καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουνίου 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘ανειρήνευτη ταξική πάλη’

Μα είμαι απλά ένας εκδότης

Posted by redship στο 22 Σεπτεμβρίου , 2013

 

αναδημοσίευση από το blog  η λέσχη

 

 του Κώστα Αρβανίτη

To 1946 στη δίκη της Νυρεμβέργης καταδικάζονται σε θάνατο δι’απαγχονισμού 11 ηγέτες των Ναζί. Αυτοί είναι οι: Χέρμαν Γκέρινγκ (θα αυτοκτονήσει πριν εκτελεστεί), Γιοακίμ φον Ρίμπεντροπ, Βίλεμ Κάιτελ, Ερνστ Καλτενμπρούνερ, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Χανς Φρανκ, Βίλεμ Φρικ, Γιούλιους Στράιχερ, Φριτς Ζάουκελ, Άλφρεντ Γιοντλ, Άρτουρ Ζέις-Ίνκουαρτ.

Μέσα σε αυτούς βρίσκονται στρατιωτικοί καριέρας (Γιοντλ, Γκέρινγκ, Κάιτελ), κυβερνήτες κατεχόμενων περιοχών (Φρανκ, Φρικ, Ίνκουαρτ), στελέχη της κυβέρνησης όπως ο Ζάουκελ (αρχιτέκτονας του προγράμματος εργασίας δούλων), ο υπουργός εξωτερικών Ρίμπεντροπ, ο ιδεολόγος της Άρειας Φυλής και της εξόντωσης των υπόλοιπων Ρόζενμπεργκ και ο ανώτατος αρχηγός της αστυνομίας και των SS  Καλτενμπρούνερ. Όλοι βρίσκονται βαθιά μπλεγμένοι στα ναζιστικά εγκλήματα.

Οι κατηγορίες για τις οποίες καταδικάστηκαν οι παραπάνω ήταν:

Εγκλήματα κατά της Ειρήνης: Συγκεκριμένα ο σχεδιασμός, η προετοιμασία, η έναρξη, η εξαπόλυση πολέμου ή επίθεσης ή πολέμου κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, συμφωνιών ή διαβεβαιώσεων, ή συμμετοχή σε κοινό σχέδιο συνωμοσίας για την επίτευξη οποιουδήποτε από τους παραπάνω στόχους.

Εγκλήματα Πολέμου: Συγκεκριμένα, παραβιάσεις των νόμων και των κανόνων του πολέμου. Σε αυτά περιλαμβάνονται – δεν περιορίζονται όμως σε αυτά – δολοφονίες, κακομεταχείριση ή εκτόπιση για καταναγκαστική εργασία ή οποιοδήποτε άλλου σκοπό ιδιωτών από κατακτημένη χώρα, δολοφονία ή κακομεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου ή ναυτικών, εκτέλεση ομήρων, λεηλασίες δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, απρόκλητη καταστροφή πόλεων, κωμοπόλεων ή χωριών ή καταστροφές μη υπαγορευόμενες από στρατιωτική ανάγκη.

Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητος: Συγκεκριμένα, δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, εκτόπιση και άλλες απάνθρωπες πράξεις διαπράχθηκαν κατά πολιτών πριν ή κατά τη διάρκεια του πολέμου. διώξεις λόγω πολιτικών, φυλετικών ή θρησκευτικών αιτίων ή σχετικών με οποιοδήποτε έγκλημα το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ότι, εκτελέσθηκε, είτε παραβίασε την τοπική νομοθεσία είτε όχι, της χώρας στην οποία διαπράχθηκε.

Συνωμοσία για το σχεδιασμό και την εξαπόλυση επιθετικών ενεργειών και άλλων εγκλημάτων κατά της Παγκόσμιας Ειρήνης.

Ενδιαφέρον μέσα στους παραπάνω παρουσιάζει η περίπτωση του Στράιχερ.

  Ο Στράιχερ όπως ανέφερε η υπεράσπισή του δεν ήταν ούτε μέλος της Κυβέρνησης, ούτε υπήρξε τμήμα της γερμανικής πολεμικής προσπάθειας ή αναμίχθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο ρόλος του σαν προπαγανδιστής των Ναζί και εκδότης της εφημερίδας Der Sturmer είχε σαν βασικό στόχο την αντισημιτική προπαγάνδα: «Θα γίνουμε σκλάβοι των Εβραίων! Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να τους διώξουμε» έγραφε στην εφημερίδα του. Ο Στράιχερ ήθελε, με το έντυπό του, να προσελκύσει τον κοινό μέσο άνθρωπο, τον εργαζόμενο που δεν μπορούσε να διαθέσει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο του για να διαβάσει μια κανονική εφημερίδα. Για το σκοπό αυτό ήταν μόνο τετρασέλιδη, περιείχε άρθρα μικρά με σύντομες προτάσεις, απλό λεξιλόγιο και σκίτσα (για τα οποία αργότερα θα γινόταν περιζήτητη) ενώ είχε πολύ λίγες διαφημίσεις. Ο εκδότης της τη χρησιμοποίησε, επίσης, για να κατακεραυνώσει και τους προσωπικούς του εχθρούς.

Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία «Η προπαγάνδα του Στράιχερ συνεχίστηκε. Αγαπημένη του θεματολογία ήταν η “μόλυνση” του αγνού γερμανικού αίματος που είχαν οι νεαρές γερμανίδες με το μιασμένο εβραϊκό των εκμαυλιστών τους, τους οποίους παρουσίαζε με μεγάλες γαμψές μύτες, εξογκωμένα μάτια, αξύριστους, κοντούς και χοντρούς, συχνά με τη μορφή σκουληκιού, φιδιού ή αράχνης, ενώ τις γυναικείες μορφές των αμόλυντων νεαρών γερμανίδων γυμνές ή ημίγυμνες. (…) Οι υπερβολές των αφηγήσεων, η χοντροκοπιά των ιστοριών και των σκίτσων είχαν φθάσει στο σημείο να προκαλέσουν την απέχθεια ακόμη και υψηλά ισταμένων αξιωματούχων του ναζιστικού καθεστώτος»

Τον Στράιχερ έχει καθόλου τυχαία υμνήσει σε παλαιότερο άρθρο του ο Χρήστος Παππάς της Χρυσής Αυγής.

Όταν τον συνέλαβαν (στις 23 Μαϊου 1945, στο Waidring της Αυστρίας) ο Στράιχερ προσπάθησε να παραστήσει ότι ήταν ο ζωγράφος “Γιόζεφ Σάιλερ”, αλλά δεν τα κατάφερε. Καταδικάστηκε από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης, κατά φοβερή ειρωνεία στον τόπο που υπήρξε παντοδύναμος. Η υπεράσπιση του, τα επιχειρήματα της οποίας γράφτηκαν δεν κατάφερε να πείσει το δικαστήριο για τους ισχυρισμούς του, ενώ το σκεπτικό με το οποίο κρίθηκε ένοχος, την 1η Οκτωβρίου 1946, για εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας ανέφερε: “…για την επί εικοσιπενταετία δράση του με γραπτά, λόγους και κηρύγματα μίσους εναντίον των Εβραίων, ήταν ευρέως γνωστός ως ο υπ’ αριθμόν ένα διώκτης των Εβραίων. Με τα άρθρα και τους λόγους του, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, μόλυνε τη γερμανική σκέψη με τον ιό του αντισημιτισμού και προέτρεπε το γερμανικό λαό να αναλάβει ενεργό ρόλο σε διώξεις…”

Η ποινή εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.

Ο Γιούλιους Στράιχερ καταδικάστηκε στην κρεμάλα από το Διεθνές Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, παρότι σύμφωνα με το ίδιο το Δικαστήριο η αποκλειστική ιδιότητα σύμφωνα με την οποία κατηγορήθηκε ήταν εκδότης. Εκδότης μίσους και υμνητής των ναζί. Σας θυμίζει κάτι;

Κι άλλοι απλοί εκδότες δηλώνουν. Δεν είναι μέλη στη Χρυσή Αυγή των φονιάδων του Παύλου Φύσσα. Δεν ξυλοκόπησαν ούτε μαχαίρωσαν ποτέ μετανάστη και κανένα αγωνιζόμενο συνδικαλιστή, φοιτητή ή οτιδήποτε. Δεν οικοδόμησαν καμία Αμυγδαλέζα. Δεν συμμετείχαν ποτέ στις τόσες βαρβαρότητες των δυνάμεων καταστολής τόσα χρόνια. Δηλώνουν Αθώοι.

Το δικαστήριο δεν κάνει τα επιχειρήματα τους δεκτά.

 

Posted in τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Όπως θα πυροβολήσουν κι εσένα αύριο

Posted by redship στο 25 Απριλίου , 2013

»Φασίστας είναι εκείνος που μαχαιρώνει τον ξένο όταν… έρχεται σαν πρόσφυγας
και συνεργάζεται μαζί του όταν έρχεται σαν κατακτητής.»
(Β. ΣΑΜ.)
«Αμάν πια μ’ αυτή τη Μανωλάδα! Μας ζαλίσανε. Αυτό ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Στο κάτω – κάτω της γραφής εμείς δεν είμαστε από το Μπαγκλαντές! Ας πούμε κάτι πιο ευχάριστο. Κάτι πιο καθημερινό.»

Το περασμένο καλοκαίρι ένα ζευγάρι πάμπλουτων Ινδών, η Φάρα και ο Σαγκάρ, τέλεσε το γάμο του στη Μύκονο. «Πανάκριβα κοσμήματα, μεταξωτά σάρι, ασήμι, σαμπάνιες, διαμάντια, σεκιούριτι, πριβέ συναυλίες». Ο γάμος κόστισε 1 εκατ. ευρώ. Οι νεόνυμφοι ναύλωσαν τσάρτερ κι έφεραν 500 καλεσμένους από το Ντουμπάι και το Νέο Δελχί. Το γλέντι κράτησε τέσσερις μέρες.

Κανείς δεν ενοχλήθηκε, κανείς δεν τους ενόχλησε, ούτε παραξενεύτηκε για το χρώμα τους και  την εθνικότητά τους. Παρ’ ότι ήταν Ινδοί και μαυριδεροί ήταν παντού ευπρόσδεκτοι.

Λίγες μέρες νωρίτερα τέσσερις συμπατριώτες τους, Ινδοί εργάτες περίμεναν το λεωφορείο στο Σφακάκι Ρεθύμνου, 5:30 το πρωί, για να πάνε στη δουλειά. Εκεί τους επιτέθηκαν νεαροί Ρεθυμνιώτες που τους χτύπησαν και τους μαχαίρωσαν όλους! Γιατί; Μα γιατί ήταν μαυριδεροί, Ινδοί και περίμεναν στη στάση για να πάνε στη δουλειά.

Ο Ναγκίμπ Σαουίρις, Αιγύπτιος μεγιστάνας κι από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο,  μπαινόβγαινε στη χώρα μας ότι ώρα ήθελε, αγόραζε και πουλούσε τη Wind και την Tellas, συναντιόταν με υπουργούς, ήταν παντού ευπρόσδεκτος.

Αιγύπτιος ήταν και ο 25χρονος εργάτης στα Χανιά, που στις 19 Ιούνη 2012 δέχτηκε επίθεση από 4 «λεβεντόπαιδα» που  τον χτύπησαν με σιδερολοστούς, με αποτέλεσμα να χάσει το νεφρό του. Αυτός δεν είχε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μάλλον δεν είχε ούτε κινητό τηλέφωνο. Πήγαινε νύχτα να βρει καρτοτηλέφωνο για να τηλεφωνήσει στην πατρίδα του. Έτσι είναι άμα είσαι εργάτης και  δεν είσαι ο Ναγκίμπ Σαουίρις.

Αν είσαι αλγερινός και σε λένε Τζιμπούρ σε δοξάζει η κερκίδα, σε προσκυνούν όλοι, σε φωνάζουν τρομοκράτη ακόμη κι οι εθνικιστές των συνδέσμων  φιλάθλων δε χαλιούνται. Τι πως είσαι άραβας, μαυριδερός και παλιοχαρακτήρας. Αρκεί που βάζεις γκολ με το τσουβάλι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ρήξη και ανατροπή, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Τη γραμμή τους αυτοί, στη γραμμή μας εμείς

Posted by redship στο 18 Ιουλίου , 2012

Ας αρχίσουμε αντίστροφα: Μια ξηρασία σημαίνει καταστροφή για τους αγρότες. Οταν όμως η είδηση μεταδίδεται πρώτη σε χρηματιστηριακά sites σημαίνει προαγγγελία κερδών για τους καπιταλιστές που ελέγχουν τη διάθεση της παραγωγής. Το στάρι – για όσους θυμούνται – είναι ένα από τα πρώτα χρηματιστηριακά προϊόντα. Ετσι λειτουργεί ο καπιταλισμός έτσι και η ειδησεογραφία του.

Οταν το αρμόδιο υπουργείο της χώρας μας ανακοινώνει ότι προχωρά καλά η συζήτηση για τους πέντε οδικούς άξονες, αυτό σημαίνει άνοδο της μετοχής των αντίστοιχων εταιρειών. Ετσι λειτουργεί η πολιτική και η ειδησεογραφία της στον καπιταλισμό.

Οταν προβάλλεται σαν στοιχείο ανάπτυξης η περικοπή κοινωνικών παροχών και η μείωση της φορολογίας των καπιταλιστών, στέλνεται σήμα ότι το κράτος, το δικό τους κράτος, έχει τον έλεγχο, δουλεύει ικανοποιητικά για την τάξη του, την αστική. Ετσι λειτουργεί η δημοκρατία στον καπιταλισμό.

 

Πάμε, τώρα, με τη σειρά που θα θέλαμε να μιλήσουμε για τις εξελίξεις:

Σε μια ομαλή περίοδο, θα κάναμε διάλειμμα στην πολιτική επικαιρότητα, για να ακούσουμε ένα κομμάτι του Τζον Λορντ που πέθανε χτες, έτσι που να διατηρήσουμε ζωντανό ένα μέτρο σύγκρισης για το τι σημαίνει μουσική δημιουργία, σε μέρες που τα αστικά μέσα ενημέρωσης προβάλλουν διάφορους ως εκπροσώπους της τέχνης, όταν το μόνο προσόν τους ήταν η σχέση που είχαν με τους ταγούς της εξουσίας.

Ισα που προλάβαμε να ακούσουμε το Sarabade.

Η ακρόαση διακόπηκε από μια ομοβροντία. Μια γενικευμένη επίθεση στα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα με νέο τσεκούρι στο εργατικό εισόδημα, συνοδευμένη με ένα μπαράζ εξαγγελιών για νέα προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο με φοροαπαλλαγές.

Από κοντά, σε ρόλο πέμπτης φάλαγγας, μια δημοσιογραφία – αυτή που ελέγχει ένας μεγαλοκαπιταλιστής που συνέχισε και χτες το πλαγιοκόπημα. Για το ΕΘΝΟΣ η αναφορά. Που μετά το κυριακάτικο τετρασέλιδό του, με το οποίο επιχείρησε να λασπώσει την απεργία των χαλυβουργών (από τα 262 διάφανα μερόνυχτα στην πύλη του εργοστασίου δεν είδε κανένα, αντίθετα κατασκεύασε μια ιστορία περί οργάνωσης της απεργίας από τη «Χρυσή Αυγή»!), χτες συνέχισε να παραδίδει μαθήματα ξεφτιλισμένης δημοσιογραφίας με άρθρο μέσα από το οποίο τόλμησε να αποδώσει το χαρακτηρισμό «εργατοπατέρες» στους απεργούς χαλυβουργούς.

Η εφημερίδα, ως …συνεργάτης του Μάνεση γνωρίζει άμεσα ότι οι εργάτες έχουν ένα έσχατο μέσο για να υπερασπίσουν το δίκιο τους: Να φτάσουν μέχρι την απεργία, μέχρι να σταματήσουν την παραγωγή, για να εμποδίσουν, αφού δεν μπορούν αλλιώς, το αφεντικό τους, να τους πάρει πίσω δικαιώματα και κατακτήσεις, να το εμποδίσουν να τους υπερεκμεταλλεύεται. Αυτό κάνουν οι χαλυβουργοί. Κι αυτό που κάνουν έχει γίνει ήδη σημαία πρώτης γραμμής για την αντεπίθεση συνολικά της εργατικής τάξης ενάντια στους εκμεταλλευτές της. Αυτήν ακριβώς τη σημαία θέλουν να λερώσουν – κατεβάσουν όσοι αξιώνουν από τους εργάτες να δεχτούν ότι είναι συνένοχοι στην κρίση.

 

Η μόνη συνενοχή των εργατών στην κρίση είναι ότι δεν έχουν κάνει ακόμα όσα επιβάλλεται να κάνουν, για να αξιοποιήσουν την καπιταλιστική κρίση έτσι που να εμποδίσουν τους εκμεταλλευτές τους να τους τσακίζουν και να έχουν και κάποιες κατακτήσεις.

Να βάλουν τέλος στο παραμύθι ότι αυτό που συμβαίνει στη χώρα αφορά στην κακοδιαχείριση, ενώ είναι πεντακάθαρο ότι είναι απλά έκφραση μιας βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Μιας κρίσης που οι επιπτώσεις της καταγράφονται παντού στις καπιταλιστικές χώρες, κι εκεί βεβαίως που έχουν ξεχάσει τη λέξη απεργία.

 

Τούτες τις μέρες, τα μέσα ενημέρωσης των αστών δίνουν εξετάσεις στον …Γκαίμπελς ως προς την ικανότητά τους να προβάλλουν το μέγα ψέμα, πως οι εργάτες κλείνουν τα εργοστάσια, που κλείνει η καπιταλιστική κρίση, ο ανταγωνισμός, τα κλείνουν οι ιδιοκτήτες τους όταν δε τους συμφέρει, δεν κερδίζουν απ’ αυτά.

Αντίδοτο για την εργατική τάξη η ακόμα πιο πλατιά διάδοση του εργατικού Τύπου, του «Ριζοσπάστη» πρώτα απ όλα. Μάλιστα, όσο θα οξύνεται η αντιπαράθεση στην οικονομία τόσο πιο αναγκαίος θα γίνεται ο ιδεολογικός εξοπλισμός των εργατών. Εδώ ακριβώς και ο ρόλος του «Ριζοσπάστη».

***

Τα παραδείγματα πληροφοριών που μέσα από τον αστικό Τύπο δε φτάνουν ποτέ στους εργάτες πολλά: Πρόταση νόμου για την κατάργηση του Μνημονίου, παρέμβαση για τον ΟΣΕ χτες, παρέμβαση για την Αγροτική προχτές, παράλληλα, δράση για τη Βιομηχανία Ζάχαρης και έμπρακτη στήριξη των απεργών χαλυβουργών, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που συνθέτουν την καθημερινή δράση του ΚΚΕ και στοιχειοθετούν τη συνέπεια με την οποία εφαρμόζει τη γραμμή της πάλης για την υπεράσπιση του λαού, γραμμή πάλης ενάντια στα μονοπώλια, τη γραμμή που οδηγεί στο χτίσιμο της λαϊκής συμμαχίας, για τη λαϊκή εξουσία – οικονομία.

Μια γραμμή που έχει καθαρό ότι η ζωή δεν αρχίζει και τελειώνει στις εκλογές, ότι η διαπάλη είναι καθημερινή και ότι τα λαϊκά συμφέροντα όχι μόνο δεν μπορούν να περιμένουν κάποιον σωτήρα, αλλά για να υλοποιηθούν πρέπει να ‘ναι πρωταγωνιστής ο ίδιος ο λαός. Μ’ αυτή τη γραμμή πορεύεται το ΚΚΕ, αυτήν την γραμμή προσπαθούν να σβήσουν απ’ το χάρτη διάφοροι, με τον αστικό Τύπο να κάνει καθημερινά καθαρό ότι για να προχωρήσει ανεμπόδιστα η πολιτική του κεφαλαίου πρέπει να φύγει από τη μέση το μόνο πραγματικό εμπόδιο… Δε θα τους περάσει!

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Το κακό παράγινε

Posted by redship στο 1 Φεβρουαρίου , 2012

Η σύζυγος του Ελληνα πρωθυπουργού σε άψογα αγγλικά εξήγησε χτες μπροστά στις κάμερες πόσο σημαντικό έργο παράγει μια άλλη κυρία της αστικής τάξης για τα άπορα παιδιά.

Τη σπας ή δεν τη σπας την τηλεόραση;

Αλλάζουμε κανάλι: «Το θέμα μας παραπέμπει στη σκοτεινή μεριά του φεγγαριού» αναγγέλλει η παρουσιάστρια.

Γι’ αυτή και μόνο τη φράση αξίζει να σπάσεις την τηλεόραση.

Η κυρία – δεν έχει σημασία ποια είναι – αναφέρεται σε ανθρώπους που τους κόβουν τα πόδια από κρυοπάγημα. Σε παιδιά που πέφτουν ξερά στο σχολείο επειδή είναι νηστικά.

Και η κυρία κάνει ποίηση!

 

Λεπτομέρειες; Στις λεπτομέρειες κρίνονται και τα συστήματα και οι υποστηριχτές τους.

Κόβουν τα πόδια αστέγων στην Ουκρανία γιατί έπαθαν κρυοπαγήματα. Και κανείς δε ρωτάει «γιατί έγιναν άστεγοι άνθρωποι σε μια χώρα που κανείς δεν ήταν χωρίς σπίτι;».

Οι τιβί δεν κάνουν ερωτήσεις. Δείχνουν τη βοήθεια του κράτους. Μα η επόμενη είδηση ζητάει επίσης την ερώτησή της: Πεθαίνουν, λέει, κάπου στην Τσεχία, από κακές συσκευές γκαζιού. Πού; Εκεί που υπήρχε ένα καταπληκτικό δίκτυο δωρεάν παροχής αερίου σε κάθε σπίτι. Ποιος τίναξε στον αέρα ένα σύστημα που λειτουργούσε για τον άνθρωπο; Σιγή στις τιβί.

 

Αυτοί που μοιράζουν τους εργάτες, κλαίνε, μετά, για το μοίρασμα. Και ψάχνουν λύση στον επανασχεδιασμό του κράτους. Οπως επανασχεδιάστηκε στις χώρες του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, έτσι που να είναι αυτές οι χώρες πια χωματερές ανθρώπων.

Οι «δικοί μας» αναρωτιούνται ακόμα «τι φταίει;» Φταίει το κεφάλι το ξερό μας, είναι η φράση που αν και την είπε ο Βάρναλης στον καιρό του, κανένα άλλο στόμα δεν την είπε ακόμα.

Κι ας απλώνεται μαύρο το σκοτάδι γύρω μας, από τον Ατλαντικό ως το Βλαδιβοστόκ. Ποιος θα το ‘λεγε 30 χρόνια πριν…

Σκοτάδι που θα γίνει πιο μαύρο όσο θα επιτρέπουμε στις αυταπάτες να υπάρχουν. Οπως το να κάνουμε υπομονή μέχρι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση των μονοπωλίων να γίνει παράδεισος, όπως προτείνει ο αρθρογράφος του Μπόμπολα.

 

Φταίει το κεφάλι το ξερό μας. Ναι, φταίει το σύστημα, αλλά φταίει και το κεφάλι το ξερό μας. Οπως αυτουνού που βγήκε χτες στα κανάλια να δείξει τα 2,81 ευρώ που πήρε σαν εκκαθαριστικό μισθού και περιμένει λύση απ’ τα κανάλια! Αντί να τα κάνει γυαλιά – καρφιά κάθεται και κάνει δηλώσεις στα κανάλια! Φταίει, βέβαια, κι ο λογιστής. Που άρχισε να του εξηγεί πως δεν υπάρχει τίποτα παράξενο στα 2,81 ευρώ καθώς αυτά είναι το φυσικό αποτέλεσμα της τάδε κράτησης, της δείνα παρακράτησης, του νόμου τάδε για τη φορολογία και της αυτονόητης υποχρέωσης «να συνδράμωμεν τους πτωχούς». Να μια ακόμα διαφορά ανάμεσα στον λογιστή και στον κομμουνιστή.

 

Δε χρειάζονται πολλά για να βρεις τι φταίει. Οταν πληρώνεις διόδια πληρώνεις μια εταιρεία που δεν έχει βάλει δραχμή και της έχει παραχωρηθεί το ταμείο. Ακολουθείς το χρήμα και ξέρεις ποια πολιτική σε έχει καταδικάσει να πληρώνεις. Τότε είναι η ώρα να πετάξεις στα σκουπίδια όλα όσα σου λένε πως δε φταις εσύ, αλλά ο διπλανός σου. Τότε σταματάς το κλάμα «κοίτα τι έπαθα ο καημένος». Γιατί κανένας δεν είναι καημένος. Καθένας τελικά πρέπει να κουβαλήσει το σταυρό που το ξερό του το κεφάλι φόρτωσε στους άλλους. Οταν δεν εγκαταλείπεις τον δυνάστη σου κάποια στιγμή το πληρώνεις.

 

«Εφιαλτικά στοιχεία για την ανεργία, ένας στους δύο άνεργος», έλεγε με τρόμο μια άλλη κυρία στην τιβί. Η ίδια 364 μέρες το χρόνο ζητάει να παταχθούν όλοι αυτοί που αντιδρούν στην πολιτική του κεφαλαίου που παράγει και ανέργους.

Οπως με τους φτωχούς: Αυτοί που τους δημιουργούν βγαίνουν μετά και φιλάνθρωποι.

Εδώ και καιρό κουράζουν οι συνεχείς διαπιστώσεις.

Βήμα το βήμα πρέπει να μετράμε το δρόμο για την ανατροπή.

Εχουν φτάσει να το αναγνωρίζουν και αστοί δημοσιογράφοι, κι ας μην το πάνε το πράγμα μέχρι τέλος, βλέπουν πως αν δεν ανατραπεί το σκηνικό του τρόμου η μία τραγωδία θα διαδέχεται την άλλη.

 

Μπορούμε να σταματήσουμε το κακό. Με όλο και πιο έντονη προβολή του στόχου της ανατροπής. Με προετοιμασία για μάχες που πάνε μακριά. Με δίδαγμα κι από τους αστούς: Αυτοί ενωμένοι για το τσάκισμα των εργατών. Οι εργάτες ενωμένοι για το τσάκισμα των αστών. Οσοι ζητάνε και το σκύλο χορτάτο και την πίτα γιομάτη, είναι απλά αντίπαλοι.

 

από τον ριζοσπάστη

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ποιος, ποιον, ξανά

Posted by redship11 στο 21 Ιανουαρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Η συντονισμένη επίθεση στο ΚΚΕ που εκδηλώθηκε τις τελευταίες μέρες και θα συνεχιστεί με χτυπήματα και κάτω απ’ το τραπέζι, δεν ήταν τσίμπημα ψύλλου. Η αστική τάξη ξέρει τι θέλει να κάνει και ξέρει από ποιον θα το βρει. Ξέρει πως μόνο το ΚΚΕ αποκαλύπτει την πολιτική της και φροντίζει να οργανώνει η εργατική τάξη την πάλη της έτσι που να την ανατρέψει

Οι καπιταλιστές έχουν τσακίσει ήδη τους μισθούς, θέλουν κι άλλα. Τα «αντικίνητρα» και η «άρση εμποδίων» που αναφέρουν στα κείμενά τους, μεταφράζονται σε λάστιχο εργασιακές σχέσεις, σε εργάτες απόλυτα έρμαια των καπιταλιστών.

Το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου μετέχει στην επίθεση και γνωρίζει πως χαλκεύονται δεσμά διαρκείας. Γι’ αυτό και αγριεύει με τις αντιδράσεις χαρακτηρίζοντάς τες ανεπίτρεπτες.

Είναι συνένοχοι στη σφαγή, παρά τους ειδικούς εκλογικούς στόχους του καθενός. Γι’ αυτό και ενιαία απαντούν στις εργατικές κινητοποιήσεις γνωρίζοντας πως και μετά τις εκλογές τον ίδιο αντίπαλο θα έχουν.

Στην επίθεσή τους που εκφράζεται πριν απ’ όλα μέσα στους χώρους δουλειάς, ξεχωριστό ρόλο έχει ο αστικός Τύπος. Ενα από τα πρώτα βιολιά του συγκροτήματος Λαμπράκη ανάλαβε χτες να εξηγήσει πως είναι βία ανεπίτρεπτη οι εργατικές κινητοποιήσεις κι ότι το ΚΚΕ δεν έχει καταλάβει σε ποιο κόσμο ζει. Ας του δείξουμε τι είναι βία…

Βία είναι το πάγωμα των μισθών που ΓΣΕΕ και ΣΕΒ είχαν στο τραπέζι του διαλόγου την ώρα που τους χάλασε την σούπα το ΠΑΜΕ.

Βία είναι η ανεργία στην οποία στέλνουν κατά χιλιάδες πια τους εργαζόμενους.

Βία είναι η καταδίκη σε ασιτία στην οποία οδηγούνται χιλιάδες και χιλιάδες συνταξιούχων με τα σχέδια για νέο πετσόκομμα των συντάξεων. Βία είναι και η ασιτία στην οποία καταδικάζονται στους παιδικούς σταθμούς τα εγγόνια εργατών που έφτυσαν αίμα για να υπάρχουν παιδικοί σταθμοί.

Βία είναι το ξεκλήρισμα του αγρότη και όχι η οργή του που τον βγάζει και πάλι στο δρόμο.

Βία είναι το πέταγμα του μικροεπαγγελματοβιοτέχνη απ’ την παραγωγή.

Αυτή τη βία κρύβουν μιλώντας για την «έλλειψη καλών τρόπων» από τους συνδικαλιστές των ταξικών συνδικάτων και τους κομμουνιστές που στηρίζουν τις κινητοποιήσεις.

Καθώς, όμως, ο φόβος φυλάει τα έρμα, συνεχίζουν και τις κωλοτούμπες.

– «δεν θα κοπεί ο 13ος μισθός», απλά θα παγώσουν όλοι οι μισθοί.

– «δεν θα κοπούν οι επικουρικές συντάξεις», απλά θα εφαρμοστεί ο νόμος που προβλέπει ότι θα πρέπει να είναι το 20% του συντάξιμου μισθού, το οποίο μάλιστα ο Κουτρουμάνης χαρακτήρισε «ένα καλό επίπεδο».

Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι ικανά να κάνουν και τις πέτρες να σηκωθούν. Αυτό πάνε να προλάβουν οι αστοί.

Θέλουν τους εργάτες να πάνε άκλαφτοι. Τους θέλουν υποταγμένους στη ΓΣΕΕ, να «διαλέγονται» με το αφεντικό με τι σχοινί θα κρεμαστούν.

Οι αντιδράσεις για την κινητοποίηση του ΠΑΜΕ δεν αφορούν μόνο τη μορφή. Αφορούν το περιεχόμενο που επιβάλλει και τη μορφή. Αφορά στο γεγονός ότι το ΠΑΜΕ δε λέει απλά όχι στο διάλογο της απάτης, αλλά οργανώνει την πάλη των εργατών έτσι που να διεκδικήσουν τα σύγχρονα δικαιώματά τους κάνοντας καθαρό ότι αυτά μπορούν να ικανοποιηθούν φεύγοντας από τη μέση οι καπιταλιστές.

Η αστική τάξη και ο Τύπος της διαβάζουν τις διεργασίες στις λαϊκές συνειδήσεις. Μετράνε την απήχηση που έχει το σύνθημα «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά, χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά».

Ξέρουν πως ο παρασιτικός ρόλος τους κάποια στιγμή σταματά να γίνεται ανεκτός. Κάποια στιγμή οι εργάτες είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τους καπιταλιστές με όρους «ο θάνατός σας, η ζωή μας», αντιστρέφοντας δηλαδή τη σημερινή φορά των πραγμάτων.

Κι αυτό προσπαθούν να προλάβουν.

Γι’ αυτό οι ύμνοι στη συναίνεση. Γι’ αυτό ξανά και ξανά γράφουν πόσο σημαντικό είναι τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης να πάνε μαζί ως το τέλος.

Εχουν αρχίσει έναν πόλεμο που δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς την πλήρη υποταγή του αντίπαλου.

Ακριβώς αυτό ισχύει και για τους εργάτες. Δεν μπορούν να τελειώσουν τον πόλεμο χωρίς να τελειώσουν τον αντίπαλο.

Εδώ είμαστε: στη συγκέντρωση δυνάμεων για τέτοιο πόλεμο. Ενάντια στα μονοπώλια, την εξουσία τους, την ιδιοκτησία τους.

Για να τους τελειώσουμε πριν μας τελειώσουν.

Posted in ρήξη και ανατροπή, στα ρουθούνια τους, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Χωρίς ντροπή

Posted by redship στο 20 Μαρτίου , 2011

Τουλάχιστον προκλητικό το δημοσίευμα πριν από λίγες μέρες της εφημερίδας «ΝΕΑ» με τίτλο: «Οι τεχνικές για να γίνει η απόλυση μια νέα αρχή – Πώς να διαχειριστείτε την απώλεια εργασίας»…

Είναι προφανές τι πραγματεύεται. Με τη βοήθεια μιας «ειδικού», οργανωτικής ψυχολόγου και συμβούλου εργασίας, υποδεικνύει στους ανέργους ότι πρέπει να συμβιβαστούν με τη νέα τους …ιδιότητα και – προς Θεού! – να μη διοχετεύσουν την οργή τους στους «εργοδότες», αλλά να την καταπιούν …δημιουργικά! Να χειριστούν το σοκ και την άρνηση, το φόβο και τον πανικό, το θυμό, «μπροστά σε άλλους δεν δυσφημείς τον προηγούμενο εργοδότη γιατί αυτό δεν θα αρέσει στον επόμενο», να αντιμετωπίσουν τις προσδοκίες, παραδεχόμενοι ότι «το να βρουν δουλειά είναι ζήτημα προσωπικής ευθύνης», να αντιμετωπίσουν την κατάθλιψη, μεταξύ άλλων, «φροντίζοντας τον εαυτό τους, την οικογένεια, τους φίλους τους, ξεκινώντας σπορ» κ.ά…

Ούτε ίχνος τσίπας απ’ τις φυλλάδες των αστών. Τη δουλειά τους βέβαια κάνουν. Σε περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, που η προϋπάρχουσα ανεργία διογκώνεται, προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν, εμπαίζοντας εργαζόμενους και ανέργους με το χειρότερο τρόπο και προσφέροντας τάχα στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης διέξοδο εκτόνωσης σε όφελος του συστήματος και σε βάρος τους, με εξυπνακίστικα τρικ, για να συνηθίσουν να ζουν στην πείνα. Οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι πρέπει να κάνουν ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που τους συμβουλεύουν οι άρπαγες του προϊόντος του μόχθου τους. Να μην καταπιούν την οργή τους. Να τη μετουσιώσουν σε υλική δύναμη ανατροπής του συστήματος που γεννά και διογκώνει την ανεργία. Να μη συμβιβαστούν ούτε με την ανεργία, ούτε με τη μισή δουλειά, ούτε με τη δουλειά χωρίς δικαιώματα. Να οργανωθούν, να παλέψουν, να περάσουν στην αντεπίθεση για να συντρίψουν το σύστημα που τους θέλει είτε εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα είτε ανέργους με «βουλωμένο» στόμα, να επιρρίπτουν την ευθύνη για την ανεργία σε οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ αυτούς στους οποίους ανήκει. Το να απολαμβάνουν οι άνθρωποι του μόχθου όσα τους αξίζουν και δικαιούνται δεν είναι ατομική υπόθεση. Είναι υπόθεση συλλογική. Είναι υπόθεση ανειρήνευτης ταξικής πάλης. Δημοσιεύματα όπως αυτό των «Νέων» θέλουν αυτό να το κρύψουν, θέλουν να βολοδέρνουν οι άνθρωποι του μόχθου στα αδιέξοδα ενός συστήματος και να μην αποκτήσουν συνείδηση ότι υπάρχει διέξοδος, ότι μπορεί να την επιβάλουν με τον αγώνα τους.

Posted in "παπατζήδες", πολιτικη, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, φαστ-τρακ» προπαγάνδα, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »