καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Απρίλιος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Εγγραφή

Archive for the ‘Αρης Βελουχιώτης’ Category

Αν ακούγαμε τον Άρη…

Posted by redship στο 29 Οκτωβρίου , 2016

 

αναδημοσίευση από τον ημεροδρόμο

Πρόκειται για ένα αθάνατο πολιτικό κειμήλιο.

    Για μια ομιλία διαχρονικής αξίας και δραματικής επικαιρότητας, ειδικά στη σημερινή Ελλάδα των ξένων δανειστών, των εγχώριων (δεξιών και «αριστερών») «σωτήρων» και των διαπραγματεύσεων με «εταίρους» και «φίλους».

Πρόκειται για την ιστορική ομιλία του Άρη στην απελευθερωμένη Λαμία εκ μέρους του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, που συμπληρώθηκαν 72 χρόνια από την εκφώνησή της, στις 29 Οκτώβρη 1944.

    Ο Άρης παρουσιάζει την πολιτική του ΕΑΜ και μιλώντας από το περίφημο μπαλκόνι, ανάμεσα στα άλλα, λέει:

aris-1

«Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!

Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.

    Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν’ αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν’ ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ’ αρχίσω σαν τα παραμύθια:

    Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ’ όλο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.

    Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας ήτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε.

    Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ’ άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή.

    Μα ό,τι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.

    Αυτό κάνεις δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι’ αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.

aris-2

    Μα ο ελληνικός λαός δεν θα ‘τανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι – ξένοι και ντόπιοι – πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.

    Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δεν σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ’ αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα (…).

    Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.

    Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.

    Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν’ αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.

    Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ’ αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας.

    Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.

    Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. (…)

    Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων.

aris-3-a

    Η ουσία αυτού βρίσκεται στο γεγονός ότι η αντίδραση σκεφτόταν μόνο πώς να εκμεταλλευτεί, να βασανίσει, και να ξεζουμίσει το λαό, οργανώνοντας κινήματα κάθε τόσο και καλλιεργώντας τις φαγωμάρες, προπαγανδίζοντας και πείθοντας το λαό ότι είναι απαραίτητο να ζει φτωχός και κακομοιριασμένος.

    Χαρακτηριστικό είναι ότι πιάνοντας μια λέξη του Κολοκοτρώνη, που ονόμασε κάποτε τη χώρα μας Ψωροκώσταινα, κατάφερε να πείσει το λαό ότι το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του κι ότι θα έπρεπε να μας κυβερνήσουν οι ξένοι, ονομάζοντας γι αυτό και τα πολιτικά κόμματα ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά.

    Σ’ αυτό το σημείο μάς φέρανε οι κορυφές που διοικούσαν τον τόπο μας. Κάποτε φτάσαμε και στη δημοκρατία. Μα αυτό έμοιαζε με την παροιμία που έλεγε ο λαός: Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

    Μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό (…). Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό.

    Σ’ αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ’ αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.

    Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας πού μας αποδείχνουν ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς.

    Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ’ αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί.

    Γι’ αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.

Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά.

    Μα ο λαός μας δεν ήτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν ήτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του (…).

    Έτσι ήλθαν οι Γερμανοί στον τόπο μας και μας σκλαβώσανε. Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε.

Τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ’ αυτούς που φορούσαν τα κλακ και τα μπακαλιαράκια; Τι μπορούσαν να μας πούνε αυτοί; Το μόνο που βρίσκανε να μας λένε ήτανε: «Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση, ησυχάστε»!    

    Αυτό όμως θέλανε κι οι Γερμανοί. Μα τα λόγια αυτά τα εκστομίζανε οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Έλληνες.

Κι όμως, δε θα συμβιβάζονταν με τη λογική και τη ράτσα μας, αν δε βγαίναν πάλι τα στοιχεία αυτά που θα κρατούσανε ψηλά την τιμή του έθνους μας, μέσα από το λαό μας.

    kedrikh-arhs-4

   Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που ένιωθαν βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.

    Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές. Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ’ αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα.

    Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.

    Βέβαια, ποιος θα ‘τανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών ήτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στον δρόμο της λευτεριάς.

    Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειες του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης.

aris-5

    Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι που μας δίδασκε στο σχολείο ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης: Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι.

    Κανείς δεν ένιωθε ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντα του και να παλέψει για τη λευτεριά. Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα.

    Η αντίδραση στο άκουσμα της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.

    Θυμάμαι όταν το χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σαν «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε το πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ.

    Πολλοί νομίζανε τότες ότι αυτό ήτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο. Όταν λέγαμε ότι σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φεύγουν ντροπιασμένοι, ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν ήτανε παρά ηχηρές φράσεις.

    Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο πού κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφίλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκίνιζαν τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.

    Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ (…). Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι ήτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλα κλωσοφωλιές. Μα ήτανε δυνατό να πιάσει αυτό;

    Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν’ αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς. Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν ήτανε σ’ αυτό το σημείο. Ήτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την ασφάλεια.

    Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε.  

    Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ’ αυτούς δεν είπε τίποτα. Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει. Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ’ αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα.

    Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι’ αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους.

aris-6

    Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε .Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που ήτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:

Ναι, φωνάζανε. δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;

Αυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι! Γιατί δεν είχανε δίκιο; Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν ήτανε ακόμα ισχυρό. Γι’ αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε. Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ’ αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες το λαό και δεν τον εμψύχωνε:

   1) Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών.

   2) Να επιβληθεί σ’ αυτούς ν’ αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας.

   3) Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.

    Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θα ήταν πολύ περισσότερα.  

    Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών.

Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς; Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!

    Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων.

    Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.

    Τι θα έπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο; Όχι! Χίλιες φορές όχι! Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές. Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούντζωσε κι έδωσε αυτά τα γενναία παλικάρια, πού ‘ναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.

aris-7

    Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν’ αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες. Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι’ αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες. Αν είχανε την πρόθεση να παλέψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονταν, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.

    Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο. Τι θα περίμενε κανείς άπ’ αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους; Φυσικά, «Κάτω οι καταχτητές» ! Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους ήτανε: «Κάτω το ΕΑΜ!»

    Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε. Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν ήτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.

    Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές (…). Γι’ αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα.

    Ύστερα απ’ αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο: Μας κατηγόρησαν ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα αλλά θα υπακούσουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσαν ότι όταν θα ‘ρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!

    Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τους Τριακόσιους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε τον συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.

    Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι! Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ’ αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ’ αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού (…).

arix-8

    Μετά  τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι: Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν’ αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;

    Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό. Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουν τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.

Σήμερα, όμως, το ΚΚΕ. δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

    Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα; Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές; Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.

    Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες. Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!

    Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.

    Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…

    Κατηγορούν τους κομμουνιστές ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρης Βελουχιώτης, ένας είναι ο πατριωτισμός αυτός που συμφέρει τους λαούς, εαμ ελας επον ο δρόμος των λαών, ημεροδρόμος | Με ετικέτα: , , , , | 3 Σχόλια »

Καπετάνιε κάτω στη ρούμελη λένε πως ζείς ακόμα

Posted by redship στο 27 Αυγούστου , 2016

«Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει».

καπετάνιος

 

 

 

 

Posted in Αρης Βελουχιώτης | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Παζαριώτης βγήκε ο γιος του Κλάρα!»

Posted by redship στο 27 Αυγούστου , 2015

veloyhiotis-kentrikh

 

αναδημοσίευση από τον ημεροδρόμο    ΝΙΚΟΣ ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΣ

 

–          «Τα μάθατε; Η Κλάραινα γέννησε!

–          Και τι έκανε;

–          Αγόρι!

–          Αγόρι!…

Τα θαυμαστικά δεν είναι δικά μας. Επιφωνήματα είναι του κόσμου. Ε, δεν ήταν και μικρό πράμα για μια μικρή πολιτεία όπως η Λαμία. Αν το Παζάρι ήταν το μεγάλο γεγονός της χρονιάς, ήταν κι αυτό, το γεγονός της ημέρας. Βούιξε ο τόπος.

–          Παζαριώτης βγήκε ο γιος του Κλάρα, παζαριώτης…

Ετσι με τον συσχετισμό των δυο γεγονότων, του παζαριού και της γέννας, από στόμα σε στόμα, λες και συνεννοήθηκε με μιας όλος ο κόσμος, του κόλλησε και μονομιάς, πριν ακόμα βαφτιστεί το παιδί, το πρώτο του παρανόμι». (Από το βιβλίο «Ο αδερφός μου ο Αρης», Μπάμπης Κλάρας, εκδόσεις Δωρικός)

Σαν σήμερα λοιπόν, στις 27 Αυγούστου του 1905, γεννήθηκε ο Θανάσης Κλάρας, ο μετέπειτα Αρης Βελουχιώτης (το τρίτο και τελευταίο ψευδώνυμο – είχε προηγηθεί το Μιζέριας), ο δημιουργός και αρχηγός του μεγαλύτερου εθελοντικού στρατού που δημιουργήθηκε ποτέ στη χώρα, του ΕΛΑΣ, υπό την καθοδήγηση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Ο ρόλος του Αρη στη συγκρότηση, ανάπτυξη και δράση του ΕΛΑΣ ήταν αποφασιστικός. Ο Αρης, εκτός από την προσωπική παλικαριά που τον διέκρινε, είχε και εξαιρετικές ηγετικές και πολιτικές ικανότητες. Είδε έγκαιρα την ανάγκη να βάλει το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα ζήτημα εξουσίας. Καταλάβαινε πως μετά την απελευθέρωση θα ήταν αναπόφευκτη η σύγκρουση με τους Αγγλους ιμπεριαλιστές. Κάποιοι άλλοι φαίνεται πως δεν το κατάλαβαν όπως έπρεπε.

Ο Αρης επέλεξε να δώσει ο ίδιος τέλος στη ζωή του, το απόγευμα της 16ης  Ιούνη του 1945, στην περιοχή της Μεσούντας, χρησιμοποιώντας το περίστροφό του. Οι ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων από την ύπαιθρο είναι συνταρακτικές: «Είδα με τα μάτια μου ανθρώπους να κλαίνε για τον Αρη. Είδα φωτογραφίες του βαλμένες στα εικονίσματα. Ακουσα γυναίκες και γριούλες να καταριούνται τους φονείς του και να τον αποκαλούν Αγιο. Ακουσα πολλούς να ελπίζουνε ότι ο Αρης δεν πέθανε». (Αρης Βελουχιώτης, ο Πρωτοκαπετάνιος του Αγώνα, Πάνος Λαγδάς). Ακόμη και σήμερα, σε ορεινά χωριά της Φθιώτιδας, της Ευρυτανίας καθώς και σε άλλες περιοχές της χώρας, η φωτογραφία του βρίσκεται αλλού «μπλεγμένη» στο εικονοστάσι των ανθρώπων και αλλού κατά μόνας σε περίοπτη θέση του σπιτιού. Ο αγαπημένος του φίλος πάτερ Ανυπόμονος (Γερμανός), όσο ζούσε, στο κελί του στη Μονή Αγάθωνος της Φθιώτιδας, οι δύο τοίχοι είχαν φωτογραφίες διάφορων αγίων και οι άλλοι δύο ήταν γεμάτοι από φωτογραφίες του Αρη Βελουχιώτη.

Ο Αρης έγινε μύθος. Ξεπέρασε κατά πολύ και τον αγαπημένο του ήρωα, τον «συντοπίτη» Αθανάσιο Διάκο. Η παρουσία του στα χωριά και τις πόλεις δημιουργούσε τέτοιο ανθρωπομελλίσι και τέτοια αίσθηση που όμοιά της δεν έχει υπάρξει. Οι ομιλίες που πραγματοποίησε σε πόλεις (Τρίπολη, Λαμία, και αλλού) έχουν εντυπωθεί στις μνήμες και τις καρδιές των ανθρώπων που τις παρακολούθησαν, ακόμη και σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό πως στις πόλεις αυτές, πέρα από τους κατοίκους της ίδιας της πόλης που παραβρέθηκαν στη συγκέντρωση, χιλιάδες και χιλιάδες λαού ξεκίνησαν από τα χωριά τους με τα πόδια (στην πλειοψηφία τους ξυπόλυτοι), σε απόσταση ακόμη και δεκάδων χιλιομέτρων, προκειμένου να δουν και ακούσουν τον αρχηγό από κοντά. Στην πλ. Αρεως της Τρίπολης οι άνθρωποι κρέμονταν σαν σταφύλια από τα δέντρα, ακροβατούσαν σε όποια μάντρα έβρισκαν διαθέσιμη και στριμώχνονταν στα μπαλκόνια και στις  στέγες των γύρω σπιτιών για να έχουν την καλύτερη δυνατή οπτική επαφή.

Στο βιβλίο του «Υπνοβάτες», ο Αρθουρ Κέσλερ, γράφει σε ένα σημείο: «Οι μύθοι δημιουργούνται σαν τους κρυστάλλους ακολουθώντας το δικό τους παλινδρομικό τύπο. Τους χρειάζεται όμως ο κατάλληλος πυρήνας. Οι μετριότητες και οι απατεώνες δεν έχουν μυθογεννητική ισχύ. Δημιουργούν μόδες που πολύ γρήγορα ξεπερνιούνται».

 

Posted in Αρης Βελουχιώτης | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Ο Άρης

Posted by redship στο 16 Ιουνίου , 2015

aris_veloyhiotis8

 

 

 

 

 

 

Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:
– Τον ξέρεις τον Άρη;
– Ναι, μου λέει. Τον ξέρω.
– Τον είδες ποτέ σου;
– Όχι. Μα τόνε ξέρω.
– Πώς είναι;
– Τρεις βολές πιο αψηλός απ’ τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία.
Μιαν άλλη φορά, στα Τρίκαλα, ρώτησα ένα “αετόπουλο” που πέρναγε τις γραμμές του οχτρού μεταφέροντας μαντάτα στους αντάρτες μέσα στο κούφωμα ενός καλαμιού.
– Γιωργή, τον ξέρεις τον Άρη;
– Τόνε ξέρω.
– Τον είδες ποτέ σου;
– Τον είδα με τα μάτια μου.
– Πώς είναι;
– Έχει μακριά γένεια κι ένα αληθινό άστρο στο μαύρο σκούφο του. Κι άμα μιλάει -κι ας χιονίζει ακόμα- γίνεται μονομιάς πολλή ζέστα. Κι όταν ακούνε το όνομά του οι Γερμανοί κρύβουνται σα λαγοί μέσα στα δάσα.
Ένα μεγάλο κόκκινο άλογο, ένας αητός με μια σημαία, ένα άστρο αληθινό, πολλή ζέστα -αυτός είναι ο Άρης των παιδιών και των μεγάλων.
Και γω που δυο φορές όλο-όλο τον αντάμωσα, έτσι σαν τα παιδιά και γω, έτσι τον βλέπω και τον τραγουδάω τον ΑΡΗ»
(Γιάννης Ρίτσος, Το υστερόγραφο της δόξας – Άρης Βελουχιώτης)

 

 

αναδημοσίευση από  τον ημεροδρόμο

 ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

 

 

aris4

 

Ο Άρης της ιστορικής μνήμης και της ιστορικής συνέχειας. Ο Άρης της Ιστορίας, ο Άρης του μέλλοντος.

 

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης «έφυγε» πριν 70 χρόνια, στις 16 Ιούνη του 1945, έξω από τη Μεσούντα. «Έφυγε» κυκλωμένος από τους εχθρούς του, τους εχθρούς του λαού. «Έφυγε» μόνος του. Μετά τον αποκεφάλισαν. Το κεφάλι του, μαζί με το κεφάλι του Τζαβέλα, κρεμάστηκαν σε φανοστάτη, στα Τρίκαλα. 70 χρόνια μετά ο Άρης είναι εδώ. Αυτοί που προσπάθησαν να τον νικήσουν νεκρό δεν κατάφεραν τίποτα.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης, ο αντάρτης. Ο Άρης των βουνών, που τον γνώριζαν σε κάθε γωνιά της χώρας και το όνομα του πέρασε στην Ιστορία. Ο Άρης πέρα από τον μύθο. Ο Άρης που έγινε σύμβολο της λευτεριάς. Ο Άρης που έμαθε να σηκώνεται όρθιος. Ο Άρης των συντρόφων του, ο Άρης του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, ο Άρης του λαού.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης που δεν έταζε «λαγούς με πετραχήλια» και ήταν περήφανος για αυτό. Ο Άρης που, ακόμα και πάνω στο άλογο του, έδειχνε να πατά κάτω στη γη, στη γη της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας.  Ο Άρης που το έλεγε ξεκάθαρα: «Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ»; Το έλεγε στην ιστορική του ομιλία, στη Λαμία, στις 29 Οκτώβρη του 1944.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης της Επανάστασης. Ο Άρης που, 70 χρόνια μετά, συνεχίζει να «μετουσιώνεται» σε αντίδοτο για μικρές και μεγάλες Βάρκιζες.  Αυτός που έδωσε τη ζωή του, όπως τόσοι άλλοι αντάρτες, για τη λευτεριά της χώρας, που πάλεψε μαζί με το λαό, γιατί ήταν μέρος του λαού. Ο Άρης που, στη ζωή του, δεν διεκδίκησε το «αλάνθαστο».Αυτός, που δεν «ξέφυγε» από τον λαό, ακόμα κι όταν ήταν ξακουστός πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Αυτός που πάλεψε για τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης που οι σύντροφοι του τον περιέγραφαν αποφασισμένο. Ο Άρης, ο οποίος είχε μετατρέψει τη συντροφικότητα σε καθημερινή συνήθεια, ανάμεσα στους αντάρτες. Ο Άρης, όχι σκέτος. Ο Άρης, δεμένος με την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Ο Άρης της ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Ο Άρης της ιστορίας της Ελλάδας, της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, της ιστορίας των λαών. Ο Άρης που έγινε κομμουνιστής. Ο Άρης που πέθανε κομμουνιστής.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

Ο Άρης, 70 χρόνια μετά, δεν είναι εδώ για να «διδάσκει», αλλά είναι εδώ για να εμπνέει. Είναι εδώ για να εμπνέει πως το ανθρώπινο της κομμουνιστικής ιδεολογίας ξεπερνά τα στενά όρια μιας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου. Ο Άρης της ιστορικής μνήμης και της ιστορικής συνέχειας. Ο Άρης της Ιστορίας, ο Άρης του μέλλοντος.

Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Άρης, ο κομμουνιστής. Ο Άρης, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Άρης.

 

 

 

 

Posted in Αρης Βελουχιώτης, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Κινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ 1943 1945 – Ολα τα φιλμ

Posted by redship στο 29 Οκτωβρίου , 2013

 

 

 

 

 

αναδημοσίευση από alterthess,gr

Σπάνιο video στη δημοσιότητα

Πρόκειται για το σύνολο της παραγωγής σε φιλμ από το κινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ, (ή ορθότερα, το φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ), που έχει διασωθεί. Κάτι λιγότερο από 11 λεπτά. Δόθηκαν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας από την Ολυμπία και τον Κώστα Παπαδούκα, αδερφό του Θανάση Παπαδούκα, του οπερατέρ του κινηματογραφικού συνεργείου του ΕΛΑΣ, από το φθινόπωρο του 1944 μέχρι λίγο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Πριν από τον Θανάση Παπαδούκα, την δουλειά αυτή έκανε ο οπερατέρ Ιωάννης Νισυρίου, με μία μηχανή που είχαν βρει «σε κάτι κιβώτια γερμανικά μαζί με φιλμ, τραβηγμένα και ατράβηχτα», όπως διηγείται ο Θανάσης Παπαδούκας.

Το συνεργείο, υπό την εποπτεία του ζωγράφου Δημήτρη Μεγαλίδη, και με τη συμμετοχή του Κώστα Μακρή, γύρισε αρκετά μέτρα φιλμ, από τα οποία έχουν διασωθεί αυτά τα αποσπάσματα που μπορείτε να δείτε παρακάτω στο βίντεο.

Τα μέλη του συνεργείου: * Δημήτρης Μεγαλίδης, προϊστάμενος * Ιωάννης Νισυρίου, οπερατέρ * Θανάσης Παπαδούκας, οπερατέρ * Κώστας Μακρής

Περιγραφή των σκηνών: * Συνεδρίαση της ΠΕΕΑ στην Ευρυτανία, άνοιξη του 1944. Διακρίνεται ο Σπύρος Μελετζής, φωτογράφος του αγώνα [Οι φωτογραφίες των μελών του συνεργείου, στους τίτλους στην αρχή είναι του Σπύρου Μελετζή]. * Ο Αρης Βελουχιώτης και οι Μαυροσκούφηδες, έφιπποι, τέλη του 1944 ή αρχές του 1945 * Η Ταξιαρχία Ιππικού στη Λάρισα, με τα άλογα που ο ΕΛΑΣ είχε πάρει λάφυρα από τους Ιταλούς, τέλη του 1944 ή αρχές του 1945, επίσης. * Ο Στέφανος Σαράφης και ο Αρης Βελουχιώτης με τους Μαυροσκούφηδες του, όλοι έφιπποι, πιθανόν στα Ιωάννινα, φθινόπωρο του 1944. * Ο Στέφανος Σαράφης και ο Αρης Βελουχιώτης με τα στελέχη του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ποζάρουν στην έδρα του ΓΣ. * Πορεία ανταρτών μέσα στο χιόνι, μετά από μάχη με του Γερμανούς. Κουβαλάνε τραυματισμένους συντρόφους τους. Οταν ο ένας πεθαίνει, τον θάβουν στο χιόνι, χειμώνας 1943-1944. * Αντάρτες έπειτα από πορεία φτάνουν σε ορεινό χωριό, όπου οι γυναίκες του χωριού τους κερνούν και τους φιλεύουν. * Σκηνοθετημένη μάχη-ναυμαχία του ΕΛΑΝ. Οι Γερμανοί «ηθοποιοί» είναι πραγματικοί αιχμάλωτοι, που μάλιστα, μη γνωρίζοντας για τη σκηνοθεσία, νόμιζαν ότι οι ΕΛΑΝίτες επρόκειτο να τους εξοντώσουν. * Θεατρική παράσταση από ερασιτέχνες ηθοποιούς των πολιτιστικών ομάδων των ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΕΠΟΝ στην πλατεία του χωριού. Παρακολουθούν αξιωματικοί και οπλίτες του ΕΛΑΣ, και όλος ο πληθυσμός του χωριού, που μάλλον βλέπει για πρώτη φορά θέατρο. * Σκηνές απελευθέρωσης της Πάτρας. * Παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας. Διακρίνονται και Βρετανοί ένστολοι που επιτηρούν την παράδοση των όπλων. * Στο κλείσιμο, οι τραγικές σκηνές με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να κλαίνε την στιγμή που παραδίδουν τα τιμημένα άρματά τους.

Posted in Αρης Βελουχιώτης, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, εαμ ελας επον ο δρόμος των λαών | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Να ‘ναι γλυκό το βόλι

Posted by redship στο 27 Οκτωβρίου , 2013

Posted in Αρης Βελουχιώτης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, εαμ ελας επον ο δρόμος των λαών | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Κομμουνιστές!

Posted by redship στο 3 Σεπτεμβρίου , 2013

 

 

 

 

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου – «Unfollow»

Την εποχή των δωσίλογων, των μαυραγοριτών, των χιτών, των
γερμανοτσολιάδων, πριν απ’ αυτούς και αρκετά μετά απ’ αυτούς, το κράτος,
που τότε λειτουργούσε με Ούλεν και Πάουερ και σήμερα λειτουργεί με
Siemens και Cosco, το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα που τότε έφτιαχνε
«ιδιώνυμα» και αργότερα έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο,
διατείνονταν ότι: «Θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα μας πάρουν τις
γυναίκες»…

Βέβαια, για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους κομμουνιστές, αλλά
ηλίθιοι δεν είναι. Οι κομμουνιστές δεν τα βγάζουν πέρα με τις δικές τους
γυναίκες, τρελοί θα ‘τανε να φορτωθούν και τις γυναίκες των άλλων;

Η αλήθεια είναι ελαφρώς αντεστραμμένη: Στην κοινωνία που έχτισαν αυτοί,
οι κήνσορες του «πνεύμα και ηθική», εκεί μεγαλούργησε η Τρούμπα. Στη
δική τους κοινωνία δέσποζε η επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες». Και στη δική
τους -μεταβιομηχανική, όπως τη λένε- κοινωνία του θεάματος είναι που η
πουτανιά λογίζεται ως εφαλτήριο επαγγελματικής και κοινωνικής
«καταξίωσης».

Επίσης εκτός του ότι θα παίρνανε τις γυναίκες, «οι κομμουνιστές θα
διαλύανε την οικογένεια». Τώρα ποιος διάλυσε και διαλύει οικογένειες το
ξέρουν τα καραβάνια των ελλήνων μεταναστών των αρχών του περασμένου
αιώνα. Το ξέρουν καλά τα εκατομμύρια των ελλήνων προσφύγων των δεκαετιών
του ’50 και του ’60. Το ξέρουν και τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που
σήμερα, τώρα, παίρνουν των ομματίων τους και φεύγουν, αφήνοντας πίσω
μανάδες, πατεράδες, φίλους και αδέλφια, ψάχνοντας δουλειά και ελπίδα
μακριά από τη ρημαγμένη Ελλάδα, όπως την κατάντησαν οι ιησουίτες του
«πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

Στο μπουκέτο της ίδιας προπαγάνδας εξέχουσα θέση κατείχε και εκείνο το
«οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα κτήματα». Βεβαίως, αντί για τους
κομμουνιστές, τα κτήματα (όσα δηλαδή δεν κατέχει η Εκκλησία με οθωμανικά
χοτζέτια και αυτοκρατορικά χρυσόβουλα) προλάβανε και τα πήρανε η
Αγροτική Τράπεζα και η καλή μας η Ευρωπαϊκή Ενωση. Η τελευταία μάλιστα
αποδείχτηκε «κομμουνιστικότερη» κι από τους χειρότερους εφιάλτες των
αντικομμουνιστών. Σύμφωνα με την έκθεση του 2002 της Eurostat για τις
γεωργικές εκμεταλλεύσεις, την πρώτη 20ετία της ένταξης της Ελλάδας στην
ΕΟΚ εξαφανίστηκαν από το χάρτη 185.000 αγροτικά νοικοκυριά.Έκτοτε
υπολογίζεται σταθερά ότι στη χώρα ξεκληρίζονται ετησίως περί τα 20.000
αγροτικά νοικοκυριά. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο η Ελλάδα, που το 1981
ήταν πλεονασματική σε αγροτικά προϊόντα, σήμερα να εισάγει λεμόνια από
την Αργεντινή και πατάτες από την Αίγυπτο…

Εκεί όμως που η φαιότητα των σπηλαίων ζωγράφισε για δεκαετίες με τις
καλύτερες αποχρώσεις του γκρι τον εαυτό της ήταν όταν διαλαλούσε πως αν
έρθουν «οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια»! Έτσι έλεγαν οι…
πατριώτες.

Αλλά, ας δανειστούμε τα λόγια του σταυραετού της Αντίστασης, του Αρη Βελουχιώτη:

«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει
πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι αυτό
δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του
κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα
πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη,
δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί
που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που
παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;».

Ε, λοιπόν, εβδομήντα χρόνια μετά από εκείνη την ομιλία του Αρη στη
Λαμία, οι «σωτήρες» έρχονται να μας πάρουν και τα καλύβια μας! Έρχονται
να πάρουν και τα πεζούλια μας! Βγάζουν τα σπίτια του κόσμου στον
πλειστηριασμό! Του κόσμου που, αφού πρώτα τον απόλυσαν, τον φτωχοποίησαν
και τον χρεοκόπησαν, τώρα τον αποκαλούνε «μπαταχτσή» και πάνε να του
πάρουν και το σπίτι.

Διότι, όπως λένε, εκτός από «κοπρίτες», εκτός από «τεμπέληδες», οι
Έλληνες πάσχουν κι από αυτό το φρικαλέο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ιδίωμα
να παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης! Αλλά αυτό, λένε, είναι
ανάρμοστο με τα ήθη της «ελεύθερης οικονομίας». Όπου, στην «ελεύθερη
οικονομία» τους, μια από τις βασικές ελευθερίες είναι οι τραπεζίτες να
βουτάνε τα σπίτια των ανθρώπων του μόχθου, που προηγουμένως οι άνθρωποι
τα έχουν πληρώσει δυο και τρεις φορές στους τραπεζίτες, αλλά λόγω του
καθεστώτος της τραπεζοληστείας δεν ξεχρεώνουν ποτέ.

Μάλιστα ο κ. Στουρνάρας μιλώντας εξ ονόματος του κ. Σαμαρά, ήταν σαφής:
«Ή θα σώσουμε τις τράπεζες -είπε- ή θα σώσουμε τα σπίτια». Και το είπε
τόσο μοχθηρά, είχε τόσο αναψοκοκκινίσει, που μας έβαλε σε σκέψεις: Μπας
και τελικά ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς και οι τραπεζίτες είναι
κρυψοκομμουνιστές;

 

αναδημοσίευση  από  το  βαθύ  κόκκινο

 

Posted in ρήξη και ανατροπή, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, χυδαιότητα και φασισμός χέρι-χέρι, Αρης Βελουχιώτης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Νίκος Μπογιόπουλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αρης

Posted by redship στο 18 Ιουνίου , 2013

 

Προχτές την Κυριακή, στις 16 του μήνα, συμπληρώθηκαν 68 χρόνια. Ηταν 16 Ιούνη του 1945 όταν ο κομμουνιστής, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο αγωνιστής στην πάλη κατά του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, ο πρωτοπόρος μαχητής για μια Ελλάδα της λαοκρατίας και όχι της πλουτοκρατίας, για την Ελλάδα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, θα φύγει από τη ζωή.

Ο Αρης, κυκλωμένος από τους διώκτες του, έξω από τη Μεσούντα, θα ανοίξει ο ίδιος την πόρτα της αιωνιότητας. Θα περάσει στην αθανασία της συλλογικής μνήμης και συνείδησης, δίνοντας το τέλος με το ατομικό του περίστροφο. Μαζί του στο θάνατο τον συντρόφεψε και ο πιστός του αντάρτης, ο Τζαβέλας.

Ακολούθησε ο κανιβαλισμός. Η θηριωδία του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος. Οι δύο νεκροί σύντροφοι θα αποκεφαλιστούν και τα κεφάλια τους θα κρεμαστούν, σαν σήμερα, από τις 18 έως τις 20 Ιούνη, σ’ ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα.

Ο Αρης δεν υπήρξε, δεν διαμορφώθηκε «τυχαία». Από τον Θανάση Κλάρα γεννήθηκε ο Αρης Βελουχιώτης, γιατί «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είν’ ο ίδιος ο λαός».

Η διαδρομή από τον Θανάση Κλάρα μέχρι το γνήσιο παιδί του ΚΚΕ, τον Αρη Βελουχιώτη, είναι μια διαδρομή ταυτισμένη με το μήνυμα που εκπέμπεται από τα ίδια τα νάματα της ποίησης του κομμουνισμού.

Πολλοί παριστάνουν τους «αρμόδιους» να μιλήσουν γι’ αυτή τη διαδρομή, για τις σχέσεις του Αρη με το ΚΚΕ. Ομως, αρμοδιότερος είναι ο ίδιος ο Αρης. Και μίλησε:

«…Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Εκτοτε, δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ’ τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο: Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».

(Θανάσης Κλάρας, επιστολή στον «Ριζοσπάστη», 9/9/1931)

Αυτός ήταν ο Αρης.

Σ’ ένα άλλο «προφητικό» κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αναγέννηση» στις 21 Ιούνη 1945, ένας Θεσσαλός δημοσιογράφος, ο Φαίδων Μακρής, έγραψε:

«Σύμφωνα με τους μαθηματικούς νόμους του εκκρεμούς, το καθημαγμένο κεφάλι του Αρη Βελουχιώτη, ταλαντευόταν προχθές κρεμασμένο σ’ ένα φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων. Αιωρείτο αργά. Δεξιά – αριστερά, δεξιά – αριστερά και κάθε ταλάντευση σημείωνε και μια τραγική στιγμή των καιρών που διανύουμε. Σιωπηλά τα πλήθη βλέπαν με κατάπληξη το μακάβριο θέαμα.

Ενα «γιατί;» μεγάλο σαν το έργο του Αρη, γεννιόταν μες στις ψυχές όλων χωρίς να φτάνει και στα χείλια. Η ανταρσία του ενάντια στο κράτος τιμωρήθηκε με το θάνατο, η ανταρσία ενάντια στο κόμμα του τιμωρήθηκε ακόμα πιο σκληρά για έναν κομμουνιστή, με τη διαγραφή του.

Ομως, η αισχρή, βάρβαρη και ανίερη διαπόμπευση της κεφαλής του ήρωα είναι μια ιστορική αδικία και μια εθνική ντροπή…

«Χαράς ευαγγέλια» γαύγισε για το θάνατο του ήρωα η εμπαθής ασημότης της Νομαρχίας Τρικάλων, χωρίς να σκεφτεί ότι όταν αυτός θα εγκαταλείψει με «τας κεκανονισμένας τιμάς» τη ζωή, ύστερα από λίγο δε θα τον θυμούνται ούτε οι στενότεροι συγγενείς του, ενώ τον Αρη Βελουχιώτη δε θα τον ξεχάσουν ούτε οι φίλοι του ούτε οι εχθροί του. Γιατί αυτός και το έργο του έχουν πια καταγραφεί στην ιστορία του έθνους»

 

Posted in Αρης Βελουχιώτης, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

«Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ»

Posted by redship στο 8 Οκτωβρίου , 2011

«…Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες.

Εκτοτε δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ.

Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα;

ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ’ τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο:

Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».


(Θανάσης Κλάρας, επιστολή στον «Ριζοσπάστη», 9/9/1931)

Posted in Αρης Βελουχιώτης, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ, ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς»

Posted by redship στο 8 Οκτωβρίου , 2011

«Η ιστορία του τόπου μας μαρτυράει πως η εφαρμογή κάθε αντιλαϊκής πολιτικής συνοδεύεται και με κατασταλτικά μέτρα σε βάρος του αγώνα των εργαζομένων και με έξαρση του αντικομμουνισμού (…).

Ειδικοί «λαθολόγοι» και άλλοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης βγαίνουν σε τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς και εφημερίδες και ερμηνεύουν την Ιστορία του ΚΚΕ με τους φακούς του καθεστώτος.

Βιβλία εκδίδονται το ένα κοντά στο άλλο και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, λες και υπακούν στον ίδιο μαέστρο, προβάλλουν με θαυμασμό και πλέκουν εγκώμια στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ και στέλεχος του Κόμματος, Αρη Βελουχιώτη. Πλέκουν το εγκώμιο του Αρη, αλλά, από την άλλη, συκοφαντούν το ΚΚΕ.

Ορισμένοι, μάλιστα, ισχυρίζονται πως αυτό το κάνουν από σεβασμό δήθεν στους αγώνες του και στη μεγάλη συνεισφορά του στην Εθνική Αντίσταση. Και σαν απόδειξη κρατάνε και μια φωτογραφία του Αρη.

Δεν μπορούν να χωνέψουν ότι το ΚΚΕ υπάρχει και δυναμώνει.

Βλέπετε, τώρα θυμήθηκαν τον Αρη, ύστερα από 50 χρόνια. Τον προβάλλουν, αλλά πολεμούν την πολιτική του ΚΚΕ, πολιτική που στα πλαίσιά της αγωνιζόταν ο Αρης. Ορισμένοι τις ενέργειες αυτές τις δικαιολογούν στο όνομα της δήθεν ιστορικής έρευνας και της ιστορικής αλήθειας.

Η ουσία βρίσκεται αλλού. Σκοπός τους είναι να εμφανίσουν ένα πραγματικό γεγονός, δηλαδή έναν λαϊκό ηγέτη, έναν αναμφισβήτητο αγωνιστή, από τη μια, και ένα κόμμα λαθών και συνθηκολόγο, από την άλλη. Μάταιος ο κόπος τους. Ο Αρης ήταν δημιούργημα του Κόμματος και ένα μ’ αυτό.

Επαινούν τους νεκρούς συντρόφους μας, παλιοί και νεοφώτιστοι κατήγοροι, για να συκοφαντήσουν έτσι πιο πειστικά το Κόμμα. Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς».

(Από την ομιλία του Χαρίλαου Φλωράκη στην εκδήλωση για τα 80χρονα του ΚΚΕ, 13/02/97)

Posted in Αρης Βελουχιώτης, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ, ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Αυτοί ή εμείς;»

Posted by redship στο 8 Οκτωβρίου , 2011

«(…) Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν’ αποτελέσει ντροπή ή έπαινο; (…)


Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ (…)


Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα; Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; (…)


Αν, μάλιστα, εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σ’ αυτούς δεν υπάρχει ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος (…)


Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.

Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;

Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι

οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας.

Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Οταν έξαφνα στα 1929 – 31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Αγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Ελληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν.

Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους!

Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία (…).


Οταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύουνται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή. Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε (…)


Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Οτι δε θ’ αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Γι’ αυτό θα παλέψουμε, για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος (…)».


(Από την ιστορική ομιλία του Αρη στη Λαμία, στις 29 Οκτώβρη 1944).

 

Posted in Αρης Βελουχιώτης, Ο Αρης ήταν κομμουνιστής ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ, ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κροκοδείλια δάκρυα για τον Αρη

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2011

Αρης Βελουχιώτης και Στέφανος Σαράφης
Εξήντα έξι χρόνια μετά ο Περισσός δεν αποκαθιστά κομματικά τον ήρωα και σύμβολο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα», τόνιζε δημοσίευμα του «Βήματος» στις 8/5/2011, υπό τον τίτλο «το «στίγμα» του διαγραμμένου παραμένει στον Αρη». Ακολούθησε σχολιασμός του Τ. Θεοδωρόπουλου στα «Νέα» (9/5/2011), όπου μεταξύ άλλων σημειωνόταν: «το ΚΚΕ… αθωώνει τον Νίκο Ζαχαριάδη και τον Αρη Βελουχιώτη, με κάποιες αποχρώσεις εννοείται. Τον μεν παύει να τον θεωρεί προβοκάτορα, τον δε πρώην γραμματέα του τον αποκαθιστά και ως μέλος του…».

Το πρόσφατα αυξημένο «ενδιαφέρον» του «Βήματος» και των «Νέων» (και όχι μόνο) για την Ιστορία του ΚΚΕ και συγκεκριμένες ηγετικές μορφές του (όπως ο Ν. Ζαχαριάδης, ο Α. Βελουχιώτης, ο Κ. Καραγιώργης), ενέχει τόσο το στοιχείο της τραγικής ειρωνείας της Ιστορίας όσο και αυτό της πολιτικής σκοπιμότητας στο σήμερα.

Τραγική ειρωνεία, βεβαίως, γιατί την περίοδο της μεταβαρκιζιανής αστικής τρομοκρατίας – θύμα της οποίας ήταν ο Α. Βελουχιώτης και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης – τα δημοσιογραφικά «όργανα του κ. Λαμπράκη» στήριζαν «αντάξια» το «κύμα συκοφαντίας» περί «τρομοκρατικής δράσης του ΕΑΜ»(«Ριζοσπάστης», 10/8/1945). Ηταν τότε που ο Κ. Καραγιώργης – τον οποίο εξήρε πρόσφατα το «Βήμα» στην προσπάθειά του να τον αξιοποιήσει κατά του ΚΚΕ – έγραφε: «Τι θα πει «αποσυμφόρησις»; Οτι δεν χωράνε οι φυλακές του κράτους τους 20.000 φυλακισμένους εαμίτες και τις άλλες «τουλάχιστον 60.000» που παραδέχεται ο κ. Ρέντης ή 70.000 που παραδέχεται το «Βήμα» (το ίδιο το δοσίλογο «Ελεύθερον Βήμα» του κ. Λαμπράκη) ότι καταδιώκονται (στην πραγματικότητα καταδιώκονται περισσότεροι από διπλοί). Και γι’ αυτό δεν παύει βέβαια η Εθνική Αντίσταση να θεωρείται νομικά έγκλημα» («Ριζοσπάστης», 16/12/1945). Ας σημειωθεί ότι λόγω της φιλογερμανικής στάσης τους στην Κατοχή, οι εφημερίδες «Ελεύθερο Βήμα» και «Αθηναϊκά Νέα» απαγορεύτηκαν από δικαστήριο μετά την απελευθέρωση, για να επανεκδοθούν με τους σημερινούς τους τίτλους «Βήμα» και «Νέα» (Βλ. Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού 1830-2010 — Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις «Μέτρον», τ.2, σελ. 366-367).

Το «Βήμα» πρωτοστάτησε -τότε και σήμερα- τόσο στον εξευγενισμό της αστικής βίας όσο και τη συκοφάντηση της ταξικής πάλης (που αναπόφευκτα, σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, λαμβάνει και τη μορφή του ένοπλου αγώνα). Επομένως δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως υπερασπιστής του Αρη έναντι του ΚΚΕ.

Κροκοδείλια δάκρυα και υποκριτικό ενδιαφέρον για τους ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ, σε μια απόπειρα να «ξεκοπούν» από αυτό και εν συνεχεία να χρησιμοποιηθούν εναντίον του. Αυτό όμως αποτελεί μια μόνο πλευρά του ζητήματος. Μια άλλη -και σημαντικότερη ίσως- έχει να κάνει με την ίδια την πολιτική του ΚΚΕ. «Επιστρέφει το ΚΚΕ στην εποχή Ζαχαριάδη» διατρανώνει το «Βήμα». Για να συμπληρώσουν τα «Νέα» πως «η βαρύτητα της ιστορίας του αποδεικνύεται πολύ δυνατότερη από την όποια ικανότητα της σημερινής ηγεσίας του να προσαρμοσθεί στις συνθήκες του 2011… γι’ αυτό ποτέ δεν θα υπερβεί το 10%…». Εδώ είναι η ουσία.

Ετσι, επαναλαμβάνονται τα ίδια, «κλασικά» επιχειρήματα περί «απαρχαιωμένου» ΚΚΕ, «ξεπερασμένου» σοσιαλισμού. Ξορκίζεται η επαναστατική ανατροπή της αστικής εξουσίας, η ένοπλη πάλη του παρελθόντος και -ακόμη περισσότερο- του μέλλοντος. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: «Προσαρμοστείτε»…

«Ηρωας» και «σύμβολο» λοιπόν ο Αρης, τόσο για τον αστικό Τύπο, όσο και για τις διάφορες οργανώσεις που δρουν στο χώρο του αριστερού οπορτουνισμού. Το «πάτημα» που βρίσκουν όλοι, δεν είναι άλλο από τη διαγραφή του. Αν αυτό δεν είχε συμβεί -δεν υπάρχει αμφιβολία- ο Αρης θα «μνημονευόταν» σήμερα από τους περισσότερους εξ αυτών ως «σκληροπυρηνικός», «σταλινικός», «κομματόσκυλο», «στενόμυαλος», «ακραίος» κοκ. Το γεγονός όμως παραμένει πως ο Αρης Βελουχιώτης, ως ιστορική προσωπικότητα και ηγετική μορφή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, υπήρξε γέννημα – θρέμμα του ΚΚΕ. Εχοντας συνδέσει τη ζωή του με το Κόμμα από το 1923 κιόλας, κάθε προσπάθεια διαχωρισμού των δύο, θα ήταν τουλάχιστον άτοπη. Δίχως να υποτιμούνται στο ελάχιστο οι ιδιαίτερες αρετές του, ο Θ. Κλάρας δε θα μπορούσε να γίνει Α. Βελουχιώτης μακριά και έξω από το ΚΚΕ. Ομως, πέρα από τις αρετές, μια συνολική (και αντικειμενική) εκτίμησή του ως ιστορικής προσωπικότητας δε θα ήταν δυνατή δίχως την αποτίμηση αντίστοιχα και των αδυναμιών του, που τον οδήγησαν σε διάσταση με το Κόμμα.

Γιατί λοιπόν διαγράφτηκε; Αν και ο ίδιος δεν είχε διαμορφώσει συμπεράσματα αναφορικά με τα προβλήματα στη στρατηγική του Κόμματος την περίοδο εκείνη, είχε ωστόσο διατυπώσει μια κριτική, ήδη από τα τέλη του 1944, γύρω από το ρόλο των Αγγλων και τη μορφή πάλης που έπρεπε να υιοθετήσει το ΚΚΕ μετά την απελευθέρωση. Στη συνέχεια, ο Α. Βελουχιώτης καταδίκασε τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τάχθηκε σαφώς υπέρ της ένοπλης πάλης. Και ως προς αυτά είχε δίκιο. Το γεγονός όμως αυτό δε δικαιώνει την ατομική στάση έναντι της συλλογικής. Ούτε μπορούσε να υπάρξει νικηφόρα ένοπλη δράση στηριγμένη σε μια ομάδα.

Το Φεβρουάριο – Μάρτιο του 1945 ο Αρης ήρθε σε επαφή με μια σειρά στελέχη του ΚΚΕ, προκειμένου να προωθήσει τις απόψεις του. Σε συνάντηση με αντιπροσωπία του Κόμματος στα Τρίκαλα, του προτάθηκε να γυρίσει στην Αθήνα και να αναλάβει επικεφαλής της υπό ίδρυση «Συνομοσπονδίας Εθνικών Αγωνιστών». Εκείνος αρνήθηκε.

Λίγο αργότερα, καθοδόν προς τη Ρούμελη, «πήρε την απόφαση να παραβιάσει την κομματική πειθαρχία και μαζί με τον Τάκη Φίτσιο παρουσιάστηκε ξαφνικά μέσα σε ένα κομματικό αχτίφ και κατήγγειλε ανοιχτά την πολιτική της ηγεσίας», προτείνοντας τη δημιουργία ενός «Μετώπου Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ), που θα πάλευε για την εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία και για τη Δημοκρατία». Το ΜΕΑ δεν αποτελούσε απλά μια αφηρημένη πρόταση: συνοδευόταν από σχετική Διακήρυξη καθώς και Προγραμματικές Θέσεις, ενώ απευθυνόταν σε ΕΑΜίτες και μέλη του ΚΚΕ (τους οποίους και στρατολογούσε).1

Στις 2 Μαρτίου ο Αρης έγραψε και πάλι στην ηγεσία του ΚΚΕ επαναλαμβάνοντας τις διαφωνίες του και προειδοποιώντας πως «ξαναρχίζει την ένοπλη δράση.» Ο Γ. Σιάντος, αφού του υπογράμμισε την ανάγκη προσανατολισμού του Κόμματος προς τη μαζική πολιτική δράση, του απάντησε ότι με τον ένοπλο αγώνα του τη δεδομένη στιγμή θα έβλαπτε. Του πρότεινε να πάει στην Αθήνα, ενώ στη περίπτωση που δεν συμφωνούσε, του σύστησε να μείνει κρυμμένος.

Η ηγεσία του Κόμματος, επιδιώκοντας την επαναπροσέγγιση με τον Αρη, έστειλε τον Α. Βασιλειάδη να τον συναντήσει με σκοπό να βρεθεί διέξοδος από την παρούσα κατάσταση. Μετά από αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις (στις οποίες πήραν μέρος και άλλα στελέχη της Αντίστασης και του Κόμματος) «ο Αρης δέχτηκε να συγκρατήσει την ανάπτυξη της δράσης του με την προϋπόθεση ότι θα γίνει συνάντηση με αντιπροσωπία της καθοδήγησης». Στη συνάντηση αυτή, που πραγματοποιήθηκε στις 17 και 18 Μαρτίου, επιτεύχθηκε «συμφωνία να αναστείλει ο Αρης κάθε εκδήλωση, ώσπου να αποφασίσει το ΠΓ να δεχτεί την αρχική του πρόταση να φύγει στο εξωτερικό».2

Εντούτοις, μια μόλις βδομάδα μετά (στις 24 Μαρτίου), ο Αρης απηύθυνε επιστολή «προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ» στην οποία επαναλάμβανε για μια ακόμη φορά τις απόψεις και τις διαφωνίες του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του Απρίλη η Περιφερειακή Επιτροπή Κόνιτσας του ΚΚΕ βρισκόταν σε επαφή μαζί του, ζητώντας του, σε απόλυτα συντροφικό πνεύμα, να σταματήσει τις ενέργειες που στρέφονταν ενάντια στο Κόμμα (όπως η υπεξαίρεση οπλισμού από τις αποθήκες πυρομαχικών της οργάνωσης κ.ά.), υποδεικνύοντας τις συνέπειες των πράξεών του για το ηθικό και τη συνοχή των κομμουνιστών και ΕΑΜιτών γενικά.

Ο Αρης όμως δεν πειθάρχησε. Η 11ηΟλομέλεια της ΚΕ (5-10 Απρίλη) καταδίκασε την όλη στάση του και στις 16 Ιουνίου ανακοινώθηκε η διαγραφή του.

Ανεξάρτητα από τις υπερβολές και αδικίες στη διατύπωσή της, η διαγραφή του Αρη στηρίχθηκε στο γεγονός ότι παραβίασε την κομματική πειθαρχία, αξιοποιώντας για το σκοπό της συγκρότησης ενός νέου αντάρτικου τη φήμη και το σεβασμό που είχε κατακτήσει όλη την προηγούμενη περίοδο ως αρχικαπετάνιος και στέλεχος του ΚΚΕ. Ο Αρης λειτούργησε μεμονωμένα, σπασμωδικά και όχι συλλογικά. Δεν ήταν η γνώμη του που καταδικάστηκε από το Κόμμα, αλλά η επίμονη πρακτική εφαρμογή της απειθαρχίας που επέφερε εντάσεις και διάσπαση στο κίνημα.

Για την ιστορία: το ζήτημα του Αρη άνοιξε και πάλι κατά την 7ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1957, η οποία, αναφερόμενη στην αποκατάσταση μιας σειράς στελεχών, τόνισε πως «το Κόμμα πρέπει να εξετάσει και να δώσει συγκεκριμένη απάντηση για τον Αρη…».3Ωστόσο, στη συνέχεια δεν υπήρξε συγκεκριμένη απόφαση επίσημης αποκατάστασής του, όπως συνέβη για άλλα στελέχη του Κόμματος. Τα επόμενα χρόνια, μέσα από πληθώρα δημοσιευμάτων, αφιερωμάτων, εκδηλώσεων κλπ. το Κόμμα ουσιαστικά αποκατέστησε πολιτικά και ηθικά τον Αρη Βελουχιώτη. Απομένει αυτό να εκφραστεί και με επίσημη απόφαση Κομματικού Σώματος.

——————————————

1. «Γράμμα που δόθηκε στα χέρια του Ν. Ζ. την προηγούμενη της αποκηρύξεως του Αρη Βελουχιώτη», σελ. 604, στον Χατζηπαναγιώτου Γ . (1997) «Η Πολιτική Διαθήκη του Αρη Βελουχιώτη» (Αθήνα: «Δωρικός») σελ. 581.

2. Ο.π. σελ. 604.

3. Πρακτικά 7ης Πλατιάς Ολομέλειας 1957, σελ. 390.

Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
* Ο Αναστάσης Γκίκας είναι δρ Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Posted in ριζασπάστης, Αρης Βελουχιώτης, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ, κκε | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »