καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιανουαρίου 2016
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Εγγραφή

Η μάχη του ίντερνετ – νεκρός ο αντάρτης της ανοικτής πρόσβασης

Posted by redship στο 16 Ιανουαρίου , 2016


Tου Θωμά Σουνάπογλου*, 
aaron-swartz
 

Στην αυτοκτονία οδήγησαν τον Άαρον Σβαρτζ οι διώξεις στις ΗΠΑ – 

Τον γύρο του κόσμου έκανε η είδηση του θανάτου ενός από τους πιο σημαντικούς ακτιβιστές του διαδικτύου. Πρόκειται για τον Άαρον Σβαρτζ (Aaron Swartz), ενός από τα παιδιά φαινόμενα της εποχής του, ο οποίος στις 11 Γενάρη βρέθηκε από τη σύντροφό του κρεμασμένος στο σπίτι του στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης. Αιτία θανάτου, η αυτοκτονία σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές. Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει τα χέρια της βαμμένα με αίμα. «Ο Άαρον δεν αυτοκτόνησε, η κυβέρνηση τον σκότωσε. Κάποιος που ήθελε να κάνει τον κόσμο καλύτερο σπρώχτηκε στον θάνατο«, δηλώνει με σαφήνεια ο Ρόμπερτ Σβαρτζ, αποχαιρετώντας τον 26χρονο γιο του. Σε λίγες μέρες θα ξεκινούσε η δίκη του Άαρον Σβαρτζ, ύστερα από μήνυση για «κλοπή» αρχείων από επιστημονική βιβλιοθήκη και ελεύθερη διάδοσή τους στο διαδίκτυο. Ο Άαρον Σβαρτζ έπασχε, όπως ο ίδιος είχε πει, από κατάθλιψη.

aaron-swartz-1

Ο θάνατος του Σβαρτζ τάραξε για τα καλά την κοινωνία των ΗΠΑ, με επίκεντρο το σύστημα δικαιοσύνης και τη διαπλοκή του με τις μεγάλες επιχειρήσεις. Όχι αδίκως ο Λάρι Λέσιγκ, γνωστός καθηγητής της νομικής σχολής του Χάρβαρντ και ειδικός σε θέματα πνευματικών δικαιωμάτων και στενός φίλος του Σβαρτζ, δήλωσε: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι αρχιτέκτονες της οικονομικής κρίσης δειπνούν τακτικά στο Λευκό Οίκο… Ο Σβαρτζ δολοφονήθηκε από ένα σύστημα ‘’δικαιοσύνης’’ που προστατεύει απόλυτα τους πιο μεγάλους εγκληματίες, οι οποίοι είναι είτε μέλη είτε απλά χρήσιμοι στις δυνατότερες φατρίες του έθνους, ενώ τιμωρεί με απαράμιλλη σκληρότητα, ανηλεώς όσους δεν έχουν ιδιαίτερη ισχύ και, πάνω απ’ όλα, όσους αμφισβητούν την εξουσία.»Ο Άαρον Σβαρτζ συνελήφθη στις 6 Γενάρη και επρόκειτο να δικαστεί με την κατηγορία της κλοπής εγγράφων από το JSTOR, μια συνδρομητική υπηρεσία που χρησιμοποιείται από το MIT (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης) και η οποία προσφέρει ψηφιοποιημένα αντίγραφα άρθρων από επιστημονικά περιοδικά έναντι αμοιβής, χωρίς να αποζημιώνει τους συγγραφείς, αποκλείοντας εκατομμύρια σπουδαστών από την πρόσβαση στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία που παράγεται στα πανεπιστήμια της Αμερικής. Αντιμετώπιζε ποινή φυλάκισης έως και 35 μηνών!Το λάθος του Σβαρτζ ήταν ότι δε διάλεξε το δρόμο του «αμερικάνικου ονείρου». Δημιουργός στην ηλικία των 14 ετών του RSS, κοινής πλέον μεθόδου ανταλλαγής πληροφοριακού περιεχομένου, δημιουργός του Reddit, για το οποίο έλαβε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό πουλώντας το, στα 18 του χρόνια ήταν κιόλας ένας πλούσιος φερέλπις προγραμματιστής. Αντί για τη ζωή του επιτυχημένου επιχειρηματία- προγραμματιστή, ο Σβαρτζ επέλεξε να αφιερώσει όλες του τις προσπάθειες στον αγώνα για την ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση και συνολικά στα αγαθά της τέχνης και της τεχνολογίας. Υπήρξε ένας από τους εμπνευστές του OpenLibrary.org, μίας από τις μεγαλύτερες ελεύθερες, συλλογικά αναπτυσσόμενες ψηφιακές διαδικτυακές βιβλιοθήκες. Στάθηκε πρωτοπόρος των αδειών Creative Commons, που κατοχυρώνουν τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών, δίνοντας όμως τη δυνατότητα στα έργα να αναπαραχθούν, να τροποποιηθούν και να αναδημοσιευτούν ελεύθερα. Ήταν επίσης, ήταν εκ των ηγετών του παγκόσμιου και νικηφόρου κινήματος ενάντια τους νόμους που προέκυπταν από την Εμπορική Συμφωνία Εναντίον της Πλαστογραφίας (ACTA), η οποία θέσπιζε τον ολοκληρωτικό έλεγχο της πληροφορίας προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων πνευματικών αγαθών.

Στο πρόσωπο του Άαρον Σβαρτζ αποτυπώνεται ένα αντιφατικό, ριζοσπαστικό και σίγουρα ελπιδοφόρο ρεύμα, παγκόσμιας πολιτικής ανυπακοής που έχει ως βασικό στόχο την πρόσβαση από ολόκληρη την κοινωνία στα δημόσια αγαθά (commons). Όπως έγραφε και ο ίδιος στο Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης, από το 2008 κιόλας:

aaron-up-to-us

«Ολόκληρη η παγκόσμια επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά, η οποία δημοσιεύθηκε στη διάρκεια των αιώνων σε βιβλία και περιοδικά, ολοένα ψηφιοποιείται και κλειδώνεται από μια χούφτα ιδιωτικές εταιρείες… η κοινή χρήση δεν είναι ανήθικη – είναι μια ηθική επιταγή… Οι μεγάλες εταιρίες, φυσικά, είναι τυφλωμένες από την απληστία. Οι νόμοι βάσει των οποίων λειτουργούν το απαιτούν – οι μέτοχοί τους θα εξεγερθούν με οτιδήποτε λιγότερο. Και οι πολιτικοί έχουν εξαγοραστεί, περνώντας νόμους που τους δίνουν την αποκλειστική εξουσία να αποφασίζουν ποιος μπορεί να κάνει αντίγραφα… Δεν είναι δικαιοσύνη το να ακολουθείς άδικους νόμους. Ήρθε η ώρα να φέρουμε στο φως και, με την μεγάλη παράδοση της πολιτικής ανυπακοής, δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε αυτή την ιδιωτική κλοπή του δημοσίου πολιτισμού… Πρέπει να αγωνιστούμε σε αντάρτικο για την ανοιχτή πρόσβαση. Με αρκετούς από εσάς, σε όλο τον κόσμο, δεν θα στείλουμε μόνο ένα ισχυρό μήνυμα αντίθεσης στην ιδιωτικοποίηση της γνώσης – θα το κάνουμε παρελθόν. Θα έρθετε μαζί μας;»

Η κοινωνία ανοίγει, ο καπιταλισμός φράζει

Ανάγκη τομής

Το κίνημα αυτό διαπιστώνει μια από τις μεγαλύτερες αντιθέσεις του καπιταλισμού της εποχής μας: αυτή ανάμεσα στις τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις, στις οποίες εντάσσονται εκτός από την εργατική δύναμη, η επιστήμη, οι τεχνολογικές καινοτομίες, η γνώση, το γενικό πολιτισμικό επίπεδο κ.ά. και στις παραγωγικές σχέσεις, θεμέλιο των οποίων είναι οι σχέσεις εκμετάλλευσης και η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.

Η ανάπτυξη λοιπόν του λογισμικού (ή ενός συγγραφικού ή καλλιτεχνικού έργου), αποτελεί ένα μέσο παραγωγής (ή κατανάλωσης), το οποίο μπορεί να αναπαράγεται και να διακινείται ελεύθερα με μηδαμινό σχεδόν κόστος. Οι νόμοι του Κεφαλαίου όμως εμπορευματοποιούν και περιορίζουν την πλήρη ανάπτυξη και διακίνηση των παραπάνω αγαθών με τη θέσπιση ενός επιθετικού νομοθετικού πλαισίου (πατέντες, κοπιράιτ, πνευματικά δικαιώματα κλπ), την αστυνόμευση του διαδικτύου και την παραδειγματική καταστολή όσων αμφισβητούν την παραπάνω πολιτική.

Ακόμα και χωρίς πολλές φορές να το συνειδητοποιούν τα μέλη του ιδιότυπου αυτού διαδικτυακού κινήματος προσεγγίζουν βασικές ιδέες και αναλύσεις της Αριστεράς, ειδικά της Αριστεράς εκείνης που υποστηρίζει ότι το σύστημα αυτό έχει χρεοκοπήσει πλήρως και την αναγκαιότητα- δυνατότητα μιας διαφορετικής κοινωνικής προοπτικής.

Έτσι λοιπόν, η συνεργατική ανάπτυξη λογισμικού και γενικότερα πνευματικών αγαθών, η ελεύθερη διακίνησή τους σε ολόκληρη την κοινωνία, και η δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης σε όλα τα επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορούν να αποτελέσουν εικόνες ενός (εγκλωβισμένου στον καπιταλισμό) κόσμου, χωρίς κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση, που θα δείχνει προς την κοινωνία των «ελεύθερα συνεταιριζόμενων παραγωγών».

Στην πραγματικότητα βέβαια το ζήτημα είναι λίγο πιο περίπλοκο. Αυτό αποδεικνύει η προσπάθεια εμπορευματικής αξιοποίησης και η τεράστια κερδοφορία εταιρειών από την εθελοντική προσπάθεια χιλιάδων «εργαζομένων», αλλά και η πραγματικότητα που θέλει το μεγαλύτερο τμήμα της συνολικής παραγωγικής διαδικασίας να μένει έξω από τη σφαίρα επιρροής αυτών των μορφών ανάπτυξης και διακίνησης. Τα σπέρματα αυτά μιας νέας κοινωνίας θα μπορέσουν να συνολικοποιηθούν μόνο μετά την επαναστατική τομή.

Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που απαιτεί από την Αριστερά να μην παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις σε αυτό το πολύ κρίσιμο πεδίο της κοινωνικής αναμέτρησης, αλλά να επιδιώξει να επιδράσει σε αυτό.

Πεδίο δράσης για την αριστερά

Ο θάνατος του Άαρον Σβαρτζ θα πρέπει να «ταρακουνήσει» και την ίδια την Αριστερά, αφού ο έλεγχος της πληροφορίας και της γνώσης, η ανάπτυξη ελεύθερου λογισμικού, η δυνατότητα τρισδιάστατων εκτυπώσεων κοκ, συνιστούν ένα σημαντικότατο πεδίο κοινωνικής αναμέτρησης. Οι λόγοι αυτής της αναγκαιότητας εδράζονται σε τρία επίπεδα.

Πρώτο, η αριστερά και το κίνημα να καταφέρουν να χρησιμοποιήσουν τις τεράστιες δυνατότητες για τον άμεσο υλικό και θεωρητικό εξοπλισμό του κινήματος (Από τη στελέχωση βιβλιοθηκών και τη διοργάνωση ομάδων μελέτης σε κοινωνικούς/πολιτικούς χώρους, για παράδειγμα, μέχρι την αποτελεσματική και ασφαλή χρήση του διαδικτύου).

Δεύτερο, για να μπορέσει το κίνημα, ιδιαίτερα στο έδαφος της κρίσης και των καταστροφικών πολιτικών της ΕΕ και των μνημονίων, να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τα εργαλεία, τα αποτελέσματα και τις μορφές οργάνωσης αυτού του τύπου παραγωγής, στην προσπάθεια αντικαπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομικής βάσης. Μάλιστα, η προσπάθεια αυτή είναι δυνατό να βρει έδαφος στις περισσότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής, όπως μπορεί να είναι οι τομείς της οργάνωσης της διοίκησης, η εκπαίδευση, ο κλάδος των νέων τεχνολογιών, των αυτοματισμών, αλλά ακόμα και αυτός της αγροτικής παραγωγής.

Ο κομμουνισμός της νέας παραγωγής

Τρίτο, οι δυνάμεις της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης θα πρέπει να βουτήξουν στα πιο βαθιά νερά των νέων αυτών μορφών οργάνωσης της παραγωγής. Να προσπαθήσουν να τις μελετήσουν και να τις αναπτύξουν επαναστατικά, βασιζόμενες στη μαρξική παράδοση και στα εργαλεία αυτής.

Συμφωνώντας με τον Λάρι Λέσιγκ, ότι «υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε και έχουμε να κάνουμε ακόμα, αφού ο Άαρον Σβαρτζ είναι τώρα ένα ιδανικό», αξίζει η δράση και το παράδειγμά του να γίνει παράδειγμα για όλους. Γιατί απέναντι σε έναν κόσμο που πεθαίνει, απέναντι σε έναν κόσμο που δεν έχει να μας υποσχεθεί τίποτε άλλο παρά την ανελευθερία, τη φτώχεια και την ανεργία, φαίνεται η δυνατότητα ενός άλλου κόσμου: της ελεύθερης συνεργατικότητας, της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της ελεύθερης ανάπτυξης και ανταλλαγής αξιών χρήσης και υπηρεσιών.

  • δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 20/1/2013 – 
Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Η μάχη του ίντερνετ – νεκρός ο αντάρτης της ανοικτής πρόσβασης”

  1. Αποστόλης Ζ. said

    Αν και όχι τόσο επίκαιρο το άρθρο, είναι ιδιαίτερα επίκερες οι προεκτάσεις του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: