καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Νοέμβριος 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Εγγραφή

  • Advertisements

Archive for the ‘«απελευθέρωση της αγοράς»’ Category

Οι φτωχοί της Φινλανδίας

Posted by redship στο 28 Απριλίου , 2015

αναδημοσίευση   από   efsyn.gr

 

 

Ουρά σε τράπεζα τροφίμων στο Ελσίνκι
Η Φινλανδία ετοιμάζεται για τις δικές της περικοπές

Φτώχεια, ανεργία, κατάθλιψη και απομόνωση βιώνει περίπου το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Φινλανδίας εν μέσω της ύφεσης που ταλαιπωρεί την οικονομία της χώρας την τελευταία διετία. Τράπεζες τροφίμων αναφέρουν διπλασιασμό του αριθμού των ανθρώπων που εξυπηρετούν από το 2012 και μετά, ενώ η κατάσταση ανάγκασε και τον απερχόμενο συντηρητικό πρωθυπουργό να παραδεχθεί ότι η κυβέρνηση του «δεν έκανε πολύ καλή δουλειά».

Αφού είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της λιτότητας για τους άλλους, η Φινλανδία ετοιμάζεται για τις δικές της περικοπές, γράφουν σε σχετικό ρεπορτάζ τους oi Financial Times, περιγράφοντας μια ασυνήθιστη σκηνή για Σκανδιναυική χώρα:

«Είναι 9.30 το πρωί στο παγωμένο Ελσίνκι και στην ουρά έξω από ένα κτίριο χωρίς πινακίδες στα βόρεια προάστια στέκονται εκατοντάδες για πάνω από δυόμιση ώρες. Τελικά συγκεντρώνονται 2.600 άνθρωποι που δεν περιμένουν να αγοράσουν το τελευταίο προϊόν της Apple ούτε της Nokia, αλλά κάτι πιο βασικό: αυγά, ψωμί, γάλα, φρούτα. «Η ουρά γίνεται μεγαλύτερη και μεγαλύτερη» λέει ο Μάρκους, ένας από τους εργαζόμενους στην τράπεζα τροφίμων. «Εχουμε πολλούς πλούσιους εδώ στην Φινλανδία, αλλά αυτή είναι η άλλη πλευρά.

Οπως λέει ο επικεφαλής αυτής της τράπεζας τροφίμων Χέικι Χούρστι ο αριθμός των ανθρώπων που προσφεύγουν εκεί για να βρουν τρόφιμα έχει αυξηθεί πολύ μέσα σε μια τριετία: «Ο κόσμο δεν κερδίζει αρκετά για πληρώνει και για τρόφιμα και το ενοίκιο. Δεν έχει αρκετά για να ζήσει, διότι πολλοί από αυτούς είναι άνεργοι».

Η κρίση λοιπόν επηρεάζει και τους καλύτερους, τους πρώην ισχυρούς στον βορρά, που μέχρι πρόσφατα είχαν βαθμολογία ΑΑΑ. Η ύφεση είναι πιο εκτεταμένη από την κρίση της δεκαετίας του 1990- μια περίοδο που οι Φινλανδοί θεωρούν χειρότερη και από το κράχ του ’30 και οι προγνώσεις είναι απαισιόδοξες, με τις επιλογές ακόμα πιο δύσκολες. «Η Φινλανδία είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση» είπε ο Σουηδός πρώην υπουργός Οικονομικών Αντερς Μποργκ, που είχε αναλάβει να συντάξει μελέτη για την κατάσταση της οικονομίας της χώρας για λογαριασμό της Φινλανδικής κυβέρνησης. Ενώ ο Αλεξ Στουμπ αναγκάστηκε να μιλήσει για μια «χαμένη δεκαετία».

Τα συμπεράσματα πριν μερικούς μήνες του καθηγητή Γιούχο Σαάρι του πανεπιστημίου της Ανατολικής Φινλανδίας παρουσιάζουν ανάγλυφα την εικόνα μιας κοινωνίας 5,5 εκατομμυρίων κατοίκων, εκ των οποίων το ένα εκατομμύριο βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Περίπου 800.00 είναι συνολικά οι άνεργοι και οι μακροπρόθεσμα άνεργοι- στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι άστεγοι και όσοι τρέφονται από τα αντίστοιχα κοινωνικά παντοπωλεία ή τις τράπεζες τροφίμων να φθάνουν τις 100.000.

 

Και οι προβλέψεις είναι απαισιόδοξες καθώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα προοπτική δημιουργίας θέσεων εργασίας, με την επαρχία να υποφέρει περισσότερο. Στην πόλη Λάχτι για παράδειγμα η ανεργία πλησιάζει το 19% την ώρα που ο μέσος όρος είναι 9 %.. κι αυτό σύμφωνα με τον καθηγητή Σαάρι οφείλεται στις πολιτικές που έχουν ακολουθήσει διαδοχικές κυβερνήσεις οι οποίες δεν έχουν στόχο την βελτίωση της ζωής των μη προνομιούχων. «Είναι σπουδαία αυτή η οικονομική πολιτική» υποστηρίζει ο Σάαρι, «εάν βέβαια ανήκεις στην μεσαία τάξη και έχεις πολύ καλές σπουδές. Οσοι όμως βρίσκονται εκτός της αγοράς εργασίας δεν έχουν την φροντίδα του συστήματος. Αυτοί που αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες ζουν σαν πραγματικοί εξωγήινοι ανάμεσα μας».

Ο νικητής των εκλογών Γιούχα Σιπίλα, καταθέτοντας την απογοήτευση του για το γεγονός ότι ο δημόσιος τομέας αντιστοιχεί στο 58% του ΑΕΠ και οι φόροι στο 46%,  έχει δηλώσει ότι θέλει να κάνει περικοπές δαπανών 2 δισ. ευρώ ετησίως, αλλά οικονομολόγοι όπως ο Πάσι Σόριονεν της Nordea που είναι η μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, λένε ότι με την οικονομία να μπαίνει στον τέταρτο χρόνο ύφεσης η κυβέρνηση θα πρέπει να κόψει και τις δαπάνες και τους φόρους ταυτόχρονα, εγκαταλείποντας την τακτική της προστασίας των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα. Επειτα είναι και το μεγάλο πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, για το οποίο τόσο πολύ οι Φινλανδοί έχουν δασκαλέψει τους υπόλοιπους.

Από το 2008 και μετά η χώρα έχει χάσει έδαφος απέναντι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες καθώς οι μισθοί εκτοξεύονταν στα ύψη. Την ώρα που στην Ιρλανδία και την Ισπανία το κόστος εργασίας σταθερά μειωνόταν, στην Φινλανδία αυξανόταν για να φθάσει σήμερα στο 20%.

Έτσι οι λέξεις «δομικές μεταρρυθμίσεις», άρχισαν να συμπεριλαμβάνονται στην καθημερινότητα και των Φινλανδών. «Οσον αφορά στην ανταγωνιστικότητα το κόστος εργασίας είναι τώρα ίδιο με της Γαλλίας, 20% πάνω από την Γερμανία, 15% πάνω από την Σουηδία. Είναι μεγάλη η πρόκληση να μειωθεί κατά 10% – 15%. Απαιτούνται τεράστιες δομικές μεταρρυθμίσεις», δήλωσε ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας  Αντερς Μποργκ.

Advertisements

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ανεργία, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η «Ηλεκτρονική Αθηνών» καλεί τους εργαζόμενους να δώσουν το μισθό τους για την «οικονομική ανάκαμψη» της εταιρείας

Posted by redship στο 11 Απριλίου , 2014

 

 

αναδημοσίευση από alfavita

 

 

Καταγγελία του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας – Δείτε το έγγραφο

Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, καταγγέλει πως η «Ηλεκτρονική Αθηνών» ζητάει από τους εργαζόμενους να δώσουν μέρος του μισθού τους για την «οικονομική ανάκαμψη της εταιρείας». Συγκεκριμένα σε ανακοίνωση προς τους εργαζόμενους λέει:  Πως όποιος υπογράψει αυτό το παρακάτω χαρτί θα συμμετάσχει στην οικονομική ανάκαμψη της εταιρείας δίνοντας τις καθαρές του αποδοχές!!!

 

Όπως θα δείτε και παρακάτω  η εταιρεία με προκλητικό τρόπο προτείνει και εναλλακτικούς τρόπους με τους οποίους θα γίνει η πληρωμή

   – Το 1/4 του μισθού του Απρίλη
– Το 1/4 του μισθού του Ιούλη
– Το 1/2 του μισθού του Δεκέμβρη

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αποκρατικοποιήσεις: Μονόδρομος για τα μονοπώλια, αδιέξοδο για το λαό

Posted by redship στο 8 Ιουλίου , 2012

Αιχμή του δόρατος της πολιτικής της νέας κυβέρνησης είναι η προώθηση των αποκρατικοποιήσεων. Εμφανίζεται αποφασισμένη να επιταχύνει την εφαρμογή της πολιτικής της ΕΕ για την απελευθέρωση και τις αποκρατικοποιήσεις που εφαρμόζεται από τα κόμματα του ευρωμονόδρομου όλο το προηγούμενο διάστημα. Ανακοίνωσε ως βασικό στόχο της πολιτικής της την επιτάχυνση της ποικιλόμορφης εκποίησης ενός σημαντικότατου χαρτοφυλακίου περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, που περιλαμβάνει κρατική συμμετοχή ή πλήρη ιδιοκτησία επιχειρήσεων, υποδομών, μονοπωλιακά δικαιώματα και ακίνητα. Ο κατάλογος είναι σχεδόν ατελείωτος και ενδεικτικά μόνο περιλαμβάνει κομμάτια από ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, ΔΕΣΦΑ και ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, ΕΑΣ, ΟΣΕ, ΛΑΡΚΟ, την ΑΤΕ και τις επιχειρήσεις που ελέγχει όπως η ΕΒΖ, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τους οδικούς άξονες της χώρας, χιλιάδες ακίνητα του Δημοσίου, με κορωνίδα το Ελληνικό, δικαιώματα εξόρυξης μεταλλευμάτων και υδρογονανθράκων σε όλη τη χώρα. Οι μορφές εκποίησης ποικίλλουν από την πώληση μέρους ή όλου μέχρι την εκμίσθωση, αξιοποιώντας και τη νέα νομική μορφή του δικαιώματος επιφάνειας.

Οι σιδηρόδρομοι, και ειδικότερα η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το κομμάτι του ΟΣΕ που έχει αναλάβει την εκτέλεση του συγκοινωνιακού έργου, μαζί με τον οργανισμό κρατικών λαχείων, το δίδυμο ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ που ελέγχει το φυσικό αέριο στη χώρα, το πρώην Αεροδρόμιο στο Ελληνικό, το ολυμπιακό κέντρο ραδιοτηλεόρασης και τα λιμάνια στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, αποτελούν τη πρώτη γενναία δόση αποκρατικοποιήσεων που με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο υπόσχονται να λύσουν όλα τα προβλήματα, καθώς η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων έχει αναγορευθεί στη νέα «πανάκεια», που μπορεί να οδηγήσει, αν πιστέψουμε στα κυβερνητικά χείλη, στην «πολυπόθητη» μείωση του δημόσιου τομέα, στην ελάφρυνση του κρατικού προϋπολογισμού, στην τόνωση της ανάπτυξης, στη δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας, στην προσέλκυση δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ νέων επενδύσεων.

 

 

Κοντολογίς, αν πιστέψουμε τις κυβερνητικές εξαγγελίες, οι αποκρατικοποιήσεις του συνόλου σχεδόν της περιουσίας του κράτους θα λύσουν ταυτόχρονα, το πρόβλημα του χρέους, των ελλειμμάτων, της κρίσης, της ανεργίας.Είναι όμως τα πράγματα πραγματικά έτσι;

Ο πραγματικός στόχος των αποκρατικοποιήσεων

Γενικά, η πολιτική ιδιωτικοποίησης – πώλησης κρατικών επιχειρήσεων και της ακίνητης περιουσίας του κράτους καθορίζεται από τις ιστορικά διαμορφωμένες ανάγκες κερδοφορίας και διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και όχι – όπως θέλουν να την εμφανίσουν – ως αποτέλεσμα αυθαίρετων πολιτικών επιλογών της μιας ή της άλλης κυβέρνησης ή της τρόικας. Δεν επιβάλλεται εκτάκτως από το υπέρογκο δημόσιο δανεισμό, αν και φυσικά η υπαρκτή ανάγκη διαχείρισης του δημόσιου χρέους επιταχύνει και ως ένα βαθμό μεταβάλλει τους όρους μιας σειράς ιδιωτικοποιήσεων κρατικής περιουσίας.

Στην πραγματικότητα, η ιδιωτικοποίηση κρατικής περιουσίας ήταν δρομολογημένη και σε σημαντικό μέρος πραγματοποιήθηκε τις δύο τελευταίες δεκαετίες στο πλαίσιο της πολιτικής του ευρωμονόδρομου, πολύ πριν την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, πολύ πριν τα μνημόνια και την τρόικα. Για παράδειγμα, η απελευθέρωση στρατηγικών τομέων της οικονομίας όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες κ.λπ. δεν ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια λόγω της κρίσης, αλλά ξετυλίχθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα, ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

 

 

Η πολιτική ιδιωτικοποίησης της κρατικής περιουσίας αποτελεί ένα βασικό μηχανισμό ενίσχυσης της κερδοφορίαςτου μεγάλου κεφαλαίου απελευθερώνοντας πεδία οικονομικής δραστηριότητας, όπου μπορούν να τοποθετηθούν τα υπερσυσσωρευμένα κέρδη των ομίλων και ταυτόχρονα μια πηγή άμεσων πόρων για το χρέος, όπου προβλέπεται να κατευθυνθούν σχεδόν αποκλειστικά τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις. Ομως, οι αποκρατικοποιήσεις έχουν βαθύτερη στόχευση, και η προώθησή τους δεν οφείλεται στο υψηλό χρέος και στην κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Για το λόγο αυτό προωθήθηκαν, όλο το προηγούμενο διάστημα, σε ολόκληρη την Ευρώπη, από την Ελλάδα και την Ιταλία, μέχρι τη Σουηδία και τη Φινλανδία.

Η στρατηγική της απελευθέρωσης τομέων της οικονομίας και της αποκρατικοποίησης των πρώην κρατικών μονοπωλίων είναι ένας από τους δύο βασικούς μηχανισμούς, με τους οποίους το μεγάλο κεφάλαιο σε ολόκληρη την ΕΕ επιχειρεί να αναστρέψει την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, να ξεπεράσει την κρίση, να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητά του. Αποτελεί συνεπώς στρατηγική ανάγκη του μεγάλου κεφαλαίου, και για το λόγο αυτό κωδικοποιείται ως στρατηγική κατεύθυνση της ΕΕ, ξεκινώντας από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ενώ εξειδικεύεται περαιτέρω σε επόμενες επεξεργασίες της.

Πλαίσιο ιδιωτικοποιήσεων όπως διαμορφώθηκε από το Μνημόνιο

 

 

Στην Ελλάδα, το γενικό πλαίσιο της απελευθέρωσης και των αποκρατικοποιήσεων εξειδικεύθηκε περαιτέρω με το περίφημο «Μεσοπρόθεσμο» και συμπληρώθηκε από το Μνημόνιο ΙΙ.

Στα πλαίσια αυτά προβλέπεται η ποικιλότροπη εκποίηση ενός σημαντικότατου χαρτοφυλακίου περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, που περιλαμβάνει κρατική συμμετοχή ή πλήρη ιδιοκτησία επιχειρήσεων, υποδομών, μονοπωλιακά δικαιώματα και ακίνητα. Οι μορφές εκποίησης ποικίλλουν από την πώληση μέρους ή όλου μέχρι την εκμίσθωση. Το «Μεσοπρόθεσμο» (ΜΠΔΣ) προέβλεπε συνολικά έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015, ενώ καθόριζε το βασικό θεσμικό πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων, εισάγοντας ως όχημα των ιδιωτικοποιήσεων το ταμείο αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου, στο οποίο θα μεταβιβαστούν όλα τα σχετικά περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, εισήγαγε το θεσμό της επιφάνειας, με τον οποίο ο επενδυτής αυξάνει σημαντικά την κερδοφορία του, αφού δεν αγοράζει το ακίνητο αλλά ουσιαστικά το μισθώνει, ενώ στο ΜΠΔΣ υπήρχε και ένας αναλυτικός κατάλογος περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου προς αποκρατικοποίηση.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη | Με ετικέτα: | 1 Comment »

«Παιδοκτόνοι»

Posted by redship στο 29 Ιουνίου , 2012

 

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την αρμόδια Επίτροπο για θέματα Εκπαίδευσης,

το 13,1% των μαθητών στην Ελλάδα εγκαταλείπει το σχολείο πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Να, λοιπόν, ένα ακόμα «επίτευγμα» της Ελλάδας του «ευρώ», της Ελλάδας του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού», της πάλαι ποτέ «ισχυρής Ελλάδας» που (κατά τους θιασώτες της γνωστής θεωρίας «πρέπει πάση θυσία να») ανήκει στον «σκληρό πυρήνα» της Ευρωζώνης:

Τα 13 στα 100 παιδιά «πετιούνται» από τα σχολεία, δεν μπορούν να ολοκληρώσουν ούτε καν τη στοιχειώδη εκπαίδευση.

Μήπως πρόκειται για εξέλιξη άσχετη με τη φτώχεια που βιώνει ο τόπος;

Είναι ένα φαινόμενο άσχετο, τάχα, με το γεγονός ότι χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο αναγκάζονται να ψάξουν για το μεροκάματο – και μάλιστα σε μια χώρα που το 50% των νέων είναι άνεργοι – ώστε να καλύψουν την «τρύπα του οικογενειακού προϋπολογισμού» (για να μιλήσουμε και με όρους μνημονίου) που άφησε πίσω η μείωση των μισθών, η μείωση των συντάξεων, η απόλυση των γονιών τους;

Σε πρόσφατη έκθεση της «UNICEF» με τίτλο «Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα – 2012» διαβάζουμε:

«Παραμερίζοντας τα καθαρά εκπαιδευτικά μειονεκτήματα της μαθητικής διαρροής, πρέπει να τονιστεί η σημαντική συσχέτιση που αυτή εμφανίζει με φαινόμενα όπως η παιδική παραβατικότητα και η παιδική εργασία».

Στην ίδια έκθεση σημειώνεται:

«Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εργασίας, στα οποία αναφέρεται ο Συνήγορος του Παιδιού, κάθε χρόνο εκδίδονται 1.500 βιβλιάρια εργασίας ανηλίκων περίπου, η ΕΛ.ΣΤΑΤ. υπολογίζει τον αριθμό των εργαζομένων ηλικίας 15 ως 18 χρόνων σε 8.886 (2011). Λαμβάνοντας όμως υπόψη τον αριθμό της σχολικής διαρροής σε συνάρτηση με τις εκτιμήσεις του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, ότι 70% των μαθητών που διακόπτουν το σχολείο εισέρχονται στην αγορά εργασίας, ο Συνήγορος του Παιδιού υπολογίζει ότι στην πραγματικότητα οι ανήλικοι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ξεπερνούν τις 100.000»!

Στα παραπάνω – αποκαλυπτικά για την καπιταλιστική «Δημοκρατία» – στοιχεία, η έκθεση προσθέτει ότι:

«Το ποσοστό της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα είναι 23% ενώ αντίστοιχα για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%. Οι ανήλικοι κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 439.000 (Eurostat, 2010)».

Σημείωση:

Τα προηγούμενα αφορούν σε στοιχεία του 2010.

Δηλαδή, η Ελλάδα της παιδικής φτώχειας και της εξ’ απαλών ονύχων διάψευσης των ονείρων για μια καλύτερη ζωή, η Ελλάδα των ανήλικων «σκλάβων» που από μαθητές μετατρέπονται σε φτηνά ανταλλακτικά για τις κρεατομηχανές του κεφαλαίου, είναι μια Ελλάδα που υπάρχει πολύ πριν από την καταιγίδα των μνημονίων. Πριν ακόμα μάθουμε να ζούμε με τα συσσίτια. Πριν ακόμα αρχίσουν τα παιδιά να λιποθυμούν στα σχολεία λόγω υποσιτισμού.

Που σημαίνει ότι τα μνημόνιά τους δεν ήταν η αρχή του εγκλήματος. Ηταν και είναι η συνέχιση του εγκλήματος. Με εκείνον τον μεθοδευμένο, οργανωμένο και αδίστακτο τρόπο κατά τον οποίο κάθε κοινωνικό έγκλημα της – καπιταλιστικής – «Δημοκρατίας» τους μετατρέπεται σε ταξική «γενοκτονία».

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", παιδεία, παιδεία στα μέτρα του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Δύο νεκροί εργάτες το Σαββατοκύριακο

Posted by amartwlos στο 19 Ιουνίου , 2012

Ενας 23χρονος και ένας 53χρονος είναι τα νέα θύματα της πολιτικής που θεωρεί «κόστος» την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών δικαιωμάτων, όπως τα μέτρα Υγιεινής και Ασφάλειας στους τόπους δουλειάς

Εντατικοποίηση της εργασίας και έλλειψη μέτρων ασφάλειας μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε παγίδες θανάτου
Δύο ακόμα εργάτες έχασαν τη ζωή τους το περασμένο Σαββατοκύριακο την ώρα της δουλειάς. Οι δύο θάνατοι έρχονται να τονίσουν την ανάγκη οι εργαζόμενοι να πάρουν πρωτοβουλίες οργάνωσης του αγώνα στους χώρους δουλειάς. Να διεκδικήσουν την άμεση λήψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας και να παλέψουν ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας και την ασυδοσία του κεφαλαίου που δε διστάζει να θυσιάζει ακόμα και ζωές εργατών, προκειμένου να διασφαλίσει την κερδοφορία του.
Το πρώτο θανατηφόρο σημειώθηκε το περασμένο Σάββατο στην περιοχή Πρινές Ρεθύμνου. Οπως αναφέρει το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας πρόκειται για τον 23χρονο HABBARKHALED του AHMED, ο οποίος βρισκόταν στο δώμα νεοανεγειρόμενης και πιθανότατα, κρατώντας μια μεταλλική πήχη έπαθε ηλεκτροπληξία από ηλεκτροφόρα καλώδια εναέριου δικτύου Μέσης Τάσης της ΔΕΗ το οποίο περνούσαν πάνω από το δώμα.

Το δεύτερο θανατηφόρο έγινε προχτές, ανήμερα δηλαδή Κυριακής. Ο 53χρονος Θανάσης Τσιουρής, ενώ δούλευε σε αγροτική αποθήκη λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη έπεσε από ύψος τριών μέτρων και σκοτώθηκε.

Και για τα δύο θανατηφόρα οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΣΕΠΕ διεξάγουν έρευνα για τα αίτια και τις συνθήκες που έγινε.

Μέσα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και έντασης του ανταγωνισμού μεταξύ των μονοπωλίων για το πώς καθένα θα βγει με το μικρότερο δυνατό κόστος από την κρίση, αλλά και το πώς θα εξασφαλίσει καλύτερη θέση για την περίοδο της ανάκαμψης, μεγαλώνουν οι κίνδυνοι για την υγεία και τη ζωή των εργαζομένων. Κίνδυνοι φυσικά που δεν είναι πάντα «ορατοί» (είναι χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, πως στην Ελλάδα δε γίνεται καμιά καταγραφή επαγγελματικού κινδύνου) και συνδέονται όχι μόνο με τα «ατυχήματα», αλλά και με την αύξηση των επαγγελματικών ασθενειών.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας | Leave a Comment »

Να «γιατί»

Posted by redship στο 23 Αυγούστου , 2011

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η τοποθέτηση στη «New York Times» του πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχου κ. Μπάφετ μάς είχε ξεφύγει. Αντιγράφουμε (από τη στήλη του Γιάννη Τριάντη στο «Παρόν):

«Οι ηγέτες μας ζήτησαν κοινές θυσίες. Οταν όμως το έκαναν, εμένα με παρέκαμψαν. Ρώτησα τους πάμπλουτους φίλους μου τι επιβάρυνση περίμεναν. Ανέγγιχτοι κι εκείνοι. Την ώρα που οι φτωχοί και η μεσαία τάξη πολεμούν για μας στο Αφγανιστάν και οι περισσότεροι Αμερικανοί παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, εμείς οι μεγα-πλούσιοι διατηρούμε τις εξαιρετικές φοροαπαλλαγές μας (…) Οι φίλοι μου και εγώ κανακευτήκαμε αρκετά από ένα Κογκρέσο φιλικό προς τους δισεκατομμυριούχους (…)».


Μερικά χρόνια νωρίτερα, ένας συνάδελφος του Μπάφετ, ο επίσης πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχος κ. Σόρος, με αφορμή ότι παίζοντας με την αγγλική λίρα στο χρηματιστήριο είχε κερδίσει σε μια νύχτα 1,6 δισ. δολάρια, είχε καταθέσει σε άρθρο του («Atlantic Review») τη δική του… εξομολόγηση:

«(…) με τον τρόπο με τον οποίο κερδίζουμε εμείς τα χρήματά μας κινδυνεύει πλέον η δημοκρατία και ο κόσμος. Αισθάνομαι άσεμνος που μπορώ και κερδίζω τόσα δισεκατομμύρια εύκολα, μόνο σε μια βραδιά».


Ας παρακάμψουμε τον «πόνο» που (ένεκα της εγνωσμένης… σεμνότητάς τους) κατακλύζει τους Μπάφετ και Σόρος. «Πόνος» που μοιάζει… αβάσταχτος και μεγαλώνει ευθέως ανάλογα όσο μεγαλώνει η ευκολία με την οποία αποσπούν τα αστρονομικά κέρδη τους.

Ας παρακάμψουμε επίσης τη «μελαγχολία» που τους προκαλεί η ασυλία που απολαμβάνουν από τα… Κογκρέσα των ΗΠΑ και της υφηλίου. Και ας κρατήσουμε τούτο:

Οτι τόσο τα υπερκέρδη, όσο και η ασυλία τους παραμένουν ανέγγιχτα, είτε στο τιμόνι της χώρας – ορμητήριό τους, τις ΗΠΑ, βρίσκεται ο Μπους, είτε βρίσκεται ο Ομπάμα.

Επομένως, η αιτία που επιτρέπει στους άρπαγες να κάνουν τις «δουλειές» τους, να διευρύνουν τα «μεγα-κέρδη» τους πάνω στην έρημο της φτώχειας των λαϊκών μαζών, δεν είναι ούτε ο τάδε ούτε ο δείνα πολιτικός διαχειριστής του συστήματος. Δεν είναι ο «κακός» Μπους ή ο «καλός» Ομπάμα. Είναι το ίδιο το σύστημα (το όνομά του: «καπιταλισμός») που κατασκευάστηκε από και για τους «Μπάφετ» και το υπηρετούν εξίσου οι Μπους και Ομπάμα, οι Μέρκελ και Σρέντερ, οι Σαρκοζί και Ζοσπέν, οι Παπανδρέου και Καραμανλής.

Αυτό το σύστημα είναι που επιτρέπει στους Μπάφετ και Σόρος να πατούν επί πτωμάτων και μετά να παραδίδουν και μαθήματα «σεμνότητας» (άμα τε και «πατριωτισμού» – για να μην ξεχνάμε και τα δικά μας).

Να «γιατί», τελικά, αυτός είναι, ο καπιταλισμός είναι, που πρέπει να ανατραπεί. Μαζί με όλους τους διαχειριστές του.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ο «ρεαλισμός» του εργοδότη για τους ανέργους…

Posted by redship στο 18 Αυγούστου , 2011

Ενα σχόλιο – πρόκληση για τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, για το σύνολο των εργαζομένων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, που πληρώνουν ακριβά τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης χωρίς να ευθύνονται γι’ αυτήν, φιλοξενείται στην ιστοσελίδα του περιοδικού «LIFO». Αφορμή για να εξαγριωθεί ο σχολιογράφος αποτέλεσαν οι 15 προτάσεις του ΠΑΜΕ για την προστασία των ανέργων που δημοσιεύτηκαν στον «Ριζοσπάστη» στις 12 Αυγούστου, τις οποίες ο σχολιογράφος τις χαρακτηρίζει ειρωνικά «ρεαλιστικότατες».

Το κείμενο θα μπορούσε να έχει γράψει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, κάποιο στέλεχος της κυβέρνησης, της τρόικας, της ΝΔ ή του ΛΑ.Ο.Σ. Με αυτήν την έννοια, η γενική ιδέα του υπογράφοντος ως «public enemy», δεν είναι πρωτάκουστη και συνοψίζεται στο εξής: «Οι δήθεν «λαϊκές» αυτές διεκδικήσεις κατασπατάλησαν τους όποιους πόρους του κράτους και καταχρέωσαν το ελληνικό δημόσιο πέραν κάθε λογικής δανεισμού».

Αναπαράγει το ψέμα, ότι για χρόνια το ελληνικό κράτος δανειζόταν για να δίνει στα λαϊκά στρώματα παροχές και δικαιώματα! Ωστόσο, οι ελλείψεις σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, μαζικό αθλητισμό και πολιτισμό, λαϊκή στέγη, κοινωνικό τουρισμό, δημόσιες μεταφορές κ.ά. παρέμεναν τεράστιες. Οι όποιες αυξήσεις σε μισθούς ήταν πάντα αντιστρόφως ανάλογες με την αύξηση του κόστους ζωής, οι αντιασφαλιστικοί νόμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλο και κάθε κυβέρνηση νομοθετούσε πιο αντεργατικά από την προηγούμενη. Την ίδια στιγμή, τα ταμεία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων γέμιζαν με κρατικό χρήμα (σ.σ. με κορυφαία στιγμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες), δισεκατομμύρια ευρώ δόθηκαν στους επιχειρηματίες με πρόσχημα τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ενώ επεκτάθηκαν οι φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο, με αποτέλεσμα την παραπέρα μείωση εσόδων στο κράτος και στα ασφαλιστικά Ταμεία. Κι έπειτα, από πού κι ως πού οι μισθοί και οι συντάξεις «καταχρέωσαν» το ελληνικό δημόσιο; Τι σχέση έχουν οι εργαζόμενοι με το χρέος, αν υποθέσουμε, ότι τα αντεργατικά μέτρα παίρνονται για τη μείωση του χρέους; Για παράδειγμα, θα μειωθεί το χρέος, με το μέτρο της κυβέρνησης που διευκολύνει τις απολύσεις (σ.σ. μειώσεις αποζημιώσεων κ.λπ.) ή θα αυξηθούν οι άνεργοι;

Χωρίς να προτείνει κάτι για τους άνεργους – δεν είναι άλλωστε αυτό το κίνητρο συγγραφής του άρθρου – ρίχνει τόνους λάσπης στις λαϊκές διεκδικήσεις, στους αγώνες για εργασιακά και άλλα δικαιώματα, στους εργαζόμενους που σε τελευταία ανάλυση παράγουν όλο τον πλούτο που υπάρχει. Αυτό που «προτείνει» στους ανέργους είναι «να πάνε να πνιγούν», γιατί αν θεσπιστούν μέτρα προστασίας τους, θα γίνουν «επαγγελματίες άνεργοι». Ιδού, η κριτική του:

  • «Πλήρης, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς όρους και προϋποθέσεις: Δηλαδή; Χωρίς κανέναν όρο; Αρκεί ας πούμε να είσαι Ελληνας πολίτης κι ας μην πληρώνεις για την ασφάλισή σου; Τι εννοούν χωρίς όρους και προϋποθέσεις;». Εννοούν ότι όταν ένας άνθρωπος αρρωστήσει είναι αυτονόητο σήμερα, στον 21ο αιώνα – υπάρχουν τα μέσα και οι προϋποθέσεις – ότι θα μπορεί να θεραπευτεί και δεν θα πεθάνει επειδή δεν έχει λεφτά. Εννοούν ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουν επί χρόνια τις ασφαλιστικές τους εισφορές και δεν πρέπει να πεθαίνουν στο δρόμο μόλις μείνουν άνεργοι. Οι εργοδότες είναι αυτοί που χρωστούν τεράστια ποσά στα ασφαλιστικά Ταμεία. Ο «ρεαλισμός» του «public enemy» τι ακριβώς πρεσβεύει, αν όχι να γυρίσουμε πίσω σε βάρβαρες εποχές;
  • «Μείωση 30% των τιμολογίων των ΔΕΚΟ, με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ρεύματος αλλά και σταθερού τηλεφώνου. Φανταστικό! Αυτό βέβαια στην πραγματικότητα σημαίνει 100% μείωση των τιμολογίων!». Η μείωση 30% αφορά όλους τους εργαζόμενους. Σήμερα, η ενέργεια και οι τηλεπικοινωνίες υπάρχει η δυνατότητα να παρέχονται σε όλους με ένα ελάχιστο αντίτιμο. Το ίντερνετ θα μπορούσε να είναι τελείως δωρεάν. Το μόνο εμπόδιο που μπαίνει είναι οι μονοπωλιακοί όμιλοι, η καπιταλιστική ιδιοκτησία και σε αυτούς τους τομείς της οικονομίας. Ενας μακροχρόνια άνεργος με δάνειο, ενοίκιο, κοινόχρηστα και έξοδα επιβίωσης, ναι, είναι πιθανό να μην μπορεί να πληρώσει ούτε και τα μειωμένα τιμολόγια. Μπορεί όμως – ρεαλιστικά αν το δούμε – να ζήσει χωρίς ρεύμα, νερό και τηλέφωνο;
  • «Λοιπόν, σταματάω τη δουλειά μου σήμερα κιόλας. Δεν συμφέρει. Με το νέο σύστημα του ΠΑΜΕ αν κάθομαι θα παίρνω 1.100 ευρώ». Κανένας δε χάνει τη δουλειά του με τη θέλησή του. Κανένας επίσης δε λέει, ότι αν υπάρχουν δουλειές ο καθένας θα μπορεί να κάθεται και να πληρώνεται. Υπάρχουν όμως δουλειές για όλους; Ανεργία στον καπιταλισμό πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Αρα, κάπως πρέπει να ζήσουν αυτοί που «περισσεύουν» από την άναρχη παραγωγή. Το επίδομα που προτείνει το ΠΑΜΕ είναι το ελάχιστο και προκύπτει από το κόστος ζωής. Αν ο αρθρογράφος αγωνιούσε πράγματι για το πού θα βρει το κράτος τα λεφτά για το επίδομα, δεν θα ειρωνευόταν με σαχλά σχόλια τους ανέργους. Θα πρότεινε κάτι. Για παράδειγμα, θα πρότεινε, να μπαίνει ειδικός φόρος ή εισφορά στους εργοδότες για τον ΟΑΕΔ κάθε φορά που θα προχωρούν σε απολύσεις. Αν και μάλλον είναι «μη ρεαλιστικό» για τη λογική του…
  • «Εννοείται πως μέτρα όπως η διαγραφή τόκων από χρέη και πάγωμα αποπληρωμής δανείων είναι αυτονόητα σε μία τέτοια λογική», διαπιστώνει στη συνέχεια φανερά ενοχλημένος. Ναι, εννοείται, πως ένας άνεργος δεν θα πρέπει να μένει στο δρόμο, αλλά να γίνεται διακανονισμός του δανείου του. Πώς αυτό το μέτρο θα επιβάρυνε το «δημόσιο χρέος» και το κράτος; Μήπως ο «ρεαλισμός» του αρθρογράφου πηγάζει από το άγχος του για το μέλλον των τραπεζών;

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", "δήθεν", «χρεοτρομοκρατία», ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, τα γιουσουφάκια των εμίρηδων, ταξικός πόλεμος, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, φαστ-τρακ» προπαγάνδα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Καλοθελητές μόνο για τα κέρδη του κεφαλαίου…

Posted by redship στο 17 Αυγούστου , 2011

ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝτο έχετε αντιληφθεί, η λέξη που θα κυριαρχήσει τις επόμενες βδομάδες θα είναι το «ευρωομόλογο». Πάμπολλοι, κάθε …χρώματος και φυλής, οι υπερασπιστές του, που προσπαθούν να μας το «πασάρουν» σαν πανάκεια.

Μαζί τους και δεκάδες περισπούδαστοι οικονομολόγοι από κάθε γωνιά της Γης, που σπεύδουν κι αυτοί να πουν τη (θετική κατά κύριο λόγο) γνώμη τους.

Αν προσέξετε, πάντως, οι περισσότεροι ξεκαθαρίζουν ένα πράγμα: Οτι, ακόμη και αν υπάρξει αυτό το «ευρωομόλογο», σε καμία μα καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεχαστεί η ανάγκη δημοσιονομικής προσαρμογής.

Με άλλα λόγια, τα κράτη να δανείζονται πιο άνετα, πιο σταθερά και χωρίς διακυμάνσεις για να τα δίνουν μετά στις επιχειρήσεις που πρέπει να …«αναπτυχθούν» και οι λαοί να πληρώνουν με απανωτές λιτότητες και απώλεια δικαιωμάτων.

ΜΕΓΑΛΟΚΑΤΑΘΕΤΕΣ πέφτουν στα δίχτυα της Εφορίας, διαφημίζουν τα μέσα ενημέρωσης, ενώ το ΣΔΟΕ εντόπισε και μια «φωλιά» φοροφυγάδων στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Μεγάλες επιτυχίες ενάντια στη φοροδιαφυγή.

Τσίμπησαν μεταξύ άλλων έναν κομμωτή, έναν αστρολόγο και ένα – δύο μεγαλογιατρούς. Εύγε.

Μήπως, όμως, θα είχαν την καλοσύνη να μπουν στον κόπο να μας πληροφορήσουν πόσα έσοδα πρόκειται να χάσει η Εφορία και το ελληνικό Δημόσιο από τη μείωση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων που σχεδιάζουν;

Δε θα ήταν καλό να μας πουν τι θα σημάνει για τα περίφημα έσοδα που τόσο χρειάζεται το κράτος για να φτάσουν το συντελεστή κάτω από το 15% για τις ΑΕ και τις πολυεθνικές;

Γιατί, ακόμη και αν θεωρήσουμε θετικό το να συλλαμβάνεται η παράνομη φοροδιαφυγή, το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνει με τη …νόμιμη.

Τη φοροδιαφυγή των fast track, των φοροαπαλλαγών των εφοπλιστών, των «ρυθμίσεων» για τους βιομήχανους και των «ευνοϊκών διατάξεων» για τις τράπεζες.

 

Και τούτα, την ίδια στιγμή που ο μικρός αυτοαπασχολούμενος πάει από …περαίωση σε περαίωση λίγο πριν βάλει τελειωτικά το λουκέτο.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", «χρεοτρομοκρατία», την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αποπροσανατολισμός και αυταπάτες…

Posted by redship στο 6 Αυγούστου , 2011

ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ «ΔΥΣΚΟΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ», όσον αφορά την ανεργία, δήλωσε χτες ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κουτρουμάνης! Δηλαδή, μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν …εύκολα;

Βέβαια, για να το λένε αυτοί …κάτι θα ξέρουν. Οι δικές τους πολιτικές είναι που οξύνουν το φαινόμενο. Τις δικές τους πλάτες και τις νομικές διευκολύνσεις χρησιμοποιούν οι εργοδότες για να απολύουν.

Οχι πως δε θα προσπαθήσουν να το κουκουλώσουν το πράγμα όσο μπορούν. Υπάρχουν οι ελαστικές μορφές απασχόλησης για να μειώνονται οι αριθμοί (και μόνο) των ανέργων. Υπάρχουν, επίσης, οι επιδοτήσεις στους εργοδότες και όλα τα σχετικά προγράμματα του ΟΑΕΔ.

Σε όλα αυτά προσθέτουν τώρα και ένα νέο συστηματάκι, με την περίφημη «κοινωνική οικονομία» που ετοιμάζονται να νομοθετήσουν. Με αυτό ο άνεργος δε θα είναι πλέον «άνεργος» αλλά «εν δυνάμει …επιχειρηματίας»!

Διότι μπορεί να φτιάχνουν μία κοινωνία που περικόπτονται ή εξαφανίζονται δικαιώματα πλην όμως – μας λένε – πολλαπλασιάζονται οι… «ευκαιρίες».

Οπότε αν μείνεις χωρίς δουλειά, αν δεν έχεις χρήματα να ζήσεις, αν είσαι αυτοαπασχολούμενος και καταστραφείς, δε φταίει το κράτος ή το σύστημα. Φταις κι εσύ που δεν άρπαξες την «ευκαιρία» από τα μαλλιά.

Εν ολίγοις, δεν έχουμε μια κοινωνία που κάποιοι (λίγοι) εκμεταλλεύονται κάποιους άλλους (πολλούς) για να κερδοσκοπούν και να βρίσκονται στον αφρό. Αντιθέτως, έχουμε μια «ανοιχτή κοινωνία» που όλα επαφίενται στην τύχη και την ικανότητα.

Μπορεί, λοιπόν, σήμερα να είσαι άνεργος και φτωχός αλλά κάποια στιγμή από ένα γύρισμα της τύχης μπορεί να γίνεις πλούσιος.

Και υφίστανται πολλοί τρόποι γι’ αυτό. Αν δε γίνεις «κοινωνικός επιχειρηματίας» μπορεί να …κερδίσεις στο στοίχημα ή το λόττο. `Η, ακόμη καλύτερα, να βγάλεις λεφτά στα νόμιμα «φρουτάκια» που θα ανοίξουν σε κάθε γωνιά της χώρας.

Posted in "παπατζήδες", "απελευθέρωση της αγοράς", "αμερικάνικο όνειρο", πουλάνε ψεύτικες ελπίδες στον λαό, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, φθηνό και αμόρφωτο εργατικό δυναμικό για τα αφεντικά, όταν το κράτος τρομοκρατεί, Οι «αυτοδημιούργητοι» καπιταλιστές, να είστε φτωχοί αλλά με το μέτωπο ψηλά | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Απάντηση του ΠΑΜΕ σε δημοσίευμα στο Έθνος της Κυριακής

Posted by redship στο 1 Αυγούστου , 2011

 

 

Η εφημερίδα του μεγαλοεπιχειρηματία Μπόμπολα «ΕΘΝΟΣ», την Κυριακή 31/07/11 ανέλαβε δια μέσω των γραφίδων της να αναπαράγει γνωστές αντεργατικές θεωρίες, με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην εταιρία «Internet Q», στις οποίες πρωτοστάτησε το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής Νομού Αττικής.

Το δημοσίευμα πολεμικής εναντίον του ΠΑΜΕ είχε σαν πυρήνα, ότι οι κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και συνολικότερα των εργαζομένων ευθύνονται για τη φυγή των επιχειρήσεων στο εξωτερικό και για το ότι δε γίνονται ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα.

Καταρχήν, είναι μεγάλος μύθος, ότι στην Ελλάδα δε γίνονται και δεν έγιναν ξένες επενδύσεις. Θυμίζουμε ορισμένες περιπτώσεις επιχειρηματικών κολοσσών που ήρθαν κι έμειναν στην Ελλάδα, η γερμανική Hochtief στο Αεροδρόμιο των Σπάτων, η αμερικανική κατασκευαστική Bechtel που ανέλαβε τα έργα του Metro, η ThyssenKrupp στα Ναυπηγεία, η Deutsche Telekom που εξαγόρασε μέρος του ΟΤΕ, η γαλλικών συμφερόντων Vinci στη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, η κινεζική Cosco που αγόρασε το λιμάνι του Πειραιά. Οι ξένες αλυσίδες Super Market, όπως Dia, Lidl, Carrefour, και άλλα εμπορικά μεγαθήρια. Να θυμίσουμε, επίσης, ότι στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια περίπου ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο κι ότι η αύξηση του ΑΕΠ ήταν κατακόρυφη.

Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτή η ανάπτυξη είναι που γέννησε την καπιταλιστική κρίση. Αυτή η ανάπτυξη συντελέστηκε με τη βαθιά εκμετάλλευση των εργαζομένων, με τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων τους, με χιλιάδες νεκρούς και σακατεμένους από εργατικά ατυχήματα, με μειώσεις μισθών, με σάρωμα ασφαλιστικών κατακτήσεων, κ.ά.

Αυτή η ανάπτυξη γέννησε την ανεργία και οδήγησε στην αύξησή της με γεωμετρική πρόοδο. Το κλείσιμο των επιχειρήσεων, η μετανάστευσή τους σε χώρες με φτηνότερο εργατικό δυναμικό είναι φαινόμενα που τα γεννά και τα αναπαράγει η όξυνση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, η γιγάντωση των μονοπωλίων, η θεσμοθέτηση ελευθεριών για την κίνηση κεφαλαίου – βλέπε Συνθήκη του Μάαστριχτ, που στήριξαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ – το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης, το αχαλίνωτο κυνήγι της μεγιστοποίησης του καπιταλιστικού κέρδους.

Μέσω του Ελληνικού Σχεδίου Οικονομικής Ανασυγκρότησης των Βαλκανίων (Ν. 2996/2002) δόθηκαν για την περίοδο 2002 – 2006 πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ ως επιδότηση σε χιλιάδες επιχειρήσεις, προκειμένου να  μεταναστεύσουν σε χώρες των Βαλκανίων, όπου εξασφάλισαν φτηνότερο εργατικό δυναμικό με αποτέλεσμα να μείνουν στο δρόμο δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένα παραδείγμαται. Η εταιρία Siemens στη Θεσσαλονίκη μεταφέρθηκε σε άλλη χώρα παρόλη την τεράστια κερδοφορία που είχε και την «ταξική ειρήνη» που επικρατούσε εντός της επιχείρησης. Η Βιαμύλ, εταιρία παραγωγής γλυκαντικών υλών με συμμετοχή Άγγλων και Βέλγων επενδυτών, μετανάστευσε στη Βουλγαρία με κοινοτική επιδότηση εκατομμυρίων ευρώ. Τα καπνεργοστάσια Μιχαηλίδης επίσης με κοινοτικές επιδοτήσεις μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία και μάλιστα τα υποδέχτηκαν με εκδήλωση, στην οποία παρευρέθηκαν και οι Θόδωρος Πάγκαλος και Γιάννης Μπουτάρης. Το εργοστάσιο Λαναράς στη Νάουσα, το οποίο επιδοτήθηκε με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να μεταφέρει μέρος της εταιρίας στη Βουλγαρία.

Να θυμίσουμε, επίσης, ότι οι έλληνες εφοπλιστές ενώ κατασκευάζουν στόλο δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ σχεδόν το σύνολο των παραγγελιών γίνονται σε ξένα ναυπηγεία, με τις πλάτες των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στα πλαίσια της πρόσφατης συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με την κινεζική Cosco, θα επιδοτηθούν οι έλληνες εφοπλιστές με 5 δις ευρώ για να κατασκευάσουν πλοία σε κινεζικά ναυπηγεία.

Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν το πλαίσιο της επιχειρηματολογίας μας. Ωστόσο, βγαίνει αβίαστα με τα παραπάνω παραδείγματα το συμπέρασμα για το ποιοι έχουν συμφέρον να κρύψουν αυτή την αλήθεια.

Οι απολύσεις στην «Internet Q» είχαν καθαρά τρομοκρατικό χαρακτήρα γιατί αφορούσαν εργαζόμενους που πρωτοστάτησαν στην οργάνωση των εργαζομένων για τη λύση των προβλημάτων τους. Είναι αισχρό ψέμα, αν και συνηθισμένο, ότι οι συγκεκριμένοι ήταν τεμπέληδες. Οι απολύσεις στόχευαν και στοχεύουν στον εκφοβισμό των εργαζομένων για να μην ορθώσουν ανάστημα στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Μάλιστα ο αρθρογράφος μέσα στο φιλομονοπωλιακό του ντελίριο λέει, ότι επειδή το τελευταίο διάστημα η εταιρία έκανε προσλήψεις έχει κάθε δικαίωμα να απολύει. Επί της ουσίας, δηλαδή, εννοεί, ότι έχει το δικαίωμα και να μειώνει μισθούς και να εντατικοποιεί την εργασία, κ.ά., καθώς όπως χυδαία υπονοεί «αφού η εταιρία δίνει δουλειά στους εργαζόμενους, δεν θα πρέπει να μιλάνε κι από πάνω».

Αυτή τη νομιμότητα υπερασπίζεται ο όμιλος Μπόμπολα δια μέσου της εφημερίδας του, ο οποίος «οραματίζεται» μια Ελλάδα εύφορη κοιλάδα κερδοφορίας μεγαλοεπενδυτών, όπου τα δικαιώματα και οι μισθοί των εργαζομένων θα είναι επιπέδου Κίνας και Ινδίας. Αυτή η εύφορη κοιλάδα υπήρξε για πολλά χρόνια στην Ιρλανδία, όπου ο λαός σπαράζεται από τη φτώχεια και την ανέχεια. Ήταν το λεγόμενο Ιρλανδικό θαύμα και που με τόσο ενθουσιασμό επιδοκίμαζαν όλοι οι αστοί πολιτικοί ταγοί του τόπου και τα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου.

Τα φερέφωνα της μεγαλοεργοδοσίας, που υπερασπίζονται με περισσό ζήλο την απεργοσπασία, προβάλλοντάς την ως «δικαίωμα στην εργασία», είναι αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν τις πολιτικές που γενικεύουν τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις σε βάρος της μόνιμης και σταθερής δουλειάς με πλήρη ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα. Είναι αυτοί που στήριξαν τη απελευθέρωση των απολύσεων, μέσω της αύξησης του ορίου και της μείωσης των αποζημιώσεων. Είναι αυτοί που «εγκαλούν» την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο και τις πρώην ΔΕΚΟ. Είναι αυτοί που στήριξαν τους νόμους που καθιερώνουν μισθούς πείνας για τους νέους εργαζόμενους. Πέραν όλων αυτών, οι ισχυρισμοί του δημοσιεύματος, ότι το ΠΑΜΕ δεν άφηνε του εργαζόμενους να δουλέψουν είναι πέρα για πέρα αναληθές και προβοκατόρικο. Καμιά κινητοποίηση δε γίνεται χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Περίτρανη απόδειξη αποτελεί, ότι στο όνομα των εργαζομένων μιλά ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας Κωνσταντίνος Κορλέτης. Αυτό κι αν είναι πρόκληση.

Το δημοσίευμα, ευθυγραμμιζόμενο πλήρως με την εργοδοσία επικρίνει ακόμα και τη στάση των αστυνομικών αρχών, επειδή, όπως αναφέρει, δεν καταστέλλουν τις κινητοποιήσεις, ώστε να τηρηθεί η «νομιμότητα». Η αστυνομία, κύριοι του «ΕΘΝΟΥΣ» και της εργοδοσίας είναι όργανο προστασίας των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης, εν προκειμένου της αστικής τάξης. Το ότι δεν τολμά να χτυπήσει ανοιχτά συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ οφείλεται στην αποφασιστικότητα των ταξικών δυνάμεων, στη συντεταγμένη παρουσία τους, τις οργανωμένες παρεμβάσεις, αλλά και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα υπάρξουν χάρη στη μεγάλη απήχηση και το κύρος του ΠΑΜΕ.

Αν στα σοβαρά πιστεύετε, εσείς κι η μεγαλοεργοδοσία, ότι τα κλομπ και τα χημικά θα κάμψουν το αγωνιστικό φρόνιμα του λαού και της πρωτοπορίας του, αν μη τι άλλο, πλανάστε πλάνη οικτρά. Η ιστορία του εργατικού κινήματος έχει αποδείξει, ότι η εργατική – λαϊκή αντεπίθεση δυναμώνει, όσο η επίθεση του κεφαλαίου γίνεται πιο βάρβαρη. Και αυτό δεν το σταμάτησαν ούτε οι απειλές, ούτε οι κάνες των όπλων της αστικής τάξης.

Το ΠΑΜΕ έχει κατ’ επανάληψη αντικρούσει με ατράνταχτη επιχειρηματολογία όλα αυτά τα αντιλαϊκά ιδεολογήματα. Επιχειρηματολογία, ωστόσο, που όπως όλα τα αστικά μέσα ενημέρωσης, έτσι και το «ΕΘΝΟΣ» σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζει. Δεν μας εκπλήσσει, καθώς είναι σαφές ποια συμφέροντα υπερασπίζονται.

 

Η Εκτελεστική Γραμματεία

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", «χρεοτρομοκρατία», πολιτικη, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού, τα ΜΜΕ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Π.Α.ΜΕ, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η ταρίφα της απελευθέρωσης

Posted by redship στο 31 Ιουλίου , 2011

Το συμφέρον των αυτοαπασχολούμενων και των εργαζομένων στη μεταφορά ταυτίζεται με τις λαϊκές ανάγκες για ενιαίο αποκλειστικά δημόσιο φορέα συγκοινωνιών, όπου θα εντάσσεται και το ταξί ως συμπληρωματικό μέσο

Το έχει, φαίνεται, «τάμα» η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, να «περιποιείται» και από έναν κλάδο των αυτοαπασχολούμενων στις μεταφορές. Πέρσι οι φορτηγατζήδες, φέτος οι ταξιτζήδες. Στην περίπτωση του ταξί, μιλάμε για έναν τομέα της οικονομίας, στον οποίο δραστηριοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά αυτοαπασχολούμενοι, με πολύ χαμηλή συγκέντρωση. Είναι, επομένως, εύλογο το ενδιαφέρον των κάθε λογής μεγαλοεπενδυτών για τις «ευκαιρίες» που ανοίγονται. Εξηγήσιμη η φούρια της κυβέρνησης για την απελευθέρωση των ταξί. Αυτονόητη και η αγανάκτηση των αυτοαπασχολούμενων που βλέπουν την εργασία τους να κινδυνεύει.

Μισές αλήθειες και χοντροκομμένα ψέματα

Κατά την πάγια τακτική της κυβέρνησης απέναντι σε κάθε λαϊκό αγώνα, επιχειρείται η συκοφάντηση και η διαπόμπευση των απεργών. Μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι πρόθυμοι να υπηρετήσουν με δουλοπρέπεια τους επίδοξους επενδυτές, αναμασούν μονότονα τα προνόμια που απολαμβάνει η «συντεχνία» των ταξιτζήδων, τις προοπτικές που ανοίγονται για την ανάπτυξη της χώρας με την απελευθέρωση κ.λπ. Επιχειρήματα ρηχά και αστήρικτα, που επαναλαμβάνονται όλο και πιο συχνά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Μισές αλήθειες και χοντροκομμένα ψέματα μαγειρεμένα από τα αρμόδια επιτελεία, πασπαλισμένα με ανύπαρκτες ευκαιρίες, προσφέρονται με τη μορφή του κουτόχορτου σε ανυποψίαστους και αφελείς για κατανάλωση. Μόνο που το μενού παραμένει δύσπεπτο, ειδικά σε περίοδο οικονομικής κρίσης.

Ας αναλύσουμε ένα – ένα τα βασικά αξιώματα κυβέρνησης και μέσων ενημέρωσης.

Το επάγγελμα του ταξί είναι κλειστό.

Ωραία, το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι, για ποιον;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», ανάπτυξη για ποιόν;, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, η "δημοκρατία" των αστών, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Λαϊκό φράγμα

Posted by redship στο 27 Ιουλίου , 2011

«Με μεγαλύτερη ορμή τώρα και πιο απερίσπαστοι από ό,τι μέχρι σήμερα, είμαστε σε θέση να ανοίξουμε όλο και περισσότερο την ατζέντα των μεγάλων θεμάτων και των μεγάλων αλλαγών, που βάζουν τη χώρα μας σε μια διαφορετική τροχιά», είπε χτες ο πρωθυπουργός στο Υπουργικό Συμβούλιο, αναδεικνύοντας την αποφασιστικότητα στην εφαρμογή των μέτρων χρεοκοπίας των εργατικών – λαϊκών οικογενειών για να σωθεί το κεφάλαιο από την κρίση, μετά και τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης. Ενταση της αντιλαϊκής επίθεσης σημαίνει η μεγαλύτερη ορμή. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται με το πολυνομοσχέδιο να πάρει νέα μέτρα μείωσης μισθών – συντάξεων, να φέρει νέες αντιδραστικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις για αύξηση της εκμετάλλευσης, στο Ασφαλιστικό με επικουρικές και ΒΑΕ. Οι αλλαγές σε Υγεία – Πρόνοια στερούν τέτοιες υπηρεσίες από τις λαϊκές οικογένειες και η Παιδεία γίνεται πανάκριβη. Ταυτόχρονα, έρχονται τα φορολογικά χαράτσια το Σεπτέμβρη. Οι εργαζόμενοι μπορούν να αποφύγουν την κόλαση που τους φέρνουν αναπτύσσοντας την ταξική πάλη, ορθώνοντας φράγμα στα χειρότερα, ενώ η οριστική διέξοδος θα έρθει μόνο με τη λαϊκή εξουσία, που θα αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ, θα καταργήσει το χρέος και θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Είδες η «Ευρώπη» τους;..

Posted by redship στο 22 Ιουνίου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

O βρετανικός λαός βιώνει το μαρτύριο της χειρότερης λιτότητας από την εποχή που ο Τσόρτσιλ υποσχόταν στους Βρετανούς «δάκρυα και αίμα».

Ο πορτογαλικός λαός στενάζει υπό το βάρος του «δικού του»μνημονίου.

Ο ιρλανδικός λαός υφίσταται αλλεπάλληλα τσουνάμι οικονομικής αφαίμαξης.

Ο ελληνικός λαός – τα γνωστά…

Τα εισοδήματα και οι κοινωνικές παροχές, τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά δικαιώματα όλων των λαών της Ευρώπης έχουν μπει στο «γύψο».

Στην άλλη πλευρά:

Η BMW, η καλή εταιρεία που το 2008 είχε ανακοινώσει 8.000 απολύσεις εργαζομένων, στο πρώτο τρίμηνο του 2011 ανακοίνωσεκέρδη ύψους 1,2 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά… 360% από τα αντίστοιχα περσινά, που ήταν 0,323 δισ.

Σημειωτέον ότι η ιλλιγιώδης κερδοφορία της BMW συνεχίζεται ακάθεκτη από πέρσι. Συγκεκριμένα, το 2010 τα κέρδη της (3,23 δισ. ευρώ) έκλεισαν με αύξηση ύψους… 1.400 (%) έναντι των κερδών του 2009 (0,210 δισ.).

Η Deutsche Bank, ο γερμανικός τραπεζικός κολοσσός, ανακοίνωσε ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 τα κέρδη της ανήλθαν στα 2,1 δισ. ευρώ. Αυξήθηκαν δηλαδή κατά 17% έναντι των κερδών ύψους 1,8 δισ. του αντίστοιχου περσινού διαστήματος. Από το 2009 που τα ετήσια κέρδη της έφτασαν τα 5 δισ. ευρώ η κερδοφορία της τράπεζας συνεχίζεται αδιατάρακτα.

Σημειωτέον ότι ο επικεφαλής της Deutsche Bank, ο κ. Ακερμαν, ήταν αυτός ο οποίος τον περασμένο Οκτώβρη, σε ειδική τελετή στο Βερολίνο, παρέδωσε στον κ. Παπανδρέου το βραβείο που του απένειμαν οι Γερμανοί. Πρόκειται για το βραβείο «Κβαντρίγκα/Δύναμη για Αλήθεια», (Quadriga), που όπως είπε ο Ακερμαν απονεμήθηκε στον Ελληνα πρωθυπουργό για «το θάρρος των αποφάσεών του για την αναδιάρθρωση της δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδας…». Ανάμεσα στους προηγούμενους βραβευθέντας συγκαταλέγονται οι Χέλμουτ Κολ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, Μανουέλ Μπαρόζο, Σιμόν Πέρες, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ κ.ά.

Η Total, η πολυεθνική του πετρελαίου ανακοίνωσε ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 35% και από 2,3 δισ. ευρώ το αντίστοιχο περσινό διάστημα, φέτος ανήλθαν στα 3,1 δισ.Ανοδική εμφανίζεται η κερδοφορία της Total και σε ετήσια βάση. Το 2009 είχε κέρδη 7,8 δισ. και το 2010 κέρδη 10,3 δισ. ευρώ (αύξηση 32%).

Η Total είναι μια από τις «αδελφές» που αυτήν την εποχή «βομβαρδίζει» τη Λιβύη, καθώς επιθυμεί οι εκεί κερδοφόρες μπίζνες της να συνεχιστούν υπό άλλο καθεστώς.

Η Vivendi, το πολυδαίδαλο βιομηχανικό σύμπλεγμα που οι δραστηριότητές του εκτείνονται από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση μέχρι τις τηλεπικοινωνίες και τα ψηφιακά παιχνίδια, επ’ ουδενί επλήγη από την κρίση.

Τα κέρδη της διατηρούνται σε σταθερά υψηλά επίπεδα: Το 2009 ήταν 2,6 δισ. ευρώ και το 2010 έκλεισαν στα 2,7 δισ. ευρώ.

Η France Telecom, το μονοπώλιο στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, είναι η εταιρεία που για το 2006 – προ κρίσης δηλαδή – είχε ανακοινώσει τις απολύσεις 17.000 εργαζομένων. Και τούτο παρότι το 2005 τα κέρδη της ύψους 5,7 δισ. ευρώ είχαν υπερδιπλασιαστεί έναντι του 2004. Πρόκειται για την εταιρεία που το σύστημα διοίκησής της, επιβάλλοντας συνθήκες εργασιακής βαρβαρότητας με στόχο να εξωθήσει χιλιάδες εργαζόμενους στην παραίτηση, έχει οδηγήσει δεκάδες από αυτούς στην αυτοκτονία. Το τελευταίο θύμααυτοπυρπολήθηκε πριν μερικές βδομάδες στο πάρκινγκ του ομίλου…

Η France Telecom για το 2009 και το 2010 ανακοίνωσε ότι τα προ φόρων κέρδη της ανήλθαν στα 15,8 και 15,6 δισ. ευρώ, αντίστοιχα.

Η BMW, η Total, η Vivendi, η France Telecom, η Deutsche Bank ήταν μερικά από τα συνολικά 48 μονοπώλια και πολυεθνικές με έδρα τη Γερμανία και τη Γαλλία που σε μια ασυνήθιστη κίνηση, με από κοινού επιστολή τους, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Le Monde», υποστηρίζουν ότι:

«Δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική στο κοινό ευρώ. Το ευρώ συμβολίζει την Ευρώπη του σήμερα. Η αποτυχία του θα αποτελούσε μοιραίο πλήγμα για την Ευρώπη».

Η παρέμβαση των πολυεθνικών υπέρ της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του Ευρώ, γίνεται – θα το επαναλάβουμε – σε μια στιγμή που οι λαοί της Ευρώπης στενάζουν υπό τον «γύψο» της λιτότητας και των μνημονίων.

Αλλά, την ίδια ώρα, και ακριβώς επειδή τα βάρη της κρίσης μετακυλίονται στις πλάτες όσων δεν φταίνε για την κρίση,

τα κέρδη των μονοπωλίων – που προκάλεσαν την κρίση – ξεπερνούν κάθε προηγούμενο.

Οι λόγοι, επομένως, για την παρέμβαση των πολυεθνικών υπέρ των οργανισμών (ΕΕ), των μηχανισμών (Ευρωζώνη) και των εργαλείων τους (Ευρώ) που εγγυώνται ότι αυτή η πολιτική θα συνεχιστεί, είναι προφανείς…

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, ανεργία, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, οι αστοί πολιτικοί στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Απάντηση με λαϊκό ξεσηκωμό

Posted by redship στο 26 Μαΐου , 2011

Το σύστημα έχει επείγουσα ανάγκη από μια βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής οργής. Και δοκιμάζει κατά καιρούς διάφορα εργαλεία. Ακόμα και χτες, όμως, με τον Νίκο Γεωργιάδη (του «Ζούγκλα») στην Αθήνα και τον γνωστό στους παλιότερους Κλεάνθη Γρίβα (επίσης του «Ζούγκλα») στη Θεσσαλονίκη, να προσπαθούν να εκφράσουν τους «ακομμάτιστους», δε φάνηκε να τα καταφέρνει.

Προσπάθησαν ο «Σκάι» και η «Καθημερινή» να βοηθήσουν την κατάσταση, έβαλαν το χεράκι τους τα «ΝΕΑ», η «Ελευθεροτυπία» και η «Αυγή», αλλά το αποτέλεσμα, μάλλον, μετρήθηκε πενιχρό σε σχέση με τις προσδοκίες των οργανωτών.

Η αστική τάξη έχει ανάγκη από ένα «κίνημα» στα μέτρα της. Εχει επενδύσει πολλά και για πολλά χρόνια για να έχει ένα τέτοιο «κίνημα», ικανό να αντιμετωπίσει τη ριζοσπαστικοποίηση των συνειδήσεων που έρχεται σαν αποτέλεσμα αυθεντικών ταξικών αγώνων, για να έχει ένα «κίνημα» που θα «παλεύει» τη μια μέρα για έναν «ανθρώπινο καπιταλισμό» («οι άνθρωποι πάνω απ’ τα κέρδη») και την επομένη για να είναι «δημοκρατική» η δικτατορία των μονοπωλίων (όπως χτες στο Σύνταγμα). Ετσι, που να μπορεί ο εφοπλιστής Αλαφούζος να ισχυρίζεται πως αυτό που φταίει στη χώρα δεν είναι ο καπιταλισμός, αλλά η επικράτηση μιας «αριστερής δικτατορίας», που – κατά τη γνώμη του – συκοφαντεί τους καπιταλιστές (το δήλωσε χτες το πρωί στον «Σκάι»). Πρέπει να το καταλάβουν και όσοι εκδήλωσαν τη διαμαρτυρία τους χτες και καλά έκαναν πως δε φτάνει αυτό, ίσα – ίσα τους καπηλεύονται αυτοί ενάντια στους οποίους διαμαρτύρονται για να συνεχίζει η άγρια πραγματικότητα.

Την ώρα που η αστική τάξη έχει τις δικές της αγωνίες, εκατοντάδες αγωνιστές οργώνουν κυριολεκτικά τους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, οργανώνοντας την αντίσταση έτσι που να αντιστοιχεί στις πραγματικές ανάγκες των καιρών. Το γεγονός δεν περνά απαρατήρητο από την αστική τάξη, γι’ αυτό και εξαφανίζει από τα δελτία ειδήσεων κάθε πρωτοβουλία του ταξικού κινήματος. Το Σάββατο το πρωί, σε όλες τις πόλεις της χώρας, η εργατική τάξη ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ θα δώσει μιαν ακόμα απάντηση…

Η εμπειρία μίας προς μία των κατακτήσεων της εργατικής τάξης δείχνει πως ποτέ το εργατικό κίνημα δεν έκανε βήμα μπροστά αν δεν είχε στρατηγικό στόχο. Ακόμα κι αν αυτός ήταν θολός, έδινε λάκτισμα. Αυτή η γνώση είναι αναγκαία σήμερα.

Οταν, για παράδειγμα, ο Χρυσοχοΐδης ζητάει «αποσοβιετικοποίηση» της χώρας, ξέρει τι λέει: Ολες οι μέχρι τώρα κατακτήσεις έχουν τη σφραγίδα της νίκης των εργατών που έβαλαν στόχο και κατάκτησαν την εξουσία για τον εαυτό τους. Εχουν τη σφραγίδα του κόκκινου Οκτώβρη. Αυτήν τη σφραγίδα θέλουν να ξηλώσουν. Τέτοιο «κίνημα» θέλουν να στήσουν. Να διαδηλώνει «ναι στην Ευρωζώνη, αλλά με ευαισθησία».

Η εργατική τάξη πρέπει να κλείσει τ’ αυτιά σε μια τέτοια προπαγάνδα. Δεν είναι εύκολο. Εχει στα χέρια της μόνο τον «Ριζοσπάστη» και τον «902» και έχει απέναντι το σύνολο των καναλιών και των εφημερίδων της αστικής τάξης.

Στην Ιστορία, όμως, έχουν γραφτεί ξανά και ξανά λαμπρές σελίδες με «λιανοτούφεκα».

Η δύναμη βρίσκεται στον οργανωμένο σε ταξική βάση λαό. Η δύναμη βρίσκεται στη γνώση του αντίπαλου. Η δύναμη βρίσκεται στη μελέτη του στόχου και στην οργάνωση της βολής. Η δύναμη βρίσκεται στην επιστημονική ανάλυση και στην οργάνωση της απόδειξης, για τη χώρα μας όλα αυτά έχουν κατοχυρωμένο λογότυπο: ΚΚΕ!

από τον ριζοσπάστη

Posted in " αγανακτισμένοι πολίτες", "παπατζήδες", "απελευθέρωση της αγοράς", «Συναινέστε», πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Η «Δημοκρατία του φερετζέ», Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, δυνατό κκε δυνατός ο λαός, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Κέρδη 500% (παρά κάτι)..

Posted by redship στο 26 Μαΐου , 2011

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τα έσοδα της «Motor Oil» για το πρώτο τρίμηνο του 2011 εκτινάχτηκαν στα 1,41 δισ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα πέρσι ήταν 962,5 εκατ. ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκαν κατά 46,5%.

Ο κύκλος εργασιών του ομίλου της «Motor Oil» έφτασε το πρώτο τρίμηνο του 2011 στα 1,82 δισ. ευρώ. Πέρσι το ίδιο διάστημα ήταν 1,11 δισ. ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 64%.

Και τώρα κρατηθείτε:

Τα κέρδη του ομίλου της «Μotor Oil» συνολικά, το πρώτο τρίμηνο του 2011 ανήλθαν, μετά από φόρους, στα 62,4 εκατ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα πέρσι ήταν 12,5 εκατ. ευρώ.

Δηλαδή αυξήθηκαν κατά 499%!

Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, των καρατζαφυρεροειδών, των μνημονίων, της «συναίνεσης», της τρόικας, του ΔΝΤ:

Από τη μια οι λεηλατημένοι μισθοί. Οι εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανέργων και των ειλώτων της «απασχολησιμότητας». Τα εκατομμύρια των θυμάτων της ανελέητης φοροληστείας. Οι στρατιές των χρεοκοπημένων αυτοαπασχολούμενων. Τα τσακισμένα γηρατειά με τις συντάξεις πείνας. Οι νέοι που μεταναστεύουν. Τα νοικοκυριά που βυθίζονται στη φτώχεια.

Από την άλλη τα μονοπώλια, που ενώ μια ολόκληρη κοινωνία γονατίζει, αυτά συνεχίζουν να θησαυρίζουν. Και θησαυρίζουν επειδή ακριβώς η κοινωνία γονατίζει. Και η κοινωνία γονατίζει για να θησαυρίζουν τα μονοπώλια.

Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή:

Από τη μια ο λαός.

Από την άλλη η πλουτοκρατία.


Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, φθηνό και αμόρφωτο εργατικό δυναμικό για τα αφεντικά, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Διέξοδος για το λαό είναι η συμπόρευση με το ΚΚΕ

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2011

 
Ολο και πιο έντονα εκφράζεται η απαίτηση της πλουτοκρατίας να συναινέσουν ακόμα περισσότερο τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, να εργαστούν από κοινού, για να υπηρετήσουν τα στρατηγικά της συμφέροντα, όπως εκφράζονται σήμερα μέσα από την εφαρμογή του μνημονίου. Εκείνο που επιδιώκει η αστική τάξη είναι να υφαρπάξει τη συναίνεση και υποταγή του λαού στα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, να περάσει την πλάνη ότι δήθεν τα προβλήματα της πλουτοκρατίας αποτελούν «εθνικό ζήτημα» που αφορά εξίσου και το λαό. Η συναίνεση αποτελεί για την πλουτοκρατία ένα «όπλο» για να εφορμήσει ακόμα πιο αποφασιστικά ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.

Εκείνο που ενδιαφέρει τα μονοπώλια είναι η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων που θα μειώσουν κατάφωρα την τιμή της εργατικής δύναμης και η επιτάχυνση και επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων που θα ανοίξουν για το κεφάλαιο νέα πεδία κερδοφορίας. Για να το πετύχει αυτό, επιδιώκει να ευνουχίσει το εργατικό λαϊκό κίνημα, να αποκοιμίσει τη λαϊκή αγανάκτηση. Θέλει να ανακόψει την τάση ριζοσπαστικοποίησης των λαϊκών συνειδήσεων, τη λαϊκή οργή απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική, η οποία μεγαλώνει εξαιτίας ακριβώς της χρεοκοπίας που έχει επιβληθεί στη λαϊκή οικογένεια.

Εκείνο που αναδεικνύεται από τις έντονες παραινέσεις για συναίνεση, είναι οι δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν η πλουτοκρατία και τα κόμματά της για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης. Ολο και πιο ξεκάθαρα αναδεικνύονται τα ιστορικά όρια του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Γιατί τα προβλήματα διαχείρισης της κρίσης που αντιμετωπίζει σήμερα η αστική τάξη έχουν να κάνουν με την εξέλιξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Με το γεγονός ότι είναι πολύ εντονότερη η επίδραση της οικονομικής κρίσης και πολύ μεγαλύτερη η δυνατότητα μετάδοσής της σε άλλες χώρες στις σημερινές συνθήκες απελευθέρωσης της κίνησης των κεφαλαίων, δημιουργίας περιφερειακών διακρατικών ενώσεων και διαπλοκής των καπιταλιστικών οικονομιών.

Γι’ αυτό και παρόλο που – σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρομπάι – οι οικονομίες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας «αθροιστικά αναλογούν σε ποσοστό που δεν ξεπερνά το 6% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης», η πλουτοκρατία ανησυχεί από τον κίνδυνο «ντόμινο» σε άλλες χώρες, ενώ η ΕΚΤ απορρίπτει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με το φόβο της μετάδοσης στην υπόλοιπη Ευρωζώνη και ΕΕ.

Απέναντι σε αυτά τα κοινά αδιέξοδα της τάξης τους, τα κόμματα της πλουτοκρατίας καλούνται να συναινέσουν και να συν-εφαρμόσουν την αντιλαϊκή πολιτική, μέχρι και το επίπεδο της συγκυβέρνησης. Γιατί συναίνεση ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις υπάρχει και σήμερα, κρίνεται, όμως, ανεπαρκής μπροστά στα χειρότερα που έρχονται για το λαό και τις αναμενόμενες αντιδράσεις, σε συνδυασμό με την επιρροή που ασκούν στα λαϊκά στρώματα η πολιτική του ΚΚΕ και οι θέσεις του για την κρίση που επαληθεύονται.

Την ίδια στιγμή, όμως, που η πλουτοκρατία ως τάξη απαιτεί από τα κόμματά της την από κοινού υλοποίηση των μέτρων κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης, αναδεικνύονται ξανά οι αντιφάσεις του ίδιου του συστήματος. Γιατί μπορεί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να εκπροσωπούν την αστική τάξη, ωστόσο το κάθε κόμμα εκπροσωπεί κάθε φορά τα διαφορετικά συμφέροντα της μιας ή της άλλης μερίδας της πλουτοκρατίας. Συμφέροντα άκρως ανταγωνιστικά, καθώς στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους, στην κατάκτηση μεγαλύτερου κομματιού της πίτας της αγοράς, οι διάφορες μερίδες της πλουτοκρατίας βρίσκονται σε ασίγαστο πόλεμο μεταξύ τους.

Ιδιαίτερα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, όπου η διέξοδος για την πλουτοκρατία περνάει αναγκαστικά μέσα και από την απαξίωση μέρους του κεφαλαίου (πέρα από την απαξίωση της εργατικής δύναμης), ο πόλεμος αυτός γίνεται εντονότερος, γιατί πια στο επίκεντρο μπαίνει και ο επιμερισμός της ζημιάς στα διάφορα μονοπώλια, η καταστροφή ορισμένων και η κυριαρχία κάποιων άλλων κατά την επάνοδο στην καπιταλιστική ανάπτυξη.

Ανησυχούν για την ενίσχυση του ΚΚΕ

Εξάλλου, η απροσχημάτιστη συναίνεση μεταξύ των αστικών κομμάτων ελλοχεύει και κινδύνους για το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα, που έχουν να κάνουν με την ικανότητα χειραγώγησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Αυτούς τους κινδύνους ανέλαβε να επισημάνει ο Γ. Πρετεντέρης σε άρθρο του την περασμένη βδομάδα, όπου, με αφορμή το κάλεσμα του Ο. Ρεν για συναίνεση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ στην υλοποίηση του μνημονίου, μεταξύ άλλων, σημείωνε: «Η δημοκρατία έχει εφεύρει την έννοια της αντιπολίτευσης όχι μόνο για να ελέγχει τη συμπολίτευση, αλλά και για να αποτελεί τον υποδοχέα της δυσαρέσκειας από την κυβερνητική πολιτική ώστε να γίνει η επόμενη κυβέρνηση».

Η ανησυχία, δηλαδή, της πλουτοκρατίας είναι ότι, τελικά, η απροκάλυπτη συναίνεση του δικομματισμού – η οποία, ούτως ή άλλως, προγραμματικά και επί της ουσίας είναι δοσμένη – ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα στη λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος, στην ικανότητά του να απορροφά τους «κραδασμούς» της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Μέχρι σήμερα, οι δυο πόλοι του δικομματισμού εναλλάσσονταν στη διακυβέρνηση, με τον ένα να παίζει το ρόλο του «συσσωρευτή» της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων του άλλου. Γινόταν, δηλαδή, ένα αλισβερίσι μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, το οποίο χρησίμευε στην αστική τάξη για να κρατάει «μαντρωμένη» την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων στην κυρίαρχη πολιτική. Πράγματι, αν η συναίνεση γίνει ξεκάθαρη, αυξάνονται οι φόβοι της πλουτοκρατίας ότι η λαϊκή αγανάκτηση θα διοχετευθεί ευκολότερα στο «φυσικό» της χώρο, στο ΚΚΕ.

Δε θα είχε τέτοιο πρόβλημα η αστική τάξη, αν το ΚΚΕ δεν ήταν αυτό που είναι, με τη στρατηγική που έχει, με την πολιτική που προβάλλει, με τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις που ζυμώνει στο κίνημα. Γνωρίζουν ότι το ΚΚΕ δεν μπορούν να το βάλουν «στο χέρι», ότι το ΚΚΕ δε θα συναινέσει στην εφαρμογή της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, ότι δε θα συμπράξει σε κανενός είδους αστική κυβέρνηση, ότι θα εξακολουθεί να αποκαλύπτει την αντιδραστική πολιτική και να εργάζεται για την οργάνωση της λαϊκής πάλης μέχρι την τελική νίκη.

Γι’ αυτό και φοβούνται τη δυναμική του ΚΚΕ, που είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που εκφράζεται στα εκλογικά ποσοστά του. Γι’ αυτό και στις ζημώσεις τους γύρω από τη μεταμφίεση του πολιτικού σκηνικού, λαμβάνουν υπόψη ότι πρέπει να υπάρχουν αναχώματα, ώστε να εμποδίσουν τη μαζική απόσπαση εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, τη συμπόρευσή τους με το ΚΚΕ.

Οι θέσεις και οι διεκδικήσεις του ΚΚΕ δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην πλουτοκρατία και τα κόμματά της, τόσο γιατί ασκούν πίεση στη βάση των αστικών κομμάτων, όσο και γιατί αποκαλύπτουν στο λαό τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και, κυρίως, τη διέξοδο υπέρ του λαού. Πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν στο ξεπέρασμα της κρίσης, και οι οποίες έχουν να κάνουν με την εξέλιξη του καπιταλισμού, το ΚΚΕ θέτει επιπλέον εμπόδια με την πολιτική και τη δράση του.

Να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, φθηνό και αμόρφωτο εργατικό δυναμικό για τα αφεντικά, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν;, η ανάπτυξη που οδηγεί στα μονοπώλια, καπιταλισμός, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Μοντέρνα δεσμά»…

Posted by redship στο 22 Μαΐου , 2011

Η είδηση από την Ιταλία είναι πραγματικά συγκλονιστική και έρχεται να επιβεβαιώσει με ανατριχιαστικό τρόπο ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν έχει όρια. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα όσα αποκάλυψε ο ιταλικός Τύπος, Ινδοί και Πακιστανοί μετανάστες αναγκάζονταν να δουλεύουν δέκα έως δώδεκα ώρες τη μέρα μοιράζοντας διαφημιστικά φυλλάδια πόρτα – πόρτα, έχοντας, όμως, στο λαιμό τους ένα κολάρο για να εντοπίζονται μέσω δορυφόρου! Οι σύγχρονοι δουλέμποροι ήταν σε θέση να ελέγχουν διαρκώς πού βρίσκονταν και προς ποια κατεύθυνση μετακινούνταν οι εργάτες – σκλάβοι, φορώντας τους ένα λουρί τελευταίας τεχνολογίας ώστε μέσω του συστήματος GPS να τους παρακολουθούν ανά πάσα στιγμή! Δεν εντυπωσιάζει μόνο το γεγονός ότι οι καπιταλιστές αξιοποιούν την τεχνολογία για να σφίξουν πιο πολύ τις αλυσίδες γύρω από το λαιμό των σύγχρονων σκλάβων, αλλά ότι δεν έχουν κανένα φραγμό και όριο, προκειμένου να εντείνουν την υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων. Οσο γερνάει και σαπίζει ο καπιταλισμός, όσο οξύνονται οι αντιθέσεις του, τόσο πιο επιθετικός και επικίνδυνος γίνεται για τους λαούς. Το σίγουρο είναι ότι δεν επιδέχεται καμία θεραπεία και εξανθρωπισμό. Μόνο αν συντριβεί κάτω από την οργανωμένη πάλη των λαών μπορεί να ανασάνει και να ελπίζει η ανθρωπότητα.

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς, εκβαρβαρισμός της κοινωνίας, η "δημοκρατία" των αστών, η "ελευθερία" του πολίτη, καπιταλισμός, μετανάστες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Διάβαζε, ερεύνα και μην τους πιστεύεις!

Posted by redship στο 10 Μαΐου , 2011

Ηθελαν, γράφει ένας αρθρογράφος, οι Γάλλοι τη μυστική συνάντηση στο Λουξεμβούργο για να προστατέψουν τις τράπεζές τους, αλλά δεν την ήθελαν οι Γερμανοί που έχουν απαλλαγεί από τα ελληνικά τοξικά ομόλογα. Σε κάθε περίπτωση, παιχνίδι για τη σωτηρία αυτών ή των άλλων καπιταλιστών γίνεται.

Μιλάνε για «επιθέσεις κατά της χώρας». Απο πού κι ως πού ο μεταξύ τους πόλεμος των καπιταλιστών είναι πόλεμος κατά της χώρας; (σημείωση: δεν είναι καθόλου διακοσμητικός ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, όταν κάθε τρεις και λίγο σπεύδει να ζητήσει για λογαριασμό της αστικής τάξης τη συστράτευση των λαϊκών στρωμάτων…).

Ο πόλεμος των καπιταλιστών για το ποιος θα χάσει και τι, ώστε να ξαναρχίσει ο κύκλος της καπιταλιστικής ανάπτυξης, σε καμιά περίπτωση δεν είναι «επίθεση στη χώρα», για τον απλό λόγο ότι δεν είναι οι τραπεζίτες η χώρα, μια βδέλλα είναι ίσως στο κορμί της. Το αν θα χάσουν και πόσα κάποιοι από τους τραπεζίτες πρέπει να μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Αυτοί μόνο κέρδος έχουν και από τις καπιταλιστικές κρίσεις, αυτοί έχουν ενισχυθεί ξανά και ξανά εν μέσω κρίσης, ε, κάποιοι απ’ αυτούς θα δουν ορισμένα από τα κέρδη τους να φρενάρουν, άλλοι θα αναγκαστούν να συγχωνευτούν με πιο ισχυρούς, χαμένοι δε θα είναι.

Τα κύρια άρθρα στον αστικό Τύπο έχουν αγωνίες για τη συναίνεση, αλλά ομολογούν, στο όνομα της αστικής τάξης, ότι υπάρχει πολιτική εκπροσώπηση. Υπάρχουν αστικά κόμματα, μόνο που τα θέλουν να αναλάβουν από κοινού τις ευθύνες εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής σε όφελος του κεφαλαίου.

Για την εργατική τάξη είναι ένας πρόσθετος λόγος όχι μόνο για καταδίκη και των δύο βασικών κομμάτων της αστικής τάξης, αλλά για μαζικό απεγκλωβισμό από αυτά σήμερα περισσότερο από χτες.

Η προβολή της φρούδας ελπίδας ότι μετά από θυσίες 15 χρόνων θα υπάρξει προκοπή είναι μία ακόμα συμβολή στη μοιρολατρία. Θεωρούν δεδομένο ότι έτσι πρέπει να γίνει. Ε, καμιά θυσία για την πλουτοκρατία! Τα νέα παιδιά είναι η αυριανή εργατική τάξη. Με την είσοδό τους στην αγορά εργασίας θα παράξουν υπεραξία και με όσο πιο χαμηλό μεροκάματο τόσο πιο πολλά τα κέρδη για τους καπιταλιστές. Αυτό δεν είναι νομοτέλεια να συμβεί. Αυτό μπορεί να ανατραπεί. Και η προοπτική της ανατροπής είναι το μόνο που γεννά ελπίδα.

Η καταγραφή των αποτελεσμάτων από τη μέχρι τώρα εφαρμογή της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ μαρτυρά το κακό. Ο φόβος της κυβέρνησης μην και χάσουν οι τραπεζίτες μαρτυρά – επαυξάνει την ταξικότητά της. Το «τούνελ» δείχνει τι δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει. Αγνόησε κάθε δήθεν έκπληξη στα άρθρα τους. Από την αρχή ήξεραν πως το Μνημόνιο δεν ήρθε επειδή υπήρχε έλλειμμα και χρέος, αλλά για να ενισχυθεί αποφασιστικά το κεφάλαιο λόγω κρίσης και να ξαναπάρει μπροστά η μηχανή της κερδοφορίας. Από την αρχή ήξεραν πως πρέπει να είναι ο μεγάλος χαμένος η εργατική τάξη. Τα στοιχεία που οι δικοί τους μηχανισμοί καταγράφουν μιλούν ήδη για μηνιάτικο 500 ευρώ που πέφτει ως και τα 250, δηλαδή κάτω κι από το επίδομα ανεργίας. Οι εργάτες δεν έχουν άλλο να «κουρέψουν».

Η ανάλυση του ΚΚΕ, πριν ακόμα από το ξέσπασμα της κρίσης, έχει περιγράψει πού πάνε τα πράγματα. Και έγκαιρα, πριν ακόμα και από τις εκλογές, είχε δείξει στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ ένα προς ένα τα μέτρα που το σημερινό κυβερνητικό κόμμα παίρνει τώρα. Πού είναι, λοιπόν, η έκπληξη; Η προβαλλόμενη «ανικανότητα» της κυβέρνησης δεν είναι άλλο από την αδυναμία του συστήματος να ξεπεράσει την κρίση του. Η κυβέρνηση για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί τα πάει μια χαρά. Και γι’ αυτό συγκεντρώνει πάνω της τη λαϊκή οργή. Γι’ αυτό και οι εκβιασμοί και η τρομοκράτηση του πληθυσμού για το χάος που έρχεται αν δεν εφαρμοστεί ακόμα πιο αυστηρά η σημερινή πολιτική. Τα λαϊκά στρώματα μόνο να κερδίσουν έχουν από την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Καμιά ανησυχία για το σύστημα. Εχει εφεδρείες. Το λαϊκό κίνημα πρέπει να είναι ετοιμοπόλεμο για να αντιμετωπίσει στο σύνολό του τον αστικό πολιτικό κόσμο. Η κρίση τους να μη γίνει καταστροφή του λαού.

Με το ΚΚΕ μπροστά.
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, η "δημοκρατία" των αστών, η δικαιοσύνη των αστών δεν είναι δικαιοσύνη των λαών, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Στοιχειώδες

Posted by redship στο 10 Μαΐου , 2011

«Η ανάπτυξη θέλει όρους κοινωνικής ειρήνης».

Γνωστή θέση. Τη συναντά κανείς σε χίλιες μεριές στο ευαγγέλιο του ΣΕΒ. Επαναλαμβάνεται σε κάθε δεύτερη παράγραφο στις εκθέσεις των τραπεζιτών. Πρόκειται για την καραμέλα του ΠΑΣΟΚ. Για το «μότο» της ΝΔ και όλων των εκ δεξιών διαμερισμάτων της «πολυκατοικίας».

Από τον Παπανδρέου μέχρι τον Στέφανο Μάνο κι από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας μέχρι τον Παπακωνσταντίνου και τον Ντομινίκ Στρος Καν δεν θα βρεις κανένα που να μη συμφωνεί:

«Η ανάπτυξη θέλει όρους κοινωνικής ειρήνης».

Από την πλευρά τους έχουν απόλυτο δίκιο:

Εφόσον «ανάπτυξη» σημαίνει να κερδίζουν τα μονοπώλια και να αφανίζονται οι εργάτες,

εφόσον «ανάπτυξη» σημαίνει να ευημερούν οι χορτάτοι και να ρημάζουν στη λιτότητα οι πεινασμένοι,

εφόσον «ανάπτυξη» σημαίνει όχι περισσότερες από 2.000 πολυεθνικές να έχουν τζίρο που ξεπερνά το ΑΕΠ των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Κίνας μαζί (όπως πιστοποιούν τα πρόσφατα στοιχεία του περιοδικού «Φορμπς» για το 2010),

και εφόσον «ανάπτυξη» σημαίνει την ίδια ώρα δισεκατομμύρια άνθρωποι να «ζουν» με 1 και 2 δολάρια την ημέρα,

τότε πράγματι:

Αυτή η «ανάπτυξη», η καπιταλιστική «ανάπτυξη», απαιτεί την «κοινωνική ειρήνη».

Φυσικά, παρά την κομψότητα της διατύπωσης για την «ανάπτυξη» και για το προαπαιτούμενό της – σ.σ.: την «κοινωνική ειρήνη» – δεν χρειάζονται ιδιαίτερες μεταφραστικές ικανότητες για να προσδιοριστεί επακριβώς τι κρύβεται από πίσω.

Εχει φροντίσει άλλωστε να κάνει την μετάφραση η ίδια η πολυετής αστική προπαγάνδα που έχει προηγηθεί:

Η «κοινωνική ειρήνη» για την οποία μιλούν δεν είναι παρά η «ταξική ειρήνη» που ευαγγελίζονται οι επιφανείς και περισπούδαστοι ρήτορες περί «ταξικής συναίνεσης» και «ταξικής συνεργασίας».

Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος τον οποίο θέλουν να συνεχίζουν να διεξάγουν χωρίς αντίπαλο,

εκβιάζοντας, απειλώντας και μετατρέποντας τα θύματά τους σε παθητικούς «μάρτυρες» του εξόχως… αναπτυξιακού δόγματος: «Σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω».

*

Αυτή είναι η «ανάπτυξή τους» και τέτοια η «κοινωνική ειρήνη» που την τρέφει.

Πράγματα γνωστά. Που δεν χρειάζεται να είσαι και «πολύ αριστερός» για να τα αντιλαμβάνεσαι.

Γι’ αυτό ακριβώς το ενδιαφέρον της υπόθεσης γύρω από την άποψη ότι

«η ανάπτυξη θέλει όρους κοινωνικής ειρήνης»,

δηλαδή όρους «ταξικής συναίνεσης», «ταξικής συνεργασίας» και «ταξικής ειρήνης»,

συνίσταται στο εξής:

Από χτες η παραπάνω θέση αποτελεί επίσημη τοποθέτηση και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Την διατύπωσε ο κ. Τσίπρας, σε ένα ακόμα κρεσέντο «αριστερού λόγου». Και μάλιστα τη διατύπωσε σε μια στιγμή που η συστημική κρίση αποδεικνύεται ανθεκτικότερη από κάθε λογής διαχειριστικό φληνάφημα. Με συνέπεια όλοι, από τον Κάρολο Παπούλια μέχρι τον Λοβέρδο κι από την Μπακογιάννη μέχρι τον Παπακωνσταντίνου, να έχουν αρχίσει να επιδίδονται σε δακρύβρεχτα κηρύγματα περί «πανεθνικής συνεννόησης και συστράτευσης».

Την συμβολή του σε αυτόν τον «πανεθνικό» χυλό του κατεστημένου έσπευσε να προσφέρει με τον δικό του τρόπο και την πιο κατάλληλη ώρα ο κ. Τσίπρας.

Για όποιον συνεχίζει να αμφιβάλλει σχετικά με τα λεγόμενα του κ. Τσίπρα, δεν έχει παρά να ζητήσει μια κόπια από τη συνέντευξη του προέδρου του ΣΥΝ, χτες, στο ραδιοσταθμό «Real FM».

Οσο για μας κινούμαστε μακριά από κάθε διάθεση να εφεύρουμε εκείνο το ειδικό «αριστερόμετρο» που θα μετρά την «αριστεροσύνη» που κουβαλούν προτάγματα όπως αυτά που ασπάζεται και προτείνει ο επικεφαλής του ΣΥΝ.

Μερικά πράγματα είναι απολύτως «στοιχειώδη, Γουότσον».

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός, οι "προοδευτικοί" | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Γερμανικό μοντέλο…

Posted by redship στο 28 Απριλίου , 2011

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Οπως μετέδωσαν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, περίπου 7,5 εκατομμύρια (!) είναι οι Γερμανοί εργαζόμενοι που ζουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα!

Στο «νοικοκυρεμένο», στο «σοβαρό», στο «πλεονασματικό», στο «αναπτυγμένο» γερμανικό κράτος, ένας πληθυσμός, που αριθμητικά ισοδυναμεί με μια Ελλάδα σχεδόν, λιμοκτονεί!

Να, λοιπόν, που οι θεωρίες περί «ανάπτυξης» είναι άνευ σημασίας, αν δεν απαντηθεί το βασικό ερώτημα: «Ανάπτυξη για ποιον»;Προφανώς, η ανάπτυξη του γερμανικού καπιταλισμού δεν αφορά… εξίσου τα γερμανικά μονοπώλια και τους Γερμανούς εργαζόμενους.

Το ίδιο ισχύει και με τη θεωρία περί «πολιτικής σταθερότητας». Μια χαρά σταθερότητα γνωρίζει το αστικό πολιτικό οικοδόμημα στη Γερμανία. Το αποτέλεσμα: Οι Γερμανοί εργαζόμενοι, είτε με κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, είτε με συγκυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών – χριστιανοδημοκρατών, είτε τώρα με κυβέρνηση χριστιανοδημοκρατών, στην ίδια θέση βρίσκονται: Είναι το αναλώσιμο «κάρβουνο», που ρίχνεται στη φωτιά, που θυσιάζεται και λιώνει για να γυρίζει τους τροχούς της «ατμομηχανής της Ευρώπης».

Και να σκεφτεί κανείς ότι εκεί δεν έχουν ούτε μνημόνιο, ούτε τρόικα. Που σημαίνει ότι για να πίνουν οι πολυεθνικές το αίμα των εργαζόμενων, δεν χρειάζονται ντε και καλά μνημόνια. Υπάρχουν πολλοί – καπιταλιστικοί – τρόποι…

Posted in "απελευθέρωση της αγοράς", πολιτικη, ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, όταν το κράτος τρομοκρατεί, ανάπτυξη για ποιόν;, ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »