καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

καλη πατριδα συντροφε

Posted by redship στο 14 Οκτωβρίου , 2014


skiado
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ
Μη μου πεις αν και γιατί ήταν μάταιοι οι αγώνες. Και μη μιλάς για πεσιμισμούς και τέτοια διάφορα. Πες «όλα πήγαν καλά». Πήγες πέρα από το μετέωρο βήμα του πελαργού. Εφτασες ως εκεί που μετεωρίζεται η ίδια η ύπαρξή σου. Καθρεφτίζεσαι στην αντανάκλαση του απόλυτου κενού.

Θυμάσαι τον Τάσσο Ζωγράφο στη Μακρόνησο; Είχε κάψει μπιέλες κι είπε στον Κούνδουρο «δεν αντέχω ρε Νίκο, θα τρέξω στο γκρεμό να πέσω από κει στη θάλασσα, να με περάσουν για τρελό. Όμως, μόλις τρέξω, ας έρθει κάποιος πίσω μου να με προλάβει, γιατί αν δεν με προλάβει θα πέσω»…

Έφυγε πρώτος προς τον γκρεμό και κάποια μέτρα πίσω του ξαμολήθηκε σ ένα τρελό κατοστάρι ο Βέγγος και τον πρόλαβε στο τσακ.

Θυμάσαι και τους άλλους συντρόφους. Άλλους τους άφησες στον Αλβανικό, άλλους στο Γράμμο κι άλλους στη μανία του Σκαλούμπακα. Μερικοί είναι πάντα στο Κόμμα, άλλοι βρέθηκαν εντός- εκτός κι άλλοι εκτός δια παντός και τελεσίδικα. Μα ο φόρος στον αγώνα είναι ίδιος, καταχωρημένος στο τεφτέρι της Ιστορίας. Κάποιοι είναι διαλυμένοι, όπως ένας φίλος, σπουδαίος στιχουργός και ποιητής, που μούπε:

«Δούλεψα,πέτυχα,έβγαλα λεφτά δεν έχω παράπονο. Ένα όμως με βασανίζει: Εκείνη η υπογραφή..»

Και τώρα,να, ύστερα απ´ όλα αυτά, που έφτασες στο παραπέντε…

Τρακόσια ευρώ η κατώτερη, ένα καλάθι με λίγο ψωμί καμιά ελιά, λίγο λαδάκι για το μήνα, ίσα να περισσέψει και για το νοίκι. Τις Κυριακές πάλι, έτσι όπως στη δεκαετία του πενήντα, μισό κιλό κιμάς κατεψυγμένος, ρόλο μ ένα αυγό στη μέση και στο φούρνο. Να μείνει και κάνα φράγκο για το παιδί, ή τ΄ αγγόνι. Ο γιος άνεργος, τ΄ αγγόνι μ΄ ένα πτυχίο, καρφωμένο στον τοίχο.

Και κοντά τρία εκατομμύρια συνέλληνες στο όριο της φτώχειας σαν κι εσένα. Εντάξει, όχι πώς γύρευες πολλά, απλά κάτι λογάριαζες, καλλίτερο, για τα γεράματα. Τώρα, μήτε γηροκομείο δε σε δέχεται. Κι΄ όσο για τα νοσοκομεία, έχουν κι αυτά μια προτεραιότητα. Οι νεώτεροι, πολύ σωστά, προηγούνται.

Η Ευρώπη περιμένει πώς και τι τα παιδιά, που δεν έχουν πια πρησμένα γόνατα κι ούτε τα λες αλήτες. Στις αποσκευές τους, σε θέση περίοπτη, τα μεταπτυχιακά και τα ντοκτορά… Δεν πάνε πια σε φάμπρικες. Τα περιμένουν ανθρώπινοι μισθοί και σχετικά καλές συνθήκες διαβίωσης. Αφήνουν όμως πίσω τους τον πόνο της απουσίας.. Ένα κενό που δεν πληρούται με λόγια παρηγόριας. Το κενό που προκαλεί η ανάγκη..

Και φτου ξανά, για νέους αγώνες. Ξανά στους δρόμους με τις ντουντούκες, κι οι άλλοι ασυγκίνητοι. Δεν αναπαράγεις την ηττοπάθεια. Ξανά μπροστά, να φύγει ο εφιάλτης. Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες και τα λοιπά… Μόνο που με πορείες ως το Σύνταγμα δεν ανατρέπεται αυτός ο μπελάς. Απλά ο βρόχος σφίγγει όλα και πιο πολύ. Κι΄ η πατρίδα όλο και ξεμακραίνει σε χέρια ξένα. Ο Φούχτελ σαν αρπαχτικό καιροφυλαχτεί. Αυτή η κατοχή δεν έχει έλεος. Μας αντιμετωπίζουν πια σαν χρεοκοπημένη επιχείρηση που κατάσχουν μπιτ παρά τα γραφεία της τούς υπολογιστές της,κάθε είδους εξοπλισμό.

Μια χώρα σε κατάρρευση. Όχι σαν πατρίδα. Αυτό που ανάγκασε την Πρόεδρο της Αργεντινής Κίρτσνερ να ξεσπάσει στους τοκογλύφους: «Είμαστε Πατρίδα,Όχι αποικία!»

Ίσως αυτό πρέπει να εγκολπωθούμε κι εμείς. Δεν είμαστε κάνα χρεοκοπημένο περίπτερο της Ευρώπης. Δεν είμαστε μια προβληματική της επιχείρηση. Είμαστε μια πατρίδα στην οποία οφείλει όλος ο κόσμος για όσα δανείστηκε και οικειοποιήθηκε απ´ αυτήν. Μόνο που για να το επιβάλλουμε στους άλλους θα πρέπει πρώτα εμείς ν αγαπήσουμε αυτή τη πατρίδα. Να επιστρέψουμε σ΄ αυτήν, γιατί τη χάσαμε στους καιρούς…

Καλή πατρίδα, σύντροφοι

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: