καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Δεκέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση’

Να αλλάξουμε τη ζωή μας, όχι να διαχειριστούμε τη φτώχεια

Posted by redship στο 13 Νοεμβρίου , 2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δείτε εδώ την παρέμβαση της Χρ. Παναγιωτακοπούλου στο «ΣΚΑΙ»

 

Οργάνωση της πάλης παντού για τα άμεσα προβλήματα του λαού. Για να πάρει ανάσα ο άνεργος, να μη του κόβουν ρεύμα και νερό, να παγώσουν τα δάνεια του, ταυτόχρονα, μαζί με τα καθημερινά προβλήματα, να οργανωθεί η πάλη για ριζικές αλλαγές.

Αυτό τόνισε στο «ΣΚΑΙ» η Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Σημείωσε ότι το ΚΚΕ δε θέλει να διαχειριστεί τη φτώχεια και τη μιζέρια αλλά με αισιοδοξία καλεί το λαό να αλλάξει τη ζωή του. Αντίθετα η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να διαχειριστούν τη φτώχεια.

Για τους φόρους και τους πλειστηριασμούς, υπογράμμισε ότι με νύχια και με δόντια το ΚΚΕ θα υπερασπιστεί τη λαϊκή κατοικία και σημείωσε ότι πρέπει να φορολογηθεί αποκλειστικά η μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Advertisements

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΚΚΕ: Σχόλιο για την εισβολή των ΜΑΤ στην ΕΡΤ

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2013

Σχόλιο εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με την εισβολή των ΜΑΤ στην ΕΡΤ.

Αναλυτικά το σχόλιο:

«Το ΚΚΕ καταγγέλλει την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ για την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, τις προσαγωγές συνδικαλιστών και τη χρήση χημικών στους εργαζόμενους της ΕΡΤ και σε άλλους εργαζόμενους που συμπαραστέκονταν έξω από το ραδιομέγαρο. Η εφαρμογή από την κυβέρνηση του δόγματος «νόμος και τάξη», αποδεικνύει ότι η αντεργατική αντιλαϊκή πολιτική πάει χέρι – χέρι με την ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής. Η απάντηση είναι ο ενιαίος αγώνας όλων των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την ανατροπή συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής, ιδιαίτερα σήμερα που το δρόμο της ΕΡΤ παίρνουν και άλλοι δημόσιοι οργανισμοί, όπως οι αμυντικές βιομηχανίες με μαζικές απολύσεις εργαζομένων».

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ» | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΜΙΑ ΑΦΙΣΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Posted by redship στο 4 Νοεμβρίου , 2013

αφισα 15 χρονια πριν

 

ΑΦΙΣΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

 

 

από το facebook

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όλοι «υπερασπίζονται τον κομμουνιστή Μπογιό». Τους κομμουνιστές μεταλλεργάτες κανείς;

Posted by redship στο 31 Οκτωβρίου , 2013

Όλοι «υπερασπίζονται τον κομμουνιστή Μπογιό». Τους κομμουνιστές μεταλλεργάτες κανείς;

ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΖΩΝΗ – ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΣΧΙΣΤΟΥ
Καταδικάστηκαν συνδικαλιστές με μηνύσεις εργολάβων
Το δικαστήριο αποδέχτηκε τις άθλιες κατηγορίες των εργοδοτών, που επιστράτευσαν μέχρι και τη Χρυσή Αυγή για να χτυπήσουν τα ταξικά συνδικάτα

Την ένταση του αυταρχισμού αστικού κράτους και εργοδοσίας σε βάρος συνολικά του εργατικού κινήματος, σηματοδοτεί η απόφαση του Πλημμελειοδικείου Πειραιά, να καταδικάσει με 5 μήνες φυλακή τον Πέτρο Πουντίδη και Παύλο Πουντίδη, συνδικαλιστές των ταξικών σωματείων Μετάλλου Πειραιά και Ηλεκτρολόγων Πλοίων. Η δίκη αφορούσε στις κινητοποιήσεις που έκαναν τα ταξικά συνδικάτα στο Βιομηχανικό Πάρκο Σχιστού (ΒΙΠΑΣ) το καλοκαίρι του 2008, για να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση, τις Συμβάσεις Εργασίας, συνολικά τη δουλειά με δικαιώματα.

Στο ΒΙΠΑΣ λειτουργούν επιχειρήσεις εργολάβων που δραστηριοποιούνται στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Αυτό σημαίνει ότι με τη συγκεκριμένη απόφαση, το δικαστήριο έρχεται επί της ουσίας να δώσει αέρα στα πανιά των μεγαλοεργολάβων, που έφτασαν να «βάλουν μπροστά» ακόμα και τα ναζιστικά αποβράσματα της Χρυσής Αυγής για να «καθαρίσουν» τη Ζώνη και κατ’ επέκταση το ΒΙΠΑΣ, από τις ταξικές δυνάμεις, να «τελειώνουν» με τη συνδικαλιστική δράση, να επιβάλουν όρους δουλεμπορίου σε βάρος των εργαζομένων.
Οι δύο συνδικαλιστές βρέθηκαν στο εδώλιο με εντελώς ανυπόστατες κατηγορίες που χάλκευσε ένας εργολάβος, ιδιοκτήτης μηχανουργείου. Αυτό που κάνει την πρόκληση ακόμα πιο μεγάλη, είναι το σκεπτικό που παραθέτει ο εργολάβος στη μήνυσή του και που -όπως δείχνει η απόφαση- αποδέχτηκε το δικαστήριο. Πρόκειται για κείμενο – «μανιφέστο» της εργοδοσίας, διανθισμένο με αντικομμουνισμό και με επιχειρήματα αναλόγου περιεχομένου με αυτά που διακήρυτταν οι χρυσαυγίτες όταν προετοίμαζαν τη δολοφονική επίθεση στο Πέραμα.
Συγκεκριμένα, καταφέρεται εναντίον των ταξικών συνδικάτων της Ζώνης για τα οποία αναφέρει ότι «αποτελούν ένα «μόρφωμα συνδικαλιστικής δράσης» και τα τελευταία χρόνια, όπως είναι γνωστό, αναπτύσσουν, τη «συνδικαλιστική τους δράση» κατευθυνόμενα απροκάλυπτα από συγκεκριμένη πολιτική παράταξη, με αποτέλεσμα να μετέρχονται πολλές φορές μεθόδους και πρακτικές που αναμφισβήτητα νοθεύουν την έννοια της νόμιμης συνδικαλιστικής δράσης και την μετατρέπουν σε μακρύ και ευέλικτο βραχίονα πολιτικών επιδιώξεων, εναρμονισμένων με τη φιλοσοφία και την ιδεολογία μιας άλλης πολιτικής και ιδεολογικής κοσμοθεωρίας»!
Προσθέτει ακόμα ότι «τα γεγονότα που συνέβησαν» στις 13, 14 και 17 Ιούνη του 2008, τις μέρες δηλαδή που εξελίσσονταν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο ΒΙΠΑΣ, «προσχηματικά μόνο είχαν ως στόχο κάποια συνδικαλιστική δήθεν διεκδίκηση, αφού στην ουσία, στοχοποιούσαν το επιχειρηματικό κατεστημένο, επιχειρώντας την ενοχοποίησή του, με την επίκληση προκλητικά ψευδών επιχειρημάτων για να διεγείρουν το συναίσθημα των εργαζομένων και να τους στρέψουν ενάντια στην εργοδοσία»!
Ο εργολάβος ισχυρίζεται ότι οι συνδικαλιστές πήγαν στην επιχείρησή του και «με ύφος οργίλο μας διέταξαν να σταματήσουμε όσοι δουλεύουμε (…). Η έκδηλη πρόθεση των εισβολέων να χρησιμοποιήσουν εναντίον μας βία, η αριθμητική τους υπεροχή, αλλά και η εμπειρία μας από συμβάντα του παρελθόντος δεν άφηναν σε εμάς περιθώρια»! Δηλαδή, το «έγκλημα» των δύο συνδικαλιστών ήταν η «ιδεολογική κοσμοθεωρία» τους, το «ύφος οργίλο» και ότι ο εργολάβος είχε την εντύπωση ότι είχαν «έκδηλη πρόθεση» να χρησιμοποιήσουν βία!
Το σκεπτικό της μήνυσης ενίσχυσε ο εισαγγελέας της έδρας ο οποίος παραδέχτηκε ότι «πρέπει να έγιναν τα περιστατικά» και ότι αυτό «φαίνεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατούσε τότε στο ΒΙΠΑΣ»! Από το 2008 μέχρι και σήμερα, οι εργολάβοι των ΒΙΠΑΣ – Ζώνης έχουν καταθέσει εκατοντάδες μηνύσεις σε βάρος των συνδικαλιστών των ταξικών Συνδικάτων της Ζώνης, πολλές από τις οποίες είναι σαν να βγήκαν με καρμπόν. Μόνο ο πρόεδρος του Συνδικάτου Σωτήρης Πουλικόγιαννης μετράει πάνω από 200!
Προχτές, ωστόσο, ήταν η πρώτη καταδικαστική απόφαση σε βάρος των σωματείων της Ζώνης και μάλιστα σε μια περίοδο που έχει αποδειχτεί από τα σωματεία με συγκεκριμένα στοιχεία στις εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές ότι οι φονιάδες της Χρυσής Αυγής είχαν πληρωθεί από τους εργολάβους για να χτυπήσουν τους κομμουνιστές συνδικαλιστές της Ζώνης στο Πέραμα. Ωστόσο, η αστική Δικαιοσύνη όχι μόνο δεν έχει «ενοχλήσει» ούτε έναν εργολάβο, αλλά έρχεται τώρα να ζητήσει από πάνω και τα ρέστα από τα σωματεία.
Μπαράζ διώξεων στη Λάρισα
 
Μπαράζ δικαστικών διώξεων σε βάρος συνδικαλιστών του ταξικού κινήματος, καταγγέλλει και το Εργατικό Κέντρο Λάρισας. Για το ζήτημα αυτό έδωσε συνέντευξη Τύπου, όπου αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα περιστατικά:
Μόλις πρόσφατα, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας επέβαλε την πρωτοφανή ποινή του ενός χρόνου φυλάκισης και ενός χρόνου στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων, στον πρόεδρο του Συνδικάτου Επισιτισμού – Τουρισμού Λάρισας και σε έναν εργαζόμενο, ύστερα από μήνυση εργοδότη για συκοφαντία και ψευδορκία.
Ανάλογη μήνυση είχε υποβληθεί από εργοδότη εναντίον του πρώην ΔΣ του Συνδικάτου Επισιτισμού. Πρωτόδικα, το 2012 το δικαστήριο είχε καταδικάσει σε φυλάκιση 6-8 μηνών όλα τα μέλη του ΔΣ, για να αθωωθούν στο Εφετείο.
Μήνυση έχει επίσης υποβληθεί και από τη Γαλακτοβιομηχανία «ΟΛΥΜΠΟΣ», εναντίον του προέδρου, του γενικού γραμματέα, του αντιπροέδρου του Συνδικάτου Γάλακτος-Τροφίμων-Ποτών και του προέδρου του ΕΚΛ, για απεργία που είχε γίνει το 2012 ενάντια στις μειώσεις μισθών.
Μια σειρά μηνύσεις και δίκες με καταδικαστικές αποφάσεις είχαν προηγηθεί σε μέλη του ΔΣ του ΕΚΝΛ και σωματείων, για την περιφρούρηση παλιότερων απεργιών.
Σε εξέλιξη βρίσκονται μια σειρά δίκες εναντίον συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και του ΕΚΛ για κινητοποιήσεις ενάντια στο χαράτσι των διοδίων. Σε απολογία έχουν κληθεί μέλη του προηγούμενου ΔΣ του ΕΚΛ και ο σημερινός πρόεδρός του, Τ. Τσιαπλές, για κινητοποιήσεις ενάντια στα διόδια και ενάντια στα χαράτσια έξω από τις Εφορίες.
Οπως επισημάνθηκε στη συνέντευξη Τύπου, «το ΕΚΛ αξιώνει από την κυβέρνηση να σταματήσει αμέσως κάθε δίωξη σε βάρος στελεχών του, σε βάρος άλλων συνδικαλιστών και εργαζομένων, που αγωνίζονται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της, ενάντια στην επιθετικότητα της εργοδοσίας».
Ξανά δίκη για τα «Τζάμπο»
 
Χτες, τέλος, έγινε στον Πειραιά μια ακόμη δίκη για συμμετοχή στις κινητοποιήσεις έξω από Τζάμπο, ενάντια στην απόλυση συνδικαλιστή. Ανάμεσα στους 8 κατηγορούμενους, ήταν και άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με την κινητοποίηση, αλλά βρέθηκαν να διώκονται επειδή είχαν παρκάρει τα αυτοκίνητά τους κοντά στο κατάστημα και η Αστυνομία κατέγραψε τις πινακίδες τους!
Η δίκη αναβλήθηκε για τις 4 Ιούνη του 2014, επειδή δεν είχαν προσέλθει οι μηνυτές, δηλαδή οι εκπρόσωποι του ομίλου «Τζάμπο», αλλά και οι μάρτυρες κατηγορίας, όλοι αστυνομικοί. Υπενθυμίζεται ότι ο εισαγγελέας Σανιδάς είχε χαρακτηρίσει τις κινητοποιήσεις στα Τζάμπο «τελεσθέντα εγκλήματα», ανοίγοντας το δρόμο για διώξεις εργαζόμενων και συνδικαλιστών.Ριζοσπάστης

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την 28η Οκτωβρίου 1940

Posted by redship στο 25 Οκτωβρίου , 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 6ης ΜΑΪΟΥ 2012

Ανακοίνωση εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την 28η Οκτωβρίου 1940. Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Το ΟΧΙ του ελληνικού λαού το 1940 στο φασισμό – ναζισμό, καθώς και η μετέπειτα μαζική ηρωική πάλη του ενάντια στον κατακτητή και τους ντόπιους συνεργάτες του, μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εμπνέει και διδάσκει σήμερα τους εργαζόμενους, τη νεολαία, για να πουν το δικό τους ΟΧΙ στις πολιτικές εξαθλίωσης που του επιβάλλουν η ΕΕ και οι κυβερνήσεις για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Να πουν το δικό τους ΟΧΙ στις πολιτικές που εμπλέκουν την Ελλάδα σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, όπως αυτούς που προετοιμάζουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ σε βάρος λαών και χωρών.

Όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης της δεκαετίας του ’30 και των αντιθέσεων μεταξύ των τότε ιμπεριαλιστικών χωρών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, έτσι και σήμερα η καπιταλιστική κρίση και η επιδίωξη των πολιτικών εκπροσώπων των μονοπωλίων να ξεπεραστεί προς όφελος του κεφαλαίου, οδηγούν στα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα και στην όξυνση των ανταγωνισμών για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και αγορών. Οδηγούν σε μεγάλους κινδύνους ιμπεριαλιστικού πολέμου. Γι’ αυτό και ο λαός πρέπει να χαράξει το δικό του δρόμο, να οικοδομήσει τη δική του Λαϊκή Συμμαχία απέναντι στις επιδιώξεις της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Είναι επιτακτική ανάγκη ο λαός να εμπιστευτεί τη δύναμή του. Να απορρίψει τα ψέματα, τα τρομοκρατικά διλήμματα και τις αυταπάτες που καλλιεργούν κόμματα και μηχανισμοί που υπηρετούν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε κρίση. Οι θυσίες του αγώνα αξίζουν και μπορούν να πιάσουν τόπο όταν στρέφονται ενάντια στην πολιτική που διαμορφώνει η αστική τάξη και τα κόμματά της με βάση τα συμφέροντά της.

Το ΚΚΕ σάλπισε από την πρώτη στιγμή την αντίσταση απέναντι στον εισβολέα. Με το ιστορικό του γράμμα ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης, από τη φυλακή, κάλεσε τον ελληνικό λαό να δώσει όλες του τις δυνάμεις σε αυτόν τον αγώνα, τονίζοντας ότι «έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό». Οι φυλακισμένοι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας από την πρώτη στιγμή ζήτησαν να αποφυλακιστούν για να πολεμήσουν στο μέτωπο, κάτι το οποίο αρνήθηκε η μεταξική δικτατορία, η οποία στη συνέχεια τους παρέδωσε στους Γερμανούς κατακτητές.

Το ΚΚΕ καθ’ όλη τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής αποτέλεσε το βασικό εμπνευστή, καθοδηγητή και αιμοδότη της ΕΑΜικής Αντίστασης. Έδωσε σε αυτόν τον αγώνα τα καλύτερα παιδιά του. Παρά το γεγονός ότι αυτός ο αγώνας δεν κατάφερε να φτάσει μέχρι την ανατροπή της εκμεταλλευτικής εξουσίας και του συστήματός της, που γεννά φτώχεια και πολέμους, η ΕΑΜική Αντίσταση και στη συνέχεια η πάλη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας προσφέρουν παραδείγματα αξεπέραστου λαϊκού ηρωισμού, διδάγματα για τη λαϊκή πάλη σήμερα και αύριο.

Σήμερα, που η ΕΕ και τα αστικά κόμματα προσπαθούν να κρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Που αποκρύβουν την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων ανάμεσα στις τότε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τον στόχο τους για την συντριβή του πρώτου εργατικού – λαϊκού κράτους στον κόσμο.

Που κρύβουν την τεράστια προσφορά της Σοβιετικής Ένωσης και του σοβιετικού λαού, του Κόκκινου Στρατού στη συντριβή του φασισμού.

Που εξισώνουν το φασισμό με τον κομμουνισμό ταυτίζοντας την εγκληματική δράση ναζιστικών μορφωμάτων, όπως η Χρυσή Αυγή, με την πάλη του εργατικού λαϊκού κινήματος.

Είναι ανάγκη το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, οι μαζικοί φορείς, οι εκπαιδευτικοί, αλλά και κάθε τίμιος άνθρωπος, να πρωτοστατήσουν στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στις σχολές, στις γειτονιές για να μάθουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία όλη την αλήθεια για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το φασισμό, την ηρωική πάλη του λαού. Να μην περάσει η παραχάραξη και η διαστρέβλωση της ιστορίας των λαών που επιχειρεί η ΕΕ.

Η ιστορία, αλλά και η σύγχρονη εμπειρία διδάσκουν ότι ο ναζισμός και όλα τα αντιδραστικά μορφώματα είναι γνήσια παιδιά του σύγχρονου καπιταλισμού. Γεννιούνται από τα σαπισμένα σπλάχνα του και τους μηχανισμούς του, αναπτύσσονται με τη στήριξη και την ανοχή του συστήματος, από τον αντικομμουνισμό, τη συκοφάντηση της ταξικής πάλης. Αυτό αποδεικνύει η διαμόρφωση και η κυριαρχία του ναζισμού στην περιβόητη «δημοκρατία της Βαϊμάρης» στη Γερμανία του μεσοπολέμου. Αυτό αποδεικνύει και η δικτατορία των Μεταξά – Γλίξμπουργκ που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την αστική τάξη και τους Εγγλέζους, με τη βοήθεια των αστικών κομμάτων που έδωσαν ψήφο ανοχής και υποστήριξης στην κυβέρνηση Μεταξά.

Η ιστορική γνώση αποτελεί ισχυρό όπλο του λαού για να αποκρούσει αντιδραστικά ιδεολογήματα και παγίδες, για να βαδίσει αποτελεσματικά και νικηφόρα στο δρόμο της λαϊκής συμμαχίας, για να ανήκει ο πλούτος στους εργαζόμενους και το λαό, για να αναπτυχθεί η χώρα χωρίς ιμπεριαλιστικά δεσμά, αποδεσμευμένη από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με έπαθλο την ευημερία του λαού και τη σοσιαλιστική κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και φτώχεια».

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Νίκος Ζαχαριάδης, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, εαμ ελας επον ο δρόμος των λαών, κκε | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΛΟΥ ΣΤΟ MEGA, ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ

Posted by redship στο 18 Οκτωβρίου , 2013

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, αλεξάνδρα μπαλού | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Τα «δύο άκρα»

Posted by redship στο 30 Νοεμβρίου , 2012

 

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Η θεωρία των «δύο άκρων» είχε και πάλι την τιμητική της χτες στη Βουλή. Μόνο που όσοι την αναπαράγουν συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω ως εκπρόσωποι όχι μόνο της ακραίας πολιτικής χυδαιότητας και της αχανούς ιστορικής αφασίας, αλλά και ως τυπικοί εκπρόσωποι του «θηλασμού» εκείνου του άκρου που υποτίθεται καταγγέλλουν.

Ακρα, λοιπόν…

Μα, φυσικά, και υπάρχουν άκρα.

Το ένα άκρο, λοιπόν, για να μιλάμε συγκεκριμένα, είναι το άκρο των κεφαλαιοκρατών. Το άλλο άκρο είναι αυτό των προλετάριων.

Το ένα άκρο είναι αυτό των τραπεζιτών. Σαν αυτούς που παρέδωσαν στον Χίτλερ την εξουσία. Το άλλο άκρο είναι του υποθηκευμένου λαού στις τράπεζες.

Το ένα άκρο είναι αυτό των βιομηχάνων. Σαν αυτούς που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις του Μεταξά. Αυτούς είναι που υπηρετούν οι κυβερνώντες. Τέτοιοι, βιομήχανοι, μεγαλομέτοχοι, πλουτοκράτες, είναι εκείνοι που απειλούν στις επιχειρήσεις τους, όπως έγινε με εργαζόμενους στη Λάρισα, ότι αν απεργήσουν ξανά θα φωνάξουν τη Χρυσή Αυγή. Το άλλο άκρο είναι οι μισθωτοί σκλάβοι.

Το ένα άκρο είναι οι τσιφλικάδες τύπου Μανωλάδας. Αυτοί που εκμεταλλεύονται και εγκληματούν κατά ανήμπορων μεταναστών. Το άλλο άκρο είναι οι σύγχρονοι «μπάρμπα Θωμάδες».

Το ένα άκρο είναι οι εφοπλιστές. Σαν αυτούς που τάιζε η χούντα. Σαν αυτούς που η αστική δημοκρατία της μεταπολίτευσης τους έχει παραχωρήσει φορολογική ασυλία. Σαν αυτούς, για τους οποίους ο χρυσαυγίτης Παναγιώταρος διαμαρτυρόταν (σ.σ.: στην 1η Συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 2013) ότι τους «βάζουμε συνεχώς φόρους»! Το άλλο άκρο είναι οι ναυτεργάτες και ο υπό ομηρία μισός πληθυσμός μιας νησιωτικής χώρας.

Αυτά είναι τα κοινωνικά άκρα στον «ελεύθερο κόσμο» τους. Στην «ελεύθερη οικονομία» τους. Στον καπιταλισμό τους.

Και όπως συμβαίνει στις κοινωνίες των άκρων, το κάθε άκρο, εν προκειμένω της πλουτοκρατίας, έχει τις πολιτικές του εκφάνσεις, που όμως λειτουργούν μεταξύ τους όπως τα συγκοινωνούντα δοχεία που ρίχνουν νερό στον ίδιο καπιταλιστικό μύλο.

Ας μας πουν, λοιπόν, οι περί των «άκρων» δοκησισοφούντες:

Τελικά, το άκρο της δικής τους πλουτοκρατίας, του δικού τους καπιταλισμού, της πλουτοκρατίας που αυτοί εκπροσωπούν, είναι μια άλλη, κάποια λιγότερο ακραία πλουτοκρατία, είναι λιγότερο καπιταλισμός, από εκείνη την πλουτοκρατία και από εκείνον τον καπιταλισμό, τον καπιταλισμό των κοινωνικών άκρων και της κοινωνικής αγριότητας, που υπηρετούν ο ναζισμός και ο φασισμός;

Κι ας μας πουν, επίσης:

Αν ο καπιταλισμός των ναζί είναι ίδιος, σε επίπεδο οικονομικών και παραγωγικών σχέσεων, με τον καπιταλισμό των αστών δημοκρατών (και είναι), τότε ποιος είναι εκείνος που πολιτικά καλλιεργεί, που συντηρεί, που τροφοδοτεί και διατηρεί ως δολοφονικό όπλο στη φαρέτρα του καπιταλιστή την πολιτική αγριότητα του ναζισμού και του φασισμού, για όποτε εκείνος – ο καπιταλιστής – το χρειαστεί;

 

 

29-11-2012 ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

 

 

 

 

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Τα είπε «κολοκοτρωναίικα»…

Posted by redship στο 29 Νοεμβρίου , 2012

Τρίζουν τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη…

 

 

Θα τρίζουν τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη με τον τρόπο που τον επικαλέστηκε ο  Άρης Σπηλιωτόπουλος στην εκπομπή των κ. Λυριτζή και Οικονόμου στον ΣΚΑΪ.

«Θα το πω κολοκοτρωναίικα», είπε. «Πρέπει να μονιάξουμε. Εάν δεν σταματήσουν οι άδικες απεργίες, εάν δεν σταματήσουν κάποιοι να καλούν το λαό να μην ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, τίποτα δεν θα καταφέρουμε» και συνεχίζει ακάθεκτος «αν δεν είχαμε μονιάξει δεν θα νικούσαμε στη μάχη στον Γοργοπόταμο».

Θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε δηλαδή. Στην Επανάσταση του 1821 ο ένας εμφύλιος διαδεχόταν τον άλλο. Οι αιτίες είχαν ταξικό χαρακτήρα. Στην Κατοχή μόνιαξαν όλοι μαζί; Και ο λαός και οι κυβερνώντες; Γιατί, απ’ όσο ξέρουμε, το μεγαλύτερο μέρος της αστικής τάξης τότε το είχε βάλει στα πόδια μαζί με το χρυσό της Ελλάδας και γύρισε μετά την απελευθέρωση, για να σφάξει το λαό μαζί με τους Εγγλέζους και τους ταγματασφαλίτες.

Δεν περιμέναμε βεβαίως να μη στοχοποιήσει το ΚΚΕ και το κάλεσμά του προς το λαό για απειθαρχία. Αλλά να χρησιμοποιεί τόσο αισχρά τους αγώνες του λαού και τους χιλιάδες νεκρούς που έδωσε για την ελευθερία του πάει πολύ. Παίζει και με το μυαλό μας και με την υπομονή μας.

Καλό βόλι …«γέρο του Μοριά»!

 

από 902.gr

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, ανάπτυξη για ποιόν;, η βρώμικη ηθική των αστών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Δύο δρόμοι υπάρχουν

Posted by redship στο 3 Νοεμβρίου , 2012

Τι ανέδειξε η προχτεσινή συζήτηση στη Βουλή της Πρότασης Νόμου του ΚΚΕ
για την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, των εφαρμοστικών
νόμων και των μεσοπρόθεσμων; Οτι στην πολιτική και στο κίνημα συγκρούονται
δύο γραμμές, στη βάση του δρόμου ανάπτυξης που υπηρετεί και προτείνει το κάθε
κόμμα, η κάθε δύναμη. Το γεγονός ότι τα αυτοαποκαλούμενα «αντιμνημονιακά»
κόμματα δήλωσαν στη συζήτηση ότι συμφωνούν γενικά με την Πρόταση Νόμου
του ΚΚΕ – με δεδομένο μάλιστα ότι αυτή δεν μπαίνει σε ψηφοφορία, λόγω της
απαράδεκτης ερμηνείας του Συντάγματος – είναι κενό γράμμα για το λαό, που πρέπει
να στρέψει το ενδιαφέρον του στην επιχειρηματολογία την οποία ανέπτυξαν.
Ξεχωριστή μνεία χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιχείρησε να παρουσιάσει την Πρόταση
Νόμου σαν προσπάθεια του ΚΚΕ να ανοίξει «διάλογο» με τα λεγόμενα «αντιμνημονιακά»
κόμματα, στην προοπτική μάλιστα της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι βουλευτές του
κατηγόρησαν ακόμα το ΚΚΕ ότι με την πρόταση για λαϊκή εξουσία τα παραπέμπει όλα
στο σοσιαλισμό, ενώ κατέθεσαν την αντίθεσή τους στη μονομερή διαγραφή του χρέους
και την κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων. Την ίδια ώρα, βέβαια, έλεγαν ότι συμφωνούν
με την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ (!) η οποία – όπως είπαν – θα μπορούσε να είχε ήδη υλοποιηθεί,
αν στις προηγούμενες εκλογές είχε γίνει μια κυβέρνηση της αριστεράς, όπως διακήρυττε
ο ΣΥΡΙΖΑ. Η προσπάθεια να κοροϊδέψουν το λαό βγάζει μάτι.
Το ΚΚΕ λέει μονομερή κατάργηση όλων των συμφωνιών που υπογράφτηκαν με τους
δανειστές – εταίρους της ντόπιας αστικής τάξης, γεγονός που αντικειμενικά οδηγεί σε
ρήξη με την ΕΕ. Το ΚΚΕ έχει ολοκληρωμένη πρόταση για το μετά την κατάργηση των
μνημονίων. Μιλάει για αποδέσμευση από την ΕΕ με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής
και μονομερή διαγραφή του χρέους. Οι αντικειμενικές συνθήκες για να γίνει αυτό στην Ελλάδα
είναι υπερώριμες, αρκεί ο λαός να το αποφασίσει και να το επιβάλει. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει ενάντια
στα μνημόνια – τα οποία αποσυνδέει από τη γενικότερη στρατηγική της ΕΕ – και ζητάει
επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, στο πλαίσιο μιας νέας συμφωνίας με την
ΕΕ για την «ανασυγκρότηση» της ελληνικής (καπιταλιστικής) οικονομίας, με άλλο μείγμα διαχείρισης.
Δε θέλει μονομερή διαγραφή του χρέους, δε θέλει αποδέσμευση από την ΕΕ, αλλά συνεννόηση μαζί της.
Το σημαντικότερο, δε θέλει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, αλλά ενίσχυση των
καπιταλιστών με χρήμα, για να κάνουν επενδύσεις και να έρθει ανάπτυξη. Η πρότασή του
οδηγεί αναπόφευκτα σε νέα μέτρα και βάσανα για το λαό, τα συμφέροντα του οποίου είναι
ασυμβίβαστα με αυτά των καπιταλιστών, που ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει σαν κινητήρια δύναμη
της ανάπτυξης. Η στρατηγική αυτή αντικειμενικά υπηρετεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης,
όπως και των αστικών κομμάτων. Στον αντίποδα όλων αυτών βρίσκεται το ΚΚΕ. Η Πρόταση Νόμου
του Κόμματος και οι στόχοι πάλης που προβάλλει, αν γίνουν υπόθεση του κινήματος, μπορεί
να δώσουν ώθηση στη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών αγώνων. Να συμβάλουν στο δυνάμωμα
της πάλης για αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή
του χρέους.
από  τον ριζοσπάστη

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Δύο κόσμοι

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2012

Χτες σε πρωτοσέλιδο σχόλιό της η εφημερία «Τα Νέα» έγραφε: «Τα παιδιά που βρίσκονται από χθες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελούν μία γενιά με ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που δεν είχαν οι προηγούμενες: η νέα αφετηρία της ζωής τους είναι συνυφασμένη με την κρίση και τις αβεβαιότητες που προκαλεί στην ελληνική κοινωνία. Για να φτάσουν στον τελικό σκοπό τους, θα χρειαστεί να κινήσουν τα πράγματα μπροστά, όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για τη χώρα». Πώς θα το πετύχουν; «Αν η πολιτεία τους διασφαλίσει πραγματικές ακαδημαϊκές συνθήκες», απαντά η ίδια η εφημερίδα. Για να «κινήσουν την Ελλάδα μπροστά» σε όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τι θα γίνει μετά την αποφοίτησή τους, η εφημερίδα δεν το απαντά. Γιατί θα έπρεπε να τους πει ανοιχτά ότι είναι καταδικασμένοι να ψάχνουν για δουλειά στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις αν και όταν ξεπεραστεί η κρίση, και με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα από τα αλλεπάλληλα αντεργατικά μέτρα για ένταση της εκμετάλλευσης, αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Και με δεδομένο ότι ακόμη και αν υπάρξει ανάκαμψη, η ανεργία δεν μπορεί να εξαλειφθεί.

 

Στον αντίποδα, η ανακοίνωση του ΚΚΕ με αφορμή τη δημοσιοποίηση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ έγραφε: «Το ΚΚΕ, με αφορμή την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, απευθύνεται στους νέους και τις οικογένειές τους και τους καλεί να προβληματιστούν, να σκεφτούν: Μπορεί να ικανοποιηθεί η ανάγκη για σταθερή δουλειά με δικαιώματα όσο κυριαρχεί στην κοινωνία το κυνήγι του κέρδους; Μπορεί να απαλειφθεί η ανεργία, το άγχος και η ανασφάλεια όσο απόλυτος νόμος της κοινωνίας είναι ο ανταγωνισμός και η αναρχία στην παραγωγή; Μπορεί να εξασφαλιστούν δωρεάν και πραγματικά αναβαθμισμένες σπουδές όσο η εκπαίδευση θα υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία και η μόρφωση θα είναι εμπόρευμα; Η ελπίδα και η προοπτική βρίσκεται στη λαϊκή συμμαχία και αντεπίθεση για την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Με το λαό στο τιμόνι της εξουσίας, με κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία μπορούν τα παιδιά που εισάγονται σε ΑΕΙ-ΤΕΙ να σπουδάζουν σε μια πραγματικά ενιαία και ανώτατη εκπαίδευση και το πτυχίο να αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για το επάγγελμα. Μια τέτοια κοινωνία μπορεί να εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το σχολείο, τις σπουδές ή να μεταναστεύσει για να εργαστεί. Αυτή η κοινωνία μπορεί να εγγυηθεί σε κάθε νέο και νέα, πριν τελειώσει το σχολείο, την επαγγελματική σχολή ή το πανεπιστήμιο, να ξέρει πού θα βρει δουλειά, να έχει κατοχυρωμένο το δικαίωμα στο επάγγελμα και στην εργασία».

 

Πράγματι, η οικονομική καπιταλιστική κρίση είναι αμείλικτη. Εργοστάσια και επιχειρήσεις εμπορίου και υπηρεσιών με δεδομένη τη συρρίκνωση των δραστηριοτήτων τους παίρνουν μέτρα. Μείωση εργαζομένων, απολύσεις δηλαδή, μείωση μισθών, είναι στην πρώτη γραμμή. Μικρομάγαζα κλείνουν αλλά και μεγαλύτερες επιχειρήσεις κλείνουν. Μισθοί, συντάξεις, μειώνονται συνεχώς, η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς, υπηρεσίες Υγείας – Πρόνοιας είναι πλέον ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα. Και όλ’ αυτά για διέξοδο από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου. Η κρίση αποκαλύπτει τα αδιέξοδα του συστήματος, την αναγκαιότητα ανατροπής του, αποκαλύπτει ότι οι συνθήκες είναι ώριμες για την κοινωνικοποίηση των επιχειρηματικών ομίλων, για τη μετατροπή τους σε εργατική, λαϊκή ιδιοκτησία που θα αξιοποιείται με βάση τον κεντρικό σχεδιασμό για την πλήρη αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών.

 

Τι μπορεί να κάνει ο κεντρικός σχεδιασμός; Να σχεδιάζει την αξιοποίηση για ανάπτυξη όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας ώστε να αναπτύσσονται όλοι οι κλάδοι της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας που μπορεί να αναπτύξει η Ελλάδα. Να παράγει και να κατανέμει τα αναγκαία μέσα παραγωγής σ’ αυτούς τους κλάδους. Να εκπαιδεύει και να μορφώνει το αναγκαίο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό για την ανάπτυξη της παραγωγής, επομένως και οι απόφοιτοι των σχολών θα βρίσκουν άμεσα δουλειά. Να φροντίζει την κατανομή των παραγόμενων προϊόντων για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Να κατανέμει πόρους από την ανάπτυξη για τη δωρεάν ικανοποίηση όλων των λαϊκών αναγκών σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, Πολιτισμό, Αθλητισμό, σε έργα υποδομής όπως αντισεισμική, αντιπλημμυρική προστασία και λαϊκή κατοικία. Να αναπτύσσει την έρευνα και την επιστήμη με βάση τις λαϊκές ανάγκες προκειμένου να αναπτύσσονται γοργά οι παραγωγικές δυνάμεις ώστε να μπορούν να ικανοποιούνται οι ολοένα αυξανόμενες λαϊκές ανάγκες. Και έτσι θα εκμηδενισθεί η ανεργία. Ενώ η παραγωγή θα αναπτύσσεται σε ολοένα και μεγαλύτερη κλίμακα αξιοποιώντας την έρευνα, την επιστήμη, την τεχνική για την συνεχή ανάπτυξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγικότητας της εργασίας. Αυτό το όφελος θα εκφράζεται και με τη μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και την αύξηση του ελεύθερου, ώστε η εργατική τάξη να μπορεί να ξεκουράζεται, να αθλείται, να απολαμβάνει τα έργα όλων των μορφών καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά πάνω απ’ όλα να ασκεί εξουσία, τον εργατικό έλεγχο, να ασχολείται οργανωμένα ενεργά με την πολιτική και την οικοδόμηση της δικής της κοινωνίας. Πράγματι δύο κόσμοι διαφορετικοί, αντίθετοι. Ο ένας της ανεργίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, ο άλλος της εργατικής, λαϊκής ευημερίας.

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Στον εικοστό πρώτο αιώνα!

Posted by redship στο 24 Μαΐου , 2012

από fadomduck2

Προκόπη Κωφού
Τμήμα Χημείας ΑΠΘ

Στον εικοστό αιώνα οι παραγωγικές δυνατότητες των κοινωνιών ήταν μεγάλες!
Στον εικοστό πρώτο αιώνα οι παραγωγικές δυνατότητες των κοινωνιών
είναι μεγαλύτερες!

Στον εικοστό αιώνα μπορούσαμε να δουλεύουμε πολύ και να παράγουμε πολλά!
Στον εικοστό πρώτο μπορούμε να δουλεύουμε λιγότερο και να παράγουμε
περισσότερα!

Στον εικοστό αιώνα είχαμε οι περισσότεροι εδώ στην Ευρώπη μισθούς και
συντάξεις για να ζούμε αξιοπρεπώς!
Στον εικοστό πρώτο έχουμε μισθούς και συντάξεις μικρότερους και
μικρότερες που δεν φτάνουν ουσιαστικά για να ζήσεις!

Στον εικοστό αιώνα πηγαίναμε όταν υπήρχε ανάγκη στο γιατρό!
Στον εικοστό πρώτο πρέπει να κλείσουμε ραντεβού για να μπούμε στη λίστα!

Στον εικοστό αιώνα είχαμε δουλειά!
Στον εικοστό πρώτο έχουμε ανεργία!

Στον εικοστό αιώνα είχαμε οχτάωρο!
Στον εικοστό πρώτο έχουμε μερική απασχόληση, ελαστικό και ευέλικτο
ωράριο, εκ περιτροπής εργασία και ανασφάλιστη εργασία!

Posted in ρήξη και ανατροπή, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ποια κυβέρνηση έχει ανάγκη ο εργαζόμενος λαός;

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2012

– Ποια κυβέρνηση έχει ανάγκη ο λαός και για ποια διακυβέρνηση παλεύει το ΚΚΕ;

Οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι φτωχοί αγρότες και οι αυτοαπασχολούμενοι, θέλουν να έχουν σταθερή μόνιμη δουλειά, εισόδημα που να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες τους, ασφάλιση και σύνταξη, αποκλειστικά δωρεάν υπηρεσίες υγείας, πρόνοιας, αποκλειστικά δωρεάν παιδεία, θέλουν να έχουν χρόνο ανάπαυσης, ψυχαγωγίας, να μπορούν να κάνουν διακοπές κλπ. Αλλά αυτά δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει μια κυβέρνηση που θέλει σταθερά και μόνιμα τη χώρα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, δηλαδή μιά κυβέρνηση του ευρωμονόδρομου, αφού η λυκοσυμμαχία είναι του κεφαλαίου, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, άρα βαθιά αντιλαϊκή. Δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει μια κυβέρνηση που λέει ότι η ανακούφιση των εργαζομένων περνά μέσα από την ανάπτυξη των επιχειρηματικών ομίλων, ότι αυτή η ανάπτυξη, θα βελτιώσει μισθούς, θα αντιμετωπίσει την ανεργία κλπ. Ανάπτυξη των επιχειρηματικών ομίλων σημαίνει κέρδη. Και δεν υπάρχει κυβέρνηση που να καταφέρει και όλες τις ανάγκες του λαού να ικανοποιεί και τα κέρδη των μονοπωλίων, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανθρώπινος δε γίνεται ο καπιταλισμός.
Ο εργαζόμενος λαός που υποφέρει έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που θα καταργήσει το Μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση, που θα τον απαλλάξει από τις δεσμεύσεις της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που θα γίνει ο ιδιοκτήτης του πλούτου της χώρας, θα αποφασίζει τι και πώς θα παράγεται, που θα καταργήσει την ανεργία και τις περιφερειακές ανισότητες. Που θα αναπτύσσει τις διεθνείς οικονομικές συνεργασίες της χώρας με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαών. Θεμελιακή της αρχή στο έργο της είναι η υπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών (και όχι του κέρδους των μονοπωλίων, των καπιταλιστών). Θα κατοχυρώνει το λαϊκό έλεγχο από τα κάτω προς τα πάνω. Ο εργαζόμενος λαός έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που ορθώνει το ανάστημα και δεν θα συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στις στρατιωτικές επεμβάσεις, στις πολιτικές απειλές και εκβιασμούς εναντίον των λαών που θέλουν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Δεν παίρνει μέρος, με οποιοδήποτε τρόπο, στον ανταγωνισμό για την ληστεία του πλούτου που ανήκει στους λαούς. Μια κυβέρνηση που μετέχει στον πόλεμο και στον ανταγωνισμό είναι επικίνδυνη και αντιλαϊκή στο εσωτερικό, απέναντι στο δικό της λαό.
Για ποια διακυβέρνηση παλεύει το ΚΚΕ, σε ποια διακυβέρνηση αναλαμβάνει πρωταγωνιστική ευθύνη; Το ΚΚΕ παλεύει για να αναδείξει ο λαός με εμπροσθοφυλακή την κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης και των αυτοαπασχολουμένων στην πόλη και στην ύπαιθρο, με συνειδητή του οργάνωση, συμμετοχή και θέληση: ΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Αυτή η κυβέρνηση αξίζει στο λαό. Ο δρόμος της ΕΕ, με το σημερινό ή κάποιο τροποποιημένο «Σύμφωνό» της, αν βαθύνει η κρίση στην Ευρωζώνη, σημαίνει σχετική και απόλυτη εξαθλίωση, ανεργία, καταπίεση, μόνιμη ανασφάλεια. Κανένα νέο Σύμφωνο, κανένα νέο Μνημόνιο ή νέα Δανειακή Συμφωνία δεν θα έρθει σε αντιπαράθεση με το στρατηγικό στόχο της ΕΕ που είναι: Ανταγωνιστικότητα – επιχειρηματικότητα – κερδοφορία και αυτός ο στόχος εξυπηρετείται μόνο με όλο και πιο βάρβαρη εκμετάλλευση των εργαζόμενων.
Αυτά τα σενάρια πρέπει να τα αντιμετωπίσει έγκαιρα ο λαός με παλλαϊκό κίνημα αντεπίθεσης, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς, στα γραφεία.Εδώ κρίνεται αν ο λαός θα αποσπάσει παραχωρήσεις, αν τελικά θα νικήσει. Χωρίς ενισχυμένο ΚΚΕ στο κίνημα και στην Βουλή δεν θα είναι αποτελεσματική η λαϊκή αντεπίθεση. Μονόδρομος για τη λαϊκή ευημερία είναι η ρήξη και με την ΕΕ και με την κυριαρχία των μονοπωλίων, των καπιταλιστικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα.


Posted in ριζασπάστης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Απαντήσεις και Λύσεις

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2012

 

 

Θύμιος Καλαμούκης

 

 

Υπάρχει λύση υπέρ του λαού; Και όταν λέμε υπέρ του λαού, τι ακριβώς εννοούμε; Να ξαναγυρίσουμε στα προ του 2009 επίπεδα; Η όποια λύση υπέρ του λαού, θα περάσει αναίμακτα από την έγκριση της Μέρκελ και των λοιπών τεράτων της «μητέρας» Ευρωπαϊκής Ένωσης; Και γιατί να γίνει αυτό; Μόνο και μόνο επειδή οι Έλληνες ψήφισαν διαφορετικά και θέλουν διαφορετικά;

Μερικά ερωτήματα, που ακούγονται τις τελευταίες μέρες, σε στρογγυλά και τετράγωνα τραπέζια, από πολλούς χωρίς όμως να δίνεται η κομβική απάντηση. Μια απάντηση που ταυτόχρονα απαντά στα παραπάνω αλλά και σε μια σειρά άλλων ερωτημάτων. Μια απάντηση που απαντά σε όλα τα ερωτήματα της μετεκλογικής περιόδου.

Η απάντηση είναι η εξής: Τίποτα δεν μπορεί να γίνει, προς όφελος του λαού. Τίποτα ουσιαστικό, ριζικό αποτελεσματικό, όσο ο λαός δεν είναι πρωταγωνιστής, δεν είναι μπροστά, δεν είναι πρώτος. Όσο ο λαός δεν έχει λόγο, ρόλο, και τρόπο να επιβάλει την θέλησή του. Και όλα αυτά δεν επιτυγχάνονται ΜΟΝΟ με το εκλογικό αποτέλεσμα όσο διαφορετικό ή ηχηρό ήταν αυτό.

Λυπάμαι που το λέω και λυπάμαι που το διαπιστώνω. Η Κατάσταση είναι τέτοια, που το μισό  βήμα που κάναμε στις εκλογές είναι ελάχιστο στα υπόλοιπα 99,5 βήματα που πρέπει ακόμη να κάνουμε. Είναι υποχρεωτικό να κάνουμε και τα υπόλοιπα βήματα; (ένα ακόμη ερώτημα).

Είναι κάτι παραπάνω από υποχρεωτικό. Είναι Ζωτικό. Και τα 99,5 βήματα; (ένα ακόμη ερώτημα). Καλά ας κάνουμε τα 89,5 και ας αφήσουμε χρέος τα υπόλοιπα 10. Μαζί με τα άλλα χρέη μας ας έχουμε και μια δεκάδα βήματα.

Δυστυχώς και ευτυχώς ταυτόχρονα, με την επίθεση που έχουμε δεχτεί, με την ομοβροντία μέτρων, αλλεπάλληλων, αναποτελεσματικών, καταστροφικών, μονόπλευρων μέτρων, η όποια λύση απαιτεί κάτι παραπάνω από την επίσκεψη στην κάλπη. Κάτι πολύ περισσότερο. Δεν υπάρχει περίπτωση κανείς από τους εμπνευστές αυτών των πολιτικών εκτός χώρας, καμία Τρόικα, κανένα ΔΝΤ, καμία κυβέρνηση νεοφιλελευθέρων κατοικίδιων, να προσφέρει στους Έλληνες την ελευθερία τους επειδή απλά και μόνο την ζήτησαν, μια Κυριακή του Μάη.

Όσο μένουμε πιστοί στην θεωρία της εξουσιοδότησης, όσο αρκούμαστε μόνο στο βρίσιμο του ΜΕΓΚΑ, όσο περιμένουμε από εμπνευσμένους και μάγκες ηγέτες να μας σώσουν, όσο πιστεύουμε ότι σε λίγο τα πράγματα θα καλυτερεύσουν και όσο δικαιολογούμε την απουσία μας, από όσα γίνονται, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε. Και όλα θα πάρουν τον προδιαγεγραμμένο δρόμο της τελικής εξόντωσης και εξαθλίωσης.

Μια εβδομάδα μετά τις εκλογές το μόνο που κάνουμε με επιτυχία είναι να παρακολουθούμε τα έκτακτα των καναλιών, να βλέπουμε τον βαριεστημένο Κ.Παπούλια να πηγαινοέρχεται και να δεχόμαστε τον τρόμο και τις απειλές που στέλνουν οι ξένες εφημερίδες και τα πρωτοσέλιδα. Όταν θα έπρεπε να κάνουμε τα ακριβώς αντίθετα. Να τρομοκρατούμε εμείς, να γεμίζουμε εμείς τα πρωτοσέλιδά τους, να γινόμαστε εμείς έκτακτο γεγονός και να σπέρνουμε πανικό. Πως θα μπορούσαν να είχαν γίνει όλα αυτά; (μια ακόμη ερώτηση).

Μόνο με έναν τρόπο. Με έναν αποφασισμένο λαό για αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Με μια ηγεσία μέσα από αυτόν τον λαό, μαζί με τον λαό, ένα με τον λαό. Μια ατίθαση ανυπότακτη ηγεσία, ενός εξεγερμένου λαού! Που δεν θα δέχεται να συζητήσει τίποτα, πολύ περισσότερο να επαναδιαπραγματευθεί, ή επανεξετάσει.

Αν δεν γίνει τώρα, θα γίνει κάποτε. Μέχρι τότε θα χάνουμε χρόνο, δικαιώματα, ποιότητα ζωής και αξιοπρέπεια.

 

ΥΓ1. Στις πόσες περικοπές μισθού, επιδομάτων και δικαιωμάτων θα έλεγαν οι παππούδες σου ένα τεράστιο και βροντερό ΟΧΙ;

ΥΓ2. Στις πόσες περικοπές μισθού, επιδομάτων και δικαιωμάτων θα έλεγες στο παιδί σου να πει ένα τεράστιο και βροντερό ΟΧΙ;

Posted in ρήξη και ανατροπή, Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2012

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Πατρίδα»

«Εθνος»

«Ελληνες»

«Ελλάδα»

Δεν υπάρχει δήλωση, διάγγελμα, συνέντευξη κυβερνητικού παράγοντα, δεν υπάρχει δημόσια εμφάνιση εκπροσώπου του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των εργολάβων, δεν υπάρχει τηλεοπτική παράσταση ή άρθρο από κάποιο παπαγαλάκι και «δημοσιογραφικό» βαποράκι όλων των προηγούμενων, που εδώ και δυο χρόνια να μην περιέχει όλες μαζί ή κάποια από αυτές τις λέξεις.

Οσα κάνουν, λοιπόν, τα κάνουν για την «πατρίδα».

Οσα αποφάσισαν προχτές στις Βρυξέλλες τα κάνουν για το «έθνος».

Τα PSI και τα μνημόνια γίνονται για το καλό της «Ελλάδας».

Οι μειώσεις μισθών και τα εργασιακά απαρτχάιντ γίνονται από αγάπη για τους «Ελληνες».

Παρεμπιπτόντως, όχι μόνο εκτός, αλλά και εντός των συνόρων, δε θα βρεις κανέναν από δαύτους να διαφωνεί ότι… «Είμαστε όλοι Ελληνες».

Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία, που συνθέτουν την εν λόγω κομπανία, είναι ότι στην πρώτη σειρά τούτης της «πατριωτικής» πασαρέλας έχουν πιάσει στασίδι όλοι αυτοί που μέχρι πρότινος έβγαζαν αφρούς στο άκουσμα «παρωχημένων» εννοιών όπως «πατρίδα» κ.ο.κ.

Ο κοσμοπολιτισμός τους, βλέπετε, και η «παγκοσμιοποίησή τους» δεν το άντεχαν…

Τώρα, αυτού του τύπου οι «διεθνιστές»,

που πατρίδα τους έχουν τις «αγορές», τις «Γουόλ Στριτ», τις ανά τις ηπείρους στέπες της εργασιακής εκμετάλλευσης όπου εξάγουν τα κεφάλαιά τους, τις θάλασσες της απεραντοσύνης με τις παναμέζικες σημαίες στα πλοία τους, τα «δεν έχουμε ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ» και τα «σχέδια Ανάν»,

το έχουν γυρίσει το φύλλο:

Τώρα επιδίδονται στην… πατριδογνωσία, στην… εθνολαγνεία και επιδεικνύουν με καμάρι την… ελληνικότητά τους.

Γιατί άραγε;…

Κατ’ αρχάς, θα προτείναμε και στον τελευταίο Ελληνα της δουλειάς και του μόχθου, και στον τελευταίο Ελληνα του γλίσχρου μεροκάματου και της ανεργίας να κάνει μια σύγκριση:

Να συγκρίνει την… ελληνικότητα τη δική του με την ελληνικότητα των Ελλήνων μεγαλοκαταθετών της Ελβετίας. Πιστεύει ότι αυτές οι «ελληνικότητες» έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους;…

Επομένως, ναι μεν «είμαστε όλοι Ελληνες», αλλά βασικότερο από αυτό είναι ότι υπάρχει «Ελληνας» κι «Ελληνας».

Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Γερμανός» και «Γερμανός» (άλλος Γερμανός αυτός που συνωστίζεται στο 16% των απόκληρων της Γερμανίας κι άλλος Γερμανός αυτός που διοικεί τη «Ζήμενς»)…

Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Αμερικανός» κι «Αμερικανός» (άλλος Αμερικανός αυτός που συνωστίζεται στις ουρές των 50 εκατομμυρίων κατοίκων των ΗΠΑ που ζουν με συσσίτια κι άλλος Αμερικανός ο κατέχων την «Γκόλντμαν Σακς»)…

Με άλλα λόγια, η πείνα, η φτώχεια και η ανασφάλεια έχουν τόση εθνικότητα, όση ακριβώς εθνικότητα έχει κι ο πλούτος που παράγεται πάνω στην αντίθεση κεφάλαιο – εργασία και υπεξαιρείται από την ανά τη Γη πλουτοκρατία.

Ως εκ τούτου, και για να πάμε στο δεύτερο ζήτημα, στο ζήτημα του «έθνους», είναι φανερό πως είτε μιλάμε για την Ελλάδα, είτε για τη Γερμανία, είτε για την Ταγκανίκα, το κάθε έθνος περιλαμβάνει στο εσωτερικό του

δύο έθνη:

Το ένα «έθνος» είναι μια κάστα βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών και των κάθε λογής άπληστων της τάξης των καπιταλιστών, που βαφτίζει το στυγνό, το στενό, το ιδιοτελές, το βουλιμικό, το αποκρουστικό και απάνθρωπο ταξικό του συμφέρον σαν «συμφέρον όλου του Εθνους»!

Αλλά αυτό το «εθνικό συμφέρον» για το οποίο μιλούν δεν είναι παρά η επιβολή και αναπαραγωγή ενός αναίσχυντου κοινωνικού απαρτχάιντ, πίσω από το οποίο εννοείται ένα και μόνο συμφέρον:

Το συμφέρον ενός «έθνους» που το απαρτίζει μια οικτρή μειοψηφία, η οποία στέκεται πάνω από χώρες και από πατρίδες.

Πρόκειται, δηλαδή, για το συμφέρον του «έθνους» των Ελλήνων εκμεταλλευτών, που έχουν συστήσει μια διαρκή «Ιερή Συμμαχία» με τα αντίστοιχα «έθνη» των Γερμανών, Αγγλων, Γάλλων και Πορτογάλων κεφαλαιούχων.

Αυτή η «Ιερή Συμμαχία» συνιστά το ένα «έθνος» ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο και όσο αδυσώπητοι κι αν είναι οι εσωτερικοί του ανταγωνισμοί, τόσο ενωμένο και ανελέητο στρέφεται εναντίον του άλλου «έθνους»:

Του «έθνους» που επίσης απλώνεται ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο,

το «έθνος» των προλετάριων.

Η καπιταλιστική κοινωνία, λοιπόν, κάθε ταξική κοινωνία, είναι συγκροτημένη με τρόπο που χωρίζει την Ελλάδα σε «δύο Ελλάδες», τη Γερμανία σε «δύο Γερμανίες», την Αμερική σε «δύο Αμερικές»

και διαπερνιέται από την ανειρήνευτη αντίθεση ανάμεσα στα δύο αυτά «έθνη» που απαρτίζουν τις «δύο Ελλάδες», τις «δύο Γερμανίες», τις «δύο Αμερικές»:

Από τη μια, το «έθνος» των αστών κι από την άλλη το «έθνος» των εργατών.

Καμία κοινότητα συμφερόντων δεν υπάρχει, και δε θα υπάρξει ποτέ, ανάμεσα σε αυτά τα δύο «έθνη». Καμία «εθνική συναίνεση», όπως την ευαγγελίζεται – πάντα – το «έθνος» των καταπιεστών δεν ωφέλησε ποτέ και πουθενά το «έθνος» των καταπιεσμένων.

Να, επομένως, γιατί ο «πατριωτισμός» των αστών (που κλέβουν όλα τα γεννήματα) δεν έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό των εργατών, αφού στην περίπτωση των εργατών

πατριωτισμός είναι το δικαίωμα στη δουλειά και όχι το δικαίωμα στην απόλυση,

πατριωτισμός είναι η ικανοποίηση όλων των ανθρώπινων αναγκών και όχι η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης,

πατριωτισμός είναι μια κοινωνία σε μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για όλους και όχι μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για τους λίγους, τους κηφήνες και τους σφετεριστές του μόχθου των πολλών.

Να, λοιπόν, με ποια έννοια η απάντηση σε όσους απειλούν το λαό με τα πατριδοκάπηλα κηρύγματα

είναι ότι «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα»,

να, επομένως, το γιατί από τους εργάτες «δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν», αφού ήδη τους το έχουν στερήσει οι «πατριώτες» εκμεταλλευτές τους..

Και να, φυσικά, το γιατί

«μια και το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη (σ.σ.: στην αγγλική έκδοση του 1888 στο σημείο αυτό γράφει: «να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους»), να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο επίσης εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια της αστικής τάξης».1

Κι επειδή η Ιστορία είναι αμείλικτη, όσον αφορά το γεγονός ότι όποτε η κοινωνία τράβηξε στο δρόμο που υπαγόρευσε ο αστικός «πατριωτισμός» του «έθνους» των αστών, το αποτέλεσμα ήταν πισωγύρισμα και ανθρωπιστική καταστροφή, σαν αυτή που βιώνει σήμερα η Ελλάδα,

να, τελικά, το γιατί

«η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή, είναι στην αρχή εθνική. Φυσικά το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει, πριν απ’ όλα με τη δική του αστική τάξη».2

1. «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», Κ. Μαρξ – Φρ. Ενγκελς, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 44.

2. Ο.π., σελ. 34.

Posted in ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Δύο Ελλάδες, δύο τάξεις, μία λύση

Posted by redship στο 7 Ιουνίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Πρώτοι οι Ελληνες εφοπλιστές –

Διατηρούν τα σκήπτρα στην παγκόσμια ναυτιλία αλλά και στις παραγγελίες νέων πλοίων»,

πανηγύριζε η εφημερίδα «Τα Νέα» την περασμένη βδομάδα.

Η εφημερίδα προσθέτει μάλιστα ότι

«ιδιαίτερη αίσθηση στην παγκόσμια εφοπλιστική κοινότητα έχει κάνει το γεγονός ότι παρά τη διεθνή κρίση, οι Ελληνες πλοιοκτήτες προχώρησαν σε παραγγελίες – μαμούθ νεότευκτων πλοίων, αποσπώντας και στο «κομμάτι» αυτό την πρώτη θέση στην παγκόσμια αγορά».

Και τώρα η «απορία»:

  • Πώς γίνεται μια χώρα με τόσο σπουδαίους «καραβοκύρηδες» να βρίσκεται σε τέτοια «χάλια» – κατά την πεπατημένη ορολογία των κυβερνώντων;
  • Πώς γίνεται ο λαός της χώρας να υφίσταται τέτοια δεινά και την ίδια ώρα οι εφοπλιστές της να ελέγχουν όλα τα περάσματα της παγκόσμιας ναυτιλίας;
  • Πώς γίνεται οι εφοπλιστές να πλουτίζουν, να έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ διεθνούς κερδοφορίας, να αποσπούν τη μια «πρωτιά» μετά την άλλη και την ίδια ώρα οι Ελληνες ναυτεργάτες να φυτοζωούν;

Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τα λαϊκά εισοδήματα στα Τάρταρα, αλλά την ίδια ώρα τις καταθέσεις των «εχόντων» στην Ελβετία στα ουράνια.

Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τους εργαζόμενους στην ανεργία και τα μικρομάγαζα στα λουκέτα, αλλά την ίδια ώρα τα μονοπώλια να αυξάνουν τα κέρδη τους στο α’ τρίμηνο του 2011 έναντι του αντίστοιχου περσινού κατά 500% (π.χ. «Μότορ Οϊλ»).

Ο λόγος τελικά είναι ένας: Δεν έχουμε να κάνουμε με μία Ελλάδα, αλλά με δύο Ελλάδες.

Η μία είναι η Ελλάδα των λίγων, η άλλη είναι η Ελλάδα των πολλών.

Η μία είναι η Ελλάδα των εκμεταλλευτών και η άλλη είναι η Ελλάδα των καταπιεζόμενων.

Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προϋποθέτει τις στερήσεις της Ελλάδας των πολλών.

Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προέρχεται από την καταδυνάστευση της Ελλάδας των πολλών.

Η φτώχεια των πολλών αποτελεί το λίπασμα για τον πλούτο των λίγων.

Ο πλούτος της ολιγάριθμης τάξης της Ελλάδας των λίγων είναι ακριβώς εκείνος ο πλούτος που έχει κλαπεί από την πολυάριθμη τάξητης Ελλάδας των πολλών.

Οι πολλοί είναι αυτοί που δουλεύουν, που παράγουν, που δημιουργούν, που το δικαίωμά τους για δουλειά γίνεται εμπόρευμα και που η αποστέρηση του δικαιώματός τους για δουλειά γίνεται κέρδος. Για τους λίγους.

Οι λίγοι είναι αυτοί που σφετερίζονται, που ιδιοποιούνται, που εισπράττουν το αποτέλεσμα της δουλειάς των άλλων, που εκμεταλλεύονται το δικαίωμα για δουλειά των άλλων. Των πολλών.

Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση είναι

που καθιστά τους Ελληνες εφοπλιστές πάμπλουτους παγκοσμίως, αλλά τους Ελληνες ναυτεργάτες πάμφτωχους παγκοσμίως.

Τους Ελληνες βιομήχανους να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων «Κροίσων», αλλά τους Ελληνες μισθωτούς να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων πειραματόζωων των μνημονίων.

Τους Ελληνες τραπεζίτες να αναρριχώνται στους πλέον επιχορηγούμενους παγκοσμίως, αλλά τον ελληνικό λαό εκ των πλέον γδαρμένων από τους τοκογλύφους παγκοσμίως.

Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση

δεν πρόκειται να «βελτιωθεί» αν στη θέση του ΠΑΣΟΚ έρθει η ΝΔ, όπως δε «βελτιώθηκε» ποτέ όποτε στη θέση του ενός ήρθε ο άλλος.

(Παρεμπιπτόντως:Οσοι μιλούν και τάζουν «βελτίωση» της θέσης των κολασμένων εννοούν την παραμονή των κολασμένων στην Κόλαση για μια ζωή. Αλλά το θέμα δεν είναι μια «βελτιωμένη» θέση στην Κόλαση. Το θέμα είναι η έξοδος από την Κόλαση).

Δεν πρόκειται να αλλάξει αν το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στη θέση του με τους φίλους του, ή αν έρθει η ΝΔ στη θέση του ΠΑΣΟΚ με τους δικούς της φίλους, ή αν όλοι μαζί «ομόψυχα» και «συναινετικά»μοιράσουν από κοινού τις καρέκλες με τους φίλους τους.

Αυτή η σχέση μεταξύ πλούτου – φτώχειας δεν είναι προϊόν της θέσης που καταλαμβάνει το κάθε κόμμα γύρω από το τραπέζι της εξουσίας.

Είναι προϊόν της εξουσίας και του χαρακτήρα της εξουσίας που υπηρετεί το κάθε κόμμα ή πολλά κόμματα μαζί.

Η σχέση αυτή, που φέρνει στο κεφάλαιο πλούτο και στην εργασία φτώχεια, είναι προϊόν της ανειρήνευτης, της αγεφύρωτης αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά, και την εργασία, από την άλλη.

Αν αυτή η αντίθεση δεν επιλυθεί προς όφελος της εργασίας και εις βάρος του κεφαλαίου, τότε ο πλούτος των λίγων θα συνεχίσει να αυξάνεται ευθέως αναλόγως της δυστυχίας των πολλών.

Για να αλλάξει και να ανατραπεί εκ βάθρων αυτή η σχέση, την πολιτική εξουσία που σήμερα κατέχει το κεφάλαιο και την διαχειρίζεται μέσω των κομμάτων του, πρέπει να την πάρουν οι εργάτες και όλα τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας. Και να την διαχειριστούν προς όφελός τους μέσω του δικού τους Κόμματος.

Αλλη λύση δεν υπάρχει.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός., Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »