καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουνίου 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • Εγγραφή

Μαχήτρια Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας: «Για τον πραγματικό σοσιαλισμό θα ‘παιρνα και τώρα το τουφέκι»

Posted by redship στο 22 Ιουνίου , 2015


αναδημοσίευση από  το  βαθύ κόκκινο

 

 

 

Είναι πραγματική μοναδική η ερμηνεία που κάνει σε ένα αντάρτικο τραγούδι –το οποίο υπάρχει στο  CD που συνοδεύει το περιοδικό «ΜΕΤΡΟ»- μια μαχήτρια της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας,  η Κατερίνα Τέντα – Λατίφη.

Ηχογραφήθηκε πριν 8 χρόνια στον Γράμμο στο σημείο όπου οι βόμβες ναπάλμ έκαιγαν μαχητές του ΔΣΕ. Επίσης είναι συγκλονιστική και η συνέντευξη της που δημοσιεύουμε, την οποία αναπαράγουμε από το περιοδικό που αναφέραμε.

Παραθέτουμε αυτό το τραγούδι σε βίντεο και όπως μας πληροφορεί ο συντάκτης του περιοδικού Κώστας Καντούνης, αυτή η ηχογράφηση «έγινε η αφορμή να έρθουμε κοντά στην ταπεινή μαχήτρια –και ερμηνεύτρια του τραγουδιού- και στον σύζυγο της, οικονομολόγο Κώστα Λαφίτη, ο οποίος διέφυγε στο εξωτερικό όταν τον κατέδωσαν για την συνδρομή του στη διάσωση των πολιτικών κρατουμένων που απέδρασαν από τα Βούρλα το 1955».
Πριν παραθέσουμε το δημοσίευμα που αφορά την συνέντευξη της αντάρτισσας Κατερίνας Τέντα να σημειώσουμε ότι το CD του «Μετρό» περιέχει άλλες 9 διασκευές αντάρτικων τραγουδιών που ερμηνεύουν η Ελένη Βιτάλη, ο Στέλιος  Μαγαλιάς, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Στάθης Δρογώσης, ο Μπάμπης Στόκας, τα Κίτρινα Ποδήλατα, η Αφροδίτη Μάνου και ο Κώστας Θωμαϊδης.
 

_______
 «…Ας έρθει ο χάρος για να δει με τι κορμιά θα μπλέξει Ας έρθει κι ας διαλέξει πριν μπει στην μαύρη γη…»
Απόψε θα πλαγιάσουμε
Ηταν 3 Ιούνη όταν φτάσαμε στο σπίτι της στο Μαρούσι. Δεν γνωρίζαμε -ούτε και εκείνη θυμήθηκε εκ πρώτης- ότι ήταν 3 Ιούνη του 1946 όταν, σε ηλικία 15 ετών, έφυγε από το πατρικό της στον Αλμυρό Μαγνησίας, για να επιστρέφει 28 χρόνια αργότερα. Η Κατίνα Τέντα Λατίφη συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση («Αετόπουλα», ΕΠΟΝ, Εφεδρικό ΕΛΑΣ). Μετά τη συνθήκη της Βάρκιζας είδε φασίστες, παρακρατικούς και ταγματασφαλίτες να μπαίνουν στο σπίτι της, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη Γαύδο και την Ικαρία. Μετά την αποφυλάκισή της, λόγω του νεαρού της ηλικίας της, συνελήφθη εκ νέου στον Πειραιά και τότε δραπέτευσε για να ενταχθεί στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος.
Στο Βίτσι και στον Γράμμο γνώρισε την απόλυτη βία, τραυματίστηκε από τις πρώτες ναπάλμ, είδε συντρόφισσες και συντρόφους να πέφτουν αιμόφυρτοι αλλά να μη χάνουν την ελπίδα, και να τραγουδούν μέχρι τελευταίας ανάσας για τη νίκη. Τότε ήρθε και σε επαφή με τον Πέτρο Κόκκαλη, ενώ μετά την ήττα του ΔΣΕ κατέφυγε στις ανατολικές χώρες. Το 1952, μετέχοντας στην ομάδα του Μπελογιάννη, κατέβηκε κρυφά στην Αθήνα για δυο χρόνια, ενώ στη συνέχεια διέφυγε ξανά στη Μόσχα, στο Βουκουρέστι (εκεί γνώρισε και τον σύζυγό της) και στο Παρίσι.

  • – Να ξεκινήσουμε από τα εύκολα και να μας πείτε δυο λόγια για το τραγούδι που ακούσαμε;
  • – Πηγαίνω στον Γράμμο κάθε χρόνο. Όχι σαν προσκύνημα. Αλλά πέρασα την εφηβεία μου εκεί. Γράμμος – Βίτσι. Ξέρω κάθε τάφο, κάθε σημείο που χάθηκαν φίλοι, φίλες, σύντροφοι. Είχα πάει πριν από 8 περίπου χρόνια και ένας φίλος, ο αρχιτέκτονας ο Κολιόπουλος, με προέτρεψε να το τραγουδήσω και το έγραψαν πολύ πρόχειρα με ένα μαγνητόφωνο. Δεν το έλεγα εγώ αυτό το τραγούδι τότε. Το τραγουδούσε μια αντάρτισσα σε απελπιστική κατάσταση. Είχε χτυπηθεί στο κεφάλι, ήταν με τα μυαλά έξω και εμείς την κουβαλούσαμε μέσα στη βροχή και τους όλμους. Χαμός. Μα εκείνη το τραγουδούσε. Δεν ξέρω πώς έβρισκε αυτή τη δύναμη, δεν εξηγείται βιολογικά. Φώναζε «πάμε αδελφούλες μου, θα νικήσουμε» και συνέχιζε να τραγουδά. Ξάφνου έπεσε μια αστραπή κοντά μας και έσβησε. Το τραγουδώ για να τη θυμάμαι. Για να θυμάμαι τη δύναμή της.
  • – Έχετε ζήσει την εθνική αντίσταση, τον εμφύλιο, διωγμούς, ταξική πάλη και διχασμό. Πώς νιώθετε όταν ηχούν αυτά τα τραγούδια σήμερα;
  • – Ακούστε, όταν πρωτομίλησα με την Αφροδίτη Μάνου που μου είπε για τη συλλογή σας, αναρωτήθηκα «ενδιαφέρουν αυτά τα τραγούδια σήμερα; Μήπως τρομάξει ο κόσμος;». Όμως, είναι αλήθεια, υπάρχει διχασμός και σήμερα. Αν είχα τη δυνατότητα να αλλάξω κάτι άμεσα σε αυτόν τον τόπο, θα έβαζα μαθήματα συνεργασίας και συναδέλφωσης στα σχολεία. Να μάθουμε να αποδεχόμαστε το διαφορετικό και να συμπράττουμε. Αυτή είναι η μεγάλη πληγή του έθνους μας. Και η μεγάλη πληγή της Αριστερός, που είναι στα χίλια κομμάτια σπασμένη. Αν ρωτήσεις εμένα, παρότι έχω φίλους σε διάφορα κόμματα, δεν ανήκω πουθενά. Και οι περισσότεροι, στρατιές ολόκληρες αγωνιστών, είναι εκτός. Και μιλάω για νέους, όχι για εμάς που είμαστε μουσειακά πρόσωπα.
  • – Διασπασμένη, λέτε, η Αριστερά. Έχει σκοπό και στόχους;
  • – Είτε με φιλελεύθερες είτε με πιο σοσιαλιστικές κυβερνήσεις η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια σύμπραξη καπιταλιστικών κρατών. Από τη στιγμή που έφυγε ο αντίποδας της Σοβιετικής Ένωσης έγινε μια ανοιχτή λεωφόρος για τους καπιταλιστές. Ακολούθησε η παγκοσμιοποίηση και αυτό που μας σημάδευε με όπλα παλιά έγινε ένας αόρατος, υπόγειος, σκληρός και άγριος εχθρός. Η Αριστερά δεν συνέλαβε την αλλαγή. Ήταν μαθημένη να έχει πλάτες. Άλλοι τον Τσαουσέσκου και άλλοι την ΕΣΣΔ. Και πού είναι σήμερα η αντιπολίτευση της ενωμένης Αριστεράς; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια ευρωπαϊκή πανομοσπονδία εργατών και κινημάτων; Να σου κηρύσσει μια απεργία από την Σουηδία μέχρι το τελευταίο νησί της Ιταλίας και τη Γαύδο και να διαλύει τους τραπεζίτες; Αυτό θα ήταν πυρηνική βόμβα. Θα είχαμε τότε την κρίση;
  • – Αυτά ισχύουν και για το ΚΚΕ, για το οποίο αγωνιστήκατε δεκαετίες ολόκληρες;
  • – Έζησα μέσα στη Μόσχα και είδα τα πάντα. Διαταγές ακόμη και μέχρι για το ποιος θα είναι φύλακας στην Κύπρο ή στην επιτροπή στο Παγκράτι. Έχω ξεκαθαρίσει τη θέση μου με το ΚΚΕ και δεν με έχουν διαγράψει. Τρέφω σεβασμό, γιατί όλη τη ζωή μου την πέρασα μες στο ΚΚΕ και μάτωσα γι’ αυτό. Αλλά θεωρώ ότι δεν μπορείς να λες λαϊκή εξουσία με βάση καπιταλιστική. Το ΚΚΕ  ζει με ένα όραμα. Αλλά η πραγματικότητα έχει ανάγκη από επίθεση τώρα.
  • – Η σημερινή κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της Αριστεράς;
  • – Η σημερινή κυβέρνηση δεν ξέρει ούτε η ίδια τι θέλει. Εγώ από ποιον να ζητήσω ευθύνες; Από τον Σαμαρά, τον Καραμανλή; Αυτοί ήταν αντίπαλοί μου. Ήταν ο στόχος μου. Από τους δικούς μου πρέπει να ζητήσω. Με αυτούς έζησα. Παιδί μου εμείς κοντεύουμε αιώνα ζωής πλέον. Εγώ αυτή τη στιγμή, να σου πω την αλήθεια, λυπάμαι και τον Τσίπρα. Αν με ρωτήσεις αν είμαι με τον ΣΥΡΙΖΑ θα σου πω με ποιον απ’ όλους; Τους γνωρίζω. Μαζί τρώγαμε ψωμί. Εγώ θέλω τον σοσιαλισμό όπως τον θέλω εγώ. Αν τον κάνεις, θα είμαι μαζί σου. Και στην ηλικία μου θα πάρω τουφέκι.
  • – Αν σας ρωτούσε ένας νέος άνθρωπος τι στάση πρέπει να κρατήσει σήμερα, τι θα του λέγατε;
  • – Δύσκολη ερώτηση. Εμείς ήμασταν στρατευμένοι, δεν ήταν θέμα επιλογής. Το δόντι μου έσπασε από το πυροβολικό. Η πρώτη ναπάλμ στον Γράμμο έπεσε δίπλα μας. Τα θραύσματα μας έκαψαν δυο φορές. Μια ζωή εκεί. Αλλά είχαμε ευγένεια. Μας φώναζε ο στρατός στις γυναίκες διάφορα. Αλλά ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν πήρα ούτε και καμιά συντρόφισσα το χωνί να πούμε τη Φρειδερίκη πόρνη. Λέγαμε και κάναμε πάντα αυτό που πρέπει, ενώ μας σφάζανε. Σήμερα βλέπω μια φθορά που δεν θέλω να με αγγίξει. Ας πάρουν σήμερα οι νέοι τη σκυτάλη και χωρίς εμάς, χωρίς πρωτοπορίες. Και ας κάνουν και λάθη. Θα είμαστε μαζί τους.

Κώστας Λατίφης: Οι άνθρωποι των υλικών συμφερόντων, του καπιταλισμού, είναι αλληλέγγυοι μεταξύ τους. Για όλα δυστυχώς ευθύνεται η κτηνώδης, ατελής φύση του ανθρώπου. Βλέπω και σήμερα παιδιά από τον εξωκοινοβουλευτικό, κυρίως, χώρο που αγωνίζονται μαχητικά και εμείς, ως παιδιά της κατοχής, της παλιάς γενιάς, τους χειροκροτούμε γιατί είναι μια αντίσταση σε κάθε τι στρεβλό. Τους λέω «μπράβο, προχωρήστε αλλά με προσοχή να γίνονται όλα συλλογικά». Παρά το σκοτάδι, υπάρχουν αγνοί άνθρωποι που θα βάλουν τον αγώνα πάνω από τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτούς τους λίγους ανθρώπους θα πρέπει να ελπίζετε και να μην το βάζετε κάτω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: