καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Posts Tagged ‘ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες’

Τα «δύο άκρα»

Posted by redship στο 30 Νοεμβρίου , 2012

 

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Η θεωρία των «δύο άκρων» είχε και πάλι την τιμητική της χτες στη Βουλή. Μόνο που όσοι την αναπαράγουν συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω ως εκπρόσωποι όχι μόνο της ακραίας πολιτικής χυδαιότητας και της αχανούς ιστορικής αφασίας, αλλά και ως τυπικοί εκπρόσωποι του «θηλασμού» εκείνου του άκρου που υποτίθεται καταγγέλλουν.

Ακρα, λοιπόν…

Μα, φυσικά, και υπάρχουν άκρα.

Το ένα άκρο, λοιπόν, για να μιλάμε συγκεκριμένα, είναι το άκρο των κεφαλαιοκρατών. Το άλλο άκρο είναι αυτό των προλετάριων.

Το ένα άκρο είναι αυτό των τραπεζιτών. Σαν αυτούς που παρέδωσαν στον Χίτλερ την εξουσία. Το άλλο άκρο είναι του υποθηκευμένου λαού στις τράπεζες.

Το ένα άκρο είναι αυτό των βιομηχάνων. Σαν αυτούς που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις του Μεταξά. Αυτούς είναι που υπηρετούν οι κυβερνώντες. Τέτοιοι, βιομήχανοι, μεγαλομέτοχοι, πλουτοκράτες, είναι εκείνοι που απειλούν στις επιχειρήσεις τους, όπως έγινε με εργαζόμενους στη Λάρισα, ότι αν απεργήσουν ξανά θα φωνάξουν τη Χρυσή Αυγή. Το άλλο άκρο είναι οι μισθωτοί σκλάβοι.

Το ένα άκρο είναι οι τσιφλικάδες τύπου Μανωλάδας. Αυτοί που εκμεταλλεύονται και εγκληματούν κατά ανήμπορων μεταναστών. Το άλλο άκρο είναι οι σύγχρονοι «μπάρμπα Θωμάδες».

Το ένα άκρο είναι οι εφοπλιστές. Σαν αυτούς που τάιζε η χούντα. Σαν αυτούς που η αστική δημοκρατία της μεταπολίτευσης τους έχει παραχωρήσει φορολογική ασυλία. Σαν αυτούς, για τους οποίους ο χρυσαυγίτης Παναγιώταρος διαμαρτυρόταν (σ.σ.: στην 1η Συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 2013) ότι τους «βάζουμε συνεχώς φόρους»! Το άλλο άκρο είναι οι ναυτεργάτες και ο υπό ομηρία μισός πληθυσμός μιας νησιωτικής χώρας.

Αυτά είναι τα κοινωνικά άκρα στον «ελεύθερο κόσμο» τους. Στην «ελεύθερη οικονομία» τους. Στον καπιταλισμό τους.

Και όπως συμβαίνει στις κοινωνίες των άκρων, το κάθε άκρο, εν προκειμένω της πλουτοκρατίας, έχει τις πολιτικές του εκφάνσεις, που όμως λειτουργούν μεταξύ τους όπως τα συγκοινωνούντα δοχεία που ρίχνουν νερό στον ίδιο καπιταλιστικό μύλο.

Ας μας πουν, λοιπόν, οι περί των «άκρων» δοκησισοφούντες:

Τελικά, το άκρο της δικής τους πλουτοκρατίας, του δικού τους καπιταλισμού, της πλουτοκρατίας που αυτοί εκπροσωπούν, είναι μια άλλη, κάποια λιγότερο ακραία πλουτοκρατία, είναι λιγότερο καπιταλισμός, από εκείνη την πλουτοκρατία και από εκείνον τον καπιταλισμό, τον καπιταλισμό των κοινωνικών άκρων και της κοινωνικής αγριότητας, που υπηρετούν ο ναζισμός και ο φασισμός;

Κι ας μας πουν, επίσης:

Αν ο καπιταλισμός των ναζί είναι ίδιος, σε επίπεδο οικονομικών και παραγωγικών σχέσεων, με τον καπιταλισμό των αστών δημοκρατών (και είναι), τότε ποιος είναι εκείνος που πολιτικά καλλιεργεί, που συντηρεί, που τροφοδοτεί και διατηρεί ως δολοφονικό όπλο στη φαρέτρα του καπιταλιστή την πολιτική αγριότητα του ναζισμού και του φασισμού, για όποτε εκείνος – ο καπιταλιστής – το χρειαστεί;

 

 

29-11-2012 ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

 

 

 

 

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Τα είπε «κολοκοτρωναίικα»…

Posted by redship στο 29 Νοεμβρίου , 2012

Τρίζουν τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη…

 

 

Θα τρίζουν τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη με τον τρόπο που τον επικαλέστηκε ο  Άρης Σπηλιωτόπουλος στην εκπομπή των κ. Λυριτζή και Οικονόμου στον ΣΚΑΪ.

«Θα το πω κολοκοτρωναίικα», είπε. «Πρέπει να μονιάξουμε. Εάν δεν σταματήσουν οι άδικες απεργίες, εάν δεν σταματήσουν κάποιοι να καλούν το λαό να μην ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, τίποτα δεν θα καταφέρουμε» και συνεχίζει ακάθεκτος «αν δεν είχαμε μονιάξει δεν θα νικούσαμε στη μάχη στον Γοργοπόταμο».

Θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε δηλαδή. Στην Επανάσταση του 1821 ο ένας εμφύλιος διαδεχόταν τον άλλο. Οι αιτίες είχαν ταξικό χαρακτήρα. Στην Κατοχή μόνιαξαν όλοι μαζί; Και ο λαός και οι κυβερνώντες; Γιατί, απ’ όσο ξέρουμε, το μεγαλύτερο μέρος της αστικής τάξης τότε το είχε βάλει στα πόδια μαζί με το χρυσό της Ελλάδας και γύρισε μετά την απελευθέρωση, για να σφάξει το λαό μαζί με τους Εγγλέζους και τους ταγματασφαλίτες.

Δεν περιμέναμε βεβαίως να μη στοχοποιήσει το ΚΚΕ και το κάλεσμά του προς το λαό για απειθαρχία. Αλλά να χρησιμοποιεί τόσο αισχρά τους αγώνες του λαού και τους χιλιάδες νεκρούς που έδωσε για την ελευθερία του πάει πολύ. Παίζει και με το μυαλό μας και με την υπομονή μας.

Καλό βόλι …«γέρο του Μοριά»!

 

από 902.gr

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, ανάπτυξη για ποιόν;, η βρώμικη ηθική των αστών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Δύο δρόμοι υπάρχουν

Posted by redship στο 3 Νοεμβρίου , 2012

Τι ανέδειξε η προχτεσινή συζήτηση στη Βουλή της Πρότασης Νόμου του ΚΚΕ
για την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, των εφαρμοστικών
νόμων και των μεσοπρόθεσμων; Οτι στην πολιτική και στο κίνημα συγκρούονται
δύο γραμμές, στη βάση του δρόμου ανάπτυξης που υπηρετεί και προτείνει το κάθε
κόμμα, η κάθε δύναμη. Το γεγονός ότι τα αυτοαποκαλούμενα «αντιμνημονιακά»
κόμματα δήλωσαν στη συζήτηση ότι συμφωνούν γενικά με την Πρόταση Νόμου
του ΚΚΕ – με δεδομένο μάλιστα ότι αυτή δεν μπαίνει σε ψηφοφορία, λόγω της
απαράδεκτης ερμηνείας του Συντάγματος – είναι κενό γράμμα για το λαό, που πρέπει
να στρέψει το ενδιαφέρον του στην επιχειρηματολογία την οποία ανέπτυξαν.
Ξεχωριστή μνεία χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιχείρησε να παρουσιάσει την Πρόταση
Νόμου σαν προσπάθεια του ΚΚΕ να ανοίξει «διάλογο» με τα λεγόμενα «αντιμνημονιακά»
κόμματα, στην προοπτική μάλιστα της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι βουλευτές του
κατηγόρησαν ακόμα το ΚΚΕ ότι με την πρόταση για λαϊκή εξουσία τα παραπέμπει όλα
στο σοσιαλισμό, ενώ κατέθεσαν την αντίθεσή τους στη μονομερή διαγραφή του χρέους
και την κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων. Την ίδια ώρα, βέβαια, έλεγαν ότι συμφωνούν
με την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ (!) η οποία – όπως είπαν – θα μπορούσε να είχε ήδη υλοποιηθεί,
αν στις προηγούμενες εκλογές είχε γίνει μια κυβέρνηση της αριστεράς, όπως διακήρυττε
ο ΣΥΡΙΖΑ. Η προσπάθεια να κοροϊδέψουν το λαό βγάζει μάτι.
Το ΚΚΕ λέει μονομερή κατάργηση όλων των συμφωνιών που υπογράφτηκαν με τους
δανειστές – εταίρους της ντόπιας αστικής τάξης, γεγονός που αντικειμενικά οδηγεί σε
ρήξη με την ΕΕ. Το ΚΚΕ έχει ολοκληρωμένη πρόταση για το μετά την κατάργηση των
μνημονίων. Μιλάει για αποδέσμευση από την ΕΕ με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής
και μονομερή διαγραφή του χρέους. Οι αντικειμενικές συνθήκες για να γίνει αυτό στην Ελλάδα
είναι υπερώριμες, αρκεί ο λαός να το αποφασίσει και να το επιβάλει. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει ενάντια
στα μνημόνια – τα οποία αποσυνδέει από τη γενικότερη στρατηγική της ΕΕ – και ζητάει
επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, στο πλαίσιο μιας νέας συμφωνίας με την
ΕΕ για την «ανασυγκρότηση» της ελληνικής (καπιταλιστικής) οικονομίας, με άλλο μείγμα διαχείρισης.
Δε θέλει μονομερή διαγραφή του χρέους, δε θέλει αποδέσμευση από την ΕΕ, αλλά συνεννόηση μαζί της.
Το σημαντικότερο, δε θέλει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, αλλά ενίσχυση των
καπιταλιστών με χρήμα, για να κάνουν επενδύσεις και να έρθει ανάπτυξη. Η πρότασή του
οδηγεί αναπόφευκτα σε νέα μέτρα και βάσανα για το λαό, τα συμφέροντα του οποίου είναι
ασυμβίβαστα με αυτά των καπιταλιστών, που ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει σαν κινητήρια δύναμη
της ανάπτυξης. Η στρατηγική αυτή αντικειμενικά υπηρετεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης,
όπως και των αστικών κομμάτων. Στον αντίποδα όλων αυτών βρίσκεται το ΚΚΕ. Η Πρόταση Νόμου
του Κόμματος και οι στόχοι πάλης που προβάλλει, αν γίνουν υπόθεση του κινήματος, μπορεί
να δώσουν ώθηση στη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών αγώνων. Να συμβάλουν στο δυνάμωμα
της πάλης για αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή
του χρέους.
από  τον ριζοσπάστη

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ ενάντια σε ΕΕ-Κυβέρνηση-Κεφάλαιο

Posted by redship στο 10 Οκτωβρίου , 2012

Posted in Π.Α.ΜΕ, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Κανένας μόνος του, ένας ο αντίπαλος

Posted by redship στο 20 Σεπτεμβρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

 

Την ώρα που οι πολλοί περιμένουν να μάθουν απ’ τα κανάλια αν θα ‘ναι το δικό τους κεφάλι το επόμενο που θα κοπεί, οι αστοί αναλυτές στρέφουν την προσοχή τους στη μεγάλη σκακιέρα. Και με ικανοποίηση διαπιστώνουν πως έχουν αλλάξει ευχάριστα ορισμένα πράγματα. Οπως οι σχέσεις τόσο με το Ισραήλ όσο και με τις ΗΠΑ. Γιατί τα θεωρούν ευχάριστη εξέλιξη; Γιατί είναι το πετρέλαιο που κινεί τα νήματα.

Οταν το ΚΚΕ εκτιμούσε ότι οι δρόμοι του πετρελαίου χαράσσονται με το αίμα των λαών, λίγοι συμμερίζονταν την εκτίμηση. Τώρα που το αίμα ρέει στην περιοχή, οι πολλοί ακόμα δε βλέπουν τον κίνδυνο. Η αστική τάξη, όμως, δε χάνει τον προσανατολισμό της. Η προχτεσινή έκκληση του ΚΚΕ να δυναμώσει η πάλη για να αποτραπεί κάθε εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους πέρασε στα ψιλά του αστικού Τύπου. Τα χειροκροτήματα των αστών αναλυτών επαυξάνουν στην ανάγκη να ορθωθεί μέτωπο αντίστασης που από τα πράγματα πρέπει να είναι και αντιιμπεριαλιστικό και αντιμονοπωλιακό. Αυτοί που κερδίζουν απ’ το αίμα των λαών στην Ευρεία Μέση Ανατολή κι εκείνοι που κερδίζουν από το τσάκισμα των εργατών είναι οι ίδιοι.

***

Η έρευνα στη γειτονική Ιταλία θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα. Θα έδειχνε ακριβώς τα ίδια. Βεβαιώνοντας ότι δεν πάσχουμε στην καταγραφή, αλλά στη λύση. Κι εκεί και εδώ κοινός ο ένοχος, κοινή η αιτία. Κι εκεί και εδώ μια η ανάγκη: Η λαϊκή συμμαχία που θα βάλει πλώρη για ανατροπή. Εδώ προχωράμε…

***

Ρέστα στην υποκρισία: Αυτοί που τάισαν και ταΐζουν τους εργατοπατέρες για να τσακίζουν τους εργάτες, ανακάλυψαν ότι κακώς τους έδιναν και σύνταξη. Αυτοί που κόβουν τις συντάξεις μιλάνε για τα προνόμια των βουλευτών. Κι όλοι μαζί κάνουν γαργάρα ότι το ΚΚΕ έχει ζητήσει και την κατάργηση του Ταμείου των εργατοπατέρων και να συνταξιοδοτούνται οι βουλευτές από το Ταμείο στο οποίο ανήκουν σύμφωνα με το επάγγελμά τους.

Δεν τους έπιασε ο πόνος για τις έξτρα συντάξεις. Τις κανονικές συντάξεις θέλουν να τσακίσουν και πάνε να πείσουν το λαό ότι ασκείται δίκαιη πολιτική.

Να μην τσιμπήσει κανείς. Επιμονή στην πάλη για την ανατροπή αυτής της πολιτικής στο σύνολό της, μαζί και όλων των στηριγμάτων της στο συνδικαλιστικό χώρο και στο πολιτικό πεδίο.

***

Δυο ξεψύχησαν μόλις άκουσαν την απόλυση. Ενας ακόμα χάθηκε γιατί δεν υπήρχε γιατρός. Ενας άλλος, άνεργος αυτός, αυτοκτόνησε (χτεσινές καταγραφές).

Πόσα θύματα δεν καταγράφονται καθημερινά; Αλλά και πόσο τεράστια η ευθύνη όσων καταγράφουν την εικόνα και κρύβουν την αιτία.

Εμφανίζουν την κατάσταση έτσι που να μοιάζει σαν η εργατική τάξη να αυτοκτονεί, χαρίζοντας ικανοποίηση σ’ όσους εξηγούν το φαινόμενο σαν θέλημα θεού.

Ο μόνος θεός είναι το καπιταλιστικό κέρδος.

Γι’ αυτό το κέρδος συμβαίνουν τα πάντα γύρω μας. Γι’ αυτό το κέρδος παίρνονται τα μέτρα που τσακίζουν μισθούς, συντάξεις, οδηγούν στην ανεργία, χτυπάνε την Υγεία.

Υπηρετώντας αυτό το κέρδος, οι ένοχοι για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών προσπαθούν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, διαφωνώντας δήθεν στις λεπτομέρειες και ζητώντας ισοδύναμα μέτρα.

Εσχάτως ανακάλυψαν και ότι πάσχει η δημοκρατική διαδικασία. Είναι πρόβλημα, λένε, που θα ψηφιστούν τα μέτρα με ένα άρθρο (ο Λαφαζάνης χτες εξηγούσε στον ΣΚΑΪ τον καημό του βουλευτή που δε θα μπορέσει να καταθέσει τις προτάσεις του).

Ολοι μαζί έχουν προϊστορία. Αυτά για τα οποία δήθεν δεν συμφωνούν είναι η πολιτική που ήδη έχει εφαρμοστεί είτε κυβερνούσε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτά που έχουν αποδεχτεί ως κατευθύνσεις της ΕΕ, εδώ κολλάει και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ.

Ωραιότεροι όλων οι δημοσιογράφοι. Αυτοί ακριβώς που έσκιζαν τα ρούχα τους για τους υψηλόμισθους εργάτες, τώρα διαμαρτύρονται γιατί οδηγείται ο μισθός στα 400 ευρώ (Τριανταφύλλου, Ξυδάκης χτες στον ΣΚΑΪ).

***

Η φιλολογία για το ποιος ακριβώς θα είναι ο χαμένος, αυτός που έχει μισθό πάνω από τα 1.000 ευρώ ή αυτός που είναι κάτω από 65 χρόνων, είναι αποπροσανατολιστική. Βάζει τον κάθε εργαζόμενο σε στάση αναμονής για τη δική του σφαγή την ώρα που το κουστούμι είναι ήδη κομμένο για όλους.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο με το ψευτοδίλημμα αν τα 11,5 δισ. θα κοπούν κατά κύριο λόγο από τους μισθούς ή τις συντάξεις.

Το μόνο πραγματικό δεδομένο είναι ότι κάθε μέτρο που παίρνεται μειώνει την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης. Δηλαδή αυξάνει τον βαθμό εκμετάλλευσης των εργατών. Αυτή είναι ταξική υπέρ του κεφαλαίου πολιτική και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί από την εργατική τάξη ως τάξη ενάντια σε τάξη.

Αυτό συνιστά και μια από τις δυσκολίες οργάνωσης της πάλης. Οσο διάφοροι κοιτάζουν αν θα χάσει ο διπλανός τους ή οι ίδιοι και δε βλέπουν ότι όλοι χάνουν καθημερινά, τόσο οι καπιταλιστές μένουν στο απυρόβλητο. Κι αυτό γυρνά μπούμερανγκ στην εργατική τάξη. Ταξική συσπείρωση τώρα, λαϊκή συμμαχία τώρα. Η πολιτική και η εξουσία των μονοπωλίων και όσοι την υπηρετούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι ο αντίπαλος. Εκεί όλα τα βέλη. Είναι θέμα επιβίωσης.

Posted in ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Είτε με το φόβο είτε με την αυταπάτη…

Posted by redship στο 16 Μαΐου , 2012

Ε, ΝΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ,έχουμε ξανά εκλογές. Γιατί άραγε να είναι …τόσο κακό αυτό; Αν πιστέψουμε όλους αυτούς που δημοσιολογούν από χτες, πάθαμε κάποια ζημιά και δεν το έχουμε καταλάβει! Μας συνέβη κάτι τρομερό.

Κάνουν κακό στην οικονομία – μας λένε – δημιουργούν ρευστό πολιτικό σκηνικό, προκαλούν ανασφάλεια, φοβίες, άγχος, αγωνία. Πάλι καλά που δε μας είπαν πως προκαλούν πονοκέφαλο, διάρροια και μεταδοτικές ασθένειες.

Προφανώς πιστεύουν ότι τα προηγούμενα δύο χρόνια που …δεν είχαμε εκλογές κανείς δεν είχε πρόβλημα στη χώρα, κανείς δεν αγχωνόταν και η οικονομία πήγαινε από το καλό στο καλύτερο.

Τι στην πραγματικότητα συμβαίνει; Απλούστατα έχουν μία έμφυτη …αντιπάθεια για οτιδήποτε εμπλέκει το λαό. Δεν τον θέλουν μέσα στα πόδια τους…!

Ακόμα και όταν πρόκειται για μια εκλογική διαδικασία με καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο και με το σύνολο των μέσων μαζικής ενημέρωσης πανέτοιμα να υποστηρίξουν για μία ακόμη φορά κάθε λογής «ευρωμονόδρομο», με τρομοκρατία και παραπληροφόρηση.

Ομως αν νιώθουν άβολα με ένα λαό που απλά θα πάει στην κάλπη να ψηφίσει, φανταστείτε την κατάστασή τους απέναντι σε ένα λαό που διεκδικεί, απαιτεί και παλεύει για τα δικαιώματά του και μια καλύτερη ζωή. Αυτό πραγματικά τους αποσυντονίζει.

Γι’ αυτό θα αξιοποιήσουν τις επερχόμενες εκλογές για να το εμποδίσουν. Τούτη τη φορά μάλιστα είναι πιο ξεκάθαρες οι συνταγές τους. Είτε ο φόβος (βοήθεια, θα μας βγάλουν από την Ευρωζώνη!!!) είτε οι αυταπάτες (θα διαπραγματευτούμε με την Ευρωζώνη για να γίνει φιλολαϊκή).

ΚΑΙ …ΠΟΛΥ ΑΡΓΗΣΕ εν τω μεταξύ ο Β. Σόιμπλε να κάνει τις …αναμενόμενες δηλώσεις του! Κατά τη γνώμη του, λοιπόν, δεν έχουμε εκλογές μπροστά μας, αλλά «δημοψήφισμα» για την παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ!

Δηλαδή …τα γνωστά: Αποδεχτείτε την εξαθλίωση, γιατί θα συμβούν τα χειρότερα. Ε, ας φροντίσουμε να συμβούν τα «χειρότερα». Ομως τα χειρότερα γι’ αυτούς και την πολιτική τους.

Posted in ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Αλλαγή διαχείρισης ή πολιτικής;

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2012

Με μια ταχύτητα που εκπλήσσει και με μιας μορφής ομοφωνία – αυτή δεν εκπλήσσει – όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου μιλάνε σήμερα για την ανάγκη αλλαγής πολιτικής. Δεν μιλούν όμως με ειλικρίνεια. Κάτω από τα συνθήματα για δήθεν «αποτυχία της πολιτικής των μνημονίων», για «άλλο αέρα στην Ευρώπη», για «σεβασμό στην ετυμηγορία του λαού» κ.ο.κ. αυτό που εννοούν όλες οι άλλες δυνάμεις πέραν του ΚΚΕ, όταν μιλούν για αλλαγή πολιτικής, είναι απλώς μια διαφορετική διαχείριση στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής. Της ίδιας πολιτικής που, είτε φέρνει ανάπτυξη για το κεφάλαιο είτε βρίσκεται στη φάση της κρίσης, για το λαό πάντοτε επιφυλάσσει μέτρα που συμπιέζουν την τιμή της εργατικής του δύναμης, είτε με ευθείες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, είτε με χτύπημα σε κοινωνικές παροχές και δικαιώματα. Αυτή την πολιτική την έχουμε ζήσει διαχρονικά, με διαφορετικές παραλλαγές διαχείρισης, αλλά ίδια πάντα στην ουσία της, στο ποιον υπηρετεί.
Σε αυτή τη φάση, όποια παραλλαγή διαχείρισης κι αν προκρίνουν, στόχος όλων των άλλων δυνάμεων, από τη ΝΔ και το κόμμα του Καμμένου έως το ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, στόχος και των άλλων κομμάτων που έμειναν εκτός βουλής, είναι η …«ανάπτυξη». Τι σημαίνει ανάπτυξη για όλους αυτούς; Σημαίνει ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να αποζητά μια τέτοια ανάπτυξη. Την έζησε, την ξέρει.
Ούτε πρέπει να πιάσει τόπο ο ελιγμός και οι αυταπάτες που θέλουν να σπείρουν όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις στο λαό, ότι τάχα με «επαναδιαπραγμάτευση», «καταγγελία», «απαγκίστρωση» κλπ. του μνημονίου, θα …ανακουφιστεί. Ψέμα: Αυτές οι «λύσεις» οδηγούν απλώς σε ένα νέο μνημόνιο. Δεν πρόκειται ούτε καν να γυρίσει ο λαός στην προ μνημονίου κατάσταση, δεν πρόκειται να του δώσουν πίσω όλα όσα του έχουν αφαιρέσει τα τελευταία τρία χρόνια. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό που υπόσχονται όλοι τους στο λαό είναι να μην έχει νέες βαριές απώλειες τον επόμενο μήνα, να πάρουν μια παράταση ενός χρόνου και να συνεχίσουν μετά. Το ΠΑΣΟΚ π.χ. το λέει ξεκάθαρα: Τώρα μπορούμε, λέει, να πετύχουμε κάτι, αφού έχουμε κάνει όλα όσα κάναμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη διγλωσσία του, παραδέχτηκε το ίδιο, στη διάρκεια των διερευνητικών εντολών, καθώς δεν μιλάει για επιστροφή στο λαό όλων όσα του ‘χουν κλέψει, αλλά παραπέμπει σ’ ένα αόριστο μέλλον και μια ανέφικτη «πανευρωπαϊκή λύση» χωρίς σύγκρουση με τα μονοπώλια. Εφτασαν να κάνουν σημαία τη Ρουμανία, όπου αφού έφτασαν οι μισθοί στα 200 ευρώ(!) την έφερναν ως παράδειγμα ότι κατάφερε να δώσει 10% αύξηση! Τη φτώχεια μας την παίρνουν ως δεδομένο και τάζουν ανέξοδα ψίχουλα. Ποια αλλαγή πολιτικής, λοιπόν;
Αλλαγή πολιτικής μπορεί να γίνει μόνο με ισχυρό ΚΚΕ και το λαό οργανωμένο. Αλλαγή πολιτικής σημαίνει πολιτική που να υπηρετεί το λαό και όχι τα μονοπώλια. Ορος για μια τέτοια πολιτική είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ με μονομερή διαγραφή του χρέους και λαϊκή εξουσία. Αλλαγή πολιτικής σημαίνει πολιτική που την ασκεί ο ίδιος ο λαός έχοντας την οικονομία στα χέρια του.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Για την σημερινή κινητοποίηση των Χαλυβουργών στην Κηφισιά (video)

Posted by redship στο 29 Φεβρουαρίου , 2012

αναδημοσίευση από redfly planet

 

 

Πολύς κόσμος στην πορεία, περίπου στα 1000-1200 άτομα η προσωπική μου εκτίμηση, κυρίως νεολαία. Μπροστά εργαζόμενοι με τις γυναίκες τους οι οποίοι όλοι μαζί θα ήταν περίπου 50-60 άτομα. Όταν στρίψαμε από την Κηφισίας στο στενό, όπου και τα γραφεία του Μάνεση, είδαμε σταθμευμένη κλούβα οπότε καταλάβαμε ότι μας περίμενε διμοιρία των ΜΑΤ. Φτάνοντας έξω από τα γραφεία, μας περίμεναν περίπου 20-30 άτομα, μερικοί εκ των οποίων εργαζόμενοι χαλυβουργοί απεργοσπάστες.

Μια βρωμερή τύπισσα με ντουντούκα, η οποία δουλεύει στο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρείας (όπως έμαθα από εργαζόμενο χαλυβουργό), είχε πιάσει δουλειά και ξέρναγε από την ντουντούκα έναν οχετό του στυλ: «Έξω τα κομματόσκυλα, Σιφωνιέ έχεις τελειώσει από δω, εμείς δεν σκύβουμε το κεφάλι στο ΠΑΜΕ, διαδηλώνουμε για το δικαίωμα στην εργασία» και άλλα φαιδρά. Δίπλα στους απεργοστάστες (αν κατάλαβα καλά περίπου 5-10 τον αριθμό), ήταν υπάλληλοι από τα γραφεία και αρκετοί μπράβοι. Ο επικεφαλής των μπράβων, σε αγαστή συνεργασία με τους ΜΑΤατζήδες όλοι την ώρα (φαίνεται και στο βίντεο προς το τέλος). Θα μου πει κάποιος ιδιωτική αστυνομία, όχι μπράβοι. Όχι! Ήταν μπράβοι και μάλιστα χειρίστου είδους. Είδα με τα μάτια μου έναν από αυτούς να φωνάζει τον ταμία του σωματείου και να του λέει ξεδιάντροπα μπροστά στον κόσμο «Θα σου γαμήσω το σπίτι…». Ο ταμίας τέρας ψυχραιμίας, έκανε πίσω για να μην βγει η κατάσταση εκτός ελέγχου και άναψε τρεμάμενος από τα νεύρα του τσιγάρο.
Η προσωπική επίθεση στον Σιφωνιό από όλα τα τσιράκια που είχαν μαζευτεί εκεί μπροστά, συνεχόμενη ( παρένθεση: Όποια κουράδα ξαναπεί κουβέντα για τον πρόεδρο ορμώμενη από τα βίντεο της Χ.Α. απλά του λέω ότι θα παραμείνει μία κουράδα μπροστά στον αγωνιστή πρόεδρο των χαλυβουργών). Οι εργάτες από τη χαλυβουργία, όταν είδαν τους συναδέλφους τους  απέναντι, πραγματικά σοκαρίστηκαν και βγήκαν εκτός εαυτού ορισμένοι από αυτούς. Κάποιοι από τους απεργοσπάστες είναι ήδη απολυμένοι, ενώ όλοι τους, το ξαναλέω ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, πήγαιναν κάθε βδομάδα και έπαιρναν 100 ευρώ και τρόφιμα από την επιτροπή σίτισης των απεργών, όπως έλεγαν οι γυναίκες των χαλυβουργών που είναι στην επιτροπή και οι οποίες δεν πίστευαν στα μάτια τους ότι είχαν έρθει τώρα εκεί απέναντί τους!!!!
Όσο για τον επίσημο μπράβο, την ελληνική αστυνομία τι να πει κανείς. Όταν ένας εργαζόμενος τους φώναζε «Ρε ξεφτίλες εμείς θα πληρώνουμε φόρους για να φρουρείτε το μαγαζί του Μάνεση;», όχι μόνο δεν κοκκίνισαν αλλά μας κοίταγαν και με μίσος στα μάτια πολλοί εξ’ αυτών. Έπειτα από περίπου 2 ώρες παρουσίας μας εκεί, βγήκε έξω μια υπάλληλος δημοσίων σχέσεων για να πει στην αντιπροσωπεία των απεργών ότι δεν θα παρθεί καμία απόλυση πίσω. Η συγκέντρωση επέστρεψε οργανωμένα στον σταθμό της κηφισιάς, όπου και διαλύθηκε, ενώ οι απεργοί μέσω του προεδρού τους Γιώργη Σιφωνιού, έδωσαν ραντεβού (αύριο ή μεθαύριο) πάλι με τον υπουργό εργοδοσίας (Κουτρουμάνης. Να το λες και να γεμίζει το στόμα σου σκατά) και καλούν όλον τον κόσμο σε συναυλία αλληλεγγύης την Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στην πύλη του εργοστασίου.
Όπως έχει γίνει ήδη γνωστό, ο Μάνεσης έχει λάβει έγκριση περιβαλλοντικών όρων για να κατασκευάσει λιμάνι έξω από τη χαλυβουργία, μεγάλης δυναμικότητας και προφανώς ζορίζεται και θέλει να ξεμπερδεύει με κάθε τρόπο με τους απεργούς, το ΠΑΜΕ και τους αλληλέγγυους σε αυτούς εργαζόμενους της χώρας και του κόσμου ολόκληρου. Το κράτος ξεκάθαρα πλέον δείχνει ότι είναι κράτος του μεγάλου κεφαλαίου και θα κάνει τα πάντα για τη σωτηρία αυτού. Ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των απεργών είναι πλέον η αχίλλειος πτέρνα τους και πρέπει με κάθε τρόπο, όλοι οι οργανωμένοι στο κόμμα αλλά και οι εκτός αυτού συνειδητοποιημένοι εργαζόμενοι να βάλουμε 1η προτεραιότητα τη στήριξη του αγώνα τους. Για όλους του υπόλοιπους οι αυταπάτες λαμβάνουν οριστικά τέλος.  
Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες. Διαλέχτε στρατόπεδο.
Κείμενο και βίντεο : Ανδρέας

Posted in ρήξη και ανατροπή, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τέρμα στα ψευτοδιλήμματα

Posted by redship στο 29 Φεβρουαρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Ομολογούν τις θυσίες του λαού και κλαίνε γι’ αυτές. Υποκριτές! Πασχίζουν για ένα νέο εγκλωβισμό του λαού στη νέα αυταπάτη ότι οι θυσίες θα πιάσουν τόπο. Αποκαλύπτουν το σχέδιό τους, όταν καλούν να στραφεί η προσοχή του κόσμου στα κόμματα – σφαγείς του λαού που δήθεν θα παρουσιάσουν προγράμματα ανάπτυξης. Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται τα αστικά κόμματα αφορά στα κέρδη των καπιταλιστών και μόνο σ’ αυτά. Για το λαό, ανάπτυξη θα έρθει μόνο αν φύγουν απ’ τη μέση τα μονοπώλια, η δικτατορία τους.

 

Μιλάνε για «κοινή πεποίθηση» και υποβάλλουν το λαό στην ιδέα ότι είναι δικό του συμφέρον το συμφέρον του καπιταλιστή. Καμιά κοινή πεποίθηση δεν υπάρχει. Οι εργάτες έχουν μόνο συμφέρον να κοντράρουν τους καπιταλιστές, να τους τσακίσουν. Να τους πονέσουν εκεί που πονάνε, στα κέρδη τους, να τους αφαιρέσουν την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Αυτή είναι η δική τους κοινή πεποίθηση. Τίποτα κοινό με τους καπιταλιστές.

 

Οι αστοί προπαγανδιστές γνωρίζουν πως ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Γνωρίζουν πως οι εργατικές αντιστάσεις στην Ελλάδα δίνουν μάθημα και σ’ άλλες χώρες. Γνωρίζουν πως η αντεργατική λαίλαπα δεν αφορά μόνο τους Ελληνες εργαζόμενους. Οτι η καπιταλιστική κρίση είναι παγκόσμια κι ανάλογη η επίθεση στην εργατική τάξη όλης της Γης. Γνωρίζουν ότι η αντίσταση θα διευρύνεται. Γι’ αυτό κρατάνε και μια γάτα. Αλλά προβάλλουν πλαστό δίλημμα. Απέναντι στην «κινεζοποίηση» των μισθών, προβάλουν ως θετικό το «ευρωπαϊκό μοντέλο» που το κινεζοποιούν. Αλλά προβάλλουν τέτοιτα ψευτοδιλήμματα, ζητώντας από τους εργάτες να επιλέξουν καπιταλιστή. Οι λαοί ξεσηκώνονται για να ζήσουν χωρίς καπιταλιστές. Αυτήν την προοπτική δεν μπορεί να τη σταματήσει η αστική προπαγάνδα.

 

Δεν έχουν το θεό τους. Για την ακρίβεια, δεν έχει πάτο το θράσος τους. Μιλάνε στους εργάτες σα να ‘ναι κατηγορούμενοι. Ξεπερνώντας τους παλιούς δασκάλους της μαύρης προπαγάνδας, έχουν κάνει την τρομοκρατία σχολή τους όταν λένε στον εργάτη ή θα ψηφίσεις ό,τι συμφέρει τους καπιταλιστές ή θα χαθείς. Ξεχνάνε πως ο εργάτης όσο κι αν τρομοκρατείται από την απειλή της απόλυσης, γνωρίζει πως απ’ τα χέρια του βγαίνει ο πλούτος όλος. Θέμα χρόνου η συνείδηση πως μπορεί και χωρίς τους καπιταλιστές.

 

Την ώρα που στο προσκήνιο τσακίζουν τους εργάτες, στο παρασκήνιο τα προνόμια για το κεφάλαιο πάνε κι έρχονται. Χτες οι απεργοί της Χαλυβουργίας αποκάλυψαν ότι η κυβέρνηση νομοθετεί για να αποκτήσει ιδιωτικό λιμάνι ο Μάνεσης, ώστε παράλληλα με το τσάκισμα των εργατών να έχει μια ακόμα δυνατότητα να αυξήσει τα κέρδη του. Η κυβέρνηση είναι συμπαίχτης με τον κάθε Μάνεση. Η εργατική τάξη οφείλει να οξύνει την αντιπαράθεση.

 

Κάτι δεν πάει καλά με την «εθνική συνεννόηση». Πολλοί την ευαγγελίζονται, αλλά λιγότεροι την υπερασπίζουν. Κάθε μερίδα του κεφαλαίου θέλει την ενότητα κάτω από τα δικά της συμφέροντα. Ψάχνουν για κορόιδα; Οχι. Ξέρουν πως είναι ταξικός πόλεμος σε εξέλιξη. Και καθένας προσπαθεί, αν δεν μπορεί να εξασφαλίσει συμμαχίες, τουλάχιστον να παροπλίσει τον αντίπαλο.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ γνωρίζουν πως στη συνείδηση του κόσμου αυτά τα δύο κόμματα είναι συνυπεύθυνα για τα δεινά δεκαετιών που είναι μπροστά. Η αστική τάξη το γνωρίζει επίσης. Γι’ αυτό ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια διάφορα πολιτικά σχήματα – απόχες να μαζευτεί η λαϊκή δυσαρέσκεια που μετεκλογικά θα κατατεθεί στο ταμείο των δυνάμεων που θα κάνουν τη νέα «εθνική προσπάθεια».

 

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και στην περίφημη «αριστερά». Τις δυνάμεις, δηλαδή που έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους όχι μόνο στις κεντρικές συνθήκες της ΕΕ, που επιμένει να αφοπλίζει το λαό, καλώντας τον να επιβάλλει πολιτική που θα κάνει τους καπιταλιστές να μοιράζουν κέρδη στους εργάτες, αλλά και στην καθημερινή της πρακτική που έχει οδηγήσει σε παροπλισμό των εργατών (είναι οι δυνάμεις που επιμένουν και σήμερα ότι είναι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ εκπρόσωποι εργαζομένων, ενώ έχουν προδώσει σκληρά κάθε εργατικό συμφέρον). Πασχίζουν για την «ενότητα της αριστεράς», έτσι που στο συνολικό ταμείο να λείπουν δυνάμεις από τη μάχη για την ανατροπή, να συγκεντρώνονται δυνάμεις που στα δύσκολα θα βάζουν πλάτη για να σωθεί το σύστημα. Κάλπικη ενότητα, ύπουλη επιδίωξη.

Οταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, μόνο μία είναι η λύση που αντιστοιχεί στην πάλη τάξης ενάντια σε τάξη. Αυτή η λύση έχει όνομα: Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Posted in ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«Εθνική σωτηρία» της πλουτοκρατίας

Posted by redship στο 11 Νοεμβρίου , 2011

Διόλου τυχαία ο νέος πρωθυπουργός στην παρθενική δήλωσή του έκλινε σε όλες τις πτώσεις τις λέξεις «ενότητα», «συνεννόηση» και «σύνεση». Αυτό είναι το ισχυρό χαρτί που θα παίξει δυνατά η δήθεν «νέα κυβέρνηση» το επόμενο διάστημα για να υφαρπάξει κάποια ανοχή από τα λαϊκά στρώματα και να ανακόψει τους λαϊκούς αγώνες: Το χαρτί της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» και «εθνικής σωτηρίας». Αλλά η νέα κυβέρνηση ενσαρκώνει τη συσπείρωση και ενότητα του συνόλου των δυνάμεων της πλουτοκρατίας και επιχειρεί να παρουσιάσει αυτή την ενότητα της αστικής τάξης ως ενότητα του λαού. Η ανοικτή σύμπραξη και συγκυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑ.Ο.Σ. επιδιώκεται να περάσει ως συναίνεση του λαού. Είναι ολοφάνερο ότι αυτή η συναίνεση και η εθνική ενότητα δεν υπάρχει. Αλλα τα συμφέροντα και οι ανάγκες του κεφαλαίου, άλλες του λαού. Που με την πάλη του πρέπει να συμβάλει ώστε γρήγορα να καταρρεύσει αφού έχει έτοιμα τα νέα άγρια μέτρα, εντείνοντας το βάρβαρο πόλεμο κατά του λαού. Ο νέος πρωθυπουργός, όπως ήταν αναμενόμενο, προσπάθησε επίσης να δημιουργήσει κλίμα προσδοκιών, αισιοδοξίας και επίλυσης των προβλημάτων, αρκεί όπως είπε «να είμαστε ενωμένοι και να συνεργαστούμε συστηματικά και στενά». Ομως οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν έχουν κανένα περιθώριο για αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Οι εμφανιζόμενοι ως επίδοξοι σωτήρες, στην πραγματικότητα είναι σωτήρες της πλουτοκρατίας, της οποίας τα συμφέροντα εκφράζουν. Η σωτηρία του λαού θα έρθει μόνο αν πιστέψει στις δικές του δυνάμεις και συμπορευτεί με το ΚΚΕ για την τελική νίκη και τη λαϊκή εξουσία.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Διάλεξε πλευρά του ποταμού!

Posted by redship στο 4 Σεπτεμβρίου , 2011

 

Το ποτάμι είναι βαθύ, άγριο, απροσδιόριστης ορμής. Κατεβάζει ανθρώπινα έργα κι εγκλήματα, τραύματα και θαύματα, πνιγμένους και χαλάσματα. Κυρίως όμως κατεβάζει και γίνεται αδιάβατο, όλον τον πλούτο της γης που παράχθηκε και παράγεται στην πηγή της ζωής, την εργασία των πολλών ανθρώπων, ανακατεμένο με τα απόβλητα των κλεφτών του. Η φύση που έφτιαξε τον άνθρωπο είδος ξεχωριστό από το λύκο, ήρθε τα πάνω κάτω και ορμάει σα βρισιά στα νερά του ποταμού.

 

 

Είναι ώρα να διαλέξουμε όχθη. Από τη μια οι μαυραγορίτες, οι ρουφιάνοι και οι δοσίλογοι, οι ενσωματωμένοι στην κοίτη της κρίσης. Κι από την άλλη πολεμιστές και ποιητές. Ηρωες της καθημερινότητας και του δέους της φύσης. Οι άφοβοι. Ο καθένας κι η κάθε μια από μας πρέπει θαρρώ, ελπίζω, παλεύω, να ξυπνάει και να κοιμάται, να δουλεύει και να ερωτεύεται, να πονάει και να λυγάει έστω, με την αυτοπροσταγή: Διάλεξε πλευρά του ποταμού. Δε γίνεται αλλιώς και δεν πάει το ποτάμι κόντρα. Χύνεται στη θάλασσα. ‘Η θα την μολύνει με τα πτώματα τα ηθικά και πολιτικά των ρουφιάνων της καταστροφής ή θα ευωδιάσουν τα ύδατα της γης από τους θυσιασμένους για να μη στερέψουν οι πηγές.

 

 

Η «κρίση», όπως τη λένε, την πουλάνε και την αγοράζουν, είναι, σύντροφοι και φίλοι μου κι αντίπαλοι και ψαγμένοι και αδαείς, μια στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μια στιγμή, ίση με το θάνατο και συνάμα ίση με τη ζωή. Είναι μια επιλογή. Τόσο κρίσιμη όσο η τρίχα του σύμπαντος που χωρίζει το φως από το σκοτάδι. Το εκούσιο φως. Το εκούσιο σκοτάδι. Δεν είναι μοίρα. Δεν είναι αναπόδραστο φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι η δική μας κρίση. Είναι αλλονών. Της απέναντι απ’ των πολεμιστών – ποιητών όχθης του ποταμού. Οσο κερδίζουν τόσο θα λιγοστεύουμε οι ζωντανοί. Θα λιγοστεύουμε οι ελεύθεροι. Οσο χάνουν τόσο περισσότεροι θα γινόμαστε. Ικανοί να καθαρίσουμε το ποτάμι. Να ποτίσουμε τους κάμπους. Ν’ αλαφρώσουμε τα βουνά από τους πάγους. Να κολυμπήσουμε και να ψαρέψουμε σε ελεγμένα από φράγματα και ημερωμένα από τη φύση ποταμίσια νερά.

 

 

 

Αν την ώρα τούτη διαλέξουμε την πλευρά του ποταμού, θα φτιάξουμε γέφυρες και πόλεις ανθρώπων και χωριά χορτασμένων απέναντι. Εκεί που τη γη τη διαφεντεύουν οι λύκοι.

 

 

Οποιος θέλει να δει βλέπει. Δεν απαντάει στις ερωτήσεις του εχθρού. Δεν τις ακούει. Εκτοξεύει τις δικές του κι έχει και τις απαντήσεις, επειδή τ’ αυτιά και η καρδιά του είναι ανοιχτά. Οιωνοσκόπους είχαν και πλήρωναν οι βασιλιάδες και τα ιερατεία. Γιατί είχαν μαζί με τους χρησμούς και το κρέας, τα σφάγια της «μεγάλης» θυσίας. Ας πάρουμε το κρέας στα χέρια μας κι ας μείνουν με τους χρησμούς. Αλλιώς για να ζήσουμε θα πρέπει να υποδουλωθούμε σ’ αυτούς. Διάλεξε πλευρά του ποταμού. Απάντησε με την κρίση σου στην «κρίση»…

της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ


 

Posted in η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

το κίνημα των αγανακτισμένων σε αντιδιαστολή με τους ταξικούς αγώνες

Posted by redship στο 22 Ιουνίου , 2011

Posted in " αγανακτισμένοι πολίτες", «χρεοτρομοκρατία», «Συναινέστε», ρήξη και ανατροπή, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Π.Α.ΜΕ, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

`Η αντιμονοπωλιακή γραμμή ή ενσωμάτωση

Posted by redship στο 19 Ιουνίου , 2011

ΦΡΑΓΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΣ
Οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα. Η δυσαρέσκεια και η κινητικότητα λαϊκών μαζών διευρύνονται, ως αποτέλεσμα των συνεπειών της αντιλαϊκής πολιτικής. Εργαζόμενοι που μέχρι χτες ένιωθαν εμπιστοσύνη για τα κόμματα της δικομματικής εναλλαγής, τώρα αισθάνονται προδομένοι, δηλώνουν αγανακτισμένοι.

 

Ο λαός και η νεολαία έχουν κάθε δικαίωμα να αγανακτούν και να οργίζονται από τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται προς όφελος του κεφαλαίου και εις βάρος τους, να περνάνε από την απάθεια στη δράση, αν και δεν έχουν σπάσει οι «φοβίες», οι δισταγμοί για σύγκρουση με τον εργοδότη στους χώρους δουλειάς.

Δεν υπάρχει θετική διεργασία στη λαϊκή συνείδηση που να μη συνδέεται με την παρέμβαση και τη δράση του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ με τη στάση του όλο το προηγούμενο διάστημα έχει συμβάλει στη ριζοσπαστικοποίηση: Αποκαλύπτοντας έγκαιρα το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης και τις συνέπειές της στα εργατικά – λαϊκά στρώματα, αντιπαλεύοντας τις θεωρίες που προσπαθούσαν να απομονώσουν κάποιο επιμέρους στοιχείο της κρίσης. Αναδεικνύοντας το χαρακτήρα της ΕΕ ως προωθημένης καπιταλιστικής ένωσης και την ανάγκη πάλης για αποδέσμευση από την ΕΕ με εργατική – λαϊκή εξουσία. Κρούοντας έγκαιρα τον κώδωνα του κινδύνου ότι έρχεται αντιλαϊκή θύελλα πολύ πριν την κρίση και το μνημόνιο και δρώντας για να οργανωθεί η λαϊκή αντεπίθεση. Πρωτοστατώντας στην οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, για το κοινό μέτωπο πάλης της εργατικής τάξης με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα σε προοπτική ανατροπής των μονοπωλίων, ουσιαστικά της εξουσίας του κεφαλαίου.

 

 
ΦΡΑΓΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΣ
Είναι φανερό ότι στη λαϊκή κινητικότητα που αναπτύσσεται αυτήν την περίοδο επενδύουν αστικές δυνάμεις, γι’ αυτό μπαίνουν σε κίνηση είτε επώνυμοι μηχανισμοί (μέσα ενημέρωσης, κόμματα, συνδικαλιστικές ηγεσίες), είτε ανώνυμοι, αξιοποιώντας το ίντερνετ, με σκοπό την ενσωμάτωση και χειραγώγηση των λαϊκών μαζών, την απορρόφηση της λαϊκής αγανάκτησης στα πλαίσια των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων και της αναδόμησης του φθαρμένου αστικού πολιτικού συστήματος.

 

Το δήθεν «ακομμάτιστο» περιεχόμενο που μπαίνει ως ταμπέλα στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των τελευταίων ημερών όλως τυχαίως αποτελείται από συνθήματα που πλασάρουν τμήματα της αστικής τάξης, με τη στήριξη του οπορτουνισμού (ότι για την κρίση φταίει το χρέος, έξω οι κλέφτες πολιτικοί, «αληθινή δημοκρατία»). Είναι λογικό εργατικές και λαϊκές μάζες που για πρώτη φορά δραστηριοποιούνται να υιοθετούν με μεγαλύτερη ευκολία στόχους πιο ανώδυνων «λύσεων», που δεν απαιτούν σύγκρουση με τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Είναι πιο δύσκολο κι απαιτεί πιο μακρόχρονη παρέμβαση πλατιές λαϊκές μάζες να υιοθετούν ριζοσπαστικούς στόχους, να πείθονται για την ανάγκη σύγκρουσης με την εξουσία των μονοπωλίων. Προϋποθέτει πείρα που συσσωρεύεται μέσα από μικρές και μεγάλες μάχες της ταξικής πάλης σε όλα τα πεδία.

Ομως, η υιοθέτηση αυτών των συνθημάτων δεν είναι και τόσο «αυθόρμητη» όσο εμφανίζεται, και εδώ, εκτός από τη συστηματική παρέμβαση αστικών δυνάμεων, θα πρέπει να ξεχωριστούν οι ειδικές ευθύνες δυνάμεων του οπορτουνισμού, οι οποίες αναπαράγουν το σύνολο της αστικής συνθηματολογίας, συμβάλλουν στη διαστρέβλωση της αγανάκτησης, στον εγκλωβισμό της στην αστική πολιτική και μάλιστα στο όνομα μιας ριζοσπαστικής και «αντικαπιταλιστικής» γραμμής.

Οι οπορτουνιστικές δυνάμεις χύνουν νερό στο μύλο της αστικής προπαγάνδας, προβάλλοντας συστηματικά ως κεντρικά συνθήματα «να φύγουν όλοι», «έξω τα κόμματα», «δημοκρατία», «έξω οι κλέφτες».

Η εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» ανέφερε χαρακτηριστικά για το «κίνημα της πλατείας»: «Το κίνημα αυτό είναι ακηδεμόνευτο. Εχει, δηλαδή, αυτονομία από κάθε είδους πολιτική εξάρτηση και αυτό, οι ίδιοι οι μετέχοντες το θεωρούν κορυφαίο χαρακτηριστικό… Το στοιχείο του ακηδεμόνευτου είναι συνειδητό, προεπιλεγμένο, το ξέρει και το θέτει σαν όρο για να συνεχίσει, το λέει κατάφατσα στους πολιτικούς φορείς, το δείχνει με όλους τους τρόπους. Η εκλογική αποχή, «το λευκό», η απόρριψη στις δημοσκοπήσεις μεταλλάσσεται σε ενεργητικό δρόμο»1.

Είναι, βέβαια, το λιγότερο υποκρισία και ανοιχτή εξαπάτηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων κόμματα να ανακηρύσσουν ως αρετή την «αυτονομία από κάθε είδους πολιτική εξάρτηση» ή στελέχη κομμάτων που συμμετέχουν ως υποψήφιοι στις εκλογές να χαϊδεύουν την αποχή. Είναι και αυτό άλλο ένα τεκμήριο του καιροσκοπισμού και της πολυγλωσσίας, που χαρακτηρίζει τον εν λόγω χώρο. Συμβάλλουν έτσι ώστε να βρίσκεται έξω από το οπτικό πεδίο της διαμαρτυρίας και της οργής ο αληθινός εχθρός, που είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία. Πολύ περισσότερο που έτσι προωθείται η ενότητα ανεξάρτητα από τάξεις, γιατί το ανεξάρτητα από κόμματα σημαίνει πάνω από όλα ανεξάρτητα από τάξεις και αυτό είναι στοιχειώδες για όσους υποτίθεται ότι αναφέρονται στο κομμουνιστικό κίνημα και στο μαρξισμό.

Το σύνθημα «να φύγουν όλοι», «έξω τα κόμματα» λειτουργεί ακριβώς υπέρ αντιλαϊκών σχεδίων αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, σενάριο που τμήματα του κεφαλαίου δε φαίνεται να εγκαταλείπουν και δυνάμεις του οπορτουνισμού επιδιώκουν να παίξουν ρόλο σε μια τέτοια αναμόρφωση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in " αγανακτισμένοι πολίτες", «χρεοτρομοκρατία», «Συναινέστε», «Το ελληνικόν ΣΤΕΜΜΑ της Δημοκρατίας», πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μετρήσιμος δείκτης

Posted by redship στο 11 Μαρτίου , 2011

«Απλήρωτοι εργαζόμενοι του ξενοδοχείου «CORFU PALACE» (…) μαζέψαμε από το υστέρημά μας και προσφέρουμε στον «Ριζοσπάστη», μέσω της ΚΟΒ Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας, 100 ευρώ. Ο «Ριζοσπάστης» στάθηκε συνέχεια στο πλευρό μας, προβάλλοντας τον δίκαιο αγώνα μας (…) αποκρούοντας την άγρια επίθεση της εταιρείας στα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα (…) ήταν μια σημαντική νίκη (…) κάτω από την πίεση των εργαζομένων και του ταξικού σωματείου του ΠΑΜΕ».

Μέσα σε λίγες λέξεις, οι εργαζόμενοι με την επιστολή τους ήρθαν να τονίσουν πόσο σημαντικοί είναι οι δεσμοί που αναπτύσσει το ΚΚΕ με την εργατική τάξη και να δείξουν τους δρόμους μέσα από τους οποίους αναπτύσσονται αυτοί οι δεσμοί. Να δείξουν την αξία της οργανωμένης πάλης και ειδικά εκείνης της πάλης που η εργατική τάξη την διεξάγει συσπειρωμένη στο Κόμμα της. Και την αξία του «Ριζοσπάστη» ως καθημερινού μαχητή σ’ αυτήν την πάλη. Η ΚΟΒ έκανε καθήκον της την υπόθεση των εργατών του συγκεκριμένου χώρου, μπήκε στα γεμάτα, συνέβαλε στην οργάνωση του αγώνα τους και αυτό το ίδιο το περιεχόμενο της οργάνωσης του αγώνα δημιούργησε δεσμό που στη συνέχεια ένιωσε την ανάγκη και να διακηρυχθεί. Εχει μεγάλη σημασία σταθερά και επίμονα να ενισχύεται η κομμουνιστική δράση έτσι που το αποτέλεσμά της να εκφράζεται ως πολύ συγκεκριμένη στήριξη και αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ στις διάφορες πλευρές της δράσης του. Τα 100 ευρώ που συγκέντρωσαν οι εργάτες της Κέρκυρας δεν είναι μικρή υπόθεση.

Οι 10 παραπάνω «Ριζοσπάστες» που διακινούνται, οι 5 παραπάνω μόνιμοι αναγνώστες που κερδίζονται για την εφημερίδα του ΚΚΕ, εκφράζουν ποιοτική αλλαγή. Για να υπάρξει απαιτείται η ποιοτικά ανώτερη δουλειά της ίδιας της Οργάνωσης. Απαιτείται στο σύνολό τους οι κομματικές δυνάμεις να ανταποκρίνονται στο ρόλο τους. Να ανεβάζουν την απαιτητικότητα των κομμουνιστών στην ολόπλευρη δράση για να γίνεται υπόθεση των εργατών, του λαού, η πάλη για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό. Πρέπει ακόμα πιο επίμονα να το κάνουμε. Αυτήν την επιμονή επιβραβεύουν οι εργάτες από την Κέρκυρα.

Τέτοιου τύπου σχέση ΚΚΕ – εργατών και εργατών – ΚΚΕ αντανακλά τα θετικά παραδείγματα που έχουμε ήδη από τη δράση των ΚΟΒ και το πώς παρεμβαίνουν – οργανώνουν τη λαϊκή πάλη. Αυτή η σχέση είναι που εδραιώνει στην εργατική συνείδηση το ρόλο του Κόμματος, που ετοιμάζει την εργατική τάξη για να ανταποκριθεί στον ιστορικό ρόλο της, να γίνει – με μπροστάρη το Κόμμα της – ο νεκροθάφτης των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής, ο οικοδόμος της νέας ζωής.
Σε μια εποχή που οι συνειδήσεις των εργατών βομβαρδίζονται με στόχο να αποδεσμευτούν από τις αγωνιστικές παραδόσεις του εργατικού κινήματος, η δουλειά των κομμουνιστών φορτώνεται με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Η επιστολή από την Κέρκυρα μάς τόνισε ότι πρέπει να είναι μόνιμη και συγκεκριμένη η επιδίωξη για ενίσχυση των δεσμών του ΚΚΕ με την εργατική τάξη, τέτοια που να επιβεβαιώνει ότι ο ρόλος του ΚΚΕ είναι αναντικατάστατος στον πυρήνα του: Να δυναμώνει το λαϊκό κίνημα. Τέτοια αναγνώριση πρέπει να εισπράττουμε κάθε μέρα σε κάθε τομέα της δουλειάς μας. Είναι αυτή η αναγνώριση μετρήσιμος δείκτης ότι κάτι αλλάζει στους συσχετισμούς δύναμης σε κοινωνικό επίπεδο, ότι περισσότεροι κερδίζονται με την πολιτική του ΚΚΕ, ότι αυξάνονται οι μάχιμες δυνάμεις που με πρωτοπόρο το ΚΚΕ βάζουν πλώρη για τη μεγάλη ανατροπή.

 

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, στα ρουθούνια τους, ταξικός πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, κκε, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Κόπτεται για το δίκιο του επιχειρηματία

Posted by redship στο 8 Νοεμβρίου , 2010

Χτες, στον τηλεοπτικό σταθμό «ΑΛΤΕΡ» ο ποιητής – συγγραφέας Γ. Κακουλίδης καλεσμένος στο πάνελ ως στέλεχος της «Δημοκρατικής Αριστεράς», λίγη ώρα πριν κλείσουν οι κάλπες, δήλωσε: «Είμαστε η αριστερά της ευθύνης και ζητάμε μερίδιο, να συνδιαχειριστούμε (…) Η Δημοκρατική Αριστερά δεν θεωρεί ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη μόνο, είναι και του επιχειρηματία…». Αν και γνωστό αυτό που είπε, το καταγράφουμε για εκείνον τον κόσμο που δεν το άκουσε και που ενδεχομένως έχει αυταπάτες για το ρόλο του κομματιού που αποσπάστηκε απ’ τον ΣΥΝ, με επικεφαλής τον Φ. Κουβέλη. Αυτό που ευθαρσώς ομολογούν είναι ότι αυτό το σύστημα θέλουν να υπηρετήσουν, δηλαδή το δίκιο του επιχειρηματία κεφαλαιοκράτη. Γιατί σ’ αυτό το σύστημα δεν υπάρχει κανένας τρόπος να υπηρετηθούν και να ικανοποιηθούν συγχρόνως δύο «δίκια» διαμετρικά αντίθετα, που η ικανοποίηση του ενός προϋποθέτει το τσαλαπάτημα του άλλου.

Posted in ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αυτοί κάποτε μιλούσαν για ενότητα!, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, οι "προοδευτικοί" | Με ετικέτα: | Leave a Comment »