καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Απρίλιος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Εγγραφή

Archive for the ‘Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος’ Category

Όταν ο …«χουβαρντάς» Καρέλιας απέλυε εργαζόμενους, ή αλλιώς, η προσπάθεια αγιοποίησης ενός καπιταλιστή

Posted by redship στο 2 Ιανουαρίου , 2014

 

αναδημοσίευση από revolution now

Πως «αγιοποιείται» ένας καπιταλιστής; Μα φυσικά με το να εμφανίζεται ότι είναι τόσο γαλαντόμος απέναντι στους εργαζόμενους ώστε να τους δίνει επιπλέον επίδομα. Η περίπτωση της καπνοβιομηχανίας «Καρέλιας» είναι χαρακτηριστική. Μοίρασε λέει 2,5 εκατομμύρια ευρώ στους εργαζόμενους και επιπλέον επίδομα για την χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα… Τι μας λέτε; Να μην ξεχάσουν οι εργαζόμενοι να του στήσουν άγαλμα για την χάρη αυτή (λες και δεν κερδίζει υπεραξία απ’ την εργασία των εργαζόμενων ο Καρέλιας και ο κάθε Καρέλιας, αυτά κάνουν πως δεν τα ξέρουν ορισμένοι).
Πάμε λίγο πίσω στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν:
Απολύσεις στην εταιρεία «Καρέλια ΑΕ» παρά την αύξηση της κερδοφορίας της.
Ημερ/νία: 29/10/2013.
Πηγή: 902.gr.
Σε δύο απολύσεις προχώρησε η Διοίκηση της εταιρείας «ΚΑΡΕΛΙΑ ΑΕ» στην Καλαμάτα, σε μία περίοδο μάλιστα που οι πωλήσεις της εταιρείας αυξήθηκαν, φτάνοντας σχεδόν στα 13,5 δισ. τσιγάρα, αριθμός που αποτελεί νέο ρεκόρ αυξάνοντας παράλληλα και την κερδοφορία της.

Τις απολύσεις καταγγέλλει η Γραμματεία Μεσσηνίας του ΠΑΜΕ προσθέτοντας ότι «παρά τα υπερκέρδη της εταιρείας, οι απολύσεις προστίθενται στην απόλυση εργαζόμενης τον Αύγουστο».

Η Γραμματεία του ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους να βγάλουν τα συμπεράσματά τους και να δώσουν αποστομωτική απάντηση με τη μαζική συμμετοχή τους στην πανεργατική απεργία στις 6 Νοέμβρη.

Όπως τονίζει, «Η καπνοβιομηχανία δεν διαφέρει, όπως κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν, σε τίποτα από τον κάθε μεγαλοεργοδότη –επιχειρηματία- εργοστασιάρχη.


Στύβουν σαν λεμονόκουπα τους εργαζόμενους που τους παράγουν τον πλούτο και μετά τους πετάνε στον καιάδα, χωρίς να υπολογίζουν ούτε αυτούς, ούτε τις οικογένειές τους.

Η Καπνοβιομηχανία «Καρέλια» δεν εξαγνίζεται με τις επικοινωνιακές γιορτές βράβευσης των καλών και συνεπών εργαζομένων, που τους αναγκάζει να πηγαίνουν για εργασία με 40 πυρετό, για να μην χάσουν το επίδομα παρουσίας στην εργασία όλες τις ημέρες του χρόνου».
Για να δούμε τι γράφουν και τα μη-κομμουνιστικά«Παραπολιτικά» (αναδημοσίευση απ’ το… όχι-και-τόσο-μαρξιστικό Fpress.gr).

Γιατί η Καρέλιας από τα bonus πέρασε στις απολύσεις!!! (14/11/2013).

Τι μεσολάβησε όμως για μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, με υγιή οικονομικά μεγέθη, «στιβαρή» χρηματοοικονομική διάρθρωση και μηδενικό δανεισμό να προχωρήσει σε απολύσεις εργαζομένων, οι οποίες -όπως καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας- δεν θα είναι και οι τελευταίες; […]

Σήμερα η καπνοβιομηχανία Καρέλια είναι η δεύτερη σε μέγεθος καπνοβιομηχανία στην ελληνική αγορά και η μοναδική που παραμένει σε ελληνικά χέρια. Εχει δυνατότητα παραγωγής 45 εκατομμυρίων τσιγάρων ημερησίως και διαθέτει αντιστοίχως 45.000 σημεία πώλησης σε όλη την Ελλάδα. Η Εταιρεία κατέχει το 0,32% της παγκόσμιας κατανάλωσης με παρουσία σε 70 και πλέον χώρες του κόσμου (στη Δυτική και στην Ανατολική Ευρώπη, στη Βόρειο Αμερική, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, αλλά και στην Άπω Ανατολή). Σημειώνεται πως στο πρώτο εξάμηνο του 2013 οι πωλήσεις της ανήλθαν σε 346,6 εκατ. ευρώ από 307,4 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα το 2012, ενώ τα καθαρά κέρδη διαμορφώθηκαν σε 20,5 εκατ. ευρώ από 25,6 εκατ. ευρώ. Επιπλέον, για τη χρήση του 2012 η γενική συνέλευση των μετόχων ενέκρινε τη διανομή μερίσματος 8,52 ευρώ ανά μετοχή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας (Μπαγκντάς)

Posted by redship στο 4 Σεπτεμβρίου , 2013

Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας

 

 

«Λαέ της Συρίας!

Αδελφές, αδέλφια!

To Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα απευθύνεται σε σας και σας καλεί αυτές τις δύσκολες μέρες να συσπειρωθείτε και να πολεμήσετε με όλες σας τις δυνάμεις την βάρβαρη αποικιακή επιθετικότητα.

O διεθνής ιμπεριαλισμός και η αιχμή του δόρατος του, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, απέτυχε να κατακτήσει την Συρία μέσω της επιβολής αποκλεισμού και την υποστήριξη των εγκληματικών και των ανατρεπτικών ενεργειών των τρομοκρατικών συμμοριών -οι οποίες έχουν διαπράξει στυγερά εγκλήματα συμπεριλαμβανομένων τρομακτικών σφαγών, (πολλές από αυτές στη βάση του (εννοεί θρησκευτικού) φανατισμού και της εθνοκάθαρσης) μέσω του σαμποτάζ και της καταστροφής οικονομικών εγκαταστάσεων και μέσω της επιβολής σκοταδιστικών νόμων ξένων προς την σύνθεση του Συριακού λαού ο οποίος χαρακτηρίζεται από ευρύτητα πνεύματος και ανεκτικότητα. Πιστεύουμε ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δηλώνει τη θέληση του να διευθύνει απευθείας την στρατιωτική επιθετικότητα (τη δική του και των συμμάχων του) με πρόσχημα τις ενέργειες που έχουν πραγματοποιήσει οι πράκτορες τους και έχουν κατευθύνει τα ίδια τους τα όργανα.

Ναι, είναι προφανές ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός βασίζει την επιθετικότητα του πάνω σε ψεύτικες κατηγορίες για να δικαιώσει τις πράξεις του. Αυτή η βάρβαρη δύναμη κατηγορεί εμάς για εγκλήματα τα οποία έχουν γίνει από την ίδια σε κάθε γωνιά της γης κάτω από το υποκριτικό σύνθημα «Άμυνα του ελεύθερου κόσμου και δημοκρατία».

Αυτό το αποδεικνύει η χρήση βιολογικών και χημικών όπλων από τις επιτιθέμενες αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις στον πόλεμο της Κορέας κατά τα μέσα του προηγούμενου αιώνα αλλά και η χρήση των ίδιων όπλων στον πόλεμο που διεξήγαγαν ενάντια στον απελευθερωτικό αγώνα του λαού του Βιετνάμ, συμπεριλαμβανομένης και της σκόνης “Οrange B», εξαιτίας της οποίας ακόμα και σήμερα γυναίκες στο Βιετνάμ εξακολουθούν να γεννούν παραμορφωμένα παιδιά σαράντα χρόνια από την λήξη του πολέμου από τον οποίο ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός βγήκε ηττημένος και βαθιά ντροπιασμένος.

Η αμερικανική στρατιωτική μηχανή χρησιμοποίησε εμπλουτισμένο ουράνιο στον πόλεμο κατά των αδελφών μας στο Ιράκ, αλλά αυτό δεν βοήθησε στην εγκαθίδρυση της κατοχής και οι Αμερικανοί εισβολείς εγκατέλειψαν την περήφανη Ιρακινή γη σαν τα ποντίκια. Τα συνολικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό για πολλές δεκαετίες, απαιτούν την προσαγωγή των ηγετών τους, περιλαμβανομένων των προέδρων, σε διεθνές δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου, όπως εκείνο το δικαστήριο που καταδίκασε τους κυβερνήτες και τους ηγέτες της Χιτλερικής Γερμανίας. Οι σύγχρονοι ναζί, ιμπεριαλιστές και σιωνιστές ηγέτες, θα έχουν την ίδια μοίρα χάρη στον απελευθερωτικό αγώνα των λαών του κόσμου.

Ο γενναίος Συριακός λαός και ο στρατός του, ύστερα από την ηρωική και πατριωτική στάση του για πάνω από δύο χρόνια μπροστά στον ακήρυχτο πόλεμο που έχει εξαπολυθεί εναντίον του, θα αντιμετωπίσει με γενναιότητα και με μεγαλύτερο κουράγιο την κραυγαλέα στρατιωτική επιθετικότητα. Θα το κάνει καθοδηγούμενος από τα ηρωικά παραδείγματα από τους δημιουργούς του Hiteen ως τους μάρτυρες της Maysaloon και τους ήρωες της Μεγάλης Συριακής Εξέγερσης (σημ. μτφ, αναφέρεται στον αντίιμπεριαλιστικό αγώνα του Συριακού λαού ενάντια στους Γάλλους το 1925).

Η υπεράσπιση του συριακού εθνικού καθεστώτος, το οποίο αντιμετωπίζει με το κεφάλι ψηλά όλες τις μεθόδους επιθετικότητας, αρνούμενο τον εξευτελισμό και την υποταγή σημαίνει υπεράσπιση της χώρας, υπεράσπιση της κυριαρχίας της και της ανεξαρτησίας της.

Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, στις οποίες βρίσκεται η χώρα και ο λαός, θα πρέπει να γίνουν όλες οι προσπάθειες ώστε να υπάρξει ενδυνάμωση σε κάθε επίπεδο, πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό. Ο Συριακός λαός δεν είναι μόνος σε αυτή την μάχη, μαζί του έχει την στήριξη όλων των ελεύθερων ανθρώπων του κόσμου.

Ντροπή και αίσχος στον ιμπεριαλισμό και τους πράκτορές του!

Δόξα στην τιμημένη πατριωτική στάση!

Η Συρία δεν θα γονατίσει!

Δαμασκός 28/8/2013

Η Κεντρική Επιτροπή

του Συριακού Κομμουνιστικού Κόμματος»

(Δυστυχώς η ανακοίνωση του δεύτερου κομμουνιστικού κόμματος της Συρίας έχει κυκλοφορήσει μόνο στα αραβικά).

 

αναδημοσίευση από  γκράνμα

Posted in στον ιμπεριαλισμό καμιά υποταγή η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, λαϊκός πατριωτισμός, ο βιασμός της ανθρωπότητας | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«… τα ντόπια θεριά… »

Posted by redship στο 20 Νοεμβρίου , 2012

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

 

Καλά, δε χρειάζεται να επιχειρηματολογούν τόσο παθιασμένα οι κυβερνητικοί εταίροι

για το γεγονός ότι οι «επίτροποι» της τήρησης του μνημονίου θα είναι Ελληνες και

να το παρουσιάζουν και σαν «απόδειξη» ότι με την επιτήρηση δε θίγεται, όπως λένε,

η «εθνική κυριαρχία».

Ελληνες, άλλωστε, ήταν και οι Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλος και Ράλλης…

 

Η αξία της… ελληνικότητας των επιτρόπων βρίσκεται αλλού. Οτι τα περί «κατοχής»

ούτε ως «άλλοθι» δεν μπορούν πλέον να τα χρησιμοποιούν κάποια από τα «ριζοσπαστικά»

παπαγαλάκια των κυβερνώντων.

Καθότι η μόνη «κατοχή» που υπάρχει είναι εκείνη εκ μέρους του έθνους των ντόπιων

και ξένων πλουτοκρατών, που έχουν θέσει υπό το καθεστώς της εκμετάλλευσης,

της καταπίεσης και της δεσποτικής επιτροπείας το άλλο έθνος, το έθνος των εργαζομένων.

Και στο πλαίσιο της δικής τους «εθνικής κυριαρχίας», της κυριαρχίας του έθνους

των κεφαλαιοκρατών, είναι που τώρα τοποθετούν στο σβέρκο του άλλου έθνους,

του έθνους των εργαζομένων, ακόμα και επιτρόπους!

 

Και να γιατί – και για όσο θα υπάρχουν αυτά τα δυο «έθνη» – θα είναι

πάντα επίκαιρα τα λόγια του Βάρναλη:

 

«Τις φορές, που ο δεμένος πετάχτηκε απάνου /

με τα δόντια να κόψει του ξένου τυράννου /

το λυτάρι, δεμένος βρισκότανε πάλι. /

Τονε δένανε τρίδιπλα οι ντόπιοι μεγάλοι.

 

Τώρα η Νύχτα τελειώνει… Παθοί και μαθοί /

ξέρουν, όταν η μάχ’ η μεγάλη δοθεί, /

για να μην ξαναχάσουνε τη λεφτεριά τους, /

θ’ αφανίσουνε πρώτα τα ντόπια θεριά τους».

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Οι μπίζνες για τα μονοπώλια το «ζουμί» των επαφών

Posted by redship στο 15 Οκτωβρίου , 2012

από  τον ριζοσπάστη

Επενδύσεις και συμπράξεις με Ελληνες επιχειρηματίες σε ενέργεια, υποδομές και άλλους στρατηγικούς τομείς ορέγονται οι γερμανικοί όμιλοι

Από τη συνάντηση της Α. Μέρκελ με Ελληνες και Γερμανούς επιχειρηματίες
Μια οργιώδης προπαγάνδα για τα «οφέλη» που θα αποκομίσει η Ελλάδα από την επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Α. Μέρκελ εξαπολύθηκε από τα επιτελεία της άρχουσας τάξης όλο το προηγούμενο διάστημα και κορυφώθηκε με την άφιξή της στην Αθήνα.

ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ επιδίωξαν να εμφανίσουν την επίσκεψη σαν «ηχηρό μήνυμα στήριξης» για την καταβολή της δόσης των 31 δισ. ευρώ και την παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ, σαν «διαβατήριο» για διετή παράταση της δημοσιονομικής προσαρμογής, παρουσίασαν την επίσκεψη σαν «εγγύηση» για «αναπτυξιακά» μέτρα και κονδύλια.

Μαζί με το «καρότο» χρησιμοποίησαν και το μαστίγιο της τρομοκρατίας. Απαίτησαν από τους εργαζόμενους να κάτσουν σπίτια τους και να γίνουν θεατές των διαβουλεύσεων της κυβέρνησης με τη Γερμανίδα εταίρο, φτάνοντας στο σημείο να απαγορεύσουν τις διαδηλώσεις και να μετατρέψουν την Αθήνα σε οχυρό.

Η επίσκεψη Μέρκελ κανένα όφελος δεν είχε για τα λαϊκά συμφέροντα. Οι επίσημες δηλώσεις του Αντ. Σαμαρά με τη Γερμανίδα καγκελάριο, αλλά και οι επαφές που είχαν με Ελληνες κεφαλαιοκράτες και εκπροσώπους γερμανικών μονοπωλίων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα ανέδειξαν:

Πρώτο, την απόλυτη σύμπλευση για την επιβολή των βάρβαρων μέτρων του νέου πακέτου των 13,5 δισ. ευρώ και την επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων που διασφαλίζουν ακόμα πιο φτηνή εργατική δύναμη στο κεφάλαιο, για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των μονοπωλίων.

Δεύτερο, τη συμφωνία τους ότι για να υπάρξει η εκταμίευση της δόση των 31,5 δισ. ευρώ (από τα οποία τα 25 δισ. θα δοθούν στους τραπεζίτες), θα πρέπει να ψηφιστούν οι «προαπαιτούμενες δράσεις» των μνημονίων, οι οποίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την παραπέρα μείωση των μισθών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, την καρατόμηση των συντάξεων και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, την αύξηση της φορολόγησης της λαϊκής οικογένειας.

Τρίτο, επαληθεύτηκε ότι τα γερμανικά μονοπώλια σε συνεργασία και συμπράξεις με εγχώριους επιχειρηματικούς ομίλους ετοιμάζονται να λεηλατήσουν το σύνολο της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού πλούτου της χώρας, ώστε να διεισδύσουν βαθύτερα σε κερδοφόρους τομείς.

Τέταρτο, η κλιμάκωση της σφαγής του λαού και η μόνιμη λιτότητα αποτελούν τις «προϋποθέσεις» για να συζητηθεί μια πιθανή επιμήκυνση του ελληνικού δημοσιονομικού προγράμματος και νέο «κούρεμα» του χρέους. Μια συζήτηση που θα γίνει στις συμπληγάδες των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, για το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο της ελεγχόμενης ελληνικής χρεοκοπίας, χωρίς να αποκλείει κανείς ότι η όξυνση των αντιθέσεων μπορεί να οδηγήσει και σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας και έξοδο από το ευρώ. Εξάλλου η Α. Μέρκελ αρκέστηκε να δηλώσει: «Ελπίζω και εύχομαι η Ελλάδα να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ».

Ορμάνε στο ψητό τα μονοπώλια

Στο διά ταύτα, η επίσκεψη της Α. Μέρκελ στην Αθήνα, επαλήθευσε το ενδιαφέρον των γερμανικών μονοπωλίων να διεισδύσουν σε στρατηγικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας, σε σύμπραξη με ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους και να κερδίσουν μερίδια στην αγορά έναντι των ανταγωνιστών τους (Κίνα, ΗΠΑ, υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης). Ανέδειξε ταυτόχρονα τις κινήσεις ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων στην αναζήτηση νέων κεφαλαίων από τη Γερμανία, αλλά και συμπράξεων με γερμανικούς ομίλους.

Αν και στις επίσημες δηλώσεις τους, Σαμαράς και Μέρκελ ανέφεραν ότι συζήτησαν για συνεργασία στους τομείς της Υγείας (φάρμακο) και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι τομείς που ενδιαφέρουν τους Γερμανούς και Ελληνες κεφαλαιοκράτες είναι πολύ περισσότεροι. Δεν είναι τυχαίο ότι στη συνάντηση που είχαν οι δυο τους με Ελληνες και Γερμανούς επιχειρηματίες σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, παραβρέθηκαν εκπρόσωποι επιχειρηματικών ομίλων που δραστηριοποιούνται σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας (ενέργεια, τράπεζες, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές).

Συγκεκριμένα, στη συνάντηση συμμετείχαν οι επιχειρηματίες: Δ. Δασκαλόπουλος, πρόεδρος του ΣΕΒ, Μ. Μαΐλλης, πρόεδρος του Ελληνογερμανικού Επιμελητηρίου και του ομίλου «Μ. Ι. Μαΐλλης», Δ. Κοπελούζος, επικεφαλής του ομώνυμου ομίλου στην Ενέργεια, Κ. Φρουζής, πρόεδρος των φαρμακοβιομηχάνων και αντιπρόεδρος της εταιρείας «Novartis Hellas», J. Koechling, διευθύνων σύμβουλος της «Hochtief», ιδιοκτήτριας του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος», Ν. Νανόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της «Eurobank», Μιχ. Τσαμάζ επικεφαλής του OTE, Γ. Ζανιάς, πρόεδρος της Eθνικής Tράπεζας, Σ. Ζαββός, διευθύνων σύμβουλος της επενδυτικής «Zeus Capital Partners», Α. Ζερβός , επικεφαλής της ΔΕΗ, B. Vargas Herzberg, διευθύνων σύμβουλος της «Bosch – Siemens Hausgeraete», Π. Ξυνής, της «Siemens Hellas».

Αλλες πληροφορίες θέλουν την Γερμανίδα καγκελάριο να εκφράζει κατ’ ιδίαν στον Α. Σαμαρά το ενδιαφέρον μονοπωλίων της χώρας της για δραστηριοποίηση στον τομέα των υποδομών, ενώ ιδιαίτερη αναφορά φαίνεται πως έγινε στα πετρελαϊκά κοιτάσματα, με έμφαση την περιοχή Νότια της Κρήτης και το Ιόνιο. Τα αποθέματα χρυσού στη Χαλκιδική δεν έμειναν εκτός του πεδίου των συνομιλιών ανάμεσα στην Α. Μέρκελ και τον Ελληνα πρωθυπουργό.

Το χαλί είναι στρωμένο

Το έδαφος για την αναβάθμιση της διείσδυσης γερμανικών επιχειρήσεων στην ελληνική αγορά, με ταυτόχρονο όφελος για μερίδες της ντόπιας αστικής τάξης, είχε στρώσει ήδη από το Μάρτη του 2011 η κυβέρνηση Παπανδρέου, όταν σύναψε «μνημόνιο συνεργασίας» με τη γερμανική κυβέρνηση. Το συγκεκριμένο μνημόνιο είχε υπογραφεί, αφού είχε προηγηθεί συνάντηση αντιπροσωπειών της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών (Berlin Industrie – BDI) και του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ).

Τους ίδιους στρατηγικούς σχεδιασμούς υπηρετεί η μόνιμη παρουσία στην Ελλάδα εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα του υφυπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Γιόακιμ Φούχτελ (στενός συνεργάτης της Μέρκελ), καθώς και του επικεφαλής της Ομάδας Δράσης (Task Force) Χορστ Ράιχενμπαχ.

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι συνεργάζονται στενά με υπουργούς των ελληνικών κυβερνήσεων, προκειμένου να προωθήσουν επιχειρηματικές δραστηριότητες, ενώ στο Βερολίνο έχουν βρεθεί και οι τρεις τελευταίοι υπουργοί Ανάπτυξης των ελληνικών κυβερνήσεων (Χρυσοχοΐδης, Διαμαντοπούλου, Χατζηδάκης), προκειμένου να συναντηθούν με ομολόγους τους αλλά και Γερμανούς βιομηχάνους.

Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Τι προβλέπει το «μνημόνιο συνεργασίας»

Βάσει του «μνημονίου συνεργασίας» που υπέγραψαν το 2012 Ελλάδα και Γερμανία, αλλά και των βλέψεων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων από τις δυο χώρες, οι τομείς που επιδιώκουν να επενδύσουν είναι:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

σχόλιο αναγνώστριας για την απάντηση του ΚΚΕ σε δημοσίευμα του «Enikos.gr»

Posted by redship στο 29 Σεπτεμβρίου , 2012

Καλή Γκέλπεση (συγγραφέας)

 

Παρασκευή 28-9-12 γύρω στη ΜΙΑ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, έστειλα σχόλιό μου στον enikos gr απευθυνόμενη στον κύριο ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ, κάτω απ’ την ανάρτησή του “όλοι ήξεραν”.

Το σχόλιό μου ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ μέχρι αυτήν την στιγμή στον enikos gr, παρότι αργά το βράδυ τής ίδιας μέρας έστειλα δεύτερο σχόλιο ζητώντας το αυτονόητο. Να δημοσιευτεί το πρώτο.

Σ’ εκείνο το πρώτο σχόλιό μου λοιπόν, που δεν δημοσιεύτηκε απ’ τον enikos gr, ανέφερα ότι η ίδια η ανάρτηση του κυρίου ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ, σε δύο τουλάχιστον σημεία της αυτοαποκαλυπτόταν…:

α) …Εξώδικη ενημερωτική επιστολή ΦΕΡΕΤΑΙ να έστειλε ο Ζαχαράκης σε ….όλους.
ΦΕΡΕΤΑΙ…

β) …Στην επιστολή δεν αναγράφεται ο αριθμός πρωτοκόλλου, οπότε είναι ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΝ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΙΧΕ ΦΤΑΣΕΙ σε …όλους.
ΑΓΝΩΣΤΟ…

Πρωτίστως του ανέφερα ότι θα ήταν δικαιολογημένος ο τίτλος “όλοι ήξεραν”, μόνο αν εννοούσε πως
ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ότι καπιταλισμός και βρώμα πάνε πακέτο.
ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ότι καπιταλισμός και ρεμούλες πάνε πακέτο.
ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ότι καπιταλισμός και διασπάθιση δημόσιου χρήματος πάνε πακέτο.

Παρακάτω αναφερόμουν σ’ εκείνο το μόνο που έφτασε στα χέρια τού ΚΚΕ. Στο e-mail με την υπογραφή Ζαχαράκη.
Εξηγούσα λοιπόν στον κ. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ότι οποιοσδήποτε μπορεί να δημιουργήσει ένα mail με το όνομά του ή το δικό μου, χωρίς να έχουμε ιδέα εμείς.
Του έφερα κι ως παράδειγμα το site μαϊμού με υπογραφή δήθεν τής ΚΕ τού ΚΚΕ που καλούσε τους κομμουνιστές να ψηφίστουν στις εκλογές τής 17-6-12 ΣΥΡΙΖΑ…

Τι έπρεπε να κάνει λοιπόν το ΚΚΕ, παραλαμβάνοντας ένα mail απ’ το …πουθενά; Ένα mail μάλιστα που αναφέρεται στην αλληλοφαγωμάρα μεγαλοεπιχειρηματιών, στις …νόμιμες και παράνομες κομπίνες τους.

Τι έπρεπε λοιπόν να κάνει το ΚΚΕ για να μάθει αν όντως αποστολέας ήταν ο Ζαχαράκης;
Μήπως ν’ απευθυνθεί στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος; Ή μήπως θα έπρεπε να πιει η ηγεσία τού ΚΚΕ καφεδάκι με τον κάθε μεγαλοεπιχειρηματία Ζαχαράκη, να τον παρηγορήσει, να του πει και το …φλυτζάνι για να μάθει τι θα γίνει με τους άλλους επιχειρηματίες που τον έριξαν κι όλοι
μαζί(;) απομύζησαν το δημόσιο κορβανά;

Είναι ολοφάνερο λοιπόν ότι το ΚΚΕ δεν παρέλαβε καμιά εξώδικη επιστολή απ’ τον Ζαχαράκη και άρα όντως ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ.

Όσο για τον καπιταλισμό και τη βρώμα του, το ΚΚΕ τα καταγγέλει και τ’ αντιπαλεύει εντός κι εκτός βουλής ξάστερα και χωρίς εκπτώσεις. Και τα αντιπαλεύει σε βαθμό ανατροπής τού καπιταλισμού.

Τέλος, έκανα την παρατήρηση στον κύριο ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ότι ενώ το ΚΚΕ έδωσε επίσημη απάντηση για το θέμα, εκείνος δεν την δημοσίευσε κάτω απ’ τη συγκεκριμένη ανάρτησή του με τον παραπλανητικό και γιατί όχι;, προβοκατόρικο τίτλο, “όλοι ήξεραν”.
Ε, όχι! Αποδεδειγμένα το ΚΚΕ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ.

(Αυτά έργαφα λοιπόν σε γενικές γραμμές στο σχόλιό μου στον enikos gr, υπογράφοντας μάλιστα με τ’ όνομά μου, όπως κι εδώ. Το ακριβές κείμενο βέβαια δεν μπορώ να το θυμάμαι, ούτε το αποθήκευσα, γιατί δεν περίμενα ότι θα …εξαφανιστεί…).

Καλή Γκέλμπεση (συγγραφέας)

Posted in τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο | Με ετικέτα: , | 6 Σχόλια »

Κανένας μόνος του, ένας ο αντίπαλος

Posted by redship στο 20 Σεπτεμβρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

 

Την ώρα που οι πολλοί περιμένουν να μάθουν απ’ τα κανάλια αν θα ‘ναι το δικό τους κεφάλι το επόμενο που θα κοπεί, οι αστοί αναλυτές στρέφουν την προσοχή τους στη μεγάλη σκακιέρα. Και με ικανοποίηση διαπιστώνουν πως έχουν αλλάξει ευχάριστα ορισμένα πράγματα. Οπως οι σχέσεις τόσο με το Ισραήλ όσο και με τις ΗΠΑ. Γιατί τα θεωρούν ευχάριστη εξέλιξη; Γιατί είναι το πετρέλαιο που κινεί τα νήματα.

Οταν το ΚΚΕ εκτιμούσε ότι οι δρόμοι του πετρελαίου χαράσσονται με το αίμα των λαών, λίγοι συμμερίζονταν την εκτίμηση. Τώρα που το αίμα ρέει στην περιοχή, οι πολλοί ακόμα δε βλέπουν τον κίνδυνο. Η αστική τάξη, όμως, δε χάνει τον προσανατολισμό της. Η προχτεσινή έκκληση του ΚΚΕ να δυναμώσει η πάλη για να αποτραπεί κάθε εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους πέρασε στα ψιλά του αστικού Τύπου. Τα χειροκροτήματα των αστών αναλυτών επαυξάνουν στην ανάγκη να ορθωθεί μέτωπο αντίστασης που από τα πράγματα πρέπει να είναι και αντιιμπεριαλιστικό και αντιμονοπωλιακό. Αυτοί που κερδίζουν απ’ το αίμα των λαών στην Ευρεία Μέση Ανατολή κι εκείνοι που κερδίζουν από το τσάκισμα των εργατών είναι οι ίδιοι.

***

Η έρευνα στη γειτονική Ιταλία θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα. Θα έδειχνε ακριβώς τα ίδια. Βεβαιώνοντας ότι δεν πάσχουμε στην καταγραφή, αλλά στη λύση. Κι εκεί και εδώ κοινός ο ένοχος, κοινή η αιτία. Κι εκεί και εδώ μια η ανάγκη: Η λαϊκή συμμαχία που θα βάλει πλώρη για ανατροπή. Εδώ προχωράμε…

***

Ρέστα στην υποκρισία: Αυτοί που τάισαν και ταΐζουν τους εργατοπατέρες για να τσακίζουν τους εργάτες, ανακάλυψαν ότι κακώς τους έδιναν και σύνταξη. Αυτοί που κόβουν τις συντάξεις μιλάνε για τα προνόμια των βουλευτών. Κι όλοι μαζί κάνουν γαργάρα ότι το ΚΚΕ έχει ζητήσει και την κατάργηση του Ταμείου των εργατοπατέρων και να συνταξιοδοτούνται οι βουλευτές από το Ταμείο στο οποίο ανήκουν σύμφωνα με το επάγγελμά τους.

Δεν τους έπιασε ο πόνος για τις έξτρα συντάξεις. Τις κανονικές συντάξεις θέλουν να τσακίσουν και πάνε να πείσουν το λαό ότι ασκείται δίκαιη πολιτική.

Να μην τσιμπήσει κανείς. Επιμονή στην πάλη για την ανατροπή αυτής της πολιτικής στο σύνολό της, μαζί και όλων των στηριγμάτων της στο συνδικαλιστικό χώρο και στο πολιτικό πεδίο.

***

Δυο ξεψύχησαν μόλις άκουσαν την απόλυση. Ενας ακόμα χάθηκε γιατί δεν υπήρχε γιατρός. Ενας άλλος, άνεργος αυτός, αυτοκτόνησε (χτεσινές καταγραφές).

Πόσα θύματα δεν καταγράφονται καθημερινά; Αλλά και πόσο τεράστια η ευθύνη όσων καταγράφουν την εικόνα και κρύβουν την αιτία.

Εμφανίζουν την κατάσταση έτσι που να μοιάζει σαν η εργατική τάξη να αυτοκτονεί, χαρίζοντας ικανοποίηση σ’ όσους εξηγούν το φαινόμενο σαν θέλημα θεού.

Ο μόνος θεός είναι το καπιταλιστικό κέρδος.

Γι’ αυτό το κέρδος συμβαίνουν τα πάντα γύρω μας. Γι’ αυτό το κέρδος παίρνονται τα μέτρα που τσακίζουν μισθούς, συντάξεις, οδηγούν στην ανεργία, χτυπάνε την Υγεία.

Υπηρετώντας αυτό το κέρδος, οι ένοχοι για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών προσπαθούν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, διαφωνώντας δήθεν στις λεπτομέρειες και ζητώντας ισοδύναμα μέτρα.

Εσχάτως ανακάλυψαν και ότι πάσχει η δημοκρατική διαδικασία. Είναι πρόβλημα, λένε, που θα ψηφιστούν τα μέτρα με ένα άρθρο (ο Λαφαζάνης χτες εξηγούσε στον ΣΚΑΪ τον καημό του βουλευτή που δε θα μπορέσει να καταθέσει τις προτάσεις του).

Ολοι μαζί έχουν προϊστορία. Αυτά για τα οποία δήθεν δεν συμφωνούν είναι η πολιτική που ήδη έχει εφαρμοστεί είτε κυβερνούσε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτά που έχουν αποδεχτεί ως κατευθύνσεις της ΕΕ, εδώ κολλάει και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ.

Ωραιότεροι όλων οι δημοσιογράφοι. Αυτοί ακριβώς που έσκιζαν τα ρούχα τους για τους υψηλόμισθους εργάτες, τώρα διαμαρτύρονται γιατί οδηγείται ο μισθός στα 400 ευρώ (Τριανταφύλλου, Ξυδάκης χτες στον ΣΚΑΪ).

***

Η φιλολογία για το ποιος ακριβώς θα είναι ο χαμένος, αυτός που έχει μισθό πάνω από τα 1.000 ευρώ ή αυτός που είναι κάτω από 65 χρόνων, είναι αποπροσανατολιστική. Βάζει τον κάθε εργαζόμενο σε στάση αναμονής για τη δική του σφαγή την ώρα που το κουστούμι είναι ήδη κομμένο για όλους.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο με το ψευτοδίλημμα αν τα 11,5 δισ. θα κοπούν κατά κύριο λόγο από τους μισθούς ή τις συντάξεις.

Το μόνο πραγματικό δεδομένο είναι ότι κάθε μέτρο που παίρνεται μειώνει την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης. Δηλαδή αυξάνει τον βαθμό εκμετάλλευσης των εργατών. Αυτή είναι ταξική υπέρ του κεφαλαίου πολιτική και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί από την εργατική τάξη ως τάξη ενάντια σε τάξη.

Αυτό συνιστά και μια από τις δυσκολίες οργάνωσης της πάλης. Οσο διάφοροι κοιτάζουν αν θα χάσει ο διπλανός τους ή οι ίδιοι και δε βλέπουν ότι όλοι χάνουν καθημερινά, τόσο οι καπιταλιστές μένουν στο απυρόβλητο. Κι αυτό γυρνά μπούμερανγκ στην εργατική τάξη. Ταξική συσπείρωση τώρα, λαϊκή συμμαχία τώρα. Η πολιτική και η εξουσία των μονοπωλίων και όσοι την υπηρετούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι ο αντίπαλος. Εκεί όλα τα βέλη. Είναι θέμα επιβίωσης.

Posted in ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Κουράγιο, κυρία Μέρκελ…

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2012

Οπως μας διαβεβαίωσε, προχτές, η κυρία Μέρκελ «ματώνει η καρδιά» όποιου (σ.σ.: προφανώς και η δική της…) ακούει για τις μειώσεις μισθών και συντάξεων των φτωχών ανθρώπων στην Ελλάδα…

Το είδος της συμπάθειας της κυρίας Μέρκελ μέχρι που θα μπορούσε και να μας συγκινήσει.

Μάλλον, όμως, έχουμε γίνει χοντρόπετσοι, γεγονός στο οποίο έχουν συμβάλει οι δικοί μας, οι εγχώριοι δήμιοι, καθώς αν μη τι άλλο και από πολύ νωρίς φρόντισαν να μας καταστήσουν απολύτως κοινωνούς για εκείνο το είδος των συναισθημάτων που πλημμυρίζουν τους δημίους (μας).

Εχουμε, για παράδειγμα:

*

Τον Παπανδρέου, που έλεγε πόσο «περισσότερο σοσιαλιστής» είχε γίνει, βλέποντας τον πόνο και τη δυστυχία του κόσμου

(σ.σ.: που εκείνος προκαλούσε…).

Τον Βενιζέλο, που έβγαινε στα κανάλια για να δηλώσει ότι «συμπάσχει» και ότι «συμπονά» τον φτωχό άνθρωπο

(σ.σ.: που εκείνος τον φτωχοποίησε…)

Τον Λοβέρδο, που με υγρά τα μάτια ανακοίνωνε ότι οι εργάτες θα απολύονται στο άψε – σβήσε και ότι τα ψίχουλα της σύνταξης θα γίνουν λιγότερα ψίχουλα και θα καταβάλλονται… μετά θάνατον

(σ.σ.: στην περίπτωση αυτουνού όντως «δεν υπάρχει σάλιο»…).

 

Τον Σαμαρά που με σπαραξικάρδιο, άμα τε και ποιητικό στόμφο, έπαιξε επί δύο χρόνια την παράσταση «δεν συμμετέχω στο λάθος», για να μετατραπεί – εξίσου σπαραξικάρδια και εξίσου «ποιητικά – σε πρωταγωνιστή της άλλης παράστασης, εκείνης που υποτίθεται ότι κατηγορούσε

(σ.σ.: και για να έρθει έτσι η στιγμή να φανεί πόσο δίκιο είχε εκείνος ο σοφός που έλεγε ότι ταξικές πολιτικές και φαρισαϊκές συμπεριφορές σαν αυτές του Σαμαρά «είναι κάτι παραπάνω από έγκλημα, είναι «λάθος»»…).

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι ως λαός δεν μας χρειάζεται άλλη «συμπάθεια».

Ούτε χρειάζεται τα κανάλια και οι εφημερίδες των εγχώριων τροϊκανών να μας βομβαρδίζουν με τη «στεναχώρια» της Μέρκελ, δείγμα, λένε, της ύπαρξης κάποιας… φιλελληνικής χορδής στα μέσα της.

Οι «σωτήρες», και οι ντόπιοι και οι ξένοι, μας έχουνε από καιρό χορτάσει με τη συμπάθειά τους. Και μας έχουνε, ήδη, πνίξει με τα «κροκοδείλια» δάκρυά τους.

 

Γράφει      ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Η κυρία Μέρκελ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μπαίνουμε στη μάχη στα γεμάτα

Posted by redship στο 23 Μαρτίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

Σύμφωνα με όσα γράφει το άρθρο στην «Καθημερινή», δεν χρειάζεται καν να γίνουν εκλογές. Θα γλιτώσει και το δημόσιο ταμείο τόσα χρήματα. Σαμαράς Βενιζέλος συμφωνούν ότι θα ‘ναι ο Σαμαράς πρωθυπουργός, υπουργούς έχουν έτοιμους, όχι μόνο τους σημερινούς αλλά κι αυτούς που έχει στην αναμονή η «Καθημερινή», ενδεχομένως και άλλοι κύκλοι της αστικής τάξης. Κατά το «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» όλα τα ‘χουν κανονισμένα.

Δική τους η δημοκρατία, δικό τους και το χτένι. Κάνουν – δεν κάνουν εκλογές. Με αυτήν ή την άλλη κυβέρνηση, το δεδομένο τους είναι ένα: η δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο, μ’ όλες τις συνέπειες που ήδη βιώνουν τα λαϊκά στρώματα.

Απέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα που τόσο κυνικά προβάλλει ως δεδομένη η αστική τάξη, πρέπει να αντιπαρατεθεί ένα όσο το δυνατόν ισχυρότατο λαϊκό κίνημα που εκ των πραγμάτων έχει μόνο ένα περιθώριο:

Να ανατρέψει και την εφαρμοζόμενη πολιτική και τους φορείς της.

Η ίδια η αστική τάξη, παρά τους κατά καιρούς ύμνους της στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, κάνει καθαρό πως οι εκλογές είναι μόνο ένας φερετζές για την και με εκλογές νομιμοποίηση αυτού που βρίσκεται «κάτω από το φερετζέ», δηλαδή της εξουσίας της. Ομολογία που διαβασμένη από τη σκοπιά της εργατικής τάξης σημαίνει πως μ’ άλλο δρόμο θα ανατρέψει την εξουσία των καπιταλιστών.

Το πώς θα γίνει αυτό θα το κρίνει εκείνη η στιγμή. Σήμερα είμαστε σε άλλο καιρό:

Αυτόν στον οποίο πρέπει να συγκεντρωθούν δυνάμεις. Οχι γενικά δυνάμεις, αλλά δυνάμεις που δίνουν από σήμερα τη μάχη, δυνάμεις που βάζουν κάθε εμπόδιο στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής και αποκτούν συνείδηση μέσα απ’ αυτό ότι τελικά μόνο ανατρέποντας τη σαπίλα, μόνο τσακίζοντας τον αντίπαλο, μπορούν να νικήσουν. Από τις επιδιώξεις της αστικής τάξης κρατάμε μόνο το γεγονός ότι καθώς δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς η ίδια είναι αυτή που επιταχύνει τις εξελίξεις. Οδηγεί, δηλαδή, μεγάλες μάζες εργαζομένων στη θέση που πρέπει να επιλέξουν για ποιο στρατόπεδο θα χύσουν το αίμα τους: Για τα κέρδη των καπιταλιστών, ή για την απελευθέρωση των εργατών.

Ο πόλεμος θα κριθεί εκεί που πράγματι κινούνται μάζες εργαζομένων, ευρύτερα λαϊκών στρωμάτων, ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο.

Παράδειγμα: Στη Νέα Ιωνία η Λαϊκή Επιτροπή μπήκε μπροστά και κάλεσε το λαό της περιοχής να διαδηλώσει μαζί με τους απεργούς εργαζόμενους στην επιχείρηση τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών «phone-marketing». Οι εργαζόμενοι ήδη δίνουν τη μάχη στηριγμένοι στα σωματεία ΣΕΤΗΠ – τηλεπικοινωνιών και χρηματοπιστωτικού που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Η Λαϊκή Επιτροπή καλεί την εργατική τάξη και το λαό της Ν. Ιωνίας να συμπαρασταθούν στο δίκαιο αγώνα των εργαζομένων. Και ήδη στη μάχη για τη στήριξη των απεργών έχουν πέσει οι φορείς που συγκροτούν τη Λαϊκή Επιτροπή, δηλαδή το Παράρτημα Συνδικάτου Οικοδόμων Ν. Ιωνίας, η Επιτροπή ΕΒΕ, η Επιτροπή Ανέργων, ο Σύλλογος Γυναικών, τα Σωματεία Συνταξιούχων ΙΚΑ και ΤΕΒΕ, ο Σύλλογος Δασκάλων «Γ. Σεφέρης», το Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής.

Ετσι πρέπει να πάμε, έτσι θα πάμε.

Ασε τα επιτελεία της αστικής τάξης να κάνουν ασκήσεις επί χάρτου για την κυβέρνηση που τους ταιριάζει. Δεδομένο από τώρα τι θα είναι αυτή η κυβέρνηση: βαθιά αντιλαϊκή, εξαιρετικά αντεργατική, μια κυβέρνηση επικίνδυνη.

Το κρίσιμο είναι τι θα έχει απέναντί της αυτή η κυβέρνηση. Εκλογικά, η απάντηση είναι μία:

Ενα όσο το δυνατόν ισχυρότερο ΚΚΕ που ήδη έχει διαθέσει όλες του τις δυνάμεις στην οργάνωση των αγώνων, στο κτίσιμο στη βάση ενός ισχυρού λαϊκού μετώπου που αντιμετωπίζει σε κάθε φάση την αντεργατική – αντιλαϊκή επίθεση, προβάλλει ως κεντρικό στόχο την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών, την ανάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη που παράγει τον πλούτο που σήμερα ιδιοποιούνται οι καπιταλιστές μέσα από το μηχανισμό της δικτατορίας τους, μιας δικτατορίας που κάθε τέσσερα χρόνια με όρους μαζικής λοβοτομής επιχειρεί να νομιμοποιείται ως – και δήθεν – δημοκρατική.

Η δημοκρατία των εργατών προϋποθέτει την εξαφάνιση του κύριου συντελεστή της ανισότητας κι αυτός δεν είναι άλλος από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Γι’ αυτό παλεύουμε, αυτό προβάλλουμε καθαρά στην εργατική τάξη, γι’ αυτό καλούμε σε συσπείρωση γύρω από τη στρατηγική του ΚΚΕ, χωρίς ν’ αφήνουμε κανένα περιθώριο που να καλλιεργεί αυταπάτες ότι μπορεί και ο σκύλος – οι καπιταλιστές- να ‘ναι χορτάτος και η πίτα – ο κοινωνικά παραγόμενος πλούτος – να ανήκει στους παραγωγούς του.

Σ’ αυτές τις εκλογές η εργατική τάξη καλείται να μετάσχει με πλησίστιες τις σημαίες της απελευθέρωσής της. Οι ίδιοι οι καπιταλιστές έχουν κάνει καθαρό πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια κορυφαία μάχη. Από εκεί αυτοί και τα κόμματά τους (μ’ όποιον φερετζέ) κι από δω η εργατική τάξη με τους συμμάχους της και το Κόμμα της, το ΚΚΕ.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο κύριος ΣΕΒ

Posted by redship στο 22 Μαρτίου , 2012

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Πριν λίγες μέρες, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Θεσσαλίας, ο κύριος Δοντάς, δήλωσε:

«Η ισορροπία για την ελληνική οικονομία (…) επέρχεται με τη μείωση των πραγματικών μισθών στα 300 ευρώ».

Δυο βδομάδες αργότερα ο – πανελλαδικής κλίμακας – εκπρόσωπος των βιομηχάνων, ο πρόεδρος του ΣΕΒ κύριος Δασκαλόπουλος, επιτέθηκε με δριμύτητα στη «σταλινική Αριστερά» της «εθνικής ανευθυνότητας».

Αιτία το γεγονός ότι το ΚΚΕ αντίκειται στη «σωτήρια» πολιτική των βιομηχάνων, που θέλουν τον εργαζόμενο να ζει (;) με 300 ευρώ μηνιάτικο.

Σημειώστε ότι οι δηλώσεις του κυρίου Δασκαλόπουλου κατά του ΚΚΕ και υπέρ της «σωτηρίας» της Ελλάδας, έγιναν με αναψοκοκκινισμένο ύφος, ενδεικτικό της πατριωτικής έξαρσης του ανδρός.

Για να βρει κανείς στην τάξη των βιομηχάνων αντίστοιχη – πατριωτική – έξαψη, θα πρέπει να ανατρέξει αρκετά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα στους ταξικούς προγόνους του κυρίου Δασκαλόπουλου, εκείνους που το 1940 την «έκαναν» κατά Κάιρο μεριά, και που 10 χρόνια μετά γύρισαν για να χτίσουν «Νέους Παρθενώνες» και να ξεκοκαλίσουν τα σχέδια Μάρσαλ…

Το πού το πάει ο ΣΕΒ, λοιπόν, από την άποψη των κοινωνικών, εργασιακών και εισοδηματικών Νταχάου για το λαό, είναι δεδομένο.

Γνωστό επίσης ότι πριν ο κύριος Δασκαλόπουλος αποφασίσει να προβεί σε αυτή την αντιΚΚΕ προεκλογική παρέμβαση, ο ίδιος αντικομμουνισμός είχε εκτοξευτεί για λογαριασμό της τάξης του από τους Σαμαρά, Βενιζέλο, Καρατζαφύρερ, Μπακογιάννη κ.ο.κ.

Φαίνεται, όμως, ότι στις τάξεις των βιομηχάνων υπάρχει εντεινόμενη – και καθόλου ανεξήγητη – ταραχή. Τέτοια που εξανάγκασε τον κύριο Δασκαλόπουλο να αποκαλύψει αυτοπροσώπως ποιος είναι

ο «υποβολέας» του αντιΚουΚουΕδικου οίστρου που διαπερνά το σύνολο του καθεστωτικού πολιτικού συστήματος.

Ας δούμε, όμως, έναντι της «εθνικής ανευθυνότητας» του ΚΚΕ, ποιο είναι το είδος της «εθνικής υπευθυνότητας» που αντιτείνει ο ΣΕΒ, ως «υποβολέας» του αντιΚΚΕ παροξυσμού:

Ο κ. Δασκαλόπουλος, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, είναι αυτός που έχει προτείνει στον ελληνικό λαό να δει

«την περικοπή σε μισθούς και συντάξεις, την κατάργηση των επιδομάτων, την αύξηση των φόρων» ως μέτρα… αναγκαστικά και αναπόφευκτα αφού, όπως είπε «ήταν όλα μέτρα έκτακτης ανάγκης».

Ο κύριος Δασκαλόπουλος, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, είναι αυτός που έχει δηλώσει ότι

«οι αλλαγές αυτές (σ.σ.: τα μέτρα των Μνημονίων, δηλαδή) αποτελούν τη μόνη διέξοδο από την κρίση, προσφέρουν τη μόνη αισιόδοξη προοπτική για το μέλλον μας»

Ο κύριος Δασκαλόπουλος, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, είναι αυτός που μεταφέροντας στον ελληνικό λαό την άποψη των βιομηχάνων για το πώς πρέπει να αισθάνονται για την – κατά Πάγκαλο – «ευλογία» των Μνημονίων, είχε δηλώσει ότι

«το Μνημόνιο δεν πρέπει να μας διχάζει, αλλά να μας ενώνει…».

Ο κύριος Δασκαλόπουλος, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, είναι αυτός που έχει δηλώσει ότι η καλύτερη… αντίσταση έναντι του Μνημονίου είναι να το

«ξεπεράσουμε (…) εφαρμόζοντας απαρέγκλιτα τους όρους του».

(Δημήτρης Δασκαλόπουλος, 18/11/2010)

Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι με τη σημερινή του αντικομμουνιστική προεκλογική παρέμβαση,

με το κάλεσμα στους ψηφοφόρους να ψηφίσουν τα κόμματα της «εθνικής υπευθυνότητας» έναντι του ΚΚΕ της «εθνικής ανευθυνότητας»,

ο ΣΕΒ αποδείχτηκε απόλυτα συνεπής με τον εαυτό του και με τις δεδηλωμένες πολιτικές του… προτιμήσεις.

Για παράδειγμα:

Ηταν ο κύριος Δασκαλόπουλος, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, που πανηγύριζε μετά την σύμπραξη των ΠΑΣΟΚ – ΝΔ υπό τη συγκολλητική ουσία του ακροδεξιού ΛΑ.Ο.Σ., δηλώνοντας ότι

«η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι, στη σημερινή οριακή συγκυρία, η τελευταία ελπίδα της χώρας».

(Δημήτρης Δασκαλόπουλος, 10/11/2011)

Είναι ο κύριος Δασκαλόπουλος, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, που λατρεύει το ΠΑΣΟΚ σε τέτοιο βαθμό που έχει προτείνει ακόμα και τη συγχώνευση ΣΕΒ – ΠΑΣΟΚ! Απολαύστε τη δήλωση που έκανε στο ΙΣΤΑΜΕ (Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών «Ανδρέας Παπανδρέου»), δηλαδή στο επίσημο ίδρυμα μελετών του ΠΑΣΟΚ:

«Απόρησα με τον εαυτό μου, πώς εγώ ένας άνθρωπος του στυγνού κατεστημένου εισχωρώ σε σοσιαλδημοκρατικές απόψεις, όταν διάβασα τη μελέτη του ΙΣΤΑΜΕ «Η στρατηγική της Λισαβόνας και οι προκλήσεις των μεταρρυθμίσεων για την Ελλάδα». Γιατί οι απόψεις μας ταυτίζονται. Νομίζω ότι μπορούμε να δούμε ακόμα και μία συγχώνευση του ΣΕΒ με το ΙΣΤΑΜΕ και άλλων κοινωνικών εταίρων. Αυτό δείχνει πως έχουν πέσει οι διαχωριστικές γραμμές. Δείχνει ευρωπαϊκή ωριμότητα. Συμφωνώ απόλυτα»!

(Δημήτρης Δασκαλόπουλος, 22/1/2006)


Είναι ο κύριος Δασκαλόπουλος, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, που ακριβώς την επόμενη μέρα των εκλογών του 2009, και γνωρίζοντας προφανώς τι κρυβόταν πίσω από το προεκλογικό εκείνο «λεφτά υπάρχουν», πανηγύριζε έξαλλα για την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ μιλώντας για

«μια νέα αφετηρία, ένα νέο ξεκίνημα» και «ισχυρή διακυβέρνηση που απαιτούν οι καιροί και η οριακή κατάσταση του τόπου»

(Δημήτρης Δασκαλόπουλος 5/10/2009),

ενώ σχολιάζοντας τις προγραμματικές δηλώσεις του Γιώργου Παπανδρέου επανερχόταν δυο βδομάδες αργότερα με διθυράμβους του τύπου

«σηματοδοτείται μια αντίληψη ουσιαστικής και ελπιδοφόρας αλλαγής».

(Δημήτρης Δασκαλόπουλος, 18/10/2009)

Είναι ο κύριος Δασκαλόπουλος που, φυσικά, ως πρόεδρος και εκπρόσωπος των βιομηχάνων, δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ των κομμάτων που υπηρετούν τα συμφέροντα της τάξης του.

Αναφερόμενος, λοιπόν, στη ΝΔ, έλεγε:

«Από τη Νέα Δημοκρατία προσδοκούμε να συμβάλει καθοριστικά στην προσπάθεια να μεταμορφωθεί η Ελλάδα σε χώρα σύγχρονη, φιλική στην επιχειρηματικότητα και ανοικτή στις επενδύσεις».

(Δημήτρης Δασκαλόπουλος, 7/9/2010)

Η προσδοκία του ΣΕΒ δεν άργησε να ευοδωθεί από την… «αντιμνημονιακή» ΝΔ.

Εν κατακλείδι, ο κύριος Δασκαλόπουλος και ο ΣΕΒ, έχουν εμπεδωμένη άποψη για το τι συνιστά «σωτηρία» της χώρας.

Ενδεικτικά παραθέτουμε το πώς προϋπάντησε ο ΣΕΒ την απόφαση της τάξης των πλουτοκρατών να προσκαλέσει για απόβαση στην Ελλάδα τα κοράκια της ΕΕ και τα βαμπίρ του ΔΝΤ:

«Θεωρώ χρέος μου να τονίσω ότι είναι άμεση και ζωτική ανάγκη να ενεργοποιήσει η χώρα χωρίς άλλη καθυστέρηση το μηχανισμό στήριξης της ΕΕ με την προβλεπόμενη συμμετοχή του ΔΝΤ. Την προσφυγή στο μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΔΝΤ δεν πρέπει να τη δούμε ως τιμωρία αλλά ως αναγκαία θεραπεία».

(Δημήτρης Δασκαλόπουλος, 21/4/2010)

Κατόπιν όλων αυτών, ευεξήγητη δεν είναι η

εξόφθαλμα αντικομμουνιστική και απροσχημάτιστα προεκλογική εκδήλωση της πρεμούρας του ΣΕΒ;…

Posted in ρήξη και ανατροπή, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Εκβιάζουν το λαό με «αλυσίδες ή χάος»

Posted by redship στο 21 Μαρτίου , 2012

Με τρομοκρατικά διλήμματα, πολιτικούς εκβιασμούς, θρασύτατα ψέματα και διαστρεβλώσεις, οι μεγαλοεπιχειρηματίες του ΣΕΒ παίρνουν θέση στην επιχείρηση νόθευσης της λαϊκής ψήφου, με στόχο να μην εκφραστεί υπέρ του ΚΚΕ, επιβεβαιώνοντας ότι η στρατηγική του συνιστά φόβητρο για την πλουτοκρατία και τα κόμματά της.

Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε χτες ο πρόεδρος του ΣΕΒ, αναπαρήγαγε τα ψευτοδιλήμματα που περιφέρουν τα στελέχη όλων των αστικών κομμάτων, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για ενιαία επεξεργασμένη προπαγάνδα για τη χειραγώγηση και το τσάκισμα λαϊκών συνειδήσεων που δείχνουν τάσεις απεγκλωβισμού από την αστική πολιτική.

Ο επικεφαλής του ΣΕΒ δήλωσε: «Οι επερχόμενες εκλογές είναι εκλογές – δημοψήφισμα. Οχι υπέρ ή κατά του μνημονίου, όπως θα ήθελαν μερικοί μερικοί. Το πραγματικό διακύβευμα, το πραγματικό δίλημμα είναι: Ευρώπη ή χάος». Ο ίδιος μίλησε για ουσιαστική αντιπαράθεση δύο «παρατάξεων» στις εκλογές. Προσδιόρισε τη μία ως «φιλοευρωπαϊκή και μνημονιακή» και στην άλλη ενέταξε συκοφαντικά όσους «αγωνίζονται να διατηρήσουν ένα χρεοκοπημένο μοντέλο, υπερασπιζόμενοι τα δικά τους παρασιτικά συμφέροντα σε βάρος του λαού».

Εξειδικεύοντας κι άλλο την αντιδραστική προπαγάνδα, ο Δ. Δασκαλόπουλος σημείωσε ότι οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν «να εξηγήσουν χωρίς υπεκφυγές στον λαό τις προθέσεις τους, το πρόγραμμά τους και, πάνω απ’ όλα, τις συνέπειες των επιλογών τους στη ζωή του καθενός και στο μέλλον μας, για να μην αφεθεί ελεύθερο το πεδίο στα κόμματα της εθνικής ανευθυνότητας και της δήθεν φιλολαϊκής δημαγωγίας».

Σε ερώτηση για το ποια είναι τα κόμματα της «εθνικής ανευθυνότητας», είπε ορθά – κοφτά ότι «είναι η σταλινική και μηδενιστική Αριστερά που αναθεματίζει ουσιαστικά εκ του ασφαλούς τη σημερινή κατάσταση, επειδή ξέρει ότι δε θα κληθεί να κυβερνήσει. Ούτε το θέλει άλλωστε γιατί δεν έχει τίποτα να αντιπροτείνει. Η πολιτική της είναι τυφλή άρνηση. Ομως σήμερα ο τόπος μας έχει ανάγκη από θετικές πολιτικές».

Με ωμή συκοφαντία σε βάρος του ΚΚΕ, ο πρόεδρος των βιομηχάνων, που κάνουν μαύρη τη ζωή του λαού, έδειξε ποιος είναι ο πραγματικός τους αντίπαλος: Η πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, που καλεί σε οργάνωση και συμμαχία για την παρεμπόδιση των βάρβαρων μέτρων, με πάλη για να απαλλαγεί ο λαός από την εξουσία του κεφαλαίου, να πετάξει τα παράσιτα έξω από την παραγωγή.

Καλεί σε αστικό μέτωπο

Ο Δασκαλόπουλος δεν έκρυψε την προτίμηση της τάξης του στις «συνεργασίες των κομμάτων», ασφαλώς των αστικών, για να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική πτώχευσης και εξόντωσης του λαού. Σ’ αυτό το πνεύμα, χαιρέτισε τις πρόσφατες αντιδραστικές «αλλαγές» στους μισθούς και τις Συμβάσεις, που – όπως είπε – οδήγησαν σε ένα πιο «χαλαρό» θεσμικό πλαίσιο, εκφράζοντας προκλητικά την πεποίθηση ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να συνεννοηθούν με τους εργοδότες για «να σώσουν τις δουλειές τους»!

Τη μέθοδο της «συνεννόησης» τη ζουν ήδη από πρώτο χέρι οι εργαζόμενοι, που εκβιάζονται σωρηδόν στους τόπους δουλειάς να αποδεχτούν ατομικές συμβάσεις με πετσόκομμα μισθών και δικαιωμάτων, κάτω από τον εκβιασμό της απόλυσης. Είναι τέτοιο το μίσος των αστών ως τάξης για τα εργατικά δικαιώματα και τέτοιος ο φόβος τους για τους αγώνες, ώστε ο Δασκαλόπουλος δεν παρέλειψε και αυτός να επιτεθεί στους ναυτεργάτες και την απεργία τους.

Αντιστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα, χαρακτήρισε τον απεργιακό αγώνα στα καράβια «πρόκληση» για τους εργαζόμενους, επειδή θέλουν να διατηρήσουν όσα έχουν, σε μια προσπάθεια να τους συκοφαντήσει και να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό σε βάρος τους.

Σε ό,τι αφορά στα μνημόνια και την οικονομική πολιτική, χαρακτήρισε «ευκαιρία» τη διαδικασία του «κουρέματος» και τη νέα δανειακή σύμβαση που πολλαπλασιάζει τα δεινά για τους εργαζόμενους, θεώρησε «εθνικό συμφέρον» τη συνεπή τήρηση «των ασφυκτικών δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει» αλλά και τα βήματα πέρα από αυτές. Υποστήριξε ότι «η τήρηση των ευρωπαϊκών μας υποχρεώσεων είναι προϋπόθεση για να μην καταστραφούμε» και έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι οι περικοπές στους μισθούς και οι φόροι «έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους».

Σε ερωτήσεις σχετικά με τις δηλώσεις στελεχών του ΔΝΤ και της τρόικας ότι στο θέμα των μισθών έχει διανυθεί ο μισός δρόμος, απάντησε ότι αφορούν στο «μοναδιαίο κόστος εργασίας» που ο περιορισμός του δεν απαιτεί μείωση μισθών. Εκτός βεβαίως και αν η χώρα δεν τηρήσει τα συμφωνηθέντα!

Posted in Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ποιοί κλείνουν τις επιχειρήσεις

Posted by redship στο 3 Μαρτίου , 2012

 

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Σαμαράς: «Ολοι μαζί τα φάγαμε»!

Posted by redship στο 1 Μαρτίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Τι «αντιμνημονιακός» ηγέτης θα ήταν ο κ. Σαμαράς αν δεν έβαζε τα πράγματα στη θέση τους;

Και τα έβαλε μια χαρά. Ανέβηκε στο βήμα της Βουλής προχτές, κοίταξε στα αριστερά έδρανα και τα είπε «τσεκουράτα».

Τόσο «τσεκουράτα» μίλησε ο πρόεδρος της ΝΔ, όπως ακριβώς «τσεκουράτα» …διαπραγματεύτηκε με την τρόικα και «έσωσε» τους μισθούς και τις συντάξεις.

Πρόκειται γι’ αυτούς τους μισθούς και αυτές τις συντάξεις που (μετά τις ολονύχτιες …διαπραγματεύσεις του Σαμαρά) καταβυθίστηκαν στα Τάρταρα. Με τις ψήφους και του Σαμαρά!

Ενώ λοιπόν ο Σαμαράς αλά μπρατσέτα με τον Βενιζέλο μετέτρεπαν

– με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου –

τον εργαζόμενο σε σύγχρονο είλωτα των 400 ευρώ, είχε το …ανάστημα, την ίδια εκείνη στιγμή, να κατηγορήσει την «Αριστερά» και το εργατικό κίνημα, το ΚΚΕ δηλαδή, ότι έχει την ευθύνη για την κατάντια της χώρας!

Ουδέν αληθέστερον τούτου!

Αλλωστε:

  • Είναι πασίγνωστο ότι εδώ και σαράντα χρόνια την έρμη την Ελλάδα δεν την κυβερνά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, δεν την έχει κάνει μπαλάκι ο δικομματισμός. Το… ΚΚΕ την έχει κάνει.
  • Είναι πασίγνωστο ότι εδώ και δυο χρόνια το 70% των νόμων του πρώτου Μνημονίου και το 100% των ρυθμίσεων του δεύτερου Μνημονίου δεν τα έχει ψηφίσει η ΝΔ. Το… ΚΚΕ τα έχει ψηφίσει.
  • Είναι πασίγνωστο ότι οι επιχορηγήσεις, οι επιδοτήσεις, οι χαριστικές ρυθμίσεις, οι φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο, τα δάνεια για την πλουτοκρατία, ο πακτωλός για εξοπλιστικές δαπάνες, οι συνέπειες από την ένταξη στην ΕΕ, τα ελλείμματα των Ολυμπιακών Αγώνων, όλα όσα μετατράπηκαν σε δημόσια χρέη που τα πληρώνει ο λαός δεν έγιναν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Από το… ΚΚΕ έγιναν.
  • Είναι πασίγνωστο ότι τα κόμματα της «ελεύθερης οικονομίας των αγορών», αυτών των αγορών των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων που πίνουν ελευθέρως το αίμα του ελληνικού λαού, δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.
  • Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα του τάχα «λαϊκού καπιταλισμού» και του Χρηματιστηρίου, εκεί που συντελέστηκε το «ριφιφί» το 1999, δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.
  • Είναι πασίγνωστο ότι τα κόμματα των τραπεζιτών, εκείνων στους οποίους ο Καραμανλής έδωσε τα πρώτα 28 δισ. ευρώ και οι Παπανδρέου, Βενιζέλος, Σαμαράς έδωσαν τα υπόλοιπα 150 δισ. ευρώ μέσα σε δυο χρόνια, δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.
  • Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα του ΣΕΒ και των μονοπωλίων που θησαυρίζουν στη χώρα των αστέγων και των εκατομμυρίων ανέργων δε είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.
  • Είναι πασίγνωστο ότι ο «δημόσιος» τομέας της ρουσφετοκρατίας, της αναξιοκρατίας, της κομματοκρατίας, ο πάντα αποτελεσματικός όταν υπηρετεί κεφαλαιοκράτες και εξίσου «αποτελεσματικός» όταν βασανίζει εργαζόμενους, δεν είναι ο «δημόσιος» τομέας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Του… ΚΚΕ είναι.
  • Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα της μίζας, της αρπαγής, της αρπαχτής, των «κουμπάρων», των Βατοπεδίων, των «Ζήμενς» και των «αναψυκτηρίων» δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.
  • Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα της ΕΟΚ και των συμμαχικών σχέσεων με την Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Γιούνκερ και με τον «κουράγιο Ελληνες» Ολι Ρεν δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.

Ο κ. Σαμαράς, φυσικά, τα γνωρίζει άριστα όλα τα παραπάνω.

Αλλά, βλέπετε, ο λαός έχει αποκτήσει πια μια συσσωρευμένη εμπειρία, γεγονός που προκαλεί φόβο στους δυνάστες του. Με τη σειρά του αυτός ο φόβος προκαλεί συναγερμό στα κόμματα της πλουτοκρατίας, που σημαίνει ότι είναι αναγκασμένα να επιδοθούν σε κινήσεις χυδαίου αντιπερισπασμού του τύπου

«εκεί που μας χρωστούσανε ζητάνε και το βόδι»!

Με άλλα λόγια, έφτασε και για τον κ. Σαμαρά η ώρα που ως συγκυβερνήτης αυτού του τόπου και ως επίδοξος νέος χαλίφης έπρεπε (χτυπώντας το ΚΚΕ και βαφτίζοντας το μαύρο – άσπρο) να δώσει εξετάσεις επίδοξου μαέστρου της γνωστής ορχήστρας που διαθέτει τόση θρασύτητα ώστε να ενοχοποιεί το λαό για τα δικά της άθλια έργα!

Εφτασε η ώρα για τον κ. Σαμαρά να δώσει εξετάσεις ότι διαθέτει το ταλέντο να ηγηθεί του κλαμπ «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης».

Εφτασε η ώρα και για τον κ. Σαμαρά, υπό τις ουρανομήκεις επευφημίες και τα ανυπόκριτα συγχαρητήρια των Βενιζέλου – Καρατζαφέρη, να πει κι αυτός το δικό του

«όλοι μαζί τα φάγαμε»!

Εφτασε, δηλαδή, η στιγμή του ακραίου εκείνου θράσους, όπως ακριβώς το υπαγορεύει ο αδήριτος νόμος της φύσης και της πολιτικής, που επιμένει:

«Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος».

Posted in ριζασπάστης, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, η βρώμικη ηθική των αστών | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η επόμενη μέρα δεν θα ‘ναι δικιά τους

Posted by redship στο 25 Φεβρουαρίου , 2012

Με το βλέμμα στραμμένο σε ένα λαό που «κοχλάζει» από οργή, στους ανθρώπους του μόχθου που στην αναζήτηση διεξόδου ξεμπερδεύουν με αυταπάτες, απορρίπτουν κίβδηλα διλήμματα και προσεγγίζουν όλο και περισσότερο την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, οι αστοί, το πολιτικό τους – και κάθε άλλης φύσεως – προσωπικό, παίζουν ένα απ’ τα δοκιμασμένα τους χαρτιά, αυτό της κατατρομοκράτησης των λαϊκών συνειδήσεων που ριζοσπαστικοποιούνται. Ιδιαίτερα μπροστά στις εκλογές και αντιλαμβανόμενοι τον κίνδυνο ο λαός να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του ΚΚΕ και να τις αξιοποιήσει για να τσακίσει τα κόμματα της πλουτοκρατίας, για να διευρύνει τα ρήγματα που έχουν εμφανιστεί στο αστικό σύστημα και να το ενισχύσει αποφασιστικά. Σ’ αυτή την προσπάθεια δεν θα μπορούσε παρά «σημαιοφόρος» να είναι ο ΛΑ.Ο.Σ.. Δηλώνει ο Γ. Καρατζαφέρης (ρ/σ ΦΛΑΣ): «Το αύριο είναι η επόμενη μέρα των εκλογών η οποία πρέπει να βρει τον αστικό κόσμο της χώρας μας δυνατό. Ο κίνδυνος είναι να τιναχτούν όλα στον αέρα, εάν ο ελληνικός λαός παρασυρόμενος από όλα αυτά που γίνονται, δώσει πλειοψηφία στα κομμουνιστικά κόμματα. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι θα συμβεί την επόμενη μέρα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αυτή είναι η όλη ιστορία»…

Θέλει να κρυφτεί ο Καρατζαφέρης αλλά η αγωνία δεν τον αφήνει… Δεν τον πήρε ο πόνος και ωρύεται εδώ και λίγες μέρες για τα βάρη που φορτώνονται στο λαό, για τα νέα βάρη που θα του φορτωθούν τον Ιούνη. Αλλωστε και το πρώτο μνημόνιο ψήφισε και στην συγκυβέρνηση ήταν. Ακόμα και για τα ασφαλιστικά ταμεία έφτασε χτες να δηλώνει: «Διαφώνησα στο θέμα της μη διαθέσεως των μετοχών που θα λάβει το κράτος από την ανακεφαλαίωση των τραπεζών για την ενίσχυση των Ασφαλιστικών Ταμείων (…) Αυτά δεν καταλήστευσαν και δεν απομύζησαν τόσα χρόνια; Αυτά δεν ζημιώθηκαν από τη διάθεση των ομολόγων; Αυτά δεν τα «στράγγισαν» και τα «άρμεξαν» από τα αποθεματικά τους; Γιατί να μην ενισχυθούν με τις νέες μετοχές να πάρουν μια αναπνοή;»… Δεν είχε την ίδια γνώμη όταν το ΚΚΕ έφερνε στη Βουλή προτάσεις για τη διασφάλιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τις καταψήφιζε και με τα δυο του χέρια, νομιμοποιώντας τη διαχρονική ληστεία σε βάρος τους, οχυρωμένος ενίοτε πίσω από γελοίους ισχυρισμούς όπως π.χ. ότι για τη χρεοκοπία του ΝΑΤ φταίνε οι πολιτικοί πρόσφυγες που επαναπατρίστηκαν από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, αφού η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «τους φόρτωσε στο ΝΑΤ χωρίς να δώσουν δεκάρα οι κομμουνιστικές χώρες»! Η μόνη έγνοια που τον διακατέχει είναι μήπως και απολέσει τη δύναμή του ο «αστικός κόσμος». Ο Καρατζαφέρης γνωρίζει ότι αυτή η δύναμη πηγάζει απ’ την ιδιοκτησία των αστών στα μέσα παραγωγής και την εξουσία τους. Μέρος τους και από τα βασικά τους στηρίγματα είναι και ο ΛΑ.Ο.Σ. Μ’ αυτή τη δύναμη χειραγωγούν και υποτάσσουν το λαό, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι η λαϊκή δύναμη κάτω από προϋποθέσεις, με θεμελιακή το μπόλιασμα του κινήματος με την πολιτική του ΚΚΕ, γίνεται ακαταμάχητη και ανατρεπτική. Αυτό φοβούνται. Συνεπώς αναγνωρίζει ότι ο κίνδυνος προέρχεται από το ΚΚΕ, τη μοναδική δύναμη που καλεί την εργατική τάξη να αγωνιστεί για να πάρει στα χέρια της τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, να τα κάνει κοινωνική ιδιοκτησία, αποστερώντας απ’ την άρχουσα τάξη τα θεμέλια της εξουσίας της. Και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να χτυπήσει εκείνον που η τάξη του φοβάται ως αντίπαλο. Στο πλαίσιο αυτό δηλώνει: «Μιλάω στον ελληνικό λαό και στην κοινωνία και θέτω τα αμείλικτα διλήμματα που προκύπτουν. Η Ελλάδα θα κινηθεί ανάμεσα στον άκρατο φιλελευθερισμό ο οποίος εκφράζεται από τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και στον κομμουνισμό; Ο ΛΑ.Ο.Σ. αντιτάσσει σε αυτές τις προσεγγίσεις τον ελληνικό πατριωτισμό».

Το λεκτικό «καμουφλάζ» – «πατριωτισμός», «άκρατος φιλελευθερισμός» κ.λπ. – δεν είναι ικανό να κρύψει ότι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. την άρχουσα τάξη υπηρετούν, την πολιτική που ανταποκρίνεται στα συμφέροντά της προωθούν, αν είναι δυνατόν μαζί με το ιδιαίτερο κομματικό τους συμφέρον. Ο ίδιος ο Καρατζαφέρης έχει ήδη διακηρύξει την πρόθεσή του για μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ, και μόλις προχτές που δήλωνε τα παραπάνω πρόσθετε σε άλλη του συνέντευξη: «Μέσα σε αυτό το τρίμηνο οικοδόμησα κάποιες σχέσεις με τον κ. Σαμαρά (…) Ουαί και αλίμονο, εάν θα επιτρέψω στα καμώματα κάποιων σουλατσαδόρων της πολιτικής, να τιναχθεί η επόμενη μέρα. Πρέπει να προφυλάξουμε την επόμενη μέρα». Ας μη ματαιοπονούν. Οσα μέτρα προφύλαξης κι αν πάρουν δεν είναι ικανά να συγκρατήσουν την ορμή ενός λαού, ενωμένου, αποφασισμένου να διαφυλάξει τη δική του επόμενη μέρα.

 

από τον ριζοσπάστη

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»

Posted by redship στο 23 Φεβρουαρίου , 2012

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Πατρίδα»

«Εθνος»

«Ελληνες»

«Ελλάδα»

Δεν υπάρχει δήλωση, διάγγελμα, συνέντευξη κυβερνητικού παράγοντα, δεν υπάρχει δημόσια εμφάνιση εκπροσώπου του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των εργολάβων, δεν υπάρχει τηλεοπτική παράσταση ή άρθρο από κάποιο παπαγαλάκι και «δημοσιογραφικό» βαποράκι όλων των προηγούμενων, που εδώ και δυο χρόνια να μην περιέχει όλες μαζί ή κάποια από αυτές τις λέξεις.

Οσα κάνουν, λοιπόν, τα κάνουν για την «πατρίδα».

Οσα αποφάσισαν προχτές στις Βρυξέλλες τα κάνουν για το «έθνος».

Τα PSI και τα μνημόνια γίνονται για το καλό της «Ελλάδας».

Οι μειώσεις μισθών και τα εργασιακά απαρτχάιντ γίνονται από αγάπη για τους «Ελληνες».

Παρεμπιπτόντως, όχι μόνο εκτός, αλλά και εντός των συνόρων, δε θα βρεις κανέναν από δαύτους να διαφωνεί ότι… «Είμαστε όλοι Ελληνες».

Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία, που συνθέτουν την εν λόγω κομπανία, είναι ότι στην πρώτη σειρά τούτης της «πατριωτικής» πασαρέλας έχουν πιάσει στασίδι όλοι αυτοί που μέχρι πρότινος έβγαζαν αφρούς στο άκουσμα «παρωχημένων» εννοιών όπως «πατρίδα» κ.ο.κ.

Ο κοσμοπολιτισμός τους, βλέπετε, και η «παγκοσμιοποίησή τους» δεν το άντεχαν…

Τώρα, αυτού του τύπου οι «διεθνιστές»,

που πατρίδα τους έχουν τις «αγορές», τις «Γουόλ Στριτ», τις ανά τις ηπείρους στέπες της εργασιακής εκμετάλλευσης όπου εξάγουν τα κεφάλαιά τους, τις θάλασσες της απεραντοσύνης με τις παναμέζικες σημαίες στα πλοία τους, τα «δεν έχουμε ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ» και τα «σχέδια Ανάν»,

το έχουν γυρίσει το φύλλο:

Τώρα επιδίδονται στην… πατριδογνωσία, στην… εθνολαγνεία και επιδεικνύουν με καμάρι την… ελληνικότητά τους.

Γιατί άραγε;…

Κατ’ αρχάς, θα προτείναμε και στον τελευταίο Ελληνα της δουλειάς και του μόχθου, και στον τελευταίο Ελληνα του γλίσχρου μεροκάματου και της ανεργίας να κάνει μια σύγκριση:

Να συγκρίνει την… ελληνικότητα τη δική του με την ελληνικότητα των Ελλήνων μεγαλοκαταθετών της Ελβετίας. Πιστεύει ότι αυτές οι «ελληνικότητες» έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους;…

Επομένως, ναι μεν «είμαστε όλοι Ελληνες», αλλά βασικότερο από αυτό είναι ότι υπάρχει «Ελληνας» κι «Ελληνας».

Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Γερμανός» και «Γερμανός» (άλλος Γερμανός αυτός που συνωστίζεται στο 16% των απόκληρων της Γερμανίας κι άλλος Γερμανός αυτός που διοικεί τη «Ζήμενς»)…

Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Αμερικανός» κι «Αμερικανός» (άλλος Αμερικανός αυτός που συνωστίζεται στις ουρές των 50 εκατομμυρίων κατοίκων των ΗΠΑ που ζουν με συσσίτια κι άλλος Αμερικανός ο κατέχων την «Γκόλντμαν Σακς»)…

Με άλλα λόγια, η πείνα, η φτώχεια και η ανασφάλεια έχουν τόση εθνικότητα, όση ακριβώς εθνικότητα έχει κι ο πλούτος που παράγεται πάνω στην αντίθεση κεφάλαιο – εργασία και υπεξαιρείται από την ανά τη Γη πλουτοκρατία.

Ως εκ τούτου, και για να πάμε στο δεύτερο ζήτημα, στο ζήτημα του «έθνους», είναι φανερό πως είτε μιλάμε για την Ελλάδα, είτε για τη Γερμανία, είτε για την Ταγκανίκα, το κάθε έθνος περιλαμβάνει στο εσωτερικό του

δύο έθνη:

Το ένα «έθνος» είναι μια κάστα βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών και των κάθε λογής άπληστων της τάξης των καπιταλιστών, που βαφτίζει το στυγνό, το στενό, το ιδιοτελές, το βουλιμικό, το αποκρουστικό και απάνθρωπο ταξικό του συμφέρον σαν «συμφέρον όλου του Εθνους»!

Αλλά αυτό το «εθνικό συμφέρον» για το οποίο μιλούν δεν είναι παρά η επιβολή και αναπαραγωγή ενός αναίσχυντου κοινωνικού απαρτχάιντ, πίσω από το οποίο εννοείται ένα και μόνο συμφέρον:

Το συμφέρον ενός «έθνους» που το απαρτίζει μια οικτρή μειοψηφία, η οποία στέκεται πάνω από χώρες και από πατρίδες.

Πρόκειται, δηλαδή, για το συμφέρον του «έθνους» των Ελλήνων εκμεταλλευτών, που έχουν συστήσει μια διαρκή «Ιερή Συμμαχία» με τα αντίστοιχα «έθνη» των Γερμανών, Αγγλων, Γάλλων και Πορτογάλων κεφαλαιούχων.

Αυτή η «Ιερή Συμμαχία» συνιστά το ένα «έθνος» ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο και όσο αδυσώπητοι κι αν είναι οι εσωτερικοί του ανταγωνισμοί, τόσο ενωμένο και ανελέητο στρέφεται εναντίον του άλλου «έθνους»:

Του «έθνους» που επίσης απλώνεται ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο,

το «έθνος» των προλετάριων.

Η καπιταλιστική κοινωνία, λοιπόν, κάθε ταξική κοινωνία, είναι συγκροτημένη με τρόπο που χωρίζει την Ελλάδα σε «δύο Ελλάδες», τη Γερμανία σε «δύο Γερμανίες», την Αμερική σε «δύο Αμερικές»

και διαπερνιέται από την ανειρήνευτη αντίθεση ανάμεσα στα δύο αυτά «έθνη» που απαρτίζουν τις «δύο Ελλάδες», τις «δύο Γερμανίες», τις «δύο Αμερικές»:

Από τη μια, το «έθνος» των αστών κι από την άλλη το «έθνος» των εργατών.

Καμία κοινότητα συμφερόντων δεν υπάρχει, και δε θα υπάρξει ποτέ, ανάμεσα σε αυτά τα δύο «έθνη». Καμία «εθνική συναίνεση», όπως την ευαγγελίζεται – πάντα – το «έθνος» των καταπιεστών δεν ωφέλησε ποτέ και πουθενά το «έθνος» των καταπιεσμένων.

Να, επομένως, γιατί ο «πατριωτισμός» των αστών (που κλέβουν όλα τα γεννήματα) δεν έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό των εργατών, αφού στην περίπτωση των εργατών

πατριωτισμός είναι το δικαίωμα στη δουλειά και όχι το δικαίωμα στην απόλυση,

πατριωτισμός είναι η ικανοποίηση όλων των ανθρώπινων αναγκών και όχι η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης,

πατριωτισμός είναι μια κοινωνία σε μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για όλους και όχι μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για τους λίγους, τους κηφήνες και τους σφετεριστές του μόχθου των πολλών.

Να, λοιπόν, με ποια έννοια η απάντηση σε όσους απειλούν το λαό με τα πατριδοκάπηλα κηρύγματα

είναι ότι «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα»,

να, επομένως, το γιατί από τους εργάτες «δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν», αφού ήδη τους το έχουν στερήσει οι «πατριώτες» εκμεταλλευτές τους..

Και να, φυσικά, το γιατί

«μια και το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη (σ.σ.: στην αγγλική έκδοση του 1888 στο σημείο αυτό γράφει: «να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους»), να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο επίσης εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια της αστικής τάξης».1

Κι επειδή η Ιστορία είναι αμείλικτη, όσον αφορά το γεγονός ότι όποτε η κοινωνία τράβηξε στο δρόμο που υπαγόρευσε ο αστικός «πατριωτισμός» του «έθνους» των αστών, το αποτέλεσμα ήταν πισωγύρισμα και ανθρωπιστική καταστροφή, σαν αυτή που βιώνει σήμερα η Ελλάδα,

να, τελικά, το γιατί

«η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή, είναι στην αρχή εθνική. Φυσικά το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει, πριν απ’ όλα με τη δική του αστική τάξη».2

1. «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», Κ. Μαρξ – Φρ. Ενγκελς, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 44.

2. Ο.π., σελ. 34.

Posted in ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Χυδαίος πολιτικός λόγος… καθρέφτης του σάπιου συστήματος

Posted by redship στο 16 Φεβρουαρίου , 2012

Αδυνατώντας να αντιπαρατεθεί πολιτικά και επί της ουσίας με το ΚΚΕ, η Ντ. Μπακογιάννη περιφέρει σε κάθε της δημόσια εμφάνιση την ίδια κασέτα για τον Στάλιν, τη Β. Κορέα, την «Τυποεκδοτική» και τα οικονομικά των κομμάτων, εκτοξεύοντας ψέματα και αθλιότητες σε βάρος του ΚΚΕ. Το ίδιο επιχείρησε να κάνει και χτες στην πρωινή εκπομπή του «Μέγκα», όπου ήταν καλεσμένη. Η συκοφαντία όμως που επιχείρησε, όπως τις προάλλες στη Βουλή, δεν έμεινε αναπάντητη από το ΚΚΕ. Σε παρέμβασή του, ο Π. Μεντρέκας, μέλος της ΚΕ, παρατήρησε ότι η Ντ. Μπακογιάννη κοιμάται και ξυπνάει με τον Στάλιν, χωρίς να λέει τίποτα επί της ουσίας για την πολιτική του ΚΚΕ, το οποίο παρουσιάζει σαν να μην έχει εναλλακτική πρόταση διεξόδου για το λαό. Αναρωτήθηκε ακόμα από πότε άρχισε να ενδιαφέρεται η Ντ. Μπακογιάννη για τα οικονομικά των κομμάτων και του υπερδανεισμού τους, αφού όσο ήταν στη ΝΔ δεν έλεγε κουβέντα γι’ αυτά τα ζητήματα. Επανέλαβε ότι οι οικονομικοί πόροι του ΚΚΕ είναι πεντακάθαροι, προσθέτοντας ότι το ΚΚΕ όχι μόνο δε διαφωνεί με τη μείωση της κρατικής επιδότησης, αλλά επιπλέον, δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί να την παίρνει, αν αυτή συνοδευτεί από πολιτικούς όρους. Κατέληξε λέγοντας ότι το ΚΚΕ έχει τη μόνη ρεαλιστική πρόταση διεξόδου, που είναι η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, τα οποία υπηρετούν η Μπακογιάννη και τα άλλα αστικά κόμματα, γι’ αυτό επιτίθενται με ψέματα στο ΚΚΕ.

Αντί να απαντήσει σε όλα αυτά, η Μπακογιάννη έβαλε την κασέτα σε επανάληψη, λέγοντας ακριβώς τα ίδια με προηγουμένως, προσθέτοντας νέα ψέματα και συκοφαντίες στα όσα είχε ήδη πει. Μπέρδεψε τα λόγια της, ανακάτεψε τις συκοφαντίες της και ενθαρρυμένη από τις παραινέσεις των παρουσιαστών να ολοκληρώσει το παραλήρημά της, επειδή ο χρόνος της εκπομπής τελείωνε, έριξε το μελάνι της και μετά έβγαλε το μικρόφωνο και έφυγε. Αυτή η εικόνα, της πολιτικής κακομοιριάς και της αθλιότητας, που εκπέμπει η Μπακογιάννη, δεν αφορά μόνο την ίδια. Είναι η εικόνα ενός συστήματος ολόκληρου, που έχει σαπίσει και προσπαθεί με ψέματα και χυδαιότητες να κρατηθεί όρθιο και να αποτρέψει το νέο που αναπόφευκτα θα γεννήσει η ριζοσπαστικοποίηση της πάλης του λαού, η πλατιά συμπόρευση με το ΚΚΕ. Μάταιος ο κόπος των δημίων του λαού, φτηνή η εμπάθειά τους για το ΚΚΕ και εξόφθαλμη η αδυναμία να ορθώσουν έστω και ένα πολιτικό επιχείρημα απέναντί του.

Posted in ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ποιο «καινούριο» σκηνικό;

Posted by redship στο 15 Φεβρουαρίου , 2012

Πολλή φιλολογία ξεδιπλώνεται περί νέου πολιτικού σκηνικού μετά την ψηφοφορία του μνημονίου – σφαγείου στη Βουλή. Αφορμή είναι ο μεγάλος αριθμός των βουλευτών – που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – δεν ψήφισαν το νέο μνημόνιο και που, αντίστοιχα, διαγράφτηκαν από τις κοινοβουλευτικές ομάδες τους και από τα κόμματά τους. Κάποιοι, μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να πουν ότι το «νέο σκηνικό» που στήνεται… «μόνο ανασφάλεια δημιουργεί στους πολίτες». Καμιά αγωνία δεν πρέπει να έχει ο λαός για την τύχη που θα έχουν οι διεργασίες εντός και πλάι στα αστικά πολιτικά κόμματα. Να τσακιστούν.
Γιατί αυτό που οι δημοσιολόγοι ονομάζουν «νέο πολιτικό σκηνικό», τέτοιο πράγμα είναι: Διεργασίες εντός του παλιού, παμπάλαιου, πολιτικού σκηνικού, που για να επιτελεί διαχρονικά το ρόλο του για την τάξη που υπηρετεί, αναγκάζεται σε διάφορες ιστορικές καμπές να… μεταμφιέζεται. Η μεταμφίεση όμως του ίδιου επί της ουσίας σώματος (κι όταν λέμε «σώμα» δεν εννοούμε τα πρόσωπα που συμμετέχουν στα αστικά κόμματα, αλλά την ουσία και το ρόλο που παίζουν αυτά τα κόμματα, με όποιο όνομα και σύνθεση), σε καμιά περίπτωση δε συνιστά νέο και καινούριο σώμα!
Δεκάδες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν υπερψήφισαν το μνημόνιο, ως αποτέλεσμα της πίεσης που έχουν ασκήσει το οργανωμένο λαϊκό – εργατικό κίνημα, η άνοδος των αγώνων του λαού και τα ποιοτικά βήματα που μετράμε στην ανάπτυξη του κινήματος. Γι’ αυτό και ο λαός πρέπει να συνεχίσει και να δυναμώσει σ’ αυτή τη ρότα. Οι αποχωρήσεις, οι διαγραφές τους κι όλα τα σχετικά, όμως, δε συνιστούν ούτε επί της ουσίας αλλαγή, ούτε κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού, όπως λένε οι οπορτουνιστές. Ας σκεφτούμε, πόσες και πόσες αποχωρήσεις πολιτικών στελεχών και μετεγγραφές τους έχουν γίνει διαχρονικά και τα τελευταία χρόνια, μεταξύ – όλου του φάσματος – των κομμάτων του αστικού πολιτικού συστήματος. Αλλαξε αυτό σε τίποτα το ίδιο το σύστημα; Πόσο μάλλον που και οι συγκεκριμένοι βουλευτές, που αποσκίρτησαν τώρα, δεν αποκηρύσσουν ούτε τα κόμματά τους ούτε την ιδεολογία τους, αλλά διεκδικούν τον τίτλο της γνησιότερης εκπροσώπησης των κομμάτων αυτών από τους ίδιους. Σε μια τέτοια διαδικασία διεργασιών, εξάλλου, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την επάνοδο κάποιων από αυτούς στα κόμματά τους. Και αυτό έχει γίνει στο παρελθόν. Ακόμα και νέα κόμματα να εμφανιστούν, αφού θα υπηρετούν την ίδια πολιτική, τι αλλαγή του πολιτικού σκηνικού θα έχουμε; Επιπλέον, οι διεργασίες και τα σενάρια για νέους πολιτικούς σχηματισμούς και νέες συμμαχίες ακούγονται εδώ και καιρό, πριν την ψήφιση του νέου μνημονίου και ξεδιπλώνονται, όπως ακριβώς γίνεται και τώρα, στην κατεύθυνση της καλύτερης εφαρμογής των επιταγών της πλουτοκρατίας για την έξοδο από την κρίση προς όφελός της και για το τσάκισμα του λαού, με τη μια ή την άλλη διαχείριση. Κοινώς, κανείς τους δεν είπε ότι εγκαταλείπει τα αστικά κόμματα και ότι συντάσσεται με το λαϊκό κίνημα για να αντιπαλέψει το μνημόνιο.
Ο πολιτικός συσχετισμός παραμένει εναντίον του λαϊκού κινήματος. Ομως, μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Τότε μόνο θα έχουμε, ουσιαστικά, αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Κι αυτή την αλλαγή ο λαός πρέπει και μπορεί να την επιβάλει με την οργάνωση και την πάλη του για το δικό του πολιτικό σύστημα, την εργατική, λαϊκή εξουσία.

 

Posted in ριζασπάστης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, εργατική - λαϊκή εξουσία, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Κόκκινη γραμμή»!

Posted by redship στο 31 Ιανουαρίου , 2012

Είμαστε πια… εκπαιδευμένοι:

Κάθε φορά που λένε ότι «θα μπει το μαχαίρι στο κόκαλο» εννοούν τη συναλλαγή και το κουκούλωμα.

Οταν μιλούν για «παραδειγματική τιμωρία των ενόχων» εννοούν την ατιμωρησία και το συμψηφισμό.

Οταν υπόσχονται «καλύτερες μέρες» είναι δεδομένο ότι έρχονται οι ακόμα χειρότερες μέρες.

Οταν επιστρέφουν από «διεθνείς επιτυχίες» και «μεγάλους θριάμβους» είναι παραπάνω από βέβαιο ότι νέα δεινά περιμένουν τον ελληνικό λαό.

Οσο για τα δύο τελευταία χρόνια, το καλύτερό τους σλόγκαν είναι εκείνο με τις… «κόκκινες γραμμές».

 

«Κόκκινη γραμμή» οι μισθοί, «κόκκινη γραμμή» οι συντάξεις, «κόκκινη γραμμή» οι απολύσεις, «κόκκινη γραμμή» τα χαράτσια, «κόκκινη γραμμή» η φοροληστεία!

«Κόκκινες γραμμές» που υποτίθεται ότι δεν επρόκειτο να ξεπεραστούν!

Και φυσικά:

Δεν υπάρχει «κόκκινη» για «κόκκινη γραμμή», από όλες αυτές που κάθε τρεις και λίγο φλομώνουν τον ελληνικό λαό ότι τις θέτουν δήθεν στα νιτερέσα τους με την τρόικα, που να μη μετατράπηκε

σε ένα απέραντο καραγκιοζιλίκι,

σε ουράνιο τόξο του χαμερπούς χαμαιλεοντισμού,

σε μαύρο φόντο μιας κατάμαυρης πολιτικής για να πετούν… πράσινα άλογα.

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός., Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μισθοί σε … φωτοτυπία!

Posted by redship στο 25 Ιανουαρίου , 2012

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

«Η ευελφάλεια, δηλαδή η ευελιξία και η ασφάλεια, είναι και τώρα η λύση. Και βεβαίως δεν μπορεί να συνεχίσουμε απλά με τη λογική των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων. Δεν μπορεί ο εργαζόμενος να είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στην επιχείρησή του, δεν μπορεί να μην πάμε στη λογική των επιχειρησιακών συμβάσεων και στη συνεννόηση πια ανάμεσα στον εργοδότη και στον εργαζόμενο».

Τάδε έφη η Αννα Διαμαντοπούλου.

Πρόκειται για απόσπασμα από την ομιλία της υπουργού Παιδείας

(σ.σ.: στα σχολεία είναι γνωστή και ως η «υπουργός της… φωτοτυπίας)

σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή με το βαρύγδουπο τίτλο: «Για την Ελλάδα, τώρα».


Τι μάθαμε, λοιπόν, από την κ. Διαμαντοπούλου;

Πρώτον: Η «λύση», σύμφωνα με τους «σωτήρες» μας, δεν είναι παρά η «ευελιξία» στη λεγόμενη «αγορά εργασίας». Λέτε, όμως, να μην ξέρει η Διαμαντοπούλου – κοτζάμ υπουργός είναι – ότι αυτή ακριβώς η «λύση» είναι που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες; Οτι το αποτέλεσμα αυτής της «λύσης» είναι τα εργασιακά Νταχάου και το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι; Η πρώην επίτροπος της Κομισιόν γνωρίζει άριστα. Οπως άριστα αντιλαμβάνεται πλέον και ο καθένας: Ο,τι για το λαό αποτελεί καταστροφή, γι’ αυτούς – τους… «σωτήρες» του – αποτελεί «λύση»!

Δεύτερον: Η… αγριάδα της υπουργού δεν επιτρέπει παρερμηνείες: Αλίμονο στους εργαζόμενους που τολμούν να αντιστέκονται στην πρόθεση των «σωτήρων» να καταργήσουν ακόμα κι αυτόν τον κατώτατο μισθό. Αυτομάτως, θα εμπίπτουν στη χορεία των «αδιάφορων». Με ό,τι συνέπειες έχει αυτό…

Τρίτον: Ο «πατριώτες» που μας κυβερνούν επ’ ουδενί θα ανεχθούν πλέον «ανάλγητους» εργαζόμενους. Και τι πιο «ανάλγητο» – κατά την κυρία υπουργό – από έναν εργαζόμενο που δεν νοιάζεται για τον καπιταλιστή – εργοδότη του, που δεν σκέφτεται (ο εργαζόμενος) τι συμβαίνει στην επιχείρηση (του εργοδότη του) και που δεν αντιμετωπίζει (ο εργαζόμενος) σαν δική «του» την επιχείρηση του κεφαλαιοκράτη – εργοδότη του!

Τέταρτον: Ηρθε, επιτέλους, το πλήρωμα του χρόνου οι εργαζόμενοι να «συνεννοούνται» με τους εργοδότες τους. Και τι αποδεικνύει ότι υπάρχει πνεύμα «συνεννόησης» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων; Μα τι άλλο – ρωτήστε και την κυρία Διαμαντοπούλου – από το να δέχονται οι εργαζόμενοι να αμείβονται βάσει του κανόνα «ό,τι προαιρείσθε»…

Πέμπτον (και βασικότερο): Αφού όλα τα παραπάνω θα γίνουν με γνώμονα την «ευελιξία με ασφάλεια», θα πρέπει να κάνουμε τον απαραίτητο διαχωρισμό: Στην κατηγορία της «ευελιξίας» θα κατατάσσονται, φυσικά, οι μισθοί και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Στη δε κατηγορία της «ασφάλειας» τα συμφέροντα των μονοπωλίων και της πλουτοκρατίας.

Αυτά από τη «σοσιαλίστρια» Διαμαντοπούλου.

Ιδού τι επιθυμεί «Για την Ελλάδα, τώρα», αύριο και εις τον αιώνα τον άπαντα η κυρία υπουργός. Οπου ως «Ελλάδα», φυσικά, η κυρία και οι όμοιοί της

(σ.σ.: Εκείνοι που θα απαρτίζουν την – κατά τη δική της ορολογία – «κυβέρνηση των αρίστων»!)

εννοούν τα «αφεντικά», τα μονοπώλια, τους κεφαλαιοκράτες, δηλαδή την «αφρόκρεμα» που αξίζει τη «συνεννόηση», το «ενδιαφέρον» και τη «φροντίδα» μας.

Οσο για τους άλλους, τους εργαζόμενους, αυτοί μάλλον δεν θα είναι και τόσο «Ελλάδα». Και εν πάση περιπτώσει: ας μάθουν να ζουν με μισθούς σε …φωτοτυπία!

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, ταξικός πόλεμος, χυδαιότητα και φασισμός χέρι-χέρι, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Λουκάς Παπαδήμος, ο λομπίστας της ολιγαρχίας ενάντια στην εξουσία της πλειοψηφίας

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2011

αναδημοσίευση   από    Γκράνμα

 

 

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φαίνεται να συμφωνούν στον από κοινού τους διορισμό του Λουκά Παπαδήμου ως πρωθυπουργού.  Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ χειροκροτούν, ενώ Δημοκρατική Αριστερά και Πράσινοι θεωρούν την εξέλιξη σχεδόν θετική.

Σύσσωμο το μπλοκ των αστικών δυνάμεων λοιπόν βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.

Κι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται Trilateral Commission.  Πρόκειται για όργανισμό που έφτιαξαν στη δεκαετία του 70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τις τρεις ισχυρότερες τότε περιοχές του πλανήτη (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών.

Ιδού τι λέγεται για το λόμπι αυτό από την Αυστραλή ακαδημαϊκό Sharon Beder στο βιβλίο της  ”Suiting themselves: how corporations drive the global agenda”, εδώ σελίδα 6:

”H Trialteral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να συμπεριλάβουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα στις συμμαχίες τους σα συμμάχους εναντίον της δημοκρατίας. Η TC δημιουργήθηκε για να ‘διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική’ σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η TC εξέδοσε έκθεση με τίτλο ‘Η Κρίση της Δημοκρατίας’, βασικός συγγραφέας της οποίας ήταν ο Samuel Huntington [θυμ. ‘σύγκρουση των πολιτισμών’ και άλλα αντιδραστικά] και δήλωνε ότι ‘κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία’. Η έκθεση είπε επίσης ότι ‘χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός μετριάσματος της δημοκρατίας’ και ακόμα ότι ‘η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων’.”

”Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος David Rockfeller εξήγησε το σκοπό ύπαρξης της TC λέγοντας ότι ‘πρέπει να μειωθεί ο ρόλος της κυβέρνησης. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτά που έκανε η κυβέρνηση και οι εταιρείες φαίνονται να είναι οι οντότητες που είναι πιο λογικό να το κάνουν αυτό’.”

Περισσότερες πληροφορίες για την Trilateral Commission μπορεί κανείς να βρεί και σ’αυτό το βιβλίο – Trilateralism: the Trilateral Commission and elite planning for world management

Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι επίσης ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και  καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Τέτοια σώματα είναι η ”Ομάδα των Τριάντα” (περισσότερα γι’αυτή την ομάδα σε πρόσφατη δημοσίευση του Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών) και το ”Σκιώδες Συμβούλιο της ΕΚΤ” (δείτε τα μέλη του στο τέλος αυτού του άρθρου)

Ο Λουκάς Παπαδήμος διετέλεσε επίσης στο παρελθόν μέλoς της Federal Reserve Bank of Boston.

Δε πρέπει να αναμένεται λοιπόν ότι ο κύριος αυτός θα … ”χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και τις επαφές του για να οφελήσει τον ελληνικό λαό”. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου που έρχεται με τρόπο ανάλογο που τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία το Μεταξά τη δεκαετία του ’30 και ίσως και με την θετική έγκριση των ευρωπαϊκών ελίτ.

Βασική αποστολή του είναι να επιβάλει στον ελληνικό λαό με αντιδημοκρατικό τρόπο την απόφαση της τελευταίας συνόδου της ΕΕ που προβλέπει της εγκατάσταση ελεγκτών της Κομισιόν (βλέπε task force) και της ΕΚΤ σε όλα τα υπουργεία, τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος απευθείας από την Τρόικα καθώς και το αποικιακό σχέδιο ”Ήλιος”με το οποίο ξένες πολυεθνικές θα κλέβουν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα για να καλύψουν ενεργειακές ανάγκες αλλού.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη αξιοπρεπής πολιτική επιλογή πέρα από την ένταση των κινητοποιήσεων απαιτώντας εκλογές τώρα και απόρριψη της απόφασης της συνόδου.

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Συμφωνία για μεταβατική κυβέρνηση χωρίς Παπανδρέου. Απάντηση του ΚΚΕ (video)

Posted by redship στο 6 Νοεμβρίου , 2011

από   redfly planet

 

Επετεύχθη η συμφωνία για συγκρότηση νέα κυβέρνησης χωρίς τον Παπανδρέου μετά την συνάντηση Παπούλια-Παπανδρέου-Σαμαρά. Νέες επαφές αύριο για το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού, σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων.Ο πρωθυπουργός δήλωσε στο υπουργικό συμβούλιο ότι προηγείται η συναίνεση και πρότεινε συνάντηση από κοινού με Σαμαρά με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Παρακολουθήστε ζωντανά από τη νέα πλατφόρμα live blogging του News247 όλα όσα συμβαίνουν καθώς και όσα έχουν προηγηθεί

Νωρίτερα, από ότι  διαβάζω ο Σαμαράς αρνήθηκε τη συμμετοχή Ντόρας και Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση. Είχε ήδη λάβει τελεσίγραφο από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, το οποίο έλεγε ότι αν δεν συμμετάσχει στην κυβέρνηση η ΝΔ θα διαγραφεί.

Η άμεση αντίδραση του ΚΚΕ

βίντεο από βαθύ κόκκινο

Posted in ρήξη και ανατροπή, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός., Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »