβοι). Δεν διστάζει να πετάξει ξεροκόμματα σε ομάδες εργαζομένων, για να τους αποπροσανατολίσει και να μην βλέπουν τα καλοψημένα καρβέλια που προσφέρει, πάνω και κάτω από το τραπέζι, σε μια χούφτα συμφέροντα.

Βάζοντας στην θέση του εχθρού, τους υπαλλήλους, αθωώνουμε τους εργολάβους. Διαιωνίζουμε ένα σάπιο σύστημα, γινόμαστε ανθρωποφάγοι που κυνηγάμε σε λάθος δάσος. Ίσως να φταίει το ύψος μας. Γιατί όταν είσαι κοντός, (γονατιστός, σκυμμένος), αδυνατείς να δεις τι γίνεται ψηλά και σου φταίει ότι βλέπεις και ότι φτάνεις.

ΥΓ. 1 Προκλητικά προνομιούχοι υπάλληλοι δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχαν οι Χρυσοχοίδηδες. Όπως κα χαριστικές τροπολογίες, ή ξεχασμένες λίστες…

ΥΓ.2 Τρία χρόνια μετά τα μνημόνια, δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Γιατί τώρα χρειάζεται περισσότερη, σοβαρότητα, ψυχραιμία, σκέψη. Περισσότερη ικανότητα να διαβάζουμε κάτω και πέρα από τα προφανή. Να αποφεύγουμε μπανανόφλουδες που μας πετάνε, αυτοί που μας έφεραν εδώ.

ΥΓ.3 Να μην μιλήσω και για αλληλεγγύη, που θα έπρεπε να είναι το πρώτο αντανακλαστικό μας, γιατί θα νιώσω γραφικός.

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Αν

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2012

 

 

 

Αν ήμουν Σαμαράς, θα χαιρόμουν που έχω έναν τόσο υπάκουο και φιλήσυχο λαό.

Έναν λαό έτοιμο να θυσιαστεί για όποιο θέμα εγώ και οι συνεργάτες μου στα ΜΜΕ,

του ζητήσουμε να θυσιαστεί. Θα χαιρόμουν που έχω τον πιο φοβισμένο και

ευκολόπιστο λαό, της Ευρώπης.

Αν ήμουν Μέρκελ, θα χαιρόμουν, που έχω το πιο ήσυχο και πρόθυμο πειραματόζωο, έτοιμο να δοκιμάσει κάθε πείραμα, ακόμη και αν αποδεδειγμένα το πείραμα έχει αποτύχει δύο φορές, μέσα σε 2,5 χρόνια.  Θα χαιρόμουν που αυτό το πειραματόζωο νομίζει ότι θα παραμείνει στην Ευρωζώνη και ότι θα είναι ευτυχισμένο μόνο μέσα στην Ευρωζώνη. Θα χαιρόμουν γιατί αυτό το πειραματόζωο, δεν μου χαλάει τα σχέδια και την πιάτσα γιατί το πάθημά του θα το χρησιμοποιήσω ως μάθημα για τους υπόλοιπους.

Αν ήμουν Βενιζέλος, θα χαιρόμουνα που με τέτοιον λαό, τα αφεντικά μου, θα συνεχίσουν την κερδοφορία τους, στο διηνεκές.

Αν ήμουν Κουβέλης, θα χαιρόμουν μόνο και μόνο που κατάφερα να έχω τον Ψαριανό συνεργάτη. Θα χαιρόμουν που επί χρόνια τους είχα πείσει να με θεωρούν σοβαρό και έναν από τους πιο σοβαρούς πολιτικούς.

Αν ήμουν ΔΝΤ, θα χαιρόμουν που κατάφερα να κάψω με τις συνταγές μου ΚΑΙ έναν ευρωπαϊκό λαό, που μέχρι πρότινος είχε κάποιον τσαμπουκά, να τον αφυδατώσω και να τον τρομοκρατήσω, μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες μου.

Αν ήμουν τράπεζα, θα ευγνωμονούσα τον ελληνικό λαό, που μου εξασφαλίζει ανακεφαλαιοποίηση, 25 δισεκατομμυρίων,  για τα ταμεία μου, αναλαμβάνοντας αυτός  με τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, την αποπληρωμή τους. Θα τον ευχαριστούσα γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει.

Αν ήμουν ΜΕΓΚΑ, θα χαιρόμουν που έχω μόνιμους αποχαυνωμένους θαμώνες και φανατικούς θεατές, αν και η παράσταση που ανεβάζω κάθε βράδυ, αλλά και το πρωί, είναι τόσο κακοπαιγμένη, και τόσο ίδια. Θα χαιρόμουν γιατί, ότι και να τους πω, δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν το τηλεκοντρόλ από το χέρι και δεν πρόκειται να πάψουν να καταναλώνουν ότι αηδία τους πλασάρω. Ελληνική ή Τούρκικη.

Αν ήμουν εφοπλιστής, θα χαιρόμουν που πληρώνουν άλλοι φόρους για μένα, για να υπάρχει ο εθνικός μύθος της ελληνικής ναυτιλίας. Θα χαιρόμουν που με το 3ο μνημόνιο αναμένεται να πληρώσω 80 εκατομμύρια φόρους και θα χαιρόμουν που δεν είμαι ανάπηρος γιατί θα έπρεπε να πληρώσω 82 εκατομμύρια φόρους. Πάντα σύμφωνα με το 3ο μνημόνιο.

Αν ήμουν βιομήχανος, θα χαιρόμουν που η ζωή στην Ελλάδα είναι τόσο εύκολη και γίνεται ακόμη ευκολότερη από τον φτηνό και πρόθυμο λαό της. Που έχω και θα έχω εργαζόμενους υποταγμένους, φτηνούς, άτολμους, εύκολα διαχειρήσιμους, χωρίς συμβάσεις, ωράρια, υπερωρίες, δώρα, επιδόματα, αποζημιώσεις.

 

Επειδή όμως δεν είμαι τίποτα από όλα τα παραπάνω, θέλω να μην ξεχνάω και να μην αγνοώ, να μην μάθω να ανέχομαι, να μην συνηθίσω τον βούρκο τους, να μην τσιμπάω σε ανθρωπάκια με φτηνά λογύδρια, και ελπίζω σύντομα μαζί με πολλούς, να μετατρέψω το πείραμά τους σε παγκόσμιο εφιάλτη, στέλνοντάς τους στο διάολο.

Πάντα και για πάντα.

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Γελοίοι όπως πάντα

Posted by redship στο 29 Οκτωβρίου , 2012

 

 

 

Υπάρχει ένα θέμα που οι ελληνικές χούντες δεν μπορούν να περιορίσουν και να ελέγξουν. Τον χρόνο και τον τρόπο γελοιοποίησης τους. Πάντα αστείοι και  καταγέλαστοι, βαθειά ανίκανοι και διεφθαρμένοι, προσπαθούν με κατασταλτικά μέσα να φανούν υπερασπιστές των Νόμων και της τάξης, καταφέρνοντας τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Αυτό κατάφεραν και με την υπόθεση του Κώστα Βαξεβάνη, έτσι όπως την έστησαν χτες και προχτές. Στην Ελλάδα του 2012, η σαπίλα μπορεί να βασιλεύει, αλλά όταν κάποιος αναταράξει τα βρώμικα και δυσώδη νερά της τότε τρέχουν όλοι να τον συλλάβουν και να τον φιμώσουν παραδειγματίζοντας και τους μελλοντικούς «ταραξίες».

Εδώ και μήνες δεν ισχύει το αστικό Σύνταγμα, ο κορυφαίος Νόμος το κράτους, αυτό το ξεκάρφωμα ισονομίας και ισότητας. Δεν ισχύει το άρθρο που προβλέπει δουλειά για όλους του έλληνες, δεν ισχύσει το άρθρο που προβλέπει την ισότητα όλων απέναντι στους Νόμους. Δεν ισχύει το άρθρο που προβλέπει την κύρωση των διεθνώς συμβάσεων από τα τρία πέμπτα της Βουλής, δεν ισχύει η εξασφάλιση υγείας και παιδείας για όλους τους πολίτες. Δεν ισχύει το δικαίωμα του συνέρχεστε, αφού καμία διαδήλωση δεν έχει ολοκληρωθεί τα τελευταία 3 χρόνια. Και δεν ισχύει το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Για την ακρίβεια δεν ισχύει το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών που δεν ενοχλούν την άρχουσα τάξη.

Κυβέρνηση που τόλμησε να κόψει επιδόματα αναπήρων, τυφλών και ανάπηρων παιδιών, κυβέρνηση που τόλμησε να κόψει την σύνταξη των 400 ευρώ, το δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων, κυβέρνηση που ανέχεται να κυκλοφορούν στον δρόμο 1,5 εκ άνεργοι, 200.000 ταπεινωμένοι που τρώνε από κάδους, κυβέρνηση που εξοντώνει από πρόθεση και συστηματικά σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού, εβρισκόμενη σε διατεταγμένη υπηρεσία, είναι ικανή να κάνει τα πάντα.

Δεν έπεσα από τα σύννεφα με την σύλληψη του Κώστα Βαξεβάνη. Είναι ο κρίκος, ένας μεγάλος κρίκος, στην αλυσίδα που μας φόρεσαν. Ο αυταρχισμός, είναι το εργαλείο τους. Τα μέτρα τους δεν περνάνε χωρίς τρόμο, φόβο, απειλές, προειδοποιήσεις, βασανιστήρια  και ότι άλλο χρειαστεί.

Η Υπόθεση του Κώστα μας αφορά όλους. Ανεξαρτήτως αν η λίστα είναι παλιά, από μια τράπεζα, χωρίς ποσά, αν λείπουν ονόματα, αν… αν… αν. Από τη στιγμή που η επίσημη πολιτεία δια των οργάνων της και δια των υπουργών της, φέρθηκαν «επιπόλαια» και την έχασαν, μπορώ και εγώ να φερθώ, «επιπόλαια» και να ισχυριστώ ότι θέλω, να ενοχοποιήσω όποιον θέλω. Ας μου αποδείξουν αυτοί ότι είναι αθώοι. Έχουν άλλωστε το τεκμήριο ενοχής.

Η υπόθεση του Κώστα μας αφορά όλους, γιατί είναι θέμα ελευθερίας, διαφάνειας, ισοπολιτείας, δικαιοσύνης, υπεράσπισης του Συντάγματος.

Δεν αιφνιδιάστηκα επίσης, από την σιωπή των καθεστωτικών ΜΜΕ. Το αντίθετο θα με ξάφνιαζε. Και αυτή η σιωπή, τους κάνει ακόμη πιο κατάπτυστους, κωμικούς και ανήμπορους.

Λυπάμαι που ως λαός τους αφήνουμε να μας κατακρεουργούν, ή τους εξουσιοδοτούμε κιόλας. Αλλά χαίρομαι που τους χαλάμε την ηρεμία. Που τους θυμίζουμε πόσο σάπιοι είναι. Και αυτοί μη ξέροντας τι άλλο να κάνουν αποδεικνύουν ακριβώς το ίδιο, δηλαδή το πόσο σάπιοι είναι. Χαίρομαι που αραιά και που, πανικοβάλλονται και δρουν σπασμωδικά. Όπως έδρασαν στην περίπτωση του Κώστα. Απροκάλυπτα, χαζά, χωρίς έμπνευση και φαντασία. Χαίρομαι που ξεβρακώνονται, που ούτε μια λίστα δεν μπορούν να κρύψουν, που δεν ξέρουν από προσχήματα και ευελιξία, που ψελλίζουν δικαιολογίες. Χαίρομαι να τους βλέπω να κάνουν μόνο ένα πράγμα. Να σέρνονται στην γη.

 

ΥΓ. Είναι λίγοι, είναι σάπιοι, είναι υπερόπτες και αλαζόνες, είναι απροετοίμαστοι. Είναι εύκολος αντίπαλος. Ειδικά στο ιδεολογικό επίπεδο και σε θέματα εντυπώσεων και εικόνας. Και κάθε μέρα που περνά γίνεται ευκολότερος.

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Δύο όρκοι, δύο κόσμοι

Posted by redship στο 27 Οκτωβρίου , 2012

 

Ο επίσημος “Ορκος του Ελασίτη”,

(καθιερωμένος με απόφαση της ΠΕΕΑ ,Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης – “Κυβέρνησης του Βουνού”, το 1944 είναι ο εξής:

“Ορκίζομαι ότι θα αγωνιστώ έως την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση, ακεραιότητα και ανεξαρτησία της πατρίδας.

Για την περιφρούρηση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και την αποκατάσταση και κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Για τον σκοπό αυτό θα υπακούω στις πράξεις και αποφάσεις της ΠΕΕΑ και θα εκτελώ ευσυνείδητα και πειθαρχικά τις εντολές και οδηγίες των ανωτέρων μου και θα αποφεύγω κάθε πράξη που θα με ατιμάζει σαν άτομο και σαν αγωνιστή του ελληνικού λαού”.

 

Ο επίσημος όρκος του ταγματασφαλίτη,

«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.

Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου.

Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».

 

ΥΓ 1. Η γνώση και  η μνήμη  είναι όπλα κατά του φασισμού.

ΥΓ 2. Όλες οι επιλογές είναι επιτρεπτές και  ελεύθερες. Η επιλογή του φασισμού, με όποιον προσωρινό και παραπλανητικό  μανδύα φοράει, είναι επιλογή βίας, αίματος και θανάτου.

 

Θύμιος Κ.

Posted in ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης, εαμ ελας επον ο δρόμος των λαών | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Καπιταλισμός στον αέρα…

Posted by redship στο 24 Οκτωβρίου , 2012

Προχτές ανακοινώθηκε η εξαγορά της Olympic Αir από την Aegean. Μέσα στον γενικό χαμό το θέμα βρήκε λίγο χώρο από τα social media αλλά και τα γνωστά καθεστωτικά Μέσα ενημέρωσης. Ως Ελληνοφρένεια γράψαμε στο twitter και στο facebook το εξής μήνυμα: «Η εξαγορά της Olympic Air από Aegean, δημιουργεί μονοπώλιο. Ευτυχώς που λειτούργησε ο ανταγωνισμός προς όφελος του κοινού. Πληρώστε χαϊβάνια».

Όπως συμβαίνει συνήθως προκλήθηκαν αντιδράσεις οι οποίες εκφράστηκαν με απαντήσεις του τύπου. «Και παλιά πληρώναμε την Ολυμπιακή», «πάντα πληρώναμε τους διορισμούς» και άλλες τέτοιες, στο γνωστό πλαίσιο που χρόνια τώρα έχει «τυλιχτεί», η κοινή γνώμη για ευνόητους λόγους.

Θυμίζω ότι η βασική επιχειρηματολογία από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, και φιρμάτους παπαγάλους, πριν μερικά χρόνια ήταν, ότι δεν είναι σωστό να υπάρχει κρατικό μονοπώλιο ΚΑΙ στις αερομεταφορές και ότι θα είναι προς όφελος του επιβατικού κοινού να λειτουργήσει ΚΑΙ σε αυτόν τον τομέα ο ανταγωνισμός. Ότι μετά την πώληση της Ολυμπιακής, θα έρθουν αρκετές εταιρείες και έτσι θα πέσουν οι τιμές των εισιτηρίων, θα  βελτιωθούν οι παρεχόμενες υπηρεσίες και άλλα τέτοια αστεία. Ότι τέλος πάντων θα γλιτώσουμε από το κακό μονοπώλιο του ενός.

Βεβαίως και τότε υπήρξαν φωνές που έλεγαν ότι σε συνθήκες άκρατου καπιταλισμού, δεν υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός, ότι οι όποιες εταιρείες θα συμφωνήσουν άτυπα σε κάποιο καρτέλ, ότι καμία ιδιωτική εταιρεία δεν μπορεί να επιτελέσει εθνικό έργο, καλύπτοντας τα ακριτικά νησιά, γιατί αυτό έχει κόστος που μόνο κάποιος κρατικός φορέας μπορεί να το κάνει και άλλα τέτοια «γραφικά», «οπισθοδρομικά» και «παρωχημένα».

Δεν πέρασαν 5 χρόνια και οι δύο εταιρείες που τελικά έμειναν, μετά από την σχετική «συνεργασία» τους, αποφασίζουν να εξαγοράσει η μια την άλλη και αντί για τον πολυπόθητο ανταγωνισμό στο όνομα του οποίου παθαίνουν απανωτούς οργασμούς παπαγάλοι και λοιπά λαμόγια, έχουμε ΜΙΑ και μοναδική εταιρεία, να κυριαρχεί στην αγορά την κατ ευφημισμόν και ελεύθερη!

Προσωπικώς δεν πέφτω από τα σύννεφα, όπως πιστεύω και αρκετοί από εσάς. Οι άνθρωποι δεν έκαναν τίποτε λιγότερο από αυτό που το οικονομικό πλαίσιο και η «επιχειρηματικότητα», τους επιβάλει. Αύξηση των κερδών τους, με κάθε μέσο. Και δόξα τω Θεώ, η Ενωμένη Ευρώπη, δίνει άπειρες δυνατότητες να αυξάνει τα κέρδη του ένα μονοπώλιο, εις βάρος των εργαζομένων, των χρηστών, της υγείας τους , τους περιβάλλοντος κλπ.

Όταν κάποιος κατακρίνει την ιδιωτικοποίηση κρατικού «θησαυρού», δεν σημαίνει ότι νοσταλγεί τις μέρες της κάκιστης διαχείρισης  αυτού του θησαυρού, από εντολοδόχους ξεπουλήματος. Σίγουρα τα σκάνδαλα με την Ολυμπιακή, οι χιλιάδες προσλήψεις, η συνειδητή υποβάθμιση και δυσφήμιση της εταιρείας, από σειρά κυβερνήσεων, δεν είναι κάτι αξιοζήλευτο. Κανείς δεν υποστηρίζει την κακοδιαχείριση, τις λαμογιές, τις αρπαχτές με την πρόφαση της επιτέλεσης κοινωνικού έργου, προς όφελος του λαού…

Επίσης προσωπικώς δεν έχω καμία αυταπάτη ότι μπορεί να λειτουργήσει ένας κρατικός οργανισμός προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, στο οικονομικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Κανείς κρατικός οργανισμός δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, όταν όλοι οι κανόνες είναι φτιαγμένοι για να «προηγούνται» τα συμφέροντα των  ιδιωτικών όμιλων. Ο μόνος λόγος που υπάρχουν ακόμη κρατικές εταιρείες είναι για να παρέχουν διευκολύνσεις, υποδομών στις ιδιωτικές ή για να φορτώνονται τα μην κερδοφόρα κομμάτια του έργου τους.

Η μόνη πιθανότητα και δυνατότητα μια κρατική εταιρεία να λειτουργήσει προς όφελος του συνόλου, είναι να λειτουργήσει μέσα σε άλλες οικονομικές συνθήκες, μέσα σε πλαίσιο και αντίληψη εξυπηρέτησης των αναγκών των πολιτών και όχι των αναγκών των επιχειρηματιών. Υπάρχει τεράστια διαφορά.

Άρα λοιπόν, καταλήγοντας. Δεν νοσταλγώ το αμαρτωλό καθεστώς της Ολυμπιακής. (αν και θα πρέπει να τονιστεί ότι μέσα σε αυτό το καθεστώς τα αεροπλάνα της πήγαιναν παντού και  ήταν τα πιο ασφαλή. Και αυτό οφειλόταν στους «τεμπέληδες» τεχνικούς της…). Δεν έχω ψευδαίσθηση ότι μέσα σε αυτή την Ευρώπη, μπορεί να ορθοποδήσει και να είναι υγιής μια κρατική εταιρεία. Αλλά διάολε ούτε τους κανόνες τους καπιταλισμού δεν πρόκειται να εφαρμόζουν, προκειμένου να θησαυρίζουν;

Ούτε τα προσχήματα δεν θα τηρούν;

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης, καπιταλισμός, μονοπώλια | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Δυο αφορμές…

Posted by redship στο 19 Οκτωβρίου , 2012

 

 

 

Αφορμή για το σημερινό πόνημα, στάθηκαν δύο γεγονότα και η αντιμετώπιση

που είχαν αυτά, από τους χρήστες του twitter. Το πρώτο είναι οι περίφημες

δηλώσεις Γαϊτάνου, για την Χρυσή Αυγή. Αμέσως μόλις έγιναν γνωστές

ξεκίνησαν κάποιοι, με συγκαλυμμένες ή ακόμη και με ευθείες βολές, να αφήνουν

υπονοούμενα για την σεξουαλική ζωή του τραγουδιστή. Πολλοί από αυτούς

επειδή τους παρακολουθώ καιρό, ανήκουν στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς.

Συγνώμη, τέτοια σχόλια, τέτοια αντιμετώπιση, τέτοια αντίδραση, δεν έχει

καμία διαφορά από την αντίδραση των χρυσαυγιτών. Η απάντηση σε όποιον

γουστάρει, του αρέσει και φλερτάρει πολιτικά με τον φασισμό, θα πρέπει να

είναι κυρίως και μόνο πολιτική. Έντονα σχόλια, αποδόμηση επιχειρημάτων

του, χιουμοριστική προσέγγιση, είναι επιβεβλημένα, αλλά προσωπικές επιθέσεις,

άθλια υπονοούμενα για τα εξωτερικά χαρακτηριστικά και τις σεξουαλικές επιλογές

του, αφενός δεν είναι σοβαρά, αφετέρου είναι η άλλη όψη του φασισμού.

Επειδή ακριβώς η κοινωνική και η πολιτική ζωή, αποκτούν κανιβαλικές

διαστάσεις, πρέπει όλοι όσοι δηλώνουν αριστεροί, να είναι πιο ανεκτικοί,

πιο φειδωλοί, και πιο συγκροτημένοι.

Δεύτερη αφορμή στάθηκε ο θάνατος του ναυτεργάτη χτες στην πορεία.

Προς το απόγευμα μαθεύτηκε ότι ήταν  ενταγμένος στο ΠΑΜΕ. Στο twitter,

πάλι άρχισαν (ευτυχώς λιγότεροι από ότι στην περίπτωση Γαϊτάνου),

να γράφουν σχόλια του στυλ  τι κάνει το ΚΚΕ, για τον νεκρό του!, τι κάνει

το ΠΑΜΕ. Άρχισαν δηλαδή να εγκαλούν τον πολιτικό φορέα, για την «χαλαρή»,

στάση του απέναντι στον νεκρό (μέχρι εκείνη την ώρα τα στοιχεία του ρεπορτάζ

ανέφεραν ότι υπέστη καρδιακό επεισόδιο, από φυσικά αίτια…).

Και πάλι συγνώμη, αλλά η «διαχείριση», τέτοιων θεμάτων από  έναν φορέα,

είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. ‘Ένδειξη σοβαρότητας είναι, η χαμηλών τόνων

αντίδραση, η μη εσπευσμένη οικειοποίηση του νεκρού και η άρνηση

εκμετάλλευσης του γεγονότος για πολιτικό όφελος. Στο συγκεκριμένο

γεγονός ο φορέας αντέδρασε ορθώς. Αυτοί που δεν αντέδρασαν ορθώς

είναι και πάλι άνθρωποι από τον χώρο της Αριστεράς, οι οποίοι όχι μόνο

βιάζονται να έχουν νεκρό, αλλά δεν μπορούν να το κρύψουν κιόλας,

νομίζοντας ότι αυτό το γεγονός θα πυροδοτήσει την επανάσταση… που

έχει ο καθένας στο μυαλό του.

Συμπέρασμα από τα δύο παραπάνω εντελώς διαφορετικά περιστατικά.

Η σοβαρότητα ήταν και είναι το ζητούμενο, χρόνια τώρα.

Όμως ειδικά σήμερα, επειδή η σοβαρότητα χάνεται, μαζί με την ψυχραιμία

και την ηρεμία μας, καλό θα είναι να προσπαθήσουμε όλοι, τουλάχιστον

αυτό: Να κάνουμε και μια δεύτερη σκέψη, πριν εκφραστούμε δημοσίως

με κραυγές με ότι μας έρθει πρώτο στο μυαλό.

Μια δεύτερη σκέψη…

ΥΓ. Η καφρίλα δεν είναι προνόμιο, μόνο του φασίστα…

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Μια απάντηση;

Posted by redship στο 16 Οκτωβρίου , 2012

Θα κάνω μια παραχώρηση. Έναν συμβιβασμό, δέκα βήματα πίσω. Θα δεχτώ ότι όλοι οι άλλοι έχουν δίκιο. Ποιοι είναι οι άλλοι που έχουν δίκιο; Όλοι αυτοί που στην αρχή ήταν «μνημονιακοί», τονίζοντας την ανάγκη να τηρηθούν οι όροι του μνημονίου, για να μην πτωχεύσει η χώρα και τώρα είναι «ρεαλιστές», τονίζοντας την ανάγκη να ψηφισθούν τα μέτρα για να μείνει πάση θυσία η χώρα στο ευρώ.

Όλοι αυτοί έχουν δίκιο. Έχουν ειλικρινές ενδιαφέρον για τον τόπο. Πονάνε μαζί με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο τον άνεργο. Σκέφτονται τον συνταξιούχο και θέτουν κόκκινες γραμμές όπως ο Κουβέλης. Τα επιχειρήματά τους, αν και κοντράρουν στην λογική, αλλά και στα επιχειρήματα κορυφαίων οικονομολόγων του πλανήτη (Κρούγκμαν, Στίγκλιτς, Ρουμπινί κλπ), θα τα δεχτώ και κυρίως θα δεχτώ την ειλικρινή πρόθεσή τους και το πραγματικό και άδολο ενδιαφέρον για τον τόπο.

Δέχομαι όλες τις απαντήσεις και τις τοποθετήσεις τους. Δεν αμφισβητώ τίποτε. Έχω μόνο μια ερώτηση να κάνω.

Αν σε μια οικογένεια, σε μια πραγματική οικογένεια της Αθήνας, τα χρήματα που έρχονται κάθε μήνα, δεν φτάνουν για να καλύψουν τα έξοδα της οικογένειας, ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ. Το ξαναγράφω και σας καλώ να το σκεφτείτε. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΤΑΝΟΥΝ. Και δεν φτάνουν γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι των εσόδων της οικογένειας, πάει σε κρατικούς οργανισμούς (Εφορία, χαράτσια, εισφορές, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΤΕ, ΤΕΒΕ), τράπεζες (Δάνεια, κάρτες) και ότι περισσέψει για φαγητό, φροντιστήρια, ρούχα, ψυχαγωγία κλπ. Τι απάντηση δίνουμε ;

Τα επιχειρήματα για την Ελλάδα που πρέπει να μείνει στην Ζώνη του Ευρώ, που πρέπει να προσπαθήσει λίγο ακόμη, που έχει διανύσει το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου (βλ. Μέρκελ), που έχει ματώσει και ματώνει κλπ, νομίζω δεν λένε απολύτως τίποτα στην συγκεκριμένη οικογένεια.

Αν η χώρα σώζεται (που δεν σώζεται και είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο), τι σημασία έχει για την οικογένεια που πεθαίνει.

Απαντήσεις του τύπου, «αν είχαμε βγει από το Ευρώ θα ήταν χειρότερα τα πράγματα», «καταλαβαίνω το δράμα σας αλλά πρέπει να ρίξουμε το βιοτικό μας επίπεδο», ή την ακόμη χειρότερη, «πρέπει να μειώσουμε τις σπατάλες που κάναμε στο παρελθόν», καλές είναι για τον Μανόλη Καψή, αλλά εμένα και στην οικογένεια του παραδείγματός μας, ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΝΕ.

Θα ρωτήσει κάποιος. Πόσες είναι αυτές οι οικογένειες που δεν τους φτάνουν όσα βγάζουν. Η ερώτηση αυτή είναι κρίσιμη. Γιατί αν αυτές οι οικογένειες είναι 500, σε όλη την Ελλάδα, αν είναι 1000, ή ακόμη και αν είναι 15.000, ας συμφωνήσουμε όλοι οι υπόλοιποι να κάνουμε κάτι χυδαίο. Να ξεχάσουμε σιωπηρά και να τις θυσιάσουμε για να σωθεί το έθνος και όλοι οι υπόλοιποι.

Αν όμως αυτές οι οικογένειες είναι 1.000.000 ή πάνω από 2.500.000 τότε τι γίνεται;

Δεν ξέρω τι συμβαίνει στον δικό σας περίγυρο, αλλά ο δικός μου έχει πάρα πολλές τέτοιες οικογένειες. Που όσα βγάζουν δεν τους φτάνουν και έχουν αναγκαστεί να βγουν σε κάποιο είδος «παρανομίας», χρωστώντας σε εφορίες, τράπεζες, και άλλα ευαγή ιδρύματα.

Και σε τέτοια κατάσταση  μπορεί να είναι ο οικογενειάρχης, ο μαγαζάτορας, ο νέος γονιός, ο ελεύθερος, ο νιόπαντρος, ο συνταξιούχος, ο άνεργος, ο απολυμένος, ο εργάτης που έχει να πληρωθεί από τον Ιούνιο, η υπάλληλος με 4 ώρες δουλειάς την μέρα. Και όλα αυτά πριν έρθει και το υπερπακέτο των 11,8 δις…

Τρία χρόνια τώρα, έχω ακούσει τα πάντα, έχω χορτάσει από απαντήσεις, από ανθρώπους που έχουν εύκολα τα λόγια και τις λύσεις. Θέλω μόνο μια και μοναδική απάντηση. Τι απαντάμε σε αυτόν που σου λέει, «Κάνω τα πάντα, μα δεν μου βγαίνει,  παίρνω 10 και χρειάζομαι 12. ΔΕΝ ΜΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ»

Τι απαντάμε;

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Συγγνώμη λάθος.

Posted by redship στο 15 Οκτωβρίου , 2012

 

 

 

 

 

Τους τελευταίους μήνες, όλο και περισσότερα στελέχη της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ, παρατηρούν πως στην περίπτωση της Ελλάδας έπεσαν έξω. Τις τελευταίες μέρες στους μετανοημένους έρχονται να προστεθούν και στελέχη του ίδιου του ΔΝΤ, τα οποία παραδέχονται πως έκαναν λάθος!

Όπως διάβασα στο κουτί της Πανδώρας, οι συντάκτες της έκθεσης του ΔΝΤ, εξηγούν ότι « μέχρι σήμερα το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις έπαιρναν υπόψιν τους τη στατιστική πραγματικότητα των τελευταίων 30 ετών, σύμφωνα με την οποία υπήρχε η εξής αναλογία-αντιστοιχία μέτρων λιτότητας και ύφεσης: για κάθε 1 δισ. μέτρων λιτότητας αντιστοιχούσε μισή μονάδα «ψαλίδι» στην ανάπτυξη. Όμως, η πράξη έδειξε ότι στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία ότι η αναλογία αυτή ήταν πολύ μεγαλύτερη. Συγκεκριμένα έδειξε ότι για κάθε 1 δισ. μέτρων το «ψαλίδι» ήταν κατά 0,9 έως 1,7 φορές μεγαλύτερο. Έτσι, λοιπόν εξηγείται γιατί το ΔΝΤ προέβλεπε για την Ελλάδα το 2011 ύφεση μόλις 1,1% και τελικά ανήλθε σε 7,1%! Το ίδιο έξω έπεσε και για τις προβλέψεις του 2010 και όλα δείχνουν ότι εκτός πέφτει και για το 2012. Συνολικά στη διετία 2010-2011 οι προβλέψεις του ΔΝΤ είχαν απόκλιση περίπου 7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με την πραγματικότητα».

Με απλά λόγια, «συγγνώμη λάθος».

Μια χώρα και ένας λαός, δεν είναι ξένο δάχτυλο ποδιού που το πατάς, κατά λάθος και ζητάς συγνώμη. Δεν είναι αγκώνας κάποιου που τον σκουντάς, στην βιασύνη σου να προλάβεις τον χρόνο. Μια χώρα και ένας λαός δεν είναι δημόσια τουαλέτα που ανοίγεις χωρίς να χτυπήσεις.

Τι νόημα έχει η παραδοχή του λάθους, όταν έχει καταστραφεί το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού. Όταν έχουν κλείσει μαγαζιά και επιχειρήσεις, όταν η ανεργία σημειώνει παγκόσμια ρεκόρ, όταν καρκινοπαθείς δεν έχουν φάρμακα, όταν ανάπηροι χάνουν το μοναδικό τους στήριγμα το επίδομά τους. Τι νόημα έχει η αναγνώριση του λάθους, όταν έχουν διαλυθεί οι κοινωνικές δομές, η ατομική ψυχολογία και όταν ο φασισμός μαυρίζει καθημερινές εικόνες και δράσεις.

Η απροκάλυπτη παραδοχή του «λάθους», από το ΔΝΤ, αποδεικνύει και τον απροκάλυπτο τρόπο που αντιμετώπισαν την χώρα μας. Αποδεικνύουν  την περιφρόνηση προς έναν λαό, την απαξίωσή τους για το επίπεδο ζωής του. Αποδεικνύουν την πλήρη αδιαφορία τους για την αξιοπρέπεια αυτού του λαού. Ήρθαν με βίαιο και ιταμό τρόπο να «σώσουν» και τώρα με τον ίδιο βίαιο και ιταμό τρόπο παραδέχονται πως όχι μόνο δεν έσωσαν αλλά τα έκαναν και χειρότερα.

Προκλητικοί, αισχροί, ξεδιάντροποι. Όπως και οι τρόποι σωτηρίας τους, όπως και τα εργαλεία τους, όπως και οι μεθοδεύσεις τους. Εφαρμόζουν σε έναν λαό, μια συνταγή καταστροφής, πρωτοφανούς στα παγκόσμια χρονικά, επιμένουν σε αυτήν, ενώ έβλεπαν ότι δεν βγαίνει και τώρα bad luck. Συνεχίζουμε.

Τα ερωτήματα μετά από αυτή την παραδοχή ήττας και της καταστροφής,  παραμένουν και συμπληρώνονται.

-Ποια θα είναι η επανόρθωση, εφόσον έγινε λάθος;

-Ποια θα είναι η ποινή για αυτόν που έκανε λάθος;

-Ποια θα είναι η ποινή για τους συνεργάτες αυτών που έκαναν λάθος;

-Πως γίνεται ενώ παραδέχονται το λάθος, να συνεχίζουν στην ίδια κατεύθυνση και μάλιστα με εντονότερα, ποιοτικά και ποσοτικά πακέτα μέτρων.

-Πως λέγεται αυτός ο λαός, που αποδέχεται τα λάθος μέτρα, εξαθλιώνεται, ψηφίζει τους συνεργάτες του ΔΝΤ, για να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τα λάθος μέτρα, ώστε να εξαθλιωθεί περισσότερο;

-Πόσο πιο μαλάκας  μπορεί να νιώσει ο μαλάκας, όταν  τον αποκαλούν παγκοσμίως μαλάκα;

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Καληνύχτα.

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2012

 

 

Θύμιος Κ.

 

 

Η «αδίστακτη καγκελάριος», η «ψυχρή εκτελέστρια του Βερολίνου», η «δολοφόνος, ξεδιάντροπη, ανήθικη, σκύλα», έφυγε, από την Αθήνα, μετά από μια 6ωρη επίσκεψη, με πολλές ερμηνείες και πολλές σηματοδοτήσεις. Οι χαρακτηρισμοί για το πρόσωπο της καγκελαρίου, δεν έχουν όρια, ποσοτικά και ποιοτικά.

Ξεχνάνε όσοι αρέσκονται σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς, ότι το πρόβλημα δεν είναι το πρόσωπο. Το πρόβλημα είναι οι πολιτικές. Το θέμα δεν είναι η κακιά καγκελάριος που δεν δίνει λεφτά στην Ελλάδα, αλλά το οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο είναι εγκλωβισμένη η Ελλάδα. Ένα πλαίσιο που για να υπάρξει, σε καιρό κρίσης, έχει ζωτική ανάγκη την ανεργία, την φτώχεια, την αδικία, την εξαθλίωση (αν χρειαστεί και το αίμα). Αυτό ορίζουν οι νόμοι του οικονομικού συστήματος του Δυτικού κόσμου, αυτό θέλουμε οι περισσότεροι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις και τις εκλογικές επιλογές μας. Αυτό ελπίζουμε ότι θα μας σώσει ενώ αποδεδειγμένα πια, μας καταστρέφει.

Και αν δεν ήταν αυτή η καγκελάριος, θα ήταν μια άλλη. Και αν δεν ήταν η άλλη, θα ήταν οι όποιοι δανειστές που πάντα θα σκέφτονται και θα πράττουν τοκογλυφικά. Και αν δεν ήταν οι δανειστές θα ήταν οι ιδρυτικές συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αν δεν ήταν αυτές οι συνθήκες θα ήταν η ίδια η φύση του καπιταλισμού. Άδικη, αδίστακτη, κανιβαλική.

Το θέμα δεν είναι όλοι αυτοί, που στο κάτω κάτω, έχουν δηλωμένες προθέσεις, καθαρές αρχές και ξεκάθαρες «δολοφονικές» τάσεις. Το θέμα είναι σε όλους εμάς που ανεχόμαστε, αυτό το πλαίσιο, το επιλέγουμε ή προσμένουμε από αυτό, ελπίζοντας το κακό να κάτσει στον γείτονα, τον συνάδελφο, τον φίλο και όχι σε εμάς τους ίδιους.

Όσο καλή και γαλαντόμα και αν ήταν η καγκελάριος, δεν θα άνοιγαν τα κλειστά μαγαζιά, δεν θα ανέβαινε ο κατώτατος μισθός, δεν θα πληρωνόντουσαν οι απλήρωτοι ιδιωτικού και ημιδημόσιου τομέα, δεν θα ακυρώνονταν το πακέτο των 13,5 δις. Ούτε η καγκελάριος, ούτε τα συμφέροντα που εκπροσωπεί και υπηρετεί είναι ηλίθιοι, να χάσουν την ευκαιρία να έχουν στην δούλεψή τους 10 εκ δούλους, με επίδομα για μισθό, χαρτζιλίκι για σύνταξη και ξεπουλημένα όλα τα φιλέτα της χώρας μας. Το σύστημα που υπηρετούν και τους υπηρετεί, θέλει υποταγμένους σκλάβους. Δεν θα τους αφήσουν τώρα που τους βρήκαν. Και μάλιστα σχετικά εύκολα.

Στο ίδιο οικονομικό πλαίσιο εντάσσεται και η αλλαγή έδρας της ΦΑΓΕ, που μεταφέρεται από την Αθήνα στο Λουξεμβούργο. Πλημμύρισε το διαδίκτυο από αφέλειες του τύπου, «να μποϋκοτάρουμε τα γιαούρτια τους», επειδή έφυγαν, να «τους καταγγείλουμε, να τους βρίσουμε» κλπ. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας, δεν έκαναν τίποτα λιγότερο από το να προστατέψουν την εταιρείας τους, τα συμφέροντά τους και να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους. Έκαναν ότι θα έκανε ο καθένας από εμάς, αν είχε τέτοια εταιρεία. Διότι ο σκοπός μιας τέτοιας εταιρείας δεν είναι να στηρίζει ηθικά έναν λαό, ούτε να τον στηρίζει υλικά. Σκοπός είναι να βγάζει κέρδος, προσφέροντας προϊόντα και να αυξάνει το κέρδος, αξιοποιώντας τις δυνατότητές και τις ελευθερίες που του δίνει το οικονομικό και το γενικότερο πλαίσιο. Μια από τις βασικές αρχές του Μάαστριχτ, που η πλειοψηφία του λαού μας εγκρίνει,  είναι η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων. Και στα Ουράλια θα πήγαιναν την έδρα  ή ολόκληρη την επιχείρηση, αν εξασφάλιζαν κέρδη. Και οτιδήποτε θα έκαναν για να έχουν θετικούς ισολογισμούς. Και τους μισούς εργαζόμενους θα πέταγαν στα σκουπίδια, αν αυτό ήταν κερδοφόρο.

Ο καπιταλισμός δίνει στις «μάζες», άπειρες δυνατότητες για όνειρα, άπειρες πιθανότητες για κοινωνική άνοδο, άπειρες και συγκεχυμένες ελπίδες για το οτιδήποτε, αλλά δίνει και πολύ συγκεκριμένες πραγματικότητες. Δεν γίνεται να πάρεις μόνο το μισό πακέτο. Ή όλο ή τίποτα.

Ότι ζούμε δεν είναι καινούργιο. Έχει ξανακαταστρέψει και στο παρελθόν.

Καληνύχτα.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Απορίες.

Posted by redship στο 6 Οκτωβρίου , 2012

 

 

Είναι σχόλιο επισκέπτη του site, το οποίο απαντά σε δικό μας σχόλιο. Ανήκει στον Miltos Matt και νομίζω είναι οτι πρέπει για σαββατιάτικο προβληματισμό, ή έστω χαμόγελο. Ακολουθεί αυτούσιο και χωρίς περικοπές.

«Μερικές σκέψεις γραμμένες σε ένα μικρό σημειωματαριο. Ακριβείς ημερομηνίες δεν θυμάμαι αλλα κάνω ενα πρόχειρο flash back σε θεματα σκανδαλων που έπαιξαν τα δελτία ειδήσεων τα τελευταία χρόνια !!!

Χρηματιστήριο

Φθηνά δάνεια

Vodafone

Ζαχοπουλος κομιστης κλπ

Βατοπεδιο

Siemens

Πυρκαγιές Ηλείας

Ασπίς πρόνοια ασφαλιστική

Υποβρύχια

Στατιστικά στοιχεία

Σκληρό πόκερ του γαπ για το Δντ

Spread

Ελεγχοι ΣΔΟΕ για πισίνες

Μνημόνιο 1

Δημοψήφισμα

Μνημόνιο 2

Συντάξεις μαϊμού

Λίστα λαγκαρντ

 

Πόσοι ρε τιμωρηθηκανε ;;;;;

 

Να δούμε και τις συνέπειες…

 

67 νεκροί στη φωτιά της Ηλείας

Γονατισανε την αγορά με το χρηματιστήριο

Καταχρεωσανε τα νοικοκυριά με τα φτηνά δάνεια

Παγωσανε τις συναλλαγές με τον τειρεσια

Ζημιωθηκε το δημόσιο άρα και ο έλληνας πολίτης

Εκτιναξη της ανεργίας

Κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων

Εκρηξη εγκληματικότητας

Αυτοκτονίες και κατάθλιψη

 

Δεν γαμιομαστε λέω εγω !!!»

 

Για την κλοπή,

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Το δίκιο του εργαζόμενου…

Posted by redship στο 5 Οκτωβρίου , 2012

 

 

 

Όπως αναμενόταν μετά την εισβολή των εργαζομένων των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, στο Πεντάγωνο, ξεκίνησαν οι μοιρολογίστρες από τα παράθυρα, τα site και τα ραδιόφωνα να κλαίνε την αξιοπιστία της πολιτείας που εβλήθη βάναυσα από τους εργαζομένους. «Πρωτοφανές περιστατικό, η κατάληψη του Πενταγώνου», «συνέβη και αυτό», «αν είναι δυνατόν», ήταν μερικά από τα πρώτα σχόλια, χωρίς φαντασία πάντα, των επαγγελματιών τηλεοπτικών αγανακτισμένων και εξοργισμένων. Και για να μην φανεί ότι για άλλη μια φορά είναι εξόφθαλμα κατά μερίδας εργαζομένων που κινητοποιείται, συμπλήρωναν, «με αυτά που κάνουν χάνουν και το όποιο δίκιο έχουν».

Οι ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ εργαζόμενοι των ναυπηγείων, έχουν δίκιο και αυτό το δίκιο ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ με τίποτα και ποτέ. Όποια ακρότητα και αν διαπράξουν το δίκιο τους  δεν παύει να υπάρχει και να ζητά εκπλήρωση. Πόσο μάλλον αν δεν διαπράξουν ακρότητα. Διότι η εισβολή σε δημόσιο κτήριο, η κατάληψη του δεν είναι ακρότητα. Είναι συνηθισμένη παγκοσμίως αντίδραση, από ανθρώπους που  βλέπουν τα πάντα κλειστά.

Άλλωστε είναι και ο μόνος τρόπος συνήθως για να γίνουν δεκτοί από κάποιον υπεύθυνο, αφού δεν είναι κουστουμάτα λαμόγια, ή γραβατομένοι κολλητοί του «συνεργάσιμου» Υπουργού ή παρατρεχάμενου.

Και εν πάση περιπτώσει ο τρόπος αντίδρασης, του καταπιεσμένου δεν θα οριστεί από βολεμένους παπαγάλους. Οι ακραίες συμπεριφορές δεν θα γίνουν αντικείμενο συζητήσεων και διαπραγματεύσεων. Όπως αντικείμενο συζητήσεων και διαπραγματεύσεων δεν έγινε η περικοπή του μισθού, ή η εξαφάνιση του μισθού.

Και τέλος, δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να λογοδοτεί κάθε βράδυ στις 8 και στις 9, σε καμιά δεκαριά ακριβοπληρωμένους λελέδες, που από την δερμάτινη πολυθρόνα του studio, δικάζουν και καταδικάζουν πεινασμένους, εξαθλιωμένους, αδικημένους ανθρώπους. Αν έπρεπε να στηθεί ένα δικαστήριο, αυτό θα είχε στις θέσεις των ενόχων αυτούς τους λελέδες (σε δερμάτινα εδώλια).

Το δίκιο είναι ΠΑΝΤΑ και ΜΟΝΟ, με τον απλήρωτο, με τον πεινασμένο, με τον αδικημένο. Δεν χάνεται και δεν μπορεί κανείς να το μειώσει, εξαφανίσει, λοιδορήσει.

Το δίκιο είναι πάντα με τον εξεγερμένο και η ηθική διεκδίκησή του έχει να κάνει, με τον αντίπαλο, τον συσχετισμό δυνάμεων, τους εκβιασμούς που έχουν προηγηθεί, το κλίμα αδικίας και σαπίλας που έχει διατηρηθεί, αλλά και την οργή που έχει συσσωρευτεί.

 

ΥΓ1. Είναι εμφανές ότι η ταραχή τους δεν προέρχεται από το σπάσιμο των ρολών του Πενταγώνου, αλλά από την προβολή που κάνουν  στο μέλλον, ανάλογων σκηνών εξέγερσης… Η ταραχή αυτή τους κάνει ακόμη πιο ένοχους, μικρούς και τιποτένιους.

ΥΓ2. Και βεβαίως η οργή για την άλωση του Πενταγώνου δεν εκφράστηκε ποτέ όταν την έκαναν οι Τσοχατζόπουλοι, με τα λαμόγια του διεθνούς εμπορίου όπλων… Το αντίθετο συνέβαινε. Αυτοί που κατακεραύνωναν χτες τους απλήρωτους εργαζόμενους, έγλειφαν τον «κύριο Υπουργό», με το διαχρονικό όπλο τους. Το σάλιο.

 

Θύμιος Κ.

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Ελληνοφρένεια, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , , , , , , , | 1 Comment »

Προσεχώς…

Posted by redship στο 3 Οκτωβρίου , 2012

 

 

 

«Κανείς δεν μπορεί να νιώσει το ψυχικό βάρος που ένιωθα επί ένα χρόνο που έκρυβα  την λίστα. Τι σταυρό κουβαλούσα στους ώμους μου. Μόνο το ΠΑΣΟΚ τόλμησε να κάνει κάτι τέτοιο για να σώσει την χώρα. Ένιωθα μοναξιά και αν δεν είχα τον κάθε άνεργο στην καρδιά μου, δεν ξέρω που θα είχα καταλήξει.

Νομίζετε δεν θα ήταν εύκολο για μένα να δώσω την λίστα αμέσως στην δημοσιότητα; Δεν το έκανα όμως, γιατί ζύγισα το μέλλον της χώρας, τις θυσίες του λαού μας, την αγωνία του συνταξιούχου, του συνεπή φορολογούμενου. Πονάω και πονούσα κάθε μέρα όταν έβλεπα στο συρτάρι μου την λίστα με τους συμπατριώτες μας καταθέτες. Πονάω και τώρα και μάλλον θα πονάω και αύριο. Το θέμα βέβαια, δεν είμαι εγώ, αλλά η απόδοση δικαιοσύνης και ισονομίας. Αξίες που το ΠΑΣΟΚ υπηρετεί με συνέπεια χρόνια τώρα.

Η Λίστα αυτή είναι η συλλογική διαχρονία, η πατριωτική συμπύκνωση, το όλον του επιχειρείν,  ιερή κιβωτός, των απαράγραπτων δικαίων, του τόπου και του λαού μας.  Πολλοί θα τολμήσουν να πουν πως θέλησα να καλύψω κάτι. Να κρύψω κάτι.  Μα πως είναι δυνατόν να το λένε σε εμένα που έβαλα πλάτη,  για να βγούμε στο ξέφωτο, όταν κανένας άλλος δεν το έκανε και  ανέλαβα το βαρύ πολιτικό κόστος της ανόρθωσης της πατρίδας μας.

Θέλω να ξέρετε ότι δεν ήταν εύκολο για μένα. Αλλά η ιστορική συγκυρία, δεν επιζητά το εύκολο, το πρόσκαιρο, το προσωρινό. Ναι δεν ήταν εύκολο για μένα, αλλά δεν με αφορούν τα εύκολα. Πιστέψτε με δεν είμαι εδώ για τα εύκολα. Η ιστορία θα μας κρίνει. Και θα μας κρίνει αυστηρά».

 

Απόσπασμα από προσεχή ομιλία Βενιζέλου… (σε ζωντανή μετάδοση, από τα γραφεία της Ιπποκράτους)

 

Για την κλοπή,

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Το καράβι σέρνει…

Posted by redship στο 2 Οκτωβρίου , 2012

 

 

«Σε αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάει ο τόπος μας είναι και ουσιαστικό και ηθικό το χρέος όλων να συμβάλουν στην προσπάθεια για την ανάκαμψη του τόπου», είπε ο Αντώνης Σαμαράς, απευθυνόμενος στον πρόεδρο της Ένωσης  Ελλήνων Εφοπλιστών Θ. Βενιάμη, που συνάντησε χτες στο  μεγάλο τραπέζι του Μεγάρου Μαξίμου.

Όταν πρόκειται για εφοπλιστές, η αποφασιστικότητα  του πρωθυπουργού εξαντλείται στο «ουσιαστικό και ηθικό χρέος». Όταν πρόκειται για τον υπόλοιπο λαό, τότε η αποφασιστικότητα επεκτείνεται, σε απανωτά  πακέτα  σκληρών μέτρων, αιματηρών θυσιών, χαρατσιών, φόρων, περικοπών, μειώσεων, χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς έλεος.

Η χτεσινή παράσταση κοροϊδίας , και δουλέματος του ελληνικού λαού, γίνεται ακόμη χειρότερη αν αναλογιστεί κανείς, ότι σε κάθε κρατικό προϋπολογισμό αντιγράφονται μονότονα -ή και συμπληρώνονται- οι 56 διατάξεις με τις φορολογικές απαλλαγές των εφοπλιστών. (ψάχνοντας βρήκα μερικές από αυτές τις φοροαπαλλαγές)

Τα κέρδη των πλοίων απαλλάσσονται πλήρως:

1. από οποιοδήποτε φόρο εισοδήματος

2. από κάθε φορολογία ή υπεραξία που μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε από την πώληση πλοίου, είτε από την είσπραξη ασφαλιστικής αποζημίωσης είτε από άλλη αιτία

3. από τον φόρο εισοδήματος (των καθαρών κερδών) ή μερισμάτων κάθε ημεδαπής ή αλλοδαπής εταιρείας που εκτός από τα πλοία έχει κι άλλες εκμεταλλεύσεις

Επίσης, απαλλάσσονται από φόρο τα πλοία:

4. κατηγορίας Α που ναυπηγούνται στην Ελλάδα

5. κατηγορίας Α που υφίστανται επισκευές και οι δαπάνες καλύπτονται με εισαγωγή συναλλάγματος (μέχρι 50%)

6. κατηγορίας Β (κατά 2/3) τα νεώτερα των 20 ετών και τα 10-15 ετών (τα νηολογημένα σύμφωνα με τους ελληνικούς νόμους)

7. κατηγορίας Β καθώς και φορτηγά ηλικίας κάτω των 10 ετών

8. φορτηγά κάτω των 30 ετών

9. κατηγορίας Β που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα

10. κατηγορίας Α μικρότερα των 10 ετών

11. όλα τα κατηγορίας Α που εκτελούν δρομολόγια μεταξύ ελληνικών και ξένων λιμανιών αλλά και όλα που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα

Απαλλάσσονται επίσης:

12. από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κρατήσεις υπέρ του δημοσίου ή κάποιου τρίτου το εισόδημα που αποκτάται από γραφεία ή υποκαταστήματα αλλοδαπών ναυτιλιακών επιχειρήσεων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα

13. το ίδιο ισχύει και για εισόδημα που δημιουργείται από εκμετάλλευση πλοίων και στο εξωτερικό και μάλιστα την απαλλαγή απολαμβάνουν και όλοι οι συνέταιροι και οι μέτοχοι

14. από κάθε τέλος και τα έγγραφα που συντάσσονται για την εφαρμογή του ισχύοντος από το 1975 νόμου

15. από το φόρο κύκλου εργασιών και από τα τέλη κυκλοφορίας τα τουριστικά επαγγελματικά πλοία ή πλοιάρια και οι βενζινάκατοι επαγγελματικής ή ιδιωτικής χρήσης

16. από κάθε φόρο ή τέλος ή εισφορά το εισόδημα που αποκτάται από εταιρείες χαρτοφυλακίου που κατέχουν αποκλειστικά μετοχές ελληνικών πλοιοκτητριών υπό ελληνική σημαία. Ακόμα και τα έγγραφα που συντάσσονται για τη διανομή κερδών, τα δάνεια και τις καταθέσεις, οι εγγραφές και τα δικαιολογητικά απαλλάσσονται από όλα τα παράβολα. (ούτε παράβολο!!!)

Και αυτές είναι οι 16 από τις 56 διατάξεις φοροαπαλλαγής προς τους εφοπλιστές…

Και είναι νόμιμες, δεν πρόκειται για κάτι παράνομο,  γιατί έχουν ψηφιστεί από την Βουλή. Και είναι διαχρονικές. Και δεν τολμάει κανείς από τα κατοικίδια της εσωτερικής Τρόικας να τις αγγίξει, γιατί η ελληνική ναυτιλία, μπλα μπλα, η ελληνική σημαία, μπλα, μπλα, η ελληνική ναυτοσύνη, μπλα, μπλα, μπλα.

 

ΥΓ. Προς μαλάκα ελληνικό λαό: Πήγες και έγινες, εργάτης, δάσκαλος, αγρότης, οδηγός, επιστήμονας, νοικοκυρά, μουσικός, οικοδόμος και σε εξοντώνουν μεθοδικά. Δεν  γινόσουνα εφοπλιστής να σε γλείφει ο κάθε αναλώσιμος πρωθυπουργός, χαρίζοντάς σου τεράστια ποσά,  που στερεί από όλους τους άλλους.

 

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »