καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Archive for the ‘στάθης’ Category

Η «μονταζιέρα» του ΣΥΡΙΖΑ και του Στάθη Σταυρόπουλου

Posted by redship στο 24 Μαρτίου , 2014

Της Κικής Αλεξάνδρου

Είναι καιρός τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπολύει συντονισμένη επίθεση –  συκοφάντηση του ΚΚΕ. Δε θα μπορούσε να λείπει από αυτό το σχέδιο ο Στάθης Σταυρόπουλος του «enikos», που όποτε ο ΣΥΡΙΖΑ ζορίζεται από τις αποκαλύψεις του ΚΚΕ αναλαμβάνει το βρώμικο ρόλο να ρίξει λάσπη στο ΚΚΕ πασπαλισμένη με δήθεν «τίμια και αντικειμενική αριστερή κριτική». Βέβαια, στην προσπάθειά του αυτή, ο υπερασπιστής του ΣΥΡΙΖΑ, καταφεύγει στη «μονταζιέρα». Στο δρόμο για τα υπουργεία, φαίνεται ότι υιοθετούν και τις μεθόδους των κομμάτων που έχουν ήδη περάσει από αυτά.

Ο Στάθης Σταυρόπουλος φτάνει στο σημείο να παραποιεί τοποθέτηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα. Αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα… Ο Στάθης Σταυρόπουλος ισχυρίζεται ότι το ΚΚΕ βάζει «πλέον τον ΣΥΡΙΖΑ στον ίδιο παρονομαστή με τη Χρυσή Αυγή και το Ποτάμι» και ότι τάχα το ΚΚΕ έχει φτάσει στο σημείο να έχει «εμπάθεια που φθάνει να τσουβαλιάζει από πλευράς ηγεσίας του ΚΚΕ τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή ως απότοκα των “αγανακτισμένων“». Μάλιστα, με βάση τον παραπάνω ακροβατισμό, ο Στάθης Σταυρόπουλος κατρακυλάει τόσο χαμηλά ώστε να υποστηρίξει ότι το ΚΚΕ «φτάνει απέναντι. Σ’ αυτά που προπαγανδίζουν τα μέσα ενημέρωσης του καθεστώτος, καθώς και τα κόμματα του δικομματικού μονοκομματισμού. Ποιον βοηθάει αυτό; Ποιος ωφελείται απ’ αυτό; Ποιος ωφελείται απ’ τον δισταγμό του λαού (αν εν τέλει ο δισταγμός επικρατήσει) να δοκιμάσει ο ίδιος να διαμορφώσει την τύχη του;». Το να κατηγορείς το ΚΚΕ ότι προωθεί «το δισταγμό» του λαού να «δοκιμάσει ο ίδιος να διαμορφώσει την τύχη του» αποτελεί από μόνο του ξετσίπωτη συκοφαντία. Αυτή η συκοφαντία του Στάθη Σταυρόπουλου εναντίον του ΚΚΕ, δηλαδή του μόνου κόμματος που παλεύει για να συνειδητοποιήσει ο λαός τη δύναμή του και να πάρει την υπόθεση στα χέρια του αποδεικνύει ότι ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ δρα για να μην καταλάβει ποτέ ο λαός τη δύναμή του και να μην πάρει την υπόθεση στα χέρια του, για να μην αμφισβητηθούν τα θεμέλια του σάπιου συστήματος που έχει φέρει το λαό στη σημερινή κατάσταση.

Ενοχλούνται στον ΣΥΡΙΖΑ που το ΚΚΕ δεν πατάει τη μπανανόφλουδα και δεν κλείνει τα μάτια, αποκαλύπτει στο λαό το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ως της νέας σοσιαλδημοκρατίας, του ενός εκ των δυο πόλων στο νέο διπολισμό. Ενοχλούνται γιατί οι αποκαλύψεις του ΚΚΕ είναι ακριβώς αποκαλύψεις. Γιατί το ΚΚΕ δεν ασκεί ηθικοπλαστική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κάνει δίκη προθέσεων (όπως ισχυρίζεται ψευδώς ο Στάθης Σταυρόπουλος). Ενοχλούνται γιατί το ΚΚΕ ασκεί πολιτική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική τοποθέτηση των στελεχών του. Ενοχλούνται, γιατί ο λαός έχει πάρει χαμπάρι το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει τις θέσεις του, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για έναν ακόμα επίδοξο διαχειριστή της δυστυχίας του και όχι για ένα κόμμα με γραμμή ρήξης και ανατροπής, που θα ξεθεμελιώσει τη δυστυχία του λαού.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να κοροϊδεύει το λαό χωρίς να υπάρχει κανείς να αποκαλύπτει πολιτικά το ρόλο και τη θέση του, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να προτιμάει το ΚΚΕ να μην υπάρχει καν και αν υπάρχει να το «βουλώνει», όμως δε θα του κάνουμε τη χάρη. Μπορεί ο Στ. Σταυρόπουλος και άλλοι αρθρογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ να υποτιμούν το αναγνωστικό κοινό, σερβίροντάς του ως «ρεπορτάζ» ψεύδη, συκοφαντίες και λογικούς ακροβατισμούς, όμως και σε αυτόν τον τομέα βρισκόμαστε στην αντίπερα όχθη. Ακριβώς επειδή δεν υποτιμούμε καθόλου τη νοημοσύνη των αναγνωστών, παραθέτουμε αυτούσια την τοποθέτηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ που προκάλεσε το μένος του Στάθη Σταυρόπουλου, για να καταλάβει ο κάθε αναγνώστης ότι ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ δεν είπε καθόλου αυτά για τα οποία τον κατηγορεί ο Στάθης Σταυρόπουλος και να βγάλει τα συμπεράσματά του από τον τρόπο με τον οποίο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παραποιούν τις τοποθετήσεις του ΚΚΕ για να το συκοφαντήσουν. Ιδού η απάντηση του Δημήτρη Κουτσούμπα στο «Βήμα της Κυριακής» (23/3): «Βεβαίως και υπάρχει οργή, μόνο που πολλές φορές σε δυσκολεύει να δεις ποιος φταίει, ποια είναι η αιτία. Η λαϊκή οργή για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να μεταφραστεί σε συνειδητή επιλογή. Η οργή δεν μπορεί να είναι τυφλή. Μια τέτοια τυφλή οργή μπορεί ευκαιριακά να πριμοδοτήσει και αντιδραστικά, οπισθοδρομικά σχήματα και μορφώματα, όπως τους εγκληματίες ναζιστές της ΧΑ, μπορεί να πλέει σε «θολά ποτάμια», μπορεί να στεγάζεται σε καιροσκόπους και τυχοδιώκτες της «κυβερνώσας αριστεράς» ή σε σχήματα διαχείρισης που μοιράζουν φρούδες ελπίδες για καλύτερη διαχείριση, με ανανέωση – αναπαλαίωση του πολιτικού προσωπικού. Όμως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί πίσω από το πολιτικό προσωπικό και τα διάφορα σχήματα που εμφανίζονται, άλλα ως «κομήτες», άλλα με μεγαλύτερη διάρκεια, βρίσκεται ένα σύστημα, σάπιο ως το μεδούλι, που έχει όνομα, λέγεται «καπιταλισμός», βρίσκονται συμμαχίες που είναι σφηγγοφωλιές για τους λαούς, όπως η ΕΕ, βρίσκεται μια τάξη που είναι στον αντίποδα από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Είναι επομένως πιο περίπλοκο το ζήτημα, να αποφασίσει ο καθένας και η καθεμιά με ποιον να πάει και ποιον να αφήσει».

Οι ύβρεις του Στ. Σταυρόπουλου, επιστρέφονται σ’ αυτόν και στο κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί έτσι το θέλει το ΚΚΕ, αλλά γιατί αυτό αποδεικνύει καθημερινά η ίδια η πραγματικότητα. Ο μόνος που κάνει «διαρκή δίκη προθέσεων» στο ΚΚΕ, το «συκοφαντεί διαρκώς για δολιότητα, μάλιστα με μια εμπάθεια που αγγίζει τα όρια της ψύχωσης» είναι οι αρθρογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ αυτών και ο Στάθης Σταυρόπουλος. Δε θα στραβωθούμε επειδή αυτοί ονειρεύονται υπουργικές θεσούλες.

Posted in πολιτικη, στάθης, Ο οπορτουνισμός, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

κατεχόμενη χώρα, ανοχύρωτοι άνθρωποι ….

Posted by redship στο 17 Δεκεμβρίου , 2010

Με την πρώτη μπαταριά τα κεφάλαια την έκαναν για το εξωτερικό. Οι εργάτες που, κατά τα άλλα, δεν έχουν πατρίδα, έμειναν εδώ – στις «πεζούλες τους», αμήχανοι, κουτσουρεμένοι, αιχμάλωτοι των δυνάμεων Κατοχής. Οι νέοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν (από) στις καφετέριες, στα ξένα, μέσα τους…

Κι ο Ρήτωρ -his master ‘s voice- ομιλεί και ομιλεί, φτύνει λέξεις και φτύνει στις λέξεις και ομιλεί και ομιλεί, ένας βόμβος που προσπαθεί να σκεπάσει τη βοή των επερχομένων…

Εδώ και πολλά χρόνια ζούμε στην Ελλάδα με ψέματα. Μύθους, επαναλαμβανόμενα κλισέ και στερεότυπα. Διαρκή υποδόρια προπαγάνδα. Παραμύθα.

Πολλά από τα «κατά συνθήκην ψεύδη» στον τόπο αυτόν έγιναν κοινός τόπος, καθιερώθηκαν, εξελίχθηκαν στο πιο αποτελεσματικό κι αποτρόπαιο όπλο κατά του λαού.

Ο περίφημος δημόσιος τομέας. Θεωρείται στην Ελλάδα υπερτροφικός! Ψεύδος. Αναλόγως του πληθυσμού της, η Ελλάδα έχει δημόσιο τομέα μικρότερο από της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Ιταλίας και πολλών άλλων χωρών.

Λέγεται ότι στην Ελλάδα το κράτος είναι σπάταλο. Ψεύδος. Τα δύο κυβερνητικά κόμματα είναι σπάταλα. Αυτά έκαναν το κράτος αντιλαϊκό και αντιπαραγωγικό. Αυτά οργάνωσαν τις ρεμούλες στα νοσοκομεία, αυτά οργίασαν με τη σπατάλη, με τις μίζες, με τις υπεξαιρέσεις, αυτά έκαναν το κράτος άσυλο ανιάτων πρασινοφρουρών και γαλάζιων τρωκτικών.

Λέγεται ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι πιο παραγωγική και, τρομάρα της, ανταγωνιστική. Ψεύδος. Υπήρξε κυρίως κρατικοδίαιτη. Πρωταθλητής στη φοροδιαφυγή. Ανίκανη να αναπτύξει την παραγωγικότητα της χώρας, μανούλα στην αρπαχτή. Υπήρξε και είναι ο κυρίως εχθρός τού επιχειρείν.

Λέγεται ότι, έξω, τα καλά Πανεπιστήμια είναι ιδιωτικά. Ψεύδος. Σε όλη την Ευρώπη να υπάρχουν το πολύ δέκα τέτοια πανεπιστήμια. Κι αυτά τρίτης εθνικής.

Ομως, ακόμα και δημόσια τα Πανεπιστήμια, πολλά απ’ αυτά, εκεί στην ξένη ζητάνε δίδακτρα. Επίσης πολλά είναι συνδεδεμένα με εταιρείες. Απ’ αυτήν την άποψη τα δικά μας είναι καλύτερα (αν τα απογειώναμε). Αλλά κι αυτό θέλουμε να το χαλάσουμε -διότι η ευρωλιγουρίαση μας κατάντησε να νομίζουμε για καλύτερο το χειρότερο, καθώς και να μην αξιοποιούμε τα τυχόν πλεονεκτήματά μας προς το καλύτερο.

Λέγεται ότι οι Ελληνες είναι φυγόπονοι, τεμπέληδες και -κατά τον πρωθυπουργό- «διεφθαρμένοι». Ψεύδος! Είναι από τους πιο σκληρά εργαζόμενους Ευρωπαίους. Και από τους πιο χαμηλά αμειβόμενους.

Κατηγορούνται οι Ελληνες εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα ότι είναι υψηλόμισθοι. Ψεύδος. Υψηλόμισθοι είναι οι κομματικοί εγκάθετοι, τα γκόλντεν μπόις και οι εργατοπατέρες των συντεχνιών που τα παίρνουν από δέκα μεριές. Αντιθέτως ένας καθηγητής τη βγάζει με 1.300 – 1.500 ευρώ (και τα επιδόματα μέσα) καθαρά, ένας οδηγός λεωφορείου με άλλα τόσα, ένας γιατρός του ΕΣΥ στα 40 του με λίγα παραπάνω, ενώ οι στρατιωτικοί μετράνε και το δίφραγκο.

Κάθε λίγο και λιγάκι όταν οι κυβερνήσεις προγράφουν έναν κλάδο, αμολάνε μελάνι για «μέσους όρους μισθών» επιπέδου «ρετιρέ». Και η κοινωνία «μασάει».

Οπως όμως κάθε φορά, αλλά μάλλον αργά, αποδεικνύεται ότι τέτοιους μισθούς (στο πολλαπλάσιο – και από πέντε μεριές) λαμβάνουν οι συκοφάντες – ακριβώς εκείνα τα παπαγαλάκια που κατηγορούν τους πάντες

-εργάτες, συνταξιούχους, γέροντες, πιτσιρικάδες- ότι δεν τους «αντέχει η οικονομία».

Μιλούν εναντίον του κράτους αυτοί που το απομυζούν. Μιλούν υπέρ του ανταγωνισμού τα τραστ και τα μονοπώλια. Μιλούν για σοσιαλισμό αυτοί που καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις. Μιλούν για πατρίδα αυτοί που υποθήκευσαν όχι μόνον την περιουσία της, αλλά και την ύπαρξή της. Μιλούν για εθνική ανεξαρτησία οι σμπίροι της Γκόλντμαν Σακς, οι γκαουλάιτερ της Τρόικας, οι κάπο των τραπεζών.

Και γίνονται πιστευτοί. Διότι το δηλητήριο των κλισέ και των ψευδών έχει πιάσει φλέβα από καιρό.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μικρά.

Εκείνων των ραγιάδων και των γραισκύλων (συνωστισμός ραγιάδων και γραισκύλων) που πιπίλισαν το μυαλό των απλών εναντίον του πολιτισμού τους, της παράδοσής τους, του αυτοσεβασμού τους.

Εκείνων των κομπλεξικών που οδήγησαν τους Ελληνες στα πιο βαθιά κόμπλεξ απέναντι στους Δυτικούς, στην τελική μας λοβοτομή.

Ψέματα παντού! για τα πάντα! Δημιουργική λογιστική, σκάνδαλα, ψέματα για τα ελλείμματα, το χρέος, τα δάνεια, ψέματα για τα «λεφτά που υπάρχουν», ψέματα.

Ψεύδη. Μόλις έναν μήνα πριν ο Παπανδρέου ο Ψευτοθόδωρος δεσμευόταν ότι δεν θα μειωθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Τους αλάλιασε.

Πολύ ψέμα!

Ομως, γιατί με τόση ευκολία ψεύδονται; (με όσην άλλωστε και κλέβουν!) – ή μήπως δεν έκλεψαν με το Χρηματιστήριο, τα Ομόλογα, τη Ζήμενς και τόσα άλλα;

Διότι ανάμεσα στα κατά συνθήκην ψεύδη που κυριάρχησαν τόσον καιρό ή μάλλον κατά τη διατεταγμένη προπαγάνδα διαρκείας, εθεωρείτο ηθικολογία να απαιτεί κανείς τη σύνδεση (ή τη μη αποσύνδεση) της ηθικής απ’ την πολιτική.

Κι έτσι ένα μάτσο νάνοι κι ένα κάρο χρυσοκάνθαροι λέγε – λέγε – λέγε έπεισαν το λαό πλην Λακεδαιμονίων πως η ζωή είναι ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι μας αρπάξουνε.

Τώρα ο 2οός Αιώνας καθαιρείται και οι κατακτήσεις των λαών αναιρούνται.

Ουδέποτε άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία οι λαοί είχαν τα δικαιώματα που κατέκτησαν κατά τη διάρκεια του τρομερού «Αιώνα των Ακρων». Τώρα, ως φαίνεται, οι αστοί επαναφέρουν τα πράγματα στη «θεϊκή τους τάξη» – στις κοινωνίες της καλύβης και του Παλατίου…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 15.ΧΙΙ.2010

Posted in στάθης, τα αλαλάζοντα κύμβαλα του ΔΝΤ, Αποπροσανατολισμός και αμορφωσιά, γκέμπελς, γουρούνια μ΄ανθρώπινη μορφή, καταλήστευση του λαού, λύκος ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

(συ)στημένη τρομοκρατία ;…

Posted by redship στο 3 Νοεμβρίου , 2010

Αποκρουστικές απόψεις κατάφερε να εκφέρει για μιαν ακόμα φορά ο κ. Πάγκαλος -όνειδος πλέον της δημοκρατίας- μιλώντας στη ΝΕΤ (συχνά σε προσβλητικό τόνο προς τους ίδιους τους οικοδεσπότες του, την κυρία Μάριον Μιχελιδάκη και τον κ. Τάκη Σπηλιωτόπουλο). Αφήνοντας συχνά άφωνους τους δύο δημοσιογράφους (ίσως γι’ αυτό δεν του έκαναν και καμμίαν ερώτηση, ας πούμε δύσκολη) ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου απεφάνθη ότι ο μισός πληθυσμός της Αττικής είναι γηραλέος, οι μισοί Αθηναίοι παρασιτικοί και ότι το σύνολο «των δημοσίων υπαλλήλων δεν παράγει τίποτα»! Θρασύτατος μάλιστα έκανε και μαθήματα εκχυδαϊσμένου μαρξισμού περί παραγωγής. Αλλά, αν «οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν παράγουν τίποτα», τι στο διάολο κάνουν οι γιατροί στα νοσοκομεία; απλώς πρσφέρουν υπηρεσίες; Τι διάολο κάνουν οι καθηγητές στα σχολεία; Τι διάολο κάνει ο στρατός; δεν προστατεύει τη χώρα, ώστε με ασφάλεια να παράγουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι; Οταν, τέλος, ο κ. Πάγκαλος ρωτήθηκε για το περίφημο «μαζί τα φάγαμε», απάντησε ότι η ΝΕΤ «δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να του γίνει τέτοια ερώτηση», χαρακτηρίζοντάς την «πολυδάπανη», «επιζήμια» και άντρο «αργομίσθων», στέλνοντας έτσι τον αρμόδιο Υπουργό κ. Χυτήρη για τυρί. Κι απολαμβάνοντας την αιδήμονα σιωπή των δημοσιογράφων που τα άκουγαν, αλλά έκαναν ότι βρέχει…

Κι έτσι απέμεινε μόνος του ο κ. Κουβέλης να λέει ότι «το διακύβευμα» αυτών των εκλογών δεν είναι το Μνημόνιο, αλλά ο αυτοδιοικητικός τους χαρακτήρας.

Ισως ο κ. Κουβέλης να ‘ναι μια κάποια λύσις.

Ιδίως αν σε αυτές τις εκλογές «νικήσει» πάλι «η τοπική αυτοδιοίκηση», «λάβει το μήνυμα» ο Γιωργάκης

και στη λύση Κουβέλη προσθέσει τη λύση Καρατζαφέρη, Ντόρας κι άλλων πρόθυμων ψιλών, μια λύση «οικουμενική» -διότι

κατά το χιλιολεγόμενο κλισέ (το επανέλαβε χθες για 1.113η φορά ο Παπανδρέου): «στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα»…

…για αυτό και καταφεύγουμε σε εκβιασμούς, σε διλήμματα, σε καρχιμακιές, στη διασπορά και διαχείριση του φόβου – βρωμάει

μπαρουτόσκονη.

Ενας κουραστικός και κουρασμένος Μαραθώνιος. Οπως ο προχθεσινός. Για τους πολλούς ήταν μια λαϊκή γιορτή, για τους πολιτικάντηδες ακόμη μία ευκαιρία να τη μαγαρίσουν με το κιτς που παράγεται αυτόματα απ’ την προσπάθειά τους να προσπορισθούν πολιτικά (σκοτώνοντας την πολιτική) οφέλη.

Ημουνα νιος (επί χούντας) και γέρασα (τρόπος του λέγειν) με αυτό το κιτς που ταλανίζει τις γιορτές «εθνικοκρατικού ενδιαφέροντος» να νικάει -πολλές περικεφαλαίες, λίγο το λάδι. Ομως κατά βάθος, η γιορτή πάντα υπάρχει και περιμένει να τη γιορτάσουμε κάποτε πλησιέστεροι στο νόημά της. Θα γίνει κι αυτό – θέλουν

χρόνο τα γράμματα, βρίσκουν τον τρόπο τα γράμματα.

 

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.ΧΙ.2010

Posted in στάθης, όταν το κράτος τρομοκρατεί, όταν εκείνοι μάθουν να υπακούνε | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ορατότης επτά ημερών

Posted by redship στο 29 Οκτωβρίου , 2010


 

Δανειομαρκία, 28 Οκτωβρίου 2010 -ένας στους έντεκα Ελληνες πάει στο συσσίτιο,

και οι οχτώ στους δέκα συνταξιούχους παίρνουν σύνταξη κάτω από 750 Ευρώ- σαν χθες 9.809.177

διεφθαρμένοι Ελληνες ψηφοφόροι γιόρτασαν την επέτειο του ΟΧΙ, πολλά τα έτη, Δέσποτα

Δεσπότη του Μνημονίου, οι άνθρωποι με τη σύμβαση εργασίας για μιαν ημέρα σε χαιρετούν, οι

μελλοθάνατοι αυτοί δηλαδή που θε ν’ απολυθούν σε χαιρετούν, συ νικάς Δέσποτα.

Είκοσι οκτώ Οκτωβρίου του 2010, παππούλη που έπεσες στο Αργυρόκαστρο, Ελλάδα σήμερα είναι ο κ. Απόστολος Κ., ο οποίος

προσελήφθη πριν από λίγα χρόνια ως ξυλουργός και το νυν εργάζεται αναλόγως στο Νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμιγκ». Φιλομαθής ο ξυλουργός έδωσε εξετάσεις, μπήκε στο Πανεπιστήμιο και πήρε πτυχίο Ιστορίας. Υστερα πήρε κι ένα δεύτερο πτυχίο: Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης.

Το κράτος με πείσμα, τα κόμματα με πείσμα, η σεβαστή ημών διοίκησις με πείσμα, συνέχισαν και συνεχίζουν να απασχολούν τον κ. Απόστολο Κ. ως ξυλουργό.

Είχε γράψει για αυτήν τη θλιβερή φαιδρότητα η στήλη πριν από καιρό – τα χρόνια πέρασαν και στο μεταξύ ο κ. Απόστολος Κ. (τον οποίον κάποιοι συνάδελφοί του μάλλον θα θεωρούν ψώνιο), είναι τώρα και μεταπτυχιακός φοιτητής στην Προϊστορική Αρχαιολογία (Υστεροελλαδική περίοδος), δουλεύοντας

ακόμα ως ξυλουργός, πάντα στο «Αμαλία Φλέμιγκ». Διότι με πείσμα το κράτος, με πείσμα τα κόμματα (και της Αριστεράς διά της αδιαφορίας τους), με πείσμα η σεβαστή ημών διοίκησις, με πείσμα ο Θεός και οι στρατιές των αγγέλων θέλουν τον

Απόστολο Κ. ξυλουργό δεσμώτη και τον κ. Χριστοφοράκο άπιαστο πουλί. Θέλουν να μην επιβραβεύεται ποτέ η προσπάθεια, αλλά να πρυτανεύει πάντα η ήσσων τοιαύτη.

Στις 28 Οκτωβρίου 2010, εβδομήντα χρόνια μετά από τότε που ο πατέρας μου έβλεπε στο Μέτωπο τον Χάρο με τα μάτια του, στις οθόνες της επικράτειας, η Εισαγγελεύς της Φασολάδας, κυρία Ευγενία Μανωλίδου, μοιράζει ποινές και εύγε σε σκυφτούς παίχτες

ενώ οι πολεμοκάπηλοι εθνικιστές επίγονοι των δωσιλόγων σκούζουν στα κανάλια ζητώντας την ψήφο του λαού για να του ξαναφορέσουν τα αστέρια των γκέτο -μας καλούν εθελοντές

σε ατομικές συμβάσεις εργασίας. Ελευθερία έχουμε, δημοκρατία έχουμε, όποιος θέλει να γίνει σκλάβος ας κάνει ένα βήμα μπροστά,

οι άλλοι ας μείνουν άνεργοι.

Νέοι που κρύβουν τα προσόντα τους, τις σπουδές τους, τα ταλέντα τους μπας και προσληφθούν κολίγοι, και

λέει ο ιερέας της Μητρόπολης Νεαπόλεως – Σταυρουπόλεως ότι βγάζει 1.500 μερίδες συσσίτιο την ημέρα κι άλλοι έρχονται να φάνε κι άλλοι όχι -ντρέπονται.

Ανθρωποι «που δεν είχαν φαντασθεί ότι θα τους βρει τέτοιο κακό», νεαροί πτυχιούχοι, σαραντάρηδες και πενηντάρηδες άνεργοι, όλοι το ίδιο αξιοπρεπείς, άλλοι έρχονται να φάνε κι άλλους πάει να τους βρει ο παπάς με το πιάτο στο χέρι.

Κι ο Παπανδρέου (κομμένα τα κύριος) να μιλάει για πατρίδα και να βγάζει δεκάρικους για «πατριωτισμούς», ποιων; των φαστ τρακ ή των μη κυβερνητικών οργανώσεων; Για ποιων τον πατριωτισμό μιλάει ο Παπανδρέου; των «διεφθαρμένων»;

Και τότε, «τα παιδιά με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες», και σήμερα ο πεισματάρης δάσκαλος, ο καλός γιατρός, το βιβλίο που μεταφράζεται σε μία άλλη γλώσσα και ο χαλκέντερος εργάτης, αυτοί είναι η πατρίδα, κι όχι η μάχη του Μαραθώνα όταν γίνεται διαφήμιση

για σπόνσορες, εξουσιαστές και ανδρείκελα.

Σήμερα, μία μέρα μετά την 28 Οκτωβρίου 2010, η Γερμανία χρωστάει ακόμα στην Ελλάδα τις Πολεμικές Αποζημιώσεις. Κανείς δεν μιλά για αυτό. Ετσι όπως μας ρεζίλεψε διεθνώς ο Γιωργάκης για «διεφθαρμένους», μόνον γέλωτες θα προκαλούσε η απαίτηση εκ μέρους μας της καταβολής αυτών των αποζημιώσεων.

Ομως, η Γερμανία είναι μια σοβαρή χώρα. Το ίδιο και οι ΗΠΑ. Και μόλις προ ολίγων ημερών η Γερμανία κατέβαλε στις ΗΠΑ κι άλλους δικαιούχους 70.000.000 Ευρώ ως τελευταία δόση των οφειλών της για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εις ό,τι αφορά όμως τη μάνα Ελλάδα και το χυμένο αίμα των παιδιών της στον Β’ Π. Πόλεμο ποιος «την εξαγορά του» θα διεκδικήσει, εξιλασμό και λύτρωση; ο Γιωργάκης;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 29.Χ.2010

Posted in στάθης, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός. | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

οι δολοφόνοι της αξιοπρέπειας…

Posted by redship στο 24 Οκτωβρίου , 2010

 

1. Η κυβέρνηση αυτή παράγει φόβο. Δημιουργεί πολίτες φοβισμένους για τη δουλειά τους, το μέλλον των παιδιών τους, την τύχη της χώρας.

Μάλιστα διαχειρίζεται η ίδια αυτόν τον φόβο ενσυνειδήτως (με εντεταλμένα προς τούτο σκοτεινά κονκλάβια -υπό τον ευφημισμό των μηχανισμών «διαχείρισης κρίσεων»), ενώ καθημερινώς

η ίδια και πάλι, αναβαθμίζει τον φόβο σε τρόμο μετερχόμενη απειλές, εκβιασμούς και διλήμματα. Για τα πάντα: το εργασιακό, το ασφαλιστικό, την εθνική ακεραιότητα. Εντρομοι και φοβισμένοι

ως επί το πλείστον πλέον οι Ελληνες.

2. Η κυβέρνηση αυτή παράγει ενοχή. Και ντροπή. Μας λέει διεφθαρμένους, τεμπέληδες, ανίκανους. Από την εποχή εκείνη όπου ο κ. Σημίτης δήλωσε ότι «αυτή είναι η Ελλάδα» για να καλύψει τη δική του ανικανότητα, το τροπάρι αυτό έχει γίνει

η θεία λειτουργία της χώρας.

Η συκοφαντία, η ρετσινιά, η απαξίωση των Ελλήνων είναι στην ημερήσια διάταξη, με τις κυβερνήσεις του εκσυγχρονισμού να ‘χουν βρει πρόθυμους κι ορισμένους «αριστερούς» ψάλτες στην εκστρατεία καταρράκωσης του ηθικού των λαϊκών κι απλών ανθρώπων, καταρράκωσης της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού των πολιτών.

Με τον ίδιον τρόπο που οι εθνικόφρονες καλλιέργησαν κάποτε το κόμπλεξ της δευτεράντζας απέναντι στους «ευρωπαίους» στους βασανισμένους μεταπολεμικούς Ελληνες, έτσι και οι κοσμοπολίτες επίγονοί τους (ευρωλιγούρηδες οι ίδιοι) αλλά «αντιεξουσιαστές στην εξουσία» πλέον, κανοναρχούν το ίδιο τροπάρι, των ίδιων κλισέ περί των «άξιων της τύχης τους Ελλήνων» -μιας τύχης όμως που άλλα παιδιά, παιδιά ανώτερων θεών πάντα σμίλευαν εν Εσπερία.

3. Η κυβέρνηση αυτή παράγει κυνισμό. Ισχυρίζεται ότι όλοι μαζί τα φάγαμε. Είναι αμοραλιστική -δεν διστάζει να ψέγει τα μέτρα που η ίδια παίρνει και

ανίκανη καθώς είναι να μην πάρει χειρότερα, υποτροπιάζει διαρκώς στον αμοραλισμό της, ξεπέφτοντας στην ανηθικότητα του γκαουλάιτερ, του κάπο, του σμπίρου.

Η κυβέρνηση αυτή, με προεξάρχοντα τον αρχηγό της κ. Παπανδρέου, θυσιάζει μονίμως στο ψεύδος. Από την πρώτη αρχή στο ψεύδος. Θυσιάζει στο ψεύδος ανθρωποθυσίες. Ψεύδος εύκολο, ψεύδος χωρίς κόστος (για την ώρα), ψεύδος καταστροφικό,

διότι έχει υποκαταστήσει κάθε προσπάθεια για τη χάραξη μιας όποιας, οποιασδήποτε, πολιτικής, περιορίζοντας τα όριά της στην επικοινωνιακή και μόνον διαχείριση των εντολών που λαμβάνει από ξένους Επικυρίαρχους.

4. Η κυβέρνηση αυτή παράγει με αξιοσημείωτη αναλγησία το κοινωνικό μίσος. Το μίσος κατά των δημοσίων υπαλλήλων, των γεωργών, των φοιτητών, των φορτηγατζήδων κι όλων των φυλών του Ισραήλ, προσπαθώντας να στρέφει τη μια τάξη εναντίον της άλλης, «να διαιρεί και να βασιλεύει».

Με φρικτές γενικεύσεις αυτή η κυβέρνηση σπρώχνει την κοινωνία σε έναν ατελεύτητον αλληλοσπαραγμό.

Η κυβέρνηση αυτή, μια μοιραία, ως φαίνεται, κυβέρνηση έχει καταφέρει να καλλιεργήσει όλην την παθογένεια που χαρακτήρισε έως τώρα όλες τις κυβερνήσεις του δικομματισμού απ’ τη μεταπολίτευση κι ύστερα, στον ύψιστο βαθμό αποδοτικότητας. Η Διαφθορά (αφού απενοχο-

ποιήθηκε ως αφορώσα όλον τον λαό) και η Διαπλοκή, ισχυρότερες σήμερα παρά ποτέ, υπό την αιγίδα του Μνημονίου και την άνεση του Fast Track οργιάζουν και θα οργιάσουν ακόμα περισσότερο.

5. Η κυβέρνηση αυτή (η οποία φέρει τεράστια ευθύνη για όσα εξωθεσμικά συμβαίνουν τελευταίως), ο κ. Παπανδρέου, το στενό οικογενειακό του περιβάλλον και οι λοιποί παρακοιμώμενοί του φαίνεται σαν να έχουν ένα «Σχέδιο Ανάν» για όλα, από το ενδεχόμενο «συνεκμετάλλευσης» στο Αιγαίο, έως τη διεθνή υπόσταση της χώρας – αλλά, ας μην επεκταθούμε άλλο.

Αν λοιπόν συγκεφαλαιώνοντας διαπιστώσουμε ότι η κυβέρνηση αυτή παράγει καθημερινώς φόβο, απειλές, εκβιασμούς, διλήμματα, μίσος, ενοχή, τρόμο, ευφημισμούς, συκοφαντία, απαξίωση, επικοινωνιακές φενάκες, γενικεύσεις, αλληλοαπόρριψη, αναλγησία, ραγιαδισμό, κόμπλεξ, υποταγή στη Διαπλοκή και τη Διαφθορά, παράλυση του πολιτεύματος, νεποτισμό, ηγεμονισμό, οικογενειοκρατία, καταρράκωση του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας, κυνισμό, αμοραλισμό, πονηρία, τότε τι γίνεται; τι κάνουμε;

Και βεβαίως, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αφορούν μόνο στην ηθική (για ηθικολογίες θα έσπευδαν τότε να μιλήσουν οι κυνικοί), αλλά στην πολιτική, στον καθημερινό πολιτισμό, στον τρόπο τού πολιτεύεσθαι – στην ίδια τη δομή, την υπόσταση και το μέλλον της χώρας.

Και το τι προοπτική δύναται να ‘χει μια χώρα, υπ’ αυτό το πλέγμα των συμπλεγμάτων, μπορεί ίσως να συνοψισθεί στην άποψη που προβάλλει όλο και πιο αναίσχυντα το σύνολο των γραικύλων της χώρας: ότι «μας χρειαζόταν το Μνημόνιο για να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα που μας ταλανίζουν».

Το ίδιο ήλπιζαν ορισμένοι κι όταν κατέφθανε στην Αθήνα η Βέρμαχτ.

Οσο για τα (νέα) κακώς κείμενα που με τη σειρά του πρόκειται να παράξει το Μνημόνιο;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 21.Χ.2010

Posted in στάθης, τα αλαλάζοντα κύμβαλα του ΔΝΤ, φαστ-τρακ» προπαγάνδα, όταν το κράτος τρομοκρατεί, όταν εκείνοι μάθουν να υπακούνε | Με ετικέτα: | 1 Comment »

σσσ..! ένα δέντρο ακούει…

Posted by redship στο 17 Οκτωβρίου , 2010

Μετά τα Μηδικά, όταν το προγονικό απέκτησε αυτοπεποίθηση και οι Ελληνες ανήγαγαν την ελευθερία τους (δηλαδή τη συμμετοχή τους στο αυτεξούσιο των πόλεων) σε τρόπο ζωής, συνήθιζαν να λένε ότι «όταν υβρίζεται η Ελλάδα, ουδείς Ελληνας αδρανής». Ετσι έλεγε το προγονικό, αλλά τα αντίθετα έπραττε -λόγω του διαρκούς ταξικού πολέμου. Κι έτσι, αφήνοντας

κάθε μέτρο στην άκρη και κρατώντας τη φιλοσοφημένη στάση μόνον για τα συμπόσια, δημοκρατίες κι ολιγαρχίες επέπιπταν το ίδιο ιμπεριαλιστικές στις ασθενέστερες (επίσης δημοκρατίες ή ολιγαρχίες), αλλάζοντας συμμαχίες με ρυθμούς χαλιφάτου, ενώ στο εσωτερικό των πόλεων οι πλούσιοι πλούτιζαν διαρκώς και οι φτωχοί φτώχαιναν μονίμως.

Κι ούτω πώς αλληλοϋβριζόμενοι οι Ελληνες υπέκυψαν το πρώτον στους Μακεδόνες, ενώ στη συνέχεια ο κόσμος που δημιούργησε ο Αλέξανδρος υπέκυψε μέρος κατά μέρος στους «πανταχού νικήσαντες», διαπράττοντας μάλιστα το κάθε μέρος την εσχάτη των ύβρεων, να συμμαχεί δηλαδή με τους Ρωμαίους εναντίον των άλλων, εξασφαλίζοντας έτσι και τη δική του σειρά στη ματωμένη ή αναίμακτη υποταγή. Δορυάλωτη η Ελλάδα επέζησε αλλοιώς, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ο μως, όπως το προγονικό έτσι κι εμείς σήμερα, αν και η Ελλάδα υβρίζεται αδρανούμε. Λόγω ακριβώς του ίδιου ταξικού πολέμου, αλλά κι εξ ενός στίγματος της ιστορίας (όταν η τελευταία γίνεται φορτίο και όχι προίκα) που μας κατατρύχει εκ γενετής.

Ατομιστές οι Ελληνες σαν Αθηναίοι γαιοκτήμονες, δόλιοι σαν Θηβαίοι μηδίσαντες, καιροσκόποι σαν Μακεδόνες ευγενείς οπλαρχηγοί, άρπαγες σαν Κορίνθιοι τελώνες, μαχαιροβγάλτες σαν Αιτωλοί της Συμπολιτείας, πειρατές κατά τον Ροδίων νόμο ναυτικό και

συχνά γραικύλοι να σέρνονται σε Ρώμη – Βρυξέλλες και Νέα Υόρκη όχι μόνον να αλληλοϋβρίζονται

αλλά και να προσκυνούν το πλαίσιο που τους κάνει τέτοιους. Διότι σήμερα πόλη είναι το εθνικό πλαίσιο μέσα στο οποίον ασκείται η αστική εξουσία.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στον παρονομαστή «του διαίρει και βασίλευε» γίνονται οι τάξεις η μία προς την άλλη, άνθρωπος προς άνθρωπον λύκος. Μέρος κατά μέρος, συμμαχώντας με τους δυνάστες τους κι ελπίζοντας πως έτσι θα φαγωθούν τελευταίοι, υποτάσσονται οι άνθρωποι ως πρόσωπα και ως τάξεις στους πανταχού νικώντες, Τράπεζες και Τοκογλύφους, Πολεμοκάπηλους κι Αεριτζήδες.

Σ ήμερα, βεβαίως η Ελλάδα υβρίζεται ιδιαιτέρως, τη βρίζει για διεφθαρμένη ο ίδιος ο πρωθυπουργός της και οι Ελληνες κατά τα πάτρια ήθη αδρανούν. Αν όχι όλοι, πολλοί.

Αλλά, τι είναι Ελληνας σήμερα; Ισως να ‘ναι αυτό που έλεγε ο Καρούζος: «Να λες Ελληνας και να νοιώθεις άλλην ομορφιά, να μη νοιώθεις ελληνικότητα».

Ή όπως το έλεγε ο Χατζιδάκις: «τι αξία έχει η ελληνικότητα αν δεν σημαίνει τίποτα για την ανθρωπότητα;».

Ή καθώς το εννοούσε ο Καβάφης γράφοντας «ελληνικός, ουδέν τιμιώτερο», όπως ο Γκορ Βιντάλ δηλαδή ή ο Σαιν Κρουά, η Γιουρσενάρ, ο Παπαδιαμάντης ή ο Πικάσο.

Ή όπως το έλεγε ο Βελουχιώτης, όσον είχε ακόμα κεφάλι και μίλαγε, λέγοντας: «ο λαός έχει πεζούλα, έχει πατρίδα, τα λεφτά δεν έχουν».

Οντως! Και τώρα στην τρέχουσα κρίση αρκετοί πλούσιοι Ελληνες έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό -χωρίς ουδείς να τους εξορίσει να πάνε να ζήσουν μαζί τους.

Αλλά ποιος να τους εξορίσει; Οι ίδιοι τον εαυτόν τους; Οι ίδιοι που ληστεύουν τον λαό με την έγκριση του λαού; Διότι, είπαμε, ο λαός ζώον οκνό, βραδυκίνητο -όταν όμως ξυπνάει γυρνάει ανάποδα ο ντουνιάς- αλλά του αρέσει ο ύπνος. Κυρίως μπροστά στην τηλεόραση.

Κι έτσι ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος ή όπως το διευκρίνισε για τα καλά ο Μαρξ, λύκος ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο.

Κ αι τώρα που η χώρα υβρίζεται -από την τρόικα, κι όποιον άλλον βλέπει φως κι ανεβαίνει να αρπάξει ό,τι απόμεινε, ασημικό, εικονοστάσι, κεντητό τραπεζομάντηλο, τη φωτογραφία του παππού απ’ το Ρούπελ, δεν μας απομένουν παρά οι Λακεδαιμόνιοι, ήγουν ο καθείς εφ’ ω ετάχθη.

Ομως όχι κατά μόνας κι αριστοκρατικά, αδέλφια, αλλά πίσω απ’ τις ασπίδες φυλάγοντας ο ένας το αριστερό του άλλου -εκείνο το αριστερό της καρδιάς- της αριστεράς.

Μιας νέας Αριστεράς, δεν ξέρω αν θα ‘ναι απ’ το ΚΚΕ ή τον Συνασπισμό ή απ’ όπου αλλού, αλλά να είναι (ευκτική) μια Αριστερά του λαού και του καλού.

Μια Αριστερά που αίφνης θα έφτιαχνε μια Λαϊκή Τράπεζα βοηθώντας κι ανακουφίζοντας την κοινωνία.

Που θα άνοιγε συνεταιριστικά μπακάλικα στις γειτονιές. Που θα οργάνωνε λαϊκές γιορτές τα Σάββατα, να γνωρίζονται οι άνθρωποι μεταξύ τους και να παρουσιάζουν οι νέοι τα ταλέντα τους. Μια Αριστερά

που θα αγαπά όσους δεν την καταλαβαίνουν και θα την εμπιστεύονται οι τίμιοι και οι άξιοι. Μια πρόμαχη Αριστερά ενάντια σε κάθε παθογένεια, αυστηρή μόνον με τον εαυτόν της, θανατηφόρα για τις συντεχνίες, το πελατειακό κράτος, τη Διαφθορά και τη Διαπλοκή. Μια λαϊκή, ευρύχωρη, καλόκαρδη κι αρματωμένη Αριστερά, εγγράμματη.

Νομίζω ότι έρχεται πάλι η ώρα. Στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ο ταξικός πόλεμος είχε αρχαία ιστορία -κάθε φορά που τον κέρδιζε η Αριστερά κι έκανε ένα βήμα μπροστά ο λαός, έκανε ένα τεράστιο άλμα η ανθρωπότης…

Posted in στάθης, λύκος ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο, νεοταξόπουλα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »