καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουλίου 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Εγγραφή

Archive for the ‘καπιταλισμός’ Category

Αγοράζεις απ’ το Πλαίσιο; Think, think, think, think…

Posted by redship στο 9 Φεβρουαρίου , 2016

 

αναδημοσίευση από το ξεκινημα

 

Πριν λίγες μέρες άλλος ένας άνθρωπος προστέθηκε στο μακρύ κατάλογο των ανέργων. Η Σοφία Πάτα, εργαζόμενη στο κατάστημα του Πλαισίου στη Λάρισα, μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια με ένα τρίχρονο παιδί, ενημερώθηκε από τη διοίκηση του Πλαισίου ότι απολύεται. Η δικαιολογία; «Δεν χαμογελούσε πολύ»…

 

Η απόλυση αυτή φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, «περίεργη» καθώς η Σοφία δούλευε οχτώ χρόνια στην εταιρεία και μάλιστα ήταν «εξαιρετική» υπάλληλος με βάση τα κριτήρια της ίδιας της εταιρείας! Είχε διακριθεί δύο φορές μέσα στο 2015, μπαίνοντας στη Dream Team των υπαλλήλων (τους υπαλλήλους δηλαδή με εξαιρετική απόδοση). Όμως αν γνωρίζει κανείς το εργασιακό κάτεργο που λέγεται Πλαίσιο, δεν θα του προκαλέσει καμία εντύπωση.

 

Στο Πλαίσιο (όπως έχουν καταγγείλει πολλές φορές εργαζόμενοι σ’ αυτό) επικρατούν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα: ατομικές συμβάσεις εργασίας, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, ελαστικές σχέσεις εργασίας με 4ωρους εργαζόμενους, με απλήρωτες υπερωρίες, 10ωρα που δεν φαίνονται πουθενά, πρωτοστάτης στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και πολλά άλλα.

 

Όπως καταγγέλλει το Σωματείο των εργαζομένων στο Πλαίσιο, του οποίου η Σοφία είναι μέλος, η απόλυση αυτή πραγματοποιήθηκε

«για να εξυπηρετήσει την πολιτική ευέλικτου δυναμικού που έχει υιοθετήσει η εταιρεία τα τελευταία χρόνια, αντικαθιστώντας έμπειρο προσωπικό με νέους υπαλλήλους».

Και συνεχίζει η ανακοίνωση:

«άλλωστε το Πλαίσιο είναι από τις ελάχιστες εταιρίες στην Ελλάδα που ζητά υπαλλήλους σταθερά , κάθε μηνά, τα τελευταία 10 χρόνια».

 

Με αυτές τις τακτικές, η εταιρεία έχει καταφέρει να παρουσιάζει σημαντικά κέρδη, εν μέσω κρίσης. Συγκεκριμένα, τα καθαρά κέρδη της το 2012 έφτασαν τα 10,2 εκατ. ευρώ, το 2013 τα 14,3 εκατ. ευρώ και το 2014 τα 16,1 εκατ. ευρώ.

 

Μια απολύτως «υγιής» και κερδοφόρα επιχείρηση λοιπόν, μεταχειρίζεται τους εργαζόμενους της σαν «αναλώσιμα» υλικά.

 

Στα χρόνια που ζούμε οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των αφεντικών. Η «μαύρη» εργασία είναι κανόνας, όπως άλλωστε και οι ελαστικές μορφές απασχόλησης (μερική, εκ περιτροπής κα).

 

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ασφαλώς δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς. Οι εργαζόμενοι στο χώρο των εταιρειών των νέων τεχνολογιών σε αρκετούς χώρους (Πλαίσιο, Vodafone, CYTA, Nokia, κ.α.) επιχειρούν να οργανωθούν και να απαντήσουν συλλογικά στις επιθέσεις που δέχονται. Οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουμε το ίδιο. Και την ίδια στιγμή πρέπει όλοι να στεκόμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλο, αφού η επίθεση ενάντια σε κάθε έναν από εμάς να είναι επίθεση σε όλους.

Αυτό τρομάζει τα αφεντικά – ας είμαστε σίγουροι γι’ αυτό.

 

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα χρειαστείς κινητό, tablet, laptop, υπολογιστή… think, think, think, think

 

…και στήριξε τις ενέργειες του Σωματείου των Εργαζομένων στο Πλαίσιο διεκδικώντας την άμεση επαναπρόσληψη της Σοφίας Πάτα!

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, αυτός είναι ο καπιταλισμός, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, εργάτης - σκλάβος στον καπιταλισμό., η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη του απεργού του άνεργου και του μετανάστη | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ένα κείμενο για τα αηδιαστικά σποτάκια του Γερμανού

Posted by redship στο 21 Δεκεμβρίου , 2015

αναδημοσίευση από      kefaloniaupdate.blogspot.gr

 

 

Ήρθαν τα Χριστούγεννα. Λαμπιόνια, στολισμοί και πλαστικοποιημένο θέαμα να καλύπτει βιτρίνες και δρόμους για να καλυφθεί παροδικά η σκατίλα του αστικού κόσμου που έχει σπείρει φτώχεια, ρατσισμό και καταστολή. Ήρθαν τα Χριστούγεννα, ευκαιρία για πάσης φύσεως βιομηχανία να σπρώξει με τα μπούνια κάθε πλαστή ανάγκη στη κοινωνία της κατανάλωσης για να τσεπώσουν όσα περισσότερα φράγκα μπορούν.

Στο πλαίσιο αυτό της υπερκαταναλωτικής μανίας, η αλυσίδα καταστημάτων Γερμανός έβγαλε τρία τηλεοπτικά σποτάκια για να πείσει τ@ καταναλωτ@ να αγοράσουν τα προϊόντα πολυεθνικών που διαθέτει στα ράφια της. Το κοινό στοιχείο που έχουν και τα τρία σποτάκια είναι το εξής: Σημασία δεν έχει το δώρο ως δώρο, σημασία έχει η χρηματική αξία του δώρου, δηλαδή το δώρο[ανεξάρτητα από την χρηματική του αξία] δεν είναι ένα αντικείμενο που δίνεται από ένα πρόσωπο σε ένα άλλο με στόχο τη δημιουργία ανθρώπινων σχέσεων αμοιβαιόητητας, φιλίας, σεβασμού και αναγνώρισης αλλά ορίζεται από το κόστος αγοράς του και βάσει του οποίου ο παραλήπτης του δώρου αξιολογεί θετικά ή αρνητικά τον δωρητή.

Δείτε το ακόλουθο σποτάκι:

Στη πρώτη περίπτωση ο παππούς πήρε ένα δώρο στον εγγονό του αφού πρώτα συμβουλεύτηκε τη μητέρα του. Ο εγγονός δεν λέει ούτε ένα ξερό ευχαριστώ ενώ ειρωνεύεται και ελαφρώς τον παππού. Στη δεύτερη περίπτωση ο παππούς σίγουρα έχει ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά για να του αγοράσει μια παιχνιδομηχανή. Ο εγγονός κάνει σαν τρελός, ευχαριστεί και αγκαλιάζει τον παππού του. Και στα καπάκια η «φωνή» ρωτά εσένα καταναλωτ@ «ποια αντίδραση θα διαλέξεις;».

Ακολουθούν και τα άλλα δύο σποτάκια:

Είναι γνωστό τοις πάσι άλλωστε ότι στον καπιταλισμό οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αλλοτριωμένες από τις εμπορευματικές σχέσεις. Αλλά νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που στην Ελλάδα, έτσι ξεδιάντροπα, μια μεγάλη επιχείρηση προμοτάρει την πραμάτεια της, που φτάνει στο σημείο να σου πει πως «εάν θες την αγάπη των ανθρώπων γύρω σου απλά αγόρασέ τους ακριβά μπιχλιμπίδια».

Όμως αυτό είναι το δώρο; Αυτή είναι η λειτουργία του; Να ορίζεται από την χρηματική του αξία και όχι από την κίνηση του δωρητή; Όχι βέβαια. Τι είναι το δώρο λοιπόν; Την απάντηση θα την βρείτε το εξαιρετικό ακόλουθο κείμενο της Έλενας Σκαρπίδου με τίτλο «Το Δώρο, ο Marcel Mauss και ο «χαμένος παράδεισος»»και η πηγή του είναι εδώ.

Το κείμενο:
«Με δικό τον κόσμο τούτο, τι τον θέλεις άλλο πλούτο;» (ελληνική παροιμία)

Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι κατ’ εξοχήν η εποχή της ανταλλαγής δώρων. Όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας ετοιμάζεται να προσφέρει κάτι που

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, καπιταλισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι φτωχοί της Φινλανδίας

Posted by redship στο 28 Απριλίου , 2015

αναδημοσίευση   από   efsyn.gr

 

 

Ουρά σε τράπεζα τροφίμων στο Ελσίνκι
Η Φινλανδία ετοιμάζεται για τις δικές της περικοπές

Φτώχεια, ανεργία, κατάθλιψη και απομόνωση βιώνει περίπου το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Φινλανδίας εν μέσω της ύφεσης που ταλαιπωρεί την οικονομία της χώρας την τελευταία διετία. Τράπεζες τροφίμων αναφέρουν διπλασιασμό του αριθμού των ανθρώπων που εξυπηρετούν από το 2012 και μετά, ενώ η κατάσταση ανάγκασε και τον απερχόμενο συντηρητικό πρωθυπουργό να παραδεχθεί ότι η κυβέρνηση του «δεν έκανε πολύ καλή δουλειά».

Αφού είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της λιτότητας για τους άλλους, η Φινλανδία ετοιμάζεται για τις δικές της περικοπές, γράφουν σε σχετικό ρεπορτάζ τους oi Financial Times, περιγράφοντας μια ασυνήθιστη σκηνή για Σκανδιναυική χώρα:

«Είναι 9.30 το πρωί στο παγωμένο Ελσίνκι και στην ουρά έξω από ένα κτίριο χωρίς πινακίδες στα βόρεια προάστια στέκονται εκατοντάδες για πάνω από δυόμιση ώρες. Τελικά συγκεντρώνονται 2.600 άνθρωποι που δεν περιμένουν να αγοράσουν το τελευταίο προϊόν της Apple ούτε της Nokia, αλλά κάτι πιο βασικό: αυγά, ψωμί, γάλα, φρούτα. «Η ουρά γίνεται μεγαλύτερη και μεγαλύτερη» λέει ο Μάρκους, ένας από τους εργαζόμενους στην τράπεζα τροφίμων. «Εχουμε πολλούς πλούσιους εδώ στην Φινλανδία, αλλά αυτή είναι η άλλη πλευρά.

Οπως λέει ο επικεφαλής αυτής της τράπεζας τροφίμων Χέικι Χούρστι ο αριθμός των ανθρώπων που προσφεύγουν εκεί για να βρουν τρόφιμα έχει αυξηθεί πολύ μέσα σε μια τριετία: «Ο κόσμο δεν κερδίζει αρκετά για πληρώνει και για τρόφιμα και το ενοίκιο. Δεν έχει αρκετά για να ζήσει, διότι πολλοί από αυτούς είναι άνεργοι».

Η κρίση λοιπόν επηρεάζει και τους καλύτερους, τους πρώην ισχυρούς στον βορρά, που μέχρι πρόσφατα είχαν βαθμολογία ΑΑΑ. Η ύφεση είναι πιο εκτεταμένη από την κρίση της δεκαετίας του 1990- μια περίοδο που οι Φινλανδοί θεωρούν χειρότερη και από το κράχ του ’30 και οι προγνώσεις είναι απαισιόδοξες, με τις επιλογές ακόμα πιο δύσκολες. «Η Φινλανδία είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση» είπε ο Σουηδός πρώην υπουργός Οικονομικών Αντερς Μποργκ, που είχε αναλάβει να συντάξει μελέτη για την κατάσταση της οικονομίας της χώρας για λογαριασμό της Φινλανδικής κυβέρνησης. Ενώ ο Αλεξ Στουμπ αναγκάστηκε να μιλήσει για μια «χαμένη δεκαετία».

Τα συμπεράσματα πριν μερικούς μήνες του καθηγητή Γιούχο Σαάρι του πανεπιστημίου της Ανατολικής Φινλανδίας παρουσιάζουν ανάγλυφα την εικόνα μιας κοινωνίας 5,5 εκατομμυρίων κατοίκων, εκ των οποίων το ένα εκατομμύριο βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Περίπου 800.00 είναι συνολικά οι άνεργοι και οι μακροπρόθεσμα άνεργοι- στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι άστεγοι και όσοι τρέφονται από τα αντίστοιχα κοινωνικά παντοπωλεία ή τις τράπεζες τροφίμων να φθάνουν τις 100.000.

 

Και οι προβλέψεις είναι απαισιόδοξες καθώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα προοπτική δημιουργίας θέσεων εργασίας, με την επαρχία να υποφέρει περισσότερο. Στην πόλη Λάχτι για παράδειγμα η ανεργία πλησιάζει το 19% την ώρα που ο μέσος όρος είναι 9 %.. κι αυτό σύμφωνα με τον καθηγητή Σαάρι οφείλεται στις πολιτικές που έχουν ακολουθήσει διαδοχικές κυβερνήσεις οι οποίες δεν έχουν στόχο την βελτίωση της ζωής των μη προνομιούχων. «Είναι σπουδαία αυτή η οικονομική πολιτική» υποστηρίζει ο Σάαρι, «εάν βέβαια ανήκεις στην μεσαία τάξη και έχεις πολύ καλές σπουδές. Οσοι όμως βρίσκονται εκτός της αγοράς εργασίας δεν έχουν την φροντίδα του συστήματος. Αυτοί που αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες ζουν σαν πραγματικοί εξωγήινοι ανάμεσα μας».

Ο νικητής των εκλογών Γιούχα Σιπίλα, καταθέτοντας την απογοήτευση του για το γεγονός ότι ο δημόσιος τομέας αντιστοιχεί στο 58% του ΑΕΠ και οι φόροι στο 46%,  έχει δηλώσει ότι θέλει να κάνει περικοπές δαπανών 2 δισ. ευρώ ετησίως, αλλά οικονομολόγοι όπως ο Πάσι Σόριονεν της Nordea που είναι η μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, λένε ότι με την οικονομία να μπαίνει στον τέταρτο χρόνο ύφεσης η κυβέρνηση θα πρέπει να κόψει και τις δαπάνες και τους φόρους ταυτόχρονα, εγκαταλείποντας την τακτική της προστασίας των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα. Επειτα είναι και το μεγάλο πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, για το οποίο τόσο πολύ οι Φινλανδοί έχουν δασκαλέψει τους υπόλοιπους.

Από το 2008 και μετά η χώρα έχει χάσει έδαφος απέναντι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες καθώς οι μισθοί εκτοξεύονταν στα ύψη. Την ώρα που στην Ιρλανδία και την Ισπανία το κόστος εργασίας σταθερά μειωνόταν, στην Φινλανδία αυξανόταν για να φθάσει σήμερα στο 20%.

Έτσι οι λέξεις «δομικές μεταρρυθμίσεις», άρχισαν να συμπεριλαμβάνονται στην καθημερινότητα και των Φινλανδών. «Οσον αφορά στην ανταγωνιστικότητα το κόστος εργασίας είναι τώρα ίδιο με της Γαλλίας, 20% πάνω από την Γερμανία, 15% πάνω από την Σουηδία. Είναι μεγάλη η πρόκληση να μειωθεί κατά 10% – 15%. Απαιτούνται τεράστιες δομικές μεταρρυθμίσεις», δήλωσε ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας  Αντερς Μποργκ.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ανεργία, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πετάς με Ryanair; προσοχή στις «ψείρες»!

Posted by redship στο 13 Μαρτίου , 2015

αναδημοσίευση από  xekinima.org

 

 

Όταν επιχείρησα να περάσω την είσοδο για τις αναχωρήσεις στο αεροδρόμιο της Θεσ/νίκης ο εργαζόμενος που ήταν στο έλεγχο μου εξήγησε, φιλικά και με συμπάθεια, ότι το χαρτί που κρατούσα παρότι είχε όλα τα στοιχεία που χρειαζόμουν για να πετάξω (ονοματεπώνυμο, αριθμό εισιτηρίου, ώρες αναχώρησης και προσγείωσης, αριθμό θέσης, κλπ) δεν ήταν αρκετό για να περάσω. Χρειαζόμουν κάρτα επιβίβασης. «Μα αυτό δεν είναι κάρτα επιβίβασης;» επέμενα εγώ… Όχι, μου εξήγησε, δεν μπορούσα να περάσω, έπρεπε να πάω στο γκισέ της εταιρείας.

 

Χαλαρός, γύρισα προς το γκισέ της εταιρείας για να τακτοποιήσω την εκκρεμότητα. Σιγά, δεν έγινε και τίποτα. Όταν δεν έχεις κάνει ηλεκρτονικό «τσεκ-ιν» από το σπίτι σου μπορείς να το κάνεις ηλεκτρονικά στο αεροδρόμιο – συνηθισμένα πράγματα. Κι αν δεν ξέρεις από τα σύγχρονα μηχανήματα υπάρχει πάντα κάποιος πρόθυμος εργαζόμενος από την αεροπορική εταιρεία να σε βοηθήσει, ή το πολύ πολύ να μπεις για λίγη ώρα στην ουρά… Συνηθισμένα πράγματα.

***

Πηγαίνοντας στο γκισέ της Ryanair είδα μια γυναίκα μέσης ηλικίας, καταστενοχωρημένη, να συζητά μαζί τους με απελπισμένο ύφος και να τους εξηγεί πως δεν είναι δυνατό να της ζητούν να πληρώσει 80 ευρώ για κάτι που δεν είχε καταλάβει καλά όταν το εισιτήριο κόστισε… 13 ευρώ!

 

Επέμενε η καημένη η γυναίκα, «μα είναι δυνατό να μου βάζετε πρόστιμο 80 ευρώ όταν το εισιτήριο μου κόστισε 13;». Η υπάλληλος της εταιρείας ήταν όμως ανένδοτη: «λυπάμαι, έτσι είναι οι κανόνες».

 

Έκανε πίσω η γυναίκα, υποθέτω για να σκεφτεί τι να κάνει. «Μπήκα στο site τους» μου είπε καθώς πλησίαζα «αλλά ήταν όλα στα αγγλικά – εγώ δεν ξέρω αγγλικά, δεν καταλάβαινα».

 

Πήρα τη θέση της, στο γκισέ, ανήσυχος είναι η αλήθεια από την εικόνα που είχα δει κι απ’ αυτά που είχα ακούσει, χωρίς όμως να έχω καταλάβει τι λάθος είχε κάνει η γυναίκα αυτή και γιατί έπρεπε να πληρώσει τόσο βαρύ πρόστιμο.

***

Εξηγώ το πρόβλημα, πάντα χαλαρά βέβαια θεωρώντας πως, σίγουρα, δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία, η καλή υπάλληλος θα με βοηθούσε μ’ αυτή τη χαζή πρακτική λεπτομέρεια…

 

«Βεβαίως να εκδώσουμε την κάρτα επιβίβασης» μου απαντά, «όμως υπάρχει ένα πρόστιμο που θα πρέπει να πληρώσετε».

 

Δε μου άρεσε αυτό, αλλά, ε, τι να κάνουμε, κάναμε το λάθος, θα το πληρώσουμε… «Εντάξει, πόσο είναι» ρωτώ, εξακολουθώντας να χαμογελώ, μη έχοντας καταλάβει ακόμα τι παιζόταν…

 

«Εβδομήντα ευρώ»!

 

Εγκεφαλικό!

 

«Με δουλεύετε!»

 

«Όχι κύριε, είναι 70 € πρόστιμο όταν δεν κάνετε ηλεκρονικό τσεκ-ιν»

 

«Μα είναι δυνατό να ζητάτε πρόστιμο 70 ευρώ όταν το εισιτήριο κόστισε 39 ευρώ;»

 

«Αυτό λένε οι κανόνες κύριε»

 

Τα έχω πάρει κανονικά στο κρανίο…. «Δεν ντρέπεστε…. να παγιδεύετε τον κόσμο… μας βάζετε να πληρώνουμε το εισιτήριο, δήθεν φτηνό και στη συνέχεια μας παγιδεύετε με κόλπα για να μας φορτώσετε με πρόστιμα 2, 3, και 4 φορές… στην περίπτωση της προηγούμενης κυρίας πάνω από 6 φορές… τι κόλπα είναι αυτά… σα δε ντρέπεστε… σοβαρή εταιρεία είναι αυτή;….» κλπ κλπ

 

Από το τζέρτζελο ήρθε κάποια προϊστάμενη. Εκεί κατάλαβα πως μας άκουγε όλη η αίθουσα…

 

«Υπάρχει υποσημείωση κύριε που σας προειδοποιεί…» και μου έδειχνε κάτι ψείρες στο κάτω μέρος της σελίδας…

 

«Και τι νομίζετε, ότι δεν έχω δουλειά να κάνω να ψάχνω για την κάθε μικροσκοπική υποσημείωσή σας, μπας και με ξεγελάσετε; Ταξιδεύω με αεροπλάνα εδώ δεκαετίες και πρώτη φορά βλέπω μια εταιρεία να προσπαθεί με τέτοιο πρόστυχο τρόπο να κλέψει λεφτά»

 

«Οφείλατε να διαβάσετε την υποσημείωση»

 

«Αφήστε τα κόλπα. Εσείς θεωρείτε αυτή τη στάση έντιμη; Είναι έντιμη στάση από μια εταιρεία απέναντι στους πελάτες της αυτή;»

 

«Και βέβαια είναι»

 

Δεν υπήρχε νόημα… Αρνήθηκα να τους πληρώσω το πρόστιμο. Προτιμούσα να φάω ολόκληρη μέρα μέχρι να γυρίσω στην Αθήνα (με τρένο πλέον) παρά να πληρώσω πρόστιμο 70 € σ’ αυτούς… Φεύγοντας είδα… ένα άλλο κύριο πίσω μου, να περιμένει σειρά…

 

Τρία πρόστιμα μέσα σε 5 λεπτά… Καλός τζίρος. Μετά σου λένε αυτοί οι τύποι της Ryanair ότι είναι η πιο φτηνή εταιρεία στην Ευρώπη

***

Στο τρένο για την Αθήνα, αργότερα διάβασα τις «ψείρες» που υπήρχαν στο κάτω μέρος της σελίδας (που νόμιζα πως ήταν η κάρτα επιβίβασης αλλά ήταν απλά το εισιτήριο).

 

Έγραφαν πως πρέπει να κάνεις τσεκ-ιν μέχρι δύο ώρες πριν τη πτήση. Μετά δεν μπορούσες! Αν δεν έκανες μέχρι 2 ώρες πριν την πτήση τότε θα έπρεπε να… «κάνετε κλικ εδώ» και βάζανε κάποιο λινκ στο ιντερντετ.

 

Αν έφτανες στο αεροδρόμιο χωρίς κάρτα, εξηγούσαν οι «ψείρες», μπορούσε να σου την βγάλει η εταιρεία έναντι κάποιας χρέωσης… «κάντε κλικ εδώ».

 

Πουθενά, ανάμεσα στις «ψείρες» δεν έβρισκες καμία αναφορά που να μιλά για «πρόστιμα» πολύ περισσότερο να αναφέρει τα εξωφρενικά ποσά των 70 €, 80 € και ποιος ξέρει τι άλλο ύψος ακόμα μπορεί να είχαν τα πρόστιμα τους.

 

Το πιο σκανδαλώδες είναι πως αν για κάποιο λόγο δεν είχες κάρτα επιβίβασης έχοντας φτάσει στο αεροδρόμιο, δεν υπήρχε κανένας, μα κανένας άλλος τρόπος να βγάλεις κάρτα γιατί το ιντερνετ τσεκ-ιν έκλεινε 2 ώρες πριν την πτήση (την ώρα δηλαδή που θα έφτανες στο αεροδρόμιο για να πάρεις την πτήση σου)!! Ήσουν εντελώς αναγκασμένος να πας στην εταιρεία και να πληρώσεις το χαράτσι διαφορετικά δεν ταξίδευες! Κανονική παγίδα!

 

Αυτή είναι η «ιδιωτική πρωτοβουλία». Είναι η «πρωτοβουλία» των αρπακτικών! Ο «κλέψας του κλέψαντος»! Αυτό είναι το μεγάλο κεφάλαιο… Οι πολυεθνικές, που θα έρθουν στην Ελλάδα για να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και να μας σώσουν από την κρίση, με βάση τη λογική των Σαμαροβενιζέλων και κάτι «δημοσιογράφων» τύπου Μπάμπης στον Σκάι…

 

Α.Π.

Posted in Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, καπιταλισμός, Ryanair | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η χαμένη τιμή τής Ευρώπης.

Posted by redship στο 18 Φεβρουαρίου , 2015

ΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

Σε μια Ευρώπη που σέβεται τις Αρχές τού Διαφωτισμού μια χώρα επιδεικνύει με συμπεριφορά και κανόνες ζούγκλας την ηγεμονία της.

Μια δράκα γερμανικών επιχειρήσεων,στο πλαίσιο τής ανάπτυξης προσπαθούν να εξοντώσουν τούς αντιπάλους τους με απώτερο στόχο να κατακτήσουν το μεγαλύτερο μερίδιο τής αγοράς και να εξασφαλίσουν συγκριτικό πλεονέκτημα πού θα τούς φέρει σε θέση οικονομικής υπεροχής.

Αυτές οι ιδιωτικές καπιταλιστικές οντότητες ορίζουν το παιχνίδι.Επακόλουθο αυτής τής δράσης είναι,η Γερμανία ως Εθνικό Κράτος να επιχειρεί και να προβάλλει τον ηγεμονισμό της.Κι από κοντά μια ολόκληρη Ευρώπη νικήτρια Του Β Παγκόσμιου,(με ακριβό τίμημα τούς νεκρούς της) να σκύβει ταπεινωτικά το κεφάλι.

Οι αριθμοί κερδίζουν το παιχνίδι οι άνθρωποι θυματοποιούνταινται  η Γερμανία εκδικείται για την ήττα της κι ο Σοιμπλε μας λυπάται.

Η χώρα του όμως με αιχμή αυτές τής καπιταλιστικές οντότητες έχει μερίδιο ευθύνης πού μας φτάσαμε ως εδώ.Αυτό, ο κ.Σοιμπλε το προσπερνά με το σχόλιο του «καθένας να κοιτάζει την πόρτα του». Αγνοεί ωστόσο ότι κλεπταποδόχος δίχως κλέφτη δεν υπάρχει.

Αυτή η εμμονή των Γερμανών να θυματοποιήσουν μια χώρα δέκα εκατομμυρίων κατοίκων και να τη βγάλουν στο σφυρί παραβιάζει ευθέως τής αρχές τής Ισότητας των χωρών τής Ευρώπης και προσβάλλει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά μια ολόκληρη ανθρωπότητα..Κυρίως με την ιταμή περιφρόνηση τής Κυριαρχίας της. Μία κυριαρχία πού παραβιάζεται με πρωτοφανή ωμότητα μέσα από τούς όρους ενός Μνημονίου πού δυστυχώς κάποιοι υπόλογοι στην εθνική συνείδηση αυτού του τόπου έβαλαν την υπογραφή τους. Διότι αν δανείζεσαι, ναι έχεις τη. υποχρέωση να επιστρέψεις το δάνειο. Με ποιο τρόπο  θα εξοικονομήσεις τα χρωστούμενα για να ξοφλήσεις,είναι δική σου υπόθεση.

Όταν όμως ο άλλος σού υπαγορεύει και τον τρόπο συγκέντρωσης των χρημάτων προς εξόφληση, έ  τότε έχεις ιταμή παρέμβαση στα Τού οίκου σου.

Και μια  χώρα     κυρίαρχη και ανεξάρτητη δεν μπορεί να αποδεχτεί τέτοιους όρους. Διότι απλά,τότε δεν δανείζεται ξεπουλιέται.

Κι εντάξει η Γερμανία κάνει τη δουλειά της σε σημείο με τη συμπεριφορά της να έχει προβληματίσει ακόμα και την Αμερική.Πιέζει,προβάλλει, καθυβρίζει, απαιτεί. Το θέμα όμως είναι η Ευρώπη. Το θέμα είναι  η Γαλλία πού ενώ προτείνει μέσω του Μοσκοβισί μια πιο βατή και αξιοπρεπή λύση στο πρόβλημα,ο Σοιμπλε μέσω του ανεκδιήγητου Νταισεμπλουμ την τσαλακώνει και τής το πετά στη μούρη.

Κι η Γαλλία σκύβει υπάκουη το κεφάλι.Από πίσω σύσσωμη η υπόλοιπη Ευρώπη ακολουθεί.Σαν όμηρος τής Γεμανίας,όχι μόνο η Βόρεια Ευρώπη.Από κοντά με σκυμμένο κεφάλι ν ακολουθεί κι η Νότια Ευρώπη με στρατιές ανέργων κι ανθρώπων πού λιμοκτονούν. Είναι θέμα αυτό.Πως μια χώρα με τον παρά της γαμεί και την κυρά της.Πως καταστρατηγεί κανόνες Κυριαρχίας και Αξιοπρέπειας μιας χώρας ισότιμου μ αυτήν μέλους τής Ευρωπαϊκής Ενωσης πως γράφει στα παλιά της τα παπούτσια προαιώνιες αξίες κι αρχές χάρη στην οικονομική της ευρωστία. Και πως μια ολόκληρη Ευρώπη εκπορνεύεται στα πεζοδρόμια της Μπούντεσμπαγκ..

 

από  τον ημεροδρόμο

Posted in Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, ημεροδρόμος, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ανυπότακτη Κρήτη: “Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους δε μπορούσαν να φανταστούν οι Κρητικοί το κατάντημα της ΑΝΕΚ”

Posted by redship στο 1 Ιανουαρίου , 2015

αναδημοσίευση από   agonaskritis.gr

Ανακοίνωση της παράταξης «Ανυπότακτη Κρήτη» για τα γεγονότα με το NORMAN ATLANTIC, το πλοίο που είχε ναυλώσει η ΑΝΕΚ:

Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους μπορούσαν να φανταστούν το κατάντημα του δημιουργήματος τους, οι Κρητικοί που συγκεντρώθηκαν στα Χανιά στις 10 Απριλίου του 1967 για να ιδρύσουν την ΑΝΕΚ. Την ΑΝΕΚ, μια εταιρεία λαϊκής βάσης, που ιδρύθηκε μετά από το φρικτό ναυάγιο του επιβατηγού-οχηματαγωγού πλοίου “ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ”, στις 8 Δεκεμβρίου 1966, όταν το σαπιοκάραβο του εφοπλιστή Τυπάλδου πήρε στο βυθό μαζί του 224 επιβάτες στη θαλάσσια περιοχή της Φαλκονέρας.

Κι ενώ ιδρύθηκε ως εταιρεία λαϊκής βάσης για να εξασφαλίσει τη σταθερή και ασφαλή σύνδεση της Κρήτης με τον Πειραιά και να προστατεύσει τους Κρητικούς από την εφοπλιστική ασυδοσία, κατέληξε να μισθώνει σαπιοκάραβα και να κάνει στους επιβάτες της ότι έκανε ο Τυπάλδος πενήντα χρόνια πριν !!!

Το Σεπτέμβρη του 1970 ξεκίνησαν τα δρομολόγια Χανιά – Πειραιάς με το θρυλικό ΚΥΔΩΝ.

Μεγάλη η περηφάνια και ο ενθουσιασμός για τη χανιώτικη εταιρεία και καθώς δημιουργήθηκαν κι άλλοι συνεταιρισμοί στο νησί, ορισμένοι άρχισαν να τρέφουν αυταπάτες περί λαϊκού καπιταλισμού και άλλα φούμαρα. Τα χρόνια πέρασαν κι αντί για το λαϊκό καπιταλισμό επικράτησε ένας άγριος φιλελευθερισμός που κάτι τέτοια εγχειρήματα τα θεωρούσε αναχρονιστικά. Είναι τότε που πρόβαλε η “χρυσή” εποχή του εκσυγχρονισμού και του χρηματιστηρίου.

Το 1998 η ΑΝΕΚ άλλαξε εταιρική μορφή και διάβηκε την πόρτα του “πορνείου του καπιταλισμού”, του χρηματιστηρίου κατά τον Μαρξ. Φτωχομεσαίοι ή και κάπως ευπορότεροι Κρητικοί είδαν τις περιουσίες τους αρχικά να πολλαπλασιάζονται, είδαν το τυρί. Τη φάκα όμως δεν την είδαν.

Η εταιρεία κατέληξε στην οικογένεια Βαρδινογιάννη και τα “κορόιδα” άρχισαν να βλέπουν την τιμή της μετοχής να κατρακυλά. “Ας πρόσεχαν” είπε ο Σημίτης, ο μεγάλος “τιμονιέρης” του εκσυγχρονισμού.

Την περίοδο 1998-2001 οι εφοπλιστές της ακτοπλοΐας, μαζί τους κι η ΑΝΕΚ, κυριολεκτικά τα πήραν όλα: εκατοντάδες εκατομμύρια από το χρηματιστήριο, άφθονα κέρδη, ακριβά εισιτήρια, τραπεζικά δάνεια και προπαντός άγρια εργατική εκμετάλλευση. Κι όμως κατέρρευσαν.

Από το 2008 μέχρι το τέλος του 2013 ο στόλος τους μειώθηκε από 81 πλοία σε 65. Σήμερα είναι ακόμη λιγότερα. Τα καράβια σήμερα κινούνται με ταχύτητες που κινούνταν 30 χρόνια πριν. Οι εταιρείες εισπράττουν κάθε χρόνο εκατ. ευρώ σαν επιδοτήσεις για τις άγονες γραμμές και συχνά δεν κάνουν καν τα δρομολόγια!!

Όσο για τα μέτρα ασφαλείας, τα είδαμε με το ΣΑΜΙΝΑ τα βλέπουμε και τώρα. Ειδικά η ΑΝΕΚ το 2012 είχε 60,8 εκ. ζημιές, το 2013 35,7 εκ. και το 2014 το εννεάμηνο είχε 11 εκ. ζημιές. Την 1η Αυγούστου 2014 πούλησε δυο πλοία της αντί 21 εκατ. ευρώ. Οι εργαζόμενοι, όσοι δεν έχουν απολυθεί ακόμα, δουλεύουν για μήνες απλήρωτοι και μόνο χάρη σ” αυτούς συνεχίζει να υπάρχει η εταιρεία.

Πρόσφατη μελέτη της Mc Kinsey για λογαριασμό της τράπεζας Πειραιώς πρότεινε για να επιστρέψουν οι επιχειρήσεις της ακτοπλοΐας σε κερδοφορία, να προχωρήσουν όλες οι μεταξύ των εταιρειών δυνατές συνεργασίες, υπό οποιαδήποτε μορφή, ώστε να εξαχθούν οι μέγιστες δυνατές συνέργειες.

Κι εμείς που νομίζαμε ότι ο ανταγωνισμός έχει μόνο οφέλη, όπως για χρόνια μας παραμύθιαζαν. Αλλά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Στις 18 Δεκέμβρη ανακοινώθηκε ότι το μερίδιο της Τράπεζας Πειραιώς στην ΑΝΕΚ φτάνει στο 24,5% και γίνεται η δεύτερη ναυτιλιακή, μετά την Hellenic Seaways, που βάζει πόδι ο Σάλλας.

Τα ξημερώματα της 28ης Δεκεμβρίου φτάσαμε στο τραγικό γεγονός της πυρκαγιάς στο «NORMAN ATLANTIC», που όσο κι αν προσπαθήσει κανείς, τυχαίο δεν μπορεί να το πει. Υπερφόρτωση, έλλειψη καμπινών, άθλιες συνθήκες μέσα στο πλοίο, απουσία ακόμα και συναγερμού και δεν ξέρουμε τι άλλο θα δείξει η έρευνα. Δεν είναι ούτε η τσαπατσουλιά ούτε η προχειρότητα που οδήγησαν στο έγκλημα αυτό.

Είναι μια τυπική περίπτωση “εξορθολογισμού του κόστους” και η εφαρμογή της αρχής της μέγιστης κερδοφορίας. Με αποτέλεσμα να υπάρχουν προς το παρόν, δέκα νεκροί και δεκάδες αγνοούμενοι και η ΑΝΕΚ να μη γνωρίζει καλά καλά πόσοι ακριβώς είναι οι επιβάτες. Ότι υπάρχουν ένοχοι είναι σίγουρο. Ότι θα αποδοθούν ευθύνες με τον τρόπο που έγινε και με το ΣΑΜΙΝΑ είναι το πιθανότερο.

Κι όταν όλα θα έχουν ξεχαστεί θα επιστρέψουμε στην “κανονικότητα” της λογικής του ανθρωποβόρου αυτού συστήματος που σκοτώνει τους ανθρώπους για να επιβιώνουν οι εταιρείες και να εξασφαλίζουν την κερδοφορία τους. Δεν μου καίγεται καρφί τι θ” απογίνει ο μεγαλομέτοχος Γ. Βαρδινογιάννης.

Μαζί με τη θλίψη και την οργή για τους νεκρούς και τους αγνοούμενους του «NORMAN ATLANTIC», το μυαλό μας βρίσκεται και στους εργαζόμενους της ΑΝΕΚ που κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς, θύματα κι οι ίδιοι των τυχοδιωκτών με τα μεγαλεπήβολα σχέδια που άρπαξαν την εταιρεία από τους μικρομετόχους της και τώρα την οδηγούν στο τελικό της ναυάγιο.

Κι εμείς, οι κάτοικοι της δυτικής Κρήτης , κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά. Όπως συνέβαινε προπολεμικά και στα χρόνια της κατοχής.

Posted in εφοπλιστικό κεφάλαιο, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, η βρώμικη ηθική των αστών, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η ύφεση είναι εδώ ακόμα…

Posted by redship στο 7 Ιουνίου , 2014

 

αναδημοσίευση   από       ημεροδρομος

 

 

 

 

Μπορεί να κομπάζουν οι παράγοντες της συγκυβέρνησης για «ανάκαμψη» της οικονομίας, όμως τα στοιχεία δείχνουν ότι η οικονομία δεν έχει ξεμπερδέψει με την χρόνια ύφεση. Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), την Παρασκευή 6 Ιουνίου, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) μειώθηκε το πρώτο τρίμηνο του 2014, σε όγκο, κατά 0,9% .

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια η ΕΛΣΤΑΤ πριν ένα μήνα υπολόγιζε ότι η μείωση θα ήταν στο συγκεκριμένο διάστημα 1,1%. Στην ανακοίνωση της Παρασκευής υποστηρίζει ότι η διαφορά οφείλεται σε στοιχεία που προέκυψαν μετά την προηγούμενη εκτίμηση. Ωστόσο, ακόμη και αν αυτό ισχύει, δεν δικαιολογείται η δήλωση του υπουργείου Οικονομικών περί ενδείξεων «ανακοπής της ύφεσης».

Από τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ προκύπτει ότι στο τρίμηνο Ιανουαρίου- Μαρτίου 2014:

Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν σε αγοραίες τιμές ανήλθε σε 36,934 δισ. ευρώ, έναντι 37,281 δισ. ευρώ στο πρώτο τρίμηνο του 2013.

Η συνολική καταναλωτική δαπάνη παρουσίασε αύξηση κατά 0,8% στα 35,1 δισ. ευρώ, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2013.

Οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου μειώθηκαν κατά 7,9 % σε σχέση με το πρώτο τρίμηνοτου 2013.

Αύξηση κατά 5,4% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2013 παρουσίασαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών. Οι εξαγωγές αγαθών αυξήθηκαν κατά 0,5% και οι εξαγωγές υπηρεσιών αυξήθηκαν κατά 13,1%.

Αύξηση κατά 2,2% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2013 παρουσίασαν οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών. Οι εισαγωγές αγαθών αυξήθηκαν κατά 2,3% και οι εισαγωγές υπηρεσιών αυξήθηκαν κατά 1,9%.

ΠΤΩΣΗ 12,4% ΚΑΤΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ

Αν τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση ακόμη μέχρι την «ανάκαμψη», τα στοιχεία που δόθηκαν την ίδια μέρα για την πορεία των εισαγωγών και των εξαγωγών δείχνουν πόσο έωλες είναι οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης για τις εξαγωγικές επιδόσεις των ελληνικών επιχειρήσεων.

Σύμφωνα λοιπόν με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, πτώση 12,4% κατέγραψαν οι ελληνικές εξαγωγές τον Απρίλιο, ενώ εάν συνυπολογιστούν τα πετρελαιοειδή, η πτώση των εξαγωγών ανήλθε στο 20,9%.

Στην σχετική ανακοίνωση αναφέρεται ότι η συνολική αξία των εξαγωγών-αποστολών τον Απρίλιο 2014 ανήλθε στο ποσό των 2,01 δισ. ευρώ, έναντι 2,55 δισ. ευρώ σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2013, παρουσιάζοντας μείωση 20,9%. Αντίστοιχα η μεταβολή χωρίς τα πετρελαιοειδή παρουσίασε μείωση 12,4%.

Η συνολική αξία των εισαγωγών-αφίξεων τον Απρίλιο 2014 ανήλθε στο ποσό των 3,62 δισ. ευρώ, έναντι 3,93 δισ. ευρώ σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2013, παρουσιάζοντας μείωση 7,7%.

Η συνολική αξία των εξαγωγών-αποστολών κατά το δωδεκάμηνο Μαΐου 2013 – Απριλίου 2014 παρουσίασε μείωση 5,3% σε σύγκριση με το αντίστοιχο δωδεκάμηνο Μαΐου 2012 – Απριλίου 2013.

Η συνολική αξία των εισαγωγών-αφίξεων κατά το δωδεκάμηνο Μαΐου 2013 – Απριλίου 2014 παρουσίασε μείωση 3,7% σε σύγκριση με το αντίστοιχο δωδεκάμηνο Μαΐου 2012 – Απριλίου 2013.

ΓΙΑ ΠΟΙΑ «ΑΝΑΚΑΜΨΗ»;

Βεβαίως σκοπίμως αποσιωπά η κυβέρνηση ότι η «ανάκαμψη» που περιμένει και υπόσχεται δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, απ” την καταστροφή των οποίων προκύπτουν τα ενθαρρυντικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες της καταστροφής (ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Ενωση, ΟΟΣΑ) εκτιμούν επισήμως ότι η «ανάκαμψη» αφορά κυρίως στα κέρδη του κεφαλαίου και ότι τα όποια οφέλη για τους εργαζόμενους θα εμφανιστούν μετά από μερικά χρόνια.

Μέχρι τότε το «έργο» έχει ακόμα πολλά επεισόδια.

Posted in ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, ημεροδρόμος, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τι σημαίνει για το λαό η «ανταγωνιστικότητα»;

Posted by redship στο 1 Ιουνίου , 2013

από   902.gr

Μια ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική θεώρηση για το τι σημαίνει «ανταγωνιστικότητα» στον καπιταλισμό και πώς αυτή επιτυγχάνεται δίνει η Παγκόσμια Επετηρίδα Ανταγωνιστικότητας (World Competitiveness Yearbook – WCY) που συνέταξε το International Institute for Management Development (IMD) του Business School της Λωζάνης, για το 2013. Σύμφωνα με τα στοιχεία, η ελληνική καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται στην 54η θέση σε σύνολο 60 χωρών, βελτιώνοντας κατά 4 θέσεις τις επιδόσεις της σε σχέση με το 2012 (58η θέση). Στο σχετικό δελτίο, η άνοδος της Ελλάδας θεωρείται αναμενόμενη, εξαιτίας της «κυβερνητικής πολιτικής και τις κυβερνητικές αποφάσεις στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας, των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, και της σημαντικής βελτίωσης της εικόνας της χώρας μας στο εξωτερικό». Σε άλλο σημείο, εξαίρεται «η εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού προγράμματος, με άξονα τις αποκρατικοποιήσεις». Δηλαδή, βασικοί παράγοντες για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας στον καπιταλισμό, είναι η «δημοσιονομική πειθαρχία», που σημαίνει περικοπές σε δημόσιες δαπάνες που σχετίζονται με μισθούς, Κοινωνική Ασφάλιση, Υγεία, Πρόνοια και άλλα, οι «μεταρρυθμίσεις», κύρια στους μισθούς και την αγορά εργασίας, όπως και οι ιδιωτικοποιήσεις, που σημαίνει ολοκληρωτική παράδοση στρατηγικών τομέων της οικονομίας στο κεφάλαιο. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, οι καλύτερες επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας καταγράφονται στο δείκτη της «επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας». Ο συγκεκριμένος δείκτης αφορά κατά κανόνα μέτρα που πήραν οι ίδιοι οι εργοδότες, για να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους και να τις αναδιαρθρώσουν σε συνθήκες κρίσης.

Ποια ήταν αυτά τα μέτρα; Μαζικές απολύσεις, μειώσεις μισθών, διευθέτηση του χρόνου εργασίας (εκ περιτροπής εργασία και άλλα) και η χρήση όλου του πλέγματος των αντεργατικών νόμων, με τους οποίους το αστικό κράτος φιλοδώρησε τους καπιταλιστές. Οι άλλοι δείκτες, με τους οποίους μετριέται η ανταγωνιστικότητα, είναι η «οικονομική αποδοτικότητα», η «κυβερνητική αποτελεσματικότητα» και οι «υποδομές». Αφορούν, δηλαδή, το κατά πόσο προχώρησε η «αναδιάταξη» της κρατικής μηχανής, των δημόσιων οικονομικών και των κρατικών υποδομών, ώστε όλα να προσαρμοστούν καλύτερα στις σύγχρονες ανάγκες των μονοπωλίων. Σύμφωνα με το ίδιο δελτίο του IMD, οι πέντε κύριες προκλήσεις για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας το 2013 είναι «η ταχεία προώθηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για τη μείωση των δαπανών του δημόσιου τομέα (…) η ενίσχυση της ρευστότητας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων (…) ο εξορθολογισμός του φορολογικού συστήματος, με στόχο τη μείωση της φοροδιαφυγής (…) η μείωση της γραφειοκρατίας που αφορά την επιχειρηματικότητα (…) η πάταξη των φαινομένων διαφθοράς στο δημόσιο τομέα». Ένα προς ένα αυτά τα μέτρα περιέχονται στο πρόγραμμα της συγκυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, που ευθυγραμμίζονται πλήρως με τα κριτήρια που θέτουν οι διάφοροι ιμπεριαλιστικοί Οργανισμοί για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας μιας καπιταλιστικής οικονομίας. Ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωνε στο CNN (Νοέμβρης 2012): «Για να υπάρξει ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, πρέπει να υπάρξουν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές στην Ελλάδα, τις οποίες φυσικά δεν τις αρνούμαστε». Ένα μήνα μετά, κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι «δεν πετυχαίνει κανένα στόχο στο επίπεδο της διαχείρισης του χρέους και στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας».

Παίρνοντας αφορμή από τις ανακοινώσεις του IMD, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδας ζήτησε για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων: Την άμεση πληρωμή των οφειλών του κράτους προς τις επιχειρήσεις, το συμψηφισμό των οφειλών των επιχειρήσεων προς το κράτος με τις οφειλές του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα προς τις επιχειρήσεις, την άμεση επιστροφή του ΦΠΑ των εξαγωγικών επιχειρήσεων, την άμεση κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού, ούτως ώστε να βεβαιωθούν οι οφειλές του κράτους προς τις επιχειρήσεις, την επιδότηση της εργασίας και όχι της ανεργίας, με την επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών, την εξαίρεση των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ από τον κανόνα de minimis ούτως ώστε να μπορέσει η πολιτεία να προχωρήσει στην κατά 100% επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών, τη σταθερότητα του φορολογικού πλαισίου, και, τέλος, την άρση τουλάχιστον τριάντα (30) σημαντικών εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, «που έχουμε υποσχεθεί ως χώρα στην τρόικα από το 2010». Οι βιομήχανοι εξασφάλισαν πάμφθηνα εργατικά χέρια, ατομικές συμβάσεις εργασίας, διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, νέα πεδία δράσης με τις συμπράξεις και τις ιδιωτικοποιήσεις. Τώρα, με εργάτες – σύγχρονους δούλους θέλουν και ρευστό για να κάνουν επενδύσεις. Άλλη μια απόδειξη ότι η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων τρέφεται από την κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του λαού και πως η καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα είναι ασυμβίβαστη με τις λαϊκές ανάγκες.

Posted in Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εταιρείες «off shore»: Ζουν το μύθο τους στην Ελλάδα!

Posted by redship στο 17 Νοεμβρίου , 2012

Το θέμα αποκαλύφθηκε την περασμένη βδομάδα. Αλλά, περιέργως πως (ή μήπως καθόλου περιέργως…) «χάθηκε».

Ας το υπενθυμίσουμε:

Οι αλλοδαπές εταιρείες που βρίσκονται στην Ελλάδα, οι λεγόμενες «οφ σορ», σύμφωνα με το έγγραφο που παρουσίασε ο υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης την περασμένη βδομάδα, ανέρχονται στις 21.065. Από αυτές οι 16.580 είναι ενεργές.

Σύμφωνα με το έγγραφο, τα στοιχεία που προκύπτουν για τις «οφ σορ» εταιρείες όσον αφορά στις δηλώσεις Ειδικού Φόρου επί των Ακινήτων, είναι τα εξής:

Το 2003 υποβλήθηκαν 383 δηλώσεις και ο φόρος ανήλθε σε 4,8 δισ. ευρώ.

Το 2004: δηλώσεις 411 – φόρος 3,6 δισ. ευρώ.

Το 2005: δηλώσεις 352 – φόρος 3 δισ. ευρώ.

Το 2006: δηλώσεις 311 – φόρος 3,1 δισ. ευρώ.

Το 2007: δηλώσεις 275 – φόρος 2,8 δισ. ευρώ.

Το 2008: δηλώσεις 239 – φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

Το 2009: δηλώσεις 201 – φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

Το 2010: δηλώσεις 1177 – φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

Το 2011: δηλώσεις 998 – φόρος 0,9 δισ. ευρώ

Το 2012: δηλώσεις 965 – φόρος 0,3 δισ. ευρώ.

Από τα καταπληκτικά αυτά στοιχεία εξάγονται τα εξής καταπληκτικότερα συμπεράσματα:

Πρώτο, από τις «οφ σορ» εταιρείες που λειτουργούν στην Ελλάδα, αυτό που συμβαίνει επί μια ολόκληρη δεκαετία είναι ότι δηλώσεις – ως υποχρεούνται – για τον προσδιορισμό του ειδικού φόρου επί των ακινήτων που διαθέτουν, καταθέτουν στην καλύτερη περίπτωση μόλις οι 7 (!) από τις 100 «οφ σορ» που λειτουργούν στην Ελλάδα και στη χειρότερη περίπτωση… η μία (!!!) από τις 100 «οφ σορ»!
Δεύτερον: Από το 2010 και μετά, από την εποχή των Μνημονίων δηλαδή και μετά, παρότι ο αριθμός των κατατεθεισών δηλώσεων έχουν έως και πενταπλασιαστεί, ο φόρος που καλούνται να πληρώνουν οι «οφ σορ» έχει μειωθεί έως και… δέκα φορές!

 

Αυτά τα θαυμάσια συμβαίνουν στην Ελλάδα τόσο όσον αφορά το γενικό, δηλαδή

α) τη μη υποβολή φορολογικών δηλώσεων μέχρι και από το 99% (!) των «οφ σορ» που λειτουργούν στην Ελλάδα,

όσο και σε ό,τι αφορά το ειδικό, δηλαδή

β) το φόρο που πληρώνουν αυτές που τελικώς υποβάλουν δηλώσεις, ο οποίος φόρος μειώθηκε έως και 92%! Και τούτο μετά την τροποποίηση του νόμου 3091/2002 (με τον οποίο επιβλήθηκε ειδικός φόρος 3% επί της αξίας των ακινήτων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες) από το νόμο 3842/2010.

Μια λεπτομέρεια:

Αυτός ο τόσο φιλικός προς τις «οφ σορ» εταιρείες δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 58, τεύχος Α, στις 23/4/2010.

Ηταν την ίδια μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίων…

Κι άλλη λεπτομέρεια:

Αυτά συμβαίνουν σε μια Ελλάδα όπου 30.000 οικογένειες μένουν κάθε μήνα χωρίς ηλεκτρικό, γιατί, λόγω των χαρατσιών επί των ακινήτων, αδυνατούν να πληρώσουν το λογαριασμό και η ΔΕΗ τους κόβει το ρεύμα…

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Καπιταλισμός στον αέρα…

Posted by redship στο 24 Οκτωβρίου , 2012

Προχτές ανακοινώθηκε η εξαγορά της Olympic Αir από την Aegean. Μέσα στον γενικό χαμό το θέμα βρήκε λίγο χώρο από τα social media αλλά και τα γνωστά καθεστωτικά Μέσα ενημέρωσης. Ως Ελληνοφρένεια γράψαμε στο twitter και στο facebook το εξής μήνυμα: «Η εξαγορά της Olympic Air από Aegean, δημιουργεί μονοπώλιο. Ευτυχώς που λειτούργησε ο ανταγωνισμός προς όφελος του κοινού. Πληρώστε χαϊβάνια».

Όπως συμβαίνει συνήθως προκλήθηκαν αντιδράσεις οι οποίες εκφράστηκαν με απαντήσεις του τύπου. «Και παλιά πληρώναμε την Ολυμπιακή», «πάντα πληρώναμε τους διορισμούς» και άλλες τέτοιες, στο γνωστό πλαίσιο που χρόνια τώρα έχει «τυλιχτεί», η κοινή γνώμη για ευνόητους λόγους.

Θυμίζω ότι η βασική επιχειρηματολογία από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, και φιρμάτους παπαγάλους, πριν μερικά χρόνια ήταν, ότι δεν είναι σωστό να υπάρχει κρατικό μονοπώλιο ΚΑΙ στις αερομεταφορές και ότι θα είναι προς όφελος του επιβατικού κοινού να λειτουργήσει ΚΑΙ σε αυτόν τον τομέα ο ανταγωνισμός. Ότι μετά την πώληση της Ολυμπιακής, θα έρθουν αρκετές εταιρείες και έτσι θα πέσουν οι τιμές των εισιτηρίων, θα  βελτιωθούν οι παρεχόμενες υπηρεσίες και άλλα τέτοια αστεία. Ότι τέλος πάντων θα γλιτώσουμε από το κακό μονοπώλιο του ενός.

Βεβαίως και τότε υπήρξαν φωνές που έλεγαν ότι σε συνθήκες άκρατου καπιταλισμού, δεν υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός, ότι οι όποιες εταιρείες θα συμφωνήσουν άτυπα σε κάποιο καρτέλ, ότι καμία ιδιωτική εταιρεία δεν μπορεί να επιτελέσει εθνικό έργο, καλύπτοντας τα ακριτικά νησιά, γιατί αυτό έχει κόστος που μόνο κάποιος κρατικός φορέας μπορεί να το κάνει και άλλα τέτοια «γραφικά», «οπισθοδρομικά» και «παρωχημένα».

Δεν πέρασαν 5 χρόνια και οι δύο εταιρείες που τελικά έμειναν, μετά από την σχετική «συνεργασία» τους, αποφασίζουν να εξαγοράσει η μια την άλλη και αντί για τον πολυπόθητο ανταγωνισμό στο όνομα του οποίου παθαίνουν απανωτούς οργασμούς παπαγάλοι και λοιπά λαμόγια, έχουμε ΜΙΑ και μοναδική εταιρεία, να κυριαρχεί στην αγορά την κατ ευφημισμόν και ελεύθερη!

Προσωπικώς δεν πέφτω από τα σύννεφα, όπως πιστεύω και αρκετοί από εσάς. Οι άνθρωποι δεν έκαναν τίποτε λιγότερο από αυτό που το οικονομικό πλαίσιο και η «επιχειρηματικότητα», τους επιβάλει. Αύξηση των κερδών τους, με κάθε μέσο. Και δόξα τω Θεώ, η Ενωμένη Ευρώπη, δίνει άπειρες δυνατότητες να αυξάνει τα κέρδη του ένα μονοπώλιο, εις βάρος των εργαζομένων, των χρηστών, της υγείας τους , τους περιβάλλοντος κλπ.

Όταν κάποιος κατακρίνει την ιδιωτικοποίηση κρατικού «θησαυρού», δεν σημαίνει ότι νοσταλγεί τις μέρες της κάκιστης διαχείρισης  αυτού του θησαυρού, από εντολοδόχους ξεπουλήματος. Σίγουρα τα σκάνδαλα με την Ολυμπιακή, οι χιλιάδες προσλήψεις, η συνειδητή υποβάθμιση και δυσφήμιση της εταιρείας, από σειρά κυβερνήσεων, δεν είναι κάτι αξιοζήλευτο. Κανείς δεν υποστηρίζει την κακοδιαχείριση, τις λαμογιές, τις αρπαχτές με την πρόφαση της επιτέλεσης κοινωνικού έργου, προς όφελος του λαού…

Επίσης προσωπικώς δεν έχω καμία αυταπάτη ότι μπορεί να λειτουργήσει ένας κρατικός οργανισμός προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, στο οικονομικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Κανείς κρατικός οργανισμός δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, όταν όλοι οι κανόνες είναι φτιαγμένοι για να «προηγούνται» τα συμφέροντα των  ιδιωτικών όμιλων. Ο μόνος λόγος που υπάρχουν ακόμη κρατικές εταιρείες είναι για να παρέχουν διευκολύνσεις, υποδομών στις ιδιωτικές ή για να φορτώνονται τα μην κερδοφόρα κομμάτια του έργου τους.

Η μόνη πιθανότητα και δυνατότητα μια κρατική εταιρεία να λειτουργήσει προς όφελος του συνόλου, είναι να λειτουργήσει μέσα σε άλλες οικονομικές συνθήκες, μέσα σε πλαίσιο και αντίληψη εξυπηρέτησης των αναγκών των πολιτών και όχι των αναγκών των επιχειρηματιών. Υπάρχει τεράστια διαφορά.

Άρα λοιπόν, καταλήγοντας. Δεν νοσταλγώ το αμαρτωλό καθεστώς της Ολυμπιακής. (αν και θα πρέπει να τονιστεί ότι μέσα σε αυτό το καθεστώς τα αεροπλάνα της πήγαιναν παντού και  ήταν τα πιο ασφαλή. Και αυτό οφειλόταν στους «τεμπέληδες» τεχνικούς της…). Δεν έχω ψευδαίσθηση ότι μέσα σε αυτή την Ευρώπη, μπορεί να ορθοποδήσει και να είναι υγιής μια κρατική εταιρεία. Αλλά διάολε ούτε τους κανόνες τους καπιταλισμού δεν πρόκειται να εφαρμόζουν, προκειμένου να θησαυρίζουν;

Ούτε τα προσχήματα δεν θα τηρούν;

Θύμιος Κ.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης, καπιταλισμός, μονοπώλια | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Διαφθορά

Posted by redship στο 19 Οκτωβρίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Διαφθορά (1)

Η κυρία Μέρκελ διαπίστωσε σε χτεσινές δηλώσεις της ότι

«το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η διαφθορά».

Γιατί, όμως, να είναι τόσο γενική στις τοποθετήσεις της η καγκελάριος;

Αν θέλει να είναι πιο συγκεκριμένη, την επόμενη φορά που θα μιλήσει

για τη διαφθορά στην Ελλάδα, ας έχει προηγουμένως απευθυνθεί στις

γερμανικές πολυεθνικές.

Π.χ. στη «Ζήμενς», στην «Τίσεν», στην «Daimler»

Είναι σίγουρο ότι θα έχουν να την τροφοδοτήσουν – έγκυρα – με

πολλά στοιχεία και με πολλές «τεχνικές» σχετικές με το θέμα της

διαφθοράς και της «μίζας» στην Ελλάδα…

Διαφθορά (2)

Καλά η «Ζήμενς», που όπως αποδείχτηκε «λάδωνε» τα 3/4 των χωρών

του ΟΗΕ.

Μήπως, όμως, και με τις 5 νέες υποθέσεις των πολυεθνικών

(«Johnson & Johnson – DePuy», «Smith & Nephew», «Daimler»,

«Alliance One International», «Comverse Technology») που «λάδωναν»

για να κάνουν τις δουλειές τους στην Ελλάδα, είναι διαφορετικά τα πράγματα;

Κάθε άλλο.

Από τα στοιχεία που υπάρχουν, προκύπτει ότι η «μίζα» έφτανε από

Πολωνία, Ρουμανία και Ιράκ μέχρι Κίνα, Ρωσία, Σερβία, Ταϊλάνδη,

Τουρκία και Ουζμπεκιστάν κι από Κιργιστάν, Μοζαμβίκη και Μαλάουι

μέχρι Ακτή Ελεφαντοστού, Λετονία και Ινδονησία.

Για κάποιους το συμπέρασμα, με βάση τα παραπάνω, είναι το εξής:

«Παντού Ελλάδα».

Και προφανώς έτσι είναι. Αν το ψάξεις, όμως, λίγο καλύτερα, το

βαθύτερο συμπέρασμα – που περικλείει και το προηγούμενο,

το αμιγώς «ελληνικό» – είναι τούτο:

Παντού καπιταλισμός…

Δηλαδή, παντού βρωμιά, παντού δυσωδία και παντού «ηθική» αντίστοιχη

εκείνης που αρμόζει στον κόσμο των μονοπωλίων και των «τεχνικών»

που τίθενται στην υπηρεσία της κερδοφορίας τους.

Posted in Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η "δημοκρατία" των αστών, η βρώμικη ηθική των αστών, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Ν.Αφρική: Αιματηρή καταστολή απεργίας με 30 νεκρούς

Posted by redship στο 17 Αυγούστου , 2012

από  το  alfavita
Στους 30 ανέρχονται οι νεκροί από τις χθεσινές συγκρούσεις ανάμεσα σε απεργούς και αστυνομικούς στο ορυχείο πλατίνας Λονμίν στην Μαρικάνα, στην βορειοδυτική Νότια Αφρική, ανακοίνωσε υπουργός της χώρας. Το συνδικάτο των μεταλλωρύχων κάνει λόγο για 36 νεκρούς
Ν.Αφρική: Αιματηρή καταστολή απεργίας με 30 νεκρούς

«Ο αριθμός των νεκρών έφτασε τους 30», δήλωσε ο υπουργός και πρόσθεσε πως πολλοί άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Οι 30 νεκροί προστίθεται στους άλλους δέκα που έχουν χάσει τη ζωή τους από την Κυριακή στο ορυχείο αυτό, όπου εκατοντάδες απεργοί ζητούν αυξήσεις των μισθών.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Τζέικομπ Ζούμα τόνισε πως οι υπεύθυνοι αυτής της «παράλογης βίας» θα προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης.

«Πιστεύουμε πως στην δημοκρατική τάξη που επικρατεί στη χώρα μας υπάρχει χώρος για να επιλύονται μέσω διαλόγου οι διαφορές, χωρίς να παραβιάζονται οι νόμοι ή να ξεσπά βία», τόνισε ο Ζούμα.

Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών που ήταν οπλισμένοι με μαχαίρια και λοστούς το απόγευμα της Πέμπτης. Οι απεργοί αρνήθηκαν να διαλυθούν αφού απέρριψαν τελεσίγραφο της διεύθυνσης του ορυχείου να επιστρέψουν στην εργασία τους, αλλιώς θα απολυθούν.

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

«Δεν είμαι παρά ένας τραπεζίτης που κάνει το έργο του Θεού»

Posted by redship στο 15 Νοεμβρίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Αυτές τις μέρες έχουν την τιμητική τους η «Τριμερής», η Μπίλντερμπεργκ και όλα εκείνα τα κλειστά «κλαμπ» των Ροκφέλερ, των Ρόντσιλντ και των ανά τη Γη κεφαλαιοκρατών.

«Κλαμπ» στα οποία συμμετέχουν κι απ’ τα οποία ξεπηδούν διάφοροι «σωτήρες» χωρών, οι οποίοι αναλαμβάνουν κυβερνητικούς, πολιτικούς, επικοινωνιακούς θώκους, για να κάνουν τη δουλειά των «αφεντικών».

Μια δουλειά που κάποιες φορές φαίνεται να βρίσκονται σε αδυναμία να φέρουν σε πέρας οι κλασικοί εκπρόσωποι του πολιτικού προσωπικού της άρχουσας τάξης. Και τότε αναλαμβάνουν οι «τεχνοκράτες»…

«Μα δεν υπάρχει τίποτα το πρωτότυπο ή το μεμπτόν σε όλα αυτά», απαντούν οι «παπαγάλοι» των κυβερνητών του κόσμου.

Η συμμετοχή συγκεκριμένων προσώπων σε συγκεκριμένες «λέσχες» του κεφαλαίου, προσώπων που αναδεικνύονται σε κυβερνητικά πόστα και παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα των χωρών τους, δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη συμμετοχή σε αυτές τις «λέσχες», τονίζουν και πάλι οι «παπαγάλοι».

«Πρόκειται απλώς – όπως συνηθίζουν να λένε – για την πολιτική δικτύωση που διαθέτουν στα κέντρα λήψης των κυβερνητικών αποφάσεων οι οικονομικά ισχυροί και αυτό συμβαίνει σε όλες τις εποχές και όλα τα καθεστώτα»…

Είναι οι ίδιοι «παπαγάλοι» που βασικό μέρος του «ποιήματος» που έχουν αναλάβει να απαγγέλλουν αφορά και στην αποδόμηση των θεωριών… συνωμοσίας.

Αυτό πάντως που ξεχνούν να συμπληρώσουν είναι ότι αυτή η «πολιτική δικτύωση» των οικονομικά ισχυρών (μονοπώλια, πολυεθνικές, τράπεζες, εφοπλιστικό κεφάλαιο κλπ),

που εμφανίζεται σε «όλες» τις εποχές και σε «όλα» τα καθεστώτα,

αφορά συγκεκριμένες εποχές και συγκεκριμένα καθεστώτα: Τις εποχές της εκμετάλλευσης και τα καθεστώτα που είναι οικοδομημένα πάνω ακριβώς στο καθεστώς της εκμετάλλευσης.

Εν προκειμένω της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ενα αποκαλυπτικό παράδειγμα για το τι κρύβεται πίσω από τον όρο «πολιτική δικτύωση»,

που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί «κομψά» η εγγενής διαπλοκή μεταξύ κεφαλαίου – αστικού πολιτικού συστήματος και εν γένει αστικού εποικοδομήματος, είναι το ακόλουθο, που – σημειωτέον – δεν αφορά παρά ένα μόνο πρωταγωνιστή,

την Goldman Sachs.

Ας δούμε ορισμένους επιφανείς αυτού του κόσμου, μέσα από το κοινό «νήμα» που τους συνδέει. Το κοινό νήμα δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι όλοι τους αποτελούσαν «πρώην» στελέχη της «καλής» αυτής – και καθόλου άγνωστης και στη χώρα μας – τράπεζας:

  • Οτμαρ Ισινγκ, επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ, διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs.
  • Μάριο Ντράγκι, διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, διάδοχος του Τρισέ στην ΕΚΤ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International για την Ευρώπη.
  • Μάριο Μόντι, επίτροπος της Κομισιόν, ο επόμενος κυβερνήτης της Ιταλίας, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων της Goldman Sachs.
  • Πίτερ Σάδερλαντ, επίτροπος ανταγωνισμού της ΕΕ, πρόεδρος της GATT, πρόεδρος της Goldman Sachs International.
  • Ρομάνο Πρόντι, πρόεδρος της Κομισιόν, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, επικεφαλής του ιταλικού κρατικού ομίλου για τη βιομηχανική ανασυγκρότηση όταν συνέβη το σκάνδαλο της συγχώνευσης μεταξύ της γερμανικής SIEMENS και της ιταλικής STET με τη μεσολάβηση της Goldman Sachs.
  • Λόρδος Γκρίφιθς, σύμβουλος της Θάτσερ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International.
  • Γκάβιν Ντέιβις, πρόεδρος του BBC, στέλεχος της Goldman Sachs, η σύζυγος του οποίου διετέλεσε εξ απορρήτων συνεργάτιδα του πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν.
  • Ντέιβιντ Κάμερον, πρωθυπουργός της Βρετανίας, ο αναθέτων τη μαζική πώληση εντόκων του βρετανικού Δημοσίου στην Goldman Sachs.
  • Τζον Κόρτζιν, κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ, πρόεδρος της Goldman Sachs.
  • Ρόμπερτ Ρούμπιν, υπουργός Οικονομικών του Κλίντον, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs.
  • Τίμοθι Γκάιτνερ, υπουργός Οικονομικών του Ομπάμα, επιλέγει γενικό γραμματέα του υπουργείου τον Μαρκ Πάτερσον, λομπίστα της Goldman Sachs.
  • Τζόσουα Μπόλτεν, διευθυντής του γραφείου του Τζορτζ Μπους, ένας από τους πρώην της Goldman Sachs.
  • «New York Times», εφημερίδα που εκδίδεται από τον όμιλο που έχει προσλάβει ως σύμβουλο την Goldman Sachs.
  • Χένρι Πόλσον, υπουργός Οικονομικών του Μπους, πρόεδρος της Goldman Sachs.
  • Σίντνεϊ Γουάινμπεργκ, ταμίας της προεκλογικής εκστρατείας του Αϊζενχάουερ το ’52 και το ’56, αφεντικό της Goldman Sachs, με δυο πόστα καπαρωμένα από ανθρώπους του στις κυβερνήσεις του Αϊκ, τις θέσεις του υπουργού Οικονομικών και του υπουργού Αμυνας.

Κατόπιν τέτοιας «κληρονομιάς», μάλλον δεν έχει άδικο ο νυν επικεφαλής της Goldman Sachs, ο Λόιντ Μπλανκφέιν,

ο άνθρωπος που από το 2006 έως το 2010 εισέπραξε πάνω από 200 εκατ. δολάρια σε μπόνους, να δηλώνει:

«Δεν είμαι παρά ένας τραπεζίτης που κάνει το έργο του Θεού»!

Αλλά μην πάει το μυαλό μας στο κακό.

Αυτά συμβαίνουν αλλού…

Posted in ριζασπάστης, τραπεζικό κεφάλαιο, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

ΚΚΕ: Αηδία για τα παζάρια της νέας κυβέρνησης

Posted by redship στο 8 Νοεμβρίου , 2011

 

Ο κ. Μεντρέκας από το ΚΚΕ μίλησε στην ΝΕΤ για τις «τρέχουσες εξελίξεις»
«Παρακολουθούμε με αηδία το παζάρι που γίνεται για τη νέα κυβέρνηση».
Ακούστε τι άλλο είπε .. και δείτε πώς συμφώνησε η δημοσιογράφος της ΝΕΤ…. Πληρώνουμε τοκοχρεωλύσια και τα λεφτά που παίρνουμε από τα δάνεια ΔΕΝ πάνε σε μισθούς

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, καπιταλισμός, κκε | Με ετικέτα: , , , | 6 Σχόλια »

«Να ‘χουμε τράπεζες ανθηρές, κερδοφόρες, μεγάλες για το καλό της πατρίδας»!

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2011

«Να ‘χουμε τράπεζες ανθηρές, κερδοφόρες, μεγάλες για το καλό της πατρίδας»!

Αυτό δεν είναι το σλόγκαν των τελευταίων 24ώρων;

Αυτό είναι.

Βέβαια, όσοι αναμηρυκάζουν το σλόγκαν, οι πρόθυμοι «ραψωδοί» των τραπεζών, έχουν μιαν εντελώς διαφορετική αντίληψη περί «πατρίδας» από τα θύματα των τραπεζών.

Αλλά αυτό – το «πατριωτικό» σκέλος το οποίο είναι τόσο «πατριωτικό» ώστε να περιλαμβάνει και ολίγην από …Κατάρ – δεν είναι της ώρας. Ας μείνουμε στην οικονομική πλευρά του σλόγκαν:

Ε, λοιπόν, περίπου 8 δισ. ευρώ είναι αθροιστικά τα καθαρά κέρδη της Εurobank και της Alpha από το 2002 και μετά. Είναι, δηλαδή, αναμφίβολο: Και «ανθηρές», και «κερδοφόρες», και «μεγάλες» για τα ελληνικά δεδομένα είναι οι δυο τράπεζες.

Αλλά, όμως, είναι εξίσου αναμφίβολο: Αυτή η δεκαετής (για να μην πάμε πιο πίσω) «ανθοφορία» τους, η ασύλληπτη κερδοφορία τους, κερδοφορία που συνεχίζεται εν μέσω κρίσης, σε τίποτα δε «βοήθησε» τον ελληνικό λαό και την «πατρίδα» (σ.σ.: αναφερόμαστε στην πατρίδα όχι των τραπεζιτών, αλλά του ενός εκατομμυρίου ανέργων, των κομμένων μισθών και των λεηλατημένων συντάξεων).

Είναι η πραγματικότητα, επομένως, που θέτει το ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι τώρα και επειδή οι δυο τράπεζες ενώθηκαν με σκοπό να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους ο ελληνικός λαός θα «προκόψει»; Εκτός, βέβαια, αν σαν «λαό» οι διαφημιστές του τραπεζικού «ντιλ» εννοούν τους μεγαλομετόχους των τραπεζών. Τότε το πράγμα αλλάζει.

 

από τον ημεροδρόμο του ριζοσπάστη

Posted in ριζασπάστης, τραπεζικό κεφάλαιο, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Διέξοδος για το λαό είναι η συμπόρευση με το ΚΚΕ

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2011

 
Ολο και πιο έντονα εκφράζεται η απαίτηση της πλουτοκρατίας να συναινέσουν ακόμα περισσότερο τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, να εργαστούν από κοινού, για να υπηρετήσουν τα στρατηγικά της συμφέροντα, όπως εκφράζονται σήμερα μέσα από την εφαρμογή του μνημονίου. Εκείνο που επιδιώκει η αστική τάξη είναι να υφαρπάξει τη συναίνεση και υποταγή του λαού στα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, να περάσει την πλάνη ότι δήθεν τα προβλήματα της πλουτοκρατίας αποτελούν «εθνικό ζήτημα» που αφορά εξίσου και το λαό. Η συναίνεση αποτελεί για την πλουτοκρατία ένα «όπλο» για να εφορμήσει ακόμα πιο αποφασιστικά ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.

Εκείνο που ενδιαφέρει τα μονοπώλια είναι η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων που θα μειώσουν κατάφωρα την τιμή της εργατικής δύναμης και η επιτάχυνση και επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων που θα ανοίξουν για το κεφάλαιο νέα πεδία κερδοφορίας. Για να το πετύχει αυτό, επιδιώκει να ευνουχίσει το εργατικό λαϊκό κίνημα, να αποκοιμίσει τη λαϊκή αγανάκτηση. Θέλει να ανακόψει την τάση ριζοσπαστικοποίησης των λαϊκών συνειδήσεων, τη λαϊκή οργή απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική, η οποία μεγαλώνει εξαιτίας ακριβώς της χρεοκοπίας που έχει επιβληθεί στη λαϊκή οικογένεια.

Εκείνο που αναδεικνύεται από τις έντονες παραινέσεις για συναίνεση, είναι οι δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν η πλουτοκρατία και τα κόμματά της για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης. Ολο και πιο ξεκάθαρα αναδεικνύονται τα ιστορικά όρια του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Γιατί τα προβλήματα διαχείρισης της κρίσης που αντιμετωπίζει σήμερα η αστική τάξη έχουν να κάνουν με την εξέλιξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Με το γεγονός ότι είναι πολύ εντονότερη η επίδραση της οικονομικής κρίσης και πολύ μεγαλύτερη η δυνατότητα μετάδοσής της σε άλλες χώρες στις σημερινές συνθήκες απελευθέρωσης της κίνησης των κεφαλαίων, δημιουργίας περιφερειακών διακρατικών ενώσεων και διαπλοκής των καπιταλιστικών οικονομιών.

Γι’ αυτό και παρόλο που – σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρομπάι – οι οικονομίες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας «αθροιστικά αναλογούν σε ποσοστό που δεν ξεπερνά το 6% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης», η πλουτοκρατία ανησυχεί από τον κίνδυνο «ντόμινο» σε άλλες χώρες, ενώ η ΕΚΤ απορρίπτει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με το φόβο της μετάδοσης στην υπόλοιπη Ευρωζώνη και ΕΕ.

Απέναντι σε αυτά τα κοινά αδιέξοδα της τάξης τους, τα κόμματα της πλουτοκρατίας καλούνται να συναινέσουν και να συν-εφαρμόσουν την αντιλαϊκή πολιτική, μέχρι και το επίπεδο της συγκυβέρνησης. Γιατί συναίνεση ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις υπάρχει και σήμερα, κρίνεται, όμως, ανεπαρκής μπροστά στα χειρότερα που έρχονται για το λαό και τις αναμενόμενες αντιδράσεις, σε συνδυασμό με την επιρροή που ασκούν στα λαϊκά στρώματα η πολιτική του ΚΚΕ και οι θέσεις του για την κρίση που επαληθεύονται.

Την ίδια στιγμή, όμως, που η πλουτοκρατία ως τάξη απαιτεί από τα κόμματά της την από κοινού υλοποίηση των μέτρων κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης, αναδεικνύονται ξανά οι αντιφάσεις του ίδιου του συστήματος. Γιατί μπορεί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να εκπροσωπούν την αστική τάξη, ωστόσο το κάθε κόμμα εκπροσωπεί κάθε φορά τα διαφορετικά συμφέροντα της μιας ή της άλλης μερίδας της πλουτοκρατίας. Συμφέροντα άκρως ανταγωνιστικά, καθώς στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους, στην κατάκτηση μεγαλύτερου κομματιού της πίτας της αγοράς, οι διάφορες μερίδες της πλουτοκρατίας βρίσκονται σε ασίγαστο πόλεμο μεταξύ τους.

Ιδιαίτερα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, όπου η διέξοδος για την πλουτοκρατία περνάει αναγκαστικά μέσα και από την απαξίωση μέρους του κεφαλαίου (πέρα από την απαξίωση της εργατικής δύναμης), ο πόλεμος αυτός γίνεται εντονότερος, γιατί πια στο επίκεντρο μπαίνει και ο επιμερισμός της ζημιάς στα διάφορα μονοπώλια, η καταστροφή ορισμένων και η κυριαρχία κάποιων άλλων κατά την επάνοδο στην καπιταλιστική ανάπτυξη.

Ανησυχούν για την ενίσχυση του ΚΚΕ

Εξάλλου, η απροσχημάτιστη συναίνεση μεταξύ των αστικών κομμάτων ελλοχεύει και κινδύνους για το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα, που έχουν να κάνουν με την ικανότητα χειραγώγησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Αυτούς τους κινδύνους ανέλαβε να επισημάνει ο Γ. Πρετεντέρης σε άρθρο του την περασμένη βδομάδα, όπου, με αφορμή το κάλεσμα του Ο. Ρεν για συναίνεση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ στην υλοποίηση του μνημονίου, μεταξύ άλλων, σημείωνε: «Η δημοκρατία έχει εφεύρει την έννοια της αντιπολίτευσης όχι μόνο για να ελέγχει τη συμπολίτευση, αλλά και για να αποτελεί τον υποδοχέα της δυσαρέσκειας από την κυβερνητική πολιτική ώστε να γίνει η επόμενη κυβέρνηση».

Η ανησυχία, δηλαδή, της πλουτοκρατίας είναι ότι, τελικά, η απροκάλυπτη συναίνεση του δικομματισμού – η οποία, ούτως ή άλλως, προγραμματικά και επί της ουσίας είναι δοσμένη – ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα στη λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος, στην ικανότητά του να απορροφά τους «κραδασμούς» της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Μέχρι σήμερα, οι δυο πόλοι του δικομματισμού εναλλάσσονταν στη διακυβέρνηση, με τον ένα να παίζει το ρόλο του «συσσωρευτή» της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων του άλλου. Γινόταν, δηλαδή, ένα αλισβερίσι μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, το οποίο χρησίμευε στην αστική τάξη για να κρατάει «μαντρωμένη» την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων στην κυρίαρχη πολιτική. Πράγματι, αν η συναίνεση γίνει ξεκάθαρη, αυξάνονται οι φόβοι της πλουτοκρατίας ότι η λαϊκή αγανάκτηση θα διοχετευθεί ευκολότερα στο «φυσικό» της χώρο, στο ΚΚΕ.

Δε θα είχε τέτοιο πρόβλημα η αστική τάξη, αν το ΚΚΕ δεν ήταν αυτό που είναι, με τη στρατηγική που έχει, με την πολιτική που προβάλλει, με τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις που ζυμώνει στο κίνημα. Γνωρίζουν ότι το ΚΚΕ δεν μπορούν να το βάλουν «στο χέρι», ότι το ΚΚΕ δε θα συναινέσει στην εφαρμογή της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, ότι δε θα συμπράξει σε κανενός είδους αστική κυβέρνηση, ότι θα εξακολουθεί να αποκαλύπτει την αντιδραστική πολιτική και να εργάζεται για την οργάνωση της λαϊκής πάλης μέχρι την τελική νίκη.

Γι’ αυτό και φοβούνται τη δυναμική του ΚΚΕ, που είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που εκφράζεται στα εκλογικά ποσοστά του. Γι’ αυτό και στις ζημώσεις τους γύρω από τη μεταμφίεση του πολιτικού σκηνικού, λαμβάνουν υπόψη ότι πρέπει να υπάρχουν αναχώματα, ώστε να εμποδίσουν τη μαζική απόσπαση εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, τη συμπόρευσή τους με το ΚΚΕ.

Οι θέσεις και οι διεκδικήσεις του ΚΚΕ δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην πλουτοκρατία και τα κόμματά της, τόσο γιατί ασκούν πίεση στη βάση των αστικών κομμάτων, όσο και γιατί αποκαλύπτουν στο λαό τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και, κυρίως, τη διέξοδο υπέρ του λαού. Πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν στο ξεπέρασμα της κρίσης, και οι οποίες έχουν να κάνουν με την εξέλιξη του καπιταλισμού, το ΚΚΕ θέτει επιπλέον εμπόδια με την πολιτική και τη δράση του.

Να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, φθηνό και αμόρφωτο εργατικό δυναμικό για τα αφεντικά, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Μοντέρνα δεσμά»…

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2011

Η είδηση από την Ιταλία είναι πραγματικά συγκλονιστική και έρχεται να επιβεβαιώσει με ανατριχιαστικό τρόπο ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν έχει όρια. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα όσα αποκάλυψε ο ιταλικός Τύπος, Ινδοί και Πακιστανοί μετανάστες αναγκάζονταν να δουλεύουν δέκα έως δώδεκα ώρες τη μέρα μοιράζοντας διαφημιστικά φυλλάδια πόρτα – πόρτα, έχοντας, όμως, στο λαιμό τους ένα κολάρο για να εντοπίζονται μέσω δορυφόρου! Οι σύγχρονοι δουλέμποροι ήταν σε θέση να ελέγχουν διαρκώς πού βρίσκονταν και προς ποια κατεύθυνση μετακινούνταν οι εργάτες – σκλάβοι, φορώντας τους ένα λουρί τελευταίας τεχνολογίας ώστε μέσω του συστήματος GPS να τους παρακολουθούν ανά πάσα στιγμή! Δεν εντυπωσιάζει μόνο το γεγονός ότι οι καπιταλιστές αξιοποιούν την τεχνολογία για να σφίξουν πιο πολύ τις αλυσίδες γύρω από το λαιμό των σύγχρονων σκλάβων, αλλά ότι δεν έχουν κανένα φραγμό και όριο, προκειμένου να εντείνουν την υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων. Οσο γερνάει και σαπίζει ο καπιταλισμός, όσο οξύνονται οι αντιθέσεις του, τόσο πιο επιθετικός και επικίνδυνος γίνεται για τους λαούς. Το σίγουρο είναι ότι δεν επιδέχεται καμία θεραπεία και εξανθρωπισμό. Μόνο αν συντριβεί κάτω από την οργανωμένη πάλη των λαών μπορεί να ανασάνει και να ελπίζει η ανθρωπότητα.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, η "δημοκρατία" των αστών, η "ελευθερία" του πολίτη, καπιταλισμός, μετανάστες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Τι είναι και τι σημαίνει η αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους

Posted by redship στο 27 Απριλίου , 2011

Κρίσιμο ζήτημα το «από ποιον για ποιον», όπως και το περιεχόμενο, αλλά και ο προσανατολισμός της λαϊκής πάλης

 

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η λέξη «αναδιάρθρωση» έχει μπει στο καθημερινό πολιτικό λεξιλόγιο, αναπαράγεται συνεχώς από τα ΜΜΕ και συνδέεται με την υπόθεση του κρατικού χρέους. Γύρω από την αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους πλέκονται διάφορα σενάρια για την οικονομία και τις συνέπειες που θα έχει σ’ αυτήν η αναδιάρθρωση. Είναι δε τόσο συχνή και επαναλαμβανόμενη αυτή η προπαγάνδα που δημιουργεί στις λαϊκές δυνάμεις δέος ή πιο σωστά καλλιεργεί μαζικά την ψυχολογία του φόβου των ανθρώπων μπροστά στο άγνωστο. Και αυτό γιατί η αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους συνδέεται με τη λεγόμενη χρεοκοπία της οικονομίας της χώρας, επομένως και τις άγνωστες αρνητικές, για τη ζωή της λαϊκής οικογένειας, συνέπειες ως συνέχεια των σκληρών αρνητικών συνεπειών που βιώνει ήδη με την πορεία πτώχευσης του λαού.

Ορισμένα βασικά ζητήματα

Χρειάζεται εδώ, πριν μπούμε στην εξήγηση του τι σημαίνει αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους, να δώσουμε ορισμένες αναγκαίες διευκρινίσεις σε ζητήματα, τα οποία πρέπει να γνωρίζουν οι λαϊκοί άνθρωποι και τα οποία αποτελούν το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα γίνει η αναδιάρθρωση του χρέους, γιατί έχει βαθύ ταξικό περιεχόμενο, όπως βεβαίως και το ίδιο το κρατικό χρέος.

Οταν η αστική πολιτική και η προπαγάνδα μιλούν για οικονομία, εμείς πρέπει να ξέρουμε ότι η οικονομία δεν είναι ταξικά ουδέτερη. Η οικονομία είναι καπιταλιστική. Είναι οικονομία για τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών και όχι για τα συμφέροντα των εργατών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μπορεί να μιλούν όλοι για τις συνέπειες στην οικονομία γενικά, αλλά εμείς πρέπει να ξέρουμε ότι μιλούν για συνέπειες στην καπιταλιστική οικονομία. Μπορεί ακόμη να φαίνεται ότι συνδέεται και η ζωή των εργαζομένων με την καπιταλιστική οικονομία και έτσι είναι. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι και όταν βρισκόταν σε ανάπτυξη, η ζωή των εργαζομένων συνεχώς χειροτέρευε και τώρα στην κρίση χειροτερεύει πιο γοργά. Γι’ αυτό, δεν είναι σωστό οι εργαζόμενοι να σκέφτονται και να δέχονται ως φυσικό φαινόμενο την ιδιοκτησία των επιχειρηματιών, την εξάρτησή τους απ’ αυτούς, που αν πάνε καλά οι δουλειές τους θα ζουν καλά και οι εργαζόμενοι. Είναι απάτη. Δεν πρέπει να αποδεχτούν την πολιτική που πασχίζει να σώσει τους επιχειρηματίες από την κρίση, απειλώντας τους εργαζόμενους να δεχτούν τη βαρβαρότητα των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων σε βάρος τους για να σωθεί η χώρα. Αυτό πασχίζει να κάνει η αστική προπαγάνδα. Με την καπιταλιστική οικονομία συνδέονται πρώτα απ’ όλα τα συμφέροντα και τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τα οποία βγαίνουν από τη δουλειά των εργαζομένων. Επομένως, με τα αντιλαϊκά μέτρα τους επιχειρηματίες ενισχύουν, αυτούς θέλουν να σώσουν από την κρίση. Ο λαός, καταλαβαίνοντας ότι τον χρεοκοπούν, πρέπει να σκέφτεται και να συνειδητοποιεί ότι μπορεί να υπάρχει οικονομία και χωρίς τους επιχειρηματίες, χωρίς την ιδιοκτησία τους, η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής να ανήκει στο λαό.

 

Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι όταν ακούν για κρατικό χρέος, για χρέη της χώρας, να μην ταυτίζουν αυτήν την πραγματικότητα με την όποια προσωπική τους εμπειρία για τα δικά τους χρέη, που τα δημιούργησαν επειδή ακριβώς το εισόδημα από τη δουλειά τους στην καπιταλιστική οικονομία δε φτάνει για να ζουν καλά και δανείζονται σε μια δύσκολη στιγμή, είτε για να σπουδάσουν τα παιδιά, είτε γιατί τους έτυχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, ή ακόμη και για να πάρουν ένα σπίτι, προσδοκώντας με ένα μέρος του πενιχρού τους εισοδήματος και ξεπληρώσουν κάποτε το χρέος. Το κρατικό χρέος δημιουργείται, γιατί οι κυβερνήσεις εισπράττουν λιγότερα και ξοδεύουν περισσότερα όχι όμως γιατί η λαϊκή φορολογία είναι χαμηλή και οι κρατικές παροχές στο λαό μεγάλες. Το αντίστροφο ισχύει. Οι φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου είναι τεράστιες, άρα τα έσοδα λίγα, το κράτος δε δίνει τις παροχές σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, Αθλητισμό κ.λπ. που έχει ανάγκη η λαϊκή οικογένεια. Ταυτόχρονα, είναι τεράστιοι οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί για τους πολέμους του ΝΑΤΟ, είναι τεράστια τα ποσά από το κρατικό χρήμα που δίνονται πολύμορφα ως κίνητρα στους μονοπωλιακούς ομίλους, προκειμένου να κάνουν επενδύσεις. Δίνονται, επίσης, ως κεφάλαιο, όπως π.χ. για την κατασκευή υποδομών που βεβαίως τις εκμεταλλεύονται και κερδίζουν (αεροδρόμια, λιμάνια, Αττική Οδός, εθνικές οδοί κ.λπ.). Το κράτος χαρίζει λεφτά στους επιχειρηματίες από τα κρατικά ταμεία. Επομένως, και το κρατικό χρέος έχει ταξικό, υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος του λαού, περιεχόμενο. Να γιατί ο λαός δε χρωστά στο κράτος, αλλά του χρωστά το κράτος. Επομένως, και τα ερωτήματα περί στάσης πληρωμών (π.χ. συντάξεων, μισθών στο Δημόσιο κ.λπ.), πρέπει να απαντηθούν από τους εργαζόμενους, το λαό με συνειδητή πάλη για να πληρώσουν οι επιχειρηματίες που τσέπωσαν το κρατικό χρήμα. Και επειδή η κυβέρνηση, το κράτος δεν πρόκειται να το κάνουν, αυτός ο αγώνας πρέπει να συνδέεται με την πολιτική πάλη για ανατροπή της εξουσίας τους.

Τι κρύβεται πίσω από την αναδιάρθρωση
 

Ας έρθουμε τώρα στην αναδιάρθρωση. Το κράτος δανείζεται από τις τράπεζες, ντόπιες και άλλων κρατών, για να καλύψει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του. Μπορεί να δανείζεται επίσης και από διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως π.χ. το ΔΝΤ.

Ο δανεισμός σημαίνει ότι θα πληρώσει και τόκους, επομένως το κρατικό χρέος μεγαλώνει, η αποπληρωμή του περιλαμβάνει και τους τόκους. Τα κράτη δανείζονται εκδίδοντας ομόλογα, που αγοράζουν οι τράπεζες δίνοντας χρήματα, τα οποία θα πάρουν πίσω από το κράτος, μαζί με τους τόκους, όταν λήγουν τα ομόλογα, δηλαδή, όταν έρθει η ώρα της αποπληρωμής τους.

Αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους σημαίνει αλλαγή του τρόπου αποπληρωμής του από το κράτος που χρωστά, εφόσον βεβαίως συμφωνήσουν οι δανειστές, δηλαδή οι τράπεζες. Αυτή η αλλαγή σημαίνει νέα συμφωνία για τον τρόπο αποπληρωμής. Που κρίνεται αναγκαία, επειδή το κράτος που χρωστά δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώνει με βάση την παλιά συμφωνία, δυσκολεύεται να το κάνει ή δεν μπορεί καθόλου να το κάνει. Επομένως, η συζήτηση περί «αναδιάρθρωσης» είναι συζήτηση για αλλαγή του τρόπου και των όρων αποπληρωμής του κρατικού χρέους από το κράτος που χρωστά. Στον τρόπο και τους όρους αποπληρωμής του χρέους γίνεται η συζήτηση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ανάταση

Posted by redship στο 22 Απριλίου , 2011

Μαγική εικόνα: Πλήθη κόσμου διαδηλώνουν στους δρόμους αξιώνοντας να επιταχυνθεί το κυβερνητικό έργο. Εξαλλοι με τις καθυστερήσεις συνταξιούχοι σπεύδουν να επιστρέψουν τα 200 ευρώ από το δώρο του Πάσχα για να συμβάλουν στην εθνική ανόρθωση. Νέα παιδιά που ψάχνουν δουλειά με το κιάλι, τρέχουν να γραφτούν σε ειδικούς καταλόγους εθελοντών για τζάμπα δουλειά. Ολοι προετοιμάζονται για τα χειρότερα και υποτάσσουν τα όνειρά τους στο κυβερνητικό σχέδιο: Περικοπή των πάντων για να μπορέσουν να κάνουν Πάσχα σαν άνθρωποι οι κυρίες Λάτση – Αλαφούζου και λοιπό συνονθύλευμα.

Μαγική εικόνα τέλος. Θα ‘θελαν ορισμένοι να ‘ναι έτσι. Η αναφορά τους σε πολίτες που προετοιμάζονται για τα χειρότερα κατανοώντας ότι έτσι πρέπει να γίνει, είναι κλασική περίπτωση υποβολής. Προσπαθούν να πείσουν τον καθένα ότι αυτό κάνει ο διπλανός του. Αυτός ο «διπλανός» δεν υπάρχει. Τον κατασκευάζει ο αστικός Τύπος, για να πειστούν πραγματικοί άνθρωποι – που όλο και περισσότερο αναζητούν τρόπο να αντιπαλέψουν τη βαρβαρότητα – να μην παλέψουν.

Γιατί η κατάσταση πράγματι θα χειροτερεύει, αλλά αυτό σημαίνει και όξυνση της ταξικής πάλης σε όλες τις εκφάνσεις της. Η αστική τάξη χρειάζεται χρόνο και προσπαθεί να τον κερδίσει με τέτοια τεχνάσματα. Για την εργατική τάξη μια τέτοια πορεία υποταγής στο σχεδιασμό των αστών είναι πορεία προς το θάνατο.

Ισα ίσα, τώρα που οι καπιταλιστές έχουν πρόβλημα, τώρα πρέπει ο αγωνιζόμενος λαός να οξύνει τα αδιέξοδα των αστών. Τώρα πρέπει να αυξηθεί ο αριθμός αυτών που ανοιχτά, καθαρά θα δηλώνουν απόλυτα αδιάφοροι για κάθε αδιέξοδο της αστικής τάξης και θα εγκαταλείπουν μαζικά τις πολιτικές της εκφράσεις (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλο συμπλήρωμά τους).

Το παραμύθι περί «αλλαγής οικονομικού μοντέλου» πρέπει να «γιουχάρεται» κάθε φορά που θα εκφωνείται. Το σύστημα παραμένει το ίδιο και μάλιστα αναπτύσσεται στο χειρότερό του: Πιο πολύ και πιο φτηνοί εργάτες, πιο ισχυρά μονοπώλια.

Το κλάμα για τον ελληνικό λαό είναι το ίδιο με το κλάμα για τους γειτονικούς λαούς που οι αστοί αναλυτές διαπιστώνουν με λύπη ότι «δεν εξεγέρθηκαν». Εδώ, η ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση γίνεται προσπάθεια να ντυθεί με «λαϊκή ανάγκη». Παραμένει, όμως, επέμβαση από εκείνες που «με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν». Κι όσες πένες το κρύβουν επιβεβαιώνουν ότι είναι ταγμένες απέναντι…

Posted in ριζασπάστης, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, καπιταλισμός, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ψέματα και αλήθειες

Posted by redship στο 21 Απριλίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Το ΚΚΕ έχει επενδύσει στη «Γερμανός»», ισχυριζόταν ο Πάγκαλος (συνέντευξη στη «Real News», 17/5/2009) και συμπλήρωνε:«Παραιτούμαι αν διαψευστώ». Ο ψεύτης, ο συκοφάντης, διαψεύστηκε έκτοτε δεκάδες φορές. Ακόμα, όμως, να παραιτηθεί…

Τα συνηθίζουν αυτά στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Για παράδειγμα, ο Λοβέρδος δήλωνε στις τηλεοράσεις προ διμήνου ότι αν σε μια βδομάδα δεν πληρώνονταν οι φαρμακοποιοί «θα παραιτηθεί». Οι φαρμακοποιοί παραμένουν – και για πολλές βδομάδες από τη «δέσμευση» Λοβέρδου – απλήρωτοι. Οσο για τον Λοβέρδο, παραμένει υπουργός. Δεν παραιτήθηκε…

Ο Πάγκαλος, μετά το «όλοι μαζί τα φάγαμε», μετά τους «κοπρίτες», τώρα αποφαίνεται – από τουρκικού εδάφους – ότι φταίει ο ελληνικός λαός για την κρίση, διότι διάγει βίον «τεμπέλικο»…

Τα συνηθίζουν αυτά τα «πατριωτικά» στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Για παράδειγμα, ο Παπακωνσταντίνου ήταν που – από τις Βρυξέλλες – επιδιδόταν σε χαζοχαρούμενα ανέκδοτα του τύπου «greek statistics»…

Ο Πάγκαλος είναι αυτός που επί τρεις μέρες ισχυριζόταν ότι στην Τουρκία είπε άλλα απ’ αυτά που φέρεται να είπε. Οποιος πάντως έχει αμφιβολία για το τι ακριβώς είπε, δεν έχει παρά να ακούσει τομαγνητοφωνημένο απόσπασμα της τοποθέτησης Πάγκαλου, που ανάρτησε χτες στο διαδίκτυο η τουρκική «Χουριέτ»…

Τα συνηθίζουν αυτά στην κυβέρνηση.

Για παράδειγμα, οι κυβερνώντες του ΠΑΣΟΚ ισχυρίζονταν ότι δεν ήταν ο δικός τους πρωθυπουργός, ότι ήταν άλλος πρωθυπουργός και όχι ο Παπανδρέου, αυτός που πήγαινε στο εξωτερικό και έλεγε πως η Ελλάδα είναι μια «διεφθαρμένη» χώρα. Τελικά, ο Παπανδρέου ήταν…

Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι απλό:

Ο,τι εμφανίζεται ως «ιδιαιτερότητα» του Πάγκαλου δε συνιστά καμία μα καμία ιδιαιτερότητα.

Είναι η συνήθης, η μόνιμη, η τυπική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ και της ηγετικής του ομάδας, στο σύνολό της.

*

Το να πασχίζει, επομένως, η ΝΔ να κάνει «αντιπολίτευση», ανταλλάσσοντας δικομματικό χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων με την κυβέρνηση, αναγορεύοντας σε φλέγον ζήτημα την «ειλικρίνεια», την «ανειλικρίνεια», ή όπως αλλιώς την λέει, του Πάγκαλου, είναι κάτι πολύ βολικό και εξόχως αποπροσανατολιστικό.

Το ερώτημα για τη ΝΔ δεν είναι αν διαφωνεί με τα ψέματα του Πάγκαλου και του ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα είναι αν διαφωνεί με τις αλήθειες του Πάγκαλου και του ΠΑΣΟΚ.

Απ’ όσο, λοιπόν, γνωρίζουμε, με τις αλήθειες της κυβέρνησης, η ΝΔ – όσα διαφορετικά «μείγματα πολιτικής» κι αν επικαλείται – δε διαφωνεί. Ετσι, παρότι θέλει να παριστάνει το αντίθετο, η ΝΔ μας έχει αποκαλύψει ευθαρσώς τι θα κάνει με το μνημόνιο, αν γίνει κυβέρνηση:

«Εμείς είμαστε κόμμα ευθύνης. Το πρώτο το οποίο έχω ήδη πει σήμερα στη Βουλή και έχω δηλώσει ξεκάθαρα, είναι ότι εμείς, η Ελλάδα, έχει φιλότιμο, σέβεται τη συνέπειά της και ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένη να τηρήσει και να σεβαστεί και τις υπογραφές της»(Αντώνης Σαμαράς, πρόεδρος της ΝΔ, MEGA, 1/11/2010).

Μας έχει, επίσης, απαντήσει ευθαρσώς και όσον αφορά στην ουσία της θέσης της για την εφαρμογή του μνημονίου:

«Η Ελλάδα τιμά την υπογραφή της γιατί το κράτος έχει συνέχεια και συνέπεια»(Δημήτρης Αβραμόπουλος, αντιπρόεδρος της ΝΔ, συνέντευξη Τύπου, 6/9/2010).

Μας έχει, τέλος, ξεκαθαρίσει πως ούτε καν περνάει από το μυαλό της να καταργήσει το μνημόνιο, καθότι:

«Από τη στιγμή που μια χώρα, το κράτος μας, η ελληνική πολιτεία, έχει αναλάβει δεσμεύσεις απέναντι σε τρίτους, δεσμεύσεις τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι με βάση την αρχή της συνέχειας του κράτους να τις τιμάμε, από εκεί και πέρα δεν τίθεται θέμα ως προς αυτό»(Κώστας Τζαβάρας, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, «Κανάλι 1», 24/8/2010).

Αυτή είναι η αλήθεια για τις σχέσεις μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ.

Για παράδειγμα, η ΝΔ έχει μέχρι τώρα ψηφίσει πάνω από τα μισάνομοσχέδια που έχει φέρει το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή.

Σε αυτή της τη σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ δεν την εμπόδισε η «ειλικρίνεια» ή η «ανειλικρίνεια» του Πάγκαλου, ούτε οι ύβρεις του, ούτε οι εξοργιστικές δηλώσεις του περί «κοπριτών» ή «τεμπέληδων». Αντίστοιχα το ΠΑΣΟΚ δεν εμποδιζόταν από την «ανειλικρίνεια» της ΝΔ όταν ήταν εκείνη κυβέρνηση, να στηρίζει και να συνεχίζει την πολιτική που δίνει «πακέτα» σε βιομήχανους και τραπεζίτες.

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι στη σχέση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, όσα τους ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από όσα τους χωρίζουν.Διαπίστωση εξαιρετικά κρίσιμη για τον ελληνικό λαό, ειδικά τώρα που ξεκίνησε το «δεύτερο ημίχρονο» της βαρβαρότητας.

Posted in "παπατζήδες", πολιτικη, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, γερμανός, γκέμπελς, διαφάνεια και κοροϊδία, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, κυριαρχεί η ορδή των απατεώνων, κόντρα στη σαπίλα που αναδύουν, καπιταλισμός, ούτε ίχνος αξιοπρέπειας, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »