καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Σεπτεμβρίου 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Εγγραφή

Archive for the ‘το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός’ Category

Κομμουνιστές!

Posted by redship στο 3 Σεπτεμβρίου , 2013

 

 

 

 

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου – «Unfollow»

Την εποχή των δωσίλογων, των μαυραγοριτών, των χιτών, των
γερμανοτσολιάδων, πριν απ’ αυτούς και αρκετά μετά απ’ αυτούς, το κράτος,
που τότε λειτουργούσε με Ούλεν και Πάουερ και σήμερα λειτουργεί με
Siemens και Cosco, το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα που τότε έφτιαχνε
«ιδιώνυμα» και αργότερα έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο,
διατείνονταν ότι: «Θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα μας πάρουν τις
γυναίκες»…

Βέβαια, για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους κομμουνιστές, αλλά
ηλίθιοι δεν είναι. Οι κομμουνιστές δεν τα βγάζουν πέρα με τις δικές τους
γυναίκες, τρελοί θα ‘τανε να φορτωθούν και τις γυναίκες των άλλων;

Η αλήθεια είναι ελαφρώς αντεστραμμένη: Στην κοινωνία που έχτισαν αυτοί,
οι κήνσορες του «πνεύμα και ηθική», εκεί μεγαλούργησε η Τρούμπα. Στη
δική τους κοινωνία δέσποζε η επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες». Και στη δική
τους -μεταβιομηχανική, όπως τη λένε- κοινωνία του θεάματος είναι που η
πουτανιά λογίζεται ως εφαλτήριο επαγγελματικής και κοινωνικής
«καταξίωσης».

Επίσης εκτός του ότι θα παίρνανε τις γυναίκες, «οι κομμουνιστές θα
διαλύανε την οικογένεια». Τώρα ποιος διάλυσε και διαλύει οικογένειες το
ξέρουν τα καραβάνια των ελλήνων μεταναστών των αρχών του περασμένου
αιώνα. Το ξέρουν καλά τα εκατομμύρια των ελλήνων προσφύγων των δεκαετιών
του ’50 και του ’60. Το ξέρουν και τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που
σήμερα, τώρα, παίρνουν των ομματίων τους και φεύγουν, αφήνοντας πίσω
μανάδες, πατεράδες, φίλους και αδέλφια, ψάχνοντας δουλειά και ελπίδα
μακριά από τη ρημαγμένη Ελλάδα, όπως την κατάντησαν οι ιησουίτες του
«πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

Στο μπουκέτο της ίδιας προπαγάνδας εξέχουσα θέση κατείχε και εκείνο το
«οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα κτήματα». Βεβαίως, αντί για τους
κομμουνιστές, τα κτήματα (όσα δηλαδή δεν κατέχει η Εκκλησία με οθωμανικά
χοτζέτια και αυτοκρατορικά χρυσόβουλα) προλάβανε και τα πήρανε η
Αγροτική Τράπεζα και η καλή μας η Ευρωπαϊκή Ενωση. Η τελευταία μάλιστα
αποδείχτηκε «κομμουνιστικότερη» κι από τους χειρότερους εφιάλτες των
αντικομμουνιστών. Σύμφωνα με την έκθεση του 2002 της Eurostat για τις
γεωργικές εκμεταλλεύσεις, την πρώτη 20ετία της ένταξης της Ελλάδας στην
ΕΟΚ εξαφανίστηκαν από το χάρτη 185.000 αγροτικά νοικοκυριά.Έκτοτε
υπολογίζεται σταθερά ότι στη χώρα ξεκληρίζονται ετησίως περί τα 20.000
αγροτικά νοικοκυριά. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο η Ελλάδα, που το 1981
ήταν πλεονασματική σε αγροτικά προϊόντα, σήμερα να εισάγει λεμόνια από
την Αργεντινή και πατάτες από την Αίγυπτο…

Εκεί όμως που η φαιότητα των σπηλαίων ζωγράφισε για δεκαετίες με τις
καλύτερες αποχρώσεις του γκρι τον εαυτό της ήταν όταν διαλαλούσε πως αν
έρθουν «οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια»! Έτσι έλεγαν οι…
πατριώτες.

Αλλά, ας δανειστούμε τα λόγια του σταυραετού της Αντίστασης, του Αρη Βελουχιώτη:

«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει
πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι αυτό
δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του
κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα
πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη,
δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί
που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που
παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;».

Ε, λοιπόν, εβδομήντα χρόνια μετά από εκείνη την ομιλία του Αρη στη
Λαμία, οι «σωτήρες» έρχονται να μας πάρουν και τα καλύβια μας! Έρχονται
να πάρουν και τα πεζούλια μας! Βγάζουν τα σπίτια του κόσμου στον
πλειστηριασμό! Του κόσμου που, αφού πρώτα τον απόλυσαν, τον φτωχοποίησαν
και τον χρεοκόπησαν, τώρα τον αποκαλούνε «μπαταχτσή» και πάνε να του
πάρουν και το σπίτι.

Διότι, όπως λένε, εκτός από «κοπρίτες», εκτός από «τεμπέληδες», οι
Έλληνες πάσχουν κι από αυτό το φρικαλέο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ιδίωμα
να παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης! Αλλά αυτό, λένε, είναι
ανάρμοστο με τα ήθη της «ελεύθερης οικονομίας». Όπου, στην «ελεύθερη
οικονομία» τους, μια από τις βασικές ελευθερίες είναι οι τραπεζίτες να
βουτάνε τα σπίτια των ανθρώπων του μόχθου, που προηγουμένως οι άνθρωποι
τα έχουν πληρώσει δυο και τρεις φορές στους τραπεζίτες, αλλά λόγω του
καθεστώτος της τραπεζοληστείας δεν ξεχρεώνουν ποτέ.

Μάλιστα ο κ. Στουρνάρας μιλώντας εξ ονόματος του κ. Σαμαρά, ήταν σαφής:
«Ή θα σώσουμε τις τράπεζες -είπε- ή θα σώσουμε τα σπίτια». Και το είπε
τόσο μοχθηρά, είχε τόσο αναψοκοκκινίσει, που μας έβαλε σε σκέψεις: Μπας
και τελικά ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς και οι τραπεζίτες είναι
κρυψοκομμουνιστές;

 

αναδημοσίευση  από  το  βαθύ  κόκκινο

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, χυδαιότητα και φασισμός χέρι-χέρι, Αρης Βελουχιώτης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Νίκος Μπογιόπουλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

1917 «…ο δρόμος χαράχτηκε…»

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2012

 

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

 
Η επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης του 1917 σε πείσμα των πισωγυρισμάτων
της Ιστορίας ανακαλεί στο προσκήνιο – 95 χρόνια μετά – τη βασική αλήθεια της
πάλης των τάξεων:

Οτι η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης, οι εργάτες και οι σύμμαχοί τους

έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν από τη σιωπηλή πλειοψηφία των

καταπιεσμένων στην πλειοψηφία των εξουσιαστών.

Ομως η δική τους εξουσία θα οικοδομηθεί στο έδαφος μιας θεμελιώδους διαφοράς

σε σχέση με κάθε προϋπάρχουσα εξουσία καθώς αυτή, η νέα, η εργατική εξουσία,

δεν έχει καμία ομοιότητα με όσες γνώρισε ως τα τώρα η ανθρωπότητα.

Η διαφορά είναι ότι οι εργάτες και οι σύμμαχοί τους θα κρατήσουν τη δική τους

εξουσία μόνο για όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε να καταργηθεί κάθε εξουσία και

κάθε εκμετάλλευση!

 

Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος. Είναι, όμως, ο μόνος «ρεαλιστικός», ο μόνος
αποτελεσματικός, ο μόνος υπαρκτός και περπατημένος δρόμος που οδηγεί τον
άνθρωπο του μόχθου από το «βασίλειο» της εκμετάλλευσης στο «βασίλειο» της
ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της προκοπής.

Σήμερα, παρά ποτέ, η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι το σύμβολο ενός κόσμου

που το μέλλον του δεν μπορεί, και δεν πρέπει, να συνθλιβεί από τη βαρβαρότητα

των σφετεριστών των κόπων και των ονείρων των δισεκατομμυρίων ανθρώπων της δουλειάς.

Η Επανάσταση του 1917 αποτελεί άσβεστο φάρο. Η έφοδος των Μπολσεβίκων στα

Χειμερινά Ανάκτορα, το άνοιγμα της αυλαίας ενός «άλλου» κόσμου, παραμένει το

ορόσημο για το πέρασμα της οικουμένης από την προϊστορία της δουλείας στην

πραγματική Ιστορία. Την Ιστορία της ισότητας, της ανύψωσης όλων προς τα πάνω,

της παροχής στον καθένα ό,τι του ανήκει, με βάση την προσφορά του και τις ανάγκες του,

για έναν κόσμο όπου

«η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για

την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».

 

Η συγγραφή της Ιστορίας δεν ανήκει στους εκμεταλλευτές, αλλά στους
δημιουργούς του κοινωνικού πλούτου.

Ο σοσιαλιστικός άνεμος που φύσηξε στις αρχές του περασμένου αιώνα

κατέστησε το Μεγάλο Οχτώβρη συνώνυμο επαλήθευσης της κοσμοθεωρίας

του μαρξισμού – λενινισμού.

Ο μαρξισμός – λενινισμός δεν είναι μια ουτοπία. Ο Οχτώβρης απέδειξε ότι

οι λαοί, εφόσον το αποφασίσουν, διαθέτουν το θεωρητικό και

πολιτικό «όπλο» για την κατάκτηση της «ουτοπίας»!

Οσο κι αν οι «νικητές» καμώνονται ότι ξεμπέρδεψαν με το «φάντασμα του

κομμουνισμού», ξέρουν ότι τον Οχτώβρη του 1917, ο Λένιν και το κόμμα του άφησαν

μια αναλλοίωτη στο χρόνο παρακαταθήκη:

Οι παραγωγοί του πλούτου, οργανωμένοι στο κόμμα τους, σε ένα κόμμα νέου

τύπου, μπορούν να χτίσουν μια «άλλη» κοινωνία.

 

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, έπρεπε να συμβούν οι «αναποδιές» της Ιστορίας
για να πιστοποιηθεί – και μέσα από την ανατροπή του – το μεγαλείο του βήματος
που έγινε το 1917. Μια ανατροπή που συνοδεύεται από την ανελέητη επίθεση των
καπιταλιστών εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου.

Αυτή η ανατροπή, που

από τους δημίους και κάθε λογής «φίλους του λαού» βαφτίστηκε «ελευθερία»,

δεν υπάρχει πια σημείο του πλανήτη που να μην έχει καταστεί συνώνυμη της

ιμπεριαλιστικής θηριωδίας, της οικονομικής εξαθλίωσης, της πιο στυγνής

καταπίεσης, της αδυσώπητης εκμετάλλευσης, της πείνας, της ανεργίας,

της ανελέητης για τους λαούς καπιταλιστικής κρίσης.

 

Οι κομμουνιστές της Ελλάδας τιμούν το Μεγάλο Οχτώβρη, κρατώντας στο
μυαλό και την καρδιά τους τη φράση του Μαρξ, που την επομένη κιόλας της
πτώσης της Παρισινής Κομμούνας έγραψε:

«Η Επανάσταση πέθανε – Ζήτω η Επανάσταση»!

Οι κομμουνιστές της Ελλάδας γυρίζουν το βλέμμα στον Οχτώβρη, κρατώντας ψηλά

την κόκκινη σημαία της ελπίδας και του δίκιου.

Οι Ελληνες κομμουνιστές δεν είναι αισιόδοξοι από «χρέος». Είναι αισιόδοξοι,

γιατί έχουν πλήρη συνείδηση του χρέους τους.

Οι Ελληνες κομμουνιστές, το Κόμμα τους, το ΚΚΕ, σταθερά και με πυξίδα το

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», μέσα από την εμπειρία των δικών

του ηρωικών 94 χρόνων, ξέρουν ότι ο προηγούμενος αιώνας, με τη Σοσιαλιστική

Επανάσταση του ’17, επιβεβαίωσε ότι η ενότητα των προλετάριων και η πάλη

τους μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να είναι νικηφόρα.

Παλεύουν, χωρίς να λοξοδρομούν, ώστε ο νέος αιώνας να γίνει – και μπορεί να γίνει –

ο αιώνας που θα τιμήσει τον Οχτώβρη του 1917 με τρόπο απόλυτο:

Καθιστώντας τη σοσιαλιστική νίκη οριστική και αμετάκλητη!

Posted in ρήξη και ανατροπή, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Μηνύματα από όσους ξέχασαν να πεθάνουν

Posted by amartwlos στο 18 Ιουνίου , 2012

από το lenninreloaded
Προς «συντρόφους»:
Λυπούμεθα ειλικρινώς που δεν πεθάναμε εντελώς να δει επιτέλους άσπρη μέρα η Αριστερά σας στην Ελλάδα και διεθνώς, μέσω της επανάστασης των δημοσιοσχετιστών. Κατανοούμε τον εκνευρισμό σας παρά το γεγονός ότι η επιθυμία σας, και να υλοποιούνταν, δεν θα σας βοηθούσε στο παραμικρό, όπως αποκαλύπτουν οι αριθμοί, που τόσο ολοκληρωτικά λατρέψατε (κι αυτοί σας πρόδωσαν, οι άθλιοι!)
Σας ευχόμεθα καλή τύχη τώρα που όλα τα επιχειρήματά σας εναντίον μας θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σας απ’ την γηραιότερη και εμπειρότερη υμών αστική πουτάνα που λέγεται Μπένι για να σας τρομοκρατήσουν σε συγκυβέρνηση ολικού ξεβρακώματος.
Αν θέλετε να πάμε σε τρίτο γύρο εκλογών παίζοντας το ΚΚΕ με ένα μήνα και βάλε καθυστέρηση (και αφού το σκυλολοιδωρήσατε για αυτό που σκέφτεστε να κάνετε), και υφιστάμενοι τις ανάλογες τιμωρητικές εκλογικές συνέπειες για την «ανευθυνότητα» μπροστά στην ανάγκη «διακυβέρνησης» της ταξικής κόλασης, κανένα πρόβλημα από μας. Καλωσήλθατε στον εκλογισμό!
Τέλος, σας συγχαίρουμε ολόθερμα για την συνέπεια με την οποία, αφού μετατρέψατε τον «αντιπολιτευτικό κινηματισμό» των πλατειών σε «αριστερό κυβερνητισμό» μόλις μυριστήκατε κάλπη, επιχειρείτε να τον ξαναμετατρέψετε τώρα σε «αντιπολιτευτικό κινηματισμό» μόνο και μόνο επειδή η κακούργα η κάλπη μοίρασε χυλόπιτα. Όποιος παραμένει τόσο βαθιά νυχτωμένος ώστε να μην έχει ακόμα καταλάβει με τι υποστάθμης άτομα έμπλεξε και σας ακολουθήσει, αξίζει να σας κάνει παρέα επ’ άπειρον. Bye.
Προς Μπένι: 
Είσαι μεγάλη πουτάνα χοντρέ. Τίποτε άλλο. Και εκδικητικιά. Α πα πα πα.
Προς Σαμαράν: 
Τι να διαλέξετε τώρα; Την δυσαρέσκειαν της Ευρώπης με τρίτας εκλογάς ή την ειλικρίνειαν και ωριμότηταν μιας κυβέρνησης φασιστικής συνεργασίας με την Χ.Α; Η Μέρκελ τι λέει;  Πάρ’τε την τηλέφωνο.
Προς φασίστες:
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, κόπροι. Βιάζεστε, ε, βοθρολύματα των αστών; Κατουρήθηκες απ’ τη χαρά ρε άλαιμε κομπλεξικέ, πουτανόσπορε των ταγματασφαλιτών; Γυάλισε το μάτι σου; Ξέρεις πόσα κονσερβοκούτια έχει η Ελλάδα; Πολλά. Και από πίσω σου, χέστη, δεν έχεις εργάτες. Φοβισμένα και συμπλεγματικά ανθρωπάκια έχεις. Και θα την καταλάβεις τη διαφορά, στο εγγυώμαι.
Προς αληθινούς συντρόφους: 
Χάρηκα το ήρεμο χαμόγελό σας. Το ξέρω πως το ξέρετε πως αύριο θα ‘ρθουν να μας σκοτώσουν, όπως λέει και ο ποιητής. Λεκτικά και σωματικά. Αλλά είμαστε ήδη πέρα από το φόβο και πέρα απ’ την ελπίδα. Ίσως είχε δίκαιο ο Borat-for-rent. Ίσως είμαστε ήδη νεκροί. Ίσως οι μόνοι που έμειναν ζωντανοί πια.

Posted in blogspot, ταξικός πόλεμος, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός | 11 Σχόλια »

Ευρώπη των λαών σημαίνει ανατροπή της ΕΕ των μονοπωλίων

Posted by redship στο 12 Ιουνίου , 2012

 

«(…) Από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις «προηγμένες» και «πολιτισμένες» αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές.


Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή Δυνάμεις που έχουν επιτυχίες στη μεγάλη καταλήστευση και καταπίεση των εθνών (…)

Σε συνέχεια: η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσεις στο εξωτερικό όχι μικρότερες από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Για να εισπράττουν το «θεμιτό» εισοδηματάκι τους από το στρογγυλούτσικο αυτό ποσό – ένα εισοδηματάκι που ξεπερνάει τα τρία δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο – υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, που διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο και «τοποθετούν» στις αποικίες και στις μισοαποικίες τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια «του κυρίου δισεκατομμυρίου» σαν αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες.


Ετσι είναι οργανωμένη στην εποχή της ανώτατης ανάπτυξης του καπιταλισμού η καταλήστευση ενός περίπου δισεκατομμυρίου πληθυσμού της γης από μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις. Και είναι αδύνατο μέσα στον καπιταλισμό να υπάρξει διαφορετική οργάνωση. Να παραιτηθούν από τις αποικίες, από «τις σφαίρες επιρροής», από την εξαγωγή κεφαλαίων; Το να σκέπτεται κανείς έτσι, σημαίνει ότι κατεβαίνει στο επίπεδο ενός παπά, που κάθε Κυριακή κηρύσσει στους πλουσίους το μεγαλείο του χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να δωρίζουν στους φτωχούς… αν όχι μερικά δισεκατομμύρια, τουλάχιστο μερικές εκατοντάδες ρούβλια το χρόνο.


Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς εκτός από τη δύναμη. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει με οποιονδήποτε άλλον «το εθνικό εισόδημα» μιας καπιταλιστικής χώρας παρά μόνο: «ανάλογα με το κεφάλαιο» (κι ακόμη πρέπει να προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο θα πάρει περισσότερα απ’ όσα του αναλογούν). Ο καπιταλισμός σημαίνει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και αναρχία στην παραγωγή. Το να κηρύσσει κανείς μια «δίκαιη» μοιρασιά του εισοδήματος σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, στενοκεφαλιά μικροαστού και φιλισταίου. Το μοίρασμα δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά παρά «σύμφωνα με τη δύναμη». Η δύναμη όμως αλλάζει με την πορεία της οικονομικής εξέλιξης. Υστερα από το 1871 η Γερμανία δυνάμωσε 3-4 φορές πιο γρήγορα από την Αγγλία και τη Γαλλία (…).


Για να ελεγχθεί η πραγματική δύναμη ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο εκτός από τον πόλεμο. Ο πόλεμος δεν αντιφάσκει στις βάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά είναι η άμεση και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των βάσεων. Στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και των διαφόρων κρατών. Στις συνθήκες του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέσα για την αποκατάσταση από καιρό σε καιρό της παραβιασμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.


Φυσικά είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ’ αυτή την έννοια μπορεί να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, σα συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών… με ποιο σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Αμερική, που θεωρούν τον εαυτό τους στο έπακρο αδικημένο με τη σημερινή μοιρασιά (…)


Η δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης με τη σημερινή οικονομική βάση, δηλαδή στις συνθήκες του καπιταλισμού, θα σήμαινε οργάνωση της αντίδρασης (…)

Οι Ενωμένες Πολιτείες του κόσμου (και όχι της Ευρώπης) είναι η κρατική εκείνη μορφή ένωσης και ελευθερίας των εθνών, που εμείς τη συνδέουμε με το σοσιαλισμό – ως τότε που η πλήρης νίκη του κομμουνισμού θα οδηγήσει στην οριστική εξαφάνιση κάθε κράτους, μαζί και του δημοκρατικού. Ωστόσο το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών του κόσμου, σαν αυτοτελές σύνθημα, είναι αμφίβολο αν θα ήταν σωστό, πρώτο γιατί συγχωνεύεται με το σοσιαλισμό και, δεύτερο, γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει τη λαθεμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, τη λαθεμένη ερμηνεία για τη στάση αυτής της χώρας απέναντι στις υπόλοιπες.


Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού. Από δω βγαίνει πως είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμη και σε μια μονάχα, χωριστά παρμένη καπιταλιστική χώρα. Το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών, ξεσηκώνοντας στις χώρες αυτές εξεγέρσεις ενάντια στους καπιταλιστές, δρώντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και με στρατιωτική δύναμη ενάντια στις εκμεταλλεύτριες τάξεις και τα κράτη τους. Πολιτική μορφή της κοινωνίας, όπου νικάει το προλεταριάτο, ανατρέποντας την αστική τάξη, θα είναι η λαοκρατική δημοκρατία, που θα συγκεντρώσει όλο και περισσότερο τις δυνάμεις του προλεταριάτου του δοσμένου έθνους ή των δοσμένων εθνών στην πάλη ενάντια στα κράτη που δεν θα έχουν ακόμη περάσει στο σοσιαλισμό. Δεν είναι δυνατή η εξάλειψη των τάξεων χωρίς τη δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Δεν είναι δυνατή η ελεύθερη ένωση των εθνών στο σοσιαλισμό χωρίς μια λίγο-πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών δημοκρατιών ενάντια στα οπισθοδρομικά κράτη» 1.

«… το σύνθημα των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (…). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (…) για την καταλήστευση…»2.

1. Β. Ι. Λένιν, «Απαντα», τόμος 26 σελ. 360 – 363, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

2. Β. Ι. Λένιν, «Απαντα», τόμος 49, σελ. 119 – 120, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

 

Γράφει      ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Νίκος Μπογιόπουλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Με το ΚΚΕ ο δρόμος του λαού

Posted by redship στο 25 Απριλίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Οσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών τόσο περισσότερο η αστική προπαγάνδα – τα αστικά κόμματα – καταφεύγει σε γνωστές δοκιμασμένες μεθόδους: Κινδυνολογεί για τους μισθούς και τις συντάξεις αν δεν προκύψει κυβέρνηση που να αποδέχεται τη δανειακή σύμβαση. Λοιδορεί την πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ και επιδιώκει να κλονίσει την εμπιστοσύνη του λαού στη μόνη πολιτική δύναμη που εξαρχής προειδοποίησε και για το χαρακτήρα της κρίσης σαν βαθιά καπιταλιστικής και πήρε όλα τα μέτρα που απαιτούνται για την οργάνωση του λαού έτσι που να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις βάρβαρες συνέπειες για τη λαϊκή οικογένεια, αναδεικνύοντας τις αιτίες, τον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Αποκαλύπτοντας πως φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει. Και κάλεσε σε πάλη ενάντια στα άγρια μέτρα, προβάλλοντας την αναγκαιότητα αγώνα για την εργατική, λαϊκή εξουσία ως μονόδρομο εξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζομένων.

Παράλληλα, οι αστοί προπαγανδιστές δεν μπορούν να κρύψουν ότι η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται σημαίνει μόνο κι άλλα κέρδη για τα μονοπώλια, οι μεταρρυθμίσεις τους σημαίνουν διαρκή αφαίρεση δικαιωμάτων, οι διαρθρωτικές αλλαγές σημαίνουν γκρέμισμα όσων κατακτήθηκαν. Ακόμα κι όταν μιλάνε για τους ασθενέστερους, αναφέρονται στα θύματα αυτής της πολιτικής για να τα χρησιμοποιήσουν σαν άλλοθι για όλο και πιο βάρβαρα μέτρα.

Παρ’ όλα αυτά, τα αστικά κόμματα δεν κερδίζουν. Γι’ αυτό και πυκνώνουν οι δεύτερες σκέψεις. Οπως διάφορες αναλύσεις που προσβλέπουν στο σκόρπισμα της ψήφου, ώστε να υπάρχει λαϊκή εκτόνωση με τις εκλογές στις 6 Μάη και διαδικασίες για την επανασύνθεση του αστικού πολιτικού συστήματος αμέσως μετά.

Στο μεταξύ, ο πόλεμος μεταξύ των καπιταλιστών μαίνεται, με τους ψυχραιμότερους των αναλυτών να προσγειώνουν όσους καλλιεργούν αυταπάτες ότι με αλλαγή διαχειριστή στη Γαλλία θα υπάρξουν φιλολαϊκές εξελίξεις στην Ευρώπη.

Κάθε εξέλιξη δικαιώνει όλες τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις του ΚΚΕ ότι το σύστημα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα αδιέξοδα, τα οποία επιχειρεί να ξεπεράσει τσακίζοντας το λαό.

Καμιά καθυστέρηση δεν επιτρέπεται στην οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης. Καμιά αυταπάτη ότι από τις εκλογές θα προκύψει λύση φιλολαϊκή.

Το μόνο που μπορεί – οφείλει να συμβεί – είναι να εμπιστευτεί ο λαός τη δύναμή του, να προετοιμαστεί για μεγάλες μάχες μπροστά, να δώσει δύναμη στη δύναμή του, με χιλιάδες νέες ψήφους στο ΚΚΕ.

Καμιά αυταπάτη για τα περί αναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Καθένας που έχει δανειστεί, γνωρίζει πως όταν οι τράπεζες προσφέρουν επαναδιαπραγμάτευση στους πελάτες με δόλωμα τη μικρότερη δόση, τα χρωστούμενα γίνονται περισσότερα.

Κανένας εγκλωβισμός στο μέγα ψέμα ότι το χρέος είναι βιώσιμο αρκεί να γίνει παζάρι με τους δανειστές. Το χρέος ανήκει αποκλειστικά στους καπιταλιστές, αυτοί πρέπει να το πληρώσουν κι ο μόνος δρόμος για να γίνει αυτό είναι να αρνηθεί ο λαός την πληρωμή του. Για να γίνει αυτό, πρέπει να αφαιρεθεί από τους καπιταλιστές η εξουσία. Και για να γίνει αυτό η μάχη ήδη δίνεται στους χώρους δουλειάς που οι εργάτες αμφισβητούν στην πράξη αυτήν την εξουσία. Αυτός είναι ο δρόμος από τώρα και μετά την 6η Μάη.

Η προσπάθεια των αστικών κομμάτων και των συμπληρωμάτων τους στην πολιτική διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, να πείσουν το λαό ότι όλα κρίνονται στις 6 Μάη είναι επιδίωξη παροπλισμού του λαϊκού κινήματος. Η εξουσία των καπιταλιστών δεν κινδυνεύει από το εκλογικό αποτέλεσμα. Μπορεί, όμως, να απειληθεί από ένα οργανωμένο λαϊκό κίνημα, που από σήμερα ενισχύει τη δύναμή του για να δώσει από καλύτερες θέσεις τις μάχες και την επομένη των εκλογών. Η μάχη για τις συμβάσεις, η μάχη για τις συντάξεις, η μάχη για την Πρόνοια, την Υγεία, την Παιδεία είναι μπροστά όχι με όρους μοιρολατρίας και απόθεσης της ελπίδας σε κάποιον από τους διαχειριστές, αλλά σαν απόφαση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της να μην επιτρέψουν στους καπιταλιστές να πάρουν ανάσα, και αντίθετα, να ανοίξουν το δρόμο, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για να αλλάξει χέρια η ίδια η εξουσία.

Καμιά ανησυχία ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα για την αστική κυβέρνηση που θα προκύψει. Οι αστοί έχουν έτοιμες τις εφεδρείες τους. Το μόνο για το οποίο πρέπει να νοιάζονται τα λαϊκά στρώματα είναι πώς θα δώσουν με ενισχυμένες τις δυνάμεις τους τη μάχη την επομένη των εκλογών. Κι αυτό ακριβώς σημαίνει η λαϊκή ψήφος στο ΚΚΕ, ενίσχυση της δύναμης του λαϊκού κινήματος, για τώρα και με προοπτική.

Κάθε άλλη ψήφος στις 6 Μάη νομιμοποιεί την αστική εξουσία, αφοπλίζει το λαϊκό κίνημα, προαναγγέλλει νέα δεινά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν εξανθρωπίζεται.

Posted in το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Να ποιοί κλείνουν τις επιχειρήσεις

Posted by redship στο 21 Απριλίου , 2012

Posted in το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Σύνταξη 140 ευρώ στη Γερμανία

Posted by redship στο 1 Απριλίου , 2012

Η διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης και η μετατροπή των συντάξεων σε φιλοδώρημα δεν είναι «προνόμιο» μόνο των «υπερχρεωμένων» κρατών-μελών που βρίσκονται υπό καθεστώς μνημονίου, αλλά σε όλα, φυσικά και στα πιο ισχυρά, κράτη-μέλη της ΕΕ, αφού αποτελεί κεντρική επιλογή της στρατηγικής διεξόδου από την κρίση προς όφελος των μονοπωλίων. Τα στοιχεία που έρχονται από τη Γερμανία είναι πραγματικά αποκαλυπτικά, αφού δείχνουν ότι έχουν δρομολογηθεί συντάξεις απόλυτης εξαθλίωσης 140 ευρώ το μήνα (!) για τα εκατομμύρια των «μισοαπασχολούμενων». Οπως αναφέρει η εφημερίδα του Μονάχου «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ», επικαλούμενη στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, ένας εργαζόμενος που παίρνει τον κατώτατο μισθό των 400 ευρώ το μήνα, μετά από ένα χρόνο εργασίας, θα έπαιρνε σύνταξη σύμφωνα με τους υπολογισμούς του υπουργείου, μόλις 3,11 ευρώ το μήνα. Ενώ μετά από 45 χρόνια εργασίας το ποσό φθάνει στα 139,5 ευρώ το μήνα. Οπως είναι γνωστό, χάρη στη «μεταρρύθμιση» που εφάρμοσε από το 2005 η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκ. Σρέντερ, στη Γερμανία απασχολούνται 7,4 εκατομμύρια άνθρωποι σε εργασίες που αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, δίχως εργοδοτικές εισφορές και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, μέχρι τα μέσα του 2011 σχεδόν τα 4,65 εκατομμύρια από τους «μισοαπασχολούμενους» ήταν γυναίκες. Βέβαια, το γερμανικό υπουργείο Εργασίας επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, δηλώνοντας πως γίνεται μια υπερτίμηση των αριθμών και πως η χαμηλή σύνταξη δε σημαίνει απαραίτητα χαμηλό εισόδημα στα χρόνια της συνταξιοδότησης, αλλά η εφιαλτική πραγματικότητα δεν αλλάζει. Κι όμως τα κόμματα του ευρωμονόδρομου επιχειρούν να τρομοκρατήσουν το λαό με το ψευτοδίλημμα «Ευρώπη ή χάος». Χάος και καταστροφή για το λαό είναι η διαιώνιση της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων.

Posted in ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ιδού η «εναλλακτική»

Posted by redship στο 14 Μαρτίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία ισχύει καθεστώς Μνημονίων.

Στην Ισπανία οι οικονομικοί δείκτες κατρακυλούν με το λαό να σαρώνεται από κύμα λιτότητας.

Στη Βρετανία επικρατεί η πολιτική τού «δάκρυα και αίμα».

Στην Ιταλία ο οικονομικός κλυδωνισμός μετατρέπεται σε μέτρα σφαγής των εργαζομένων τέτοιας αγριότητας που συνοδεύονται από υπουργούς που …κλαίνε όταν τα ανακοινώνουν.

Στη Γερμανία ξεπέρασαν τα 16 εκατομμύρια οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι – επισήμως – καταγεγραμμένοι στα έγκατα του κοινωνικού αποκλεισμού.

Στη Γαλλία, που τελεί υπό συνεχή «διαπραγμάτευση» με τους χρηματοπιστωτικούς οίκους για να αποφύγει εκθέσεις που υποβαθμίζουν περαιτέρω την οικονομία της, το τελευταίο τρίμηνο καταγράφηκε αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,2%, δηλωτικό του αναιμικού χαρακτήρα της «ανάπτυξης» που ευαγγελίζονται οι ταγοί της.

Στο περίφημο «σκανδιναβικό μοντέλο» επικρατούν τοποθετήσεις όπως της πρωθυπουργού της Δανίας στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της, όπου, προετοιμάζοντας το λαό της χώρας για την επερχόμενη λαίλαπα, έλεγε: «Η χώρα αντιμετωπίζει πρωτοφανή οικονομική κρίση και γι’ αυτό πρέπει να αποβάλουμε όλοι κάθε σκέψη για μέτρα που θα βοηθήσουν τη λαϊκή οικογένεια».

Στην Ευρωζώνη οι προβλέψεις της ενδιάμεσης έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μιλούν για επιστροφή το 2012 στην ύφεση με ποσοστό -0,3%, με τον Ολι Ρεν να ομολογεί ότι ήδη «η οικονομία της Ευρωζώνης βρίσκεται εν μέσω ήπιας ύφεσης».

Αυτή είναι η σημερινή Ευρώπη – για να μείνουμε μόνο στην Ευρώπη.

Τα όσα επικρατούν επομένως στην Ελλάδα δε συνιστούν κάποια «ελληνική ιδιαιτερότητα», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κρίση δεν εκδηλώνεται επηρεασμένη σύμφωνα με τις κάθε φορά ειδικές συνθήκες που επικρατούν στην κάθε χώρα.

Ομως το βασικό και το κύριο είναι τούτο:

Η κρίση δεν αποτελεί προϊόν κάποιων «ιδιομορφιών» που ευδοκιμούν στην Ελλάδα.

Δεν έχει να κάνει με το αν εδώ ή εκεί το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό κυκλοφορεί με το πρόσημο του «κεντροδεξιού» ή του «κεντροαριστερού», του σοσιαλδημοκράτη ή του (νεο)φιλελεύθερου, του οπαδού της «εκτατικής» ή της «περιοριστικής» δημοσιονομικής πολιτικής.

Η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και παγκόσμια, ανεξαρτήτως του διαχειριστικού μοντέλου που ευδοκιμεί σε κάθε χώρα. Είναι κρίση όλων των καπιταλιστικών χωρών, είναι κρίση «όλου» του καπιταλισμού από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια και τούτο, πολύ απλά, διότι πρόκειται για καπιταλιστική κρίση.

Ορισμένοι στο άκουσμα του προσδιορισμού της κρίσης ως καπιταλιστικής υποστηρίζουν ότι εφόσον αυτό ισχύει, τότε τα όσα δραματικά βιώνουμε είναι «αναπόφευκτα», είναι «μοιραία» και ότι – από τη στιγμή που το πρόβλημα δεν είναι στενά ελληνικό, αλλά καπιταλιστικό – τότε ο αστικός πολιτικός κόσμος της χώρας …«αθωώνεται».

Βέβαια, η παραπάνω σοφιστεία θέλει να ξεχνά πως

όταν μιλάμε για Ελλάδα μιλάμε για καπιταλισμό που κάποιοι τον υπηρετούν,

και όταν μιλάμε για καπιταλισμό μιλάμε (και) για Ελλάδα.

Πρόκειται, επίσης, για προσέγγιση βολική, αλλά μόνο για την πλευρά εκείνων που θεωρούν τον καπιταλισμό «αναπόφευκτο», «μοιραίο» και άρα …παντοτινό στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Στην πραγματικότητα ισχύει ακριβώς το αντίθετο:

Οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις του μόλις 5 αιώνων ζωής καπιταλισμού

(άρα καθόλου παντοτινού αν συγκριθεί είτε με το παρελθόν των χιλιάδων χρόνων ζωής στον πλανήτη, είτε με τον απροσδιόριστο αριθμό των χρόνων του μέλλοντος),

οι διαδοχικές χρεοκοπίες της καπιταλιστικής Ελλάδας, από το 1893 και το 1932 μέχρι τη σημερινή,

αναδεικνύουν και αποδεικνύουν στο έπακρο τις ευθύνες του αστικού πολιτικού συστήματος που υπηρετεί τον καπιταλισμό, ειδικά όταν οι εκπρόσωποί του διατείνονται πως απέναντι στον καπιταλισμό και τις κρίσεις του (που συνεπάγονται δυστυχία, φτώχεια, χρεοκοπία, καταστροφή, λιτότητα)

δεν υπάρχει «εναλλακτική».

Ενόψει δε των επικείμενων εκλογών στην Ελλάδα, δεν υπάρχει δημόσια εμφάνιση εκπροσώπου της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑ.Ο.Σ. και των «παραφυάδων» τους που να μην ομονοούν

– συνήθως απόντος του ΚΚΕ –

ότι η πολιτική του ΚΚΕ δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής, ότι δε συνιστά «εναλλακτική» πρόταση και ότι ο μόνος δρόμος που υπάρχει είναι ο δικός τους πεπατημένος δρόμος της κοινωνικής συμφοράς.

Αρα – με το βλέμμα πάντα στην κάλπη – τι στην ουσία λένε:

Οτι ο λαός «θα πρέπει» να συνεχίσει να ψηφίζει τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα επί τα αυτά με το δικομματισμό σχήματα, άρα ότι ο λαός «θα πρέπει», ψηφίζοντας υπέρ των κομμάτων του καπιταλισμού (και των καπιταλιστικών κρίσεων), να ζει εσαεί στο δικό τους «ρεαλισμό», που δεν είναι άλλος από

τη δυστυχία, τη φτώχεια, τη χρεοκοπία, την καταστροφή και τη λιτότητα!

Με τον τρόπο αυτό, άθελά τους, επιβεβαιώνουν εκείνο που τονίζουν οι κομμουνιστές:

  • Οτι «λύση» δεν θα έρθει μέσω της αναζήτησης του «καλού» διαχειριστή ανάμεσα από αυτούς που υποστηρίζουν και υπερασπίζονται την ίδια άθλια κατάσταση, από την «μήτρα» μέχρι το εποικοδόμημα της αθλιότητας.
  • Οτι η «επιλογή» μεταξύ εκείνων που υπόσχονται ότι θα μείνουν όλα ίδια είναι ψήφος «νομιμοποίησης» της σφαγής του λαού, είναι εγκλωβισμός σε μια σφαγή που οι δήμιοι θα τη συνεχίσουν υποστηρίζοντας ότι σφάζουν πια το λαό με …λαϊκή «έγκριση»!

Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, ότι η «εναλλακτική» όχι μόνο υπάρχει (αν δεν υπήρχε, τότε η μόνη επιλογή που απομένει στο λαό είναι η …αυτοκτονία του), αλλά και ότι ισοδυναμεί με όσα ακριβώς απεύχονται οι κάθε λογής υπηρέτες του καπιταλισμού:

α) Ισοδυναμεί με βαθιές ανατροπές, με ολομέτωπη ρήξη με το παρόν αστικό πολιτικό κατεστημένο.
β) Ισοδυναμεί με τη συντριβή, τη μαζική, παλλαϊκή, πλειοψηφική απόρριψη όλων εκείνων που παρουσιάζουν ως «παντοτινό» ένα σύστημα που παράγει κρίσεις, άρα «μοιραία» και την πολιτική τους, που φορτώνει αυτή την κρίση στο λαό.

Επιβεβαιώνεται, τελικά, ότι

στον καπιταλισμό της κρίσης,

στην καπιταλιστική Ελλάδα,

και συνεπώς στην Ελλάδα της κρίσης,

η μόνη «εναλλακτική» – στοιχείο που πρέπει να αποτελέσει κριτήριο και της ψήφου – είναι εκείνη η πολιτική πρόταση που πραγματικά παλεύει για το εδώ και το τώρα,

και η απόδειξη ότι παλεύει για το εδώ και το τώρα είναι ότι δεν συνδιαλέγεται, δεν συναλλάσσεται, δεν «διαπραγματεύεται» με τους καπιταλιστές – δημίους, αλλά ότι παλεύει και αγωνίζεται από τη σκοπιά

της ανατροπής του καπιταλισμού και

της κατάργησης των ικριωμάτων του.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Αστική ή εργατική εξουσία, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ – ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ Εργαλείο στα χέρια της λαϊκής εξουσίας

Posted by redship στο 19 Φεβρουαρίου , 2012

 

Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και της γης βασική προϋπόθεση για τη σχεδιοποιημένη κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη προς όφελος του λαού

 

Ρωτάνε πολλοί «και οι κομμουνιστές τι θα έκαναν σε μια τέτοια περίσταση»;Η ερώτηση φαίνεται λογική, αν και η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ επανειλημμένα, και κάθε φορά πιο εμπεριστατωμένα, έχει παρουσιάσει τις προτάσεις του. Και για να αποκρουστεί άμεσα η αντεργατική θύελλα που έχει ενσκήψει ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, αλλά και συνολικά, για το μονόδρομο που ξανοίγεται ενώπιον της εργατικής τάξης, η οποία αν θέλει ένα μέλλον που θα ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του λαού και του τόπου, είναι «καταδικασμένη» να φέρει σε πέρας την ιστορική της αποστολή. Να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων, να καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής που αποτελεί τη βάση για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και να καταλάβει την εξουσία, με στόχο την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Το ΚΚΕ λέει ότι μόνη διέξοδος για τους εργαζόμενους είναι να χαραχθεί μια φιλολαϊκή πολιτική που θα στηρίζεται στην αποδέσμευση της χώρας από τη λυκοφωλιά της ΕΕ και στη μονομερή διαγραφή του κρατικού χρέους που δημιούργησαν οι ανάγκες του κεφαλαίου, σε συνθήκες λαϊκής εξουσίας. Αυτό το τρίπτυχο είναι ενιαίο και αδιαίρετο, αποτελεί στοιχειώδη όρο και βασική προϋπόθεση, για οποιαδήποτε παραπέρα συζήτηση και προβληματισμό. Κάθε άλλη προσέγγιση δεν ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού. Αποτελεί πρόταση και στόχο, που δεν μπορεί ο καθένας να τον αντιλαμβάνεται και να τον προσεγγίζει με το δικό του τρόπο, άλλος να προβάλει την πλευρά της εξόδου από την ΕΕ, άλλος να διαλέγει τη διαγραφή και ο τρίτος να αρκείται στην πτυχή της λαϊκής εξουσίας. Και έχει σημασία αυτό, επειδή το εύρος της καπιταλιστικής κρίσης και η πολυπλοκότητα των αντιθέσεων ανάμεσα στις διάφορες ομάδες του κεφαλαίου φέρνουν στην επιφάνεια διαχειριστικές παρεμβάσεις των αστών, που σε άλλους καιρούς θα ήταν αδιανόητες.

 

 

Για παράδειγμα, η προοπτική της εξόδου από την ΕΕ κάποτε αποτελούσε πρόταση που πρόβαλλαν μόνο οι κομμουνιστές. Σήμερα, βλέπουμε ότι το ενδεχόμενο της αποπομπής εξετάζεται στα σοβαρά και από κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ. Βέβαια, η «έξοδος» και η «αποπομπή»μπορεί τυπικά να οδηγούν στην ακύρωση της οργανικής σχέσης που είχε η χώρα με την ΕΕ, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η «έξοδος» είναι όπλο στα χέρια του λαού και εργαλείο για μια διαφορετικού τύπου ανάπτυξη, ενώ η «αποπομπή» θα οδηγούσε στην ακόμα πιο στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων από την ντόπια άρχουσα τάξη, που θα έχανε μια σειρά προνόμια, εξαιτίας της διάρρηξης των σχέσεών της με το ευρωενωσιακό κεφάλαιο. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με το χρέος. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, εδώ και δύο χρόνια μιλούσε για ένα μέρος του χρέους που θα έπρεπε να διαγραφεί ως «απεχθές», ωστόσο οι ίδιοι οι καπιταλιστές το «κουρεύουν» σε ποσοστό 50%, επειδή έτσι κρίθηκε ότι οι τράπεζες δε θα έχαναν περισσότερα. Από εκεί και πέρα, είναι κατανοητό ότι για να φτουρήσουν υπέρ των εργαζομένων τόσο η έξοδος που θα επιβάλει ο λαός, όσο και η μονομερής διαγραφή του χρέους και για να μην ξαναγυρίσουμε αργά ή γρήγορα στα ίδια, απαιτείται μια ριζικά διαφορετική εξουσία, προκειμένου να ακολουθήσουμε μια ριζικά άλλη πορεία. Χρειάζεται, με δυο λόγια, να βρεθεί στην εξουσία η εργατική τάξη με τους συμμάχους της.

Και πού θα βρείτε τα λεφτά

Από αυτούς που ρωτάνε για τις θέσεις των κομμουνιστών, οι περισσότεροι, κύρια εκείνοι που δεν έτυχε να έχουν κάποια επαφή με ντοκουμέντα και κείμενα του ΚΚΕ, περιμένουν απαντήσεις οριοθετημένες στο πλαίσιο του προβληματισμού που επιτρέπει η κρατούσα λογική. «Πού θα βρείτε λεφτά για το Α ή το Β ζήτημα;», «πόσα ευρώ θα εξασφαλιστούν εδώ, πόσα ευρώ θα δοθούν εκεί;» και άλλα παρόμοια. Πρόκειται για ερωτήματα που έχουν αντικειμενική βάση, όταν στόχος είναι η αναζήτηση επιλογών και σεναρίων για τη διαχείριση της κρίσης. Είναι, όμως, εκτός ημερήσιας διάταξης, όταν έχεις ξεκαθαρισμένο ότι το άμεσα ζητούμενο, που είναι η αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης προς όφελος του λαού, δεν μπορεί παρά να αναζητηθεί μέσα από το ριζικό αναπροσανατολισμό της κοινωνίας. Δηλαδή, μέσα από τη συνολική απόρριψη της φιλομονοπωλιακής πολιτικής, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με όρους ανατροπής και ρήξης με το ίδιο το σύστημα. Διέξοδο με λαϊκή εξουσία. Η λογική της διαχείρισης στις μέρες μας, ακόμα και στις περιπτώσεις που δε γίνεται αντιληπτό, είναι αποπροσανατολιστική, αδιέξοδη και εχθρική για τους εργαζόμενους. Τους παγιδεύει να ψάχνουν λύσεις στηριγμένες στο «μη χείρον» και το …λιγότερο επώδυνο. Κι αυτό σε μια περίοδο που η άρχουσα τάξη έχει σαρώσει τα πάντα, ετοιμάζεται να ρίξει κι άλλο τους βασικούς μισθούς και μας καλεί να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι η γενιά των 700 ευρώ που ξορκίζαμε πριν πέντε χρόνια, αποτελεί πολυτέλεια και πλεονεξία.

Αν, προς στιγμή, υπέκυπτε κανείς στον πειρασμό να απαντήσει με τέτοιους όρους, θα μπορούσε πρόχειρα, αλλά καθόλα σωστά, να υποστηρίξει ότι μια κοινωνία που εξαιτίας της φιλομονοπωλιακής της πολιτικής κατάφερε να πληρώσει μέσα στην τελευταία δεκαετία 150 δισ. ευρώ μόνο για τόκους χρέους και να εξασφαλίσει ταυτόχρονα νέα περιουσιακά στοιχεία περίπου 600 δισ. για το μεγάλο κεφάλαιο μόνο την περίοδο 2003 – 2009, σίγουρα διαθέτει τους πόρους για να τα φέρει βόλτα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in πολιτικη, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, εργατική - λαϊκή εξουσία | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Καπιταλισμός

Posted by redship στο 3 Φεβρουαρίου , 2012

Γράφει     ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Στην Πολωνία οι νεκροί από το κρύο ξεπερνούν τους 30…

Πάνω από 60 οι νεκροί στην Ουκρανία, περισσότεροι από 1.000 οι άνθρωποι που νοσηλεύονται στα νοσοκομεία λόγω υποθερμίας, πάνω από 40.000 εκείνοι που τις τελευταίες μέρες του χιονιά εκλιπαρούν για λίγη ζεστασιά και λίγο φαγητό στα κέντρα αστέγων της χώρας…

Στη Ρουμανία οι νεκροί έφτασαν τους 22, οι νοσηλευόμενοι ξεπερνούν τους 360…

Αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία. Αφορούν – μόνο – τα καταγεγραμμένα περιστατικά…

Εν έτει 2012, λοιπόν, μισόν αιώνα από τότε που ο άνθρωπος πάτησε στο Φεγγάρι,

στην «πολιτισμένη» Ευρώπη οι άνθρωποι πεθαίνουν από το κρύο…

Αυτό που εντέχνως προσπερνούν τα εγχώρια και διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία είναι ότι τα περισσότερα θύματα της εξαθλίωσης διαπιστώνονται σε εκείνο ακριβώς το μέρος της Ευρώπης όπου πριν 20 χρόνια

η «δημοκρατία» κατίσχυσε του «ολοκληρωτισμού».

Εκεί όπου η «ελευθερία» κατατρόπωσε τη «δικτατορία».

Εκεί όπου ο «καλός» και «φιλάνθρωπος» καπιταλισμός παλινορθώθηκε στη θέση του «κακού» και «στυγερού» σοσιαλισμού…

Μαζί, όμως, με τον καπιταλισμό, σε αυτές τις χώρες εκείνο που παλινορθώθηκε ήταν η μετατροπή της στέγασης από στοιχειώδες και αυτονόητο δικαίωμα των ανθρώπων σε κερδώα επιχείρηση για τους εργολάβους.

Μαζί με τον καπιταλισμό, σε αυτές τις χώρες η ενέργεια, το φυσικό αέριο, το ρεύμα, το πετρέλαιο, όλα τα αναγκαία για τη ζεστασιά των ανθρώπων, από κοινωνικά προϊόντα που ήταν, παλινορθώθηκαν σε εμπορεύματα. Μετατράπηκαν ξανά σε «ατομική ιδιοκτησία» του πλουτοκράτη, του μονοπωλίου. Και τώρα πλέον ό,τι πριν ήταν κοινωνικό αγαθό σήμερα είναι «εμπόρευμα» που πωλείται και αγοράζεται…

Αλλά από τη στιγμή που επέστρεψε ο καπιταλισμός, μαζί του επίσης επέστρεψαν και οι αμείλικτοι «κανόνες της αγοράς». Από τους πλέον αμείλικτους «νόμους της αγοράς» στον καπιταλισμό είναι και τούτος: Στον καπιταλισμό όσοι άνθρωποι «περισσεύουν» – οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι λιμοκτονούντες, οι κοινωνικά απόβλητοι – δεν έχουν να αγοράσουν. Ούτε σπίτι, ούτε θέρμανση. Και πεθαίνουν. Από το κρύο…

Θα πουν κάποιοι – ειδικά στα ΜΜΕ που πουλούν με δακρύβρεχτο τρόπο την είδηση για τους νεκρούς από το κρύο στην Ανατολική Ευρώπη – ότι η αιτία για τους θανάτους είναι οι εξαιρετικά δυσμενείς καιρικές συνθήκες…

Δεν αντιλέγουμε: Οι καιρικές συνθήκες είναι δυσμενείς. Αλλά εκείνο που άλλαξε σε αυτές τις χώρες δεν είναι η γεωγραφική τους θέση.

Δεν είναι οι θερμοκρασίες που άλλαξαν.

Αυτό που έχει αλλάξει σ’ αυτές τις χώρες δεν είναι το κλίμα.

Να πέφτει το θερμόμετρο στη Βαρσοβία, στο Βουκουρέστι, στο Κίεβο πολλούς βαθμούς κάτω από το μηδέν δεν είναι κάτι άγνωστο.

Αγνωστο, ανύπαρκτο και ανήκουστο – πριν 20 χρόνια – σε αυτές τις περιοχές ήταν το φαινόμενο των παγωμένων αστέγων στους δρόμους, στα πάρκα, στα παγκάκια…

Κάτι έχει αλλάξει, λοιπόν, κι αυτό δεν είναι οι κλιματολογικές συνθήκες.

Εκείνο που έχει αλλάξει είναι άλλο – και το γνωρίζουν οι πάντες:

Αυτό που έχει αλλάξει είναι οι κοινωνικές, οι οικονομικές, οι πολιτικές συνθήκες. Είναι το κοινωνικό σύστημα που άλλαξε.

Είναι σε αυτό το «νέο» κοινωνικό σύστημα, στο καπιταλιστικό σύστημα, που πεθαίνουν οι άνθρωποι από το κρύο.

Και όχι στο προηγούμενο.

Και τούτο συμβαίνει γιατί

– ό,τι κι αν λένε οι «μετεωρολόγοι» –

στη θέση του προηγούμενου κοινωνικού συστήματος, που είχε στο κέντρο του την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, των αναγκών των ανθρώπων για στέγη, τροφή, ζεστασιά, εργασία,

τώρα το «νέο» κοινωνικό σύστημα που έχει παλινορθωθεί δεν έχει στο κέντρο του ενδιαφέροντός του την ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων για αξιοπρεπή ζωή. Στο κέντρο των ενδιαφερόντων του έχει την ικανοποίηση της ανάγκης του κεφαλαιοκράτη για κέρδη.

Και αυτά τα δύο, ανθρώπινες ανάγκες – κεφαλαιοκρατικό κέρδος, δεν πάνε μαζί…

Το φαινόμενο επομένως να πεθαίνουν μαζικά οι άνθρωποι από το κρύο στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες δεν είναι… καιρικό.

Είναι κοινωνικό φαινόμενο.

Για την ακρίβεια:

Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά εγκλήματα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, που οδήγησε στην εξαθλίωση εκατομμύρια ανθρώπους, φτάνοντάς τους στο κατώτερο επίπεδο, που υποτιμάει και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

 

Posted in την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Γιατί σοσιαλισμός»

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

Υπάρχει διέξοδος;

Είναι εύκολο να θέτεις τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να τα απαντήσεις με κάποιο βαθμό βεβαιότητας.

Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, αν και είναι εν γνώσει μου το γεγονός ότι

τα συναισθήματα και οι επιδιώξεις μας βρίσκονται πολύ συχνά σε αντίθεση και δεν μπορούν να εκφραστούν με εύκολες και απλές φόρμουλες.

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μοναχικό και κοινωνικό ον.

Σαν μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξή του καθώς και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.

Σαν κοινωνικό ον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη θλίψη τους και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.

(…) Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» για ένα άτομο σημαίνει το σύνολο των άμεσων και των έμμεσων σχέσεών του με τους συγχρόνους του, αλλά και με όλους τους ανθρώπους προηγούμενων γενεών.

Το άτομο είναι σε θέση να σκεφτεί, να αισθανθεί, να παλέψει και να εργαστεί για τον εαυτό του. Εξαρτάται τόσο πολύ όμως από την κοινωνία – στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη – που είναι

αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.

Είναι η «κοινωνία» που προμηθεύει στον άνθρωπο το φαγητό, την ένδυση, το σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς, τη γλώσσα, τους τύπους σκέψεως και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. Η ζωή του επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων και του παρελθόντος και του παρόντος, τα οποία είναι κρυμμένα πίσω από τη λέξη «κοινωνία» (…)

η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.

Εχω τώρα φτάσει σε εκείνο το σημείο, που μπορώ να υποδείξω σύντομα τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί την ουσία της κρίσης που αντιμετωπίζει η εποχή μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία(…).

Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι σύντομη και επικίνδυνη – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

Η κύρια πηγή του κακού, κατά τη γνώμη μου, είναι

η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας (…).

Εχουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας ακατάπαυστα προσπαθούν να στερήσουν ο ένας από τον άλλο τα φρούτα της ομαδικής εργασίας – όχι διά της βίας, αλλά μέσω μιας πιστής συμμόρφωσης σε ένα σύστημα νομικών κανόνων.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής – δηλαδή ολόκληρη η παραγωγική ικανότητα, η οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αλλά και επιπρόσθετα απαραίτητα αγαθά – μπορεί νομικώς, και κατά μεγάλο μέρος έτσι είναι, να είναι η ατομική ιδιωτική περιουσία.

(…) Ο κάτοχος των μέσων παραγωγής είναι σε θέση να κυνηγήσει την ικανότητα για εργασία που κατέχει ο εργάτης. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης δημιουργεί νέα προϊόντα, τα οποία και θα αποτελέσουν περιουσία του κεφαλαιούχου.

Το ουσιαστικό σημείο της διαδικασίας αυτής είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που παράγει ο εργάτης και της αμοιβής του, που και τα δύο μετρούνται σε πραγματική αξία (…).

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμα και θεωρητικά

η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία των προϊόντων που έχει παραγάγει.

Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια (…).

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου με τεράστια δύναμη, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αποδοτικά, ακόμα και από μια δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.

Αυτό είναι αλήθεια, αφού τα μέλη των νομοθετικών Σωμάτων εκλέγονται μέσω πολιτικών κομμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο για πολύ πρακτικούς λόγους διαχωρίζει τους ψηφοφόρους από τους νομοθέτες.

Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων του λαού. Επιπρόσθετα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες

το ιδιωτικό κεφάλαιο ελέγχει – άμεσα ή έμμεσα – τις κύριες πηγές πληροφόρησης (Τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).

Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τις περισσότερες φορές τελείως αδύνατο για έναν πολίτη να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

»(…) σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου (…) τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) είναι προσωπική ιδιοκτησία και οι κάτοχοί τους τα διαθέτουν όπως οι ίδιοι θέλουν (…).

Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για το όφελος.

Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι όλοι όσοι είναι σε θέση και έχουν τη θέληση να δουλέψουν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά.

Ενας «στρατός» από ανέργους υπάρχει σχεδόν πάντοτε. Ο εργάτης διακατέχεται από το συνεχή φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται και η συνέπεια είναι οι μεγάλες δυσκολίες.

Η τεχνολογική ανάπτυξη πολύ συχνά έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων, παρά τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους.

Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, είναι υπεύθυνο για μια αποσταθεροποίηση στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες και σοβαρές υφέσεις.

Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια απώλεια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ένας ακρωτηριασμός της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων.

Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού (…). Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μονάχα ένας δρόμος για την εξάλειψη αυτών των θανατηφόρων κακών.

Είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.

Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται σε μια σχεδιασμένη φόρμα.

Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διένειμε τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε όλους όσοι έχουν την ικανότητα για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε όλους τους ανθρώπους στις γυναίκες και στα παιδιά.

Η εκπαίδευση του ατόμου, σε συνδυασμό με την προώθηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα προσπαθήσει να αναπτύξει στο άτομο αυτό ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του, αντί του αισθήματος εξύμνησης της δύναμης (…).

Ο σοσιαλισμός κατευθύνεται σ’ ένα κοινωνικό ηθικό άκρο.

Η επιστήμη όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άκρα και ακόμα λιγότερο, να τα ενσταλάξει στα ανθρώπινα όντα. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει η επιστήμη, είναι να παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορούν να επιτευχθούν τα άκρα αυτά.

Πρέπει να προσέξουμε, ώστε να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ζήτημα αφορά ανθρώπινα προβλήματα.

Και δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη σε ζητήματα που επηρεάζουν την οργάνωση της κοινωνίας».

(Τα αποσπάσματα είναι από το άρθρο του Αλμπερτ Αϊνστάιν

με τίτλο «ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ»

που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1o τεύχος του αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949).

 

Posted in ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ακόμα χειρότερες μέρες.

Posted by redship στο 10 Οκτωβρίου , 2011

 

 

βίντεο από    LAKIS1934

Posted in ταξικός πόλεμος, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Τι είναι η καπιταλιστική κρίση.

Posted by redship στο 1 Οκτωβρίου , 2011

Posted in 902 αριστερά στα fm, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Τι είναι αυτό που στοιχειώνει τις μέρες τους.

Posted by redship στο 25 Αυγούστου , 2011

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Τρέμουν και συκοφαντούν την ανωτερότητα του σοσιαλισμού

Posted by redship στο 24 Αυγούστου , 2011

Δηλητηριώδης επίθεση στις λαϊκές συνειδήσεις, με αφορμή τις κατάπτυστες εκδηλώσεις χτες στην Πολωνία

Ο σοσιαλισμός απέδειξε την ανωτερότητά του σε όλους τους τομείς, δείχνοντας ότι αποτελεί τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτή την αλήθεια προσπαθούν μάταια να συσκοτίσουν οι ιμπεριαλιστές, στοχεύοντας κυρίως στις νεανικές συνειδήσεις
Την πρόθεση της ιμπεριαλιστικής ΕΕ να εντείνει την αντικομμουνιστική εκστρατεία και να δηλητηριάσει τις λαϊκές συνειδήσεις με τη συκοφάντηση του σοσιαλισμού, επιβεβαιώνει η δήλωση της επιτρόπου Δικαιοσύνης της ΕΕ, Βιβιάν Ρέντινγκ, με αφορμή την «ευρωπαϊκή μέρα μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων», όπως έχει οριστεί από την Ευρωένωση η 23η Αυγούστου, με στόχο να ταυτιστεί ο κομμουνισμός με το φασισμό – ναζισμό.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την παραπάνω «επέτειο» των ιμπεριαλιστών, οι εκπρόσωποι της ΕΕ διοργάνωσαν χτες στη Βαρσοβία συνδιάσκεψη υπό την αιγίδα της πολωνικής Προεδρίας της ΕΕ. Από την πρωτεύουσα της Πολωνίας, η Β. Ρέντινγκ υπογράμμισε ότι η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα υποστηρίξει, ιδίως μέσω των χρηματοδοτικών προγραμμάτων της, προσπάθειες για να θυμόμαστε, να εκπαιδεύσουμε και να βελτιώσουμε τη συλλογική μας γνώση για αυτές τις επώδυνες περιόδους», αναφερόμενη κατά κύριο λόγο στην περίοδο οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Η Κομισιόν, εκφράζοντας την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της ΕΕ, αναγγέλλει νέα χρηματοδοτικά πακέτα, για την αποτελεσματικότερη προώθηση της συκοφάντησης του σοσιαλισμού, στοχεύοντας κυρίως στις νεανικές συνειδήσεις, που δεν έχουν εμπειρία από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση και τα επιτεύγματά της. Με προηγούμενες ανακοινώσεις της, άλλωστε, η Κομισιόν έχει καλέσει επανειλημμένα τα κράτη μέλη να ξαναγράψουν την Ιστορία μέσα από τις επίσημες εκπαιδευτικές δομές.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στη συνδιάσκεψη της Βαρσοβίας παραβρέθηκαν υπουργοί δικαιοσύνης κρατών μελών της ΕΕ, καθώς και διαφόρων «ινστιτούτων» που έχουν αναλάβει την προώθηση της διαστρέβλωσης της Ιστορίας και της συκοφάντησης του σοσιαλισμού. Στόχος της φιέστας είναι αφενός να κατοχυρωθεί στις συνειδήσεις των λαών των κρατών της ΕΕ η ταύτιση του σοσιαλισμού με το φασισμό και αφετέρου η «ανταλλαγή απόψεων» για την προώθηση της αντικομμουνιστικής εκστρατείας σε όλη την ΕΕ.

Γενικευμένο ξαναγράψιμο της Ιστορίας

Οπως σημειώνει η Β. Ρέντινγκ, «σήμερα, 23 Αυγούστου, είναι η Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης των θυμάτων όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είναι η άρνηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων όλων των κοινωνιών μας που βασίζονται στη δημοκρατία και το σεβασμό του κράτους δικαίου. Τα περισσότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχουν βιώσει ένα τέτοιο τραγικό παρελθόν».

Με αυτόν τον τρόπο η ΕΕ των μονοπωλίων, η ΕΕ που καταβαραθρώνει το ένα μετά το άλλο τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, η ΕΕ που έχει στους κόλπους της χώρες που ποινικοποιούν την κομμουνιστική ιδεολογία και διώκουν κομμουνιστές και Κομμουνιστικά Κόμματα, εμφανίζεται προκλητικά να υπερασπίζεται δήθεν τα δικαιώματα των λαών. Συνεχίζοντας το παραλήρημα, η αρμόδια επίτροπος δίνει το σύνθημα για να γενικευτεί και να συντονιστεί καλύτερα το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, λέγοντας μεταξύ άλλων:

«Το να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη της φρίκης του παρελθόντος όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων είναι ένα μέσο για την προώθηση βασικών ευρωπαϊκών θεμελιωδών δικαιωμάτων, ιδίως μεταξύ των νεότερων πολιτών μας και των μελλοντικών γενεών. Η αντιμετώπιση της απανθρωπιάς των εγκλημάτων αυτών και η διατήρηση της μνήμης των θυμάτων αυτών των εγκλημάτων πρέπει να είναι μια συλλογική προσπάθεια, και να προωθηθεί από κοινού από όλους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως εκ τούτου τα κενά στις γνώσεις σχετικά με το ολοκληρωτικό παρελθόν όλων των κρατών μελών, και ιδίως όσον αφορά τη χρονική περίοδο κατά την οποία οι Ευρωπαίοι σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο ζούσαν διαφορετικές εμπειρίες».

Αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά, ότι τη στιγμή που η πλουτοκρατία στην ΕΕ παραδέρνει στις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς, στην προσπάθεια να ξεπεράσει την βαθιά καπιταλιστική κρίση, όλες οι μερίδες της συνασπίζονται κάτω από τον κοινό στόχο της επίθεσης σε βάρος των λαών. Μιας επίθεσης που παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας σε βάρος των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, και ταυτόχρονα κλιμακώνει το μέτωπο εναντίον του κομμουνισμού, για να συσκοτίσει τη διέξοδο υπέρ των λαών, να αναχαιτίσει την όξυνση της ταξικής πάλης, να κρατήσει τους λαούς υποταγμένους στο εκμεταλλευτικό σύστημα.

Posted in ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, αντικομμουνισμός, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, οι απόγονοι του γκαίμπελς | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Να «γιατί»

Posted by redship στο 23 Αυγούστου , 2011

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η τοποθέτηση στη «New York Times» του πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχου κ. Μπάφετ μάς είχε ξεφύγει. Αντιγράφουμε (από τη στήλη του Γιάννη Τριάντη στο «Παρόν):

«Οι ηγέτες μας ζήτησαν κοινές θυσίες. Οταν όμως το έκαναν, εμένα με παρέκαμψαν. Ρώτησα τους πάμπλουτους φίλους μου τι επιβάρυνση περίμεναν. Ανέγγιχτοι κι εκείνοι. Την ώρα που οι φτωχοί και η μεσαία τάξη πολεμούν για μας στο Αφγανιστάν και οι περισσότεροι Αμερικανοί παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, εμείς οι μεγα-πλούσιοι διατηρούμε τις εξαιρετικές φοροαπαλλαγές μας (…) Οι φίλοι μου και εγώ κανακευτήκαμε αρκετά από ένα Κογκρέσο φιλικό προς τους δισεκατομμυριούχους (…)».


Μερικά χρόνια νωρίτερα, ένας συνάδελφος του Μπάφετ, ο επίσης πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχος κ. Σόρος, με αφορμή ότι παίζοντας με την αγγλική λίρα στο χρηματιστήριο είχε κερδίσει σε μια νύχτα 1,6 δισ. δολάρια, είχε καταθέσει σε άρθρο του («Atlantic Review») τη δική του… εξομολόγηση:

«(…) με τον τρόπο με τον οποίο κερδίζουμε εμείς τα χρήματά μας κινδυνεύει πλέον η δημοκρατία και ο κόσμος. Αισθάνομαι άσεμνος που μπορώ και κερδίζω τόσα δισεκατομμύρια εύκολα, μόνο σε μια βραδιά».


Ας παρακάμψουμε τον «πόνο» που (ένεκα της εγνωσμένης… σεμνότητάς τους) κατακλύζει τους Μπάφετ και Σόρος. «Πόνος» που μοιάζει… αβάσταχτος και μεγαλώνει ευθέως ανάλογα όσο μεγαλώνει η ευκολία με την οποία αποσπούν τα αστρονομικά κέρδη τους.

Ας παρακάμψουμε επίσης τη «μελαγχολία» που τους προκαλεί η ασυλία που απολαμβάνουν από τα… Κογκρέσα των ΗΠΑ και της υφηλίου. Και ας κρατήσουμε τούτο:

Οτι τόσο τα υπερκέρδη, όσο και η ασυλία τους παραμένουν ανέγγιχτα, είτε στο τιμόνι της χώρας – ορμητήριό τους, τις ΗΠΑ, βρίσκεται ο Μπους, είτε βρίσκεται ο Ομπάμα.

Επομένως, η αιτία που επιτρέπει στους άρπαγες να κάνουν τις «δουλειές» τους, να διευρύνουν τα «μεγα-κέρδη» τους πάνω στην έρημο της φτώχειας των λαϊκών μαζών, δεν είναι ούτε ο τάδε ούτε ο δείνα πολιτικός διαχειριστής του συστήματος. Δεν είναι ο «κακός» Μπους ή ο «καλός» Ομπάμα. Είναι το ίδιο το σύστημα (το όνομά του: «καπιταλισμός») που κατασκευάστηκε από και για τους «Μπάφετ» και το υπηρετούν εξίσου οι Μπους και Ομπάμα, οι Μέρκελ και Σρέντερ, οι Σαρκοζί και Ζοσπέν, οι Παπανδρέου και Καραμανλής.

Αυτό το σύστημα είναι που επιτρέπει στους Μπάφετ και Σόρος να πατούν επί πτωμάτων και μετά να παραδίδουν και μαθήματα «σεμνότητας» (άμα τε και «πατριωτισμού» – για να μην ξεχνάμε και τα δικά μας).

Να «γιατί», τελικά, αυτός είναι, ο καπιταλισμός είναι, που πρέπει να ανατραπεί. Μαζί με όλους τους διαχειριστές του.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Η Ουγγαρία και τα στρατόπεδα για…ανέργους!

Posted by redship στο 22 Αυγούστου , 2011

αναδημοσίευση από γλόμπινγκ
                                                                              Η ..Ουγγαρια, τούς δειχνει το..δρομο!
Στην εφημεριδα  Αrbetaren διαβαζω ενα ακομη…φιλοδοξο σχεδιο της Ουγγρικης κυβερνησης, αυτη τη φορα, για τους ανεργους, το οποιο δεν ειναι τιποτα αλλο απο ενα ακομη μαυρο σεναριο του μελλοντος, που οι φιλελευθερες κυβερνησεις μας ετοιμαζουν και που ελπιζω να μην ευωδωθει, αν και θα υπαρξουν σιγουρα πολλοι που θα θελησουν να το μιμηθουν!
Oι ανεργοι, λοιπον, συμφωνα με τα σχεδια της εκει κυβερνησης, θα εκτελουν βαρειες χειρωνακτικες εργασίες σε δημόσια κτίρια, θα ζουν σε τροχόσπιτα και θα παρακολουθούνται από …συνταξιούχους αστυνομικούς. Ειναι μονο μια απο τις πολλες ακροδεξιες πρότασεις από το κυβερνών κόμμα Fidezs.
 
Το λεγόμενο «Ουγγρικο σχέδιο εργασίας» σημαίνει αφενός ότι η περίοδος αποζημιωσης της ανεργίας περικοπτεται απο τις 270 ημερες στις 90!
Από την άλλη, οτι αυτοι που υπερβαινουν τους τρεις μηνες που προσφέρεται, η μόνη επιλογή τους προκειμενου να συνεχίσουν να λαμβάνουν επιδομα, ειναι να εγγραφούν σε ένα από τα δημόσια έργα.
Πρόκειται για την κατασκευή, ή επισκευή φραγματων, λιμνων, ποδοσφαιρικων γηπεδων και δρόμων, ή και την εκσκαφή τάφρων.
-Στο μέλλον, τα φραγματα δεν θα κατασκευάζονται με τη τεχνολογία της δεκαετίας του 2000, αλλά με το …χέρι, εξηγησε ο πρωθυπουργός Victor Orban, ο οποίος επίσης μίλησε για δουλεια «με τσαπα και φτυάρι»….
Οι άνεργοι μπορούν να στελνονται σε έργα σε ολόκληρη την χώρα,

»Xαρα και εργασια» στην…Ουγγαρια!

συμπεριλαμβανομένων και αυτων πολύ μακριά από το σπίτι τους, ακόμη και αν έχουν οικογένεια. Το νομοσχέδιο ορίζει ότι αυτοί που δουλευουν πάνω από τρεις ώρες μακριά προς οποιαδήποτε κατεύθυνση έχουν δικαίωμα για τροφή και στέγαση. Στα σχέδια για συγκεκριμένα έργα που διέρρευσαν δειχνει ότι θα πρέπει να στεγάζονται σε τροχοσπιτα.

Posted in πολιτικη, τρομοκρατία, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Στα ύψη η εκμετάλλευση

Posted by redship στο 17 Αυγούστου , 2011

Η λέξη «αθλιότητα» δε φτάνει για να περιγράψει την πολιτική τους.

Με μοντέλο την Θάτσερ, με χτύπημα του μεροκάματου ώστε να πέσει στα 25 ευρώ, με νόμο που θα δικάζει ως τρομοκράτη όποιον λέει πως έχει δίκιο ο απεργός, και μια αστυνομική μεραρχία άμεσης επέμβασης η κυβέρνηση και ο Τύπος που στηρίζει την πολιτική της δίνουν μ’ ένα συνοπτικό τρόπο το πραγματικό νόημα της «ελευθερίας».

Η αστική δημοκρατία δεν χάνει ευκαιρία να θυμίσει πως είναι νέτα σκέτα μια δικτατορία του κεφαλαίου με κοινοβουλευτικό μανδύα.

Ο στόχος της εξομοίωσης των δημοσίων υπαλλήλων με τους πρωτοεισερχόμενους στην παραγωγή, αυτούς δηλαδή που στην πράξη πια θα μπαίνουν με 25 ευρώ μεροκάματο, για να περπατήσει απαιτεί ένταση της αντίστοιχης προπαγάνδας. Μιας προπαγάνδας που θα ξεκινά από την προσπάθεια να περάσει σαν αυτονόητο ότι ο δημόσιος τομέας ήταν αντιπαραγωγικός (χωρίς να εξηγεί πως αυτός ο δημόσιος τομέας υπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο όλες τις μέχρι τώρα ανάγκες του κεφαλαίου) και θα φτάνει ως την ξεδιάντροπη συκοφάντηση των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Η κυβέρνηση έχει δέσει το γάιδαρό της. Ελέγχει απόλυτα την κορυφή του συνδικαλιστικού κινήματος, από τη ΓΣΕΕ που πλέον καθορίζει τα μεροκάματα όχι μόνο με συλλογικές συμβάσεις ντροπής, αλλά και σαν «ΜΚΟ» που προσλαμβάνει με μεροκάματο 25 ευρώ, ως την ΑΔΕΔΥ με κεντρική αποστολή να πείθει τους εργαζόμενους να είναι κόσμιοι ως κρατικοί υπάλληλοι…

Για τους υπόλοιπους, τους ανεξέλεγκτους, εκτός από την προπαγάνδα που χαρακτηρίζει δολιοφθορά την απεργία, χτίζει ένα νομικό οπλοστάσιο σύμφωνα με το οποίο όχι μόνο η απεργία π.χ. στη ΔΕΗ θα ισοδυναμεί με τρομοκρατική πράξη (αυτό προβλέπεται ήδη από τον ευρωτρομονόμο) αλλά και η έκφραση γνώμης υπέρ αυτής της απεργίας θα διώκεται ως επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Κανένα τάμα, μόνο ανειρήνευτη πάλη

Posted by redship στο 13 Αυγούστου , 2011

Πάνω που πήγαμε να πιστέψουμε πως ο τουρισμός είναι η σωτηρία της πατρίδας άρχισαν τα παράπονα:

«Ντιπ χούλιγκαν αυτοί οι Αγγλοι. Δε φτάνει που ρήμαξαν το Λονδίνο, κυκλοφορούνε και γυμνοί στα Μάλια της Κρήτης», έλεγε μέσες – άκρες ένα από τα σχετικά ρεπορτάζ.

Σ’ ένα άλλο ρεπορτάζ, σουβλατζής στο Μοναστηράκι περιέγραφε με απέχθεια στην κάμερα τη σκηνή: Αμερικανοί τουρίστες παίρνουν ένα σουβλάκι και μια κόκα κόλα στα τέσσερα!

Πάει χάλασε ο κόσμος.

Πού είναι εκείνα τα ρεπορτάζ που μαγαζάτορες κυνηγούσαν απεργούς ναυτεργάτες στο λιμάνι του Ηρακλείου «για να κατέβουν οι τουρίστες απ’ τα καράβια»; Πού είναι όλοι εκείνοι που περίμεναν στο Μοναστηράκι τους Αμερικανούς τουρίστες να ψωνίσουν τσολιαδάκια; Θυμάται, άραγε, κανείς τις μάχες που έχουν δοθεί για να εξασφαλιστεί το δικαίωμα όλων των εργαζομένων στις διακοπές;

Τώρα, όχι ξένος, ούτε Ελληνας δεν πατάει στα μαγαζιά που, παρά τις εκπτώσεις, καταγράφουν μείωση τζίρου. Ποιος θυμάται το σύνθημα «εργατιά χωρίς λεφτά, μαγαζιά χωρίς δουλειά;»

Το θέμα δεν είναι που δεν πούλησαν ούτε στις εκπτώσεις οι έμποροι. Το θέμα είναι ότι οι εργαζόμενοι κόβουν και απ’ το φαγητό.

Το θέμα δεν είναι οι κακής ποιότητας τουρίστες. Το θέμα είναι ότι οι εργαζόμενοι όλο και λιγότερο αναπληρώνουν την εργατική τους δύναμη (οι διακοπές είναι μέρος αυτής της διαδικασίας).

Τα ποσοστά που αναφέρονται στην έρευνα για το πόσες μέρες θα κάνουν διακοπές, αφορούν μόνο σε όσους θα κάνουν έστω και ολιγοήμερες διακοπές, δηλαδή μόνο το 38%. Κι απ’ αυτούς, λοιπόν, μόνο ένας στους τέσσερις έχει την οικονομική δυνατότητα να ξεκουραστεί πάνω από δύο βδομάδες.

Δεν περιμένει κανείς από τους καπιταλιστές να κατανοήσουν την κατάσταση της εργατικής τάξης. Δεν μπορεί όμως και να μην εντοπίζει τον «φαταούλα» που τους χαρακτηρίζει. Με αφορμή τα στοιχεία για την ανεργία έπεσε στις εφημερίδες των καπιταλιστών και πάλι κλάμα. Γιατί; Για να βρουν δουλειά οι εργάτες; Οχι. Για να δοθούν κι άλλα προνόμια στους καπιταλιστές (φοροαπαλλαγές, εισφοροαπαλλαγές και κρατικό χρήμα για να κάνουν επενδύσεις). Μονά – ζυγά δικά τους.

Επιπλέον, περιορίζουν το πρόβλημα στην κυβερνητική πολιτική (για να ‘ναι ανοιχτή η πόρτα για αλλαγή …Μανωλιού) ενώ η κρίση είναι βαθιά καπιταλιστική και η λύση στο πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στην ανατροπή αυτών των σχέσεων παραγωγής που τρέφουν τους καπιταλιστές, γεννάνε δυστυχία για την εργατική τάξη.

Ο δημοσιολόγος που βγάζει μπιμπίκια στο άκουσμα «σοσιαλισμός», νοστάλγησε, γράφει, τις μέρες που η «αριστερά» πάλευε για το σοσιαλισμό. Τον ενοχλεί το ταξικό μίσος και η αναφορά στον καπιταλισμό ως σύστημα.

Αν αυτό συμβαίνει και για να το λέει κάτι θα ξέρει, τα πράγματα πάνε καλά. Αν, πράγματι, η εργατική τάξη κοιτά με μίσος τον καπιταλισμό είναι στοιχείο προόδου. Σημαίνει πως αρχίζει να καταλαβαίνει πως δε φταίει το κακό το ριζικό της, αλλά ένα συγκεκριμένο σύστημα και παλεύει για να φύγουν απ’ τη μέση αυτοί που ευθύνονται για την κατάστασή της.

Η αντικαπιταλιστική πάλη δεν είναι τυφλή. Βασίζεται σε γνώση των νομοτελειών που οδηγούν στο στρατηγικό στόχο, το σοσιαλισμό, που για να υπάρξει πρέπει να φύγουν από τη μέση οι καπιταλιστές. Αυτό είναι που δεν αντέχουν διάφοροι καθηγητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου ήδη διδάσκει και ο Μανδραβέλης.

Νοσταλγούν την εποχή που η σοσιαλδημοκρατία διακήρυσσε σοσιαλισμό για να εφαρμόσει καπιταλισμό. Και ενοχλούνται που το ΚΚΕ απευθύνεται ανοιχτά – καθαρά στην εργατική τάξη και διακηρύσσει πως η ταξική πάλη όχι μόνο είναι ανειρήνευτη, αλλά και ότι η λύση βρίσκεται μόνο στην ανατροπή, μόνο στο δρόμο για τη λαϊκή εξουσία – οικονομία, τον σοσιαλισμό στην πράξη.

Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, οι Ελληνες καπιταλιστές είχαν κάνει σημαία τους τους μισθούς Βουλγαρίας και αρκετοί μετέφεραν εκεί τις επιχειρήσεις τους. Οταν μπήκαν στο παιχνίδι οι μισθοί Κίνας ορισμένοι μπόρεσαν να μεταφέρουν εκεί τις επιχειρήσεις τους καθώς εξασφάλιζαν ακόμα πιο φτηνούς εργάτες.

Τώρα, όλοι μαζί ζητάνε να εφαρμοστούν εδώ οι μισθοί Κίνας.

Επί της ουσίας, αυτό ζητάνε οι καπιταλιστές όπου Γης. Αν και γνωρίζουν πως ούτε έτσι θα βρούνε λύση. Γιατί είναι άλλο πράγμα να έχεις ένα δισεκατομμύριο εργάτες να λιμοκτονούν για το καπιταλιστικό κέρδος (όπως συμβαίνει στην Κίνα) κι άλλο 300 εκατομμύρια. Και ακόμα χειρότερα, όταν η ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη είναι συστατικό του συστήματος.

Είναι ένα όνειρο η Κίνα για όλους τους καπιταλιστές. Είναι ένα όνειρο η απόλυτα εξαθλιωμένη εργατική τάξη.

Το κακό γι’ αυτούς είναι πως αργά αλλά σταθερά αρχίζουν και πάλι σημαντικά τμήματα της εργατικής τάξης να αναγνωρίζουν σε επίπεδο αξιών πως ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε ήταν το μόνο σύστημα που δικαίωσε τον εργάτη ως Ανθρωπο.

Ποιος είπε ότι θα ‘χει ξηρασία το μέλλον;

Μόνο όποιος κουβαλούσε την ήττα μέσα του…

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Δε φταίει το μπόι

Posted by redship στο 9 Αυγούστου , 2011

Η πιο βολική εξήγηση για τα όσα συμβαίνουν παγκοσμίως στις χώρες του κεφαλαίου και την αδυναμία του συστήματος να βγει από τη φάση της κρίσης, είναι να μετρώνται οι νομοτέλειες της καπιταλιστικής οικονομίας με το λειψό μπόι των πολιτικών ηγεσιών και να αποδίδονται οι καταστροφικές για τους λαούς συνέπειες της κρίσης στα καμώματα των λεγόμενων οίκων αξιολόγησης.
Αλλιώς είναι τα πράγματα στη ζωή. Το πολιτικό προσωπικό, εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, φρόντισε, μια χαρά, για την αλματώδη αύξηση των κερδών και της ισχύος του κεφαλαίου. Ποτέ στο παρελθόν, το σύστημα δεν είχε εξασφαλίσει τόσο μακρόχρονη και τόσο υψηλή κερδοφορία, για τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης. Κερδοφορία που στηρίχτηκε στην όλο και πιο άγρια εκμετάλλευση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων, οι οποίοι, σε μιαν εποχή εκρηκτικής αύξησης του παραγόμενου πλούτου, αποτέλεσαν το στόχο και τα θύματα μιας συνεχούς και συνεχώς κλιμακούμενης βαρβαρότητας. Μόνο που σε καθεστώς αύξησης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, όσο αυξάνεται η συγκέντρωση των κεφαλαίων που έχουν στην κατοχή τους οι κεφαλαιοκράτες, τόσο στενεύουν τα περιθώρια να μπορούν όλοι οι κεφαλαιοκράτες να βγάζουν κέρδη από την τοποθέτηση των κεφαλαίων τους.
Η πραγματικότητα αυτή οξύνει ακόμα περισσότερο τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εκπροσώπους του κεφαλαίου, που ο καθένας προσπαθεί για δικό του λογαριασμό να ξεπεράσει το πρόβλημα, εντείνει τη διαπάλη ανάμεσα στις διάφορες ομάδες της άρχουσας τάξης, αποκαλύπτει τις αντιθέσεις ανάμεσα σε χώρες και ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς και ενώσεις. Με δυο λόγια, η επιδιωκόμενη από τους κεφαλαιοκράτες υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, στην ουσία λειτουργεί ως εκκολαπτήριο για το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την αποκατάσταση νέων ισορροπιών στην ίδια την καπιταλιστική κοινωνία. Ισορροπίες, που, και πάλι νομοτελειακά, εξασφαλίζονται μέσα από τη μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Και αυτό σημαίνει καταστροφή εργατικής δύναμης, δηλαδή μαζικές απολύσεις, μείωση των εργατικών απολαβών, επιδείνωση των συνθηκών απασχόλησης, ένταση της εκμετάλλευσης, κλείσιμο δεκάδων παραγωγικών μονάδων, απαξίωση του χρηματικού – τραπεζικού κεφαλαίου. Μόνο έτσι, πηγαίνοντας προς τα πίσω, μπορεί ο καπιταλισμός να ξαναπάρει μπρος και να συνεχίζει να εξασφαλίζει κέρδη για τους καπιταλιστές, μέχρι να ξεσπάσει η επόμενη κρίση.
Τα υπόλοιπα, το ανάστημα των πολιτικών και άλλα συναφή, αποτελούν σκέτη κοροϊδία και επιδιώκουν τον αποπροσανατολισμό των εργαζομένων από το κύριο, που είναι η καπιταλιστική κρίση και η προσπάθεια των κυβερνώντων να φορτώσουν όλα τα βάρη της στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, και σ’ αυτόν τον τομέα μόνον ανικανότητα και αδιαφορία δεν μπορεί να καταλογίσει κάποιος, ας πούμε στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία μέσα σε ενάμιση χρόνο έφερε κυριολεκτικά τα πάνω – κάτω, έχοντας ήδη καταδικάσει στην ανέχεια εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά, με μοναδικό στόχο να συνεχιστεί η απρόσκοπτη στήριξη του κεφαλαίου.
Βέβαια, υπάρχει και ο άλλος δρόμος για την αντιμετώπιση της κρίσης. Προς τα μπρος. Ο δρόμος της διεκδίκησης διεξόδου προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων συνολικά. Που θα χτυπήσει στη ρίζα τα ίδια τα αίτια που προκαλούν τις κρίσεις. Που θα απαλλάξει τους εργαζόμενους από τον κύριο φορέα τους, που είναι οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.

 

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »