καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Εγγραφή

Archive for the ‘«Ο φασισμός είναι καπιταλισμός»’ Category

Ας μιλήσουμε για φασίστες

Posted by redship στο 28 Ιουνίου , 2016

 

αναδημοσίευση από τον ημεροδρόμο

 

 

 

 

Ο Τζήμερος μίλησε για τον Παύλο Φύσσα.  Τον χαρακτήρισε… φασίστα. Μίλησε επίσης για την μητέρα του Παύλου Φύσσα, που εδώ  και αρκετούς μήνες έχει την μόνη της ελπίδα ώστε να δικαιωθεί από τα δικαστήρια, καθώς ο γιος της δολοφονήθηκε από φασίστες.

O Θάνος Τζήμερος, είναι γνωστός για την «ευγένεια» του γι αυτό και έδειξε πως ενοχλήθηκε από τα τραγούδια του Φύσσα.

Βέβαια ο ίδιος διακατέχεται από μια  «ευγένεια»  στην οποία κυριαρχεί ο αντικομμουνισμός και ο μισανθρωπισμός.

Ο Τζήμερος όμως για κάποιους  έχει το ακαταλόγιστο, αφού θεωρείται μια γραφική φιγούρα.

Αλλά και έτσι να είναι, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά όταν μια μεγάλη μερίδα της  ντόπιας  ολιγαρχίας, έχει για πολιορκητικό κριό τέτοιες φιγούρες.

Έγραψε στο facebook τόσο για τον Παύλο, όσο και για ην μητέρα του.tsimeros gia fyssa 1

tzimeros gia fyssa 2

Για τον Τζήμερο, ο Φύσσας ήταν φασίστας που απλά δεν κρατούσε μαχαίρι. Για τον Τζήμερο, όσοι έχουν μαχητική στάση και βγάζουν την οργή τους στους φασίστες, είναι και αυτοί φασίστες.

Είναι γνωστές οι απόψεις του Τζήμερου.

Για τον Τζήμερο, ούτως ή άλλως και οι  αγωνιστές,  και οι κομμουνιστές που παλεύουν ενάντια στην αδικία, στον φασισμό  και στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, είναι φασίστες. Έτσι η έννοια του φασισμού δια χειρός Τζήμερου, γίνεται λάστιχο για να χαρακτηρίζει όποιον ο ίδιος γουστάρει.

Δεν είμαστε αφελείς… Προφανώς  ο Τζήμερος  ξέρει πως ο φασισμός είναι συγκεκριμένη ιδεολογία. Ξέρει ότι έχει πολιτική έκφραση και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που είναι βγαλμένα από τα πιο βρώμικα μπαούλα των υποστηρικτών του καπιταλιστικού συστήματος.  

Ο  Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι, και κύριος εκφραστής της φασιστικής ιδεολογίας  στο μανιφέστο του «Το δόγμα του Φασισμού» έγραφε, μεταξύ άλλων. «Μια τέτοια αντίληψις της ζωής κάνει τον φασισμό ν’ αρνείται απόλυτα αυτό το δόγμα που αποτελούσε τη βάση του ψευδο – επιστημονικού σοσιαλισμού ή μαρξισμού: Το δόγμα του ιστορικού υλισμού, κατά το οποίον η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού δεν θα εξηγείτο παρά από τους αγώνας συμφερόντων μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων και από το μετασχηματισμό (αλλαγή) των μέσων παραγωγής… Ο φασισμός πιστεύει ακόμη και πάντα στην αγιότητα και τον ηρωισμόν, δηλαδή σε πράξεις μέσα εις τας οποίας δεν δρα κανένα οικονομικό μοτίβο κοντινό ή μακρυνό.

Η άρνησις του ιστορικού υλισμού …όταν στο βάθος δρουν κι εργάζονται αι ηθικαί κατευθυντήριοι δυνάμεις, συνεπάγεται τη διαρκή και αναπόφευκτων άρνηση της πάλης των τάξεων… και ιδιαίτερα της αρνήσεως της πάλης των τάξεων θεωρουμένης σαν παράγοντος επικρατούντος εις τας κοινωνικάς μεταβολάς» (Μπ. Μουσολίνι: «Το δόγμα του Φασισμού», Εκδοτικόν «ΕΛΛΑΣ» – ΕΓΕ (έκδοση του Μεσοπολέμου σε μετάφραση Α. Παπασαραντόπουλου), σελ. 20 – 21)

Από την μεριά του ο Γεώργιος Β. Πάμπουκας, ο έλληνας φανατικός υποστηρικτής του φασισμού γράφει : «Εύκολον είναι να ευρεθούν αι ριζικαί διαφοραί μεταξύ σοσιαλισμού και κομμουνισμού αφ’ ενός και φασισμού αφ’ ετέρου. Ο φασισμός εστηρίχθη επί της αστικής τάξεως, ο κομμουνισμός την κατέλυσεν. Ο κομμουνισμός πραγματοποίησε τον περιορισμόν του κεφαλαιοκρατισμού διά καταργήσεως της ιδιωτικής οικονομίας, ο φασισμός δι’ οργανώσεως αυτής. Ο φασισμός διά των πολιτικών και οικονομικών θεσμών ους εισήγαγε επέτυχε την συνεργασίαν όλων των κοινωνικών τάξεων, ο κομμουνισμός την εξαφάνισιν όλων των τάξεων και την υποδούλωσίν των εις το προλεταριάτον…».. Γεωργίου (Β. Πάμπουκα: «Ο φασισμός και αι ιδεολογικαί του βάσεις», εκδόσεις «Κατάστημα ΝΙΚ. ΤΙΛΠΕΡΟΓΛΟΥ», 1940, σελ. 19 – 20

Για όλα αυτά ο Τζήμερος δεν βγάζει μιλιά. Δεν βγάζει μιλιά πως ο φασισμός είναι καπιταλισμός. Ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός, όπως έλεγε και Μπρεχτ

Μα γιατί άλλωστε να μιλήσει, αφού το πάθος του για την υπεράσπιση του συστήματος που γεννάει φασίστες, νεοναζί και χρυσαυγίτες είναι αυτό που τον καθοδηγεί.

Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι ποιος είναι ο Τζήμερος.

Το ζήτημα είναι αν ο Τζήμερος και ο κάθε Τζήμερος,  έχει την στοιχειώδη ευγένεια να μην καθυβρίζει τους νεκρούς αντιφασίστες που δολοφονούνται από τα μαχαίρια και τα όπλα των φασιστών, ξεπλένοντας  τους τελευταίους.

Είναι προφανές πως  ο Τζήμερος,  δεν την έχει αυτή την ευγένεια. Γιατί ακόμα και αυτή η ευγένεια, είναι αδύνατον να την βρει κανείς στους σφουγγοκωλάριους του συστήματος.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης πάντως είχε μιλήσει για αυτή την  ευγένεια, όταν  αναφερόταν στους αστούς.

Έλεγε ο Ραφαηλίδης …»Κάποτε θα μάθουν και οι αστοί να είναι εκτός από γραμματικά ευγενικοί και κοινωνικοί άνθρωποι, που νοιάζονται ουσιαστικά για τους συνανθρώπους. Αν δεν το μάθουν με το καλό, θα το μάθουν με το κακό, ή το πολύ κακό. Ξέρετε. Ο σοσιαλισμός είναι μια σειρά από κανόνες καλής κοινωνικής συμπεριφοράς για άγρια ζώα αστικής ράτσας»…

Κατάλαβες, κύριε Τζήμερε;

Advertisements

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», τα ζώα του '' πολιτισμού μας '', τζήμερος, φασισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Καμπανάκι. Άνοδος της ακροδεξιάς παντού!

Posted by redship στο 20 Ιουνίου , 2015

 

αναδημοσίευση από  αριστερά και πολιτική

 

Η νέα άνοδος της ακροδεξιάς «στην πιο ευτυχισμένη χώρα της Ευρώπης», τη Δανία, κατά τις εκλογές της 18ης Ιουνίου 2015, μετά και από συνεχή άνοδο στη Γαλλία και άλλες χώρες, προκάλεσε νέους προβληματισμούς στους αστούς αναλυτές που τρέχουν πάντα πίσω από τα γεγονότα για να τα ερμηνεύσουν κατά το δοκούν.

fasism  (3)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πως και γιατί ανεβαίνει ο φασισμός σε χώρες «ευτυχισμένες» όπως η Δανία, η Νορβηγία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Αλιά, η Αυστρία, η Γαλλία κ.α.;

 

 

 

fasism4Το «Κόμμα του Λαού της Δανίας», δηλ. το φασιστικό κόμμα ήρθε 2ο και όπως λένε οι αναλυτές, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο μέλλον της χώρας! Το «Κόμμα του Λαού της Δανίας»  έλαβε 21,1%, έναντι 12,3% πριν από τέσσερα χρόνια. Πρώτοι αλλά καταϊδρωμένοι οι σοσιαλδημοκράτες με 26,3%, τρίτοι οι Φιλελεύθεροι με 9,5%. Οι ακροδεξιοί λαμβάνουν 37 έδρες, τρεις περισσότερες από τους Φιλελεύθερους και 15 περισσότερες απ’ όσες είχαν.

Τι κυβέρνηση θα σχηματισθεί, με δεδομένο ότι ο «κεντροδεξιός» συνασπισμός, που περιλαμβάνει και το «Κόμμα του Λαού της Δανίας», εξασφαλίζει πλειοψηφία 90 εδρών στο κοινοβούλιο, γεγονός που του επιτρέπει τον σχηματισμό κυβέρνησης;

 

 

fasism  (6)

 

Αν δούμε την ιστορία των αστικών κομμάτων και κοινοβουλίων, θα δούμε πάντα μια αρχική «ανατριχίλα» για τους ακροδεξιούς, η οποία όμως αποκαλύπτεται στη συνέχεια ότι είναι εντελώς υποκριτική. Σταδιακά ενσωματώνουν τους φασίστες στη λειτουργία τους (να μη ξεχνάμε τον Μεταξά, τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι και πριν λίγα χρόνια την Αυστρία), μετακινούνται στις δικές τους θέσεις για να τους αφαιρέσουν δήθεν δύναμη(!), υιοθετούν με ευχαρίστηση το… «μικρότερο κακό» που είναι η «γλυκιά» εφαρμογή άγριων αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών και στο τέλος, απλώς στρώνουν καλά το δρόμο για την άνοδο του φασισμού σε γενική κλίμακα.

Οι αστοί αναλυτές υποτίθεται ότι μένουν έκπληκτοι από την άνοδο του φασισμού! «Δεν ξέρουν» γιατί ανεβαίνει. Τα εξηγούν όλα κατά τον ίδιο παλιό τρόπο των αστών της δεκαετίας του ΄30 εκστασιαζόμενοι από τα «γεγονότα» και ρίχνοντας ανάθεμα σε κάθε  εύκολο θύμα ή αντίπαλο, όχι όμως, και ποτέ, στην άρχουσα τάξη.

fasism  (5)

 

Σήμερα δεν έχουμε τους Εβραίους, αλλά έχουμε μετανάστες, ισλαμιστές, μελαμψούς και φυσικά όπως και τότε, πάντα, υπογείως και μακροπρόθεσμα κομμουνιστές… Αυτοί είναι οι εύκολοι στόχοι της εξουσίας, εύκολα θύματα, εύκολο έδαφος συσπείρωσης γύρω από φασιστικές ιδεολογίες και μέσα από την καθημερινή τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης που ελέγχονται, όπως και στη δεκαετία του ’30, από του μεγάλο κεφάλαιο.

Σταδιακά, βέβαια, οι αναλυτές εγκαταλείπουν τις θεωρίες ότι τον φασισμό τον παράγουν τα λάθη, η αναποτελεσματικότητα της αστικής δημοκρατίας και η πείνα του λαού γιατί δεν ταιριάζει για «ευτυχισμένες χώρες» της Ευρώπης!

Τι να κάνουν λοιπόν οι αναλυτές, το ρίχνουν στην περιπτωσιολογία όπως για τη Δανία ο φόνος 2 Εβραίων από έναν Παλαιστίνιο, τη Γαλλία οι πολλοί μελαμψοί μετανάστες και ο φόνος των δημοσιογράφων του χιουμοριστικού αλλά εντελώς πολιτικού περιοδικού Charlie Hebdo κλπ.  Ακριβώς όπως ο φόνος ενός Γερμανού από Εβραίο το 1938, προκάλεσε, δήθεν, την οργή των Γερμανών Ναζί και τη «νύχτα των κρυστάλλων», την ώρα που είχαν δολοφονηθεί εν ψυχρώ ήδη από ναζιστικές ορδές, χιλιάδες Εβραίοι.

Φυσικά, τα αντίθετα φαινόμενα, όπως τότε με τους φόνους των Εβραίων, των κομμουνιστών, των συνδικαλιστών και των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τα σημερινά από τη Νορβηγία, και τις φασιστικές αγριότητες στην Ουκρανία, μέχρι τα εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα λαών σε Μ. Ανατολή, Αφρική και Μεσόγειο, από τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς και την πείνα που επιβάλουν οι ιμπεριαλιστές, ούτε κατά διάνοια παράγουν αντιφασιστικά αισθήματα στο ίδιο, αυξανόμενο, τμήμα των αναπτυγμένων και «ευτυχισμένων» λαών που ασπάζεται την ακροδεξιά εκδοχή για τον κόσμο. Γιατί άραγε;

 

fasism  (7)

 

Τι συμβαίνει;

Όποιος πάει να ερμηνεύσει επιδερμικά τη νέα άνοδο του φασιστικού φαινομένου, με δήθεν «απειλή» από τους μετανάστες που είναι θύματα πείνας, πολέμων και βομβαρδισμών που έχουν επιβάλει μαζικά οι ιμπεριαλιστές σε τεράστιες εκτάσεις του πλανήτη, ή από τους Ρώσους στην Ανατολή, καμία αξιόπιστη ανάλυση δεν θα κάνει ποτέ. Όμως, ούτε θέλουν να κάνουν αξιόπιστη ανάλυση. Θέλουν μόνο να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Ποια είναι η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι πως ο φασισμός είναι γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού, στο ιμπεριαλιστικό (μονοπωλιακό) στάδιο της παρακμής του, μια μορφή πολιτικής διαχείρισης του συστήματος η οποία με βίαιο τρόπο επιχειρεί να αποκαταστήσει την απόλυτη κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου πάνω στην εργασία και σε ολόκληρη την κοινωνία. Μια μορφή που αντικαθιστώντας, απότομα ή σταδιακά, την άλλη μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού, την αστική δημοκρατία, με διάφορες ενδιάμεσες συνθέσεις και συμπλέξεις, επιχειρεί την διοικητική επιβολή της μαζικής και ληστρικής ροής κερδών στο μεγάλο κεφάλαιο.

 

Αυτό επιχειρείται όχι πάντα αλλά όταν η αστική δημοκρατία αδυνατεί να δώσει κέρδη βιώσιμα για μεγάλο μέρος του κεφαλαίου. Σε αυτό συμβάλει και μια αντιφατική λειτουργία του συστήματος. Από τη μια για να επιβιώσει και για να αναπαράγεται διευρυμένα, αναγκαστικά δέχεται, μετά από αγώνες, ορισμένα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα και από την άλλη, αυτά τα δικαιώματα του περιορίζουν ένα μέρος της ελευθερίας απόσπασης υπεραξίας από τους εργαζόμενους, πράγμα που, σε εποχές κρίσης, οδηγεί σε έλλειμμα κερδοφορίας ενός μέρους του κεφαλαίου και φυσικά σε νέα κρίση. Το αδιέξοδο είναι πλήρες.

 

fasism  0

 

Νομοτέλειες…

Η επιβίωση του κεφαλαίου επιβάλει την καταστροφής ενός μέρους του μεγάλου κεφαλαίου και την αναδιάρθρωση με βάση την επένδυση του αργούντος κεφαλαίου σε παραγωγικές δράσεις. Ο καπιταλισμός όμως δεν είναι σοσιαλισμός να έχει κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία και έτσι αναγκαστικά προκρίνει τη μόνη αρχή που γνωρίζει: «ο θάνατός σου η ζωή μου»! Μια αρχή που πρώτα επιβάλλεται απέναντι στην εργατική τάξη, σε συνέχεια στα μεσαία στρώματα και τέλος απέναντι και στα «αντίπαλα» κεφάλαια (ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις).

Φυσικά αυτή η λύση υπονομεύει ακόμη περισσότερο την ομαλή και διευρυμένη αναπαραγωγή του συστήματος, αφού δεν είναι δυνατή η αναπαραγωγή με ταυτόχρονο περιορισμό των δικαιωμάτων των παραγωγών. Διαφορετικά θα επιβίωνε ανέτως η δουλεία ως παραγωγική σχέση στη διαχείριση των νέων τεχνολογιών και των σύγχρονων αυτοματοποιημένων και ηλεκτρονικών μέσων παραγωγής.

aa fasisim (2)

 

 Έτσι, αναγκαστικά και νομοτελειακά, το σύστημα έχει τον αρνητή και ανατροπέα στα σπλάχνα του και τον συντηρεί γιατί αλλιώς παθαίνει «ξαφνικό θάνατο»! Για να μη γίνεται παρανόηση, όσο και αν το θέλει το μεγάλο κεφάλαιο, κανένας δούλος δεν μπορεί, από τη φύση της δουλείας, να αποτελεί το μαζικό επιστημονικό δυναμικό, των πανεπιστημίων και των πολυεθνικών, που παράγει έρευνα και τεχνολογία, τη διαχειρίζεται, την βελτιώνει συνεχώς και σε συνέχεια την εισάγει στην παραγωγή.

Σε συνέχεια, κανένα εργατικό δυναμικό δεν θα λειτουργούσε παραγωγικά και αποτελεσματικά τους Η/Υ ή τα αυτόματα συστήματα και μηχανήματα, αν ήταν δούλος. Άλλωστε οι δούλοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν επιστήμονες ή σύγχρονοι εργάτες με πτυχία, ξένες γλώσσες, υψηλό επίπεδο γνώσεων ικανοτήτων, προσόντων κλπ, πριν αναλάβουν τα σύγχρονα μέσα παραγωγής.

 

aa fasisim (1)

 

Είναι νομοτέλεια κάθε συστήματος και κάθε παραγωγής, σε κάθε συγκεκριμένο ιστορικό επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων να αντιστοιχούν και συγκεκριμένες παραγωγικές σχέσεις που μπορούν να τις θέτουν σε παραγωγική λειτουργία και να τις κάνουν αποδοτικές. Η κατάργηση της δουλείας και της δουλοπαροικίας δεν ήταν κάποια ηθική διαδικασία αλλά εντελώς κοινωνική, οικονομική και ταξική διαδικασία εξέλιξης του κόσμου, ήταν μια νομοτελειακή αναγκαιότητα της ανάπτυξης της κοινωνίας, της παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων.

aa fasisim (1)

 

Όταν λοιπόν, παρά τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα των αυταρχικών και φασιστικών καθεστώτων, το αδιέξοδο του συστήματος επανέρχεται, επιζητούνται πιο σκληρές πολιτικές, όπως οι ταξικοί (εμφύλιους τους λένε), περιφερικοί και ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Σε κάθε περίπτωση, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός είναι παγιδευμένος σε έναν φαύλο κύκλο παρακμής και υπονόμευσης των όρων βιωσιμότητάς του, ακόμη και την ώρα που προσπαθεί με βίαια μέσα να την αποκαταστήσει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», φασισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

φασισμός α.ε- Δήμος Θεσσαλονίκης: «Βουλγαρόγυφτοι, Αλβανοί και Έλληνες» ρακοσυλλέκτες βρομίζουν την πόλη μας

Posted by redship στο 29 Ιουνίου , 2014

 

 

Screen Shot 2014-06-28 at 10.08.49 AMΤο Ποντίκι Web

Δήμος Θεσσαλονίκης: «Βουλγαρόγυφτοι, Αλβανοί και Έλληνες» ρακοσυλλέκτες βρομίζουν την πόλη μας. Mετά αναρωτιόμαστε ποιος φταίει για την άνοδο της Χρυσής Αβγής…
Η εικόνα είναι γνωστή και αντιπροσωπευτική των μεγάλων αστικών κέντρων της Ελλάδας των μνημονίων: Δεκάδες άνθρωποι, μετανάστες κυρίως αλλά και ντόπιοι, «βουτάνε» μέσα στους κάδους σκουπιδιών και ό,τι μεταλλικό αντικείμενο βρουν το ανασύρουν και το μεταφέρουν με καρότσια σούπερ – μάρκετ.

Πρόκειται προφανώς για μια διαδικασία που καθόλου ευχάριστη δεν είναι για όσους αναγκάζονται να περπατάνε δεκάδες χιλιόμετρα κάθε μέρα, σπρώχνοντας μέσα στους δρόμους ένα καροτσάκι γεμάτο μεταλλικά σκουπίδια, «ψαχουλεύοντας» στους κάδους για κάποιο μεταλλικό αντικείμενο. Μόνο άνθρωποι που πιέζονται ασφυκτικά από την ανάγκη της επιβίωσης θα προέβαιναν σε τέτοιες πράξεις.

Και όμως, αυτούς τους ανθρώπους μηνύει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη μήνυση που κατέθεσε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης ζητείται η τιμωρία των υπευθύνων, ομάδων ατόμων που τελούν διακεκριμένες κλοπές κατ΄ εξακολούθηση, κατ΄ επάγγελμα και κατά συνήθεια, ενώ παράλληλα προκαλούν καταστροφές και βλάβες στους κάδους ανακύκλωσης.

«Είναι μεγάλο πρόβλημα και πρέπει να λυθεί σε εθνικό επίπεδο, σε επίπεδο αστυνομίας, ΣΔΟΕ και εισαγγελίας. Είναι Βουλγαρόγυφτοι, Αλβανοί και Έλληνες που κλέβουν χαρτί και μέταλλα και στη συνέχεια τα πηγαίνουν και τα πωλούν σε επιχειρήσεις εντός της Θεσσαλονίκης», ανέφερε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Ανακύκλωσης και Καθαριότητας, Θανάσης Παππάς.

Ο Θ. Παππάς ανέφερε ακόμα ότι η ανάσυρση από τους κάδους ανακυκλώσιμων υλικών προκαλεί οικονομική ζημιά για τον Δήμο, αλλά και κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Δεν παρέλειψε δε να κάνει λόγο και για την… αισθητική ζημιά που προκαλούν οι εξαθλιωμένοι που αναγκάζονται να ψαχουλεύουν στους κάδους:

«Δεν είναι μόνο η οικονομική ζημιά που προκαλούν στο Δήμο και κατ΄ επέκταση από τους κατοίκους που αντλούν ωφέλεια από την ανακύκλωση των προϊόντων. Είναι θέμα λειτουργικό και αισθητικό, καθώς δίπλα σε κάθε κάδο βλέπεις και από έναν να κλέβει. Στη συνέχεια, πετά ότι δεν του χρειάζεται βρομίζοντας όλο τον τόπο», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Πρόκειται πάντως για μια κίνηση που δεν συμβάλλει σε καμία περίπτωση στην επίλυση του προβλήματος, αλλά αντιμετωπίζει τους εξαθλιωμένους σαν υπεύθυνους για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Εξάλλου, με την ίδια λογική θα μπορούσαν να διωχθούν και όσοι ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό:

Υπάρχει ζήτημα για την υγεία, των ίδιων των ανθρώπων αυτών πρωτίστως, είναι αισθητικά αποκρουστική εικόνα για όσους δεν έχουν αντιληφθεί τι επίπεδο εξαθλίωσης έχουν επιφέρει τα απανωτά μέτρα λιτότητας, ενώ, ακολουθώντας κατά γράμμα μία ακραία νεοφιλελεύθερη λογική, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι με αυτό τον τρόπο χάνονται… πελάτες από τα εμπορικά καταστήματα.

Υπενθυμίζεται πως ο Δήμος Θεσσαλονίκης έχει συνάψει από τις 9 Μαΐου 2011 σύμβαση συνεργασίας για την διαχείριση δημοτικών αποβλήτων συσκευασίας με την ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία «Ελληνική Εταιρία Αξιοποίησης – Ανακύκλωσης ΑΕ».

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», χυδαιότητα και φασισμός χέρι-χέρι, Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Είσαι ό,τι ψηφίζεις

Posted by redship στο 1 Ιουνίου , 2014

 

 

 

 
1. Ανέκαθεν είχα απέχθεια για κάθε ανεύθυνο απολιτικοποιημένο ψηφοφόρο που οι αβυσσαλέες αντιφάσεις της γέρικης Δημοκρατίας τον έφεραν στο προσκήνιο. Πρόκειται για καθαρόαιμο μικροαστό που μπορεί να κάνει του κόσμου τα αίσχη με το δικαίωμα που του δίνει αυτή η βλακώδης και αναλλοίωτη μαγκιά του. Ακόμα όμως μας εκπλήσσει. Οπως τώρα που έγινε ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής.

 

 

2. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι δύο φορές φασίστας. Είναι ευτελής, πονηρός, δεν έχει ατομικό κώδικα συμπεριφοράς, είναι ψυχρός, απρόσωπος και αναθέτει στο κρεοπωλείο της Χρυσής Αυγής να καταστρέφει καθετί που του θυμίζει πολιτισμό. Η ανάθεση όμως περιλαμβάνει – είτε το θέλει είτε όχι – και μια δολοφονία, όπως αυτή του Φύσσα. Να λοιπόν που είναι ηθικός αυτουργός όχι μόνο στην περίπτωση Φύσσα, αλλά και στις άλλες που μπορεί ν’ ακολουθήσουν. Οι ίδιοι οι Χρυσαυγίτες τον χρησιμοποιούν ως το τέλειο άλλοθι: για ό,τι κάνουν αυτόν δείχνουν, γι’ αυτόν το κάνουν.

 

 

3. Οποιος φοβάται τον ίσκιο του γίνεται φασίστας. Αυτός είναι ο νόμος του πεζοδρομίου. Ας πούμε, ο Κασιδιάρης. Είναι ο κορυφαίος δειλός του τηλεοπτικού χωριού. Κοιμάται αγκαλιά με τα όπλα του, φωτογραφίζεται μαζί τους και πυροβολεί …πινακίδες. Εχει τατουάζ με τη σβάστικα, αλλά όταν μιλά είναι γεμάτος τικ και τρέμουν τα μάτια του. Είναι σύνηθες να ξεπερνά κανείς το φόβο του με υπέρμετρο θράσος. Ο βρυχηθμός όμως του λιονταριού κρύβει μέσα του το νιαουρητό της γάτας. Τον Κασιδιάρη τον έχει αρπάξει ο φόβος, του έχει περάσει λουρί και τον περιφέρει σαν σκυλί. Κι όταν καμιά φορά ο φόβος τον βαριέται, τον αφήνει σε κανέναν τηλεοπτικό σταθμό να ξεχαρμανιάσει.

 

 

4. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι αυτός που ψοφάει να δώσει πρώτος το σύνθημα για λιντσάρισμα. Είναι κρυμμένος συκοφάντης, με φτηνά απωθημένα, που ονειρεύεται ότι παίζει σε ταινίες βίας, αλλά γλείφει τα κουμπιά της μπότας κάθε Μιχαλολιάκου, ελπίζοντας ότι αυτός θα εκπληρώσει τις επιθυμίες του.

 

 

5. Αυτός που ψήφισε Χρυσή Αυγή μπορεί να επιβιώσει και στη μεγαλύτερη αθλιότητα. Ονειρεύεται παράσημα, περίστροφα και ό,τι άλλο σιδερικό σηκώνει η σκονισμένη ύπαρξή του. Υποχρεώνεται έτσι με την ψήφο του να κάνει φίλους έναν εσμό από κάφρους που εχθρεύεται και φθονεί κάθε είδος ζωής.

 

 

6. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή δεν είναι παραπλανημένος, απλά βρίσκει την ταυτότητα που είχε χάσει. Ούτε αλλοτριωμένος υπήρξε, ούτε αλλοιώθηκε η «ηθική» του προσωπικότητα. Μισεί τον εαυτό του και σιχαίνεται τους γύρω του. Πιστεύει πως είναι καλύτερος όλων, γι’ αυτό και όλοι τον εχθρεύονται. Κοινή συμπλεγματική συμπεριφορά, που οδηγεί το άτομο να πιστέψει πως όλοι αξίζουν την τιμωρία του.

 

 

7. Ο,τι ψηφίζεις αυτό είσαι. Διασκεδάζω με τις δημοκρατικές ευαισθησίες των δημοσιογράφων που σαν τις μωρές παρθένες προσποιούνται ότι δεν γνώριζαν τίποτα για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Ας μπω στον άχαρο ρόλο να τους θυμίσω αυτά που ξέρουν: Τα ΜΜΕ θεσμοθέτησαν τους χρυσαυγίτες ενάντιά μας. Μέσα στις μεσαιωνικές εκπομπές τους, με το άλλοθι της ελευθερίας του λόγου, έγιναν η πρώτη επιτροπή υποδοχής των νεοναζί και ως εκ τούτου είναι οι τελευταίοι που θα έπρεπε να εκπλήσσονται για την ισχυροποίησή τους.

 

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η Ουκρανία και η ευρω- Κοντσίτα (με το μούσι της)

Posted by redship στο 12 Μαΐου , 2014

 

 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

  

 

   Είναι γεγονός και είναι συγκλονιστικό: Σχεδόν 80 χρόνια από την μεγαλύτερη τραγωδία που βίωσε η ανθρωπότητα, ο ναζισμός επιστρέφει στο ευρωπαϊκό έδαφος με τη μορφή της επίσημης κρατικής πολιτικής! Ο ναζισμός, χύνει ξανά το αίμα ανθρώπων στην Ευρώπη, ως επίσημη κρατική πολιτική!

 

   Το νέο στοιχείο, το «ποιοτικά αναβαθμισμένο» στοιχείο της ναζιστικής κτηνωδίας, που έρχεται από την Ουκρανία, είναι ακριβώς αυτό: Ότι τα εγκλήματά τους οι ναζί δεν τα διαπράττουν, πλέον, μόνο ως μαχαιροβγάλτες, σε σκοτεινούς δρόμους και σοκάκια. Ο ναζισμός, πλέον, δεν περιορίζεται να δρα ως τσιράκι του επίσημου καθεστώτος της βίας και της καταστολής. Οι ναζί, πλέον, δεν δολοφονούν μόνο ως παραστρατιωτικές και παρακρατικές μαριονέτες κρυμμένοι στα σκοτάδια του εκάστοτε καθεστώτος που προστρέχει στις υπηρεσίες τους. Οι θηριωδίες των ναζί δεν περιορίζονται μόνο στις νυκτερινές πρακτικές του υποκόσμου. Για πρώτη φορά στην Ευρώπη, μετά από 80 χρόνια φρίκης και ολοκαυτώματος, το ναζιστικό έγκλημα αποτελεί πλέον επίσημη κρατική πολιτική, είναι επίσημη κρατική πρακτική άσκησης εξουσίας!

 

   Αυτό ακριβώς συντελείται στην Ουκρανία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει: Οι ναζί έχουν βγει στους δρόμους και καίνε ανθρώπους. Ζωντανούς! Το διέπραξαν στην Οδησσό και το διέπραξαν ως συγκυβερνήτες της λεγόμενης «μεταβατικής κυβέρνησης».

 

   Οι ναζί, ως κομμάτι της εκεί «τρόικας» που συνθέτει την λεγόμενη «μεταβατική κυβέρνηση», έχουν βγει στους δρόμους και εκτελούν ανθρώπους. Μέρα – μεσημέρι! Και το κάνουν χωρίς να φορούν «στολές παραλλαγής». Φορούν την επίσημη στολή του στρατού της Ουκρανίας! Το διέπραξαν στην Μαριανούπολη και στο Ντονιέτσκ.

 

   Οι ναζί έχουν βγει στους δρόμους και δίπλα στα αποβράσματα των χουλιγκάνων που συνθέτουν τα «Τάγματα Εφόδου» διαθέτουν, ταυτόχρονα, και ελεύθερους σκοπευτές. Που προωθούν τις πολιτικές εξελίξεις στήνοντας προβοκάτσιες και σκορπίζοντας τον θάνατο. Το διέπραξαν στο Κίεβο.

 

   Όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ουκρανία, α) η αρχική αναγόρευση του ναζισμού σε πολιτικό μέγεθος, β) η κατοπινή ενθρόνισή του σε κυβερνητικές καρέκλες, γ) η τρέχουσα αναγνώρισή του από τους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους ως η επίσημη κρατική πολιτική της Ουκρανίας, γίνονται με την έγκριση της ΕΕ! Όλα αυτά γίνονται με την σφραγίδα των Βρυξελλών!

 

   Όλα αυτά γίνονται με την συνηγορία του – βραβευμένου με Νόμπελ Ειρήνης – Ομπάμα. Η υφυπουργός Εξωτερικών του τελευταίου (η περιβόητη κυρία Νιούλαντ) αποδείχτηκε ότι παζάρευε στο γραφείο της με τους εκπροσώπους των ναζί της Ουκρανίας την υποστήριξή τους στα σχέδια των ΗΠΑ έναντι του ποσού των 5 – 10 εκατομμυρίων ευρώ… Οι αμερικάνικες πολυεθνικές εταιρείες των μισθοφόρων του θανάτου, αυτές που υπογράφουν συμβόλαια συνεργασίας με το Πεντάγωνο του κ.Ομπάμα (όπως η «Blackwater», περιλάλητη για τις θηριωδίες της στο Ιρακ), εκτελούν ανθρώπους αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία, στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού…

  

   Τα συμβαίνοντα στην Ουκρανία συνιστούν ασφαλή απόδειξη για το τι ανθρωποθυσία συνεπάγεται η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των καπιταλιστικών κέντρων και τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα των εκπροσώπων του «πολιτισμένου κόσμου»: Ενώ οι εικόνες από την Μαριανούπολη πάγωναν το αίμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη, με τον στρατό, υπό τις εντολές των ναζιστών, να δολοφονεί αμάχους με σφαίρες στο κεφάλι, οι μεν Μέρκελ και Ολάντ ακολουθούσαν πιστά το πρόγραμμα της κρουαζιέρας τους στη Βαλτική, ο δε Πούτιν έπαιζε χόκευ…

 

Παρεμπιπτόντως: Αλήθεια, έχετε ακούσει κάποια δήλωση της προεδρεύουσας το τρέχον εξάμηνο στην ΕΕ (της Ελλάδας, ντε!), για τα όσα συντελούνται στην Ουκρανία; Υπέπεσε στην αντίληψή σας κάποια δήλωση του προεδρεύοντα κ.Σαμαρά, πρώην συνεργάτη του κ.Μπαλτάκου, γνωστού  από την διακίνηση της θεωρίας των «δυο άκρων»; Είδατε ή ακούσατε κάποια παρέμβαση εκ μέρους του προεδρεύοντα υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, του κ.Βενιζέλου προς την κυβέρνηση της Ουκρανίας; Η τελευταία δήλωση του κυρίου «ψηφίστε Ελιά για να έχουμε σταθερότητα» ήταν εκείνη που έκανε όταν συναντήθηκε και χαιρέτισε την εν λόγω κυβέρνηση των ναζί και φιλοναζί εταίρων. Τότε, όπως είχε δηλώσει, δεν διαπίστωσε κάτι ναζιστικό επάνω τους, διότι, όπως είχε συμπληρώσει, στη συνάντηση με την οποία  τους αναγνώρισε πολιτικά – για λογαριασμό τόσο της Ελλάδας, όσο και της ΕΕ – αυτό το ζήτημα (αν είναι ναζί, δηλαδή) δεν τον είχε απασχολήσει…

 

 

   Οι εξελίξεις στην Ουκρανία συνιστούν ασφαλή απόδειξη για το τι κρύβεται πίσω από τα κηρύγματα περί την ευρωενωσιακή «ελευθερία» και «δημοκρατία». Τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία είναι μια πολιτική «χορηγία» της ΕΕ. Όλης της ΕΕ! Και της ΕΕ της Μέρκελ και της ΕΕ του Ολάντ. Και της ΕΕ του Βορρά και της ΕΕ του Νότου. Και της ΕΕ των «κεντροαριστερών» και της ΕΕ των «κεντροδεξιών». Και της ΕΕ εκείνων που την εξυμνούν και της ΕΕ των άλλων που θέλουν να την «αλλάξουν». Που δημιουργούν αυταπάτες ότι αυτή η ΕΕ, η θεραπαινίδα της πολιτικής που εκτρέφει τον φασισμό και τον ναζισμό, που τροφοδοτεί από την Λεπέν και τον Κασιδιάρη μέχρι την Μουσολίνι και τον Γιάρος του ουκρανικοιύ «Δεξιού Τομέα», μπορεί, τάχα, να μεταμορφωθεί σε «Ευρώπη των λαών»…

   Η «αγία οικογένεια» της ΕΕ, ο βαστάζος και χορηγός του ναζισμού στην Ουκρανία, δεν έγινε σε μια νύχτα το συνώνυμο της ευρωπαϊκής «μαυρίλας». Η ΕΕ που οικτίρει τα «αποσχιστικά δημοψηφίσματα», όπως τα αποκαλεί, στην Ανατολική Ουκρανία, είναι η ίδια που με την πολιτική της αποτελεί τον ηθικό (και φυσικό) αυτουργό τους. Είναι η ΕΕ που τα ίδια δημοψηφίσματα στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας και του Κοσσυφοπεδίου τα αποκαλούσε «αγλάισμα δημοκρατίας»…

Δεκαετίες τώρα, η ΕΕ αποτελεί τον παγκόσμιο υποβολέα της θεωρίας των «δύο άκρων». Είναι αυτή, η ΕΕ των μονοπωλίων (εκείνων των μονοπωλίων που, όπως η «Ζήμενς» και η «Κρουπ», ανέβασαν τον Χίτλερ στην καγκελαρία) που μηχανεύεται αθλιότητες για να συσχετίζει ανιστόρητα και συκοφαντικά το φασισμό με τον κομμουνισμό και επιδίδεται σε έναν παγκόσμιο ιδεολογικό «μακαρθισμό».

   Είναι η ΕΕ που πριν από τα οικονομικά μνημόνια φρόντισε να συντάξει τα αντικομμουνιστικά μνημόνια, αντλώντας από το «επιστημονικό| ναζιστικό-γκεμπελικό οπλοστάσιο του «πες, πες κάτι θα μείνει».

   Είναι εκείνη, η ΕΕ, που στα μισά κράτη – μέλη της παρατηρείται ενίσχυση της ακροδεξιάς και στα άλλα μισά επαναλαμβάνεται η συμμετοχή στις κυβερνήσεις φασιστικών κομμάτων και πολιτικών προσώπων.

 

   Είναι η ΕΕ, όλη η ΕΕ, που στις 21/12/2010 – και για δεύτερο συνεχόμενο έτος – αρνήθηκε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να υιοθετήσει ψήφισμα, με το οποίο καταδικάζονταν η ηρωοποίηση όσων συμμετείχαν στις φασιστικές λεγεώνες των «Βάφεν SS», οι δημόσιες εκδηλώσεις δικαίωσης του ναζιστικού παρελθόντος και του ναζισμού, η ανέγερση μνημείων προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους, η βεβήλωση ή καταστροφή μνημείων προς τιμήν των αγωνιστών κατά του φασισμού και του ναζισμού, η παράνομη εκταφή ή μεταφορά των σορών των θυμάτων της φασιστικής θηριωδίας. Η ΕΕ και όλα τα κράτη – μέλη της, αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν το ψήφισμα και επέλεξαν την… αποχή!

   Η ΕΕ που παρέχει καθεστώς «εταιρικής σχέσης» στην φιλοναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας, που στηρίζει μια κυβέρνηση που πυροβολεί ανθρώπους στο κεφάλι στη μέση του δρόμου, που ευλογεί τα «Τάγματα Εφόδου» που καίνε ανθρώπους ζωντανούς στην Οδησσό, είναι η ίδιας ΕΕ που χρόνια τώρα παρακολουθεί σε κράτη – μέλη της να αναστηλώνονται τα χιτλερικά σύμβολα! Να αναρτώνται μνημεία των «Ες Ες»! Να βαφτίζονται οι δοσίλογοι «εθνικοί ήρωες». Να ανακηρύσσεται η 9η Μάη (μέρα νίκης κατά του φασισμού) σε «μέρα πένθους» (!) στις Βαλτικές χώρες…

Ήταν ο αρμόδιος επίτροπος της ΕΕ για θέματα διεύρυνσης, ο «κύριος» Φερχόιγκεν, που το 2012, πριν ακόμα από τα γεγονότα στην Ουκρανία, που δήλωνε ότι καλώς διώκονται οι κομμουνιστές στις Βαλτικές χώρες, την ίδια ώρα που οι εκεί κυβερνήσεις των κρατών – μελών της ΕΕ αποκαθιστούσαν τους φασίστες!

   Αυτή είναι η ΕΕ εντός της οποίας χειμάζεται (και) ο ελληνικός λαός. Η ΕΕ εκτός από τρόικες, εκτός από Μνημόνια, εκτός από οικονομικούς «δολοφόνους», τρέφει – επίσημα πλέον – στις αγκάλες της και ναζί δολοφόνους. Κι αυτή η ΕΕ δεν αλλάζει. Το γεγονός είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας για να μην το λάβουν υπόψη τους οι ψηφοφόροι στις 25 του μήνα και για να μην το σταθμίσουν ως – μείζονος σημασίας – κριτήριο ψήφου.

*

        Υστερόγραφο:Από τη μιαοι υστερικές ιαχές περί «ευρυχωρίας» με τις οποίες μας φλόμωσαν τα ΜΜΕ με αφορμή την νικήτρια της… «Γιουροβίζιον». Από την άλλη οι φωτιές που καίνε στην Ουκρανία.

Από την μια η αοιδός Κοντσίτα με την ευρωπαϊκή βιομηχανία του θεάματος να ποντάρει πάνω της τη διάχυση μιας παρακμιακής ιδεολογίας που θέλει να βαφτίσει άσκηση ελευθερίας και δημοκρατίας τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό μιας καρικατούρας σουφραζέτας με μόνο προσόν της ότι φοράει μούσι. Κι από την άλλη η ίδια βιομηχανία του θεάματος που πατρονάρει τον ναζισμό ως «απελευθερωτή» και «δημοκράτη».

Βάλτε τα δίπλα – δίπλα. Από όπου και να κοιτάξεις την «ευρω-Κοντσίτα» των Βρυξελλών, πίσω από τον αποβλακωτικό ευρωενωσιακό φερετζέ των κηρυγμάτων της νεοταξίτικης πολιτικής και αισθητικής περί «ελευθερίας» και «ανεκτικότητας», χάσκει το…  μούσι που μας πουλάνε.

 

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Νέες απειλές κατά του ΠΑΜΕ εκτοξεύει η Χρυσή Αυγή από το Πέραμα

Posted by redship στο 5 Απριλίου , 2014

 

 

Το ρόλο τους ως τσιράκια των εργοδοτών επιβεβαιώνουν με κάθε ευκαιρία οι χρυσαυγίτες, εκτοξεύοντας απειλές κατά του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Η φασιστική – εγκληματική οργάνωση μόλυνε την Παρασκευή το απόγευμα την εργατούπολη του Περάματος, διοργανώνοντας συγκέντρωση στην αίθουσα του Δημαρχείου.

Μιλώντας στη φασιστοσύναξη, ο πυρηνάρχης Περάματος, Περικλής Μουλιανάκης, ανέφερε ότι θα τελειώσουμε με τα μέλη του ΠΑΜΕ, εκφράζοντας τους ευσεβείς πόθους των εργολάβων της Ζώνης. Ο συγκεκριμένος χρυσαυγίτης έχει στήσει επιχείρηση που παραπέμπει σε δουλεμπορικό γραφείο, όπως αποκάλυψε ο Ριζοσπάστης.

Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι οι απειλές αυτές εκτοξεύονται από το Πέραμα, όπου οι εργολάβοι της Ζώνης προσπαθούν να στήσουν εργοδοτικό σωματείο, ενώ μέλη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ δέχθηκαν δολοφονική επίθεση από τη Χρυσή Αυγή, την ώρα που κόλλαγαν αφίσες.

Απαράδεκτη ήταν και η απόφαση του δημάρχου και του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Περάματος να παραχωρήσουν την αίθουσα του Δημαρχείου.

από 902.gr

nazi-3

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός» | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Οχι τυχαία υπόθεση

Posted by redship στο 4 Απριλίου , 2014

 

 

Η αποκάλυψη των στενών επαφών του πρώην γγ του Υπουργικού Συμβουλίου, Π. Μπαλτάκου, με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής αποτελεί έναν ακόμα παράγοντα επιτάχυνσης διεργασιών σε ένα αστικό πολιτικό σύστημα που θυμίζει «κινούμενη άμμο». Οι συνομιλίες του Μπαλτάκου με τη Χρυσή Αυγή, ο οποίος υπερηφανευόταν πριν από μερικές βδομάδες για τον αντικομμουνισμό του, αποδεικνύουν τις στενές σχέσεις της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης με τον κρατικό μηχανισμό, τις «συγγένειες» με το αστικό πολιτικό σύστημα, τους θεσμούς του αστικού κράτους. Κάτι που, άλλωστε, αποδεικνύεται από τον όλο διάλογο. Τέτοιου είδους «αντισυστημική» δύναμη είναι η Χρυσή Αυγή, τέτοιου είδους «αντιφασίστες» είναι και το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου. Δηλωμένους αντικομμουνιστές έχει και άλλους η ΝΔ (ο Μπαλτάκος δεν είναι ο μόνος) αλλά και άλλα αστικά κόμματα. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δεν είχαν, επίσης, πρόβλημα να συγκυβερνούν με αντικομμουνιστές. Γίνεται, λοιπόν, φανερό ότι η πρακτική του αστικού πολιτικού συστήματος προσφέρει κάλυψη, ανοχή, άμεση ή έμμεση στήριξη στη Χρυσή Αυγή. Αποδεικνύεται, επίσης, πόσο κάλπικη είναι η λεγόμενη θεωρία των άκρων, την οποία όλο το προηγούμενο διάστημα προωθούσαν τα αστικά επιτελεία και πρώτα απ’ όλα η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, που έχει μεγάλες ευθύνες για την όλη εξέλιξη. Επιβεβαιώνεται ότι αντικομμουνισμός και φασισμός πάνε χέρι χέρι. Η εξέλιξη, όμως, αυτή δεν πρέπει να αξιοποιηθεί με στόχο να βγει λάδι η Χρυσή Αυγή για τη δράση της ως φασιστικής – εγκληματικής οργάνωσης.

Η εγκληματική δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής είναι υπαρκτή και ο κόσμος βοά γι’ αυτό. Τα μέλη της έχουν κάνει δολοφονίες, επιθέσεις σε βάρος εργαζομένων, συνδικαλιστών και μεταναστών, έχουν λειτουργήσει ως «μπράβοι» των εργοδοτών. Γι’ αυτό και αποτελεί λαϊκή απαίτηση να διερευνηθούν οι εγκληματικές της πράξεις και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι.

Είναι επικίνδυνη η στάση ορισμένων κομμάτων, δημοσιογράφων, διαφόρων παραγόντων, που, είτε από καιροσκοπισμό και επιδιώξεις ψηφοθηρίας, είτε εξαιτίας συγγενειών με το χώρο της Χρυσής Αυγής, είτε γιατί δεν θέλουν να «καεί» η Χρυσή Αυγή, μιλάνε για «σκευωρίες» και για «αθώους», αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν έπρεπε να γίνει η δίωξη για τις εγκληματικές πράξεις της Χρυσής Αυγής. Η υιοθέτηση της καταγγελίας της Χρυσής Αυγής, ακόμη και οι υπαινιγμοί είναι δηλητήριο για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, εξωραϊσμός της ναζιστικής – φασιστικής οργάνωσης. Το όλο ζήτημα αξιοποιείται και σε σενάρια αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος. Υπάρχουν και άλλα τέτοια παραδείγματα, όπως η συμμετοχή δηλωμένων χρυσαυγιτών ή ανθρώπων που τουλάχιστον ανέχονται τις απόψεις τους, σε τοπικά ψηφοδέλτια αστικών κομμάτων και υποψηφίων, γεγονός που δίνει νομιμοποίηση και κάλυψη στις απόψεις και στα πρόσωπα που τις εκφράζουν. Η όλη υπόθεση φανερώνει τα συγκοινωνούντα δοχεία ανάμεσα στα αστικά κόμματα, δείχνει και πιθανές συμμαχίες που θα επιδιωχθούν στο υπό διαμόρφωση σκηνικό.

Τα λαϊκά στρώματα, και με αυτήν την ευκαιρία, πρέπει να προβληματιστούν για το τι σχεδιασμοί βρίσκονται στα σκαριά. Η σκέψη πρέπει να πάει πολύ βαθύτερα, στην κατεύθυνση της εξελισσόμενης προσπάθειας από τα αστικά επιτελεία της δημιουργίας νέων παγίδων εγκλωβισμού του λαού στους ανταγωνισμούς που αναπτύσσονται ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου, στο ξεκαθάρισμα δικών τους λογαριασμών. Το ΚΚΕ έχει πει από την πρώτη στιγμή ότι η εγκληματική φασιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή πριμοδοτήθηκε από το σύστημα. Επίσης, σημείωνε και σημειώνει ότι για να αντιμετωπιστεί αποφασιστικά από το λαϊκό κίνημα δεν αρκεί μόνο η ποινική δίωξή της για τα εγκλήματά της. Η αντιμετώπιση της δράσης της προϋποθέτει την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, το δυνάμωμα της λαϊκής συμμαχίας σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Το τσάκισμά της προϋποθέτει το τσάκισμα του συστήματος που τη γεννά, του καπιταλισμού.

από  902.gr

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», Οι “αντικομμουνιστές”!, ναζισμός θανατηφόρος εχθρός όλης της ανθρωπότητας, νεοναζί | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Σχέσεις στοργής με τους φασίστες

Posted by redship στο 6 Μαρτίου , 2014

Οι σχέσεις στοργής ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους Ουκρανούς νεοναζιστές δεν είναι καινούριες. Οι ΗΠΑ, όπως και άλλες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης, υπέθαλψαν τους υποστηριχτές του Στεπάν Μπαντέρα, συνεργάτη των Ναζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ηγέτη της φασιστικής Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN – Β) και του λεγόμενου Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού (UPA), με τον οποίο διεξήγαγε ένοπλο αγώνα σε βάρος της ΕΣΣΔ μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Πολλά επιζώντα μέλη της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών κατέφυγαν στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ – ενίοτε με τη βοήθεια και της CIA. Στην Ουάσιγκτον, η OUN – B ανασυστάθηκε κάτω από την ομπρέλα της Ukrainian Congress Committee of America (UCCA), με την οποία οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ είχαν στενές επαφές.

Eπί κυβέρνησης Ρίγκαν, ο πρόεδρος της ομάδας Lev Dobriansky διετέλεσε πρεσβευτής στις Μπαχάμες και η κόρη του Paula θήτευσε στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Το 1983, στο Λευκό Οίκο, ο Ρίγκαν καλωσόρισε αυτοπροσώπως τον Stetsko, ηγέτη των οπαδών του Μπαντέρα στις ΗΠΑ, ο οποίος επέβλεψε τη σφαγή 7.000 Εβραίων στο Lviv. «Ο αγώνας σας είναι και δικός μας. Το όνειρό σας είναι το όνειρό μας», είχε πει τότε στην προσφώνησή του ο Ρίγκαν, επαληθεύοντας ότι οι ΗΠΑ μοιράζονταν με τους ναζιστές της Ουκρανίας τον ίδιο στόχο: Την ανατροπή της ΕΣΣΔ.

***

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, που επανέρχονται με αφορμή τα γεγονότα στην Ουκρανία, όταν το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ξεκίνησε το 1985 μια έρευνα για τους ναζί εγκληματίες πολέμου, η UCCA εξάντλησε την επιρροή της στο Κογκρέσο για να τη σταματήσει. Επίσης, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η UCCA διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην παρεμπόδιση ομοσπονδιακών ερευνών για ναζιστές υπόπτους εγκλημάτων πολέμου.

Η UCCA παραμένει και σήμερα μια ισχυρή δύναμη στις «ομάδες συμφερόντων» (lobbies) στην Ουάσιγκτον. Το 2009, στην 50ή επέτειο του θανάτου του Μπαντέρα, τον ανακήρυξε σε «σύμβολο της δύναμης και της δικαιοσύνης για τους οπαδούς του» που «συνεχίζει να εμπνέει τους Ουκρανούς σήμερα». Ενα χρόνο αργότερα, η ομάδα τίμησε την 60ή επέτειο από το θάνατο του Roman Shukhevych, διοικητή της OUN – Β, αποκαλώντας τον «ήρωα που πολέμησε για την τιμή και τη δικαιοσύνη».

Η UCCA πρωτοστάτησε να οργανωθούν συλλαλητήρια σε πόλεις των ΗΠΑ για υποστήριξη των διαδηλώσεων ενάντια στην κυβέρνηση Γιανούκοβιτς. Να τι γράφει μια ανταπόκριση από το Σικάγο: «Μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές κυμάτιζαν σημαίες της Ουκρανίας, ενώ άλλοι σήκωσαν το κόκκινο και μαύρο πανό του UPA και OUN – Β. «Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την Ουκρανία!», φώναζαν».

***

Βεβαίως, δεν πρέπει να προκαλεί καμία εντύπωση. Θυμίζουμε ότι ακροδεξιές νεοναζιστικές ομάδες έχουν κατά κόρον χρησιμοποιηθεί την περίοδο 1945 – 1989 από τις ΗΠΑ και τα καπιταλιστικά κράτη της Ευρώπης ενάντια στην ΕΣΣΔ, τα σοσιαλιστικά κράτη και το κομμουνιστικό κίνημα. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, τις διασυνδέσεις τέτοιων οργανώσεων όχι μόνο με τους αστικούς κρατικούς μηχανισμούς σε κάθε χώρα, αλλά απευθείας και με ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Τέτοιες ομάδες ήταν ετοιμοπόλεμες να συντρίψουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» μέσα από ΝΑΤΟικής έμπνευσης σχέδια που έφερναν διάφορα κωδικά ονόματα σε κάθε ευρωπαϊκό καπιταλιστικό κράτος και εντάσσονταν σε κοινό δίκτυο με την ονομασία «Stay Behind». Ετσι και σήμερα, φασιστικές συμμορίες όπως η Χρυσή Αυγή δηλώνουν την ετοιμότητά τους να παίξουν ρόλο στις ενδοϊμπεριαλιστικές και ενδοαστικές αντιθέσεις και βεβαίως στο τσάκισμα του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό είναι χρήσιμες για τον καπιταλισμό και καθόλου «αντισυστημικές».

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός», ΗΠΑ και Ουκρανοί νεοναζί, ο φασισμός δεν έρχεται απ΄το μέλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο μόνος δρόμος για την κατάργηση του φασισμού είναι η κοινωνική επανάσταση

Posted by redship στο 1 Μαρτίου , 2014

Σε εκδήλωση – βιβλιοπαρουσίαση της νέας έκδοσης της «Σύγχρονης Εποχής» με τίτλο «Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση», που διοργάνωσε η ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, στη Θεσσαλονίκη, μίλησε απόψε η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο «Παναγιωτόπουλος» της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ.

Η Ελένη Μπέλλου, αναφέρθηκε στη γενικότερη χρησιμότητα τέτοιων βιβλίων και συσχέτισε την πολιτική σκέψη του Κόμματος για τα σημερινά προβλήματα με βάση την πείρα από την πολιτική σκέψη και δράση στο παρελθόν.

Όπως είπε, «μελετώντας το βιβλίο «Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση» έχουμε την ευκαιρία να δούμε τι σημαίνει «φασισμός γέννημα του συστήματος», γέννημα σε ποια φάση της εξέλιξής του, ποιος είναι ο μόνος δρόμος για την κατάργηση του φασισμού, η κοινωνική επανάσταση, δηλαδή η σοσιαλιστική.

Γιατί κανένας άλλος δρόμος «διόρθωσης του καπιταλισμού», επαναφοράς του στις ράγες της «Αστικής Δημοκρατίας» δεν μπορεί να εξασφαλίσει την εξάλειψη του φασιστικού φαινομένου, ακόμα κι αν μείνει σε χειμερία νάρκη για δεκαετίες.

Φασιστική ή στρατιωτική ή άλλου τύπου δικτατορία, είναι η άλλη όψη του καπιταλιστικού νομίσματος που πάει μαζί με την αστική δημοκρατική όψη του.

Το βιβλίο του Ντατ μας δίνει την ιστορική αντίληψη όλων των συνθηκών του μεσοπολέμου, όπου αναπτύχθηκε ο φασισμός στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αυστρία, μας δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε καλύτερα τη σχέση οικονομίας-πολιτικής στις σημερινές συνθήκες.

Και για σήμερα έχει αξία να κατανοήσουμε την εξής αλληλουχία παραγόντων:

Α΄ ευρωπαϊκός (ή παγκόσμιος) πόλεμος – επαναστατική άνοδος σε σειρά χωρών, όμως με νίκη μιας εργατικής, σοσιαλιστικής επανάστασης μόνο στη Ρωσία. Αντίθετα, η σοσιαλδημοκρατία στη διακυβέρνηση μέσω της αστικής δημοκρατίας έγινε παράγοντας ήττας των επαναστατικών εξεγέρσεων -εμφάνιση γενικευμένης και συγχρονισμένης βαθιάς οικονομικής κρίσης στον αναπτυγμένο καπιταλισμό- άνοδος του φασισμού με στοιχεία λαϊκισμού και αντιδραστικού εγκλωβισμού και οργάνωσης κατεστραμμένων μεσαίων στρωμάτων, πολιτικά καθυστερημένων τμημάτων ανέργων, νεολαίας – στρατιωτικοποίηση της οικονομίας των πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, με δημοκρατική ή φασιστική μορφή διακυβέρνησης, εγχώρια και διεθνώς απροκάλυπτη ανοχή των αστικών θεσμών και του κεφαλαίου, στην άνοδο του φασισμού – ναζισμού – ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αρχικά με επιμέρους, επικεντρωμένες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Γερμανίας και των συμμάχων της που δεν καταδικάστηκαν από Γαλλία-Βρετανία-ΗΠΑ.

Ο Ντατ αναλύει τις κοινωνικές – οικονομικές και πολιτικές συνθήκες όπου αναπτύχθηκε και διακυβέρνησε ο φασισμός – ναζισμός, από την 3η προς την 4η δεκαετία του 20ού αιώνα.

Μπορούμε αβίαστα να υποστηρίξουμε ότι ισχύουν και σήμερα, φαντάζει σαν να είναι γραμμένη σήμερα η κωδικοποίησή του για τους όρους ανόδου του φασισμού. Λέει: «Ποιοι είναι οι γενικοί όροι που ευνοούν την άνοδο του φασισμού; Μπορούμε να τους απαριθμήσουμε εν συντομία: 1) η ένταση της οικονομικής κρίσης και της ταξικής πάλης, 2) η εντεινόμενη απογοήτευση από τον κοινοβουλευτισμό, 3) η ύπαρξη ευρέων μικροαστικών, μεσαίων στρωμάτων, του εξαθλιωμένου προλεταριάτου και των τμημάτων των εργατών υπό καπιταλιστική επιρροή, 4) η απουσία αυτοτελούς ταξικά συνειδητής ηγεσίας του κύριου όγκου της εργατικής τάξης».

Στο βιβλίο φαίνεται πεντακάθαρα η πρόβλεψη του Ντατ, σωστότερα η πρόβλεψη της ΚΔ για τον τότε επικείμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την αναμενόμενη επίθεση στην ΕΣΣΔ.

Από όλο το βιβλίο απορρέει το εξής ζήτημα: με ποια γραμμή προετοιμάζεται το εργατικό κίνημα για ν’ αντιμετωπίσει το φασισμό, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ξεκαθαρίζοντας ότι ο πόλεμος δεν είναι αποκλειστική επιλογή του φασισμού, αλλά συνολικά του καπιταλισμού και με τη δημοκρατική του όψη.

Και σήμερα βλέπουμε ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κάλλιστα μπορεί να διεξάγεται από τις λεγόμενες δημοκρατικές κυβερνήσεις, όπως της ΕΕ ενάντια στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Λέει ο συγγραφέας για τις συμμαχίες στις σελ. 187-188:

«Η αντίληψη ενός μπλοκ φασιστικών κρατών στη βάση κοινής φασιστικής πολιτικής αποτελεί μύθο. η συμμαχία μεταξύ τέτοιων κρατών μπορεί να διαμορφωθεί μόνο στην περίπτωση όπου οι άμεσοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής των ενδιαφερόμενων ιμπεριαλιστικών σχηματισμών θα την καθιστούσαν δυνατή σε κάθε περίπτωση, με την όποια πολιτική μορφή. Ωστόσο, εάν το φασιστικό σχήμα αποτελούσε γενικευμένη πολιτική για όλες τις ηγέτιδες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αυτό θα σήμαινε αποκλειστικά άμεση όξυνση των ανταγωνισμών και ταχεία έλευση του πολέμου».

Τι σημαίνει αυτό;

Τα καπιταλιστικά κράτη κάνουν τις μεταξύ τους συμμαχίες ανάλογα με την κοινότητα των στόχων της εξωτερικής τους πολιτικής κι όχι ανάλογα με το πολιτικό ρεύμα και την απόχρωση της αστικής ιδεολογίας του κόμματος που είναι στην κυβέρνηση.

Πρόκειται για μεγάλη αλήθεια πολύ χρήσιμη στο εργατικό κίνημα.

Σκεφτείτε το κουβάρι των συμμαχιών των καπιταλιστικών κρατών σε σχέση με τον πόλεμο στη Συρία.

Σκεφτείτε γιατί δε συμμάχησε το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά στην Ελλάδα με το φασιστικό καθεστώς στην Ιταλία, αλλά ήταν αντίπαλα.

Αυτό λέει κάτι, ότι το εργατικό – λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να εγκλωβίζεται σε μια αστική συμμαχία.

Αυτό που εμείς βλέπουμε καθαρά σήμερα και με βάση τη μελετημένη πείρα μας, δυστυχώς δεν είναι ακόμα καθαρό συνολικά στο κομμουνιστικό κίνημα π.χ. στη Συρία, στην Αίγυπτο, στην Ουκρανία και βέβαια πολύ περισσότερο δεν ήταν καθαρό στο κομμουνιστικό κίνημα στη δεκαετία του 1940, κατά το ξέσπασμα, την εξέλιξη και τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αντίθετα, οι αστοί πολιτικοί και διπλωμάτες έχουν πάντα καθαρά τα ζητήματα της ταξικής πάλης».

Η Ελένη Μπέλλου, αναφέρθηκε στο θέμα της ετοιμότητας του κομμουνιστικού κινήματος για την έκβαση της ταξικής πάλης κατά την έξοδο από τον πόλεμο στη χώρα μας αλλά και σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία, εξετάζοντας κυρίως τον «προσανατολισμό της πρωτοπορίας του κύριου όγκου της εργατικής τάξης».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός» | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »