καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Φεβρουαρίου 2020
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    242526272829  
  • Εγγραφή

Archive for the ‘εργάτες’ Category

Ένα μόνο θέλω γιε μου. Να είσαι ο τελευταίος

Posted by redship στο 6 Ιουνίου , 2015

αναδημοσίευση από  alfavita

Μία φανταστική ιστορία

Αρθρογράφος:
Χρήστος Κυργιάκης

Η παρακάτω ιστορία είναι φανταστική. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα και περιστατικά είναι τελείως συμπτωματική.

Το ξυπνητήρι χτύπησε ακριβώς στις 5:30 το πρωί. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Κάθε που ο Μπάμπης είχε πρωινή βάρδια εκείνο έδειχνε απίστευτη συνέπεια στη δουλειά του. Όπως κι ο Μπάμπης. Στις 6:30 ακριβώς έπιανε δουλειά. Δεν είχε αργήσει ούτε μία φορά. Δεν έλλειψε ούτε μία μέρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από τότε που έπιασε δουλειά, δηλαδή, στο διυλιστήριο.

Κανά δυο φορές που έτυχε να αρρωστήσει-όχι τίποτα το σοβαρό, κάποια κρυολογήματα που του ανέβασαν τον πυρετό-δεν ζήτησε άδεια. Άλλωστε, του είχε πει ο υπεύθυνος του τομέα του πως στα αφεντικά δεν άρεσαν και πολύ οι εργάτες που αρρωσταίνουν συχνά.

Ακολουθώντας το συνηθισμένο πρωινό «τελετουργικό», ο Μπάμπης βρέθηκε μετά από λίγη ώρα στη στάση περιμένοντας το λεωφορείο της γραμμής που θα τον πήγαινε έξω από την πύλη του διυλιστηρίου. Περίπου μισή δρόμος, ότι πρέπει για σκέψη, προγραμματισμό και όνειρα.

Ναι, όνειρα. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι κάτω από τέτοιες συνθήκες ονειρεύονται. Στο λεωφορείο, στο διάλλειμα της δουλειάς, την ώρα που πίνουν τον καφέ τους ή την ώρα που ανακατεύουν με κρασί τα «αχ», τα «πότε», τα «γιατί» και τα δάκρυά τους.

Καθισμένος σε μια θέση του λεωφορείου, χωρίς να το θέλει-λες και το μυαλό ρωτάει-σκέφτηκε τη Μάνια, την καλή του. Έξι χρόνια μαζί. Έξι χρόνια ο ένας για τον άλλον. Με τα καλά και με τα δύσκολα. Με τις έντονες καταιγίδες και τις ατέλειωτες λιακάδες. Με υπομονή και θέληση και με αγάπη που έμοιαζε ανίκητη.

«Μην πας σε παρακαλώ στο διυλιστήριο», του είχε πει πριν από 4 χρόνια όταν της ανακοίνωσε πως βρήκε δουλειά στα «πετρέλαια».

«Είναι βαριά δουλειά. Άσε που είναι και επικίνδυνη. Τόσα ατυχήματα γίνονται. Δεν έχεις ακούσει τίποτα εσύ;».

«Μην ανησυχείς», της είχε πει εκείνος. «Παίρνουν μέτρα προστασίας τώρα. Δεν είναι όπως παλιά και ο μισθός είναι καλός. Άλλωστε, πώς αλλιώς θα μπορέσουμε να πάρουμε κι εκείνη τη βάρκα που λέγαμε; ¨Μάνια¨ θα τη βαφτίσουμε. Έτσι; Θα είναι γαλαζοπράσινη σαν τα μάτια σου».

«Τα ξέρω τα μέτρα προστασίας τους. Μόνο στα χαρτιά. Τα γεύτηκε κι ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου. Μήπως το ξέχασες;».

Το λεωφορείο άνοιξε τις πόρτες του. «ΣΤΑΣΗ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΟ». Καμιά εικοσαριά νοματέοι κατέβηκαν. Όλοι τους εργάτες στα «πετρέλαια». Ανάμεσά τους κι ο Μπάμπης.

«Καλημέρα ρε Κωστή! Τι κάνει ο γιος σου; Παίζετε καμιά μπαλίτσα; Παντρεύτηκε μωρέ ή ακόμα;».

«Άστα. Μας ξενύχτησε πάλι. Να βγάλει επιτέλους τα δόντια του να ηρεμήσουμε κι εμείς κι αυτός».

Οι μηχανές δούλευαν στο φουλ. Ασταμάτητα. Φόρεσαν τα κράνη τους, υπέγραψαν την ώρα προσέλευσης και ο καθένας στο πόστο του. Μηχανές και οι ίδιοι, τέλεια προγραμματισμένες με σάρκα και οστά.

Κι όμως κάτι έτρεχε. Κάτι αδιευκρίνιστο. Πλανιόταν στον, βαρύ από τη μυρωδιά των υδρογονανθράκων, αέρα και τρυπούσε τα σωθικά. Φαινόταν στα ανήσυχα μάτια των εργατών και στις νευρικές τους κινήσεις. Το΄νιωσε κι ο Μπάμπης.

«Τι έγινε μάστορα; Συμβαίνει κάτι;», ρώτησε με μια μικρή ανησυχία ο Μπάμπης το Νικήτα, τον αρχιμηχανικό της βάρδιας του.

«Τίποτα μικρέ. Όσο έχεις εσύ το μάστορα δίπλα σου μη στενοχωριέσαι για τίποτα», του απάντησε χαμογελώντας ο Νικήτας.

Όμως, ακόμα και το χαμόγελό του Νικήτα, σφιγμένο και αγχωμένο έδειχνε πως κάτι δεν πήγαινε καλά.

«Νικήτα, δε με πείθεις», επέμεινε ο Μπάμπης.

Ο Νικήτας τον πλησίασε, έβγαλε το κράνος του και σκούπισε τα ιδρωμένα του μαλλιά.

«Να μωρέ. Εκείνη η γαμημένη η βαλβίδα ασφαλείας στον αγωγό του μεθανίου. Κόλλησε πάλι στη βραδινή βάρδια. Αν δεν το είχε πάρει χαμπάρι ο Γιάννης, για δύο λεπτά μιλάμε, θα είχε γίνει εδώ ολοκαύτωμα. Ευτυχώς με ειδοποίησε και τελευταία στιγμή πρόλαβα και σταμάτησα την παροχή. Γι΄αυτό είμαι ακόμα εδώ κι ούτε που ξέρω πότε θα φύγω σήμερα. Άστα. Θυμήθηκα το μεγάλο ατύχημα πριν από 10 χρόνια. Έξι άνθρωποι νεκροί και τρεις σε μόνιμη αναπηρία.  Τους είπα να σταματήσουμε την παραγωγή σ΄εκείνη τη μονάδα αλλά ούτε που να το ακούσουν. Τρέχουν οι παραγγελίες μου είπαν τα μεγάλα αφεντικά. Έκανα τώρα μια πατέντα και λειτουργεί. Δεν ξέρω όμως για πόσο. Έτσι μου΄ρχεται να σηκωθώ και να φύγω. Θα γίνει καμιά στραβή και θα το΄χω βάρος στη συνείδησή μου».

«Καλά ρε μάστορα. Δυο χρόνια τώρα ακούω γι’ αυτή τη κωλοβαλβίδα. Εφιάλτης κατάντησε. Γιατί δεν την αλλά ζουν που να πάρει η ευχή;».

«Γιατί κοστίζει μικρέ. Δεν είναι μόνο η βαλβίδα. Θέλει ξήλωμα όλος ο αγωγός και αντικατάσταση και ότι κοστίζει προκαλεί αλλεργία στα αφεντικά. Άσε που θα μειωθεί η παραγωγή στο 1/3 μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες. Και οι παραγγελίες τρέχουν».

«Κοστίζει; Μόνο οι άγκυρες στην καινούργια τους θαλαμηγό κοστίζουν περισσότερο».

«Άντε, τράβα τώρα και μη σκοτίζεσαι. Θα’ χω το νου μου κι εγώ. Να προσέχετε κι εσείς όμως. Έτσι; Άντε παλικάρι μου. Καλή δύναμη. Κι ο Θεός βοηθός».

Την τελευταία παράκληση, ο Μπάμπης δεν την άκουσε. Ο Νικήτας την είπε ψιθυριστά. Σχεδόν αθόρυβα…

Εν τω μεταξύ, στα κεντρικά γραφεία των ιδιοκτητών του διυλιστηρίου, στον τελευταίο όροφο έφτανε στο τέλος της η έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ. Η βλάβη στη βαλβίδα με ότι μπορούσε να ακολουθήσει θορύβησε πάρα πολύ τους ιδιοκτήτες. Ακούστηκαν κάποιες προτάσεις για σταμάτημα της λειτουργίας της προβληματικής μονάδας και άμεση έναρξη εργασιών αποκατάστασης, μπροστά στον διαφαινόμενο κίνδυνο ενός ατυχήματος με απρόβλεπτες συνέπειες.

Τα μεγάλα αφεντικά τις απέρριψαν. Τα διαφυγόντα κέρδη θα ήταν μεγάλα. Τις παραγγελίες θα τις έπαιρναν άλλοι και οι εποχές δεν σήκωναν τέτοια ρίσκα.

Ο κύβος ερρίφθη. Η λειτουργία θα συνεχιζόταν με δύο αρχιμηχανικούς σε κάθε βάρδια για καλύτερη εποπτεία και άμεση, αν χρειαζόταν, αντίδραση.

Όλα αυτά μέχρι που χτύπησε το κινητό του προέδρου. Αυτό που άκουσε τον έκανε να χάσει προς στιγμήν τη λαλιά του.

«Ανοίξτε την τηλεόραση να δούμε. Έγινε έκρηξη στο διυλιστήριο», είπε με παγωμένη φωνή.

«Μόλις πριν από λίγο σημειώθηκε έκρηξη στο διυλιστήριο. Οι πρώτες πληροφορίες, κάνουν λόγο για 4 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Για κάθε νεώτερο θα διακόπτουμε τη ροή του προγράμματος με έκτακτες συνδέσεις», είπε ο εκφωνητής του καναλιού.

«Πάρτε τους τηλέφωνο και πείτε τους να το τρενάρουν όσο μπορούν. Ειδοποιείστε να ετοιμάσουν το αεροπλάνο. Φεύγουμε για Ζυρίχη»,διέταξε ο πρόεδρος και σηκώθηκε από την καρέκλα του βρίζοντας.

Η έκρηξη ήταν τόσο μεγάλη που συγκλόνισε την περιοχή γύρω από το διυλιστήριο. Μαύροι καπνοί άρχισαν να καλύπτουν τον ουρανό. Κόσμος πολύς άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύεται έξω από το εργοστάσιο. Η πυροσβεστική και τα πρώτα ασθενοφόρα άρχισαν να καταφτάνουν μαζί με τους συγγενείς των εργατών που κατοικούσαν στις γύρω περιοχές.

Το διυλιστήριο, σταμάτησε τη λειτουργία του. Το νέο μαθεύτηκε και στα άλλα διυλιστήρια της ευρύτερης περιοχής. Η αντίδραση των εργαζομένων σ΄αυτά ήταν άμεση. Κατέβασαν τις διακόπτες, παράτησαν τα κράνη τους και με κάθε μέσο προσπαθούσαν να φτάσουν στον τόπο του ατυχήματος.

«Δεν ήταν ατύχημα. Ήταν φόνος εκ προμελέτης» ακούστηκε δυνατά μια φωνή έξω από την πύλη του διυλιστηρίου.

Στους γύρω δρόμους επικρατούσε πραγματικό κομφούζιο. Δημοσιογράφοι και τηλεοπτικά συνεργεία προσπαθούσαν να πλησιάσουν αλλά ήταν σχεδόν αδύνατο να το καταφέρουν.

Το τηλέφωνο της κυρά-Μυρσίνης, της μάνας του Μπάμπη, χτυπούσε επίμονα.

«Ποιος να΄ναι τέτοια ώρα; Θα μου καεί το φαΐ», μονολόγησε καθώς σήκωνε το τηλέφωνο.

Ήταν η Μάνια. Με τρεμάμενη φωνή της ανακοίνωσε το δυσάρεστο. Το ακουστικό της έπεσε από τα χέρια. Μάταια προσπαθούσε η Μάνια, φωνάζοντας, να επικοινωνήσει μαζί της.

Η κυρά-Μυρσίνη, πέρασε από την κουζίνα, έσβησε το φαγητό, έβαλε στην τσάντα της μια φωτογραφία του γιου της και βγήκε σα χαμένη από το σπίτι.

Πλέον, όλα τα κανάλια είχαν ζωντανή σύνδεση με τον τόπο του ατυχήματος. Μαρτυρίες διάφορες από παρευρισκόμενους έδιναν κι έπαιρναν.

Άρχισαν και οι πρώτες δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων.

Εργαζόμενοι από άλλα διυλιστήρια έφταναν σιγά-σιγά και η φράση «κάτι πρέπει να κάνουμε», έτρεχε από στόμα σε στόμα.

«Γενική απεργία», «Κατάληψη παντού», «Να λογοδοτήσουν οι ένοχοι», ήταν μερικές από τις κραυγές οργής που άρχισαν να ακούγονται.

«Κάντε στην άκρη να περάσουν οι πυροσβέστες», ακούστηκε μια φωνή μέσα από το διυλιστήριο.

Σιωπή απλώθηκε παντού καθώς, πυροσβέστες κουβαλούσαν σε φορεία εργάτες μέσα από τον τόπο του ατυχήματος. Κανείς δεν μπορούσε ακόμα να ξέρει αν ζούσαν ή είχαν πεθάνει.

Μια αλαφιασμένη ηλικιωμένη γυναίκα, κρατώντας μια φωτογραφία στον κόρφο της προσπαθούσε σπρώχνοντας και φωνάζοντας να πλησιάσει στην πύλη.

«Αφήστε να περάσω. Είναι ο γιος μου εκεί μέσα. Κάντε στην άκρη σας λέω».

Οι πυροσβέστες άφησαν τα φορεία έξω από την πύλη, δίπλα στα ασθενοφόρα και ξαναμπήκαν μέσα.

Η κυρά-Μυρσίνη επιτέλους έφτασε κοντά. Το βλέμμα της καρφώθηκε στο ακριανό φορείο. Τρικλίζοντας, με τα χέρια κατεβασμένα, κρατώντας σφιχτά στο ένα της χέρι τη φωτογραφία, έφτασε κοντά στο φορείο.

Κανείς μέχρι τότε δεν είχε ξανακούσει τέτοια κραυγή, σαν αυτή που έβγαλε η δόλια η μάνα, αντικρίζοντας πάνω στο φορείο τον μισοκαμένο γιο της.

Όλοι σώπασαν για να ακούσουν το μοιρολόι της.

«Κόκκινο γαρούφαλλό μου/γιατί μ΄άφηκες;

 Γω σε πότιζα με δάκρυ/και μαράθηκες.

 Γω σε πότιζα με δάκρυ/και μαράθηκες».

Ένα χέρι ένιωσε να την ακουμπά και να προσπαθεί να τη σηκώσει. Η Μάνια, μάταια προσπαθούσε, κλαίγοντας κι εκείνη, να την απομακρύνει.

Η κυρά_Μυρσίνη, σκούπισε τα δάκρυά της, άφησε τη φωτογραφία πάνω στο νεκρό παιδί της και σηκώθηκε όρθια.

«Ένα μόνο θέλω γιε μου. Να είσαι ο τελευταίος», είπε και απομακρύνθηκε στηριζόμενη στον ώμο της Μάνιας.

Πλέον, ούτε έβλεπε ούτε άκουγε τους ανθρώπους γύρω της. Άλλοι έβριζαν, άλλοι σκορπούσαν απειλές και κατάρες. Εκείνη πλέον δε ζούσε. Μόνο ανέπνεε.

Η κυρά-Μυρσίνη, πέθανε μαζί με το γιο της…

Posted in ανάπτυξη για ποιόν;, εργάτες, εργατιά, εργατική τάξη | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το δολοφονικό κόστος «συντήρησης»

Posted by redship στο 24 Μαΐου , 2015

 

 

 

 

 

Ο Αντώνης, ο Μπάμπης και ο Ντελιλάι «έφυγαν». Είναι οι τρεις εργάτες, που άφησαν την τελευταία τους πνοή,  λίγες μέρες μετά την έκρηξη στα ΕΛΠΕ, στον Ασπρόπυργο, στις 8 Μαΐου. Χθες, «έφυγε» ο Αντώνης, την Τρίτη «έφυγαν» ο Μπάμπης και ο Ντελιλάι.  Ένα ακόμα «εργατικό ατύχημα», που αναμένεται να αποδοθεί, μεταξύ άλλων, και σε «ανθρώπινο λάθος»;..

Αλήθεια, έχετε ακούσει ποτέ να χάσει τη ζωή του κάποιος εφοπλιστής ή βιομήχανος από «ανθρώπινο λάθος» σε «εργοδοτικό ατύχημα»;.. Πώς συμβαίνει πάντα και οι εργάτες κάνουν τα «λάθη» και να χάνουν τη ζωή τους;.. Ο Αντώνης, ο Μπάμπης και ο Ντελιλάι καταγράφονται , πια, σ’ εκείνον τον μεγάλο κατάλογο των εργατών που «χάθηκαν», στη μάχη για το μεροκάματο.

Αμέτρητα τα επίσημα και ανεπίσημα «εργατικά ατυχήματα». Μήπως δεν υπάρχουν τα χρήματα για τις υποδομές και την τεχνολογία, ώστε να προστατεύονται οι εργάτες με τα πιο σύγχρονα μέτρα ασφαλείας; Προφανώς και υπάρχουν. Η αφετηρία για τα «εργατικά ατυχήματα» είναι άλλη, στο σύστημα που ζούμε: Ο εργάτης είναι ένα μηχάνημα που δεν χρειάζεται δικαιώματα και μισθό για να ζήσει, αλλά μόνο «συντήρηση».

Έτσι, όσο μικρότερο είναι το κόστος «συντήρησης», τόσο το καλύτερο, τόσο μεγαλύτερο το κέρδος για το κάθε κεφάλι…  Είναι το δολοφονικό κόστος «συντήρησης», δηλαδή ο μισθός που θεωρείται ότι «αξίζει» η δουλειά του εργάτη και τα (ανεπαρκή) μέτρα ασφαλείας.  Όλο το υπόλοιπο που παράγει ο εργάτης είναι «καθαρό» κέρδος για τον βιομήχανο και τον εφοπλιστή. Το κόστος «συντήρησης» του βιομηχανου ή του εφοπλιστή – ημερησίως -μπορεί να κοστίζει κάμποσα χρόνια δουλειάς του εργάτη…

Στα «εργατικά ατυχήματα» δεν γίνεται επιλογή, δεν συμβαίνουν μόνο εάν είσαι Έλληνας ή μόνο εάν είσαι «ξένος». Το δολοφονικό κόστος «συντήρησης» τους πιάνει όλους.

Κατά τα άλλα αυτά που γράφουμε είναι «λαϊκισμός»…

Κατά τα άλλα τα «εργατικά ατυχήματα» δεν είναι εργοδοτικά εγκλήματα…

Κατά τα άλλα η πάλη των τάξεων είναι «ξεπερασμένη»…

Posted in έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι, εργάτες, εργατιά, εργατική τάξη, η δημοκρατία των υποκριτών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, ημεροδρόμος | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΣΤΟΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΟ» ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΟΤΑΝ ΑΠΕΡΓΟΥΝ…

Posted by redship στο 17 Αυγούστου , 2012

 

 

 

 

Οι συγκλονιστικές εικόνες του video δείχνουν τους δολοφόνους αστυνομικούς να σπέρνουν με πτώματα απεργών εργατών τη γη των ορυχείων της Μαρικάνα στη Νότια Αφρική.
 «Είμαστε συγκλονισμένοι και ανήσυχοι από αυτή την παράλογη βία»,  και «πιστεύουμε πως στην δημοκρατική τάξη που επικρατεί στη χώρα μας υπάρχει χώρος για να επιλύονται μέσω διαλόγου οι διαφορές, χωρίς να παραβιάζονται οι νόμοι ή να ξεσπά βία».
Αν αναρωτηθήκατε αν τα λόγια αυτά τα είπε ένας  απλός πολίτης της Νοτίου Αφρικής, που έβλεπε μέχρι που μπορεί να φτάσει η «νόμιμη» κρατική βία όταν νιώσει πως οι καταπιεσμένοι εργάτες τολμήσουν να  σηκώσουν το κεφάλι τους προς τον ήλιο, κάνατε λάθος.
Είναι οι υποκριτικές και προσβλητικές για τους νεκρούς δηλώσεις του προέδρου της χώρας. Λες και  η αστυνομία της Νοτίου Αφρικής παίρνει διαταγές από «άλλη» κυβέρνηση…
Πως είπατε; Αν αντέδρασε η διεθνής κοινότητα;…
Υ.Γ. Ο Δένδιας και ο Σαμαράς στην επόμενη απεργία δεν θα στείλουν τα ΜΑΤ, απως έκαναν με τους χαλυβουργούς, υπηρετώντας το αφεντικό τους, τον Μάνεση, αλλά ελεύθερους σκοπευτές, για να προστατεύσουν το δικαίωμα στην εργασία, εκτελώντας όσους αρνούνται να εργαστούν…
Αυτή είναι η δημοκρατία τους, αυτός είναι ο καπιταλισμός.

 

 

από  tasos manifesto

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, εργάτες, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών | Με ετικέτα: , , , , , | 2 Σχόλια »

Η πείνα δεν έχει εθνικότητα

Posted by redship στο 29 Ιουλίου , 2011

αναδημοσίευση από cogito ergo sum

 

Πάνε καμμιά εικοσαριά χρόνια τώρα που έχουμε «ανακαλύψει» ότι για την εγκληματικότητα στον τόπο μας φταίνε οι μετανάστες. Μάλιστα, κατά το παρελθόν, ορισμένοι δεν δίσταζαν να αποδώσουν ιδιαίτερα εγκληματικά χαρακτηριστικά σε κάθε εθνότητα. Για παράδειγμα, οι αλβανοί ήταν κλέφτες, οι ρουμάνοι έκαναν ληστείες, οι βούλγαροι ειδικεύονταν σε λαθρεμπόριο και ναρκωτικά ενώ οι προερχόμενοι από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ασχολούνταν με το εμπόριο ευκής σαρκός. Λες και τούτη η χώρα ήταν αμόλευτη από έγκλημα κι ήρθαν οι μετανάστες να την μαγαρίσουν.

Δείτε τι παιχνίδι παίζεται σήμερα στην πρωτεύουσα. Σκόπιμα, τα αστικά πολιτικά κόμματα και οι μηχανισμοί τους, μαζί με τα πουλημένα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, θεωρούν και προβάλλουν ως κύρια αιτία των προβλημάτων του κέντρου της Αθήνας την συγκέντρωση σ’ αυτό μεγάλου αριθμού μεταναστών. Ειδικά, το ανερμάτιστο κόμμα του Καρατζατέτοιου, αυτός ο σαχλοεθνικιστικός και κρυπτοφασιστικός εσμός, δεν χάνει ευκαιρία να σπεκουλάρει πάνω στο πρόβλημα αυτό.

Κάθε ώριμα σκεπτόμενος πολίτης αντιλαμβάνεται ότι την εγκληματικότητα δεν την έφεραν οι μετανάστες. Το έγκλημα (ιδίως το οργανωμένο), τα ναρκωτικά, η πορνεία κλπ υπήρχαν από πριν και αποτελούν μια τεράστια οικονομική επιχείρηση με υπέρογκα κέρδη, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας. Για παράδειγμα, ο παγκόσμιος τζίρος από τη διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών το 2010 έφτασε τα 270 δισ. ευρώ (στοιχεία της Unicef) ενώ ο τζίρος των κυκλωμάτων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα από την πορνεία έφτασε, επίσης το 2010, το 1 δισ. ευρώ (στοιχεία της ΕΣΥΕ). Όλα αυτά, λοιπόν, υπήρχαν και πριν, γιατί είναι φαινόμενα σύμφυτα με το συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Και δεν πρόκειται να εξαλειφθούν αλλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν -με εξάρσεις και υφέσεις- όσο κυριαρχεί αυτό το σύστημα.

Αντίστοιχες νοσηρές καταστάσεις υπάρχουν σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές μητροπόλεις. Μάλιστα, τα πρωτεία στην «πολιτισμένη» Ευρώπη τα κατέχει η ίδια της η πρωτεύουσα, οι Βρυξέλλες! Εξ άλλου, για την Ελλάδα υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι στα σοβαρά εγκλήματα η συμμετοχή των μεταναστών στηρίζεται στο ντόπιο στοιχείο και η συμμετοχή Ελλήνων θεωρείται ως sine qua non.

Φυσικά, υπάρχει και η μικροεγκληματικότητα του δρόμου. Σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να υποτιμήσει κάποιος την ανησυχία του φτωχού μη του κλέψουν το κινητό του ή τα λίγα λεφτά που του έχουν απομείνει από τη επίσημη μεγάλη κρατική κλοπή. Όμως, αυτή η μικροεγκληματικότητα, που προέρχεται από ανθρώπους στα όρια της επιβίωσης, αντιμετωπίζεται μόνο με μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα και όχι με καταστολή.

Προ ημερών, με σταμάτησε στον δρόμο ένα τηλεοπτικό συνεργείο και η νεαρή ρεπόρτερ με ρώτησε αν ανησυχώ από την αύξηση των διαρρήξεων. Χαμογελώντας και δίχως να σταματήσω, της απάντησα με τον γνωστό στίχο «κλέφτης και να μπει, τι θα βρει να πάρει;». Εκείνη, απτόητη, επέμεινε: «πιστεύετε ότι η αύξηση της αστυνόμευσης μπορεί να λύσει το πρόβλημα;». Υποχρεώθηκα να σταματήσω για να απαντήσω σοβαρά. Το περιεχόμενο της απάντησής μου ήταν περίπου το εξής:

Δεν πιστεύω στην αστυνόμευση. Το μόνο που μπορεί να κάνει η αστυνομία είναι να πιάσει τους διαρρήκτες αφού θα με έχουν κλέψει. Για να μη μπει ο διαρρήκτης στο σπίτι μου, πρέπει να έχει φαΐ στο δικό του σπίτι. Όσο πεινάει, καμμιά δύναμη δεν μπορεί να τον κρατήσει μακρυά από το ψυγείο μου. Κι αν αποφασίσω να φρουρήσω άγρυπνα το ψυγείο μου, δεν θα διστάσει να με βγάλει από την μέση, προκειμένου να μπορέσει να φάει. Συνεπώς, ο μόνος εγγυημένος δρόμος για την ασφάλειά μου είναι να έχει ο διπλανός μου (έλληνας ή μετανάστης) το πιάτο του γεμάτο. Οπότε, αντί το κράτος να φροντίζει για την αύξηση της αστυνόμευσης, είναι προτιμώτερο να νοιαστεί για το πώς οι πολίτες του (αδιακρίτως εθνικότητας) θα έχουν δουλειά και θα μπορούν να ζήσουν απ’ αυτή.

Καιρός να χωνέψουμε το «ουδείς εκών κακός (=κανείς δεν γίνεται κακός με την θέλησή του)» των προγόνων μας. Κάποτε, η πείνα έβγαζε τους ανθρώπους στα βουνά και τους έκανε ληστές. Σήμερα τους οδηγεί στο πορτοφόλι και στο ψυγείο του διπλανού τους. Και σας διαβεβαιώνω ότι η πείνα του σομαλού ή του πακιστανού μετανάστη δεν διαφέρει σε τίποτε από την πείνα του έλληνα. Η πείνα δεν έχει εθνικότητα. Κάθε άλλη θεώρηση είναι τουλάχιστον ηλίθια.

Posted in Αποπροσανατολισμός και αμορφωσιά, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το «αυγό του φιδιού», έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, εργάτες, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το χρονικό μιας μεγάλης ληστείας

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

 

Κοντά στα δύο τρισεκατομμύρια δολάρια «έκλεψε» το κεφάλαιο από τους Αμερικανούς εργάτες το 2009, μόνο από την αλλαγή του συστήματος χορήγησης των αυξήσεων. Τον υπολογισμό έκανε ο καθηγητής του μεξικάνικου Πανεπιστημίου Zacatecas, Τζέιμς Σάιπερ.ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕΙ το μέγεθος της κλοπής, ο καθηγητής Σάιπερ σύγκρινε το σημερινό μισθό ενός εργάτη με το μισθό που θα έπαιρνε αν ίσχυε το σύστημα των αυξήσεων ανάλογα με την αύξηση της παραγωγικότητας.

Στην ανάλυσή του, ο Σάιπερ επισημαίνει ότι μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επικράτησε στις ΗΠΑ το μοντέλο των αυξήσεων με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτό το μοντέλο καταστρατηγήθηκε απ’ τη δεκαετία του ’70, επί Ρίγκαν. Από τότε μέχρι σήμερα, τα ποσοστά των μισθολογικών αυξήσεων είναι μικρότερα απ’ τα ποσοστά αύξησης της παραγωγικότητας.

Ο υπολογισμός έγινε ως εξής:

Το 1972, ο μέσος ωριαίος μισθός ενός εργάτη σε τιμές 2009 ήταν 20,83 δολάρια μικτά.

Από το 1972 ως το 2009 η αύξηση της παραγωγικότητας υπολογίζεται σε 92,7%.

Με τις αναγωγές, η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας υπολογίζεται (για το ίδιο διάστημα) σε 55,5%.

Βάσει αυτού του ποσοστού, ο εργάτης θα έπρεπε να παίρνει το 2009 ωριαίο μισθό 35,98 δολάρια.

Ομως, το 2009 ο μέσος ωριαίος μισθός στις ΗΠΑ ήταν 23,14 δολάρια. Δηλαδή ο εργάτης έπαιρνε 12,84 δολάρια λιγότερα την ώρα.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΟΥΜΕ ότι μπορεί να φαίνεται πολύ μεγάλος ο μικτός ωριαίος μισθός, όμως μέχρι να φτάσουμε στο καθαρό ποσό μεσολαβούν όλες οι κρατήσεις φορολογικές, ασφαλιστικές, υγείας, συνταξιοδότησης κ.ά.

Υπολογίζοντας το αριθμό των εργατών του ιδιωτικού τομέα το 2009 σε 88.239.000 και τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας σε 39,8 ώρες προκύπτει ότι το ποσό που «αφαιρέθηκε» από τους εργάτες και προστέθηκε στα κέρδη του κεφαλαίου ήταν 1,91 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Ομως, ακόμα και με αυτόν τον υπολογισμό αποκαλύπτεται ένα μέρος μόνο της κλοπής που υφίσταται ο εργάτης στον καπιταλισμό. Με οποιοδήποτε σύστημα και αν αυξηθεί ο μισθός του, ακόμη και με τις μεγαλύτερες αυξήσεις, δεν παύει να είναι παρά ένα μέρος αυτού που καρπώνεται ο καπιταλιστής εκμεταλλευόμενος την εργατική δύναμη.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, Η ΛΗΣΤΕΙΑ σε βάρος της εργατικής τάξης είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί μια επισήμανση του καθηγητή Σάιπερ, ότι δηλαδή η απόκλιση στους μισθούς σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας ακολουθεί την απομαζικοποίηση των συνδικάτων και την επικράτηση του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Συγκεκριμένα το 1952 στα συνδικάτα ήταν εγγεγραμμένο το 32,5 % του εργατικού δυναμικού, το 1979 το ποσοστό έπεσε στο 27%, το 1984 κατρακύλησε στο 19% και το 2010 έφτασε στο 11,9%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα ήταν μόλις 6,9%.

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, εργάτες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μονόδρομος η ενότητα Ελλήνων και μεταναστών εργατών

Posted by redship στο 13 Μαΐου , 2011

Οι θέσεις του ΚΚΕ, με αφορμή όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στο κέντρο της Αθήνας

 
Σκόπιμα τα αστικά πολιτικά κόμματα και οι μηχανισμοί τους, μαζί με τα αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, θεωρούν και προβάλλουν ως κύρια αιτία των προβλημάτων του κέντρου της Αθήνας τη συγκέντρωση σε αυτό μεγάλου αριθμού μεταναστών. Ειδικά, ο ΛΑ.Ο.Σ., ο εθνικιστικός και φασιστικός εσμός, πλειοδοτούν και σπεκουλάρουν στο πρόβλημα αυτό. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τη δολοφονία του 44χρονου στην 3ης Σεπτεμβρίου και Ηπείρου, ο Γ. Καρατζαφέρης με δήλωσή του φωτογράφιζε ότι το έγκλημα διέπραξαν μετανάστες, χωρίς ακόμα και σήμερα να έχει επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο από πουθενά. Μόνο από κάποιες διαρροές της ασφάλειας, που, έτσι, γενικώς και αορίστως, κάνουν λόγο για κάποια πλάνα από κάμερες που δείχνουν …μελαμψούς τύπους να επιτίθενται και να δολοφονούν τον άτυχο 44χρονο.

Είναι γνωστό ότι όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις συνδέουν την αύξηση της εγκληματικότητας, της πορνείας και όλων των κακών που συμβαίνουν, με τη μετανάστευση. Κρύβουν ότι τα ίδια τα αστικά κόμματα είναι εκείνα που ευθύνονται για το πρόβλημα της μαζικής μετανάστευσης, αλλά και της συγκέντρωσης άστεγων μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, όπως και ότι οι μετανάστες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν σε περιοχές ήδη υποβαθμισμένες, εγκαταλελειμμένες, με φτωχούς εργαζόμενους, έτοιμες να πουληθούν για ένα κομμάτι ψωμί στα επιχειρηματικά συμφέροντα που καιροφυλακτούν για να κάνουν το κέντρο της Αθήνας ακριβό διασκεδαστήριο και ακριβό εμπορικό και οικιστικό χώρο. Κρύβουν ότι ακόμα κι αν θέλουν οι μετανάστες αύριο να φύγουν όλοι από τη χώρα όχι μόνο δεν μπορούν, εξαιτίας των κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά θα κρατηθούν και θα φυλακιστούν.

Εγκληματικότητα και λεγόμενη παραοικονομία σύμφυτα του σάπιου συστήματος

Την εγκληματικότητα και την παραοικονομία δεν την έφεραν οι μετανάστες. Ζούσαν και βασίλευαν και πριν από τους μετανάστες, γιατί είναι φαινόμενα σύμφυτα με το συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, τον καπιταλισμό, που αναζωογονείται από αυτές και δεν πρόκειται να εξαλειφθούν, θα συνεχίσουν να υπάρχουν με εξάρσεις και υφέσεις, όσο κυριαρχεί το συγκεκριμένο σύστημα. Αντίστοιχες νοσηρές καταστάσεις υπάρχουν σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές μητροπόλεις, με τις οποίες θέλουν να συγκρίνουν την Αθήνα τα συγκεκριμένα κόμματα, με πρώτη και καλύτερη – στην Ευρώπη τουλάχιστον – την πρωτεύουσα της ΕΕ, τις Βρυξέλλες.

Πριν από μερικούς μήνες αποκαλύφθηκαν κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος που έπαιρναν ακίνητα και αποτελούνταν από ευυπόληπτους πολίτες, ορισμένοι μάλιστα υπηρετούσαν σε ανώτερες θέσεις του κρατικού μηχανισμού, καθώς και οι αποκαλύψεις ότι στα σοβαρά τουλάχιστον εγκλήματα η συμμετοχή των μεταναστών στηρίζεται και συνυπάρχει με τη συμμετοχή Ελλήνων. Φυσικά, υπάρχει και η μικροεγκληματικότητα του δρόμου. Και το ΚΚΕ δεν υποτιμά την ανησυχία του φτωχού, του λαϊκού ανθρώπου να μην του κλέψουν τα λίγα λεφτά που του έχουν μείνει από τη μεγάλη κλοπή που έχει υποστεί από την πλουτοκρατία και το κράτος της ή το κινητό του. Ομως, αυτή η μικροεγκληματικότητα, που προέρχεται από ανθρώπους στα όρια της επιβίωσης, αντιμετωπίζεται μόνο με μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα και όχι με καταστολή.

Επίσης, το ΚΚΕ δεν ταυτίζει τους λαϊκούς ανθρώπους που προβληματίζονται για την αύξηση της μετανάστευσης και της εγκληματικότητας με τους ρατσιστές. Πρέπει, όμως, να σταθμίσουν αφενός όλα τα εγκλήματα που τελούνται σε βάρος τους από την πλουτοκρατία και τα κόμματά της και τούς έχουν κάνει το βίο αβίωτο και αφετέρου να αναλογιστούν ότι ειδικά όσοι επενδύουν στον αντιμεταναστευτικό λόγο και στις επιθέσεις εναντίον των μεταναστών (ΛΑ.Ο.Σ., Χρυσαυγίτες και διάφορα φασιστοειδή) δεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων, έχουν ψηφίσει το Μνημόνιο και όλα τα αντιλαϊκά ληστρικά μέτρα, υποστηρίζουν την επέλαση του μεγάλου κεφαλαίου στην Ελλάδα και την Αθήνα.

Οι μετανάστες ακόμα κι αν θέλουν δεν μπορούν να φύγουν

Η έξαρση του προβλήματος συγκέντρωσης μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, χρονολογείται μετά το 2004, καθώς και το ότι πρόκειται για ανθρώπους ουσιαστικά εγκλωβισμένους στην Αθήνα, αφού ούτε μπορούν να τους επαναπροωθήσουν στις πατρίδες τους – την τεράστια τουλάχιστον πλειοψηφία – για πρακτικούς λόγους και όχι από ευαισθησία για τις συνθήκες που επικρατούν εκεί, ούτε μπορούν να επιτρέψουν τη μετακίνησή τους σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ, γιατί δεσμεύονται από τον Κανονισμό «Δουβλίνο II».

Δε λένε, βέβαια, ότι όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου τον ψήφισαν και, μέχρι πριν από λίγο καιρό τουλάχιστον, τον υποστήριζαν με νύχια και με δόντια. Ειδικά, ο οπορτουνιστικός χώρος έχει κάνει άπειρες καταγγελίες, γιατί η Ελλάδα δεν εφαρμόζει τον Κανονισμό αυτό.

Η θέση του ΚΚΕ είναι να δοθεί άσυλο σε όσους επιθυμούν και προσωρινή επικουρική προστασία σε όσους προέρχονται από χώρες ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, κατοχής, υποκινούμενων εμφύλιων κ.λπ. (Αφγανοί, Πακιστανοί, Ιρακινοί, Σομαλοί, Σουδανοί κ.λπ.).

Η μόνη σωστή και ρεαλιστική θέση για κατάργηση ή απειθαρχία στον Κανονισμό του Δουβλίνου απουσιάζει παντελώς από τις προτάσεις τους, ειδικά μετά την κατηγορηματική άρνηση που εισέπραξε ο Χρυσοχοΐδης, όταν πρότεινε να παρθούν κάποια μέτρα χαλάρωσης του «Δουβλίνου» στο Συμβούλιο της ΕΕ.

Απαιτούμε: Εδώ και τώρα κατάργηση – ανυπακοή στο «Δουβλίνο». Να εφοδιαστούν όσοι μετανάστες – πρόσφυγες θέλουν να πάνε σε άλλα κράτη – μέλη με ταξιδιωτικά έγγραφα. Το 75% των μεταναστών στην ΕΕ μπαίνει από την Ελλάδα. Εχουν ευθύνες για τη στάση τους τα κόμματα που υπερασπίστηκαν ή υποτάχθηκαν στον Κανονισμό αυτό και πρέπει να λογοδοτήσουν.

Τα μέτρα καταστολής στα σύνορα, με την καθοριστική μάλιστα συμμετοχή του «Frontex», όχι μόνο δεν πρέπει, αλλά ούτε μπορούν να αναχαιτίσουν σε μόνιμη βάση τη μετανάστευση και προσφυγιά που οφείλεται στις συμφορές που έχει προκαλέσει ο ιμπεριαλισμός, με την ελληνική μάλιστα συμβολή, στους λαούς των πατρίδων τους. Το πολύ – πολύ να αυξάνουν την επικινδυνότητα του δρομολογίου των μεταναστών και να πληθαίνουν οι νεκροί μετανάστες στα σύνορα. Σίγουρα θα αυξήσουν την καταστολή, όχι μόνο κατά των λεγόμενων παράνομων, αλλά και των νόμιμων μεταναστών και των Ελλήνων εργαζομένων. Είναι ντροπή να έχει scanner o «Frontex» στα σύνορα και να μην έχουν τα δημόσια νοσοκομεία.

Να καταργηθούν τα κέντρα κράτησης, που αποτελούν σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθώς και όλη η νομοθεσία που προβλέπει φυλάκιση μέχρι και 18 μήνες, μόνο και μόνο επειδή ο μετανάστης μπήκε ή παρέμεινε χωρίς χαρτιά στη χώρα και προκειμένου να προετοιμαστεί η απέλασή του.

Να διαμορφωθούν δημόσιοι ανθρώπινοι, αξιοπρεπείς και υγιεινοί κρατικοί χώροι φιλοξενίας των άστεγων μεταναστών και προσφύγων, με δωρεάν σίτιση, διερμηνεία και νομική αρωγή, χωρίς τη «φιλανθρωπία» των διαφόρων ΜΚΟ. Καμία απολύτως εμπλοκή ιδιωτών στην περίθαλψη ανηλίκων και θυμάτων σωματεμπορίας.

Οι προτάσεις του ΚΚΕ

Οι προτάσεις του ΚΚΕ είναι καθαρές:

1. Νομιμοποίηση των μεταναστών που ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα.
2. Εγγραφή των παιδιών τους στα δημοτολόγια.
3. Απλοποίηση των διαδικασιών ανανέωσης των αδειών παραμονής, αποσύνδεση της ανανέωσης από αριθμό ενσήμων και συμβάσεις με τον εργοδότη.
4. Διευκόλυνση της οικογενειακής επανένωσης.
5. Κατάργηση παραβόλων, κατοχύρωση των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων και δυνατότητα μεταφοράς τους από και προς τη χώρα προέλευσης.
6. Κατάργηση όλων των εμποδίων πρόσβασής τους στη δημόσια, δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια.
7. Δημιουργία δημόσιων υποδομών για την εκμάθηση της μητρικής γλώσσας, ιστορίας και πολιτισμού.

Οι προτάσεις αυτές δίνουν πραγματικές λύσεις στα προβλήματα της μεγάλης πλειοψηφίας των μεταναστών που βρίσκονται σε ένα διαρκές κυνηγητό και σε καθεστώς περιοδικής «παρανομίας» ή «μισονομιμότητας». Είναι προς όφελος και των Ελλήνων εργαζομένων, γιατί δυναμώνουν την ενότητα της εργατικής τάξης, ανεξάρτητα από γλώσσα, φυλή, χρώμα και θρησκεία. Ενας μετανάστης με χαρτιά και δικαιώματα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο εύκολα από τους εργοδοτικούς και κρατικούς μηχανισμούς ως μέσο για να χτυπηθεί ακόμη περισσότερο η τιμή της εργατικής δύναμης και όσα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα έχουν απομείνει. Δεν είναι προτάσεις ανέξοδης φιλανθρωπίας ούτε αστικού κοσμοπολιτισμού, που κρύβουν την ταξική αιτία της μετανάστευσης, την ανειρήνευτη ταξική αντίθεση ανάμεσα σε όλους τους εργάτες (ντόπιους και ξένους) με όλους τους πλουτοκράτες (ντόπιους και ξένους), ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Η ενότητα των Ελλήνων και ξένων εργαζομένων είναι μονόδρομος ιδιαίτερα την περίοδο που διανύουμε. Η ενότητα και η αλληλεγγύη είναι βασικά όπλα και αρετές της εργατικής τάξης που οφείλει να τα διατηρήσει ως κόρη οφθαλμού και να τα καλλιεργήσει παραπέρα

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι, εργάτες | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

να το έχετε υπ’ όψιν σας …

Posted by redship στο 4 Αυγούστου , 2010

«Κύριοι δικαστές,

Αν σκέπτεστε σοβαρά ότι με τις κρεμάλες μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα, που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών προς την εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια, «πτωχοί τω πνεύματι».

Σε παρόμοια περίπτωση θα μας κρεμάσετε με το δίκιο σας.

Επειτα, αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάμετε. Κρεμάστε μας! Μα να περιμένετε το τέλος. Εάν δεν το βλέπετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές σας, θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε, κυριολεκτικά, επάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Θέλετε να την αγνοείτε; Δεν θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαγείτε, άπαξ διά παντός, από όλους τους «συνωμότες»; Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε.

Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε «αύξηση του εθνικού πλούτου»!

«Εθνικού»! Τι ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων, του έθνους να λέτε.

Κάνετε κάτι καλύτερο.

Καταργήστε τα τρένα, τον τηλέγραφο, τα τηλέφωνα, τα βαπόρια, τον εαυτό σας!

Καταργήστε πρώτα από όλα εσάς τους ίδιους!

Γιατί;

Γιατί εσείς, με την συμπεριφορά σας, είστε οι πρώτοι πράκτορες της επανάστασης.

Καταργήσατε την αρπαγή και τη λεηλασία, Κύριοί μου.

Αλλά, αυτή είναι η δουλειά σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν ν’ απολαμβάνουν το παν, χωρίς να κάμνουν τίποτε.

Από αυτήν ακριβώς την τάξη πάμε να απαλλαγούμε.

Κοιτάξετε το οικονομικό πεδίο της μάχης. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και εσείς, ω Χριστιανοί μου και καλοί μου και ευγενικοί αστοί, εσείς είστε οι κοινωνικοί γύπες, που τρώνε τη σάρκα των πτωμάτων.

Θέλετε να κάνουμε έναν περίπατο στα στενά δρομάκια της πολιτείας αυτής, εκεί όπου περνάνε τις μέρες τους οι αληθινοί δημιουργοί του πλούτου;

Πάμε μαζί στα ανθρακωρυχεία του Χόκιγκ-Βάλεϊ; Δεν θα βρούμε ανθρώπους, θα βρούμε κινούμενα πτώματα που άρχισαν να αποσυντίθενται.

Η γενική κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Αρχίζει η εποχή του σοσιαλισμού και της παγκόσμιας συνεργασίας. Οι κατέχουσες τάξεις θα απαλλοτριωθούν.

Εκείνοι που λένε «τούτο είναι δικό μου», θα τα δούνε όλα κοινά. Αυτό δεν θα γίνει για σκοπούς σπεκουλάντικους, θα γίνει για το καλό όλων.

Τούτο εδώ δεν είναι όραμα αιθέριο καθώς νομίζετε. Είναι αναγκαιότητα. Είδαμε στην ιστορία πώς ό,τι ήταν ανάγκη να γίνει, έγινε. Αυτό είναι η λογική της ζωής…

Οποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού.

Την ίδια την υγεία των ανήλικων. Με την πολλή εργασία, δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Και αυτοί οι άνθρωποι σου λέγονται Χριστιανοί! Γνήσιοι Χριστιανοί!

Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας, για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στην γη!

Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν την λύτρωσή τους – αν αυτή είναι η γνώμη σας – τότε κρεμάστε μας!

Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες.

Η φωτιά είναι υπόγεια και δεν θα μπορέσετε να την σβήσετε…».

***

Αυτά ήταν τα λόγια ενός από τους ηγέτες της εξέγερσης του Σικάγου, τον Μάη του 1886, ενώπιον των δικαστών που τον έστειλαν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.

Ο Αύγουστος Σπάις, επιβεβαιώθηκε περίτρανα.

Αυτοί που επιδιώκουν διά πυρός και σιδήρου να γυρίσουν την ζωή του εργάτη δυο αιώνες πίσω, αυτοί που αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε πειραματικό εργαστήριο για την εφαρμογή της πιο στυγνής πολιτικής του κεφαλαίου, ας το έχουν υπόψη τους

Posted in ταξικός πόλεμος, εργάτες, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, ημεροδρόμος ριζοσπάστη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δουλεμπόριο πίσω από το «θαύμα»

Posted by redship στο 1 Αυγούστου , 2010

Οπως έχει συμβεί με όλα τα κατά καιρούς «θαύματα» σε διάφορες καπιταλιστικές χώρες, έτσι και πίσω από το «θαύμα» της γερμανικής οικονομίας βρίσκεται η άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων. Τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Απασχόλησης επιβεβαιώνουν ότι η ευρωστία των γερμανικών μονοπωλίων οφείλεται στο καθεστώς δουλεμπορίου και στην εργασιακή ζούγκλα που έχει επιβληθεί εδώ και κάμποσα χρόνια. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εργασίας του υπουργείου Απασχόλησης, μία στις τρεις νέες θέσεις εργασίας στη Γερμανία τον Ιούνη, αφορούσε «υπενοικίαση εργαζομένων» και μάλιστα σε ποσοστό 34,9%, από 26,2% τον περασμένο Γενάρη. Στο δουλεμπορικό καθεστώς της υπενοικίασης (leasing) δεν υπάρχουν δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Ούτε κατώτατος μισθός, ούτε ωράριο, ούτε συμβάσεις… Με αυτό τον τρόπο τα γερμανικά μονοπώλια κατάφεραν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους και ταυτόχρονα τα «εμπορικά πλεονάσματα» για τη Γερμανία, που όμως ισοδυναμούν με τα «εμπορικά ελλείμματα» των κρατών-μελών της ΕΕ στα οποία εξάγουν τα προϊόντα τους οι γερμανικές επιχειρήσεις… Συμπέρασμα; Οι λαοί δεν πρόκειται να δουν «φως» αν δεν αποτινάξουν το ζυγό του κεφαλαίου και δεν ανατρέψουν τη δικτατορία των μονοπωλίων. Αυτό είναι και το αληθινό θαύμα…

Posted in ταξικός πόλεμος, εργάτες, καπιταλισμός | Leave a Comment »

Αυτοί κι εμείς

Posted by redship στο 19 Ιουλίου , 2010

Ολόψυχη η ευχή για όσους μπόρεσαν τελικά να φύγουν έστω για λίγο κι αυτό το καλοκαίρι: Καλό ταξίδι, ξεκουραστείτε και μαζέψτε δυνάμεις για την επιστροφή.

Η επόμενη μέρα δε θα έχει καμιά σχέση μ’ ό,τι ως τώρα γνωρίζαμε. Κάτι παράξενα «ρεπορτάζ» απ’ τα νοσοκομεία που παραπέμπουν σε σύγχρονο Καιάδα, προμηνύουν πιο δύσκολες καταστάσεις ευρύτερα στην κοινωνία.

Δες πώς συναντιούνται τελικά τα μεγάλα μυαλά. Προχτές στο κύριο άρθρο της εφημερίδας του «εθνικού εργολάβου» αναφερόταν η εκτίμηση πως για τα κακά της μοίρας μας δεν έφταιξε τίποτα άλλο παρά η κυριαρχία του δίκιου του εργάτη! Χτες καταγράφηκε η δήλωση ενός ακόμα κυβερνητικού στελέχους, του Μπεγλίτη, με την ίδια πάνω – κάτω εκτίμηση. Παράλληλα, ήδη ο κυβερνητικός συντονιστής των πολιτικών δυνάμεων της αστικής τάξης, ο Πάγκαλος, αναφέρεται σε «δυαδική εξουσία», καθώς, όπως λέει, πλάι στο κράτος των καπιταλιστών λειτουργεί και η εξουσία των εργατών, δηλαδή του ΚΚΕ!

Δε θέλουν να μας τρελάνουν. Ιδεολογική επένδυση κάνουν. Πασχίζουν με χοντράδες να ενοχοποιήσουν την εργατική τάξη, και μάλιστα εκείνο το τμήμα που μπαίνει μπροστά στον αγώνα, έτσι που να πέσει σαν ώριμο φρούτο αύριο το χτύπημα που ετοιμάζουν. Και ετοιμάζουν χτύπημα γιατί γνωρίζουν πως μόνο έτσι έχουν ελπίδα να αντιμετωπίσουν το οργισμένο ποτάμι που δε θα ξεχυθεί απλά στην κατηφόρα, αλλά οργανωμένα, συντεταγμένα και με σημαία αυτή της λαϊκής εξουσίας θα διεκδικήσει το χώρο και το δρόμο του. Φράγματα έχουν χτιστεί πολλά, το ποτάμι όμως πάντα έχει τον τελευταίο λόγο.

Στα υπόλοιπα, ισχύει η παράφραση της ερώτησης: Γιατί χαίρονται οι καπιταλιστές και χαμογελούν πατέρα;

Γιατί, τέτοιο δώρο, σαν τη νέα εθνική συλλογική σύμβαση, οι καπιταλιστές ούτε στα πιο τρελά όνειρά τους δεν το περίμεναν. Εκατομμύρια και εκατομμύρια ευρώ αντί για μεροκάματα θα γίνονται αύξηση κερδών, κομψά το λένε «προσφορά των εργατών στην ανάπτυξη», είναι μόνο μια υποταγή στη μηχανή αρπαγής κι άλλου εργατικού ιδρώτα.

Χρόνια και χρόνια επενδύει η αστική τάξη για να έχει μια τέτοια ΓΣΕΕ. Χρόνια επενδύει για να έχει και σαμπρέλα προστασίας γύρω από μια τέτοια ΓΣΕΕ (πού είναι αλήθεια όλοι εκείνοι που έβγαζαν – βγάζουν ακόμα – μπιμπίκια με το ΠΑΜΕ κι έλεγαν – κι επιμένουν – πως το κρισιμότερο είναι η προστασία της ΓΣΕΕ; Λουφάζουν ώσπου να περάσει η μπόρα. Είναι γελασμένοι αν νομίζουν πως θα ξεχαστούν…).

«Ζήτω που κερδίσαμε», πανηγυρίζουν από προχτές διάφοροι. Δεν επαναλαμβάνουν πια ένα κοινό σκονάκι, τη χαρά τους ομολογούν που πηγάζει από το κοινό ταξικό τους συμφέρον.

Τραπεζίτες, βιομήχανοι, άλλοι κεφαλαιοκράτες, εκδότες και οι πολιτικοί τους επαναλαμβάνουν στον ίδιο ρυθμό «ζήτω που κερδίσαμε». Και πράγματι κέρδισαν. Πολλά, πάρα πολλά.

Θα τα μετρήσουμε ένα ένα στα θύματα. Σε κάθε έναν που δε θα μπορεί να πληρώνει ούτε το λογαριασμό της ΔΕΗ, πόσο μάλλον το δάνειο στην τράπεζα, σε καθέναν που ήδη δε βρίσκει θέση στον παιδικό σταθμό, σε καθέναν που – τι τραγωδία – φτάνει στην ακρότητα να πάει και να παρατήσει το γέροντά του σ’ ένα νοσοκομείο, σε κάθε έναν που σήμερα ακόμα δεν γνωρίζουμε ποιος ακριβώς είναι ο Γολγοθάς του, αλλά «Κυριακή κοντή γιορτή», πριν να τελειώσει τούτο το – στο όνομα μόνο – «καλοκαίρι», θα έχει κάνει καθαρό από τη θέση που θα πάρει ποιοι είναι οι πρώτοι για τον σύγχρονο Καιάδα.

Θα μετρηθούμε, λοιπόν. Ηδη οι άλλοι μετράνε. Και βλέπουν στην ανεργία τη βόμβα που απειλεί την «ειρήνη» χρόνων. Ειρήνη δεν υπήρξε, υποταγή ναι, αυτή κινδυνεύει, ναι.

Ας είμαστε, λοιπόν, έτοιμοι να μετρηθούμε. Για την ακρίβεια, έτοιμοι να φανούμε αντάξιοι κι εμείς της δικής μας αποστολής. Γιατί οι άλλοι πίνουν ήδη στην υγεία των κορόιδων (το προχτεσινό τραπέζωμα του Πάγκαλου στους φερέλπιδες της παράταξής του είχε και έναν τέτοιο συμβολικό χαρακτήρα).

Για να μετρηθούμε και να μη βγαίνουμε λειψοί, πρέπει να κάνουμε παντού γύρω μας ορισμένα πράγματα ακόμα πιο καθαρά:

Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένες να γιγαντώνονται. Η εργατική τάξη, όμως, δεν έχει ανάγκη καπιταλιστικές επιχειρήσεις.

Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένες να βαθαίνουν την εκμετάλλευση. Οι εργάτες, όμως, δεν έχουν ανάγκη αυτές τις επιχειρήσεις. Θέλουν και μπορούν να τις κάνουν κοινωνικές.

Κι εδώ ξανά το «διά ταύτα»: Ολοι περιγράφουν τη δυστυχία είτε ως παιδική εργασία είτε ως σύγχρονο Καιάδα. Μόνο μέσα από τον «Ριζοσπάστη», όμως, μπαίνει θέμα ανατροπής της κυριαρχίας των καπιταλιστών με ανατροπή της πολιτικής εξουσίας τους.

Για να απαλειφθούν και φαινόμενα όπως αυτό της διαστροφής της πραγματικότητας που ενοχοποιεί την εργατική τάξη και το κίνημά της ως ένοχο για την καπιταλιστική κρίση.

Οι καιροί γίνονται όλο και πιο ενδιαφέροντες. Η ταξική πάλη κυοφορεί το καινούριο και οι εργάτες μαζί με όλο το λαό έχουν το λόγο…

Posted in ριζασπάστης, εργάτες, η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες | Leave a Comment »

εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι

Posted by redship στο 9 Ιουλίου , 2010

η έφοδος στους ουρανούς θα γίνει
και θα΄ναι καταμεσήμερο

Posted in αντεπίθεση λαέ, εργάτες, Uncategorized | Leave a Comment »

ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός

Posted by redship στο 8 Ιουλίου , 2010

Πλουτίζει η ΣΕΛΜΑΝ…

Ξεπέρασαν τα 88 εκατ. ευρώ οι επενδύσεις που ακολούθησαν την επιδότηση με 44 εκ. ευρώ των «Alpha Wood» και «Shelman», εκ των οποίων η πρώτη εξαγόρασε τελικά τη δεύτερη. Αντιγράφουμε από δημοσίευμα της «Καθημερινής» του Σαββάτου 3 Ιούλη 2010 την πορεία τους: «Οι δύο εταιρείες αποτελούν πια έναν κολοσσό του ξύλου στην ανατολική Ευρώπη, καθώς αναμειγνύονται διάφορες παραγωγικές μονάδες. Από την εξαγορά, η Alpha Wood παρέλαβε τα δύο εργοστάσια της Shelman σε Χαλκίδα και Κομοτηνή, το 85% της Χατζηλουκάς ΑΒΕΤΕ, το 100% της Ξυλεμπορικής Πατρών, το 90% της Τζήλος ΑΕ, το 50% της Σέλμαν Sofianos Παρκέτα ΑΕ, το 40% της Sofrom Parquet ΑΕ στη Ρουμανία, αλλά και το ιδιόκτητο λιμάνι της στη Χαλκίδα. Την ίδια στιγμή, ο θεσσαλικός όμιλος διαθέτει την Alpha Wood Πίνδος, την Alpha Wood Bulgaria, το εργοστάσιο της ΒΙΠΕ Λάρισας, το Alpha Wood Shop στον Τύρναβο – όπου και η έδρα του ομίλου – και το κέντρο έκθεσης Alpha Wood Επιπλο, ενώ συμμετέχει στην Alpha Wood Νευροκόπι ΑΕΒΕ και στη Ξυλοτεχνική Ηπείρου».

… απολύονται οι εργάτες

Για να ρέουν τέτοιες κρατικές επιδοτήσεις, ένα από τα βασικά επιχειρήματα των κυβερνήσεων του κεφαλαίου είναι ότι έτσι δημιουργούνται και θέσεις εργασίας. Δε λένε όμως πότε και τελικά τι είδους θέσεις εργασίας είναι αυτές που δημιουργούνται. Αν, δηλαδή, υπηρετούν την ανάπτυξη του κλάδου προς όφελος των λαϊκών αναγκών ή αν οι θέσεις εργασίας δημιουργούνται και καταργούνται, έτσι ώστε η εργοδοσία να διασφαλίζει γρήγορο και εύκολο κέρδος. Γιατί αυτό που συμβαίνει είναι το δεύτερο. Ετσι, δεν εξηγούνται διαφορετικά οι μαζικές απολύσεις που έχουν ξεκινήσει. Ηδη έγιναν 22 και σχεδιάζονται ακόμα πάνω από 250. Οι εργάτες βρίσκονται σε απεργία εδώ και πάνω από ένα μήνα, συγκεντρώνοντας πείρα για το ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι τους. Αναδεικνύοντας κι αυτοί με τη σειρά τους ότι η υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων είναι ασυμβίβαστη με την ανάπτυξη που υπηρετεί το θησαυρισμό των μονοπωλίων.

Posted in εργάτες, καπιταλισμός | Leave a Comment »