καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουλίου 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘Αστική ή εργατική εξουσία’

Ή θα τα κάψουμε όλα ή θα καούμε …

Posted by redship στο 9 Οκτωβρίου , 2015

1415303300400_wps_9_A_protestor_gives_thumbs_

Η κρίση καλά κρατεί. Οι ανταγωνισμοί στο απόγειό τους. Τα μαύρα σύννεφα πυκνώνουν πάνω από τους λαούς. Μνημόνια λέγονται, λιτότητες λέγονται, μέτρα με όποιο επιθετικό προσδιορισμό εφευρίσκουν λέγονται, πόλεμοι και προσφυγιά, ανεργία, ανέχεια, δυστυχία.

Γιατί όλα αυτά; Για την «ανάπτυξη». Τουτέστιν για την κερδοφορία. Για τις αγορές που «ασφυκτιούν» μέσα στα απίστευτα συσσωρευμένα κέρδη που απόκτησαν μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Για την παγκοσμιοποίηση που τους άνοιξε παραπάνω την όρεξη.

Οι λαοί τι απόκτησαν όλα αυτά τα χρόνια; Με σκληρούς αγώνες ορισμένα κοινωνικά δικαιώματα και παροχές, ελάχιστη ανταμοιβή για τη κλεμμένη υπεραξία μισού αιώνα ιδρώτα και αίματος.

Η «Ευρώπη των λαών»,  λυκοσυμμαχία συμφερόντων που αλληλοϋποβλέπεται και επιδιώκει να αρπάξει ένα κομμάτι από την πίτα που ξαναμοιράζεται.

Οι λαοί οφείλουν να πληρώσουν τα έξοδα. Να πληρώσουν την κρίση τους. Να επιστρέψουν τα «κεκτημένα» και να δώσουν ακόμη περισσότερα. Να επιστρέψουν στο μεσαίωνα και να αποδεχτούν την νέα φεουδαρχία του κεφάλαιου και των αγορών του.

Τι κάνουμε; Οι αυταπάτες τελειώσανε. Οι αναθέσεις βαλτώσανε. Οι «διασώστες» μας ξεπούλησαν. Τα σύννεφα πυκνώνουν. Τι περιμένουμε;

Μια αχτίδα στο σκοτάδι;

Εψές μια τέτοια αχτίδα έλαμψε στο Βέλγιο κι άναψε πυρκαγιά. Πυρκαγιά που τσουρούφλισε τη φανταχτερή βιτρίνα του καπιταλισμού των Βρυξελλών. Οι Βέλγοι εργαζόμενοι δείξαν ότι δεν θα αποδεχτούν τα μέτρα της φτωχοποίησης. Δεν θα αποδεχτούν τη λιτότητα. Θα πολεμήσουν και θα τα κάψουν όλα εάν χρειαστεί.

Εδώ ένας αμοραλιστής, ψευτοαριστερός κι αδούλευτος  40άρης που δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει μεροκάματο και συνεπώς ποτέ του δεν αντιλήφθηκε τι πάει να πει κλεμμένη υπεραξία συμφιλιώθηκε με τα όρνια κι έγινε μαριονέττα τους.

Συμφιλιώθηκε με όλους τους βρικόλακες της μεταπολιτευτικής πολιτικής ιστορίας και με τα αφεντικά τους που ρήμαξαν τον τόπο. Καλλιέργησε ψευδαισθήσεις, ξεπούλησε οράματα –  άτολμος και περιδεής, περιφέρεται στου κεφάλαιου τα φόρα και τις συνάξεις οπλισμένος με το χαμόγελο του ψεκασμένου.

Ο μαύρος Οκτώβρης που διανύουμε πρόκειται να αποδειχτεί μοιραίος για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας που δοκιμάζεται σκληρά. Μισθοί, συντάξεις, δικαιώματα, παροχές, μικρές περιουσίες καμωμένες με αίμα και ίδρωτα πρόκειται να καούν για να κινήσουν την ατμομηχανή της νέας κερδοφορίας τους.

«Τι περιμένετε; Οτι οι κουφοί παραχωρήσεις θα σας κάνουν, κι ότι οι αχόρταγοι , κάτι θε να σας δώσουν; Οι λύκοι θα σας ταΐσουνε αντί να σας καταβροχθίσουν;»

Εψές οι Βέλγοι απάντησαν. Ή θα τα κάψουμε όλα ή θα καούμε! Τώρα είναι η σειρά μας.

Άκις Ξενάκις

Posted in Ή θα τα κάψουμε όλα ή θα καούμε, Αστική ή εργατική εξουσία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Επανάσταση;

Posted by redship στο 14 Ιουνίου , 2014

 

epanastasi

γράφει ο    Νίκος Μπογιόπουλος

από  τον ημεροδρόμο

 

 Οι καθαρίστριες είναι παράνομες. Το δικαίωμά τους στη δουλειά είναι παράνομο. Έτσι απεφάνθη ο Άρειος Πάγος. Έτσι αποφάσισε η Δικαιοσύνη. Που είναι ανεξάρτητη. Αλλά οι νόμοι βάσει των οποίων δικάζει η Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητοι. Κουβαλούν επάνω τους όλη την εξάρτηση – και όλη την εξάρτυση – εκείνων που τους φτιάχνουν.  Είναι οι νόμοι του αστικού κράτους. Είναι οι νόμοι των αστικών κυβερνήσεων. Είναι οι νόμοι του αστικού καθεστώτος. Και οι δικαστές την δικαιοσύνη αυτού του καθεστώτος, του αστικού, απονέμουν.

Οι καθαρίστριες είναι παράνομες. Αλλά ο κ.Λάτσης είναι νόμιμος. Το μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης, το Mall του κ.Λάτση είναι νόμιμο. Έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση. Έτσι ερμήνευσε το νόμο η κυβέρνηση. Το δικό της νόμο. Το νόμο του αστικού κράτους. Σύμφωνα με το νόμο του αστικού κράτους το αυθαίρετο του κ.Λάτση δεν είναι παρανομία. Είναι επένδυση. Σύμφωνα με το νόμο του αστικού κράτους στο αυθαίρετο του κ.Λάτση δεν θα επιβληθούν πρόστιμα. Αντίθετα. Θα δοθούν ενισχύσεις και αναπτυξιακά κίνητρα…

   Οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας απολύθηκαν. Ομαδικά. Έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση έκρινε ως νόμιμη την απειλή του βιομήχανου Μάνεση ότι ή θα απολυθούν (ομαδικά) οι εργαζόμενοι ή θα κλείσει το εργοστάσιο. Δυο χρόνια πριν, η πρώτη πράξη της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη ήταν να στείλει τα ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς της Χαλυβουργίας. Στείλαμε τα ΜΑΤ γιατί οι εργάτες είναι παράνομοι. Είναι παράνομο να κρατούν οι εργαζόμενοι κλειστό το εργοστάσιο, είπε τότε ο Δένδιας. Σύμφωνα με τους νόμους του αστικού κράτους είναι παράνομο να απεργούν οι εργάτες. Ειδικά μάλιστα όταν απεργούν γιατί θέλουν τα εργοστάσια να είναι ανοιχτά για να δουλεύουν και όχι για να  τους απολύουν.

Λίγες βδομάδες αργότερα από την επιδρομή των ΜΑΤ, που ο Δένδιας τα είχε στείλει για να ανοίξουν το εργοστάσιο από τους απεργούς – που το κρατούσαν δήθεν «κλειστό» – εκείνος που έκλεισε το εργοστάσιο ήταν ο Μάνεσης. Και δυο χρόνια αργότερα εκείνος που απείλησε ότι θα ξανακλείσει το εργοστάσιο ήταν πάλι ο Μάνεσης. Αλλά η κυβέρνηση δεν έστειλε τα ΜΑΤ εναντίον του. Η κυβέρνηση δεν έστειλε εισαγγελείς εναντίον του για να κρατήσει ανοιχτό το εργοστάσιο. Βλέπετε, σύμφωνα με τους νόμους του αστικού κράτους, τα εργοστάσια είναι νόμιμο να τα κλείνουν οι βιομήχανοι. Σύμφωνα με τους νόμους του αστικού κράτους οι βιομήχανοι είναι νόμιμοι  και όταν απολύουν εργαζόμενους με πρόσχημα «να μην κλείσει το εργοστάσιο» και όταν απειλούν να κλείνουν το εργοστάσιο για να απολύσουν εργαζόμενους…

   Αλλά αν αυτή είναι η δικαιοσύνη του αστικού κράτους, κι αν αυτή η δικαιοσύνη απορρέει  από νόμους που είναι τέτοιοι επειδή ακριβώς το κράτος είναι αστικό, τότε δεν αρκεί να θέλουμε να αλλάξουμε τους νόμους. Πρέπει να γίνει σωστά.  Δεν μπορεί να έχεις άλλους νόμους σε ένα ίδιο κράτος.

   Και τότε τι να κάνουμε, να αλλάξουμε, μήπως, το κράτος; Ε, προφανώς. Πώς αλλιώς; Αν θες άλλη δικαιοσύνη, τότε μόνο σε ένα άλλο κράτος θα παράγονται άλλοι νόμοι που θα απονέμουν άλλη δικαιοσύνη.

   Και πως να το κάνουμε, δηλαδή, το κράτος; Τι πάει να πει «από αστικό να το κάνουμε εργατικό»; Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι κράτος του Λάτση και του Μάνεση, ε, τότε πως θα το μετατρέψουμε σε κράτος των καθαριστριών και των χαλυβουργών;. Τουτέστιν, να καταργηθεί ό,τι υπάρχει, να συντριβεί ό,τι ξέραμε και στη θέση του να οικοδομηθεί  τί; Ένα κράτος που την εξουσία να φτιάχνουν νόμους και να εφαρμόζουν νόμους αντί για τους ανθρώπους του Λάτση και του Μάνεση, θα την έχουν οι άνθρωποι των χαλυβουργών και των καθαριστριών; Μα γίνονται αυτά τα πράγματα; Και πώς θα γίνουν;

 

   Υστερόγραφο 1: Στο πρώτο ερώτημα, αν «γίνονται αυτά τα πράγματα;», υπάρχει ασφαλής απάντηση (αλλά από την ανάποδη). Ιδού η απάντηση: Να περιμένει κανείς ότι το δίκιο τους οι καθαρίστριες και οι χαλυβουργοί θα το βρουν στο κράτος που κάνουν κουμάντο ο Λάτσης και ο Μάνεσης, ε, μα  ετούτο είναι από εκείνα τα πράγματα που – σίγουρα – δε γίνονται. Για όλα τα άλλα, σαν αυτά που κουβεντιάζουμε, υπάρχει και μια ελπίδα να γίνουν.

   Υστερόγραφο 2:Στο δεύτερο ερώτημα, δηλαδή στο ερώτημα και «πως θα γίνουν;» αυτά, «πώς» θα αλλάξει τα κράτος, η απάντηση, ομολογουμένως, είναι κάπως πιο δύσκολη. Δεν λείπουν, όμως, οι καλές ιδέες. Να μια, για παράδειγμα. Την είχε διατυπώσει ο λόρδος Μπάιρον: «Η επανάσταση – έλεγε – σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει/ μα είναι ο μόνος σίγουρος και δίκαιος τρόπος/ να καθαρίσεις απ’ το ρίπος τους ανθρώπους». 

   Υστερόγραφο 3: Οι ισχυρισμοί των υστερόγραφων 1 και 2 ισχύουν υπό μια προϋπόθεση: Ότι μόνο σαν ο λαός το θελήσει, τότε – και μόνο τότε – το πεπρωμένο θα προσκυνήσει

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, ημεροδρόμος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο κ. Δραγασάκης τα είπε (ξανά) όλα!

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2012

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Τι ακριβώς λέει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Τι ακριβώς εννοεί;

Πόσα από αυτά που λέει τα εννοεί και τι εννοεί από όσα λέει;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει και θα ακυρώσει το μνημόνιο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει και θα ακυρώσει τη δανειακή σύμβαση;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει τους τοκογλύφους και θα απαλλάξει το λαό από το χρέος;

Οπως από το περασμένο Σάββατο σημείωνε η στήλη, τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά ήρθε να φωτίσει – και μάλιστα με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο – ο κ. Γιάννης Δραγασάκης με τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει μια μέρα πριν στον ρ/σ «Real Fm».

Ας θυμηθούμε τι είπε ο κ. Δραγασάκης

(«Real Fm», Παρασκευή, 11/5/2012):

«Η έννοια της καταγγελίας είναι ένας πολιτικός όρος. Τι θα πει καταγγέλλω;

Υπάρχουν αρκετές συγχύσεις. Στη σκέψη τη δική μας δεν υπάρχει η έννοια της μονομερούς πράξης. Δηλαδή, να βγούμε και μονομερώς να πούμε διαγράφουμε το χρέος, καταγγέλλουμε κ.λπ.

Δεν είναι και λογικό να το πει κανείς αυτό.

Αυτό που θα γίνει είναι μία επαναδιαπραγμάτευση, ένα πλαίσιο διαφορετικό μέσα στο οποίο θα θέσουμε τους δικούς μας στόχους.

Από εκεί και πέρα (…) άλλο το τι θέλουμε να κάνουμε κι άλλο το πώς θα γίνει αυτό».

«Ο κ. Δραγασάκης τα είπε όλα. Μα όλα!», τόνιζε ο «Ρ» την επομένη ακριβώς μέρα από τις παραπάνω δηλώσεις.

Ομως, ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί προφανώς ως μέγιστη ανάγκη του να καταστεί σαφέστερος (προς όσους θέλει να καταστεί σαφέστερος)…

Ανάγκη πρόδηλη από το γεγονός ότι ο κ. Δραγασάκης, μόλις δυο μέρες αργότερα, επανήλθε. Και μάλιστα τούτη φορά επανήλθε μιλώντας από την εφημερίδα «Το Βήμα», όπου φρόντισε να είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός

– έως διαυγής, θα λέγαμε –

ως προς το τι λέει και το τι, τελικά, εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ιδού οι τοποθετήσεις του κ. Δραγασάκη

(«Βήμα», Κυριακή, 13/5/2012):

1. (Στην ερώτηση αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα «καταγγείλει» τη δανειακή σύμβαση):

«Πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν έχουν κατανοηθεί πλήρως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς δεν μιλάμε για μονομερείς ενέργειες. Αντιθέτως, αναγνωρίζουμε ότι έχουμε μια δομική αλληλεξάρτηση στην ΕΕ και γι’ αυτό δεν μιλούμε για μονομερείς ενέργειες, αλλά για επαναδιαπραγμάτευση των πάντων, εκτός και αν υποχρεωθούμε σε μονομερείς ενέργειες».

2. (Στην ερώτηση για το «κούρεμα» των οφειλών δανειοληπτών στις τράπεζες):

«Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι επειδή είναι δημόσιες οι τράπεζες θα πρέπει να χαρίσουν δάνεια, αλλά θα πρέπει να βρεθούν κοινωνικά δίκαιες και οικονομικά βιώσιμες λύσεις».

3. (Στην ερώτηση τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών – εδώ είναι και το καλύτερο):

«Τα 50 δισ. ευρώ που προβλέπεται να καταβληθούν για την ανακεφαλαιοποίηση και διάσωση του τραπεζικού συστήματος, με το έναν ή τον άλλον τρόπο, θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος και εξ αντικειμένου τίθεται θέμα για δημόσιο έλεγχο των τραπεζών. Πρέπει να συζητήσουμε τον τρόπο που θα γίνει ο δημόσιος έλεγχος, ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε κάτι κοντά στο σουηδικό μοντέλο, όταν η χώρα κρατικοποίησε τις τράπεζες, τις τροφοδότησε με κεφάλαια, τις εξυγίανε, τις κατέστησε κερδοφόρες και τις πούλησε σε ιδιώτες».

Κατόπιν αυτών των τόσο αποκαλυπτικών, πραγματικά δεν υπάρχει λόγος για κανένα μα κανένα σχόλιο.

Αξίζει μόνο να το επαναλάβουμε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, διά του κ. Δραγασάκη, τα είπε όλα!

Για την ακρίβεια:

Τα ξαναείπε όλα. Μα όλα!

Posted in Αστική ή εργατική εξουσία, Νίκος Μπογιόπουλος, Ο οπορτουνισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Αντιπαράθεση σ’ όλο το μέτωπο

Posted by redship στο 28 Ιουνίου , 2011

Η μάχη είναι σε πλήρη εξέλιξη. Οι καπιταλιστές τα δίνουν όλα για όλα για να βγουν από τη Βουλή πιο ενισχυμένοι, με ακόμα περισσότερο τσακισμένη την εργατική τάξη.

Από το δικό του μετερίζι το ταξικό εργατικό κίνημα εντείνει επίσης την προσπάθειά του ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματική η αντεπίθεση, να χτυπηθεί ο αντίπαλος εκεί που πράγματι πονάει: Στους χώρους δουλειάς.

Η απεργία παλεύεται απ’ τη νύχτα στις πύλες των εργοστασίων, από το ξημέρωμα στις εισόδους των καταστημάτων, στο λιμάνι, παντού όπου η αντιπαράθεση είναι πραγματική, δεν είναι μαϊμού για να διεξάγεται με σπόνσορες τα κανάλια των βιομηχάνων και των εφοπλιστών.

Η αστική τάξη δίνει τη μάχη με όσα μέσα διαθέτει. Και για μια ακόμα φορά δεν μπορεί να κρύψει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της. Από τη ΝΔ που ενοχλήθηκε για το πανό του ΠΑΜΕ στην Ακρόπολη, ως τον Αλαφούζο που έχει κάνει σημαία του τις πιο χυδαίες εκδοχές του αντικομμουνισμού.

Οταν την Κυριακή το βράδυ ακούγαμε σε «καφέ» της Καστοριάς την κυρία ενός κυρίου που δήλωνε «εισοδηματίας» να ουρλιάζει πως «για όλα φταίνε οι κομμουνιστές», δεν είχαμε διαβάσει την «Καθημερινή» της Κυριακής. Και δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε την υστερία. Οταν χτες βρήκαμε ένα αντίγραφο της συνέντευξης Μαραντζίδη καταλάβαμε γιατί ούρλιαζε η κυρία. Εχουν ένα δίκιο οι «εισοδηματίες».

Με τη μακρόχρονη πάλη τους οι κομμουνιστές μπόλιασαν την εργατική τάξη με ιδέες που έγιναν αγώνες και επέβαλαν μεροκάματα, συμβάσεις, δικαιώματα. Ολα αυτά, δηλαδή, που σήμερα οι καπιταλιστές θέλουν να πάρουν πίσω για να μπορούν να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικοί έναντι άλλων καπιταλιστών, στον καιρό μιας κρίσης σύμφυτης με το σύστημα, μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης κερδών αρπαγμένων από την εργατική τάξη, κερδών που δεν μπορούν να βρουν τρόπο και τόπο να επενδυθούν για να έχουν μεγαλύτερα κέρδη.

Ξέρουν οι αστοί γιατί θεωρούν αντίπαλο το ΚΚΕ. Γιατί με την επιμονή του στην ταξική αντιπαράθεση δεν άφησε να σβήσει στη λαϊκή συνείδηση η αντίσταση, έκανε πράξη την ανυπακοή οργανώνοντας πραγματικές απεργίες (και 48ωρες απεργίες έχει οργανώσει το ΠΑΜΕ, σημείωση για όσους δήθεν εκπλήσσονται γιατί, λένε, για πρώτη φορά γίνεται 48ωρη απεργία…), έτσι που ακόμα και η ΓΣΕΕ των εργατοπατέρων να είναι αναγκασμένη να κηρύξει 48ωρη απεργία, την ώρα που οι εφοπλιστές ζητάνε να πάρει μέτρα το κράτος τους ενάντια στους ταραξίες κομμουνιστές που με την επιμονή τους κινδυνεύουν για 48 ώρες να μην κινηθούν τα πλοία.

Ξέρουν γιατί χάνουν την ψυχραιμία τους οι αστοί. Εστησαν τόσα αναχώματα στην κομμουνιστική δράση κι όλα ξεφτιλίστηκαν. Οπως αναδείχθηκε σε γελοία η προχτεσινή απόπειρα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλει με δήλωση του Τσίπρα το ΚΚΕ για «κομμουνιστόμετρο», γιατί το ΚΚΕ δεν κάνει πίσω σε αρχές και αξίες και δεν συναινεί στη σωτηρία του συστήματος αποδεχόμενο ότι είναι «κίνημα» όσοι οργανώνουν την εκτόνωση της λαϊκής οργής, όσοι θολώνουν το μέτωπο της αντίστασης, όσοι έχουν διακηρύξει στη μέση της πλατείας ότι είναι εχθρός τους το οργανωμένο ταξικό εργατικό κίνημα.

Κάθε λέξη, κάθε φράση των αστών διαβάζεται εύκολα ακριβώς αντίστροφα. Το έκαναν με τον τρόπο τους οι ΚΝίτες της Δυτικής Μακεδονίας που παραμονές των μεγάλων κινητοποιήσεων επέλεξαν να επισκεφτούν χώρους δράσης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, να μιλήσουν εκεί στον τόπο της μεγάλης σύγκρουσης για την ταξική πάλη και τις μορφές που αυτή παίρνει όταν η σύγκρουση φτάνει ως και το επίπεδο της εξουσίας.

Οταν η «Καθημερινή» δηλώνει ευθέως πως η χώρα πρέπει να αποκομμουνιστικοποιηθεί, ο εργάτης πρέπει να απαντήσει με τον τρόπο που αρμόζει στην τάξη του: Με μεγαλύτερη συσπείρωση στο ΚΚΕ, με οργάνωση και ξανά οργάνωση της ταξικής πάλης έτσι που να απειληθεί η ίδια η αστική εξουσία.

Οταν η αστική τάξη φτάνει μέσω Πάγκαλου να απειλεί με τανκς ποντάρει στην υποταγή του λαού. Η απάντηση πρέπει να είναι ακόμα καλύτερη οργάνωση και αντεπίθεση.

Η αστική τάξη γνωρίζει τον αντίπαλο. Γι’ αυτό εξαφανίζει τη δράση του ΠΑΜΕ, δε λέει κουβέντα στα δελτία για το γεγονός ότι από τα μεσάνυχτα δίνεται μάχη στις πύλες των εργοστασίων, στις εισόδους των καταστημάτων, παντού όπου η ταξική αντιπαράθεση είναι άμεση.

Η αστική τάξη βολεύεται με αγανακτισμένες «κινητοποιήσεις» που κρατάνε την αντιπαράθεση στο επίπεδο ενός «πολιτικοποιημένου» καφενείου που στο τέλος μιας εκτονωτικής «συζήτησης» όλα μένουν ίδια και απαράλλαχτα.

Την ώρα της κρίσης κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του. Είναι χαρακτηριστική η εντολή από την «Ελευθεροτυπία» να πείσει η κυβέρνηση τους βουλευτές της να υπερψηφίσουν το «Μεσοπρόθεσμο». Είναι μια καθαρή ταξική τοποθέτηση χωρίς πλέον ούτε καν αυτόν το μανδύα του «αντιεξουσιαστή». Η αστική τάξη και ο Τύπος της εμφανίζονται μπλοκ στην κρίσιμη στιγμή.

Η εργατική τάξη, με μπροστάρη το ΚΚΕ, πρέπει να έχει όλο και πιο καθαρό ότι δίνει τη μάχη ως τάξη απέναντι σε τάξη. Οι καπιταλιστές πρέπει να βουλιάξουν μέσα στην κρίση τους. Η εργατική τάξη μπορεί και πρέπει να γίνει ο νεκροθάφτης αυτού του συστήματος. Το ΚΚΕ προειδοποίησε έγκαιρα για την καπιταλιστική κρίση, έδειξε έγκαιρα και οργάνωσε το δρόμο της αντίστασης, είναι η εγγύηση ότι αυτή η μάχη μπορεί να κερδηθεί για το λαϊκό συμφέρον.

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Π.Α.ΜΕ, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, Τώρα με το ΚΚΕ., με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το πραγματικό δίλημμα: Αστική ή εργατική εξουσία

Posted by redship στο 5 Ιουνίου , 2011

Οποιος βάζει στο ίδιο σακί τα κόμματα που κάνουν ό,τι μπορούν για να πληρώσει την κρίση ο λαός, με το ΚΚΕ που ύψωσε στην Ακρόπολη το πανό «Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε», το κόμμα που προειδοποιούσε για τη θύελλα που έρχεται όταν οι περισσότεροι από τους σημερινούς διαδηλωτές ψήφιζαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αυτός λοιπόν το μόνο που κάνει είναι να αυτοχειριάζεται
Eurokinissi
Το ΚΚΕ έχει διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι το αστικό πολιτικό σύστημα, το σύστημα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι εδώ και έναν αιώνα ιστορικά ξεπερασμένο. Το αστικό πολιτικό σύστημα αντιστοιχεί στην οικονομική βάση του καπιταλιστικού συστήματος, που τη συγκροτεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής, ανεξάρτητα αν μέρος τους ανήκει στο αστικό κράτος και ένα άλλο στους ιδιώτες καπιταλιστές. Επειδή η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής είναι προϋπόθεση για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και για να αξιοποιηθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, επειδή, δηλαδή, η ανατροπή των υφιστάμενων σχέσεων παραγωγής προβάλλει ως αδήριτη αντικειμενική ανάγκη, είναι φανερό ότι ως ανάγκη προβάλλει και η εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας που θα τα πραγματοποιήσει, ανατρέποντας το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι το υφιστάμενο κοινοβουλευτικό σύστημα πρέπει να αντικατασταθεί από τους θεσμούς που θα γεννήσει η επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Η προγραμματική αντίληψη του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό, όπως εμπλουτίστηκε στο 18ο Συνέδριο του Κόμματος, προσδιορίζει ως εξής τους νέους θεσμούς:

«Πυρήνες της εργατικής εξουσίας θα είναι οι παραγωγικές μονάδες, οι τόποι εργασίας, στους οποίους θα ασκείται και ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος της διεύθυνσης. Μέσα από τις παραγωγικές κοινότητες θα εκλέγονται και θα ανακαλούνται (όταν χρειάζεται) οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα όργανα εξουσίας. (…) Με ειδικό τρόπο, αξιοποιώντας τις μαζικές οργανώσεις και τις μονάδες ειδικών υπηρεσιών θα πραγματοποιείται η συμμετοχή των μη εργαζόμενων γυναικών και των συνταξιούχων. (…) Το ανώτατο όργανο εξουσίας είναι εργαζόμενο Σώμα – νομοθετεί και διοικεί ταυτόχρονα. (…) δεν είναι Κοινοβούλιο, οι εκπρόσωποι δεν είναι μόνιμοι, είναι ανακλητοί, δεν ξεκόβονται από την παραγωγή (…) δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο οικονομικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους στα όργανα εξουσίας. Από το ανώτατο όργανο ορίζονται η κυβέρνηση, οι επικεφαλής των διαφόρων εκτελεστικής αρμοδιότητας τομέων (υπουργεία, διευθύνσεις, επιτροπές κ.λπ.). (…) Διαμορφώνεται επαναστατικό σύνταγμα και επαναστατική νομοθεσία που αντιστοιχεί στις νέες κοινωνικές σχέσεις – την κοινωνική ιδιοκτησία, τον Κεντρικό Σχεδιασμό, τον εργατικό έλεγχο – και υπερασπίζεται την επαναστατική νομιμότητα».

Αυτός είναι ο ανώτερος τύπος δημοκρατίας που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Είναι η δημοκρατία που εφαρμόστηκε στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε και που ανατράπηκε σε μια πορεία, από τη στιγμή που άρχισε να εκφυλίζεται σταδιακά η καθοδηγητική δύναμη της κοινωνίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα. Και συνέβη αυτό, επειδή άρχισε να υιοθετεί όλο και περισσότερο τους νόμους της αγοράς, σε βάρος του κεντρικού σχεδιασμού και της εμβάθυνσης και επέκτασης των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής.

Ομως αυτό δε σημαίνει ότι η σοσιαλιστική δημοκρατία απέτυχε. Το πισωγύρισμα που ήρθε με την αντεπανάσταση του 1989 – 1991 είναι προσωρινό και τα διδάγματα που έχει βγάλει το ΚΚΕ πλούσια, για να μη γνωρίσει επιστροφή η νέα επαναστατική έφοδος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in " αγανακτισμένοι πολίτες", πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, η "δημοκρατία" των αστών, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »