καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Εγγραφή

Archive for the ‘η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια’ Category

Αγοράζεις απ’ το Πλαίσιο; Think, think, think, think…

Posted by redship στο 9 Φεβρουαρίου , 2016

 

αναδημοσίευση από το ξεκινημα

 

Πριν λίγες μέρες άλλος ένας άνθρωπος προστέθηκε στο μακρύ κατάλογο των ανέργων. Η Σοφία Πάτα, εργαζόμενη στο κατάστημα του Πλαισίου στη Λάρισα, μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια με ένα τρίχρονο παιδί, ενημερώθηκε από τη διοίκηση του Πλαισίου ότι απολύεται. Η δικαιολογία; «Δεν χαμογελούσε πολύ»…

 

Η απόλυση αυτή φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, «περίεργη» καθώς η Σοφία δούλευε οχτώ χρόνια στην εταιρεία και μάλιστα ήταν «εξαιρετική» υπάλληλος με βάση τα κριτήρια της ίδιας της εταιρείας! Είχε διακριθεί δύο φορές μέσα στο 2015, μπαίνοντας στη Dream Team των υπαλλήλων (τους υπαλλήλους δηλαδή με εξαιρετική απόδοση). Όμως αν γνωρίζει κανείς το εργασιακό κάτεργο που λέγεται Πλαίσιο, δεν θα του προκαλέσει καμία εντύπωση.

 

Στο Πλαίσιο (όπως έχουν καταγγείλει πολλές φορές εργαζόμενοι σ’ αυτό) επικρατούν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα: ατομικές συμβάσεις εργασίας, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, ελαστικές σχέσεις εργασίας με 4ωρους εργαζόμενους, με απλήρωτες υπερωρίες, 10ωρα που δεν φαίνονται πουθενά, πρωτοστάτης στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και πολλά άλλα.

 

Όπως καταγγέλλει το Σωματείο των εργαζομένων στο Πλαίσιο, του οποίου η Σοφία είναι μέλος, η απόλυση αυτή πραγματοποιήθηκε

«για να εξυπηρετήσει την πολιτική ευέλικτου δυναμικού που έχει υιοθετήσει η εταιρεία τα τελευταία χρόνια, αντικαθιστώντας έμπειρο προσωπικό με νέους υπαλλήλους».

Και συνεχίζει η ανακοίνωση:

«άλλωστε το Πλαίσιο είναι από τις ελάχιστες εταιρίες στην Ελλάδα που ζητά υπαλλήλους σταθερά , κάθε μηνά, τα τελευταία 10 χρόνια».

 

Με αυτές τις τακτικές, η εταιρεία έχει καταφέρει να παρουσιάζει σημαντικά κέρδη, εν μέσω κρίσης. Συγκεκριμένα, τα καθαρά κέρδη της το 2012 έφτασαν τα 10,2 εκατ. ευρώ, το 2013 τα 14,3 εκατ. ευρώ και το 2014 τα 16,1 εκατ. ευρώ.

 

Μια απολύτως «υγιής» και κερδοφόρα επιχείρηση λοιπόν, μεταχειρίζεται τους εργαζόμενους της σαν «αναλώσιμα» υλικά.

 

Στα χρόνια που ζούμε οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των αφεντικών. Η «μαύρη» εργασία είναι κανόνας, όπως άλλωστε και οι ελαστικές μορφές απασχόλησης (μερική, εκ περιτροπής κα).

 

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ασφαλώς δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς. Οι εργαζόμενοι στο χώρο των εταιρειών των νέων τεχνολογιών σε αρκετούς χώρους (Πλαίσιο, Vodafone, CYTA, Nokia, κ.α.) επιχειρούν να οργανωθούν και να απαντήσουν συλλογικά στις επιθέσεις που δέχονται. Οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουμε το ίδιο. Και την ίδια στιγμή πρέπει όλοι να στεκόμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλο, αφού η επίθεση ενάντια σε κάθε έναν από εμάς να είναι επίθεση σε όλους.

Αυτό τρομάζει τα αφεντικά – ας είμαστε σίγουροι γι’ αυτό.

 

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα χρειαστείς κινητό, tablet, laptop, υπολογιστή… think, think, think, think

 

…και στήριξε τις ενέργειες του Σωματείου των Εργαζομένων στο Πλαίσιο διεκδικώντας την άμεση επαναπρόσληψη της Σοφίας Πάτα!

Posted in Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, αυτός είναι ο καπιταλισμός, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, εργάτης - σκλάβος στον καπιταλισμό., η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη του απεργού του άνεργου και του μετανάστη | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ανυπότακτη Κρήτη: “Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους δε μπορούσαν να φανταστούν οι Κρητικοί το κατάντημα της ΑΝΕΚ”

Posted by redship στο 1 Ιανουαρίου , 2015

αναδημοσίευση από   agonaskritis.gr

Ανακοίνωση της παράταξης «Ανυπότακτη Κρήτη» για τα γεγονότα με το NORMAN ATLANTIC, το πλοίο που είχε ναυλώσει η ΑΝΕΚ:

Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους μπορούσαν να φανταστούν το κατάντημα του δημιουργήματος τους, οι Κρητικοί που συγκεντρώθηκαν στα Χανιά στις 10 Απριλίου του 1967 για να ιδρύσουν την ΑΝΕΚ. Την ΑΝΕΚ, μια εταιρεία λαϊκής βάσης, που ιδρύθηκε μετά από το φρικτό ναυάγιο του επιβατηγού-οχηματαγωγού πλοίου “ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ”, στις 8 Δεκεμβρίου 1966, όταν το σαπιοκάραβο του εφοπλιστή Τυπάλδου πήρε στο βυθό μαζί του 224 επιβάτες στη θαλάσσια περιοχή της Φαλκονέρας.

Κι ενώ ιδρύθηκε ως εταιρεία λαϊκής βάσης για να εξασφαλίσει τη σταθερή και ασφαλή σύνδεση της Κρήτης με τον Πειραιά και να προστατεύσει τους Κρητικούς από την εφοπλιστική ασυδοσία, κατέληξε να μισθώνει σαπιοκάραβα και να κάνει στους επιβάτες της ότι έκανε ο Τυπάλδος πενήντα χρόνια πριν !!!

Το Σεπτέμβρη του 1970 ξεκίνησαν τα δρομολόγια Χανιά – Πειραιάς με το θρυλικό ΚΥΔΩΝ.

Μεγάλη η περηφάνια και ο ενθουσιασμός για τη χανιώτικη εταιρεία και καθώς δημιουργήθηκαν κι άλλοι συνεταιρισμοί στο νησί, ορισμένοι άρχισαν να τρέφουν αυταπάτες περί λαϊκού καπιταλισμού και άλλα φούμαρα. Τα χρόνια πέρασαν κι αντί για το λαϊκό καπιταλισμό επικράτησε ένας άγριος φιλελευθερισμός που κάτι τέτοια εγχειρήματα τα θεωρούσε αναχρονιστικά. Είναι τότε που πρόβαλε η “χρυσή” εποχή του εκσυγχρονισμού και του χρηματιστηρίου.

Το 1998 η ΑΝΕΚ άλλαξε εταιρική μορφή και διάβηκε την πόρτα του “πορνείου του καπιταλισμού”, του χρηματιστηρίου κατά τον Μαρξ. Φτωχομεσαίοι ή και κάπως ευπορότεροι Κρητικοί είδαν τις περιουσίες τους αρχικά να πολλαπλασιάζονται, είδαν το τυρί. Τη φάκα όμως δεν την είδαν.

Η εταιρεία κατέληξε στην οικογένεια Βαρδινογιάννη και τα “κορόιδα” άρχισαν να βλέπουν την τιμή της μετοχής να κατρακυλά. “Ας πρόσεχαν” είπε ο Σημίτης, ο μεγάλος “τιμονιέρης” του εκσυγχρονισμού.

Την περίοδο 1998-2001 οι εφοπλιστές της ακτοπλοΐας, μαζί τους κι η ΑΝΕΚ, κυριολεκτικά τα πήραν όλα: εκατοντάδες εκατομμύρια από το χρηματιστήριο, άφθονα κέρδη, ακριβά εισιτήρια, τραπεζικά δάνεια και προπαντός άγρια εργατική εκμετάλλευση. Κι όμως κατέρρευσαν.

Από το 2008 μέχρι το τέλος του 2013 ο στόλος τους μειώθηκε από 81 πλοία σε 65. Σήμερα είναι ακόμη λιγότερα. Τα καράβια σήμερα κινούνται με ταχύτητες που κινούνταν 30 χρόνια πριν. Οι εταιρείες εισπράττουν κάθε χρόνο εκατ. ευρώ σαν επιδοτήσεις για τις άγονες γραμμές και συχνά δεν κάνουν καν τα δρομολόγια!!

Όσο για τα μέτρα ασφαλείας, τα είδαμε με το ΣΑΜΙΝΑ τα βλέπουμε και τώρα. Ειδικά η ΑΝΕΚ το 2012 είχε 60,8 εκ. ζημιές, το 2013 35,7 εκ. και το 2014 το εννεάμηνο είχε 11 εκ. ζημιές. Την 1η Αυγούστου 2014 πούλησε δυο πλοία της αντί 21 εκατ. ευρώ. Οι εργαζόμενοι, όσοι δεν έχουν απολυθεί ακόμα, δουλεύουν για μήνες απλήρωτοι και μόνο χάρη σ” αυτούς συνεχίζει να υπάρχει η εταιρεία.

Πρόσφατη μελέτη της Mc Kinsey για λογαριασμό της τράπεζας Πειραιώς πρότεινε για να επιστρέψουν οι επιχειρήσεις της ακτοπλοΐας σε κερδοφορία, να προχωρήσουν όλες οι μεταξύ των εταιρειών δυνατές συνεργασίες, υπό οποιαδήποτε μορφή, ώστε να εξαχθούν οι μέγιστες δυνατές συνέργειες.

Κι εμείς που νομίζαμε ότι ο ανταγωνισμός έχει μόνο οφέλη, όπως για χρόνια μας παραμύθιαζαν. Αλλά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Στις 18 Δεκέμβρη ανακοινώθηκε ότι το μερίδιο της Τράπεζας Πειραιώς στην ΑΝΕΚ φτάνει στο 24,5% και γίνεται η δεύτερη ναυτιλιακή, μετά την Hellenic Seaways, που βάζει πόδι ο Σάλλας.

Τα ξημερώματα της 28ης Δεκεμβρίου φτάσαμε στο τραγικό γεγονός της πυρκαγιάς στο «NORMAN ATLANTIC», που όσο κι αν προσπαθήσει κανείς, τυχαίο δεν μπορεί να το πει. Υπερφόρτωση, έλλειψη καμπινών, άθλιες συνθήκες μέσα στο πλοίο, απουσία ακόμα και συναγερμού και δεν ξέρουμε τι άλλο θα δείξει η έρευνα. Δεν είναι ούτε η τσαπατσουλιά ούτε η προχειρότητα που οδήγησαν στο έγκλημα αυτό.

Είναι μια τυπική περίπτωση “εξορθολογισμού του κόστους” και η εφαρμογή της αρχής της μέγιστης κερδοφορίας. Με αποτέλεσμα να υπάρχουν προς το παρόν, δέκα νεκροί και δεκάδες αγνοούμενοι και η ΑΝΕΚ να μη γνωρίζει καλά καλά πόσοι ακριβώς είναι οι επιβάτες. Ότι υπάρχουν ένοχοι είναι σίγουρο. Ότι θα αποδοθούν ευθύνες με τον τρόπο που έγινε και με το ΣΑΜΙΝΑ είναι το πιθανότερο.

Κι όταν όλα θα έχουν ξεχαστεί θα επιστρέψουμε στην “κανονικότητα” της λογικής του ανθρωποβόρου αυτού συστήματος που σκοτώνει τους ανθρώπους για να επιβιώνουν οι εταιρείες και να εξασφαλίζουν την κερδοφορία τους. Δεν μου καίγεται καρφί τι θ” απογίνει ο μεγαλομέτοχος Γ. Βαρδινογιάννης.

Μαζί με τη θλίψη και την οργή για τους νεκρούς και τους αγνοούμενους του «NORMAN ATLANTIC», το μυαλό μας βρίσκεται και στους εργαζόμενους της ΑΝΕΚ που κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς, θύματα κι οι ίδιοι των τυχοδιωκτών με τα μεγαλεπήβολα σχέδια που άρπαξαν την εταιρεία από τους μικρομετόχους της και τώρα την οδηγούν στο τελικό της ναυάγιο.

Κι εμείς, οι κάτοικοι της δυτικής Κρήτης , κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά. Όπως συνέβαινε προπολεμικά και στα χρόνια της κατοχής.

Posted in εφοπλιστικό κεφάλαιο, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, η βρώμικη ηθική των αστών, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το συγκλονιστικό γράμμα του Έλληνα από τη Βραζιλία

Posted by redship στο 21 Νοεμβρίου , 2013

 

 

Seven-Wonder-Of-One-Wonder-In-Brazil-Christ-The-Redeemer

Μπέλο Οριζοντε, Δευτέρα 17.06.2013

Αγαπητέ φίλε, ναι μιλάω σε εσένα που ακούς Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι. Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε. Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μαλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς. Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.

Τελείωσε η υπομονή. Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν για την αύξηση 7 λεπτών του ευρώ στις συγκοινωνίες αλλά πλέον διαμαρτυρόμαστε για όλη τη σαπίλα πίσω από αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά αλλά τα βασικά δικαίωματα. Η στρατονομία, κατάλοιπο της δικτατορίας, μοιράζει αφειδώς λαστιχένιες σφαίρες και ληγμένα δακρυγόνα. Αλλά είναι πλέον αργά. Ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και ζητά επίπεδο ζωής ανάλογο με την θέση της χώρας στο οικονομικό χάρτη. Βαρέθηκε να βλέπει τους λίγους να γεμίζουν τις τσέπες, να επανεκλέγονται εδώ και δεκαετίες. Βαρέθηκε ο φτωχός αλλά, επιτέλους βαρέθηκε και ο πλούσιος, και θα στο εξηγήσω.

Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ. Το εισιτήριο του λεωφορείου ειναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει. Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση. Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος. Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα εχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής. Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο. Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.

Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι του για το οποίο πληρώνει κατα μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα. Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλέυει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απέξω γιατί ο φόρος εισαγωής ειναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου. Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγεί απο το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει. Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά. Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας. Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί εισαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.

Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία. Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκ. δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.

Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας. Όσον αφορά στη διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα. Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλ στο 2010). Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.

Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί. Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο. Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου θα αλλάξουμε, λέει,επίπεδο σε όλα. Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο. Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δισ. δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί. Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146εκ. Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα. Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.

Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 243 ευρώ.

Μουντιάλ για ποιόν λοιπόν; Ίσως για εκείνους που θα έρθουν για να «ζήσουν το όνειρο» τους στην Βραζιλία. Αυτή ακριβώς την στιγμή γύρω στις 200 χιλιάδες Βραζιλιάνοι σε οκτώ μεγαλουπόλεις είναι στους δρόμους και διαδηλώνουν για τα δικαιώματα του. Δεν τους νοιάζει το Μουντιάλ, δεν πίνουν καφέ και σίγουρα δεν χορεύουν σάμπα.

 

πηγή :   ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

 

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, η "δημοκρατία" των αστών, η "ελευθερία" του πολίτη, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για τη διακοπή δρομολογίων του ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης

Posted by redship στο 23 Νοεμβρίου , 2012

Την εγκατάλειψη και τη συγκοινωνιακή απομόνωση της επαρχίας Λαγκαδά καταδικάζει με ανακοίνωσή της η Νομαρχιακή Επιτροπή Υπαίθρου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ.

Όπως τονίζει η ανακοίνωση:

«Στους εργαζόμενους του Λαγκαδά κοντά στα τόσα προβλήματα που γεννά η οικονομική καπιταλιστική κρίση και η βάρβαρη πολιτική της τρικομματικής συγκυβέρνησης, προστίθεται τώρα και ο αποκλεισμός τους, η αδυναμία μετακίνησης και μεταφοράς.

Οι σημερινές εξελίξεις, με την ανακοίνωση διακοπής επ’ αόριστο των δρομολογίων του ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης, η διαφαινόμενη παρόμοια εξέλιξη με τη μεταφορά μαθητών, καθώς και η απειλή να συμβεί το ίδιο και με τον ΟΑΣΘ, αποκαλύπτει με τραγικό τρόπο τις συνέπειες των μέτρων της βαρβαρότητας, αλλά και πού οδηγεί η «ελεύθερη» οικονομία και η παράδοση σε ιδιώτες (με μόνο φυσικά κίνητρο το κέρδος) του δικαιώματος για ελεύθερη και φτηνή συγκοινωνία για το λαό. Στην πράξη απαγορεύεται η μετακίνηση και η συγκοινωνία για τους ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων.

Καλούμε τους εργαζόμενους της επαρχίας Λαγκαδά, που βιώνουν ήδη τις τραγικές συνέπειες της εγκατάλειψης της επαρχίας, εξαιτίας πολιτικών των κυβερνήσεων, της ΕΕ και της πλουτοκρατίας, με την ανεργία, τη φτώχεια και την ανέχεια να δοκιμάζει τα όρια χιλιάδων εργατικών και λαϊκών οικογενειών, να σημάνουν γενικό ξεσηκωμό και να απαιτήσουν:

Ούτε μέρα χωρίς συγκοινωνία, άμεση επίλυση του προβλήματος.

Ενιαίο αποκλειστικά Δημόσιο Φορέα Συγκοινωνιών που θα εξασφαλίζει τακτική, συχνή και φτηνή συγκοινωνία για τους εργαζόμενους, που δεν θα μετατρέπει το δικαίωμα αυτό σε αντικείμενο κερδοσκοπίας σε κανέναν ιδιώτη μεγαλοεπιχειρηματία. Δωρεάν μετακινήσεις για ανέργους και μαθητές – φοιτητές.

Οι εργαζόμενοι να μη γίνουν το μπαλάκι στο παιχνίδι και τους εκβιασμούς ανάμεσα σε κυβέρνηση – Περιφέρεια και ΚΤΕΛ – ΟΑΣΘ».

 

 

από  902.gr

 

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Εταιρείες «off shore»: Ζουν το μύθο τους στην Ελλάδα!

Posted by redship στο 17 Νοεμβρίου , 2012

Το θέμα αποκαλύφθηκε την περασμένη βδομάδα. Αλλά, περιέργως πως (ή μήπως καθόλου περιέργως…) «χάθηκε».

Ας το υπενθυμίσουμε:

Οι αλλοδαπές εταιρείες που βρίσκονται στην Ελλάδα, οι λεγόμενες «οφ σορ», σύμφωνα με το έγγραφο που παρουσίασε ο υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης την περασμένη βδομάδα, ανέρχονται στις 21.065. Από αυτές οι 16.580 είναι ενεργές.

Σύμφωνα με το έγγραφο, τα στοιχεία που προκύπτουν για τις «οφ σορ» εταιρείες όσον αφορά στις δηλώσεις Ειδικού Φόρου επί των Ακινήτων, είναι τα εξής:

Το 2003 υποβλήθηκαν 383 δηλώσεις και ο φόρος ανήλθε σε 4,8 δισ. ευρώ.

Το 2004: δηλώσεις 411 – φόρος 3,6 δισ. ευρώ.

Το 2005: δηλώσεις 352 – φόρος 3 δισ. ευρώ.

Το 2006: δηλώσεις 311 – φόρος 3,1 δισ. ευρώ.

Το 2007: δηλώσεις 275 – φόρος 2,8 δισ. ευρώ.

Το 2008: δηλώσεις 239 – φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

Το 2009: δηλώσεις 201 – φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

Το 2010: δηλώσεις 1177 – φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

Το 2011: δηλώσεις 998 – φόρος 0,9 δισ. ευρώ

Το 2012: δηλώσεις 965 – φόρος 0,3 δισ. ευρώ.

Από τα καταπληκτικά αυτά στοιχεία εξάγονται τα εξής καταπληκτικότερα συμπεράσματα:

Πρώτο, από τις «οφ σορ» εταιρείες που λειτουργούν στην Ελλάδα, αυτό που συμβαίνει επί μια ολόκληρη δεκαετία είναι ότι δηλώσεις – ως υποχρεούνται – για τον προσδιορισμό του ειδικού φόρου επί των ακινήτων που διαθέτουν, καταθέτουν στην καλύτερη περίπτωση μόλις οι 7 (!) από τις 100 «οφ σορ» που λειτουργούν στην Ελλάδα και στη χειρότερη περίπτωση… η μία (!!!) από τις 100 «οφ σορ»!
Δεύτερον: Από το 2010 και μετά, από την εποχή των Μνημονίων δηλαδή και μετά, παρότι ο αριθμός των κατατεθεισών δηλώσεων έχουν έως και πενταπλασιαστεί, ο φόρος που καλούνται να πληρώνουν οι «οφ σορ» έχει μειωθεί έως και… δέκα φορές!

 

Αυτά τα θαυμάσια συμβαίνουν στην Ελλάδα τόσο όσον αφορά το γενικό, δηλαδή

α) τη μη υποβολή φορολογικών δηλώσεων μέχρι και από το 99% (!) των «οφ σορ» που λειτουργούν στην Ελλάδα,

όσο και σε ό,τι αφορά το ειδικό, δηλαδή

β) το φόρο που πληρώνουν αυτές που τελικώς υποβάλουν δηλώσεις, ο οποίος φόρος μειώθηκε έως και 92%! Και τούτο μετά την τροποποίηση του νόμου 3091/2002 (με τον οποίο επιβλήθηκε ειδικός φόρος 3% επί της αξίας των ακινήτων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες) από το νόμο 3842/2010.

Μια λεπτομέρεια:

Αυτός ο τόσο φιλικός προς τις «οφ σορ» εταιρείες δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 58, τεύχος Α, στις 23/4/2010.

Ηταν την ίδια μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίων…

Κι άλλη λεπτομέρεια:

Αυτά συμβαίνουν σε μια Ελλάδα όπου 30.000 οικογένειες μένουν κάθε μήνα χωρίς ηλεκτρικό, γιατί, λόγω των χαρατσιών επί των ακινήτων, αδυνατούν να πληρώσουν το λογαριασμό και η ΔΕΗ τους κόβει το ρεύμα…

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Υπουργός τροϊκονομικών!

Posted by redship στο 10 Ιουλίου , 2012

 
Icon

Αντιγράφουμε από τα Πρακτικά της Βουλής:

«Η Ελλάδα πρέπει να λάβει τα μέτρα που έχει ήδη ψηφίσει για την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2012, ούτως ώστε να προσεγγίσει τους στόχους για τους οποίους έχει ήδη δεσμευθεί…».

«…περαιτέρω μείωση των πρωτογενών δαπανών κατά 12 δισ. περίπου…».

«…υψηλοτάτη προτεραιότητα της Κυβέρνησης αποτελούν οι αποκρατικοποιήσεις (…). Το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων αφορά κατά 90% σε πώληση δικαιωμάτων γης και παραχώρηση υποδομών…».

«Η Κυβέρνηση είναι απολύτως δεσμευμένη στην υλοποίηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, όπως έχει συμφωνηθεί με τους εταίρους μας…».

«Πολλές από τις σημερινές κρατικές λειτουργίες μπορούν να ανατεθούν στον ιδιωτικό τομέα…».

Τα παραπάνω είναι ένα μικρό μόνο μέρος των όσων είπε ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας κατά την παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης.

Πριν από αυτά, δε, ο υπουργός

(σ.σ.: ο αρμόδιος να «επαναδιαπραγματευτεί», τάχα, το Μνημόνιο)

με δηλώσεις του στο διεθνή Τύπο είχε φροντίσει να στείλει το μήνυμα:

Η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, πρώτα, όπως ξεκαθάρισε, θα εφαρμόσει κατά γράμμα και μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια το Μνημόνιο και – αφού το εφαρμόσει – μετά θα το …«επαναδιαπραγματευτεί»!

Η ομιλία Στουρνάρα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών:

Είναι ίσως η πρώτη φορά που με τόσο απροσχημάτιστο τρόπο οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες, το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, εκπροσωπήθηκαν στη Βουλή από πολιτικό παράγοντα.

Ακόμα και ο Παπαδήμος μπροστά στον Στουρνάρα και στην κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι τηρούσε και κάποια προσχήματα…

Posted in Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, οι αστοί πολιτικοί στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

«Δεν είμαι παρά ένας τραπεζίτης που κάνει το έργο του Θεού»

Posted by redship στο 15 Νοεμβρίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Αυτές τις μέρες έχουν την τιμητική τους η «Τριμερής», η Μπίλντερμπεργκ και όλα εκείνα τα κλειστά «κλαμπ» των Ροκφέλερ, των Ρόντσιλντ και των ανά τη Γη κεφαλαιοκρατών.

«Κλαμπ» στα οποία συμμετέχουν κι απ’ τα οποία ξεπηδούν διάφοροι «σωτήρες» χωρών, οι οποίοι αναλαμβάνουν κυβερνητικούς, πολιτικούς, επικοινωνιακούς θώκους, για να κάνουν τη δουλειά των «αφεντικών».

Μια δουλειά που κάποιες φορές φαίνεται να βρίσκονται σε αδυναμία να φέρουν σε πέρας οι κλασικοί εκπρόσωποι του πολιτικού προσωπικού της άρχουσας τάξης. Και τότε αναλαμβάνουν οι «τεχνοκράτες»…

«Μα δεν υπάρχει τίποτα το πρωτότυπο ή το μεμπτόν σε όλα αυτά», απαντούν οι «παπαγάλοι» των κυβερνητών του κόσμου.

Η συμμετοχή συγκεκριμένων προσώπων σε συγκεκριμένες «λέσχες» του κεφαλαίου, προσώπων που αναδεικνύονται σε κυβερνητικά πόστα και παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα των χωρών τους, δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη συμμετοχή σε αυτές τις «λέσχες», τονίζουν και πάλι οι «παπαγάλοι».

«Πρόκειται απλώς – όπως συνηθίζουν να λένε – για την πολιτική δικτύωση που διαθέτουν στα κέντρα λήψης των κυβερνητικών αποφάσεων οι οικονομικά ισχυροί και αυτό συμβαίνει σε όλες τις εποχές και όλα τα καθεστώτα»…

Είναι οι ίδιοι «παπαγάλοι» που βασικό μέρος του «ποιήματος» που έχουν αναλάβει να απαγγέλλουν αφορά και στην αποδόμηση των θεωριών… συνωμοσίας.

Αυτό πάντως που ξεχνούν να συμπληρώσουν είναι ότι αυτή η «πολιτική δικτύωση» των οικονομικά ισχυρών (μονοπώλια, πολυεθνικές, τράπεζες, εφοπλιστικό κεφάλαιο κλπ),

που εμφανίζεται σε «όλες» τις εποχές και σε «όλα» τα καθεστώτα,

αφορά συγκεκριμένες εποχές και συγκεκριμένα καθεστώτα: Τις εποχές της εκμετάλλευσης και τα καθεστώτα που είναι οικοδομημένα πάνω ακριβώς στο καθεστώς της εκμετάλλευσης.

Εν προκειμένω της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ενα αποκαλυπτικό παράδειγμα για το τι κρύβεται πίσω από τον όρο «πολιτική δικτύωση»,

που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί «κομψά» η εγγενής διαπλοκή μεταξύ κεφαλαίου – αστικού πολιτικού συστήματος και εν γένει αστικού εποικοδομήματος, είναι το ακόλουθο, που – σημειωτέον – δεν αφορά παρά ένα μόνο πρωταγωνιστή,

την Goldman Sachs.

Ας δούμε ορισμένους επιφανείς αυτού του κόσμου, μέσα από το κοινό «νήμα» που τους συνδέει. Το κοινό νήμα δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι όλοι τους αποτελούσαν «πρώην» στελέχη της «καλής» αυτής – και καθόλου άγνωστης και στη χώρα μας – τράπεζας:

  • Οτμαρ Ισινγκ, επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ, διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs.
  • Μάριο Ντράγκι, διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, διάδοχος του Τρισέ στην ΕΚΤ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International για την Ευρώπη.
  • Μάριο Μόντι, επίτροπος της Κομισιόν, ο επόμενος κυβερνήτης της Ιταλίας, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων της Goldman Sachs.
  • Πίτερ Σάδερλαντ, επίτροπος ανταγωνισμού της ΕΕ, πρόεδρος της GATT, πρόεδρος της Goldman Sachs International.
  • Ρομάνο Πρόντι, πρόεδρος της Κομισιόν, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, επικεφαλής του ιταλικού κρατικού ομίλου για τη βιομηχανική ανασυγκρότηση όταν συνέβη το σκάνδαλο της συγχώνευσης μεταξύ της γερμανικής SIEMENS και της ιταλικής STET με τη μεσολάβηση της Goldman Sachs.
  • Λόρδος Γκρίφιθς, σύμβουλος της Θάτσερ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International.
  • Γκάβιν Ντέιβις, πρόεδρος του BBC, στέλεχος της Goldman Sachs, η σύζυγος του οποίου διετέλεσε εξ απορρήτων συνεργάτιδα του πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν.
  • Ντέιβιντ Κάμερον, πρωθυπουργός της Βρετανίας, ο αναθέτων τη μαζική πώληση εντόκων του βρετανικού Δημοσίου στην Goldman Sachs.
  • Τζον Κόρτζιν, κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ, πρόεδρος της Goldman Sachs.
  • Ρόμπερτ Ρούμπιν, υπουργός Οικονομικών του Κλίντον, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs.
  • Τίμοθι Γκάιτνερ, υπουργός Οικονομικών του Ομπάμα, επιλέγει γενικό γραμματέα του υπουργείου τον Μαρκ Πάτερσον, λομπίστα της Goldman Sachs.
  • Τζόσουα Μπόλτεν, διευθυντής του γραφείου του Τζορτζ Μπους, ένας από τους πρώην της Goldman Sachs.
  • «New York Times», εφημερίδα που εκδίδεται από τον όμιλο που έχει προσλάβει ως σύμβουλο την Goldman Sachs.
  • Χένρι Πόλσον, υπουργός Οικονομικών του Μπους, πρόεδρος της Goldman Sachs.
  • Σίντνεϊ Γουάινμπεργκ, ταμίας της προεκλογικής εκστρατείας του Αϊζενχάουερ το ’52 και το ’56, αφεντικό της Goldman Sachs, με δυο πόστα καπαρωμένα από ανθρώπους του στις κυβερνήσεις του Αϊκ, τις θέσεις του υπουργού Οικονομικών και του υπουργού Αμυνας.

Κατόπιν τέτοιας «κληρονομιάς», μάλλον δεν έχει άδικο ο νυν επικεφαλής της Goldman Sachs, ο Λόιντ Μπλανκφέιν,

ο άνθρωπος που από το 2006 έως το 2010 εισέπραξε πάνω από 200 εκατ. δολάρια σε μπόνους, να δηλώνει:

«Δεν είμαι παρά ένας τραπεζίτης που κάνει το έργο του Θεού»!

Αλλά μην πάει το μυαλό μας στο κακό.

Αυτά συμβαίνουν αλλού…

Posted in ριζασπάστης, τραπεζικό κεφάλαιο, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

τα παιχνίδια που παίζουν στην πλάτη του λαού

Posted by redship στο 7 Νοεμβρίου , 2011

  είναι ώρα ο ελληνικός λαός    να αντιτάξει εδώ και τώρα τη δική του λαϊκή συμμαχία και να αντεπιτεθεί για να ορθώσει εμπόδια για να χαλάσει τα αντιδραστικά σχέδιά τους.

Η καπιταλιστική κρίση στην Ελλάδα και στην ευρωζώνη βαθαίνει, οι ανταγωνισμοί μέσα και έξω από την ΕΕ οξύνονται, γι’ αυτό τα κόμματα και οι μηχανισμοί τους κλιμακώνουν τον πόλεμό τους κατά των λαών. Ο λαός δεν πρέπει να φοβηθεί την ΕΕ, τα μονοπώλια, αντίθετα πρέπει να αξιοποιήσει την κρίση τους, τις αντιθέσεις τους για να τα πολεμήσει. Το ΚΚΕ απευθύνει κάλεσμα συμπόρευσης στα φτωχά λαϊκά στρώματα που έως τώρα ψήφιζαν και στήριζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.
Καμιά αναμονή, καμιά ανοχή. Λαϊκή εγρήγορση.

 

από την ανακοίνωση του γραφείου τύπου  της  Κ.Ε  του ΚΚΕ

 

Το μεγάλο μυστικό της Συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου

Γιατί η Ελλάδα δέχτηκε να παραδώσει το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό της χαρτί;...

 

Παρά το γεγονός πως στην Ελλάδα επικρατεί ακόμη πολιτικό χάος η κατεύθυνση προς την οποία θα κινηθούν τα πράγματα όσον αφορά στο οικονομικό μέλλον της χώρας φαίνεται πως έχει καθοριστεί: Κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα στηρίξουν την υπογραφή της νέας συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου ‘ως έχει’, ώστε να αποφευχθεί η πτώχευση και η έξοδος της χώρας από το ευρώ, καθώς τα ταμειακά της διαθέσιμα τελειώνουν περί τα μέσα Δεκεμβρίου.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της γερμανικής τηλεόρασης ARD, ωστόσο, το οποίο προβλήθηκε στις 27 Οκτωβρίου αλλά και σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal το οποίο δημοσιεύτηκε το πρωί της 4ης Νοεμβρίου, προκειμένου οι τράπεζες να αποδεχτούν το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν κατά 50%, η Ελλάδα συμφώνησε στη μετατροπή του δικαίου που διέπει τα ομόλογα αυτά από το ελληνικό στο αγγλικό.

Με βάση την ισχύουσα μέχρι στιγμής νομοθεσία και όσο το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων παραμένει το ελληνικό, αν η Ελλάδα δεν αποφύγει την πτώχευση μπορεί να αποπληρώσει το χρέος που βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών και όχι θεσμικών δανειστών (ΔΝΤ – ΕΕ) σε δραχμές, χωρίς να έχει καμία νομική κύρωση. Οι δανειστές σε αυτήν την περίπτωση υποχρεούνται να αποδεχτούν την αποπληρωμή στο ελληνικό νόμισμα. Έτσι η Ελλάδα μπορεί πολύ απλά να τυπώσει τόσες δραχμές όσο είναι το χρέος της στους ιδιώτες και να το ξεπληρώσει.

Αντίθετα, αν το δίκαιο αλλάξει στο αγγλικό όπως προβλέπεται στη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου με βάση τα δύο προαναφερθέντα ρεπορτάζ, σε περίπτωση πτώχευσης η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει το σύνολο του χρέους της σε ευρώ, παρά το γεγονός ότι η ισοτιμία δραχμής – ευρώ θα κυλήσει πιθανόν κάτω από το 700/1. Κάτι τέτοιο θα σημαίνει την οριστική παράδοση της χώρας στους δανειστές της, οι οποίοι θα μπορούν να διεκδικήσουν και να επιβάλλουν νομικά στην Ελλάδα είτε την αποπληρωμή του χρέους στο ακέραιο μέσω της επιβολής επαχθών φόρων στους πολίτες είτε την κατάσχεση δημόσιας περιουσίας είτε και τα δύο ταυτόχρονα.

Η ιστορία με το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων είναι, ίσως, το μεγαλύτερο μυστικό της ελληνικής κρίσης. Μελέτη των νομικών τμημάτων των πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης, του Σικάγου και του Duke που καταρτίστηκε το Φεβρουάριο του 2011 αναφέρει σχετικά τα εξής: “Αν επρόκειτο για μία σειρά πτωχεύσεων κρατών της Λατινικής Αμερικής, όπως για παράδειγμα της Αργεντινής, τότε το χρέος θα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ξένο νόμισμα και διεπόμενο από ξένο δίκαιο, κατά κανόνα της Νέας Υόρκης ή Αγγλικό. Αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας η συντριπτική πλειοψηφία των ομολόγων διέπεται από το ελληνικό δίκαιο και έτσι η Ελλάδα είχε ένα πραγματικό πλεονέκτημα καθώς μπορούσε να αλλάξει το δίκαιο με αποτέλεσμα να τροποποιηθούν οι όροι των συμβολαίων των ομολόγων και έτσι να προωθήσει τις όποιες αλλαγές την εξυπηρετούσαν.”

Σήμερα περίπου 220 με 280 δις ευρώ ελληνικού χρέους διέπονται από το ελληνικό δίκαιο (αναλόγως του δικαίου που διέπει τα ομόλογα που αγόρασε η ΕΚΤ). Όπως και να έχει το ύψος του διεπόμενου από ελληνικό δίκαιο χρέους είναι εξαιρετικά μεγάλο.

Η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει το δίκαιο έτσι ώστε αν το 51% των κατόχων χρέους συμφωνεί να είναι υποχρεωτική για όλους μία αναδιάρθρωση κατά 50%, 60%, 70% ή και περισσότερο (όσο λιγότερο τόσο πιο πιθανή η αναδιάρθρωση να αντέξει νομικά σε οποιαδήποτε δικαστική αμφισβήτηση της). Αφήνοντας εκτός τα ομόλογα και το χρέος που κατέχονται από θεσμικούς δανειστές και τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα αποπληρωθούν σε ευρώ, απομένουν περίπου 220 δις ευρώ.

Από αυτά, ωστόσο, περισσότερα από 100 δις κατέχονται από ελληνικές και κυπριακές τράπεζες και φορείς που σημαίνει πως η Ελλάδα μπορεί να προχωρήσει μόνη της σε συμφωνία για αναδιάρθρωση με το 51% των ιδιωτών κατόχων ελληνικών ομολόγων, δηλαδή σε ένα PSI, απλά και μόνο με τη συμμετοχή ελληνικών και κυπριακών τραπεζών και φορέων. Το PSI αυτό θα είναι υποχρεωτικό για όλες τις τράπεζες και το κέρδος για την Ελλάδα θα είναι ανάλογο του μεγέθους της αναδιάρθρωσης. Αν αυτό είχε συμβεί εξ αρχής, τότε η Ελλάδα θα μπορούσε να μειώσει το χρέος της κατά 147 δις ευρώ στις αρχές του 2010, μειώνοντας το χρέος της ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 72% μέσα σε λίγους μήνες.

Αν αυτό γίνει σήμερα τότε το ελληνικό χρέος θα μειωθεί από 110 μέχρι 154 δις ευρώ ανάλογα με το ποσοστό κουρέματος που θα επιλεγεί, δηλαδή από 50% μέχρι 70%. Στο σενάριο της μείωσης κατά 70% το ελληνικό χρέος θα μειωθεί στο 87% του ΑΕΠ άμεσα.

Όλα τα παραπάνω που αφορούν αποκλειστικά και μόνο στην Ελλάδα αποτελούν ένα μικρό τμήμα του μεγαλύτερου, ίσως, μυστικού της ευρωπαϊκής κρίσης.

Αυτό, γιατί με βάση την έκθεση των τριών πανεπιστημίων που προανέφερα, το ίδιο νομικό πλεονέκτημα με αυτό της Ελλάδας έχουν, σε διαφορετικό βαθμό και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία. Οι λεγόμενες δηλαδή PIGS, υποτιμητικά από τις αγορές (γουρούνια από τα αρχικά Portugal, Ireland, Greece, Spain), κρατούν στα χέρια τους από το ξέσπασμα της κρίσης το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και όχι μόνο καθώς μπορούν να προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση του χρέους τους αυτόνομα προκαλώντας τεράστιες ζημιές στους κατόχους χρέους ενώ μία τέτοια κίνηση τους θα ενεργοποιήσει την πληρωμή των ασφαλίστρων των ομολόγων τους τινάζοντας στον αέρα τράπεζες όπως οι Goldman Sachs, JP Morgan κλπ αλλά και θα προκαλέσει, πιθανόν, την κατάρρευση της ευρωζώνης, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε σήμερα,

Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας που υπάρχει τόσο μεγάλη κατοχή ελληνικού χρέους από ελληνικές και κυπριακές τράπεζες και φορείς, η προώθηση ενός PSI γρήγορα είναι ιδιαίτερα εύκολη νομικά.

Αλλά ας υποθέσουμε πως η Ελλάδα δε θέλει να κινηθεί εκτός συστήματος ούτε να εκμεταλλευτεί το τεράστιο πλεονέκτημα που έχει στα χέρια της. Ας θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι προκειμένου να μην απειληθεί το διεθνές και ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και το κυριότερο το ευρώ η Ελλάδα θα συνεχίζει να προσπαθεί να υπομείνει όσες θυσίες της ζητηθούν προκειμένου να εξασφαλίσει το κοινό καλό και να μην επιδιώξει μία γρήγορη, σχετικά, διέξοδο από τη δραματική θέση στην οποία έχει βρεθεί. Γιατί θα πρέπει, επιπλέον, να απολέσει το δικαίωμα να σκεφτεί και το δικό της συμφέρον αν για τον οποιοδήποτε λόγο αποδειχτεί πως οι εταίροι της είτε έκαναν λάθος στο πρόγραμμα που της επέβαλλαν και έτσι τελικά οδηγηθεί στην πτώχευση είτε τελικά αφού οι ίδιοι έχουν εξασφαλιστεί την εγκαταλείψουν στη μοίρα της;

Για ποιο λόγο η Ελλάδα αποδέχτηκε στη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου να παραδώσει το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό της χαρτί για το μέλλον της και αυτό, ίσως, που ανάγκασε τους Ευρωπαίους να τη ‘στηρίξουν’ μέχρι στιγμής; Και γιατί οι υπόλοιπες χώρες δεν έχουν δεχτεί παρόμοια συμφωνία και συνεχίζουν να έχουν αυτό το πλεονέκτημα στα χέρια τους;

Μόλις πριν λίγες ημέρες ο γνωστός οικονομολόγος Ρουμπινί παρέδωσε στην οικία του ένα μίνι σεμινάριο σε πελάτες του όπου μίλησε για τρία θέματα, με το ένα από αυτά να είναι η κρίση στην Ευρωζώνη (το θέμα δημοσιεύτηκε στην Ελλάδα από το XrimaNews.gr). Στην παρουσίαση του είπε πως το σχέδιο του ΔΝΤ και της Γερμανίας για την Ελλάδα είναι να στηριχθεί για τόσο χρονικό διάστημα όσο να είναι έτοιμος ένας μηχανισμός διάσωσης της Ιταλίας και της Ισπανίας και μέχρι τότε, όταν πια θα είναι προφανές πως τα μέτρα λιτότητας δεν πετυχαίνουν, η Ελλάδα να αφεθεί να πτωχεύσει. Ο Ρουμπινί προσδιόρισε τη χρονική στιγμή σε ένα χρόνο περίπου από σήμερα. Υποστήριξε πως η ελπίδα του ΔΝΤ και της Γερμανίας είναι πως μέχρι την πτώχευση της Ελλάδας, η Ιταλία και η Ισπανία θα αντέξουν και δε θα καταρρεύσουν υπό το βάρος των δικών τους προβλημάτων.

Ας ξεκινήσουμε από το δεδομένο πως δε δεχόμαστε την παραπάνω άποψη του Ρουμπινί ως σωστή αλλά αποδεχόμαστε την πιθανότητα να μην είναι λάθος. Λαμβάνοντας επιπλέον υπόψη μας πως μέχρι σήμερα η Τρόικα απέτυχε δραματικά σε όλες τις προβλέψεις της για την Ελλάδα ενώ καμία από τις προβλέψεις της κυβέρνησης για την πορεία της οικονομίας δεν έχει επιβεβαιωθεί γεννιέται το ερώτημα τί θα συμβεί αν Τρόικα και κυβέρνηση κάνουν και τώρα λάθος και η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου δε σώσει τελικά την Ελλάδα και δεν αποτρέψει την πτώχευση της.

Για τη προστασία της Ελλάδας, δεν είναι σωστότερο αν προχωρήσουμε σε αυτήν, αφού αυτό κρίνεται ως αναπόφευκτο από κυβέρνηση και αντιπολίτευση, να κρατήσουμε τουλάχιστον ακέραιο αυτό το εξαιρετικής σημασίας για την επιβίωση της χώρας νομικό μας πλεονέκτημα;

Το καλοκαίρι του 2010 στο άρθρο ‘Το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας΄ (περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Υπόθεση Ελληνική Κρίση – Περίεργες Συμπτώσεις” Εκδόσεις Λιβάνη) παρέθεσα μεταφρασμένο ένα σημαντικό τμήμα της μελέτης του πανεπιστημίου Duke σχετικά με το ελληνικό χρέος και το πώς αυτό μπορεί να αναδιαρθρωθεί από την Ελλάδα αλλά και τη μετάφραση ενός τμήματος μελέτης του πανεπιστημίου Harvard για το πώς πρέπει να γίνει με τον πιο ανώδυνο δυνατό τρόπο μία αναδιάρθρωση χρέους.

Στον απόηχο της συνάντησης των ηγετών της ΕΕ στις 27 Οκτωβρίου και μόλις η γερμανική τηλεόραση δημοσίευσε την πληροφορία πως η Μέρκελ έπεισε τις τράπεζες να αποδεχτούν το κούρεμα με αντάλλαγμα τη μετατροπή του δικαίου των ελληνικών ομολόγων από ελληνικό σε αγγλικό, δημοσίευσα το άρθρο με τίτλο “Ελληνικό το δώρο της Μέρκελ στις τράπεζες για το κούρεμα” όπου παρέθεσα τα στοιχεία όπως αναφέρονται στη μελέτη των τριών πανεπιστημίων που προανέφερα.

Σήμερα, γράφω αυτό το κείμενο αφού πρώτα προώθησα τις μελέτες και το άρθρο της WSJ που αναφέρονται σε αυτό σε Έλληνες δημοσιογράφους, ζητώντας την παρέμβαση τους ώστε το θέμα να φτάσει ως ερώτημα στην Ελληνική Βουλή. Έγινε, πράγματι, συμφωνία μετατροπής του δικαίου που διέπει τα ελληνικά ομόλογα από ελληνικό σε αγγλικό, όπως ανέφερε το γερμανικό κανάλι ARD στις 27 Οκτωβρίου και όπως αναφέρει δημοσίευμα της WSJ σήμερα, 04 Νοεμβρίου και αν ναι γιατί;

Ελπίζω και τα δύο παραπάνω ρεπορτάζ να είναι ανακριβή ή λανθασμένα αλλά φοβάμαι για το τί σημαίνει για τη χώρα αν ισχύει το αντίθετο.

Πάνος Παναγιώτου
Επικεφαλής χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής
XrimaNews.gr, GSTA Ltd, WTAEC Ltd

Posted in η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, καταλήστευση του λαού | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η μετατροπή μιας κρατικής εταιρείας σε «κάτεργο» για τους εργαζόμενους

Posted by redship στο 3 Οκτωβρίου , 2011

«FRANCE TELECOM»

Η εξέλιξη των τηλεπικοινωνιών στη Γαλλία

Από διαμαρτυρίες που έγιναν ενάντια στην εντατικοποίηση της δουλειάς στην «Φρανς Τελεκόμ»

«Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας». Αυτό το στόχο ευαγγελίστηκε η αστική κυβέρνηση της Γαλλίας (τότε ήταν πρόεδρος ο «σοσιαλιστής» Μιτεράν), όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 έδωσε το έναυσμα μιας μακράς διαδικασίας ιδιωτικοποίησης της κρατικής εταιρείας τηλεπικοινωνιών που οδήγησαν στη δημιουργία ενός τηλεπικοινωνιακού κολοσσού υπό την επωνυμία «France Telecom» («Φρανς Τέλεκομ»), ο οποίος εξελίχθηκε σε κάτεργο για τους εργαζομένους του. Στόχος ουσιαστικά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η μεγιστοποίηση των κερδών του κεφαλαίου μέσα από την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.Πρόκειται για τους ίδιους, που προβάλλονται και στην πρόσφατη «επιχειρησιακή σύμβαση» που υπογράφτηκε στον ΟΤΕ και διαλαλείται ότι θα χρησιμεύσει ως πιλότος και για άλλες! Βέβαια, στην Ελλάδα προβάλλεται και η δήθεν διατήρηση των θέσεων εργασίας που «επιβάλλει κάποιες υποχωρήσεις από την πλευρά των εργαζομένων».

Από τη Γενική Διεύθυνση Τηλεπικοινωνιών στην «France Telecom AE»

Αξίζει να δούμε την πορεία των τηλεπικοινωνιών στη Γαλλία. Στις αρχές Ιανουαρίου 1988, η γαλλική κυβέρνηση, αξιοποιώντας την ευρωπαϊκή οδηγία περί ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των τηλεπικοινωνιών (καταρχήν της σταθερής τηλεφωνίας), προχωρά στη μετατροπή της κρατικής Γενικής Διεύθυνσης Τηλεπικοινωνιών σε «France Telecom». Δύο χρόνια αργότερα, στις 2 Ιουλίου 1990, ειδική νομοθεσία καθιστά την «France Telecom» επιχείρηση δημοσίου δικαίου, της οποίας ο χαρακτήρας είναι σαφώς διακριτός από το κράτος και έχει οικονομική αυτονομία: Στρώνεται έτσι ο δρόμος για τη σταδιακή ιδιωτικοποίησή της. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι προϋπολογισμοί για τις τηλεπικοινωνίες εντάσσονταν στο γενικό προϋπολογισμό του κράτους.

Τον Ιούλιο του 1996 ψηφίζεται νόμος από το γαλλικό κοινοβούλιο που μετατρέπει τη «France Telecom» από κρατική σε ανώνυμη εταιρεία, στην οποία αρχικά αποκλειστικός μέτοχος είναι το γαλλικό κράτος. Το 1997, η νέα ανώνυμη εταιρεία προχωρά, πλέον, χωρίς εμπόδια σε εξαγορές άλλων μικρότερων εταιρειών και σε επέκταση των δραστηριοτήτων της παγκοσμίως. Αφού διακόπτει μια πρώτη συνεργασία με την «Deutsche Telekom», επειδή η δεύτερη προχωρά σε σχεδιασμούς χωρίς να ενημερώνει τους Γάλλους εταίρους της, ο όμιλος «France Telecom» εισέρχεται δυναμικά στον τομέα της παροχής υπηρεσιών διαδικτύου και αγοράζει την πλειοψηφία της «Orange plc» το 2000 και εξολοκλήρου το 2003. Στη συνέχεια, δημιούργησε για τις δραστηριότητές του στην κινητή τηλεφωνία και μια θυγατρική με το όνομα «Orange». Mέχρι το 2002 έχει γίνει ο τέταρτος πάροχος επικοινωνιών στον πλανήτη. (GlobalOne, Equant, Internet Telecom, Freeserve, EresMas, participation dans Wind, NTL, Mobilcom…).

Οι «επιτυχίες» αυτές, βέβαια, είχαν και κόστος. Και αυτό ήταν ο υπέρογκος δανεισμός της «France Telecom», η οποία επιδιώκοντας να μειώσει το χρόνο αποπληρωμής μέρους των δανείων που είχε πάρει, προκειμένου να εξασφαλίσει καλύτερο επιτόκιο, καλείται – δηλαδή οι μέτοχοί της – να αποπληρώνει 5 – 15 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο, την τριετία 2002 – 2005. Η μετοχή της εταιρείας κατακρημνίζεται στα 6,94 ευρώ το Σεπτέμβρη του 2002 από 219 ευρώ το Μάρτη του 2000.

Ο τότε πρόεδρος, επιχειρηματίας, στη συνέχεια υπουργός Οικονομικών, Οικονομίας και Βιομηχανίας στις κυβερνήσεις Ραφαρέν και ντε Βιλπέν υπό τον Πρόεδρο Σιράκ και σήμερα διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ATOS Τιερί Μπρετόν εκπονεί σχέδιο ριζικής αναμόρφωσης της εταιρείας, που εκείνη τη στιγμή ήταν η δεύτερη πιο χρεωμένη στον κόσμο (όσον αφορά το βραχυπρόθεσμο χρέος). Το σχέδιο προβλέπει εκτός από «αναδιάρθρωση του χρέους με κούρεμα», αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του κράτους, προκειμένου να ξεπουληθεί στη συνέχεια ευνοϊκά σε ιδιώτες, καθώς και μείωση των «δαπανών», δηλαδή της μισθοδοσίας εργαζομένων!

Ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το πρόγραμμα «εξυγίανσης» του Μπρετόν, το Σεπτέμβρη του 2004, το γαλλικό κράτος παραχωρεί επιπλέον τμήμα των μετοχών του και κρατά λιγότερο από το 50%. Η «France Telecom» μετατρέπεται έτσι σε μια καθαρά ιδιωτική εταιρεία, παρά το γεγονός ότι ως μεγαλύτερος μέτοχός της παραμένει το γαλλικό κράτος. Τον Ιούνη του 2007, το γαλλικό κράτος παραχωρεί άλλο ένα 5% από τις μετοχές του στην εταιρεία. Η συμμετοχή του δημοσίου, πλέον, έχει φτάσει το 27%.

Το πρόγραμμα ΝExT και η «θυσία» των εργαζομένων

Από το 2005 και μετά, οπότε η εταιρεία και τυπικώς λειτουργεί με αμιγώς ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, η «France Telecom» θέτει σε εφαρμογή ένα νέο «σχέδιο (επιπλέον) ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς της», με στόχο τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας. Βρίσκεται, ήδη, σύμφωνα με την εταιρεία «Dataxis», στη δεύτερη θέση, παγκοσμίως, ως πάροχος γραμμών ADSL πίσω μόνο από την «China Telecom» και μπροστά από την αμερικανική «SBC Communications». Σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι η μεγαλύτερη εταιρεία. Παρόλα αυτά, δεν είναι αρκετό.

Ανακοινώνεται, έτσι, το σχέδιο ΝΕxT, του οποίου, επισήμως, ο στόχος είναι «να προσφέρει στους πελάτες, με ολοκληρωμένο τρόπο, το σύνολο των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών που χρειάζονται». Στο πλαίσιο αυτού του στόχου, από την 1η Ιούνη 2006, η «France Telecom» προσπαθεί να εντάξει όλα τα προϊόντα υπό την εμπορική επωνυμία «Orange». Προχωρά σε αγορές σειράς εταιρειών τηλεπικοινωνίας, κινητής τηλεφωνίας και παρόχων Διαδικτύου στην Ολλανδία, στην Ισπανία, στην Αυστρία, στο Μαρόκο.

Η ουσιαστική πτυχή, όμως, του σχεδίου NExT (2006 – 2008), είναι η αναδιάρθρωση του προσωπικού με στόχο να μειωθεί το μέγιστο δυνατόν, κυρίως μισθολογικά, το κόστος της εταιρείας. Κρίνεται αναγκαίο να μειωθεί το προσωπικό κατά 10%, δηλαδή κατά 22.000 υπαλλήλους. Στόχος, δηλαδή, είναι από το 2005 μέχρι το 2009 το σύνολο του προσωπικού της εταιρείας να έχει φτάσει τις 167.000 έναντι 196.000. Σήμερα, πλέον, μόλις ξεπερνά τις 102.000.

Αυτό που έχει εξαιρετική σημασία είναι ότι το σχέδιο NExT δεν προβλέπει απολύσεις, κάτι που ούτως ή άλλως θα ήταν δύσκολο, αφού μπορεί η εταιρεία πλέον να είναι ιδιωτική αλλά πολλοί από τους εργαζομένους (τα 2/3) είχαν προσληφθεί όταν ήταν ακόμη δημόσια και έτσι καλύπτονται από εκείνη τη σύμβαση εργασίας, που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την απόλυση. Αρα, στόχος είναι η εξώθηση των εργαζομένων σε παραίτηση. Πώς θα επιτευχθεί αυτό; Με τη μετατροπή των συνθηκών εργασίας σε κόλαση.

Μεσαιωνικές εργασιακές συνθήκες

Περίπου 4.000 υπάλληλοι εκπαιδεύονται κατά τη διάρκεια δεκαήμερων σεμιναρίων ακριβώς σε αυτό: Πώς θα μετατρέψουν σε κόλαση τη ζωή των δεκάδων χιλιάδων άλλων εργαζομένων. Εισήχθησαν νέες τεχνολογίες στις οποίες οι περισσότεροι εργαζόμενοι ουδέποτε εκπαιδεύτηκαν αλλά κλήθηκαν να τις εφαρμόσουν. Εισήχθησαν «ατομικά προγράμματα στόχων», στα οποία εμπεριέχονταν η απειλή ότι αν δεν υλοποιηθούν, τότε θα υπάρχουν «ποινές» που αφορούσαν και τους μισθούς. Εργαζόμενοι μετακινούνταν αναγκαστικά όχι μόνο από τομέα σε τομέα (ασχέτως αν είχαν γνώσεις για να ανταποκριθούν στα νέα τους καθήκοντα), αλλά και από πόλη σε πόλη, με αποτέλεσμα να διαλύεται πλήρως η ζωή τους. Οι ώρες εργασίας αυξήθηκαν.

Ανάμεσα στο 2006 – 2008 είχαν αλλάξει θέσεις, αναλαμβάνοντας εντελώς διαφορετικά καθήκοντα, στα οποία συχνά και επίτηδες δεν μπορούσαν ν’ ανταποκριθούν τουλάχιστον 14.000 εργαζόμενοι. Ενώ οι εργαζόμενοί της βασανίζονται απάνθρωπα, η εταιρεία αυξάνει τα κέρδη της κατά 4 δισεκατομμύρια ευρώ, τη συγκεκριμένη διετία, και ο διευθυντής της Ντιντιέ Λομπάρ αναδεικνύεται στη θέση του αποτελεσματικότερου διευθυντή του 2008 για τη Γαλλία. Μάλλον αναμενόμενη ανάδειξη, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι επιδόσεις της «France Telecom» συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάδειξη του γαλλικού κεφαλαίου μεταξύ των πλέον «ανταγωνιστικών» παγκοσμίως.

Αποκορύφωμα των συνεπειών του προγράμματος NExT ήταν οι αλλεπάλληλες αυτοκτονίες (59 τον αριθμό μεταξύ 2008 – 2011) που αποκάλυψαν, με τον πλέον τραγικό τρόπο, τι σημαίνει «επίτευξη μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας». Παρά τις επισταμένες προσπάθειες διοίκησης και κυβέρνησης Σαρκοζί να «καλύψουν» την αλήθεια, αποδίδοντας «προσωπική χροιά» στο φαινόμενο, ένας πρώην γενικός διευθυντής αποκαλύπτει την αλήθεια: «Υπάρχει σχέδιο εξώθησης σε παραίτηση 22.000 υπαλλήλων, στο οποίο, μάλιστα, περιλαμβάνεται και η ψυχολογική παρακολούθηση εκ του μακρόθεν των εργαζομένων, προκειμένου να διαπιστώνεται σε ποια φάση κατάθλιψης ή νευρικής κατάπτωσης βρίσκονται μέσα από την εφαρμογή μιας ‘καμπύλης πένθους»

Αυτό που όλοι υποψιάζονταν, ότι δηλαδή δεν πρόκειται ούτε για ανικανότητα, ούτε για ανοργανωσιά, αλλά αντίθετα για ένα πολύ καλά μεθοδευμένο σχέδιο εξόντωσης των εργαζομένων, έτσι ώστε να παραιτηθούν πλέον επιβεβαιώνεται. Η διεύθυνση της εταιρείας και η κυβέρνηση, ως ο μεγαλύτερος μέτοχος, υποχρεώνονται υπό το βάρος της κατακραυγής και της λαϊκής οργής, να προχωρήσουν έστω σε ενέργειες εκτόνωσης: Ο Λομπάρ αντικαθίσταται από τον Στεφάν Ρισάρ, τον Μάρτη του 2010, ο οποίος ανακοινώνει «πάγωμα» κάθε διαδικασίας μετακίνησης από τομέα σε τομέα και από πόλη σε πόλη, «πάγωμα» της υπερεντατικοποίησης της εργασίας και της ασφυκτικής πίεσης για επίτευξη στόχων και προσωπικών πλάνων ενώ, υποχρεωτικά, οι όροι εργασίας τίθενται υπό την επιτήρηση των αρμόδιων υπηρεσιών του υπουργείου Υγείας.

Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για το τέλος του «πολέμου», αλλά μάλλον για μια ανάπαυλα, καθώς, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, η διασφάλιση κέρδους είναι ζωτικής σημασίας για το κεφάλαιο. Και αυτήν καλείται να την πληρώσει ο εργαζόμενος με κάθε τρόπο.

 

Posted in ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, ανάπτυξη για ποιόν;, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, η βρώμικη ηθική των αστών | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Ποια ανάπτυξη;

Posted by redship στο 13 Σεπτεμβρίου , 2011

Το γεγονός ότι ο Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη αναφέρθηκε καμιά δεκαριά φορές στην «παραγωγική Ελλάδα» και στην «ανάπτυξη», που την ταίριαξε με διάφορα επίθετα, δεν πρέπει να μας μπερδεύει. Ακόμα και οι αστοί θέλουν την οικονομική δραστηριότητα να επανέλθει σε θετικούς ρυθμούς. Το ζήτημα όμως είναι για ποια ανάπτυξη γίνεται λόγος, ποιος θα είναι ο κερδισμένος από μια τέτοια εξέλιξη.
Τις απαντήσεις τις έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, προβάλλοντας ως ακρογωνιαία λογική, την ιδέα ότι «η ανάπτυξη δεν διατάσσεται, αλλά έχει προϋποθέσεις». Τι σημαίνει αυτό; Οτι δεν φτάνει να διαθέσεις εργατικό δυναμικό, πρώτες ύλες και εργοστάσια με μέσα παραγωγής. Για να λειτουργήσουν όλα αυτά, λέει η κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο. Κι αυτό το άλλο, δεν είναι τίποτα παραπάνω από την εξασφάλιση του κέρδους, για εκείνους που εμφανίζονται ως κάτοχοι στα μέσα παραγωγής. Για να ξεκινήσουν οι μηχανές να λειτουργούν και να πετύχουμε ανάπτυξη, λέει ο Παπανδρέου, πρέπει προηγούμενα να έχουμε εξασφαλίσει την κερδοφορία της επιχείρησης. Με κάθε τρόπο, μέσο και πολιτική. Εδώ υποτάσσονται τα πάντα. Πρώτα και κύρια τα ζητήματα που αφορούν τη θέση του εργαζόμενου στην κοινωνία, αφού για να μεγαλώνει το κομμάτι του κέρδους που απαιτείται από την οικονομική ολιγαρχία, πρέπει να μειώνεται όλο και περισσότερο το κομμάτι που πηγαίνει για την αμοιβή της εργατικής δύναμης.
Λέει, για παράδειγμα, η κυβέρνηση ότι πρέπει να «αξιοποιήσουμε τις δυναμικές αποκρατικοποιήσεις», μόνο που αυτός ο… δυναμισμός στην πράξη αποδεικνύεται ότι έχει δύο όψεις. Η πρώτη, όπως φάνηκε με τις ιδιωτικοποιήσεις τραπεζών, του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, των λιμανιών κοκ είναι κολοσσιαία κέρδη για το ιδιωτικό κεφάλαιο, ενώ η δεύτερη είναι ταυτισμένη με απολύσεις, με μείωση των αποδοχών των εργαζομένων, με χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων, με πανάκριβα τιμολόγια για το λαό κλπ. Διατείνεται ότι πρέπει να υπάρχει «φιλικό επενδυτικό κλίμα» και εννοεί ότι πρέπει να μειώσει όσο γίνεται περισσότερο τη φορολογία των κερδών, να απαλλάξει κατά το δυνατόν τους επιχειρηματίες από τις ασφαλιστικές εισφορές, να κάνει ακόμα πιο… ελκυστική, για το κεφάλαιο, την αγορά εργασίας, σπρώχνοντας προς τον Καιάδα ακόμα περισσότερους εργαζόμενους. Διαφημίζει τον «τουριστικό πρωταθλητισμό» της χώρας για έναν τομέα της οικονομίας που οι μεγάλες, ελληνικές και ξένες, επιχειρήσεις τον έχουν μετατρέψει σε σκλαβοπάζαρο εισαγόμενων σπουδαστών – εργαζομένων, ενώ όσο αυξάνονται οι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα, τόσο μειώνονται οι σχετικές εισπράξεις, αφού τα «βαριά» κονδύλια μένουν στο εξωτερικό.
Οταν η κυβέρνηση μιλάει για ανάπτυξη, έχει αποκλειστικά στο νου της την παραπέρα στήριξη, την ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση και την ανάπτυξη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και μάλιστα σε βάρος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Για να εξασφαλιστεί μεγαλύτερη επιχειρηματική ανταγωνιστικότητα, περισσότερη συγκέντρωση κεφαλαίων, εντονότερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και τελικά, υψηλότερη κερδοφορία.
Ολα αυτά δεν έχουν τίποτα κοινό με τα συμφέροντα των εργαζομένων και της κοινωνίας. Ανάπτυξη για το λαό σημαίνει να μη σταματάνε λεπτό οι μηχανές που παράγουν για να καλύψουν τις ανάγκες του. Και βασική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και η ένταξή τους στο σύστημα σχεδιοποιημένης κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης της λαϊκής οικονομίας.

 

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Να ‘χουμε τράπεζες ανθηρές, κερδοφόρες, μεγάλες για το καλό της πατρίδας»!

Posted by redship στο 30 Αυγούστου , 2011

«Να ‘χουμε τράπεζες ανθηρές, κερδοφόρες, μεγάλες για το καλό της πατρίδας»!

Αυτό δεν είναι το σλόγκαν των τελευταίων 24ώρων;

Αυτό είναι.

Βέβαια, όσοι αναμηρυκάζουν το σλόγκαν, οι πρόθυμοι «ραψωδοί» των τραπεζών, έχουν μιαν εντελώς διαφορετική αντίληψη περί «πατρίδας» από τα θύματα των τραπεζών.

Αλλά αυτό – το «πατριωτικό» σκέλος το οποίο είναι τόσο «πατριωτικό» ώστε να περιλαμβάνει και ολίγην από …Κατάρ – δεν είναι της ώρας. Ας μείνουμε στην οικονομική πλευρά του σλόγκαν:

Ε, λοιπόν, περίπου 8 δισ. ευρώ είναι αθροιστικά τα καθαρά κέρδη της Εurobank και της Alpha από το 2002 και μετά. Είναι, δηλαδή, αναμφίβολο: Και «ανθηρές», και «κερδοφόρες», και «μεγάλες» για τα ελληνικά δεδομένα είναι οι δυο τράπεζες.

Αλλά, όμως, είναι εξίσου αναμφίβολο: Αυτή η δεκαετής (για να μην πάμε πιο πίσω) «ανθοφορία» τους, η ασύλληπτη κερδοφορία τους, κερδοφορία που συνεχίζεται εν μέσω κρίσης, σε τίποτα δε «βοήθησε» τον ελληνικό λαό και την «πατρίδα» (σ.σ.: αναφερόμαστε στην πατρίδα όχι των τραπεζιτών, αλλά του ενός εκατομμυρίου ανέργων, των κομμένων μισθών και των λεηλατημένων συντάξεων).

Είναι η πραγματικότητα, επομένως, που θέτει το ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι τώρα και επειδή οι δυο τράπεζες ενώθηκαν με σκοπό να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους ο ελληνικός λαός θα «προκόψει»; Εκτός, βέβαια, αν σαν «λαό» οι διαφημιστές του τραπεζικού «ντιλ» εννοούν τους μεγαλομετόχους των τραπεζών. Τότε το πράγμα αλλάζει.

 

από τον ημεροδρόμο του ριζοσπάστη

Posted in ριζασπάστης, τραπεζικό κεφάλαιο, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΘΕΣ να ΣΠΟΥΔΑΣΕΙΣ ?? Θα ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ !!..με ΔΑΝΕΙΟ…

Posted by redship στο 29 Αυγούστου , 2011

Αναδημοσιευση απο redfly planet

Ποιος είπε ότι ο νέος φρέσκος νόμος για τα ανώτατα ιδρύματα δεν είναι φιλολαϊκός και ανθρώπινος; Είσαι φτωχός και δεν έχεις φράγκα να σπουδάσεις; Ουδέν πρόβλημα! Τα χαμηλότοκα δάνεια είναι εδώ, στον πάγκο και σε περιμένουν! Τι κι αν τα δάνεια βούλιαξαν τα κράτη και τον κόσμο. Μήπως και τα στεγαστικά, χαμηλότοκα δεν ήταν; Όμως, παρ’ όλα αυτά, το χούι, χούι. Και η κονόμα, κονόμα. Και η κυβέρνηση προστάτης και μεσάζων των τραπεζών. Με το αζημίωτο;

Στο κάτω-κάτω, δεν μπορείς να έχεις το θράσος να θέλεις να σπουδάσεις, και μετά να απολαμβάνεις τους τεράστιους μισθούς των κόπων σου, χωρίς να βάλεις το χέρι στο τσέπη. Γιατί να πληρώνει ο ένας και ο άλλος τίμιος φορολογούμενος τη φιλοδοξία του καθενός; Σπούδασες; Θα πληρώσεις! Με δάνειο!

Η ιστορία λοιπόν έχει δυο σκέλη. Πρώτα ότι η εκπαίδευση γίνεται θέμα ατομικό, το οποίον ουδόλως αφορά την κοινωνία, και το οποίο είναι απολύτως σωστό, γιατί φρόντισαν η εκπαίδευση να μην αφορά πλέον την κοινωνία και το καλό της, και δεύτερον ότι στις χώρες όπου το φιλολαϊκό αυτό μέτρο εφαρμόστηκε πριν από μας και για μας, οι φοιτητές μαζί με το πτυχίο τους, παίρνουν σαν δώρο και μια θηλιά. Για να πνιγούν. Από τα δάνεια που αβγάτισαν.

Το μέσο φοιτητικό δάνειο φλερτάρει πλέον με τα $100,000, λένε οι κακές γλώσσες απ’ την Αμερική, εξ αιτίας των τόκων και των προστίμων για τους κακοπληρωτές. Το δε συνολικό ποσό που χρωστάνε οι μπαταχτσήδες πρώην φοιτητές κοντεύει το ένα τρις δολάρια, ποσό που ξεπερνάει το συνολικό χρέος από τις πιστωτικές κάρτες. Όπως μας πληροφορεί η καλή WSJ, στο δεύτερο τρίμηνο φέτος, το όριο ανοχής των 90 ημερών είχε περάσει το 11,2% των φοιτητικών δανείων, ποσοστό που συγκρίνεται με το 12,2% αυτών που «ξέχασαν» να εξοφλήσουν τις κάρτες τους.

Τι έγινε ρε παιδιά ο άγιος ανταγωνισμός που ρίχνει τις τιμές; Δεν κάνατε τα πανεπιστήμια ιδιωτικά για να αυξηθεί ο ανταγωνισμός; Πού πήγε η θεωρία; Λάθος κι αυτή; Κρίμα, κι εμείς είμαστε έτοιμοι να την ακολουθήσουμε, έστω και στη δύση της. Αυτό που αντικρίζει ο αμερικανός φοιτητής είναι η συνεχής αύξηση των διδάκτρων, και η συνεχής αύξηση του κόστους διαβίωσης στις εστίες. Ιδιωτικά πανεπιστήμια βλέπουν το 77% ως το 85% των νέων φοιτητών να περνούν το κατώφλι τους και μ’ ένα δάνειο παραμάσχαλα.

Θα σου πω εγώ τι κάνει ο ανταγωνισμός και κατά πόσο ρίχνει τις τιμές. Δεν τις ρίχνει, διότι είναι ο ανταγωνισμός αυτός ο ίδιος που τις ανεβάζει. Πώς θα προσελκύσεις νέο κόσμο, νέους πελάτες από τους οποίους εξαρτάται και η χρηματοδότησή σου σαν πανεπιστήμιο, αν δεν φυτέψεις γκαζόν απ’ άκρη σ’ άκρη, αν δεν στήσεις πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων, αν δεν βγάλεις τα ιλουστρασιόν φυλλαδιάκια σου, αν δεν μοστράρεις το θυρεό σου, αν δεν ανακαινίσεις τα δωμάτια με τζακούζι και spa; Καμιά τύχει να περάσει πελάτης απ’ έξω. Κι αν δεν μπορεί να πληρώσει τα spa και τα τζακούζι; Ουδέν πρόβλημα! Υπάρχουν τα δάνεια! Όπως ακριβώς γινόταν και με τους πατεράδες τους που δεν τους έφτανε ο μισθός και χρεώνονταν μέχρι το κεφάλι.

Κι ενώ με την κρίση, δηλαδή με τις επιλογές του tea party ουσιαστικά, τελείωσαν τα grants, και οι τράπεζες κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς πελάτες, βρέθηκε η λύση: Δανειστείτε!

Και τι γίνεται από μισθούς και δουλειές; Από τα $30,000 που ήταν ο μέσος μισθός για τους νέους αποφοίτους, κατέβηκε στα $27,000, ενώ μόνο το 56% αυτών μπόρεσε να βρει δουλειά μέσα στο χρόνο, συγκρινόμενο με το 90% πριν από την ύφεση.

Και σε αντίθεση με τα καταναλωτικά δάνεια, τα φοιτητικά θα σε κυνηγούν εφ’ όρου ζωής με παρακρατήσεις από τους μισθούς, εφ’ όσον κάποτε αποκτήσεις μισθό, με παρακρατήσεις από τις επιστροφές φόρου και με ισόβιο αποκλεισμό από τις δουλειές του δημόσιου τομέα.

Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία πίσω από τα δάνεια, με τους εμπνευστές του σχεδίου να χαμογελάνε σαρδόνια, προσπαθώντας μάταια να κρύψουν τα σάπια τους τα δόντια..

Posted in παιδεία, παιδεία στα μέτρα του κεφαλαίου, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Καταδικάζουν απεργίες και επικροτούν την αγανάκτηση

Posted by redship στο 25 Ιουνίου , 2011

 

   

Ενώ τα καθημερινά ρεπορταζ, οι live συνδέσεις και το promotion για τους αγανακτισμένους της πλατείας συνεχίζονται απο όλα τα αστικά μέσα, με το ίδιο χιλιοπαιγμένο σενάριο αντιμετωπίζεται μια ακόμα απεργία, αυτή των εργαζομένων της ΔΕΗ ! Απο την μια η κυβέρνηση προσπαθεί να σύρει τους απεργούς στα δικαστήρια και να βγάλει την απεργία παράνομη και καταχρηστική (πράγμα που θα συμβεί σίγουρα την Δευτέρα), απο την άλλη τα ΜΜΕ και τα φιλοσυστημικά blogs ή portals, τα ίδια που χειροκροτούν την ακίνδυνη (ακόμα … μετά απο 1 μήνα) αγανάκτηση της πλατείας, κατακεραυνώνουν τους «βολεμένους» απεργούς της ΔΕΗ (όπως πάντα οι απεργοί είναι βολεμένοι), παρουσιάζοντας όλα τα αρνητικά κοινωνικά υποπροϊόντα της κινητοποίησης τους, υπαρκτά ή κατασκευασμένα.
                                                                                                                                         
Τα μέσα ενημέρωσης, εκμεταλλευόμενα τα ατομικίστικα και μικροαστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας, και σε συνδυασμό με τις 2ωρες διακοπές της ηλεκτροδότησης σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας,περνάνε την επαίσχυντη αντικινηματική και αντισυνδικαλιστική γραμμή τους, ενισχύοντας τις συντηρητικές τάσεις (που οι ίδιοι καλλιεργούν τόσα χρόνια στα μυαλά των εργαζομένων) και καταπολεμώντας την εργατική αλληλεγγύη. Μάλιστα παρουσιάζουν τις διακοπές στην ηλεκτροδότηση, ως αποτέλεσμα καθαρά μιας «καταχρηστικής απεργίας», αποκρύπτωντας πως η επιλογή για τις διακοπές επιβαρύνει εξόλοκλήρου την Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας και την πολιτεία. Αυτοί επιλέγουν ότι κατοικίες και καταστήματα θα μείνουν χωρίς ηλεκτρικό το μεσημέρι, ενω οι βιομηχανίες δεν θα έχουν ρεύμα το βράδυ, όταν έτσι και αλλιώς οι περισσότερες δεν λειτουργούν ! 

Αλλά η ουσία δεν βρίσκεται εδώ, οι διακοπές στην ηλεκτροδότηση είναι απλά αφορμές. Είχαν φροντίσει τον χρόνο που μας πέρασε οι διάφορες «δημοκρατικές» εκπομπές τύπου Zougla και η σχετική αρθρογραφία στις αστικές εφημερίδες, να οδηγήσουν την σκέψη μας, στα ψευτοσκάνδαλα των συνδικαλιστών της ΔΕΗ … σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε να αδιαφορούμε σήμερα, όχι για τους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ, αλλά για τους εργαζόμενους της ΔΕΗ συνολικά και για τα αποτελέσματα της προ Μνημονίου ιδιωτικοποίησης του κρατικού ενεργειακού γίγαντα, όπως είναι οι φουσκωμένοι λογαριασμοί που αδυνατούμε πλέον να πληρώσουμε. Σχεδόν απο μόνα τους μιλούν τα στοιχεία της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, σύμφωνα με τα οποία για το έτος 2010, δόθηκαν1.156.373 εντολές διακοπής. Από αυτές, εκτελέστηκαν οι 245.808. Εγινε επανασύνδεση των 161.419 και οριστική ήταν η διακοπή για 84.389 συνδέσεις. Οι υπόλοιπες λόγω φόρτου δεν εκτελέστηκαν.

Ο Τριανταφυλλόπουλος βλέπετε και τα υπόλοιπα αστικά τσιράκια, σε εποχές συστημικής κρίσης, έχουν ξεκωλιαστεί να «ανακαλύπτουν» σκάνδαλα συνδικαλιστών που πρόσκεινται στην ΠΑΣΚΕ και την ΔΑΚΕ (στοιχείο που συνήθως δεν αναφέρεται ώστε να τσουβαλιάζονται όλοι μαζι) , υπαρκτά μεν κάποια απο αυτά, αδιάφορα όμως σε σχέση με την μεγαλύτερη κλοπή της ελληνικής ιστορίας που συντελείται κάτω απο την σκέπη του Μνημονίου και το επικείμενο ξεπούλημα (ότι έχει απομείνει δηλαδή) της ΔΕΗ ! Και βεβαίως μιλάμε για σκάνδαλα-δωράκια ουσιαστικά της πολιτικής εξουσίας, για τα οποία είχαν γνώση όλα τα ΜΜΕ, ώστε οι συνδικαλιστές να συνεργάζονται στην σταδιακή ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Φυσικά και δεν θα καλύψουμε τους εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, αλλά αν είναι δυνατόν να μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά, μια απεργία με ΔΙΚΑΙΑ αιτήματα, η οποία αφορά όχι μόνο τους εργαζόμενους στην ΔΕΗ αλλά και όλους τους εργαζόμενους και μη Έλληνες, με τον κάθε βολεμένο κυβερνητικό συνδικαλιστή, που θυμήθηκε την αγωνιστική του διάθεση, αφού είχε ξεπουληθεί το μεγαλύτερο ποσοστό της ΔΕΗ … αφού είχε ξεπουληθεί και ο ίδιος, απο την πολιτική του μήτρα.

Posted in τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Π.Α.ΜΕ, δεη "απελευθέρωση της αγοράς", δημόσιος τομέας στην υπηρεσία του λαού, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, ξεπούλημα της ΔΕΗ, οι σφογγοκωλάριοι των πραιτόρων | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Στο… «μυαλό» του Βενιζέλου…

Posted by redship στο 22 Ιουνίου , 2011

 

«Εχω στο μυαλό μου προσωπικά τον κάθε άνεργο, τον κάθε συνταξιούχο, τους πολίτες που μειώθηκε το εισόδημά τους»… Αυτό δήλωσε με στόμφο ο Ευαγ. Βενιζέλος κατά την παραλαβή του υπουργείου Οικονομικών. Η πρόθεσή του σαφής: Να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση στα λαϊκά στρώματα ότι έρχεται με έναν άλλο… «φιλολαϊκό αέρα». Στην ουσία πρόκειται μόνο για λόγια του αέρα, αφού είναι εκφραστής της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Προς απόδειξη θυμίζουμε μερικές πρόσφατες δηλώσεις του νέου υπουργού Οικονομικών:

 

— «Στόχος μας είναι να μειωθεί ο αριθμός των εργαζομένων γενικά στο δημόσιο τομέα, όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων στενά». Πρόκειται για απάντηση του Ευαγ. Βενιζέλου στην ερώτηση δημοσιογράφου:«Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων θα γίνουν;»(Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» 12/06/2011). Προφανώς, με «το μυαλό του» στους ανέργους, ο Ευαγ. Βενιζέλος και η κυβέρνηση φιλοδοξούν να διευρύνουν τον αριθμό τους…

— «Δεν υπήρξαν πουθενά ριζοσπαστικές αλλαγές στο Ασφαλιστικό χωρίς συναίνεση ή χωρίς πολιτικό κόστος. Ολοι καταλαβαίνουν ότι χωρίς ριζικές αλλαγές το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο» (Ευαγ. Βενιζέλος 23/06/2010 συνέντευξη στα «ΝΕΑ»). Εδώ, με το «μυαλό του» στους συνταξιούχους, ο νυν υπουργός Οικονομικών τασσόταν υπέρ της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης, των μειώσεων των συντάξεων, των περικοπών στους κλάδους Υγείας των συνταξιοδοτικών ταμείων, που λίγο αργότερα ψήφισε η κυβέρνηση. Μάλιστα ο ίδιος από τότε προανήγγειλε (στην ίδια συνέντευξη) και το πετσόκομμα των επικουρικών συντάξεων: «Τώρα γίνεται ένα βήμα, που στην ολοκληρωμένη του μορφή περιλαμβάνει και τις επικουρικές συντάξεις»…

— «Πρέπει να ψηφιστούν μέχρι το τέλος Ιουνίου το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και ο εφαρμοστικός νόμος». Με το «μυαλό του», αυτή τη φορά στους πολίτες, ο Ευαγ. Βενιζέλος στο Συμβούλιο του «Γιούρογκρουπ» από το Λουξεμβούργο ξεκαθάρισε ότι μέχρι τέλος του Ιούνη θα γίνει νόμος του κράτους η νέα λεηλασία των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των λαϊκών στρωμάτων.

 

Τη μια «πλευρά» στο «μυαλό» του Βενιζέλου την είδαμε… Ας δούμε όμως και την «άλλη».«Διατύπωσα στο Υπουργικό Συμβούλιο τη θέση πως πρέπει η φιλοαναπτυξιακή και φιλοεπενδυτική πολιτική να προβληθεί με κινήσεις που είναι απλές και εύκολες, όπως η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων»! (Ευαγ. Βενιζέλος συνέντευξη στο «ΒΗΜΑ» 30/04/2011). Στο «μυαλό» του Ευαγ. Βενιζέλου, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορούν μόνο να βρουν λίγη «συμπόνοια» την ώρα της σφαγής τους γιατί η εφαρμογή της βάρβαρης πολιτικής, που διαλύει κάθε πτυχή της ζωής, είναι μια «επώδυνη διαδικασία που θέλει θυσίες για να σωθεί η πατρίδα», όπως υποστηρίζει κατά κόρον ο πρωθυπουργός. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για την πλουτοκρατία. Εκεί δηλώνουν ότι με«κινήσεις απλές και εύκολες» φροντίζουν για τη μείωση της φορολογίας στα κέρδη της. Γίνεται εύκολα λοιπόν αντιληπτό ποιους έχει στο «μυαλό» του ο Ευαγ. Βενιζέλος και η κυβέρνησή του…

 

Posted in "παπατζήδες", «χρεοτρομοκρατία», «Συναινέστε», πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός., Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια | Με ετικέτα: , , , , , | 2 Σχόλια »

Είδες η «Ευρώπη» τους;..

Posted by redship στο 22 Ιουνίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

O βρετανικός λαός βιώνει το μαρτύριο της χειρότερης λιτότητας από την εποχή που ο Τσόρτσιλ υποσχόταν στους Βρετανούς «δάκρυα και αίμα».

Ο πορτογαλικός λαός στενάζει υπό το βάρος του «δικού του»μνημονίου.

Ο ιρλανδικός λαός υφίσταται αλλεπάλληλα τσουνάμι οικονομικής αφαίμαξης.

Ο ελληνικός λαός – τα γνωστά…

Τα εισοδήματα και οι κοινωνικές παροχές, τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά δικαιώματα όλων των λαών της Ευρώπης έχουν μπει στο «γύψο».

Στην άλλη πλευρά:

Η BMW, η καλή εταιρεία που το 2008 είχε ανακοινώσει 8.000 απολύσεις εργαζομένων, στο πρώτο τρίμηνο του 2011 ανακοίνωσεκέρδη ύψους 1,2 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά… 360% από τα αντίστοιχα περσινά, που ήταν 0,323 δισ.

Σημειωτέον ότι η ιλλιγιώδης κερδοφορία της BMW συνεχίζεται ακάθεκτη από πέρσι. Συγκεκριμένα, το 2010 τα κέρδη της (3,23 δισ. ευρώ) έκλεισαν με αύξηση ύψους… 1.400 (%) έναντι των κερδών του 2009 (0,210 δισ.).

Η Deutsche Bank, ο γερμανικός τραπεζικός κολοσσός, ανακοίνωσε ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 τα κέρδη της ανήλθαν στα 2,1 δισ. ευρώ. Αυξήθηκαν δηλαδή κατά 17% έναντι των κερδών ύψους 1,8 δισ. του αντίστοιχου περσινού διαστήματος. Από το 2009 που τα ετήσια κέρδη της έφτασαν τα 5 δισ. ευρώ η κερδοφορία της τράπεζας συνεχίζεται αδιατάρακτα.

Σημειωτέον ότι ο επικεφαλής της Deutsche Bank, ο κ. Ακερμαν, ήταν αυτός ο οποίος τον περασμένο Οκτώβρη, σε ειδική τελετή στο Βερολίνο, παρέδωσε στον κ. Παπανδρέου το βραβείο που του απένειμαν οι Γερμανοί. Πρόκειται για το βραβείο «Κβαντρίγκα/Δύναμη για Αλήθεια», (Quadriga), που όπως είπε ο Ακερμαν απονεμήθηκε στον Ελληνα πρωθυπουργό για «το θάρρος των αποφάσεών του για την αναδιάρθρωση της δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδας…». Ανάμεσα στους προηγούμενους βραβευθέντας συγκαταλέγονται οι Χέλμουτ Κολ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, Μανουέλ Μπαρόζο, Σιμόν Πέρες, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ κ.ά.

Η Total, η πολυεθνική του πετρελαίου ανακοίνωσε ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 35% και από 2,3 δισ. ευρώ το αντίστοιχο περσινό διάστημα, φέτος ανήλθαν στα 3,1 δισ.Ανοδική εμφανίζεται η κερδοφορία της Total και σε ετήσια βάση. Το 2009 είχε κέρδη 7,8 δισ. και το 2010 κέρδη 10,3 δισ. ευρώ (αύξηση 32%).

Η Total είναι μια από τις «αδελφές» που αυτήν την εποχή «βομβαρδίζει» τη Λιβύη, καθώς επιθυμεί οι εκεί κερδοφόρες μπίζνες της να συνεχιστούν υπό άλλο καθεστώς.

Η Vivendi, το πολυδαίδαλο βιομηχανικό σύμπλεγμα που οι δραστηριότητές του εκτείνονται από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση μέχρι τις τηλεπικοινωνίες και τα ψηφιακά παιχνίδια, επ’ ουδενί επλήγη από την κρίση.

Τα κέρδη της διατηρούνται σε σταθερά υψηλά επίπεδα: Το 2009 ήταν 2,6 δισ. ευρώ και το 2010 έκλεισαν στα 2,7 δισ. ευρώ.

Η France Telecom, το μονοπώλιο στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, είναι η εταιρεία που για το 2006 – προ κρίσης δηλαδή – είχε ανακοινώσει τις απολύσεις 17.000 εργαζομένων. Και τούτο παρότι το 2005 τα κέρδη της ύψους 5,7 δισ. ευρώ είχαν υπερδιπλασιαστεί έναντι του 2004. Πρόκειται για την εταιρεία που το σύστημα διοίκησής της, επιβάλλοντας συνθήκες εργασιακής βαρβαρότητας με στόχο να εξωθήσει χιλιάδες εργαζόμενους στην παραίτηση, έχει οδηγήσει δεκάδες από αυτούς στην αυτοκτονία. Το τελευταίο θύμααυτοπυρπολήθηκε πριν μερικές βδομάδες στο πάρκινγκ του ομίλου…

Η France Telecom για το 2009 και το 2010 ανακοίνωσε ότι τα προ φόρων κέρδη της ανήλθαν στα 15,8 και 15,6 δισ. ευρώ, αντίστοιχα.

Η BMW, η Total, η Vivendi, η France Telecom, η Deutsche Bank ήταν μερικά από τα συνολικά 48 μονοπώλια και πολυεθνικές με έδρα τη Γερμανία και τη Γαλλία που σε μια ασυνήθιστη κίνηση, με από κοινού επιστολή τους, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Le Monde», υποστηρίζουν ότι:

«Δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική στο κοινό ευρώ. Το ευρώ συμβολίζει την Ευρώπη του σήμερα. Η αποτυχία του θα αποτελούσε μοιραίο πλήγμα για την Ευρώπη».

Η παρέμβαση των πολυεθνικών υπέρ της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του Ευρώ, γίνεται – θα το επαναλάβουμε – σε μια στιγμή που οι λαοί της Ευρώπης στενάζουν υπό τον «γύψο» της λιτότητας και των μνημονίων.

Αλλά, την ίδια ώρα, και ακριβώς επειδή τα βάρη της κρίσης μετακυλίονται στις πλάτες όσων δεν φταίνε για την κρίση,

τα κέρδη των μονοπωλίων – που προκάλεσαν την κρίση – ξεπερνούν κάθε προηγούμενο.

Οι λόγοι, επομένως, για την παρέμβαση των πολυεθνικών υπέρ των οργανισμών (ΕΕ), των μηχανισμών (Ευρωζώνη) και των εργαλείων τους (Ευρώ) που εγγυώνται ότι αυτή η πολιτική θα συνεχιστεί, είναι προφανείς…

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανεργία, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, οι αστοί πολιτικοί στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Νέο μπόνους εκατοντάδων εκατομμυρίων

Posted by redship στο 3 Ιουνίου , 2011

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

«Δεν πληρώνω» για τα κρατικά πακέτα στήριξης δηλώνει η Εθνική Τράπεζα σέρνοντας το χορό

Νέο μπόνους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ χαρίζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο τραπεζικό κεφάλαιο, σε αυτούς που τσέπωσαν ζεστό κρατικό χρήμα μέσα από τα πακέτα στήριξης, που δρομολόγησαν για λογαριασμό τους πρώτα η κυβέρνηση της ΝΔ και στη συνέχεια του ΠΑΣΟΚ.

Η πρόκληση απέναντι στο λαό απογειώθηκε χτες σε νέα επίπεδα. Οι τραπεζίτες επικαλούμενοι τροπολογίες, νόμους και άλλες ρυθμίσεις ισχυρίζονται ότι δεν έχουν υποχρέωση ούτε καν για την πληρωμή του ετήσιου τόκου που αρχικά προβλεπόταν για τα μυθώδη ποσά κεφαλαιακής ενίσχυσης που έβγαλαν από το κρατικό ταμείο.

Το χορό σέρνει η διοίκηση του Ομίλου της Εθνικής Τράπεζας που ενόψει της ετήσιας γενικής συνέλευσης των μετόχων «εισηγείται» την μη καταβολή μερίσματος στο δημόσιο. Πρόκειται για το αρχικά προβλεπόμενο τόκο 10% για τα 350 εκατ. ευρώ με τις κεφαλαιακές ενισχύσεις (προνομιούχες μετοχές δημοσίου) δηλαδή για 35 εκατ. ευρώ. Είναι απόλυτα φανερό το γεγονός ότι στην ίδια ακριβώς ρότα θα ακολουθήσει και λοιπός «ανταγωνισμός» με συνολικά ποσά να υπολογίζονται σε περισσότερα από 400 εκατ. ευρώ, την ώρα που το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-τρόικας-πλουτοκρατίας εξαπολύει μπαράζ από νέους φόρους απέναντι στο λαό.

Σύμφωνα με τους τραπεζίτες, το τέτοιο «δικαίωμα» το παίρνουν από πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση που πέρασε το υπουργείο Οικονομικών. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους η καταβολή θα ήταν υποχρεωτική μόνο σε περίπτωση αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου αλλά τότε όχι σε μετρητά παρά μόνο έναντι μετοχών, δηλαδή ποτέ! Αγνωστο είναι το κατά πόσο υπάρχει και προσυνεννόηση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους τραπεζίτες. Σε κάθε περίπτωση οι μεταξύ τους συμφύσεις είναι φαινόμενο που προσλαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις. Για παράδειγμα οι ντόπιες και ξένες τράπεζες έχουν πάρει το ρόλο του κυβερνητικού συμβούλου και για τις ιδιωτικοποιήσεις μαμούθ που ετοιμάζουν για τα επόμενα χρόνια. Στο επόμενο διάστημα ετοιμάζονται να ξεκοκαλίσουν και τα επιπλέον 30 δισ. ευρώ που νομοθέτησε για λογαρισμό τους η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τραπεζικό κεφάλαιο, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Ξεπουληματίες, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, οι αστοί πολιτικοί στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

«Εθνικόν διάγγελμα»!

Posted by redship στο 24 Μαΐου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Μετά το τέλος του υπουργικού συμβουλίου, ο εκπρόσωπος του κ. Παπανδρέου προέβη, χτες, στις ακόλουθες δηλώσεις:

«Εμπρός λοιπόν!

Ελάτε να ζήσουμε αγαπημένοι!

Ελάτε να ζήσουμε αδελφωμένοι!

Το είπε και ο κ. Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ: «Αν δεν τα καταφέρουμε, θα πεινάσουμε»!

Ελάτε επομένως να «συνεννοηθούμε»!

Ελάτε να υπηρετήσουμε το υπέρτατο χρέος της «συναίνεσης»!

Να τα βρούμε! Τι έχουμε να χωρίσουμε; Αλλωστε, «όλοι μαζί τα φάγαμε»!

Ολοι την ίδια «πατρίδα» έχουμε! Μην κοιτάτε που μερικοί τα 600 δισ. ευρώ των καταθέσεών τους τα έχουν βγάλει στην Ελβετία. Τι Κοζάνη, τι Λοζάνη!

Ολοι στον ίδιο τόπο ζούμε! Μην κοιτάτε που μερικοί έχουν τις «οφ σορ» εταιρείες τους στα νησιά Καϊμάν. Να τους δώσουμε κίνητρα να τις φέρουν στη Λέρο οι άνθρωποι.

Ολοι για την ίδια «χώρα» αγωνιούμε. Μην κοιτάτε που της βάζουμε «πωλητήριο». Θα πιάσουμε καλή τιμή! Είναι για το καλό σας (κοπρίτες)! Το λέει και η τρόικα.

Ελάτε, λοιπόν.

Ο πρωθυπουργός, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, όλοι εμείς οι πρόθυμοι να σας «σώσουμε», σας καλούμε να ενωθούμε. Για την «Ελλάδα»!

Δεν είναι ώρα για διαχωρισμούς. Τι πάει να πει ότι ο ένας είναι εργάτης κι ο άλλος βιομήχανος; Ενα πράμα είμαστε όλοι: Βιομήχανοι και εργάτες. Εφοπλιστές και αγρότες. Τραπεζίτες και συνταξιούχοι. Εργολάβοι και άνεργοι.

Ελληνίδες – Ελληνες: Το «Εθνος» μας καλεί! Και σκεφτείτε το καλά: Τι έχουμε, τελικά, να μοιράσουμε (πέρα από τις συντάξεις σας, τους μισθούς σας, τη ζωή σας, τα όνειρά σας); Είναι «εθνικό» καθήκον!».

Προφανώς, οι παραπάνω δηλώσεις του κ. Πεταλωτή είναι φανταστικές.

Προφανώς, οι παραπάνω «δηλώσεις» είναι πραγματικές…

Posted in «Συναινέστε», πολιτικη, ριζασπάστης, δημόσια περιουσία σε πλειστηριασμό, εθνικό ξεπούλημα, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, ημεροδρόμος ριζοσπάστη, ξεπουλάνε την περιουσία του ελληνικού λαού | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Διέξοδος για το λαό είναι η συμπόρευση με το ΚΚΕ

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2011

 
Ολο και πιο έντονα εκφράζεται η απαίτηση της πλουτοκρατίας να συναινέσουν ακόμα περισσότερο τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, να εργαστούν από κοινού, για να υπηρετήσουν τα στρατηγικά της συμφέροντα, όπως εκφράζονται σήμερα μέσα από την εφαρμογή του μνημονίου. Εκείνο που επιδιώκει η αστική τάξη είναι να υφαρπάξει τη συναίνεση και υποταγή του λαού στα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, να περάσει την πλάνη ότι δήθεν τα προβλήματα της πλουτοκρατίας αποτελούν «εθνικό ζήτημα» που αφορά εξίσου και το λαό. Η συναίνεση αποτελεί για την πλουτοκρατία ένα «όπλο» για να εφορμήσει ακόμα πιο αποφασιστικά ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.

Εκείνο που ενδιαφέρει τα μονοπώλια είναι η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων που θα μειώσουν κατάφωρα την τιμή της εργατικής δύναμης και η επιτάχυνση και επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων που θα ανοίξουν για το κεφάλαιο νέα πεδία κερδοφορίας. Για να το πετύχει αυτό, επιδιώκει να ευνουχίσει το εργατικό λαϊκό κίνημα, να αποκοιμίσει τη λαϊκή αγανάκτηση. Θέλει να ανακόψει την τάση ριζοσπαστικοποίησης των λαϊκών συνειδήσεων, τη λαϊκή οργή απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική, η οποία μεγαλώνει εξαιτίας ακριβώς της χρεοκοπίας που έχει επιβληθεί στη λαϊκή οικογένεια.

Εκείνο που αναδεικνύεται από τις έντονες παραινέσεις για συναίνεση, είναι οι δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν η πλουτοκρατία και τα κόμματά της για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης. Ολο και πιο ξεκάθαρα αναδεικνύονται τα ιστορικά όρια του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Γιατί τα προβλήματα διαχείρισης της κρίσης που αντιμετωπίζει σήμερα η αστική τάξη έχουν να κάνουν με την εξέλιξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Με το γεγονός ότι είναι πολύ εντονότερη η επίδραση της οικονομικής κρίσης και πολύ μεγαλύτερη η δυνατότητα μετάδοσής της σε άλλες χώρες στις σημερινές συνθήκες απελευθέρωσης της κίνησης των κεφαλαίων, δημιουργίας περιφερειακών διακρατικών ενώσεων και διαπλοκής των καπιταλιστικών οικονομιών.

Γι’ αυτό και παρόλο που – σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρομπάι – οι οικονομίες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας «αθροιστικά αναλογούν σε ποσοστό που δεν ξεπερνά το 6% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης», η πλουτοκρατία ανησυχεί από τον κίνδυνο «ντόμινο» σε άλλες χώρες, ενώ η ΕΚΤ απορρίπτει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με το φόβο της μετάδοσης στην υπόλοιπη Ευρωζώνη και ΕΕ.

Απέναντι σε αυτά τα κοινά αδιέξοδα της τάξης τους, τα κόμματα της πλουτοκρατίας καλούνται να συναινέσουν και να συν-εφαρμόσουν την αντιλαϊκή πολιτική, μέχρι και το επίπεδο της συγκυβέρνησης. Γιατί συναίνεση ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις υπάρχει και σήμερα, κρίνεται, όμως, ανεπαρκής μπροστά στα χειρότερα που έρχονται για το λαό και τις αναμενόμενες αντιδράσεις, σε συνδυασμό με την επιρροή που ασκούν στα λαϊκά στρώματα η πολιτική του ΚΚΕ και οι θέσεις του για την κρίση που επαληθεύονται.

Την ίδια στιγμή, όμως, που η πλουτοκρατία ως τάξη απαιτεί από τα κόμματά της την από κοινού υλοποίηση των μέτρων κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης, αναδεικνύονται ξανά οι αντιφάσεις του ίδιου του συστήματος. Γιατί μπορεί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να εκπροσωπούν την αστική τάξη, ωστόσο το κάθε κόμμα εκπροσωπεί κάθε φορά τα διαφορετικά συμφέροντα της μιας ή της άλλης μερίδας της πλουτοκρατίας. Συμφέροντα άκρως ανταγωνιστικά, καθώς στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους, στην κατάκτηση μεγαλύτερου κομματιού της πίτας της αγοράς, οι διάφορες μερίδες της πλουτοκρατίας βρίσκονται σε ασίγαστο πόλεμο μεταξύ τους.

Ιδιαίτερα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, όπου η διέξοδος για την πλουτοκρατία περνάει αναγκαστικά μέσα και από την απαξίωση μέρους του κεφαλαίου (πέρα από την απαξίωση της εργατικής δύναμης), ο πόλεμος αυτός γίνεται εντονότερος, γιατί πια στο επίκεντρο μπαίνει και ο επιμερισμός της ζημιάς στα διάφορα μονοπώλια, η καταστροφή ορισμένων και η κυριαρχία κάποιων άλλων κατά την επάνοδο στην καπιταλιστική ανάπτυξη.

Ανησυχούν για την ενίσχυση του ΚΚΕ

Εξάλλου, η απροσχημάτιστη συναίνεση μεταξύ των αστικών κομμάτων ελλοχεύει και κινδύνους για το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα, που έχουν να κάνουν με την ικανότητα χειραγώγησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Αυτούς τους κινδύνους ανέλαβε να επισημάνει ο Γ. Πρετεντέρης σε άρθρο του την περασμένη βδομάδα, όπου, με αφορμή το κάλεσμα του Ο. Ρεν για συναίνεση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ στην υλοποίηση του μνημονίου, μεταξύ άλλων, σημείωνε: «Η δημοκρατία έχει εφεύρει την έννοια της αντιπολίτευσης όχι μόνο για να ελέγχει τη συμπολίτευση, αλλά και για να αποτελεί τον υποδοχέα της δυσαρέσκειας από την κυβερνητική πολιτική ώστε να γίνει η επόμενη κυβέρνηση».

Η ανησυχία, δηλαδή, της πλουτοκρατίας είναι ότι, τελικά, η απροκάλυπτη συναίνεση του δικομματισμού – η οποία, ούτως ή άλλως, προγραμματικά και επί της ουσίας είναι δοσμένη – ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα στη λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος, στην ικανότητά του να απορροφά τους «κραδασμούς» της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Μέχρι σήμερα, οι δυο πόλοι του δικομματισμού εναλλάσσονταν στη διακυβέρνηση, με τον ένα να παίζει το ρόλο του «συσσωρευτή» της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων του άλλου. Γινόταν, δηλαδή, ένα αλισβερίσι μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, το οποίο χρησίμευε στην αστική τάξη για να κρατάει «μαντρωμένη» την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων στην κυρίαρχη πολιτική. Πράγματι, αν η συναίνεση γίνει ξεκάθαρη, αυξάνονται οι φόβοι της πλουτοκρατίας ότι η λαϊκή αγανάκτηση θα διοχετευθεί ευκολότερα στο «φυσικό» της χώρο, στο ΚΚΕ.

Δε θα είχε τέτοιο πρόβλημα η αστική τάξη, αν το ΚΚΕ δεν ήταν αυτό που είναι, με τη στρατηγική που έχει, με την πολιτική που προβάλλει, με τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις που ζυμώνει στο κίνημα. Γνωρίζουν ότι το ΚΚΕ δεν μπορούν να το βάλουν «στο χέρι», ότι το ΚΚΕ δε θα συναινέσει στην εφαρμογή της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, ότι δε θα συμπράξει σε κανενός είδους αστική κυβέρνηση, ότι θα εξακολουθεί να αποκαλύπτει την αντιδραστική πολιτική και να εργάζεται για την οργάνωση της λαϊκής πάλης μέχρι την τελική νίκη.

Γι’ αυτό και φοβούνται τη δυναμική του ΚΚΕ, που είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που εκφράζεται στα εκλογικά ποσοστά του. Γι’ αυτό και στις ζημώσεις τους γύρω από τη μεταμφίεση του πολιτικού σκηνικού, λαμβάνουν υπόψη ότι πρέπει να υπάρχουν αναχώματα, ώστε να εμποδίσουν τη μαζική απόσπαση εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, τη συμπόρευσή τους με το ΚΚΕ.

Οι θέσεις και οι διεκδικήσεις του ΚΚΕ δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην πλουτοκρατία και τα κόμματά της, τόσο γιατί ασκούν πίεση στη βάση των αστικών κομμάτων, όσο και γιατί αποκαλύπτουν στο λαό τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και, κυρίως, τη διέξοδο υπέρ του λαού. Πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν στο ξεπέρασμα της κρίσης, και οι οποίες έχουν να κάνουν με την εξέλιξη του καπιταλισμού, το ΚΚΕ θέτει επιπλέον εμπόδια με την πολιτική και τη δράση του.

Να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, φθηνό και αμόρφωτο εργατικό δυναμικό για τα αφεντικά, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Διέξοδος η ανατροπή

Posted by redship στο 10 Μαΐου , 2011

Πιέζει, λένε, η τρόικα για περισσότερα μέτρα και για ακόμα πιο αποφασιστική προώθηση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Αυτή είναι μια εξήγηση που βολεύει όλους εκείνους που παρά τη λαίλαπα της αντιλαϊκής πολιτικής και τα σαρωτικά μέτρα του τελευταίου χρόνου, εξακολουθούν να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις, για τον «καλό» και τον «κακό» της υπόθεσης.
Η αλήθεια είναι διαφορετική και σε ορισμένες τους αποστροφές την ομολογούν και οι κυβερνώντες. Τα περισσότερα από τα μέτρα δεν είναι μόνο συμφωνημένα με την τρόικα, αλλά περιέχονται και στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, άσχετα αν ορισμένοι επιμένουν να θολώνουν τα νερά. Επιπλέον, το σύνολο των μέτρων αυτών είναι μέτρα που δεν αφορούν μόνο στη δική μας χώρα, αλλά εντάσσονται στη συνολική επίθεση που έχει εξαπολύσει η οικονομική ολιγαρχία ενάντια στους εργαζόμενους ολόκληρης της ΕΕ. Μέτρα που στόχο έχουν να δημιουργήσουν τις αναγκαίες για το κεφάλαιο προϋποθέσεις κερδοφορίας στις σύγχρονες συνθήκες.
Αρα, η ουσία, με δυο λόγια, βρίσκεται στη φάση εξέλιξης του συστήματος. Για να στεριώσει, για παράδειγμα, ο καπιταλισμός στη χώρα, στο διάστημα αμέσως μετά τον εμφύλιο, ήταν αναγκαίο να δημιουργηθεί ένα ισχυρό αστικό κράτος για τη στήριξη του κεφαλαίου. Ενα κράτος που ταυτόχρονα θα υπηρετούσε δύο στόχους. Πρώτον, θα προωθούσε την υλοποίηση σημαντικών έργων υποδομής και θα έστηνε, με τα χρήματα του λαού, κρατικές επιχειρήσεις σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, για να εξασφαλίσουν στο κεφάλαιο ηλεκτροδότηση, επικοινωνίες, δίκτυο μεταφορών. Δεύτερον, θα αποτελούσε το μηχανισμό ελέγχου, χειραγώγησης και αφομοίωσης ενός μέρους των εργαζομένων και του λαού, στην υπόθεση στήριξης της εξουσίας του κεφαλαίου. Σε αυτήν τη βάση, έφτιαξαν έναν κρατικό τομέα, κατ’ εικόνα και ομοίωση των αξιών της άρχουσας τάξης και των εκπροσώπων της. Ενα μηχανισμό που, για πολλά χρόνια, αποτελούσε το παραμάγαζο για τα κόμματα εξουσίας, με εκατοντάδες χιλιάδες απασχολούμενους, οι οποίοι στην ουσία ήταν οι όμηροι για την αναπαραγωγή και διαιώνιση της εξουσίας τους.

Εδώ και μια εικοσαετία, τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Η άρχουσα τάξη, κατακλέβοντας τον κοινωνικό πλούτο, έχει καταφέρει να συσσωρεύσει τεράστια κεφάλαια, απαιτώντας νέους τομείς για την κερδοφόρα τοποθέτησή τους. Η απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων και των αγορών, ο περιορισμός του δημόσιου τομέα, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι νόμοι για τη διευκόλυνση των συγχωνεύσεων και εξαγορών, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων είναι ρυθμίσεις που ανταποκρίνονται στις αξιώσεις που το κεφάλαιο προβάλλει από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Τώρα με την κρίση, η πλουτοκρατία γίνεται πιο επιθετική, το σύστημα πιο αντιδραστικό. Και είναι ολοφάνερο ότι με αφορμή την κρίση, βρήκαν ευκαιρία να επιταχύνουν κάθε αντιλαϊκή αναδιάρθρωση, με το ακόμα μεγαλύτερο «κούρεμα» των λαϊκών εισοδημάτων, το παραπέρα χτύπημα των εργασιακών σχέσεων, την πλήρη κατάλυση κάθε κρατικού «κοινωνικού» χαρακτηριστικού, την ολοκληρωτική παράδοση του δημόσιου τομέα και της κρατικής ιδιοκτησίας, με το γονάτισμα συνολικά του συνόλου των εργαζομένων και του καθενός ξεχωριστά.

Οι εργαζόμενοι σήμερα διαθέτουν και πείρα και γνώση. Αυτήν πρέπει να αξιοποιήσουν, ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι το σύστημα δε χωράει πια φτιασιδώματα. Κάθε επόμενη μέρα θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Οι μεθοδεύσεις για το «νέο μνημόνιο» δείχνουν, από μόνες τους, το δικό μας δρόμο διεξόδου. Το δρόμο της ασίγαστης αντιπαράθεσης, με προοπτική τη ρήξη και την ανατροπή.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ένα ψέμα διαδέχεται το άλλο … Η αστική προπαγάνδα ελίσσεται ! (Δηλώσεις Στρος Καν)

Posted by redship στο 4 Μαΐου , 2011

αναδημοσίευση από redfly planet

Όταν ένα ψέμα παλιώνει και ξεφτίζει στις συνειδήσεις των λαών, τότε εφευρίσκετε ένα νέο που θα καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες της αστικής προπαγάνδας. Ο καπιταλισμός ξέρει να ελίσσεται με ταχυδακτυλουργικό τρόπο και το ίδιο ακριβώς πλεονέκτημα το κατέχει και η προπαγάνδα που τον περιβάλλει. Οι συμβουλευτικές εταιρείες και οι ομάδες κοινωνιολόγων και ψυχολόγων που περιβάλλον τα κυβερνητικά επιτελεία να είναι καλά … Τα παπαγαλάκια ύστερα και οι δημαγωγοί των μέσων ενημέρωσης κανονίζουν για τα υπόλοιπα, δηλαδή την μεταφορά των νέων επεξεργασμένων πληροφοριών στους εγκεφάλους των εργαζομένων.

Ο μύθος πως η χώρα αναγκάστηκε να πάει στο ΔΝΤ για να γλιτώσει την εσωτερική στάση πληρωμών με κίνδυνο να μην πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, κινδυνεύει σιγά σιγά να καταρρεύσει … Όμως πολύ πριν, έχει ήδη καταρρεύσει η αστειότητα, πως ο Παπανδρέου προσέφυγε ξαφνικά στο ΔΝΤ τον Απρίλιο του 2010ενώ μας έλεγε ολόκληρο το εξάμηνο που προηγήθηκε πως η χώρα δεν χρειάζεται να προσφύγει στον μηχανισμό (τα βιντεάκια δίνουν και παίρνουν, σε εκπομπές του Πρετεντέρη ή του Χαντζηνικολάου τις τελευταίες μέρες. Πήραν το ΟΚ φαίνεται να εξευτελίσουν τον Παπανδρέου, καθώς κάποιος πρέπει να κατηγορηθεί για το πανηγύρι που μας περιμένει παρακάτω)  …

Ήταν ήδη γνωστό, πως η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε έλθει σε συμφωνία με το ΔΝΤ, πολύ πριν η υπαγωγή στον μηχανισμό στήριξης ανακοινωθεί απο τα ΜΜΕ της χώρας και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, είτε δια μέσω των δηλώσεων Σαχινίδη, ο οποίος είχε δηλώσει πως το ΠΑΣΟΚ πήρε την απόφαση για το ΔΝΤ απο τις εκλογες του 2009, είτε απο τον Προβόπουλο, ο οποίος δήλωσε πως και ο Παπανδρέου και ο Καραμανλής είχαν ενημερωθεί πριν απο τις εκλογές για την κατάσταση σχετικά με το έλλειμμα και τα δημοσιονομικά μέτρα που πρέπει να παρθούν, είτε μέσω άρθρου της προπαγανδιστικής μηχανής του Αλαφούζου «Καθημερινή», στις 20 Φλεβάρη, στο οποίο είχε ήδη παρουσιάσει τον Στρος Καν να καρφώνει τάχα μου τον Παπανδρέου, πως του είχε ζητήσει υπαγωγή στο ΔΝΤ απο το Δεκέμβριο του 2009 (Ξεχνάμε φυσικά τις ομιλίες του Αλέκου Παπαδόπουλου ή του Κώστα Σημίτη στην Βουλή , για ενδεχόμενη υπαγωγή στο ΔΝΤ απο το 2007 !!!).

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με το βίντεο (παρακάτω) που προβλήθηκε στην χθεσινή εκπομπή του λαϊκιστή δημαγωγού Λάκη Λαζόπουλου, απο την συνέντευξη του Στρος Καν στην γαλλική τηλεόραση (η οποία είναι η ίδια που είχε παρουσιάσει η Καθημερινή απο τον Φεβρουάριο, όπως προαναφέραμε), δείχνουν πως απλά το σύστημα αλλάζει λίγο τις παραμέτρους της προπαγάνδας του, ώστε να καλυφθεί εκ νέου και να κρύψει τις πραγματικές διαστάσεις του συστημικού προβλήματος. Εξάλλου για τον Λαζόπουλο το μόνο που χρειάζεται είναι μερικοί νέοι άνθρωποι στην πολιτική, κάτι δηλαδή σαν τον Κορέα του Ισημερινού που μας παρουσίασε το Debtocracy   …

Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς τους νέους ελιγμούς, δεν φταίνε πλέον οι αγορές και τα spreads για την υπαγωγή στο ΔΝΤ, αλλά τα κακά δημοσιονομικά της χώρας που ανάγκασαν τον Παπανδρέου με υπόγειο τρόπο (φοβούμενος τις αντιδράσεις ενός κακομαθημένου στα πλούτη, λαού), να μας εντάξει στο ΔΝΤ και να μας το αναγγείλει ύστερα … Η ουσία όπως βλέπετε δεν αλλάζει. Στο στόχαστρο συνεχίζουν να μπαινουν μονάχα πρόσωπα πολιτικά, μεμονομένα και τοπικά φαινόμενα διαφθοράς, η πολιτική χειραγώγηση με σκοπό την εκλογή ή την διατήρηση σε κάποιο αξιώμα, … όπως επίσης (για να μην ξεχνιομαστε) οι τεμπέληδες, οι συνδικαλιστές, οι δημοσιοι υπαλληλοι, οι απεργιες και αντε και κάποιο «ακραίοι» καπιταλιστες (???). Κανένας λόγος δεν γίνεται για τις ριζικές αντιφάσεις και την δομική αστοχία του ίδιου του οικονομικού συστήματος, τον Καπιταλισμο για όσους φοβούνται να εκφέρουν το όνομά του .

Και δυστυχώς αυτές οι ανοησίες δεν αναπαράγονται μονάχα απο τα φερέφωνα της αστικής τάξης και τους εντεταλμένους καλαμαράδες … αλλά και απο αριστερές ομάδες και αριστερά μπλογκς, τα οποία ειδικεύονται στην χυδαιολογία απέναντι στον Ριζοσπάστη και το ΚΚΕ, αλλά αναπαράγουν σωρηδόν, τις ηλιθιότητες της Καθημερινής ! Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτό οφείλεται σε συνδυαστικά συμπλέγματα, άγνοιας και κόμπλεξ … και όχι σε κάτι άλλο. Αλλά ρε διάολε, κάποια στιγμή θα πρέπει οι μπόμπιρες και οι πιτσιρίκοι του διαδικτύου να καταλάβουν, πως επηρρεάζουν ανθρώπους και απόψεις με τα γραπτά τους και θα όφειλαν να συγκεντρώσουν μεγαλύτερη πολιτική σοβαρότητα στα γραπτά τους, απ’οτι οι Λαζόπουλοι και οι Κανάκηδες στις εκπομπές τους !

Θα συνεχίσουμε να λέμε και να φωνάζουμε πως, κανένας Καπιταλισμός δεν θα έχει μέλλον στην Ελλάδα ή σε όποια ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, εαν δεν υπάρξει ένα είδους Μνημονίου, το οποίο θα επιβάλλει, μεγάλη πτώση στο εργατικό κόστος, κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις για το κεφάλαιο και γενικά, μέτρα τα οποία θα ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και θα στηρίζουν την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους. Είτε λοιπόν το Μνημόνιο συμφωνήθηκε πάνω απο το τραπέζι τον Απρίλιο του 2010, είτε το Μνημόνιο συμφωνήθηκε κάτω απο το τραπέζι τον Δεκέμβριο του 2009, είτε η υπαγωγή στο ΔΝΤ συζητείται εδώ και πάνω απο 10 χρόνια (η οποία είναι και η πραγματικότητα), η ουσία του προβλήματος ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ. Δουλειά του Παπανδρέου είναι να μας δουλευει, μας πείραξε δηλαδή ένα ψεμματάκι παραπάνω ?

Όποιος αναρωτάται σήμερα, Μνημόνιο ή όχι μνημόνιο στην ουσία αναρωτάται ενα θέλειΚαπιταλισμό ή όχι, ασχέτως εαν οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουν ! Αντιμνημονιακή πολιτική σημαίνει Αντικαπιταλιστική πολιτική ! Και επειδή στις μέρες μας δεν έχει εφευρεθεί κάποιος άλλος τρόπος παραγωγής, ή κάποιος άλλος τρόπος λειτουργίας της αγοράς, εκτός απο τον κεφαλαιοκρατικό και τον κομμουνιστικό,Αντικαπιταλιστής δεν μπορεί παρά να σημαίνει Κομμουνιστής (ή έστω αναρχικός). Όσοι κρύβονται εσκεμμένα κάτω απο την κουκούλα του Αντικαπιταλιστή, χωρίς να δηλώνουν κομμουνιστές ή αναρχικοί, έχουν λερωμένη την φωλιά τους. Αυτό ισχύει τόσο για τους δεξιούς αντιμνημονιακούς-αντικαπιταλιστές, όσο και για τους αριστερούς.

Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ, όχι τώρα, αλλά εδώ και αιώνες, απο την στιγμή που δημιουργήσαμε κοινωνίες με στρώματα και τάξεις, με ιδιοκτήτες και δουλους. Αυτός ο πόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται στον Καπιταλισμό, αλλά διευρύνεται σε ένταση και οδήγεί στις μεγαλύτερες ανισότητες και την μεγαλύτερη αστάθεια που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Βρισκόμαστε ίσως στο αποκορύφωμα αυτης της κοινωνικής διαδικασίας. Και επειδή προς το παρόν οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις χάνουν αυτόν τον πόλεμο, για αυτό και η αστική τάξη που έχει το πάνω χέρι κάνει ότι γουστάρει …. Εδώ βρίσκετατι η ουσία. Όλα τα υπόλοιπα, είναι παραμύθια με δράκους και διεφθαρμένα πριγκηπόπουλα.

Posted in ταξικός πόλεμος, το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, δυνατό κκε δυνατός ο λαός, η "δημοκρατία" των αστών, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »