καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘δημοσιοκάφροι’

«Μυστικά κονδύλια»: Μια (παλιά) υπέροχη ιστορία… (1)

Posted by redship στο 26 Αυγούστου , 2011

γράφει  ο   Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Ο υπουργός Μόσιαλος ανακοίνωσε ότι καταργούνται (σ.σ.: σώωωπα!) τα περίφημα «μυστικά κονδύλια» που μέσω των Γενικών Γραμματειών Ενημέρωσης της εκάστοτε κυβέρνησης όδευαν στις τσέπες… «άγνωστων παραληπτών».

Ατυχώς και παρά τη σφοδρή επιθυμία της παρούσας κυβέρνησης

(σ.σ.: η οποία τυγχάνει και οπαδός της «ανοικτής διακυβέρνησης»…)

δεν πρόκειται να ανακοινωθούν οι έως τα σήμερα σιτιζόμενοι από τα «μυστικά κονδύλια».

Καθότι – όπως ισχυρίστηκε ο Μόσιαλος – εκτός από «άγνωστοι» δεν τηρούσαν και «παραστατικά» οι αθεόφοβοι (σ.σ.: δεν υπάρχει φορολογική συνείδηση, κύριε)…

Η ανακοίνωση Μόσιαλου έδωσε την ευκαιρία σε ορισμένους πασίγνωστους μαχητές της αντικειμενικότητας, του πλουραλισμού, του ήθους και της δημοκρατικής ενημέρωσης να ξεσπαθώσουν. Τα – εξίσου πλουραλιστικά – ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ στα οποία υπηρετούν τα εν λόγω διαμάντια, πήραν φωτιά από τα «πύρινα» σχόλιά τους εναντίον της τακτικής των «μυστικών κονδυλίων».

Το χαριτωμένο της υπόθεσης είναι τούτο:

Ανάλογα με το χρώμα του «παπαγάλου» που κουβαλάνε, άλλοι από τους αδάμαντες χρεώνουν τα «μυστικά κονδύλια» κυρίως στο ΠΑΣΟΚ. Οι άλλοι τα χρεώνουν κυρίως στη ΝΔ. Αλλά όλοι μαζί σε ένα συμφωνούν: Οτι είναι πολύ κακό πράγμα να υπάρχουν «μυστικά κονδύλια»…

Πάντως, μέσα από όλο αυτό το τσουνάμι υποκρισίας προέκυψε και κάτι θετικό:

Επικυρώθηκε ότι «μυστικά κονδύλια» υπάρχουν ή – τουλάχιστον – υπήρχαν. Και το σημειώνουμε γιατί όσοι έχουν μνήμη θυμούνται τις όχι και λίγες προσπάθειες, τις εκπορευόμενες από τους εκάστοτε κυβερνώντες, να μας πείσουν ότι «δεν υπήρχαν»…

Γιατί όμως υπάρχουν τα «μυστικά κονδύλια» που η παρούσα κυβέρνηση θα… καταργήσει;

Ισως κάτι έχει να μας πει η ρήση του Γερμανού ποιητή φον Κλάιστ, ο οποίος μιλούσε για εκείνο το είδος της δημοσιογραφίας που δεν είναι παρά «η τέχνη να κάνεις το λαό να πιστεύει αυτό που η κυβέρνηση θεωρεί σωστό»…

Τέτοιες «τέχνες», προφανώς, πληρώνονται αδρά.

Η ιστορία περί τα «μυστικά κονδύλια» είναι τόσο παλιά όσο και ο φαρισαϊσμός όσων οψίμως εξεμάνησαν με την ύπαρξη των «μυστικών κονδυλίων».

Εξίσου παλιά είναι και η ιστορία της… κατάργησης των «μυστικών κονδυλίων».

Εδώ και 60 σχεδόν χρόνια στην Ελλάδα, η εκάστοτε κυβέρνηση δηλώνει «πολέμια» της τακτικής των «μυστικών κονδυλίων» και κατηγορεί την προηγούμενη ότι μέσω των «μυστικών κονδυλίων» εξαγοράζει δημοσιογράφους για να παίζει το παιχνίδι της.

  • Αυτό κατηγόρησε το 1964 η Ενωση Κέντρου την ΕΡΕ για το διάστημα που εκείνη κυβερνούσε.
  • Αυτό κατηγόρησε το 1982 το ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ για τη δική της διακυβέρνηση από το 1974.
  • Αυτό κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ (μετά τις καταγγελίες Μητσοτάκη κατά Σαμαρά) για τη διακυβέρνηση της ΝΔ πριν από το 1993.
  • Αυτό κατηγόρησε η ΝΔ το ΠΑΣΟΚ για τη δική του διακυβέρνηση πριν από το 2004.

Με δυο λόγια, όποτε συμβαίνει «αλλαγή φρουράς» στη διακυβέρνηση της χώρας, έχει μετατραπεί σε «έθιμο» οι επόμενοι να επαναφέρουν την υπόθεση των «μυστικών κονδυλίων» και του χρηματισμού δημοσιογράφων και να καταγγέλλουν τους προηγούμενους για την τακτική τους.

Με μια υποσημείωση: Ούτε οι προηγούμενοι, ούτε οι επόμενοι έδωσαν ποτέ καμία «λίστα».

Ποτέ δεν αποκάλυψαν τίποτα.

Ποτέ δεν εξάρθρωσαν το «κύκλωμα».

Και τώρα ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα: Δυστυχώς τα «τρωκτικά» θα παραμείνουν «άγνωστα». Δεν έχουμε… «παραστατικά», λέει ο Μόσιαλος.

Υπάρχουν, όμως, κάτι άλλα… παραστατικά:

Το Μάη του 1964 ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Β. Σακελλαρίου, παραδίδει στον υπουργό Δικαιοσύνης το 25σέλιδο πόρισμα της έρευνας που διενήργησε περί «ελέγχου διαχειρίσεως των μυστικών κονδυλίων εις το υφυπουργείον Εσωτερικών».

Ανάμεσα στα άλλα, ο άνθρωπος είχε διαπιστώσει και τα εξής

(σ.σ.: οι δυο πολύ ενδιαφέρουσες μαρτυρίες – καταθέσεις που είχαν προκύψει από την έρευνα παρατίθενται όπως καταγράφονται στην έκθεση, οι υπογραμμίσεις είναι από το πρωτότυπο):

  • «…ο εν αποστρατεία Υποστράτηγος κ. Σόλων Τσαούσης, διατελέσας και ούτος Γεν. Διευθυντής του Υφυπουργείου Εσωτερικών, καταθέτει μεταξύ άλλων και τα εξής: «Πώς διέθετεν ο Υπουργός τα ποσά τα οποία ελάμβανε δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω. Γνωρίζω μόνον εκ των ποσών τα οποία ελάμβανεν έδιδε κατά μήνα και εις Δημοσιογράφους που έκαμναν το Αστυνομικόν ρεπορτάζ και εις άλλα πρόσωπα που ενεφανίζοντο ότι διενήργουν αντικομμουνιστικήν προπαγάνδαν»»…
  • «Χαρακτηριστική επίσης είναι η κατάθεσις του Συνταγματάρχου ε.α. κ. Αντων. Θεοδώρου, διατελέσαντος ως αναπληρωτού του Δ/ντού Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών επί 2 1/2 περίπου μήνας, καταθέτοντος μεταξύ άλλων και τα εξής: «Κατά το μικρόν αυτό διάστημα ενθυμούμαι ότι ήρχοντο δημοσιογράφοι και άλλα διάφορα πρόσωπα, τα οποία ησχολούντο με την προβολήν του έργου του Σώματος της Χωροφυλακής και επιδίωκον τη λήψιν αμοιβής, ήτις, ως καλώς ενθυμούμαι εκυμαίνετο από 30.000 – 50.000 δραχμών»»…

Αυτή η τόσο παλιά ιστορία, λοιπόν, με τα «τρωκτικά» τα οποία, απλώς, με κάθε αλλαγή κυβέρνησης αλλάζουν «αφεντικό», έχει κατά καιρούς γίνει πρωτοσέλιδο στον Τύπο. Ηδη από το 1963 οι εφημερίδες, μεταξύ άλλων, έγραφαν:

Για «492 εκατομμύρια τα μυστικά κονδύλια επί ΕΡΕ».

Για «Ιλιγγιώδη ποσά (που) εδόθησαν εις υψηλά πρόσωπα» και «ισχυρά πίεσις στα παρασκήνια να συγκαλυφθεί το μέγα σκάνδαλον».

Για «το χρήμα του λαού διά να υμνολογήται το έργον της ΕΡΕ».

Για τα «77,5 εκατομ. δραχ. το χρόνο δι’ εξαγοράν του Τύπου».

Για το ότι «Η κυβέρνησις Παπανδρέου διστάζει υπόπτως να φωτίση το μέγα σκάνδαλον της διαθέσεως των μυστικών κονδυλίων» («Ελεύθερος Τύπος», 4/12/1963 και 6/12/1963)…

Μετά την περίοδο του «γύψου» και των «Γεωργαλάδων», η ίδια προδικτατορική εικόνα επαναλαμβάνεται και επί ημερών κοινοβουλευτικής δημοκρατίας…

(Συνεχίζεται…)

Advertisements

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», ημεροδρόμος ριζοσπάστη, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων, οι απόγονοι του γκαίμπελς | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το δίκιο το κρίνουν οι συσχετισμοί

Posted by redship στο 25 Αυγούστου , 2011

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος»;

Γιατί, μετά τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, ήρθε και η σειρά της Λιβύης να γευτεί τι εστί δημοκρατία υπό τα όπλα του ΝΑΤΟ.

Γιατί, 250 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. αποφάσισαν να παραχωρήσουν απόλυτα το δημόσιο πανεπιστήμιο στις επιχειρήσεις. Είναι κι αυτό ένα από τα καλά εκείνης της δημοκρατίας που υπάρχει για να διασφαλίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Κατά τα λοιπά, μια σειρά άρθρα στον αστικό Τύπο μας καλούν να φορέσουμε όλοι το πιο πλατύ χαμόγελό μας, να σκύψουμε βαθιά και να υποδεχτούμε αυτούς που έρχονται να αφήσουν τα ωραία τους λεφτά στη χώρα μας.

Η κρίση είναι ευκαιρία, διακηρύσσουν.

Δε χρειάζεται να κάνουμε πολλά πράγματα για να το καταλάβουμε: Ενα χαμόγελο αρκεί. Και να μη διαδηλώνουμε.

Ενα χαμόγελο κι ένα ευχαριστώ απ’ όσους τους επιτρέπεται να έχουν μια δουλειά με 500 ευρώ το μήνα. Κι ένα ακόμα ευχαριστώ από τους κοντά ένα εκατομμύριο ανέργους που περιμένουν στη σειρά να ανακυκλωθούν σε μια αγορά εργασίας όπου κάθε πρωί εργάτες θα διαγκωνίζονται για το ποιος θα πάει για δουλειά φτηνότερα.

Κι όμως, αχάριστοι όπως πάντα ορισμένοι συνεχίζουν να διαδηλώνουν, όπως προχτές οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό και χτες οι φοιτητές.

Προκάλεσαν έτσι την ιερή αγανάκτηση όσων βλέπουν την κρίση σαν ευκαιρία για νέα κέρδη. Ολων αυτών που όχι μόνο δεν μπορούν να καταλάβουν τους ξεροκέφαλους διαδηλωτές, αλλά αγανακτούν και με το κράτος τους που δεν προστατεύει την ελευθερία του κεφαλαίου να πατά επί πτωμάτων για να κερδίσει.

«Το δικαίωμα του εργάτη σταματά εκεί που αρχίζει το δικαίωμα του αφεντικού του», διακήρυξε χτες το ΕΘΝΟΣ μέσα από το κύριο άρθρο του. Να ανακαλέσει τη δήλωση ότι ο νόμος για τα ΑΕΙ θα ανατραπεί στην πράξη είχε καλέσει προχτές το ΚΚΕ η αρμόδια υπουργός.

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι αστοί διαπιστώνουν με θλίψη πως ενώ έχουν κηρύξει άπειρες φορές το τέλος της ταξικής πάλης, αυτή συνεχίζει να είναι παρούσα. Για μια ακόμα φορά, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, οι αστοί ζητάνε να επικρατήσει άκρα του τάφου σιωπή.

Και για μια ακόμα φορά οι εργάτες τραβάνε το δρόμο τους, αδιαφορώντας πλήρως για το ποιος καπιταλιστής θα χαθεί, γιατί συμφέρον των εργατών είναι να χαθούν όλοι μαζί και οι καπιταλιστές και η εξουσία τους.

Οταν η υπουργός Παιδείας αξιώνει να εφαρμοστούν οι νόμοι σα να είναι ιερά και απαραβίαστα κείμενα, ξεχνά ότι το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» δηλώνει ακριβώς τη διαρκή πάλη να επιβληθεί το εργατικό δίκιο ενάντια στο δίκιο των αστών. Το ίδιο ξεχνάνε κι όσοι απέναντι στη δικτατορία των μονοπωλίων εγκαλούν την αστική τάξη γιατί παραβιάζει διακηρύξεις της γαλλικής επανάστασης.

Η αστική νομιμότητα αναγνωρίζει διάφορα δικαιώματα μέχρι τη στιγμή που θα θιχτεί η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και κατά συνέπεια το νομικό οπλοστάσιο που τη στηρίζει σε διάφορες πλευρές της ζωής.

Η παράδοση των πανεπιστημίων στις επιχειρήσεις θεωρείται δίκιο από τη σκοπιά της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Και άδικο από την σκοπιά των εργατών.

Οταν συγκρούονται δίκιο με δίκιο θα επικρατήσει αυτό που έχει με το μέρος του τους συσχετισμούς. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ελπίζει ότι ο νόμος της θα εφαρμοστεί επειδή τον ψήφισαν η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ. Στο χέρι των λαϊκών ανθρώπων, που έχουν εμπιστευτεί την ψήφο τους σε τέτοια κόμματα, είναι να αποδείξουν πως ανάμεσα σ’ αυτά που ψηφίζει η Βουλή κι αυτά που ζητάνε τα λαϊκά στρώματα υπάρχει άβυσσος. Που δε θα καλυφθεί με υποταγή της λαϊκής βάσης στο συμφέρον της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, το αντίθετο.

Λεπτομέρεια: Απειρες οι εξουσίες που πανηγύρισαν τη νίκη τους. Απειρες και οι φορές που γκρεμίστηκαν από τη λαϊκή πάλη.

Η επανεκκίνηση δεν αφορά μόνο τον καπιταλισμό που αναζητά διέξοδο από την κρίση, αλλά και το εργατικό κίνημα που πρέπει να εντείνει την προσπάθεια για ανατροπή των συσχετισμών

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Δείγματα από την επόμενη μέρα

Posted by redship στο 28 Ιουλίου , 2011

«Βοήθεια, χανόμαστε! Επειγόντως περισσότερες κάμερες και πιο πολλές φυλακές».

Οποιος έβλεπε την πανικόβλητη κυρία με τα ροζ στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ χτες το βράδυ νόμιζε πως η «αμερικανιά» που είχε στο μυαλό της είναι ήδη μια πραγματικότητα γύρω μας. Και για να μην αδικούμε το σταθμό του Αλαφούζου, μπαράζ ήταν σ’ όλον τον αστικό Τύπο τα σχετικά ρεπορτάζ για την υποστήριξη της ανάλογης κυβερνητικής απόφασης.

Από κοντά και τα χαρμόσυνα θέματα: Ο Τζορτζ Σόρος εγκαταλείπει την κερδοσκοπία για χάρη της φιλανθρωπίας.

Εικόνες από τη χτεσινή αστική τηλε-ειδησεογραφία. Στην οποία δεν περίσσεψε ούτε ένα δευτερόλεπτο τηλεοπτικού χρόνου, ούτε μια αράδα εφημερίδας για την ιστορία της μάνας στην οποία αυτό το σύστημα των φιλάνθρωπων δίνει εντολή να πετάξει τα δυο της παιδιά στον Καιάδα 

Εχοντας λυμένα τα χέρια μετά την παράταση που πήραν με τη συμφωνία με την ΕΕ, οι ένοχοι προκαλούν. Πανηγυρίζουν για την ανάσα που πήραν.

Για τα λαϊκά στρώματα χτυπά ήδη πένθιμη καμπάνα.

Το έδειξε με τον τρόπο της και η χτεσινή συζήτηση για τα πετρέλαια στη Βουλή.

Μπροστά είναι η ακόμα μεγαλύτερη ένταση της επίθεσης στην εργατική τάξη.

Οι πανηγυρισμοί του Παπανδρέου για τη συμφωνία με την ΕΕ, για να πιάσουν τόπο πρέπει να συνοδευτούν κι από την ανάλογη επίθεση στο εργατικό κίνημα που τολμά να διεκδικεί, την ώρα που οι καπιταλιστές και η κυβέρνησή τους θέλουν να «νοικοκυρέψουν» τον τόπο.

Δείγμα αυτής της αναμενόμενης επίθεσης το άρθρο στο ΒΗΜΑ, που πίσω από μια φτηνή ειρωνεία για τις θέσεις του ΚΚΕ, ομολογεί ότι το πρόβλημα της αστικής τάξης είναι όλα όσα κατάχτησαν ως σήμερα οι εργαζόμενοι.

Η αστική τάξη δεν μπορεί να χωνέψει τη δυναμική που περιέχει το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Και προσπαθεί ακόμα και τώρα να φορτώσει τις συνειδήσεις των εργατών με ενοχές για το χρέος, ενώ μια απλή ανάγνωση των αριθμών δείχνει πως το χρέος είναι των καπιταλιστών. Γι’ αυτούς χρεώθηκε το κρατικό ταμείο, σ’ αυτούς κατευθύνονται ήδη τα νέα πακέτα.

Η αστική τάξη μετράει το γεγονός ότι οι αναλύσεις του ΚΚΕ για την καπιταλιστική κρίση γίνονται ευρύτερα γνωστές, ακουμπάνε πια στην ίδια την εμπειρία των λαϊκών ανθρώπων.

Η αστική τάξη ξέρει – μετράει το γεγονός ότι τώρα πια γίνεται πιο εύκολα κατανοητή και η πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή συσπείρωση με συγκεντρωμένα πυρά στον αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους, ώστε να ανοίγει ο δρόμος για τη λαϊκή εξουσία.

Ξέρουν οι αστοί πως μόνο η λαϊκή εξουσία μπορεί να εγγυηθεί ότι δε θα πληρώνει ο λαός τα χρέη των καπιταλιστών, γι’ αυτό και προσπαθούν να βγάλουν από τη μέση την πρόταση, με φτηνή ειρωνεία που μαρτυρά και την αδυναμία τους για μια επί της ουσίας αντιπαράθεση.

Η απάντηση από το εργατικό κίνημα πρέπει να δοθεί εκεί που πονάει τους αστούς: Με την καλύτερη οργάνωση των εργατών, με την ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας, με την υπεράσπιση των στρωμάτων που κάθε φορά θα χτυπιούνται, με τον απεγκλωβισμό δυνάμεων από τα κόμματα της αστικής εξουσίας.

Ετσι που το μπαράζ νόμων με τους οποίους η κυβέρνηση επιχειρεί να θωρακίσει το σύστημα, να απαντηθεί με μπαράζ λαϊκής αντεπίθεσης

Εκπληξη: Ο Παπαχελάς αναγνώρισε ότι υπάρχουν άνθρωποι στο δημόσιο τομέα που κάνουν τη δουλειά τους. Δεν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος. Οι εργαζόμενοι έκαναν, κάνουν και θα κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό το γνωρίζει καθένας που δεν αντιμετωπίζει την εργατική τάξη σαν κηφήνα. Η αναγνώριση της δουλειάς τους από τον διευθυντή της «Καθημερινής» γίνεται για …να πάψουν να κάνουν τη δουλειά τους. Το αποκαλύπτει ο ίδιος όταν στο πρώτο παράδειγμα συμπληρώνει πως τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν το νοσοκομείο δούλευε με όρους επιχείρησης και όταν στο δεύτερο παράδειγμα αυτό που βρήκε να παινέψει είναι όχι την αυταπάρνηση της γιατρίνας αλλά την πληρωμή τελικά του φαρμακευτικού υλικού από τους ίδιους τους αρρώστους που σαν ασφαλισμένοι έχουν ήδη προπληρώσει μέσα από τη φορολογία και τις ασφαλιστικές κρατήσεις όχι μόνο τις γάζες, αλλά νοσοκομεία ολόκληρα.

Ο συνήθως «αγανακτισμένος» με τη δημόσια διοίκηση αρθρογράφος δε φαίνεται να αγανακτεί για το γεγονός ότι ένα νησί είναι χωρίς γάζες, ούτε για το γεγονός ότι οι γιατροί στις εφημερίες είναι απλήρωτοι μήνες. Παραδίδοντας μάθημα προπαγάνδας από τη σκοπιά της αστικής τάξης, μας δείχνει τι πρέπει να γίνει παντού για να μπορεί η αστική τάξη να συνεχίζει ανεμπόδιστη να ξεκοκαλίζει το κρατικό χρήμα: Να δουλεύουν οι πάντες τζάμπα υπό τη διεύθυνση ενός χρυσοπληρωμένου μάνατζερ και να διπλο-τριπλοπληρώνεται κάθε δημόσια υπηρεσία.

Το σχετικό άρθρο στην «Καθημερινή» πρέπει να διαβαστεί ακριβώς αντίστροφα.

Τα παραδείγματα που αναφέρει για να τα στρέψει ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, είναι μερικά από τα χιλιάδες που πρέπει να χρησιμοποιούνται ακριβώς σαν απόδειξη ότι η λαϊκή Υγεία βρίσκεται σε κίνδυνο όσο κουμάντο στο κράτος κάνουν οι καπιταλιστές.

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Ξεπουληματίες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η «Δημοκρατία του φερετζέ»

Posted by redship στο 14 Μαΐου , 2011

Οταν ένας «γερόλυκος» του αστικού καθεστώτος αναγκάζεται να παρέμβει – και μάλιστα δυο φορές σε διάστημα μικρότερο της μιας βδομάδας – μέσα από τις στήλες του «σηματωρού» του συστήματος, από το Συγκρότημα Λαμπράκη, και τούτο για να προβεί σε υποδείξεις προς «ναυτιλλομένους», τότε το λιγότερο που αυτό σημαίνει είναι ότι η πορεία του «καραβιού» έχει αρχίσει να ανησυχεί τους ίδιους τους ιδιοκτήτες του «καραβιού».

Η ανησυχία τους φαίνεται δε, να είναι έντονη, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες επέλεξαν να απευθυνθούν δημοσίως προς «καπετάνιους» και επίδοξους «καπετάνιους» τους, μην κρύβοντας πόσοαναλώσιμους τους θεωρούν. Καθότι είπαμε: Το «καράβι» είναι των ιδιοκτητών και οι «καπετάνιοι», τελικά, δεν είναι παρά οι «υπάλληλοι».

Ο κ. Σταύρος Ψυχάρης, λοιπόν, την περασμένη Κυριακή μέσα από το «Βήμα» και με πρόσχημα την Ιστορία του ΚΚΕ, εισηγήθηκε στους πολιτικούς διεκπεραιωτές του συστήματος έναν πιο επιτελικά σχεδιασμένο τρόπο αντιμετώπισης του ΚΚΕ.

Οπως σωστά ερμηνεύει λόγω της μακρόχρονης εμπειρίας του ο κ. Ψυχάρης τα πράγματα, το ΚΚΕ είναι εκείνος ο σταθερός, ο στέρεος, ο οργανωμένος, ο ζωντανός πολιτικός οργανισμός, που η αύξηση της πολιτικής του επιρροής, ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες, εγκυμονεί απρόβλεπτες συνέπειες για την τάξη που επιβάλλει μνημόνια.

Συνεπώς, το μήνυμα του κ. Ψυχάρη είναι: Χτυπάμε το ΚΚΕ με όπλο την παραχάραξη, τη διαστρέβλωση, ακόμα και την «οικειοποίηση» (!) της ιστορίας του, παριστάνουμε τους τιμητές του κομμουνιστικού παρελθόντος και των κομμουνιστών ηρώων (όπως ο Μπελογιάννης και ο Πλουμπίδης, την εκτέλεση των οποίων – τότε – επιδοκίμαζε το «Βήμα»…), με ένα και μοναδικό στόχο: «Να θάψουμε τους ζωντανούς»!

Ο κ. Ψυχάρης δεν είναι φυσικά ιστοριοδίφης. Το τελευταίο που τον απασχολεί είναι να συμβάλει στο γράψιμο ή στην «ορθή ανάγνωση» της Ιστορίας. Η ενασχόλησή του με το ΚΚΕ ως βασικό πολιτικό αντίπαλο της ολιγαρχίας, μόνο τυπικά γίνεται με όρους παρελθόντος. Εκείνο που τον απασχολεί είναι το παρόν και το μέλλον.

Μόλις μερικά 24ωρα αργότερα, ο κ. Ψυχάρης επανήλθε. Απευθυνόμενος ευθέως πλέον προς τον αστικό πολιτικό κόσμο. Κι αυτή τη φορά όχι από τις στήλες του «Βήματος», αλλά μέσα από το κύριο άρθρο των «Νέων». Πρόδηλα συμβολική κίνηση για να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας του «επείγοντος» προς όσους δεν αντιλαμβάνονται την τρέχουσα φάση ως περίοδο «έκτακτων συνθηκών».

Τόσο «έκτακτες» δε, είναι οι συνθήκες, που ο κ. Ψυχάρης φτάνει να υπενθυμίζει τα Ιουλιανά του ’65 και τη χούντα, κι όλα αυτά για να καταγγείλει τις σημερινές «αλλοπρόσαλλες κινήσεις πολιτικών που δείχνουν κατώτεροι των περιστάσεων».

«Οι κατώτεροι των περιστάσεων», υποδεικνύει ο κ. Ψυχάρης, πρέπει να βάλουν μυαλό. Και έτσι, «μυαλωμένοι», να υπηρετήσουν το πνεύμα «εθνικής συνεννόησης» που υπαγορεύει η άρχουσα τάξη. Ο κ.Ψυχάρης, τους προσφέρει την εξής επιλογή: Αφού δεν μπορούν να φανούν μυαλωμένοι με τους παρόντες συσχετισμούς που επικρατούν στο κοινοβούλιο, τότε να προσπεράσουν τη σημερινή «Δημοκρατία του φερετζέ» (!) μέσω εκλογών. Αξιοποιώντας δηλαδή τις εκλογές ως… φερετζέ της δημοκρατίας τους.

Η υπόδειξη προς το δικομματισμό και τις «παραφυάδες» του είναι σαφής και σε ελεύθερη μετάφραση θα μπορούσε να αποδοθεί ως εξής:

Με ή χωρίς εκλογές, «συμμορφωθείτε». Και πάρτε το χαμπάρι: Την ώρα της τρικυμίας δεν θα ανεχτούμε άλλο τους μικροκομματικούς σας υπολογισμούς πάνω στο «καράβι» μας.

Τώρα – μοιάζει να λέει ο κ. Ψυχάρης – εμείς κάνουμε κουμάντο, κι εσείς,

πρώτον θα βρείτε τον τρόπο να κάνετε ό,τι σας λέμε αφού αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχετε, να κάνετε ό,τι σας λέμε, και

δεύτερον, κανονίστε ό,τι θα κάνετε, για να φάει ο λαός το παραμύθι της «εθνικής συστράτευσης», να το κάνετε λαμβάνοντας υπόψη ένα σοβαρό πρόβλημα: Το ΚΚΕ.

Πρόκειται για μια από κάθε άποψη ενδιαφέρουσα παρέμβαση. Που ακόμα κι αν οι πολιτικές εξελίξεις δεν προωθούνται ποτέ με την επί χάρτου ακρίβεια που χαράσσονται, ωστόσο αφ’ ενός σηματοδοτεί κατευθύνσεις, αφ’ ετέρου επιβεβαιώνει ότι σωστά οι κομμουνιστές διαπιστώνουν πως διανύουμε περίοδο που επιτάσσει αυξημένη επαγρύπνηση και ένταση της δράσης

Posted in «δημοκρατικές πλειοψηφίες», πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, η "ελευθερία" του πολίτη, κκε | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

ΑντιΚΚΕ σκοπιμότητες

Posted by redship στο 22 Απριλίου , 2011

«Ολοι συμμετέχουν στο ίδιο σωματείο, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ, το ΚΚΕ, όλοι παίρνουν τα λεφτά και τα μοιράζονται», έλεγε χτες ο Γ. Πρετεντέρης στο «Μέγκα», ωρυόμενος για τη χρηματοδότηση της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ από τη διοίκηση της επιχείρησης. Λίγο πριν είχε προβληθεί ρεπορτάζ με την ανακοίνωση του ΚΚΕ για το θέμα. Εκεί ξεκάθαρα ακούστηκε ότι οι ταξικές δυνάμεις ήταν πάντα αντίθετες στη χρηματοδότηση του σωματείου. Αρα, το συμπέρασμα του Γ. Πρετεντέρη δεν είναι αποτέλεσμα άγνοιας. Αντίθετα, συνιστά προβοκάτσια και προσπάθεια να τσουβαλιάσει τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ με τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές και τις λοβιτούρες τους. Εκείνες, δηλαδή, τις παρατάξεις που συνδιαλέγονταν με την εκάστοτε κυβέρνηση και τη διοίκηση της επιχείρησης, στηρίζοντας την ίδια πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Μάλιστα, όταν ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ έκανε τηλεφωνική παρέμβαση και κατήγγειλε τα όσα είπε ο Πρετεντέρης, παρουσιάζοντας συγκεκριμένα στοιχεία που επιβεβαιώνουν την καθαρή στάση του ΚΚΕ, ο τελευταίος επέμεινε να δημιουργεί εντυπώσεις, καλλιεργώντας σκόπιμα την αμφιβολία, λέγοντας ότι δε γνώριζε αυτά τα στοιχεία και θα το ξαναδεί. Τι σόι δημοσιογράφος είναι αν δεν κάνει ρεπορτάζ για να γνωρίζει; Δηλαδή παραπλανά, δημοσιογραφώντας σκόπιμα σε βάρος του ΚΚΕ. Επρεπε να ξέρει, αφού ανακατεύτηκε μ’ αυτό το θέμα, ότι οι δυνάμεις του ΚΚΕ στη ΓΕΝΟΠ έχουν καταδικάσει με δημοσίευμά τους στο περιοδικό «ΠΑΛΜΟΣ» (Μάης – Ιούνης 2008) το φαινόμενο. Ξέρει ότι το ΚΚΕ είχε και έχει ανοιχτό πόλεμο με τέτοια φαινόμενα και τους δράστες τους στο πολιτικό σύστημα και στα συνδικάτα. Πάνε, επομένως, να λερώσουν το ΚΚΕ με τις βρωμιές των κομμάτων που οι ίδιοι στηρίζουν με την προπαγάνδα τους. Το ΚΚΕ δεν είναι σαν τα μούτρα τους.

Posted in "παπατζήδες", πολιτικη, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, γκέμπελς, ούτε ίχνος αξιοπρέπειας, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων» | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Αντιδραστική «δημοσιογραφία»

Posted by redship στο 19 Φεβρουαρίου , 2011

Την αντιδραστική «δημοσιογραφία» τους επέδειξαν για μια ακόμη φορά οι δημοσιογράφοι του «ΣΚΑΪ», Λυριτζής και Οικονόμου, στην εκπομπή «Πρώτη Γραμμή». Την ώρα που παρουσιαζόταν το ρεπορτάζ με τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ για το μπλοκάρισμα των ακυρωτικών μηχανημάτων στα μέσα μεταφοράς, οι δυο τους «σχολίαζαν» την κινητοποίηση, χρησιμοποιώντας διάφορα ευτελή, του τύπου οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ θέλουν να γίνουν «τηλεστάρ» και γιατί δεν ενημέρωσαν παρά μόνο τον «902» και γιατί έβαλαν «κουκούλες» στα ακυρωτικά «μήπως κρυώνουν;» και άλλα τέτοια δήθεν έξυπνα.

Το Γραφείο Τύπου του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, σχολιάζοντας αυτή τη στάση τους, σημειώνει:

«Τη στάση των χρυσοπληρωμένων δημοσιογράφων του ΣΚΑΪ Λυριτζή και Οικονόμου για τις σημερινές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ σε σχέση με το κλείσιμο των διοδίων και το μπλοκάρισμα των ακυρωτικών μηχανημάτων θα τη χαρακτηρίζαμε ως δημοσιογραφική αγυρτεία, αν δεν ήταν κάτι χειρότερο…

Πρόκειται για δημοσιογραφία που απαιτεί το αφεντικό τους, ο Αλαφούζος, την εικόνα του οποίου προσκυνούν κάθε φορά που μπαίνουν στο στούντιο».

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, νεοταξόπουλα, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης

Posted by redship στο 19 Φεβρουαρίου , 2011

αναδημοσίευση από   Cogito ergo sum

 

Κάθε φορά που διαβάζω οποιαδήποτε αστική εφημερίδα, αισθάνομαι την ανάγκη να μετανοήσω κλαίγοντας για τα χρήματα που επί σειρά ετών ξόδευα προκειμένου να…ενημερώνομαι. Ευτυχώς, όσο πληθαίνουν οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι το ακρωνύμιο «Μ.Μ.Ε.» σημαίνει «Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης». Πώς να μη θλίβομαι στην σκέψη ότι πλήρωνα για να με κοροϊδεύουν, να με χειραγωγούν και να μου διαστρεβλώνουν την αλήθεια; Για να καταλάβετε καλύτερα πώς νοιώθω, πάρτε ένα απάνθισμα από δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών:

– «Δεν βρίσκω ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που ετσιθελικά δεν πληρώνουν επειδή θεωρούν ότι τους προσβάλλουν οι εργολάβοι και στους άλλους που έσπασαν ένα θέατρο επειδή θεώρησαν ότι προσβάλλεται ο Ολυμπιακός (…) και στις δύο περιπτώσεις έχουμε ακριβώς την ίδια μέθοδο: την αυτοδικία.» (Ο Γιάννης Πρετεντέρης, από «Τα Νέα», τα βάζει όλα στο ίδιο τσουβάλι και ξεμπερδεύει!)

«Η ΕΛ.ΑΣ. τρέμει με την ιδέα ότι θα κληθεί να διαχειρισθεί μια τεράστια κρίση, από την Κερατέα έως τον Προμαχώνα και τα γκέτο των μεταναστών. Κανείς δεν τολμά να πάρει θέση… Δυστυχώς οι μόνοι που έχουν στόχο είναι η μειοψηφία αριστεριστών, λαϊκιστών και βεβαίως και απελπισμένων που θέλει να βάλει φωτιά στον τόπο είτε με τη μορφή της ανυπακοής είτε με την αναρχία και τη βία… Η μεγάλη πλειοψηφία μιας σκληρά εργαζόμενης, δημιουργικής μεσαίας τάξης θέλει νόμο και τάξη… Το κακό είναι ότι αυτή η πλειοψηφία σπάνια κατεβαίνει στους δρόμους ή φωνάζει δυνατά.» (Ο Αλέξης Παπαχελάς, στην «Καθημερινή», μάλλον νοσταλγεί τα χρόνια της δικτατορίας, όπου επικρατούσε «νόμος και τάξη»!)

«Υπάρχει μια μεγάλη κακή παράδοση ανοχής στις καταλήψεις δημοσίων χώρων και κτιρίων, είτε πρόκειται για υπουργεία, είτε για γραφεία υπουργών, πανεπιστήμια, σχολεία, εθνικούς δρόμους, μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους κ.λπ. Και το «δεν πληρώνω» έχει πίσω του… παράδοση. Δεν αφορούσε βέβαια τα «διόδια» και τα «εισιτήρια των ΜΜΜ», αλλά λ.χ. τις ασφαλιστικές εισφορές, τις φορολογικές υποχρεώσεις κ.ο.κ. Το ότι όλα αυτά συνιστούν μια στρέβλωση της Δημοκρατίας μας είναι αδιαμφισβήτητο.» (Ο Παναγιώτης Παναγιώτου, στο «΄Εθνος», δεν καταλαβαίνει ότι η «δημοκρατία ΤΟΥΣ» δεν είναι «δημοκρατία ΜΑΣ»!)

«Οι επιδρομές στα θέατρα είναι πλέον μέρος των επαναστατικών παραδόσεων αυτού του λαού, όπως είναι οι καταλήψεις, η τζάμπα ανυπακοή και άλλα τερπνά αριστερά χάπενιγνκ (…) Πρέπει να καταλάβουμε κάτι. Αν η παρανομία για «ιερούς» σκοπούς δεν σταματήσει, τότε η παρανομία θα γίνει ο κανόνας και θα είναι πάντα και παντού μόνο για «ανίερους» σκοπούς.» (Ο Πάσχος Μανδραβέλης παραληρεί στην «Καθημερινή», εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι πουθενά στον κόσμο η μαλακία δεν πληρώνει πρόστιμο!)

Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι τα παραπάνω απηχούν αποκλειστικά την γνώμη όποιου υπογράφει το κάθε κείμενο. Δεν θα είχα αντίρρηση να συμφωνήσω, αν σε άλλες σελίδες αυτών των εφημερίδων διάβαζα κάποια αντίθετη άποψη. Αλλά, ρε γαμώτο, φαίνεται πως όλοι οι συντάκτες κάθε φυλλάδας έχουν ταυτόσημες απόψεις! Και για να μην υπάρχει καμμιά αμφιβολία, ας δούμε και μερικά αποσπάσματα από τα κύρια άρθρα μερικών εφημερίδων, αφού πάντοτε το κύριο άρθρο απηχεί την άποψη της εφημερίδας. Τώρα, αν σας φαίνεται ότι αυτή η άποψη ταιριάζει γάντι στην άποψη της κυβέρνησης, τι να πω εγώ;

«Η πραγματική λύση βρίσκεται στην «εσωτερική» υποτίμηση, δηλαδή τη μείωση του κόστους παραγωγής και λειτουργίας στο σύνολο της οικονομίας (…) Η δυσκολία βρίσκεται στη μεθόδευση (…) μείωση των υποχρεωτικών επιβαρύνσεων στο κόστος εργασίας, κυρίως των ασφαλιστικών εισφορών και της φορολόγησης του εισοδήματος εργασίας (…) μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα (…) μια γιγάντια ιδιωτικοποίηση (…) το κράτος οφείλει να καταργήσει όλα τα εμπόδια στην ελεύθερη διαπραγμάτευση (…) εσωτερική υποτίμηση χωρίς καμία ζημιά δεν έχει εφευρεθεί (…) η οικονομία χρειάζεται θάρρος, αποφασιστικότητα και, βεβαίως, εσωτερική υποτίμηση!» («Καθημερινή»)

«Η άρνηση πληρωμής των διοδίων, η μη ακύρωση εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες (…) έχουν το αυτό αποτέλεσμα. Και το ερώτημα που τίθεται είναι αν αντέχει η συντεταγμένη Πολιτεία τέτοιες εκδηλώσεις αμφισβήτησης.» («Το Βήμα»)

– «Σε ορισμένες χώρες, όχι πολύ μακρινές μας, οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις γίνονται με εθνική συνεννόηση. Συνέβη στην Πορτογαλία. Επαναλήφθηκε στην Ισπανία όπου κυβέρνηση και συνδικάτα κατέληξαν σε επώδυνες μεταρρυθμίσεις, όπως την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια. Πρόκειται για παραδείγματα ωριμότητας που δείχνουν πως όταν μια χώρα έχει σοβαρή και υπεύθυνη ηγεσία, σε όλα τα επίπεδα, μπορεί να λύνει τα πιο δύσκολα προβλήματα. Στην Ελλάδα δυστυχώς η μεν αντιπολίτευση είναι παγίως ταυτόσημη με τον λαϊκισμό, ο δε συνδικαλισμός σπανίως προστατεύει πραγματικά θέσεις εργασίας και τους αδύναμους της κοινωνίας μας. Ας ελπίσουμε ότι πριν η χώρα βυθιστεί ακόμη περισσότερο στην κρίση και την ανομία, θα καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να ακολουθήσουμε τα παραδείγματα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.» (Πάλι στην «Καθημερινή»)

«Το αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα του εργαζομένου να απεργεί έχει μετατραπεί, δυστυχώς, και αυτό σε ένα ιδιότυπο ταμπού (…) Κάποιοι συνήθισαν στο καθεστώς του μη ελέγχου και της ατιμωρησίας, της κερδοσκοπίας και της διαφθοράς. Φαινόμενα που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία (…) Από την άλλη, ευνοημένοι των κοινοτικών επιδοτήσεων, ετοιμάζονται να κλείσουν πάλι τις εθνικές οδούς ασκούμενοι στην ετήσια επαναστατική τους γυμναστική (…) Οι τυφλές απεργιακές κινητοποιήσεις με μαξιμαλιστικούς στόχους, με αιτήματα μιας άλλης εποχής δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από την κοινωνία.» («Ημερησία»)

Δεν θα σχολιάσω τίποτε από τα παραπάνω επειδή δεν θέλω να υποτιμήσω την πνευματική ικανότητα του αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Είναι σαφές ότι η αστική «ενημέρωση» έχει μετατραπεί σε «εξαπάτηση», με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως «χειραγώγηση», η οποία να λειτουργήσει ως «εξυπηρέτηση» των αφεντικών, όποια κι αν είναι αυτά (ιδιοκτήτες ΜΜΕ, κυβέρνηση, κεφάλαιο κλπ). Θέλω μόνο να σημειώσω ότι το κακό δεν περιορίζεται στις εφημερίδες, αφού οι συντάκτες των παραπάνω κειμένων «κοσμούν» κάθε βράδυ τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και επαναλαμβάνουν προφορικώς όσα διατυπώνουν γραπτώς.

Υστερόγραφο: Αν μου άρεσε το φτηνό λαϊκίστικο ύφος, θα συμπλήρωνα ένα τσιτάτο του στυλ «να μη ξαναπληρώσουμε δεκάρα για αστική εφημερίδα», αλλά τέτοια τσιτάτα δεν μου πάνε.

Posted in πολιτικη, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Τηλε-στρατοδίκες

Posted by redship στο 10 Φεβρουαρίου , 2011

«Επισκεφτήκατε τους καταληψίες στο υπουργείο Υγείας;» ρωτούσε και ξαναρωτούσε με το γνωστό ύφος του τηλε-στρατοδίκη η παρουσιάστρια του βραδινού δελτίου του «Μέγκα» τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ Κ. Μαρκόπουλο και έχοντας δεδομένη την απάντηση, προχωρούσε στο ζητούμενο συμπέρασμα: «Αρα νομιμοποιείτε την κατάληψη»! Το ζήτημα δεν είναι βέβαια η «αποκάλυψη» της υποκριτικής και «δίγλωσσης» στάσης της ηγεσίας της ΝΔ απέναντι στους καταληψίες γιατρούς, αλλά η ιδεολογική τρομοκρατία που επιχειρείται από κυβέρνηση, πλουτοκρατία και αστικά ΜΜΕ σε βάρος συνολικά των απεργιακών κινητοποιήσεων. Κάθε μορφή πάλης που θεωρούν «ακραία» ή εκτιμούν ότι δε συνάδει με την αστική «νομιμότητα» στήνεται στο απόσπασμα και καλούνται οι πάντες να την αποκηρύξουν και να την καταδικάσουν, ώστε να ανοίξει στη συνέχεια ο δρόμος για την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης. «Ο πολιτικός κόσμος μπορεί να νομιμοποιεί καταλήψεις υπουργείων;», ήταν το αγωνιώδες ερώτημα της εν λόγω παρουσιάστριας. Η λέξη καταληψίες εκστομίζεται από τα χείλη των τηλε-εισαγγελέων με την ίδια αποστροφή που εκφέρουν τη λέξη εγκληματίας. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις που συνδέονται πάντα με τη λέξη ταλαιπωρία και άφθονα κροκοδείλια δάκρυα για το «κοινό» ή τους «ασφαλισμένους», τους οποίους βέβαια μονίμως τα αφεντικά των αστικών ΜΜΕ έχουν γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, αφού κάθε κλάδος που αγωνίζεται αντιμετωπίζεται με πανομοιότυπη αντιδραστική τακτική από τα αστικά ΜΜΕ. Το σίγουρο είναι όμως ότι φοβούνται ένα κίνημα που ξέρει τι θέλει, που βάζει ευθέως στόχο την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, ακριβώς γιατί ένα τέτοιο ταξικό κίνημα αγνοεί επιδεικτικά τα τρομο-ιδεολογήματά τους.

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«… οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες… »

Posted by redship στο 9 Φεβρουαρίου , 2011

Γράφει    ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Τσουβαλιάζουν την άρνηση του λαού να καταβάλει λύτρα στα διόδια των εργολάβων, με την τραμπούκικη επίθεση των κάφρων στο «Θέατρο Τέχνης» (αλήθεια, οι πρόεδροι των ποδοσφαιρικών ομάδων ποιας κοινωνικής τάξης «φιντάνια» είναι, της εργατικής;).

Τσουβαλιάζουν τις διαμαρτυρίες του λαού και την άρνηση πληρωμής των κατά 40% ακριβότερων εισιτηρίων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, με την προβοκατόρικη επίθεση κατά του βουλευτή Χατζηδάκη (αλήθεια, πότε θα πιάσουν τους δράστες;).

Τσουβαλιάζουν τις απεργιακές διαδηλώσεις του λαού, με τη δράση των δολοφόνων που έδρασαν στη «Μαρφίν» (αλήθεια, πότε θα πιάσουν τους εγκληματίες;).

Τσουβαλιάζουν τις κινητοποιήσεις στα λιμάνια, με τη δράση των κουκουλοφόρων και με τις μολότοφ (αλήθεια, ποιοι κουκουλοφόροι είναι οι «καλοί», οι δικοί τους, αυτοί που σε όλες τις διαδηλώσεις «τα λένε» με ΜΑΤ και ένστολους;).

Τσουβαλιάζουν την «παρανομία» των μεταναστών, με την παρανομία της φοροδιαφυγής (αλήθεια, τα 600 δισ. ευρώ που σύμφωνα με το «Σπίγκελ» είναι κατατεθειμένα από τους Ελληνες πλουτοκράτες – «πατριώτες» σε ελβετικές τράπεζες είναι φορολογικώς «τακτοποιημένα»;).

Και αφού, λοιπόν, τα τσουβαλιάσουν όλα αυτά μαζί, αμέσως μετά ποζάρουν με εκείνο το προσποιητό ύφος που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση, σπεύδουν να πουλήσουν την πεποιημένη οργή τους για «δίκιο», συναγωνίζονται ποιος θα καπαρώσει το έπαθλο της υστερίας και κραυγάζουν:

«Ανομία!». «Ανομία!»

Αυτή είναι η εικόνα που θέλουν να εμφανίζουν βδομάδες τώρα οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης στις δημόσιες εμφανίσεις τους.

Αυτό είναι το πνεύμα που περιέχεται στα «σκονάκια» που διοχετεύουν οι κυβερνώντες στους ανθρώπους τους στον Τύπο.

Αυτό είναι το καθημερινό μοντέλο «ενημέρωσης» που υφίστανται οι τηλεθεατές από τα κανάλια.

Εκεί, δε, στα τηλεοπτικά κανάλια, γίνεται το έλα να δεις.

Αλίμονο σε όποιον «αντιρρησία» της καθεστωτικής πολιτικής πέσει στα χέρια τους. Αφού τον στήσουν απέναντι από τους «αδέκαστους» συνομιλητές του (συνομιλητές, τρόπος του λέγειν, αφού σπανίως αφήνουν τον «κατηγορούμενο» να αρθρώσει λέξη), τον «περιποιούνται» με συνοπτικές διαδικασίες.

Οι άνθρωποι των καναλιών έχουν πετύχει αυτό που λέμε «τρία σε ένα»: Είναι, ταυτόχρονα, «εισαγγελείς», «ανακριτές» και «δήμιοι» μαζί.

Το τρέχον «υπερόπλο» για την «εξόντωση» του «εχθρού λαού», του «παράνομου λαού», η βασική μεθοδολογία για την ενοχοποίηση κοινωνικών στρωμάτων ως φορέων της «αυτοδικίας» και της «ζούγκλας», περνά, όπως είδαμε, μέσα από το λαϊκισμό του «φύρδην μίγδην».

Παλιά τακτική, αν κρίνουμε από το στίχο του Ελύτη: «…οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες».

Οταν οι «από πάνω» δεν μπορούν ούτε κατά διάνοια να ισχυριστούν ότι η πολιτική τους είναι «δίκαιη», τότε επιλέγουν να συκοφαντούν τους «από κάτω» που απειθαρχούν στην άδικη πολιτική τους, αποκαλώντας τους «χουλιγκάνους», «ασυνείδητους», «τζαμπατζήδες», «εκβιαστές» και ενίοτε «τρομοκράτες».

Αυτός ακριβώς ο λαϊκισμός, όπως και κάθε άλλη έκφραση λαϊκισμού, χάσκει την ένδεια των επιχειρημάτων όσων τον χρησιμοποιούν ως καταφύγιο.

Είναι ομολογία πως η ταξική αγριότητα έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που για να επικρατήσει το ταξικό «δίκιο» των αστών «δημοκρατών» δεν μπορούν παρά να επιδίδονται στην απροκάλυπτη προβοκάτσια και στην υποτίμηση της νοημοσύνης των «ιθαγενών».

Αλλά όλα τα προηγούμενα, στην περίπτωσή μας, σημαίνουν κάτι περισσότερο:

Σε μια Ελλάδα που ο λαός της χειμάζεται και εξανδραποδίζεται, από τη στιγμή που ο λαϊκισμός της προβοκάτσιας και της συκοφαντίας έχει αναδειχτεί σε βασικό εργαλείο προπαγάνδας της κυβέρνησης, τότε ας μην έχουμε καμία αυταπάτη: Πρόκειται για λαϊκισμό – πρελούδιο μεγαλύτερης έντασης της καταστολής και της κρατούσας αυθαιρεσίας.

Η Ιστορία προσφέρει πλούσια εμπειρία. Οποτε η άρχουσα τάξη χρησιμοποίησε την απίθανη συκοφαντία, το διαρκές «διαίρει και βασίλευε», την ποινικοποίηση και την απροσχημάτιστη υποτίμηση της νοημοσύνης του λαού ως κυρίαρχο πολιτικό της λόγο, συνελήφθη επ’ αυτοφόρω να απεργάζεται, ως επόμενο βήμα της, την «υποτίμηση» και των ελευθεριών του λαού.

Posted in ριζασπάστης, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, φαστ-τρακ» προπαγάνδα, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός., όταν το κράτος τρομοκρατεί | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Δεν ήταν «σκονάκι», απλώς συνέπεσαν…

Posted by redship στο 8 Φεβρουαρίου , 2011

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Χτες στην εφημερίδα τα «Νέα» ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Πάγκαλος ερωτηθείς για την άρνηση του κόσμου να πληρώνει τα ληστρικά διόδια ή τα επίσης ληστρικά εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, επιστρατεύει τη σοφιστεία του αφόρητου εξυπνακισμού:

«Τι θα γίνει – ρωτά όλο αθωότητα – αν αναπτυχθεί το ίδιο κίνημα και κατά των ιδιωτών, στο ταξί, στο εστιατόριο, στον κινηματογράφο, στον κουρέα»…

Προφανώς ο Πάγκαλος δεν γνωρίζει ότι οι κουρείς, οι σαλεπιτζήδες και οι ταξιτζήδες δεν συνάπτουν συμφωνίες με εργολάβους και «Ζήμενς», όπως διαπράττουν οι κυβερνήσεις στις οποίες συμμετέχει ο Πάγκαλος.

Δεν έχει αντιληφθεί ούτε ότι οι εστιάτορες δεν συμπεριλαμβάνονται σε όσους συνάπτουν για λογαριασμό του Δημοσίου λεόντειες συμβάσεις με τις πολυεθνικές, αλλά ούτε και έρχονται μετά να ζητήσουν από τον κοσμάκη τα «μαλλιοκέφαλά του» για αυτές τις λεόντειες συμβάσεις, όπως κάνουν οι κυβερνώντες και το κράτος τους.

Επίσης, αν ο κουρέας ή ο εστιάτορας είναι ακριβός, τότε ας υποθέσουμε ότι υπάρχει και η επιλογή να πας στον παρακάτω κουρέα που είναι φθηνότερος ή ακόμα και να μην κουρευτείς ποτέ. Αν όμως θες να πας στη δουλειά σου, αν θες να μετακινηθείς, από ποιον «άλλο» δρόμο θα πας όταν όλοι είναι «καπαρωμένοι» από τους εργολάβους; Σε ποιο «άλλο» μετρό και σε ποιο «άλλο» λεωφορείο θα πας για να βρεις το φθηνότερο εισιτήριο;

Ομως, να που το «έξοχο» επιχείρημα του Πάγκαλου βρίσκει πρόθυμους διακινητές. Και μάλιστα στην ίδια εφημερίδα. Και μάλιστα στο ίδιο ακριβώς φύλλο, στο χτεσινό της φύλλο.

Ετσι, πριν ακόμα ο αναγνώστης των χτεσινών «Νέων» πάρει τη δόση του στον αυθεντικό «παγκαλισμό» από τον ίδιο τον αντιπρόεδρο, η εφημερίδα φρόντισε να τον εισαγάγει στην κυβερνητική «λογική» οχτώ σελίδες νωρίτερα. Και το φρόντισε μέσω ενός μικρού άρθρου που όσοι το διάβασαν διαπίστωσαν ότι έλεγε τα ίδια ακριβώς πράγματα που ισχυριζόταν και ο Πάγκαλος, λίγες σελίδες παρακάτω!

Ενδιαφέρον, επίσης, έχει τούτο: Το σχετικό αρθράκι έχει την υπογραφή του ίδιου συντάκτη που πήρε και τη συνέντευξη από τον Πάγκαλο.

Κάποιοι κακοήθεις που παρατήρησαν τη σύμπτωση, ισχυρίστηκαν ότι ο εν λόγω συντάκτης κινήθηκε βάσει των όσων επέβαλε το «σκονάκι». Αλλοι, εξίσου κακεντρεχείς, είπαν ότι «θαμπώθηκε» από τη δύναμη των επιχειρημάτων του αντιπροέδρου. Εμείς από την πλευρά μας τα απορρίπτουμε όλα αυτά. Δεν πιστεύουμε ότι οι απόψεις τόσο του συντάκτη, όσο και συνολικά των «Νέων», είναι προϊόν ΠΑΣΟΚικής «γραμμής». Απλώς οι απόψεις τους συνέπεσαν με εκείνες του Πάγκαλου.

Posted in "παπατζήδες", ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ο άθλιος ρόλος των αστικών ΜΜΕ

Posted by redship στο 3 Φεβρουαρίου , 2011

«Σας παρακαλούμε όπως για τις ανάγκες του ρεπορτάζ μας γνωστοποιήσετε αν μέλη σας απέκλεισαν το πρωί την είσοδο του Μετρό στο Σύνταγμα εμποδίζοντας αυτό αλλά και εργαζόμενους που ήθελαν να προσέλθουν στην εργασία τους». Σ’ αυτές τις λίγες αράδες της επιστολής που έστειλε ο ΣΚΑΪ στο ΠΑΜΕ, συμπυκνώνεται όλο το νόημα και η ουσία του τι ακριβώς ρόλο παίζουν τα αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Για ποιον δουλεύουν, ποια συμφέροντα εξυπηρετούν, τι σκοπιμότητες μπορούν να κρύβονται πίσω από κάποια …δήθεν αντικειμενικά ρεπορτάζ. Στην προκειμένη περίπτωση παίζουν απροκάλυπτα το ρόλο του ανακριτή ή του εισαγγελέα. Καθημερινά με τα ρεπορτάζ, τις αναλύσεις τους, τις έρευνες που προβάλλουν, πρωτοστατούν στην προπαγάνδα υπέρ της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, των μεγαλοεπιχειρηματιών. Πρωτοστατούν στη συκοφάντηση των αγώνων του εργατικού λαϊκού κινήματος. Δημιουργούν κλίμα τέτοιο που να στρέφουν εργάτες ενάντια σε εργάτες.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα ρεπορτάζ που έστηναν την περίοδο των κινητοποιήσεων των ναυτεργατών; Τότε που αναπαρήγαγαν την προπαγάνδα της κυβέρνησης και παρουσίαζαν τους ναυτεργάτες σαν «κροίσους» για να υπερασπιστούν έτσι τα κέρδη των εφοπλιστών – αφεντικών τους; Και που με χυδαία ψέματα στοχοποιούσαν τους ίδιους τους εργάτες ως τους καταστροφείς του τουρισμού; Να θυμηθούμε τις εμβριθείς αναλύσεις που έκαναν για να δείξουν ότι για το χρέος και τα ελλείμματα ευθύνονται οι υψηλοί μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων για να δικαιολογήσουν έτσι τη μείωση μισθών, την επίθεση στο Ασφαλιστικό, τις επιχειρησιακές συμβάσεις, όλα εκείνα τα μέτρα που θέλουν οι καπιταλιστές για να βγουν αλώβητοι από την κρίση; Μήπως τώρα που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δε μιλούν για ατέλειωτη ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού για την οποία ευθύνονται οι «ασυνείδητοι εργαζόμενοι» που παλεύουν ενάντια στη μείωση αποδοχών τους, στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αλλά και ενάντια στις αυξήσεις των εισιτηρίων που αφορά και τους ίδιους αλλά και το επιβατικό κοινό;
Είναι γεγονός ότι όλο το προηγούμενο διάστημα, ο αστικός Τύπος και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ έκαναν και κάνουν λόγο για «ανομία», «μη τήρηση των νόμων», με αφορμή την οργανωμένη λαϊκή δράση για κατάργηση των διοδίων με συμβολικό άνοιγμα για μερικές ώρες, ενάντια στις αυξήσεις στα εισιτήρια, ενάντια στα χαράτσια στα νοσοκομεία με συμβολικό κλείσιμο των ταμείων, για μισθούς και συντάξεις που να ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες κ.ά. Και μάλιστα, προτρέπουν την κυβέρνηση να επιβάλει το νόμο, δηλαδή στην πραγματικότητα να τσακίσει με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Περιμένουν πώς και πώς τις δικαστικές αποφάσεις που κρίνουν παράνομες τις απεργίες και ζητούν επίμονα την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων. Με λύσσα υποστηρίζουν την πολιτική ΕΕ – ΔΝΤ – ΠΑΣΟΚ – ΝΔ που καταστρέφει τη ζωή των εργατικών λαϊκών νοικοκυριών. Αυτός είναι ο ρόλος του αστικού Τύπου και των ΜΜΕ που εξελίσσονται και σε μοχλό ποινικοποίησης της λαϊκής δράσης, διολισθαίνοντας στον πιο επικίνδυνο αντιδραστικό δρόμο. Γι’ αυτό, ο λαός πρέπει να τους γυρίσει την πλάτη. Μοναδική «φωνή» του λαού είναι ο «Ριζοσπάστης» και ο «902».

 

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων» | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

οι κάτοικοι της «συννεφούπολης»

Posted by redship στο 25 Ιανουαρίου , 2011

Στην πρώτη σειρά μεταξύ των κατοίκων της «συννεφούπολης», σε εκείνους που μονίμως «πέφτουν από τα σύννεφα» όταν ανοίγει ο βόρβορος υποθέσεων τύπου «Ζήμενς», ανήκουν κι όλα αυτά τα σεσημασμένα παπαγαλάκια του συστήματος της «ενημέρωσης».

Πρόκειται για τα αναξιοπρεπή μηρυκαστικά μιας δημοσιογραφίας που επί της παντοδυναμίας Τσουκάτου «μεγαλούργησε».

Σήμερα θα τα δείτε να υπηρετούν άλλους αφεντάδες.

Αλλά πάντα με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο: Για να ξεσκονίζουν μια εξουσία, την εκάστοτε δικομματικής απόχρωσης εξουσία, που διαχειρίζεται το σύστημα της σήψης.

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων» | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο τζάμπας πέθανε

Posted by redship στο 15 Ιανουαρίου , 2011

αναδημοσίευση από   Cogito ergo sum

 

Το διέπραξε πάλι ο Αντώνης Καρακούσης. Ο πολύφερνος δημοσιογράφος-αναλυτής-σχολιαστής-οτιθελωλέω του Λαμπρακισμού, από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Το Βήμα», ανέλαβε, με μια βαθυστόχαστη ανάλυση στις 11 Ιανουαρίου, να «κατακεραυνώσει» όσους αρνούνται να πληρώσουν διόδια. Αντιγράφω:

«Πριν από χρόνια τα θανατηφόρα ατυχήματα στο πέταλο του Μαλιακού ήταν σχεδόν καθημερινά.

Χιλιάδες οδηγοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στο φονικό πέταλο, όπως ο Τύπος και τα ΜΜΕ το απέδιδαν. Εκεί, μεταξύ Αγίου Κωνσταντίνου και Στυλίδας, πέθανε κόσμος και κοσμάκης. Οπως συμβαίνει ακόμη στην Κορίνθου- Πατρών και μέχρι πριν από λίγα χρόνια συνέβαινε σε ολόκληρο το εθνικό δίκτυο της χώρας.

Oσοι παρακολουθούν την εξέλιξη των πραγμάτων θυμούνται ότι έπειτα από μεγάλα δυστυχήματα, όπως εκείνα των μαθητών της Φαρκαδώνας Τρικάλων στον Αγιο Κωνσταντίνο και του Μακρυχωρίου Ημαθίας στα Τέμπη, υπό την πίεση της κοινής γνώμης ξεκίνησαν διαδικασίεςεξπρές για την ανακατασκευή του εθνικού οδικού δικτύου στη ζώνη του Μαλιακού και των Τεμπών.

Τότε δημοπρατήθηκαν τα φονικά τμήματα των δρόμων και αργότερα είτε με εθνικούς πόρους είτε με συμβάσεις παραχώρησης ξεκίνησαν τα έργα, ορισμένα από τα οποία ολοκληρώθηκαν και άλλα κατασκευάζονται ακόμη. Χωρίς κατ΄ ανάγκην να ήταν δεσμευμένοι οι εξασφαλισμένοι οι απαιτούμενοι πόροι. Εστω και έτσι, αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο τμήμα της Πατρών – Αθηνών- Θεσσαλονίκης- Ευζώνων είναι ασφαλέστερο και ταυτόχρονα λειτουργεί ολοκληρωμένη η Εγνατία οδός από την Ηγουμενίτσα ως την Αλεξανδρούπολη.

Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι υπήρξαν καθυστερήσεις, υπερτιμολογήσεις και άλλα τόσα.

Ουδείς ωστόσο μπορεί να αρνηθεί ότι οι δρόμοι έχουν βελτιωθεί σε μεγάλο βαθμό και ότι οι Ελληνες δεν σκοτώνονται πια στο εθνικό δίκτυο με την ίδια συχνότητα, όπως στο πρόσφατο παρελθόν.

Ομως πολλοί ξεχνούν ότι για να βελτιωθούν οι δρόμοι και να γίνουν αξιόπιστοι και ασφαλέστεροι ξοδεύθηκαν χρήματα, ανελήφθησαν υποχρεώσεις, συμφωνήθηκαν δάνεια και τέλος πάντων κάποιοι εγγυήθηκαν την κατασκευή τους, έναντι κάποιου αντιτίμου, το οποίο είτε θα το προσέφερε η Πολιτεία είτε οι χρήστες των δρόμων. Και της Πολιτείας, όπως απεδείχθη, δεν της περίσσευαν, υπερχρεώθηκε για αυτά τα έργα και οι ιδιώτες, όσοι ανέλαβαν να τα κατασκευάσουν, υπέγραψαν συμβάσεις με διεθνείς τράπεζες και χρηματοδοτικούς οργανισμούς. Οποια εκμετάλλευση των συνθηκών και αν έκαναν, το αποτέλεσμα παραμένει αδιάψευστο, το συναντά ο καθένας όταν ταξιδεύει. Κακά τα ψέματα, οι δρόμοι δεν έγιναν μόνοι τους, ούτε το κράτος μπορούσε να τους κατασκευάσει μόνο του, χωρίς τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα και χωρίς να χρεωθεί.

Αρα τα διόδια στην περίπτωσή μας ήταν και είναι επιβεβλημένα. Μπορεί πιθανώς να είναι πολύ ακριβά, να μην είναι ορθά κατανεμημένα και να χρειάζεται επαναξιολόγηση και επαναδιαπραγμάτευση. Αλλά απ΄ αυτό το σημείο μέχρι εκείνο της άρνησης καταβολής και κατάργησής τους υπάρχει άβυσσος. Εκτός κι αν παραλογιζόμαστε ομαδικώς και πιστεύουμε ακόμη και τώρα, μετά τα όσα μας αφήνει η κρίση, ότι μπορούμε να έχουμε εξασφαλισμένη δωρεάν ευημερία και πρόοδο.»

Ωραίος! Το καημένο το κράτος κάνει ό,τι μπορεί για να εξυπηρετήσει τον πολίτη αλλά αυτός είναι αχάριστος. Χρόνια και χρόνια, αυτό το κράτος μάς στέλνει να σκοτωθούμε σε μερικούς από τους χειρότερους δρόμους του κόσμου και τώρα αποφάσισε να αλλάξει ρότα. Προς τούτο, βέβαια, χρειάστηκαν κάποιες υπερτιμολογήσεις, κάποιες παραχωρήσεις στο κεφάλαιο, κάποιες χαριστικές παροχές στους μεγαλοεργολάβους και κάποιες μίζες. Αλλά το έργο έγινε, όπως λέει κι ο ανυπέρβλητος Μαυρογιαλούρος.

Έγινε; Χμμμ… Τρόπος του λέγειν. Ξέμειναν από λεφτά οι «επενδυτές» και απειλούν να τα μαζέψουν και να φύγουν. Μάαααλιστα! Τι σκατά επενδύσεις είναι αυτές χωρίς λεφτά, άραγε; Άσε που και το κράτος δεν προχωράει στις απαλλοτριώσεις. Βλέπετε, η συνεργασία κράτους-ιδιωτών (οι περίφημες ΣΔΙΤ) έχουν αυτή την ιδιαιτερότητα: το κράτος μόνο πληρώνει κι ο ιδιώτης μόνο εισπράττει. Και γαμώ τις συνεργασίες, ε;

Για να μη μιλήσω περί του παραλογισμού να πληρώνω διόδια για τον δρόμο που ΘΑ γίνει, ας επιστρέψουμε στο κείμενο του Καρακούση. Εκείνη η τελευταία πρόταση είναι όλα τα λεφτά! Δίκιο δεν έχει ο άνθρωπος; Αν θέλουμε δωρεάν ευημερία και πρόοδο, είμαστε σίγουρα παράλογοι. Για δέσιμο, λέμε! Εμ, πώς; Ο τζάμπας, πέθανε.

Έμπαινε, Αντώνη! Εγώ είμαι μαζί σου. Τέλος το τζάμπα, επί τέλους. Κι όχι μόνο στους δρόμους, ε; Παντού! Αρρώστησες, κύριε; Πούλα το σπίτι σου και βουρ για το νοσοκομείο. Θες να μορφώσεις τα παιδιά σου; Βγάλε την γυναίκα σου στο κλαρί και μάζευε τα βιζιτιάτικα. Γέρασες και δεν μπορείς να δουλέψεις; Τόσες ασφαλιστικές εταιρείες έχουμε, ας φρόντιζες έγκαιρα να κάνεις ένα συνταξιοδοτικό πρόγραμμα. Αν θες φτηνό νερό, φτιάξε γούρνα στην ταράτσα σου. Αν θες φτηνό φως, βγάλε λαδολύχναρο και σπαρματσέτα. Κι αντί να ζητάς φτηνό πετρέλαιο για να μη κρυώνεις, πέστην στο κρεβάτι σου και κουκουλώσου.

Επί τέλους, πρέπει να πάμε μπροστά. Όποιος έχει φράγκα, θα ζει. Οι υπόλοιποι…καλό κατευόδιο και ζωή σε λόγου μας. Το «κοινωνικό κράτος» δεν είναι παρά μια ανιστόρητη κομμουνιστική ανωμαλία και οφείλουμε να το καταργήσουμε εδώ και τώρα.

Τα λέω καλά, Αντώνη;

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, όταν το κράτος τρομοκρατεί, όταν εκείνοι μάθουν να υπακούνε | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Είναι υπέρ της ληστείας του λαού

Posted by redship στο 12 Ιανουαρίου , 2011

Λέγεται ότι τα «μεγάλα πνεύματα» συναντώνται, αν, δε, τύχει και τα πνεύματα αυτά είναι στρατευμένα για την υπεράσπιση της πλουτοκρατίας τότε δε συναντώνται απλώς, αλλά ταυτίζονται πλήρως. «Ζήτω ο Τζάμπας!» αναφωνεί ο Γ. Πρετεντέρης στα χτεσινά «ΝΕΑ» και ο Π. Μανδραβέλης στη χτεσινή «Καθημερινή» αποφαίνεται για την «Επανάσταση του τζάμπα». Και οι δυο τους έχουν βάλει στη μέση και κατακεραυνώνουν τους ανθρώπους του μόχθου που εξοργισμένοι απ’ τα ληστρικά χαράτσια των διοδίων αρνούνται να τα πληρώσουν, ακόμα και όσους διεκδικούν ελεύθερες ακτές και αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο για την είσοδό τους σ’ αυτές. Μάλιστα εις εξ αυτών απαιτεί να παρέμβουν εδώ και τώρα οι αρχές για να θέσουν τέλος στην …παρανομία! Αφού προηγούμενα το αδελφό του πνεύμα έχει αποφανθεί ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να έχουμε δρόμους απ’ τους εξής δύο: Είτε να πληρώνουν οι χρήστες τους μέσω των διοδίων είτε να τους πληρώνουν συνολικά οι φορολογούμενοι! Αν θέλουμε – λέει – έργα υποδομής πρέπει να τα πληρώνουμε, αλλιώς δε θα τα έχουμε!

Στηρίζουν τη μεγάλη ληστεία που γίνεται από τους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους με τα διόδια, χάρη βέβαια στις συμβάσεις παραχώρησης που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Η πραγματικότητα είναι ότι οι μεγαλοκατασκευαστές με ελάχιστα ίδια κεφάλαια (π.χ. για την Αττική Οδό έβαλαν μόνο 9% του κόστους του έργου), αφού τα υπόλοιπα έχουν πληρωθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό, τα κοινοτικά προγράμματα και το δανεισμό με κρατική εγγύηση, έχουν σίγουρα κέρδη.

Δεν είναι πως δεν τους περνάει απ’ το μυαλό ότι και έργα υποδομής μπορεί να έχει ο λαός, δικά του και όχι βιλαέτια της πλουτοκρατίας και να τα απολαμβάνει δίχως να χρειάζεται να τα χρυσοπληρώνει στον αιώνα τον άπαντα. Είναι που δε θέλουν με τίποτα να περάσουν τέτοιες ιδέες στο «μυαλό» του λαού. Είναι που δε θέλουν να συνειδητοποιήσει ο λαός ότι μπορεί να βάλει τέρμα στο τζάμπα φαγοπότι των κηφήνων που καταβροχθίζουν όσα ο ίδιος με το μόχθο του παράγει.

Αν ψάχνουν οι εν λόγω κύριοι για τζαμπατζήδες, δεν έχουν παρά να κοιτάξουν στον καθρέφτη του «κόσμου» που εκπροσωπούν και υπηρετούν. Εκεί εικονίζονται και τζαμπατζήδες και άρπαγες του πλούτου που παράγει ο λαός. Ο μοναδικός που έχει δικαίωμα να απολαμβάνει – δωρεάν, σύγχρονα και ασφαλή – έργα υποδομής, γιατί είναι ο μοναδικός που κόπιασε και πλήρωσε για την κατασκευή τους. Και ο μοναδικός που έχει καθήκον και θα το πράξει – ας είναι βέβαιοι οι Πρετεντέρηδες και Μανδραβέληδες – να τσακίσει τους τζάμπα μάγκες που τρώνε και πίνουν το μόχθο του.

Posted in ριζασπάστης, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το καταγέλαστο τσίρκο των τηλεοπτικών ανδρεικέλων

Posted by redship στο 19 Δεκεμβρίου , 2010

από tasos
Έχουμε αναλύσει διεξοδικά, σε σειρά άρθρων μας, το ρόλο και τη λειτουργία των ΜΜΕ: Βιομηχανίες παραγωγής και αναπαραγωγής των «ιδεών» των οικονομικών ελίτ εξουσίας και όλων των εκκριμάτων και των σκουπιδιών της πλανητικής βαρβαρότητας.

Έχουμε, επίσης, υπογραμμίσει, ότι τα ελληνικά ΜΜΕ αποτελούν τους αυλοκόλακες και μεταπράτες των «νταβάδων» τους: Διεθνών και εγχώριων
Οι «ήρωες» των ΜΜΕ και οι τηλεοπτικοί σταρ, ως σύνολο, αποτελούν ένα τσίρκο καταγέλαστο μαζί και τραγικό: ένας κόσμος απάτης, δωσιλογισμού, λακέδων και καθεστωτικών εισαγγελέων…

Μέσα σε μια κοινωνία θεμελιωμένη πάνω στην αθλιότητα, τα πιο άθλια προϊόντα είναι οι λακέδες της αθλιότητας: Το καταγέλαστο αυτό τσίρκο των «ηρώων» και των «σταρ» των ΜΜΕ.

Από τα πλέον γλοιώδη, αυθάδη, μοχθηρά, αλλά και φαιδρά είναι ο θίασος του Μεγάλου Καναλιού των «νταβάδων».

Ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ο Τσίμας και οι λοιποί του καταγέλαστου τσίρκου δεν μιλούν απλώς, σαν αυτόκλητοι στρατάρχες και εισαγγελείς, αλλά διατυμπανίζουν, με αυθάδεια ασυνήθιστη, το φρενοβλαβή και πολυτελή λακεδισμό τους.

Τα πιο γλοιώδη παράσιτα της εξουσίας υπερβαίνουν σε εξουσιαστική αυθάδεια και τα αφεντικά τους. Οι έμμισθοι και ακριβοπληρωμένοι «μπράβοι» των «μαφιών» του χρήματος διακατέχονται από «μαχητική» αυθάδεια πιο προκλητική και μοχθηρή και από τις ίδιες τις «μαφίες» του χρήματος που υπηρετούν…

Η χυδαιότητα και η αυθάδεια κάθε οργάνου βρίσκεται σε ανάλογη σχέση με το βαθμό εξάρτησης, το μισθό και το επιμίσθιο…

Έτσι, όλοι αυτοί οι φαιδροί της δημοσιογραφικής πορνείας προσλαμβάνουν ως «ευφυΐα» το να καρατομούν και να συκοφαντούν το λαό και ως «ανεξάρτητη» και «γενναία» άποψη το θράσος της δουλικής υμνολογίας του κατεστημένου…

Αγανάκτησε, λοιπόν, αυτό το καταγέλαστο τσίρκο για τις βιαιότητες κατά του Χατζηδάκη. Τα «μαντρόσκυλα» λύσσαξαν γιατί τόλμησαν κάποιοι «άξεστοι» από τα τσαλαπατημένα θύματα της καθεστωτικής κακουργίας, να κτυπήσουν άνθρωπο του καθεστώτος!!!

Βλέπετε αυτό το μονοπώλιο του λιθοβολισμού και το σπάσιμο των κεφαλιών των διαδηλωτών και των εισαγγελικών αφορισμών και καταδικών το έχει μόνο το καθεστώς και οι δημοσιογραφικοί «μπράβοι», τύπου Πρετεντέρη και CIA…

Πού ακούστηκε να αρχίσουν οι «είλωτες» να διεκδικούν και αυτοί το δικαίωμα της ΑΝΤΙ-ΒΙΑΣ, της άμυνας, δηλαδή, στην καθεστωτική βία και στη βία των τηλεοπτικών γενιτσάρων…

Ωρυόταν υστερικά αυτό το καταγέλαστο τσίρκο του Μεγάλου Καναλιού για το «μεγάλο έγκλημα» κατά της «Δημοκρατίας». «Έγκλημα», γιατί οι διαδηλωτές σπάσανε το κεφάλι ενός υπαλλήλου της καθεστωτικής κακουργίας και απάτης…

Κραύγαζε ο Πρετεντέρης για την «τιμή της Δημοκρατίας» που κουρελιάστηκε με αυτή την «αποτρόπαια» πράξη!!!

Ποια Δημοκρατία και ποια τιμή;

Αυτά δεν μας τα διευκρίνισε το …όργανο του καθεστώτος που έχει αυτό-αναγορευτεί σε κριτή και εισαγγελέα των πάντων…

Σίγουρα θα εννοεί τη «δημοκρατία» και την «τιμή» των «νταβάδων» και τη δική του…

Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να κατανοήσει ο υμνητής αυτής της καθεστωτικής «δημοκρατίας» ότι ο λαός στο ΔΡΟΜΟ είναι η ΑΝΩΤΑΤΗ ΜΟΡΦΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ακριβώς γιατί αυτός είναι το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ της δημοκρατίας και όχι οι «νταβάδες» και οι τηλεοπτικές πόρνες τους…

Βεβαίως ο Πρετεντέρης γι αυτό πληρώνεται και μάλιστα ακριβά: Να συκοφαντεί, να λιθοβολεί, να αφορίζει και να καταδικάζει κάθε λαϊκή πράξη που ξεπερνάει τα όρια που το καθεστώς βάζει…

Πάντα το καταγέλαστο τσίρκο των ΜΜΕ και ιδιαίτερα ο Πρετεντέρης βρίζουν σκαιότατα ολόκληρο τον ελληνικό λαό.
Θυμάστε τι έγινε, όταν το 95% του ελληνικού λαού δεν συμφωνούσε (σύμφωνα με τα δικά τους γκάλοπ) με τις ταχυδακτυλουργίες του Νίμιτς;

Βγήκε ο Πρετεντέρης και αποκάλεσε όλους αυτούς που αντιδρούσαν στην αμερικανική κακουργία (το 95% των Ελλήνων): «Βαρεμένους», «ανόητους», «καραγκιόζηδες» και άλλα τέτοια «ευγενή κοσμητικά επίθετα…

Για να μην είμαστε «βαρεμένοι» και «κουνημένοι» πρέπει να σκύβουμε τον τράχηλο στους Αμερικανούς, στα καθεστωτικά πολιτικά και δημοσιογραφικά παράσιτα…  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, η "δημοκρατία" των αστών | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πόσα, κύριοι «συνάδελφοι»;

Posted by redship στο 15 Δεκεμβρίου , 2010

από τον ημεροδρόμο του ριζοσπάστη

«Συνήθως ούτε καν προσέχουμε πόσο βαθιά έχουν φωλιάσει μέσα μας οι αντιδημοκρατικές συνήθειες και προλήψεις για την «ιερότητα» της αστικής ιδιοκτησίας. Οταν ένας μηχανικός ή τραπεζίτης δημοσιεύει τα έσοδα και τα έξοδα του εργάτη, τα στοιχεία για τα μεροκάματά του και για την παραγωγικότητα της εργασίας του, αυτό θεωρείται υπερνόμιμο και δίκαιο. Κανενός δεν του περνάει από το μυαλό να δει σ’ αυτό επιβουλή στην «ιδιωτική ζωή» του εργάτη, «χαφιεδισμό ή κατάδοση» (…). Η αστική κοινωνία θεωρεί την εργασία και το μεροκάματο των μισθωτών εργατών δικό της ανοιχτό βιβλίο, όπου ο κάθε αστός έχει το δικαίωμα να ρίχνει μια ματιά, πάντα να ξεσκεπάζει την τάδε «πολυτέλεια» του εργάτη, την τάδε δήθεν «τεμπελιά» του κτλ.

Και ο αντίστροφος έλεγχος; Τι θα γινόταν, αν το δημοκρατικό κράτος καλούσε τα συνδικάτα των υπαλλήλων, των εμποροϋπαλλήλων, των υπηρετών να ελέγξουν τα έσοδα και τα έξοδα των καπιταλιστών, να δημοσιεύσουν τα σχετικά στοιχεία (…);

Τι άγρια ουρλιαχτά θα έβγαζε η αστική τάξη ενάντια στους «χαφιεδισμούς», ενάντια στις «καταδόσεις»! Οταν τα «αφεντικά» ελέγχουν τους υπηρέτες, οι καπιταλιστές τους εργάτες, αυτό θεωρείται ότι είναι μέσα στα πράγματα, η ιδιωτική ζωή του εργαζόμενου (…) δεν θεωρείται απαραβίαστη, η αστική τάξη έχει το δικαίωμα να ζητάει λογαριασμό από κάθε «μισθωτό δούλο», να βγάζει κάθε στιγμή στη δημοσιότητα τα έσοδα και τα έξοδά του. Οταν όμως οι καταπιεζόμενοι αποτολμήσουν να ελέγξουν τον καταπιεστή, να αποκαλύψουν τα έσοδα και τα έξοδά του, να ξεσκεπάσουν την πολυτέλειά του (…) έ, όχι, η αστική τάξη δεν θα επιτρέψει «χαφιεδισμούς» και «καταδόσεις»!».

(Λένιν, Απαντα, τόμος 34ος, σελ. 189 – 190).

Και τώρα – μιας και το έφερε η κουβέντα:

Ολοι αυτοί που επί ένα χρόνο έχουν μετατρέψει τις τηλεοπτικές συχνότητες σε κυβερνητικά χειρουργικά εργαλεία λοβοτομής του χειμαζόμενου λαού,

όλοι αυτοί που εκπροσωπούν τα χαλκεία της συκοφάντησης των εργαζόμενων, τους οποίους αποκαλούν «υψηλόμισθους», «τεμπέληδες» και «βολεμένους»,

όλοι αυτοί που με την ίδια χυδαιότητα που επιτίθενται στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, τώρα με την ίδια «πατριωτική ευθύνη» στηρίζουν την κυβέρνηση που εξανδραποδίζει τον εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα,

όλες αυτές οι σπουδαίες και όλοι αυτοί οι σπουδαίοι, σαν τον κύριο που την Κυριακή το βράδυ μοιράστηκε μαζί μας την «MEGA – λειώδη» άποψη πως η κυβέρνηση ήταν «αναγκασμένη» να ρίξει τους μισθούς στα 500 ευρώ το μήνα,

πόσα παίρνουν;

Πόσο πληρώνεται από τα «αφεντικά» ο κόπος τους (και κυρίως η αναισχυντία τους), να λένε ότι είναι «ρετιρέ» ο εργαζόμενος των 1.000, των 1.500 και των 2.000 ευρώ το μήνα;

Και πόσο αληθεύει ότι η αφρόκρεμα, ένιοι εξ’ αυτών που κάθε βράδυ παπαγαλίζουν τα κυβερνητικά «ραβασάκια» περί «προκλητικά αμειβόμενων εργαζόμενων», για τους εαυτούς τους έχουν εξασφαλίσει φανερές ετήσιες απολαβές πάνω από εκατό (!), πάνω από διακόσιες (!!) και πάνω από τριακόσιες (!!!) χιλιάδες;

Στο πλαίσιο, λοιπόν, της εγνωσμένης στράτευσης τους στο πλευρό της αντικειμενικής, της ολόπλευρης και της εις βάθος ενημέρωσης:

Μήπως σχεδιάζουν να κάνουν κάποιο ρεπορτάζ και να μας πουν πόσο πάει το «μεροκάματο» ενός χορτάτου τηλεοπτικού αστέρα, από εκείνους που λένε στους εργάτες ότι είναι «εθνικά επιβεβλημένο» να ζήσουν με «τρεις κι εξήντα»;

Υ.Γ.: Μη σπεύσουν να ισχυριστούν ότι τα ποσά των εκατοντάδων χιλιάδων που παίρνουν οι εν λόγω (ένεκα της αναμφισβήτητης αξίας τους), ακόμα κι αν είναι προκλητικά, εντούτοις δεν επιβαρύνουν το δημόσιο ταμείο, αφού πρόκειται για αμοιβές που τις λαμβάνουν στον ιδιωτικό τομέα.

Ακριβώς εκεί, στον ιδιωτικό τομέα, βρίσκεται και ο εργαζόμενος στο εργοστάσιο, στο γραφείο και στο εμπορικό, που του λένε να ζήσει με 700 ευρώ το μήνα (μεικτά). Αυτός ο εργαζόμενος, με τα ψίχουλα, πώς και γίνεται να το «επιβαρύνει» το «δημοσιο ταμείο», αλλά το δημόσιο ταμείο ουδόλως επιβαρύνεται από το «παντεσπάνι» των άλλων;

Πώς το εξηγούν αυτό οι «τηλε-αναλυτές»;

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, δημοσιοκάφροι, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων» | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αθλια φερέφωνα

Posted by redship στο 9 Δεκεμβρίου , 2010

Με ραβασάκι τα κυβερνητικά στοιχεία, την ψευδολογία περί «μέσων αποδοχών» στις πρώην ΔΕΚΟ και πολλή χολή για τους εργαζόμενους, ο «δημοσιογράφος» Χρ. Κώνστας κατάφερε στο χτεσινό δελτίο ειδήσεων του ΑΛΤΕΡ να ξεπεράσει ακόμη και τους εντολοδότες του. Καμώθηκε πως «βγαίνει από τα ρούχα του», ισχυριζόμενος ότι ο «μέσος μισθός» φτάνει στα 75.000 ευρώ, χωρίς καν να μπει στον κόπο να εξηγήσει ούτε το ποιους εννοεί, ούτε το πώς του προέκυψε το «νούμερο», ούτε τίποτα. Πολύ περισσότερο, χωρίς να πει λέξη ότι όλος αυτός ο προπαγανδιστικός ορυμαγδός για το άθλιο Δημόσιο που έφτιαξαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, στοχεύει στο να προετοιμάσει το έδαφος για να επιβληθεί η οικονομική εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων απασχολούμενων στο Δημόσιο.

Σημασία γι’ αυτόν και τους ομοίους του έχει το πώς θα καταφέρουν να στρεβλώσουν λαϊκές συνειδήσεις, το πώς θα πλασάρουν το μαύρο για άσπρο, το πώς θα κουκουλώσουν τα πράγματα, με μοναδικό στόχο τη στήριξη και τη δικαιολόγηση της εγκληματικής πολιτικής απέναντι στο λαό. Κυρίως, πάνω απ’ όλα βάζουν τα καλά και συμφέροντα της πλουτοκρατίας, οι εκπρόσωποι της οποίας φροντίζουν να τους ρίχνουν τα ψίχουλα που τους αναλογούν…

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων» | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Αλήτες – ρουφιάνοι – ΔουΝουΤογράφοι»!

Posted by redship στο 30 Νοεμβρίου , 2010

από τον ημεροδρόμο του ριζοσπάστη

«Μια πρόσθετη υπηρεσία η οποία μας ζητήθηκε κάποια στιγμή που οι εκπρόσωποι της τρόικας – μετά την υπογραφή του μνημονίου – θέλησαν να επικοινωνήσουν με τα Μέσα Ενημέρωσης, ήταν να μας αναθέσουν να πάρουμε τηλέφωνα κάποιους δημοσιογράφους και να τους πούμε να πάνε την τάδε ώρα στη «Μεγάλη Βρετάνια» για να τους μιλήσουν οι άνθρωποι του ΔΝΤ».

Πρόκειται για απάντηση που δόθηκε κατά την εξέταση μάρτυρα στην Εξεταστική για τη «Ζήμενς» τον περασμένο Ιούνη. Η τοποθέτηση αυτή και οι συζητήσεις που ακολούθησαν (για την παροχή υπηρεσιών, από εταιρείες δημοσίων σχέσεων και από δημοσιογράφους, ώστε το ΔΝΤ να «επικοινωνήσει» τα μηνύματά του στον ελληνικό λαό) έδωσαν την ευκαιρία σε ορισμένους να καμώνονται ότι… «έπεσαν από τα σύννεφα».

Οπως είχαμε σημειώσει και τότε, ας υποδύονται τους «έκπληκτους» όσο θέλουν. Η πραγματικότητα είναι πως «από τα σύννεφα πέφτουν» μόνο αυτοί που τους αρέσει να προσποιούνται ότι «ζουν στα σύννεφα».

Εμείς οι υπόλοιποι, παρακολουθώντας στα ΜΜΕ, από το Σάββατο και μετά, αυτόν τον ανελέητο κατακλυσμό «ευτυχίας», επειδή λόγω «επιμήκυνσης» το ΔΝΤ δε θα μείνει στην Ελλάδα τρία, αλλά …δεκατρία χρόνια, επαναβεβαιώσαμε ότι πατάμε σταθερά στο έδαφος. Και έτσι μπορούμε να βλέπουμε πεντακάθαρα όλα αυτά τα γυμνοσαλιαγκάκια που από τα στασίδια της ηλεκτρονικής λοβοτομής έχουν αναλάβει (με ή χωρίς επαφές με το ΔΝΤ) να λερώνουν την έννοια της αλήθειας και να μαγαρίζουν τη δημοσιογραφία καθιστώντας την τσανακογλείφτη της κυβέρνησης και της τρόικας.

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, δημοσιοκάφροι | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Να τους κοπεί η φόρα

Posted by redship στο 2 Νοεμβρίου , 2010

Μ’ ένα φρικτό τρόπο σηματοδοτήθηκε χτες το σύνολο της πολιτικής που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση, το σύνολο της πολιτικής που εφαρμόστηκε από κάθε αστική κυβέρνηση που πέρασε απ’ αυτόν τον τόπο.

Ενας άνθρωπος πολτοποιήθηκε μέσα στον κάδο ενός απορριμματοφόρου. Οι φρικώδεις λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν άστεγος. Αυτός ο άνθρωπος είχε βρει στέγη μέσα σ’ έναν κάδο απορριμμάτων.

Φρικτός ο συμβολισμός, αλλά εκεί στους κάδους των απορριμμάτων απειλεί να πετάξει μαζικά αυτή η πολιτική όλο και περισσότερους απ’ όσους το κεφάλαιο θεωρεί περιττούς.

Ισα που κρατιούνται για να μην το ομολογήσουν οι διάφοροι γραφιάδες της αστικής τάξης. Αλλοτε με κομψές εκφράσεις κι άλλοτε με λέξεις που προδίδουν τη βαθιά περιφρόνησή τους για τον άνθρωπο που βγάζει το ψωμί του δουλεύοντας, ο ένας μετά τον άλλο εκφράζουν την αγωνία μιας τάξης, της αστικής, που γνωρίζει πως όσο είναι καιρός πρέπει να φάει και να αρπάξει όσα μπορεί περισσότερα, γιατί αργά ή γρήγορα θα ‘ρθούνε τα πάνω κάτω.

Τη μέρα που ο ΟΑΕΔ ανακοινώνει στους κεφαλαιοκράτες ότι τους προσφέρει άνεργους με μισθό μόλις 591 ευρώ, βγαίνει μια κυρία που έχει χρηματίσει σε διάφορους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς να μιλήσει για «προσοδοθηρία». Ετσι χαρακτηρίζει το κυνήγι του μεροκάματου και την ανάγκη του απολυμένου να έχει τουλάχιστον ένα επίδομα ανεργίας. Εντελώς συμπτωματικά τον ίδιο όρο χρησιμοποιεί και ο άλλος, που μοστράρει σαν εχέγγυο της άποψής του την ιδιότητα του καθηγητή σε κάποιο αμερικάνικο πανεπιστήμιο. Ακράτητος στο παραλήρημά του, εξανίσταται, μάλιστα, γιατί ο λαός μας θεωρεί ήρωα τον Βελουχιώτη.

Γνωρίζουν τέτοιου τύπου γραφιάδες, γιατί η τάξη που εκφράζουν το γνωρίζει, ότι δεν έχουνε καιρό για χάσιμο. Ο ανταγωνισμός μεταξύ καπιταλιστών για το ποιος θα τσακίσει περισσότερους εργάτες για να βγάλει περισσότερα κέρδη, παίρνει όλο και πιο άγρια μορφή. Και τίποτα δε βεβαιώνει ότι τα θύματα αυτού του πολέμου θα περιμένουν μέσα σ’ έναν κάδο απορριμμάτων να τους λιώσει η μηχανή.

Γνωρίζουν ότι όπως ήταν θέμα χρόνου να εκφραστεί η πολιτική τους σαν αυτό που είναι, μια σκέτη κτηνωδία, έτσι είναι θέμα χρόνου και να σηκώσει κεφάλι η εργατική τάξη. Αυτό θέλουν να προλάβουν.

Πρέπει να πάρουν απάντηση. Από μια τάξη απέναντι σε μια άλλη τάξη. Αυτή είναι η σύγκρουση. Κι αυτή η απάντηση πρέπει να δοθεί και στις 7 και στις 14 του Νοέμβρη. Βγάζοντας και από την κάλπη ισχυρή τη «Λαϊκή Συσπείρωση», πιο δυνατό το ΚΚΕ!

Πρέπει να τους κοπεί η φόρα. Πρέπει να μην μπορούν να αποκαλούν βολεμένη την εργατική τάξη, να μην μπορούν να χλευάζουν το κυνήγι του μεροκάματου. Να μην μπορούν να χαρακτηρίζουν εθνικό συμφέρον το συμφέρον του εφοπλιστή. Να μην μπορούν να χαρακτηρίζουν πολιτική του πεζοδρομίου ό,τι εντοπίζει τα πτώματα από την πολιτική τους στο δρόμο, να μην μπορούν τέλος να υποδεικνύουν, απαιτώντας ποια θα είναι η κυβέρνηση που ντε και καλά πρέπει να υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο.

Η αγριάδα που πουλάνε μέσα από τα κείμενά τους δεν είναι άλλο από αντανάκλαση της αγριάδας ενός συστήματος που απειλεί με το βούρδουλα όσο θεωρεί τον αντίπαλό του αδύναμο.

Αυτός ο αδύναμος αντίπαλος, μπορεί να αποδείξει ότι έχει τη δύναμη να τσακίσει το χέρι που κρατά το βούρδουλα. Εχει ξαναγίνει. Θα ξαναγίνει.

 

……….

ΘΡΑΣΟΣ: «Για την Ελλάδα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν που χαράσσει το Μνημόνιο (…) Αν δεν μπει τάξη στην κόπρο του Αυγείου του Δημοσίου, και αν δεν εκλείψουν τα προνόμια και τα κεκτημένα που εμποδίζουν τον ανταγωνισμό και περιχαρακώνουν τις αγκυλώσεις (…) Ο καθρέφτης στη χώρα μας δείχνει μία κοινωνία με γενικευμένη προσοδοθηρία, μία «κοινωνία των βολεμένων», όπου το κράτος μοιράζει διορισμούς, άδειες, προμήθειες, συντάξεις, επιδοτήσεις και επιδόματα (…) Βλέπουμε ομάδες συμφερόντων – φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, δικηγόρους, δασκάλους, ναυτεργάτες, συνδικάτα του ευρύτερου δημόσιου τομέα – να αντιδρούν στην αφαίρεση προσόδων που έχουν εξασφαλίσει σε βάρος του εθνικού συμφέροντος (…) Η Αριστερά δεν μπορεί να ξεκολλήσει από την στείρα πολιτική του πεζοδρομίου και να τεκμηριώσει τον λόγο της (…) Το τελευταίο εξάμηνο πάρθηκαν γενναία μέτρα – ασφαλιστικό, αγορά εργασίας, άνοιγμα επαγγέλματος φορτηγών Δ.Χ. και βυτιοφόρων – που αναβάλλονταν εδώ και δεκαετίες (…) Χρειάζεται ένα αναπτυξιακό όραμα, βασισμένο στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας, που μόνο η κυβέρνηση μπορεί να προσφέρει. Ας της δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία» (από άρθρο της Μιράντας Ξαφά στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ: «Το κατεξοχήν σύνθημα του ναρκισσισμού; «Δεν χρωστάμε, μας χρωστάνε» (…) Τώρα, κάποιοι προτείνουν να μην πληρώσουμε τα δανεικά ή να «ξεσηκωθούμε» (…) Η ισοπέδωση ονομάστηκε ισότητα, η προσοδοφορία λαϊκό δικαίωμα και η καταπάτηση των νόμων επαναστατική ανυπακοή. Στο πλαίσιο αυτό γίνονται κατανοητά φαινόμενα όπως η ανάδειξη του Αρη Βελουχιώτη σε σύμβολο του Ελληνισμού (…) Οι ιδεολογίες δεν πεθαίνουν από τη μια μέρα στην άλλη και η ιδεολογία της χρεοκοπίας δεν αποτελεί εξαίρεση (…) Ο επιθανάτιος ρόγχος της ιδεολογίας της χρεοκοπίας της θα επισπευσθεί, όσο αναδεικνύεται δημόσια ο επιζήμιος ρόλος της με άμεσο και συστηματικό τρόπο» (ο Σ. Καλύβας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ζώα του '' πολιτισμού μας '', γουρούνια μ΄ανθρώπινη μορφή, η "δημοκρατία" των αστών, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων» | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ούτε να τους φτύσεις δεν πρέπει.

Posted by redship στο 13 Οκτωβρίου , 2010

Είναι προ-κλη-τι-κό-τα-τοι! Ειδικά αυτοί στο συγκρότημα Λαμπράκη. Εχουν κάνει ό,τι περνά από το χέρι τους για να διαλυθούν τα όποια ψήγματα συστήματος δημόσιας Υγείας είχαν κατακτηθεί και τώρα δήθεν κλαίνε για τα χάλια του ΙΚΑ. Δεν μπορούν να κρυφτούν, όμως, γιατί είναι πολλά τα λεφτά που προσμένει η αστική τάξη από την απόλυτη εμπορευματοποίηση του συστήματος Υγείας.

Γι’ αυτό και στο διά ταύτα του άρθρου στα «ΝΕΑ», παρά τις διαπιστώσεις προτείνεται να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις στην Υγεία. Δηλαδή, η παράδοσή της στο κεφάλαιο. Δηλαδή, η ένταση της λειτουργίας με όρους «κόστος – κέρδος». Αυτό ακριβώς που και η διοίκηση του ΙΚΑ χρησιμοποιεί για να εκτιμήσει ότι καλύτερα να κοπεί ένα πόδι παρά να πληρώσει το ΙΚΑ ένα ζευγάρι ειδικά παπούτσια.

Η απανθρωπιά στο κείμενο του ΙΚΑ εκφράζει την απανθρωπιά της αστικής τάξης και της κυβέρνησής της. Αυτή επέβαλε αυτήν την ιδεολογία στο ΙΚΑ. Αυτή θεωρεί κόστος τη δημόσια υγεία και θέλει να την μετατρέψει σε κερδοφόρα επιχείρηση. Η αστική τάξη και η κυβέρνησή της είναι που δεν αντέχει στην ιδέα ότι το ΙΚΑ θα πληρώνει σ’ έναν διαβητικό ειδικά παπούτσια. Η αστική τάξη και η κυβέρνησή της θέλει τα Ταμεία να εισπράττουν από τους ασφαλισμένους κι αυτό το χρήμα να περνά στους καπιταλιστές για να γίνει επένδυση για περισσότερα κέρδη.

Η εργατική τάξη που στον προηγούμενο αιώνα έχτισε τα Ταμεία σαν ταμεία αλληλοβοήθειας για να βοηθηθούν τα θύματα που άφηνε πίσω του το όργιο εκμετάλλευσης, έχει χρέος να θυμηθεί ένα ένα τα βήματά της. Εναν έναν τους ματωμένους αγώνες της. Μία μία τις κατακτήσεις της. Και να ορθώσει ένα γιγάντιο ΟΧΙ.

Αυτό που χρειάζεται το ΙΚΑ δεν είναι οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί το ΠΑΣΟΚ, αλλά ίσα ίσα να φύγει από τη μέση κάθε πλάνο που μετατρέπει το ΙΚΑ σε επιχείρηση. Δηλαδή, να φύγουν από τη μέση οι καπιταλιστές και η κυβέρνησή τους, μαζί και τα παραφερνάλια τους στον Τύπο.

Οταν η βαρβαρότητα εμφανίζεται και ως θράσος, είναι η ώρα να αγριέψουν τα θύματα.

Δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους καπιταλιστές να κερδίσουν και από τα έσοδα της κηδείας των εργατών. Πρέπει να φύγουν από τη μέση.

Η κυβέρνηση κι όλοι αυτοί οι τύποι που μιλάνε για κόστος στην Υγεία, είναι αυτοί που και η παραμικρή δεκάρα στην τσέπη τους έχει βγει από μια πάρα, μα πάρα πολύ μεγάλη εκμετάλλευση εργατών.

Υπάρχει ένα ως εδώ και μη παρέκει. Κι αυτό έχει ήδη ξεπεραστεί.

Η ψήφος στις 7 και 14 του Νοέμβρη αποκτά και τέτοια χαρακτηριστικά. Κάθε ψήφος που θα εγκρίνει την πολιτική του ΠΑΣΟΚ, ή της ΝΔ, την πολιτική που με παραλλαγές προωθούν τα συμπληρώματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (κάτι ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑ.Ο.Σ. και διάφοροι δήθεν ανεξάρτητοι) θα είναι πράσινο φως για ένταση της εκμετάλλευσης σε βαθμό που δεν έχει γνωρίσει μέχρι τώρα η εργατική τάξη στη χώρα μας. Τα πράγματα είναι πολύ πέρα από τα όρια του γενικού συναγερμού. Η αστική τάξη και η κυβέρνησή της πρέπει από σήμερα και βεβαίως στην κάλπη να νιώσουν την οργισμένη ανάσα των εργατών στο σβέρκο τους.

Posted in ριζασπάστης, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, τα αλαλάζοντα κύμβαλα του ΔΝΤ, ταξικός πόλεμος, ανάπτυξη για ποιόν;, δυνατό κκε δυνατός ο λαός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »