καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Archive for the ‘φασισμός’ Category

Ας μιλήσουμε για φασίστες

Posted by redship στο 28 Ιουνίου , 2016

 

αναδημοσίευση από τον ημεροδρόμο

 

 

 

 

Ο Τζήμερος μίλησε για τον Παύλο Φύσσα.  Τον χαρακτήρισε… φασίστα. Μίλησε επίσης για την μητέρα του Παύλου Φύσσα, που εδώ  και αρκετούς μήνες έχει την μόνη της ελπίδα ώστε να δικαιωθεί από τα δικαστήρια, καθώς ο γιος της δολοφονήθηκε από φασίστες.

O Θάνος Τζήμερος, είναι γνωστός για την «ευγένεια» του γι αυτό και έδειξε πως ενοχλήθηκε από τα τραγούδια του Φύσσα.

Βέβαια ο ίδιος διακατέχεται από μια  «ευγένεια»  στην οποία κυριαρχεί ο αντικομμουνισμός και ο μισανθρωπισμός.

Ο Τζήμερος όμως για κάποιους  έχει το ακαταλόγιστο, αφού θεωρείται μια γραφική φιγούρα.

Αλλά και έτσι να είναι, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά όταν μια μεγάλη μερίδα της  ντόπιας  ολιγαρχίας, έχει για πολιορκητικό κριό τέτοιες φιγούρες.

Έγραψε στο facebook τόσο για τον Παύλο, όσο και για ην μητέρα του.tsimeros gia fyssa 1

tzimeros gia fyssa 2

Για τον Τζήμερο, ο Φύσσας ήταν φασίστας που απλά δεν κρατούσε μαχαίρι. Για τον Τζήμερο, όσοι έχουν μαχητική στάση και βγάζουν την οργή τους στους φασίστες, είναι και αυτοί φασίστες.

Είναι γνωστές οι απόψεις του Τζήμερου.

Για τον Τζήμερο, ούτως ή άλλως και οι  αγωνιστές,  και οι κομμουνιστές που παλεύουν ενάντια στην αδικία, στον φασισμό  και στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, είναι φασίστες. Έτσι η έννοια του φασισμού δια χειρός Τζήμερου, γίνεται λάστιχο για να χαρακτηρίζει όποιον ο ίδιος γουστάρει.

Δεν είμαστε αφελείς… Προφανώς  ο Τζήμερος  ξέρει πως ο φασισμός είναι συγκεκριμένη ιδεολογία. Ξέρει ότι έχει πολιτική έκφραση και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που είναι βγαλμένα από τα πιο βρώμικα μπαούλα των υποστηρικτών του καπιταλιστικού συστήματος.  

Ο  Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι, και κύριος εκφραστής της φασιστικής ιδεολογίας  στο μανιφέστο του «Το δόγμα του Φασισμού» έγραφε, μεταξύ άλλων. «Μια τέτοια αντίληψις της ζωής κάνει τον φασισμό ν’ αρνείται απόλυτα αυτό το δόγμα που αποτελούσε τη βάση του ψευδο – επιστημονικού σοσιαλισμού ή μαρξισμού: Το δόγμα του ιστορικού υλισμού, κατά το οποίον η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού δεν θα εξηγείτο παρά από τους αγώνας συμφερόντων μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων και από το μετασχηματισμό (αλλαγή) των μέσων παραγωγής… Ο φασισμός πιστεύει ακόμη και πάντα στην αγιότητα και τον ηρωισμόν, δηλαδή σε πράξεις μέσα εις τας οποίας δεν δρα κανένα οικονομικό μοτίβο κοντινό ή μακρυνό.

Η άρνησις του ιστορικού υλισμού …όταν στο βάθος δρουν κι εργάζονται αι ηθικαί κατευθυντήριοι δυνάμεις, συνεπάγεται τη διαρκή και αναπόφευκτων άρνηση της πάλης των τάξεων… και ιδιαίτερα της αρνήσεως της πάλης των τάξεων θεωρουμένης σαν παράγοντος επικρατούντος εις τας κοινωνικάς μεταβολάς» (Μπ. Μουσολίνι: «Το δόγμα του Φασισμού», Εκδοτικόν «ΕΛΛΑΣ» – ΕΓΕ (έκδοση του Μεσοπολέμου σε μετάφραση Α. Παπασαραντόπουλου), σελ. 20 – 21)

Από την μεριά του ο Γεώργιος Β. Πάμπουκας, ο έλληνας φανατικός υποστηρικτής του φασισμού γράφει : «Εύκολον είναι να ευρεθούν αι ριζικαί διαφοραί μεταξύ σοσιαλισμού και κομμουνισμού αφ’ ενός και φασισμού αφ’ ετέρου. Ο φασισμός εστηρίχθη επί της αστικής τάξεως, ο κομμουνισμός την κατέλυσεν. Ο κομμουνισμός πραγματοποίησε τον περιορισμόν του κεφαλαιοκρατισμού διά καταργήσεως της ιδιωτικής οικονομίας, ο φασισμός δι’ οργανώσεως αυτής. Ο φασισμός διά των πολιτικών και οικονομικών θεσμών ους εισήγαγε επέτυχε την συνεργασίαν όλων των κοινωνικών τάξεων, ο κομμουνισμός την εξαφάνισιν όλων των τάξεων και την υποδούλωσίν των εις το προλεταριάτον…».. Γεωργίου (Β. Πάμπουκα: «Ο φασισμός και αι ιδεολογικαί του βάσεις», εκδόσεις «Κατάστημα ΝΙΚ. ΤΙΛΠΕΡΟΓΛΟΥ», 1940, σελ. 19 – 20

Για όλα αυτά ο Τζήμερος δεν βγάζει μιλιά. Δεν βγάζει μιλιά πως ο φασισμός είναι καπιταλισμός. Ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός, όπως έλεγε και Μπρεχτ

Μα γιατί άλλωστε να μιλήσει, αφού το πάθος του για την υπεράσπιση του συστήματος που γεννάει φασίστες, νεοναζί και χρυσαυγίτες είναι αυτό που τον καθοδηγεί.

Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι ποιος είναι ο Τζήμερος.

Το ζήτημα είναι αν ο Τζήμερος και ο κάθε Τζήμερος,  έχει την στοιχειώδη ευγένεια να μην καθυβρίζει τους νεκρούς αντιφασίστες που δολοφονούνται από τα μαχαίρια και τα όπλα των φασιστών, ξεπλένοντας  τους τελευταίους.

Είναι προφανές πως  ο Τζήμερος,  δεν την έχει αυτή την ευγένεια. Γιατί ακόμα και αυτή η ευγένεια, είναι αδύνατον να την βρει κανείς στους σφουγγοκωλάριους του συστήματος.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης πάντως είχε μιλήσει για αυτή την  ευγένεια, όταν  αναφερόταν στους αστούς.

Έλεγε ο Ραφαηλίδης …»Κάποτε θα μάθουν και οι αστοί να είναι εκτός από γραμματικά ευγενικοί και κοινωνικοί άνθρωποι, που νοιάζονται ουσιαστικά για τους συνανθρώπους. Αν δεν το μάθουν με το καλό, θα το μάθουν με το κακό, ή το πολύ κακό. Ξέρετε. Ο σοσιαλισμός είναι μια σειρά από κανόνες καλής κοινωνικής συμπεριφοράς για άγρια ζώα αστικής ράτσας»…

Κατάλαβες, κύριε Τζήμερε;

Advertisements

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», τα ζώα του '' πολιτισμού μας '', τζήμερος, φασισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Κατάλαβες, ανθρωπάκο;

Posted by redship στο 1 Απριλίου , 2016

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ     αναδημοσίευση από τον ημεροδρόμο

 

Ο σύγχρονος κυρ – Παντέλης είναι εξελιγμένος. Πούλαει, στο μικρό του «μονοπώλιο», μια καντινούλα, σάντουιτς και τσάι στους πρόσφυγες. Μετά αποφασίζει πως θέλει το χωραφάκι του και βγαίνει με το τρακτεράκι του να …οργώσει, κάνοντας «βόλτες» με ταχύτητα ανάμεσα στις σκηνές των προσφύγων. Κι όταν τον ρωτάνε για την καντίνα; Άλλο η καντίνα, μην τα μπλέκεις!

Η …διαμαρτυρία του σύγχρονου  κυρ – Παντελή αναπαράγεται από ακροδεξιές ιστοσελίδες, οι οποίες αγωνιούν για το δράμα του νοικοκυραίου. Εκείνος, τα βάζει με «όλους τους πολιτικούς». Έτσι, γενικά, «με όλους τους πολιτικούς». Έχει μάθει να πουλάει καλά ο σύγχρονος κυρ -Παντελής. Προσέχει. Δεν βρίζει τους πρόσφυγες (δημόσια), δεν είναι, δα, και φασιστάκος. Όχι, όχι. Υπάρχει, μάλλον, κι άλλο εμπόρευμα με σάντουιτς και τσάι, για να πουληθεί.

Ο σύγχρονος κυρ – Παντελής, «νόμιμος» και όταν πούλαγε τα σάντουιτς, με το κεφάλι, «νόμιμος» και τώρα που ζητά το χωράφι του. Κι αν του πει κανείς πως εκμεταλλεύεται το δράμα των προσφύγων, αν του πεις πως άλλοι προσφέρουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες, ενώ εκείνος βγάζει λεφτουδάκια με την καντινούλα του, τότε έχει έτοιμη την απάντηση. Μια απάντηση που δεν τη λέει, αλλά τη γνωρίζουμε. Τη γνωρίζουμε από πολλούς σαν κι αυτόν: «Δεν έκανα και τίποτα παράνομο, ίσα – ίσα που βοηθάω. Να μη βγάλω κι εγώ κάτι για τον κόπο μου».

Άκου, ανθρωπάκο: Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί σαν κι εσένα. Δεν είσαι ο μόνος «ξύπνιος», που βρήκε την ευκαιριούλα. Κάτι ανθωπάκια σαν κι εσένα υπήρχαν και σε άλλες εποχές. Κάποιοι πουλούσαν λαδάκι στην Κατοχή. Εσύ τώρα πουλάς σαντουιτσάκια και τσαγάκι, στους πρόσφυγες. Αυτοί οι κάποιοι, τότε, σίγουρα …διεκδικούσαν την περιουσιούλα τους, όταν το λαδάκι τελείωνε. Εσύ τώρα …οργώνεις το χωραφάκι σου, ανάμεσα στις σκηνές των προσφύγων και ζητάς ή να φύγουν ή να αποζημιωθείς. Όταν πούλαγες, βέβαια, το εμπόρευμα σου δεν ήθελες αποζημίωση..

Άκου, ανθρωπάκο: Ένα κατασκεύασμα είσαι. Σε φτιάξανε και θα φτιάχνουν πολλούς σαν κι εσένα. Θα είστε όλοι «νόμιμοι», «έμποροι με καλές ιδέες».

Το ξέρεις, καημένε, αλλά δεν θες να το σκέφτεσαι: Θα έρθει κάποιος και θα σε αγοράσει. Τότε, μην αρχίζεις να φωνάζεις για την εκμετάλλευση σου. Δεν θα σε ακούσει κανείς. Όπως δεν άκουγε κανείς εκείνους τους «πατριώτες», που πουλάγανε λαδάκι στην Kατοχή, όταν έχαναν το εμπόρευμα τους. Το είχε αγοράσει  σε καλή τιμή (μαζί με αυτούς) ο μεγαλέμπορος. Κατάλαβες, ανθρωπάκο;

 

 

Posted in φασισμός, οι νέοι μαυραγορίτες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Σε ξέρω από παλιά, φασιστάκο…»

Posted by redship στο 30 Μαρτίου , 2016


 αναδημοσίευση από

LEFTERIA
SMIRNA2
Σε θυμάμαι το 1922 ν΄ αποκαλείς «τουρκόσπορους» τους πρόσφυγες της Μικρασίας , του Πόντου , της Θράκης , της Καππαδοκίας.
 
Σε θυμάμαι την περίοδο της Κατοχής να χαίρεσαι, όταν οι ναζί εξολόθρευαν τον Εβραίο γείτονά σου και την οικογένεια του. Βλέπεις, ήταν ευκαιρία να βάλεις στο χέρι το μαγαζάκι του.

Γράφει ο Γιάννης Τσεχελίδης

Σε θυμάμαι και λίγο αργότερα, τότε που κυνηγούσες τη γυναίκα και τα παιδιά του αντάρτη συγχωριανού σου , για ν’ αρπάξεις τ΄ αμπέλι  ή το λιοχώραφο του.
 
Σε θυμάμαι να φουσκώνεις σα γάλος, την περίοδο της Χούντας, δίπλα στον ενωμοτάρχη, στις επετείους της «επαναστάσεως».
 
Έπειτα σε θυμάμαι να τρέχεις σε βουλευτικά γραφεία , πότε μπλε , πότε πράσινου χρώματος,  να φιλάς κατουρημένες ποδιές, για να κάνεις τη «δουλειά» σου.
 
Τώρα, σε βλέπω να ξιφουλκείς πάλι εναντίον ανθρώπων που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους, για να σωθούν απ΄ τη φωτιά του πολέμου.
 
Ουρλιάζεις , βρίζεις , απειλείς και λες, λες και τι δε λες… Κοιτάς το ντορό και δε βλέπεις το λύκο που στέκεται δίπλα σου, έτοιμος να σε κατασπαράξει. Φοβάσαι μην τυχόν και γίνεις μουσουλμάνος. Πόσο γελοίο επιχείρημα !
Το θέμα είναι να βρεθεί τρόπος να γίνεις Άνθρωπος!
 
Και μέσα σ’ όλα αυτά, θυμάμαι μια από τις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή μου. Την κυρα-Λένη , τη γιαγιά μου.
 
Μέσα στο μικροκαμωμένο της κορμί έκρυβε δύναμη που θα ζήλευαν εκατό άντρες. Με το μυαλό της » έβλεπε» από μίλια μακριά πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν να δουν ούτε στο ένα μέτρο. Και ο λόγος της, λιτός και κοφτός, έκοβε σα σπαθί.
 
Αντί για παραμύθια μού μιλούσε για την πατρίδα της,  την Γκιόλε  του Καυκάσου.
 
Καύκασος, το μυθικό  βουνό. Εκεί  που ο  Ήφαιστος  αλυσόδεσε τον  Προμηθέα,  γιατί  παρά  τις διαταγές του Δία, γνωρίζοντας  τι τον περίμενε, έκλεψε  τη  φωτιά από   τους θεούς και  την έδωσε στους ανθρώπους.
 
Κορυφαία  πράξη  αλληλεγγύης  και  αλτρουισμού, που την  πλήρωσε  με  το φοβερό μαρτύριο,  στο οποίο καταδικάστηκε.
 
Κοριτσόπουλο  η κυρα – Λένη  με τους δικούς της άφησαν πίσω τη γη τους, διέσχισαν τον Καύκασο με τα πόδια και τους αραμπάδες, για να φτάσουν μετά από εβδομάδες στο Βατούμι της Γεωργίας.
 
Μου μίλησε για κείνους που χάθηκαν στο δρόμο, για το καράβι που τους έφερε από τα παράλια του Εύξεινου Πόντου στη Θεσσαλονίκη,  στο Καραμπουρνάκι.
 
Μου μίλησε για τις πρώτες της μέρες στην Ελλάδα, στο Λοιμοκαθαρκτήριο.  Κάθε μέρα έβλεπε γύρω της να πεθαίνουν βρέφη, παιδιά, νέοι, γέροι. Ο θάνατος ήταν παντού. Και πάντα έκλεινε την αφήγηση της λέγοντας:  «τρανόν κακόν ο πόλεμος,  πουλόπο  μ’» .
 
Ποτέ δε σε ξέχασα κυρα -Λένη , αλλά βλέποντας τις εικόνες με τους πρόσφυγες, μού έρχεσαι συνέχεια στη σκέψη…
 
Υ.Γ Αν σιχαίνομαι μια φορά το φασιστάκο,  σιχαίνομαι εκατό φορές το φασιστάκο που έλκει την καταγωγή του από προσφυγική γενιά.

Posted in φασισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΦΤΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΨΗΦΙΖΟΥΝ…

Posted by redship στο 19 Σεπτεμβρίου , 2015

Posted in φασισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Καμπανάκι. Άνοδος της ακροδεξιάς παντού!

Posted by redship στο 20 Ιουνίου , 2015

 

αναδημοσίευση από  αριστερά και πολιτική

 

Η νέα άνοδος της ακροδεξιάς «στην πιο ευτυχισμένη χώρα της Ευρώπης», τη Δανία, κατά τις εκλογές της 18ης Ιουνίου 2015, μετά και από συνεχή άνοδο στη Γαλλία και άλλες χώρες, προκάλεσε νέους προβληματισμούς στους αστούς αναλυτές που τρέχουν πάντα πίσω από τα γεγονότα για να τα ερμηνεύσουν κατά το δοκούν.

fasism  (3)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πως και γιατί ανεβαίνει ο φασισμός σε χώρες «ευτυχισμένες» όπως η Δανία, η Νορβηγία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Αλιά, η Αυστρία, η Γαλλία κ.α.;

 

 

 

fasism4Το «Κόμμα του Λαού της Δανίας», δηλ. το φασιστικό κόμμα ήρθε 2ο και όπως λένε οι αναλυτές, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο μέλλον της χώρας! Το «Κόμμα του Λαού της Δανίας»  έλαβε 21,1%, έναντι 12,3% πριν από τέσσερα χρόνια. Πρώτοι αλλά καταϊδρωμένοι οι σοσιαλδημοκράτες με 26,3%, τρίτοι οι Φιλελεύθεροι με 9,5%. Οι ακροδεξιοί λαμβάνουν 37 έδρες, τρεις περισσότερες από τους Φιλελεύθερους και 15 περισσότερες απ’ όσες είχαν.

Τι κυβέρνηση θα σχηματισθεί, με δεδομένο ότι ο «κεντροδεξιός» συνασπισμός, που περιλαμβάνει και το «Κόμμα του Λαού της Δανίας», εξασφαλίζει πλειοψηφία 90 εδρών στο κοινοβούλιο, γεγονός που του επιτρέπει τον σχηματισμό κυβέρνησης;

 

 

fasism  (6)

 

Αν δούμε την ιστορία των αστικών κομμάτων και κοινοβουλίων, θα δούμε πάντα μια αρχική «ανατριχίλα» για τους ακροδεξιούς, η οποία όμως αποκαλύπτεται στη συνέχεια ότι είναι εντελώς υποκριτική. Σταδιακά ενσωματώνουν τους φασίστες στη λειτουργία τους (να μη ξεχνάμε τον Μεταξά, τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι και πριν λίγα χρόνια την Αυστρία), μετακινούνται στις δικές τους θέσεις για να τους αφαιρέσουν δήθεν δύναμη(!), υιοθετούν με ευχαρίστηση το… «μικρότερο κακό» που είναι η «γλυκιά» εφαρμογή άγριων αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών και στο τέλος, απλώς στρώνουν καλά το δρόμο για την άνοδο του φασισμού σε γενική κλίμακα.

Οι αστοί αναλυτές υποτίθεται ότι μένουν έκπληκτοι από την άνοδο του φασισμού! «Δεν ξέρουν» γιατί ανεβαίνει. Τα εξηγούν όλα κατά τον ίδιο παλιό τρόπο των αστών της δεκαετίας του ΄30 εκστασιαζόμενοι από τα «γεγονότα» και ρίχνοντας ανάθεμα σε κάθε  εύκολο θύμα ή αντίπαλο, όχι όμως, και ποτέ, στην άρχουσα τάξη.

fasism  (5)

 

Σήμερα δεν έχουμε τους Εβραίους, αλλά έχουμε μετανάστες, ισλαμιστές, μελαμψούς και φυσικά όπως και τότε, πάντα, υπογείως και μακροπρόθεσμα κομμουνιστές… Αυτοί είναι οι εύκολοι στόχοι της εξουσίας, εύκολα θύματα, εύκολο έδαφος συσπείρωσης γύρω από φασιστικές ιδεολογίες και μέσα από την καθημερινή τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης που ελέγχονται, όπως και στη δεκαετία του ’30, από του μεγάλο κεφάλαιο.

Σταδιακά, βέβαια, οι αναλυτές εγκαταλείπουν τις θεωρίες ότι τον φασισμό τον παράγουν τα λάθη, η αναποτελεσματικότητα της αστικής δημοκρατίας και η πείνα του λαού γιατί δεν ταιριάζει για «ευτυχισμένες χώρες» της Ευρώπης!

Τι να κάνουν λοιπόν οι αναλυτές, το ρίχνουν στην περιπτωσιολογία όπως για τη Δανία ο φόνος 2 Εβραίων από έναν Παλαιστίνιο, τη Γαλλία οι πολλοί μελαμψοί μετανάστες και ο φόνος των δημοσιογράφων του χιουμοριστικού αλλά εντελώς πολιτικού περιοδικού Charlie Hebdo κλπ.  Ακριβώς όπως ο φόνος ενός Γερμανού από Εβραίο το 1938, προκάλεσε, δήθεν, την οργή των Γερμανών Ναζί και τη «νύχτα των κρυστάλλων», την ώρα που είχαν δολοφονηθεί εν ψυχρώ ήδη από ναζιστικές ορδές, χιλιάδες Εβραίοι.

Φυσικά, τα αντίθετα φαινόμενα, όπως τότε με τους φόνους των Εβραίων, των κομμουνιστών, των συνδικαλιστών και των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τα σημερινά από τη Νορβηγία, και τις φασιστικές αγριότητες στην Ουκρανία, μέχρι τα εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα λαών σε Μ. Ανατολή, Αφρική και Μεσόγειο, από τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς και την πείνα που επιβάλουν οι ιμπεριαλιστές, ούτε κατά διάνοια παράγουν αντιφασιστικά αισθήματα στο ίδιο, αυξανόμενο, τμήμα των αναπτυγμένων και «ευτυχισμένων» λαών που ασπάζεται την ακροδεξιά εκδοχή για τον κόσμο. Γιατί άραγε;

 

fasism  (7)

 

Τι συμβαίνει;

Όποιος πάει να ερμηνεύσει επιδερμικά τη νέα άνοδο του φασιστικού φαινομένου, με δήθεν «απειλή» από τους μετανάστες που είναι θύματα πείνας, πολέμων και βομβαρδισμών που έχουν επιβάλει μαζικά οι ιμπεριαλιστές σε τεράστιες εκτάσεις του πλανήτη, ή από τους Ρώσους στην Ανατολή, καμία αξιόπιστη ανάλυση δεν θα κάνει ποτέ. Όμως, ούτε θέλουν να κάνουν αξιόπιστη ανάλυση. Θέλουν μόνο να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Ποια είναι η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι πως ο φασισμός είναι γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού, στο ιμπεριαλιστικό (μονοπωλιακό) στάδιο της παρακμής του, μια μορφή πολιτικής διαχείρισης του συστήματος η οποία με βίαιο τρόπο επιχειρεί να αποκαταστήσει την απόλυτη κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου πάνω στην εργασία και σε ολόκληρη την κοινωνία. Μια μορφή που αντικαθιστώντας, απότομα ή σταδιακά, την άλλη μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού, την αστική δημοκρατία, με διάφορες ενδιάμεσες συνθέσεις και συμπλέξεις, επιχειρεί την διοικητική επιβολή της μαζικής και ληστρικής ροής κερδών στο μεγάλο κεφάλαιο.

 

Αυτό επιχειρείται όχι πάντα αλλά όταν η αστική δημοκρατία αδυνατεί να δώσει κέρδη βιώσιμα για μεγάλο μέρος του κεφαλαίου. Σε αυτό συμβάλει και μια αντιφατική λειτουργία του συστήματος. Από τη μια για να επιβιώσει και για να αναπαράγεται διευρυμένα, αναγκαστικά δέχεται, μετά από αγώνες, ορισμένα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα και από την άλλη, αυτά τα δικαιώματα του περιορίζουν ένα μέρος της ελευθερίας απόσπασης υπεραξίας από τους εργαζόμενους, πράγμα που, σε εποχές κρίσης, οδηγεί σε έλλειμμα κερδοφορίας ενός μέρους του κεφαλαίου και φυσικά σε νέα κρίση. Το αδιέξοδο είναι πλήρες.

 

fasism  0

 

Νομοτέλειες…

Η επιβίωση του κεφαλαίου επιβάλει την καταστροφής ενός μέρους του μεγάλου κεφαλαίου και την αναδιάρθρωση με βάση την επένδυση του αργούντος κεφαλαίου σε παραγωγικές δράσεις. Ο καπιταλισμός όμως δεν είναι σοσιαλισμός να έχει κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία και έτσι αναγκαστικά προκρίνει τη μόνη αρχή που γνωρίζει: «ο θάνατός σου η ζωή μου»! Μια αρχή που πρώτα επιβάλλεται απέναντι στην εργατική τάξη, σε συνέχεια στα μεσαία στρώματα και τέλος απέναντι και στα «αντίπαλα» κεφάλαια (ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις).

Φυσικά αυτή η λύση υπονομεύει ακόμη περισσότερο την ομαλή και διευρυμένη αναπαραγωγή του συστήματος, αφού δεν είναι δυνατή η αναπαραγωγή με ταυτόχρονο περιορισμό των δικαιωμάτων των παραγωγών. Διαφορετικά θα επιβίωνε ανέτως η δουλεία ως παραγωγική σχέση στη διαχείριση των νέων τεχνολογιών και των σύγχρονων αυτοματοποιημένων και ηλεκτρονικών μέσων παραγωγής.

aa fasisim (2)

 

 Έτσι, αναγκαστικά και νομοτελειακά, το σύστημα έχει τον αρνητή και ανατροπέα στα σπλάχνα του και τον συντηρεί γιατί αλλιώς παθαίνει «ξαφνικό θάνατο»! Για να μη γίνεται παρανόηση, όσο και αν το θέλει το μεγάλο κεφάλαιο, κανένας δούλος δεν μπορεί, από τη φύση της δουλείας, να αποτελεί το μαζικό επιστημονικό δυναμικό, των πανεπιστημίων και των πολυεθνικών, που παράγει έρευνα και τεχνολογία, τη διαχειρίζεται, την βελτιώνει συνεχώς και σε συνέχεια την εισάγει στην παραγωγή.

Σε συνέχεια, κανένα εργατικό δυναμικό δεν θα λειτουργούσε παραγωγικά και αποτελεσματικά τους Η/Υ ή τα αυτόματα συστήματα και μηχανήματα, αν ήταν δούλος. Άλλωστε οι δούλοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν επιστήμονες ή σύγχρονοι εργάτες με πτυχία, ξένες γλώσσες, υψηλό επίπεδο γνώσεων ικανοτήτων, προσόντων κλπ, πριν αναλάβουν τα σύγχρονα μέσα παραγωγής.

 

aa fasisim (1)

 

Είναι νομοτέλεια κάθε συστήματος και κάθε παραγωγής, σε κάθε συγκεκριμένο ιστορικό επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων να αντιστοιχούν και συγκεκριμένες παραγωγικές σχέσεις που μπορούν να τις θέτουν σε παραγωγική λειτουργία και να τις κάνουν αποδοτικές. Η κατάργηση της δουλείας και της δουλοπαροικίας δεν ήταν κάποια ηθική διαδικασία αλλά εντελώς κοινωνική, οικονομική και ταξική διαδικασία εξέλιξης του κόσμου, ήταν μια νομοτελειακή αναγκαιότητα της ανάπτυξης της κοινωνίας, της παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων.

aa fasisim (1)

 

Όταν λοιπόν, παρά τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα των αυταρχικών και φασιστικών καθεστώτων, το αδιέξοδο του συστήματος επανέρχεται, επιζητούνται πιο σκληρές πολιτικές, όπως οι ταξικοί (εμφύλιους τους λένε), περιφερικοί και ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Σε κάθε περίπτωση, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός είναι παγιδευμένος σε έναν φαύλο κύκλο παρακμής και υπονόμευσης των όρων βιωσιμότητάς του, ακόμη και την ώρα που προσπαθεί με βίαια μέσα να την αποκαταστήσει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», φασισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »