καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2013
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Είμαστε πατριώτες;

Posted by redship στο 3 Οκτωβρίου , 2013


αναδημοσίευση  από  lenin reloaded
Διάβασα στην Ελευθεροτυπία πως ο δημοσιογράφος του «Κόκκινο» Κώστας Αρβανίτης απάντησε στην μονολεκτική ερώτηση «Πατριωτισμός;» ως εξής: «Το μετάλλιο της Αριστεράς! Δεν ξέρω γιατί η Αριστερά κατεβάζει το κεφάλι και δεν το συζητάει«.
Θα διαφωνήσω με τον δημοσιογράφο, και θα απορήσω ακόμα μαζί του. Ποιος είπε πως η αριστερά –εφόσον συγκαταλέγει τους κομμουνιστές σ’ αυτή– «κατεβάζει το κεφάλι» και «δεν συζητάει» για τον πατριωτισμό; Ούτε το κεφάλι κατεβάζουν –δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να το κάνουν– ούτε αρνούνται να συζητήσουν οι κομμουνιστές για τον πατριωτισμό. Αυτό που αρνούνται να κάνουν οι κομμουνιστές είναι να αφήνουν τους επαγγελματίες εμπόρους του πατριωτισμού να καθορίζουν τα πλαίσια του νοήματος της λέξης. Αυτό, αρνούνται κάθετα και απαρέγκλιτα να το κάνουν, και για εξαιρετικά καλούς λόγους. Και οι λόγοι είναι ότι οι επαγγελματίες έμποροι του πατριωτισμού είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο, βασανισμό, φυλάκιση, εξορία και δίωξη των προγόνων τους εδώ και πολλές δεκαετίες, το λιγότερο από την χούντα της 4ης Αυγούστου του 1936. Ότι οι επαγγελματίες έμποροι του πατριωτισμού ήταν πάντα στο πλευρό αυτών που δεν δίστασαν μπροστά σε τίποτα μπροστά στο κέρδος και την ασφάλεια της τσέπης τους, ούτε καν στο να συνεργούν ώστε να βυθίζονται αύτανδρα τα πλοία τους, πλοία γεμάτα με φαντάρους που πήγαιναν να πολεμήσουν το φασισμό, μόνο και μόνο για να εισπράττουν τα πλουσιοπάροχα ασφάλιστρα. Ότι οι επαγγελματίες έμποροι του πατριωτισμού πρωταγωνίστησαν στο αιματοκύλισμα και την εκμετάλλευση των συμπατριωτών τους και ήταν πάντα αυτοί που είχαν ήσυχο το κεφάλι τους, ανεξάρτητα απ’ το πόσο υπέφερε ο λαός της χώρας.

Είμαστε πατριώτες; Και μόνο η ερώτηση μας προσβάλλει. Ποιος θυσίασε χιλιάδες για τη λευτεριά αυτής της χώρας, όχι μόνο στον πόλεμο αλλά και στα κρατητήρια και τα βασανιστήρια και τα ξερονήσια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των «πατριωτών»; Ποιος λιώνει παπούτσια σήμερα, ποιος βάζει λεφτά από αυτά που δεν έχει, ποιος καλεί και καλεί τον συνάνθρωπό του σε αλληλεγγύη και προσφέρει αλληλεγγύη, ποιος κλείνει το λαρύγγι του φωνάζοντας συνθήματα διαμαρτυρίας, αγωνιστικότητας κι ενότητας, ποιος δέχεται γκλομπ, πέτρες και μολότωφ στο κεφάλι, ποιος συλλαμβάνεται και σέρνεται στα δικαστήρια, ποιος στερείται μισθό στην απεργία, ποιος απολύεται πρώτος απ’ τη δουλειά, ποιος απειλείται εκ νέου να τεθεί εκτός νόμου απ’ τους ρυπαρούς πάστορες της «νομιμότητος»; Οι κομμουνιστές, να ποιος.
Και γιατί τα έκαναν και τα κάνουν όλα αυτά οι κομμουνιστές; Τα κάνουν μήπως επειδή μισούν την πατρίδα τους; Τα κάνουν για να εξυπηρετήσουν το συμφέρον τους; Τα κάνουν γιατί περιμένουν πλούσιες αποζημιώσεις και απολαβές (από ποιον);
Όχι. Τα κάνουν από αξιοπρέπεια, από πεποίθηση, από αγάπη για τον εργαζόμενο λαό, κι από πίστη στην ισότητα, στην κοινοκτημοσύνη και στη λευτεριά.
Έχουν σύνορα τούτα τα πράματα; Υφίστανται ως αξίες μόνο «εντός της πατρίδος;»
Όχι, δεν έχουν σύνορα. Είναι αξίες οικουμενικές, μα η οικουμενικότητά τους είναι των ταπεινών και εκμεταλλευμένων του κόσμου.
Ωφελούν την πατρίδα;
Βεβαίως και την ωφελούν. Έδιωξαν καταχτητές. Έβαλαν τέλος στα εργασιακά κάτεργα. Εξασφάλισαν παιδεία, υγεία, ανθρώπινες συνθήκες για το λαό. Χειραφέτησαν την Ελληνίδα απ’ τα μπουντρούμια της «αγίας οικογένειας». Έκαναν τη ζωή κάτι άλλο από βάσανο που υπομένεις χωρίς ελπίδα να αλλάξει τίποτε. Και σήμερα είναι πάλι στην πρώτη γραμμή κάθε μάχης για μια ανθρώπινη ζωή, για προκοπή και δίκαιο και ειρήνη. Την ωφέλησαν και την ωφελούν όπως δεν την ωφέλησαν ποτέ τα πλούτη και η εξουσία των «ευπατρίδηδων», που στην καλύτερη πέταξαν πέντε ψίχουλα στο λαό, και στην χειρότερη (και συνηθέστερη) τον έγδαραν ζωντανό, από συστάσεως κράτους ως σήμερα. Όπως δεν την ωφέλησαν ποτέ οι πόλεμοι που έκαναν για να πλουτίσουν με του λαού –με της δόλιας εργατιάς και αγροτιάς– τις θυσίες, στις στερήσεις, την πείνα και το αίμα.
Για μας, αυτό που αξίζει στην πατρίδα, αυτό για το οποίο είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε πολλά πράγματα –κανείς μας δεν ξέρει πόσα– είναι αυτό που αξίζει σε κάθε πατρίδα. Γιατί αυτό που είναι αληθινό και άξιο υπεράσπισης στην πατρίδα είναι αληθινό και άξιο υπεράσπισης σε κάθε πατρίδα: ισότητα, λευτεριά, κοινοκτημοσύνη.
 
Είμαστε πατριώτες, περήφανοι πατριώτες, μιας πατρίδας ανάμεσα σε άλλες πατρίδες, με δικούς της αληθινούς και όχι μίσθαρνους πατριώτες, που είναι δικά μας αδέρφια.Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πατριώτες αν δεν ήμασταν επίσης προλεταριακοί διεθνιστές. Τότε θα ήμασταν απλά εθνοσωβινιστές.

Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε προλεταριακοί διεθνιστές αν δεν ήμασταν πρώτα πατριώτες. Δεν θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε και να συμπονέσουμε τον χιλιανό, τον κουβανικό, το ρώσικο, τον συριακό, τον τούρκικο, τον νοτιοαφρικάνικο λαό, αν δεν αγαπούσαμε πρώτα το δικό μας, συγκεκριμένο, λαό, αν δεν ήμασταν ένα μαζί του, σπλάχνο του.

Τότε θα ήμασταν απλά αστοί κοσμοπολίτες.

Θέλουμε να ζήσουμε, και να ζήσουν κι άλλοι μαζί μας, με ειρήνη και δικαιοσύνη. Και πράττουμε στη βάση αυτής της θέλησης, κάθε μέρα, μέρα με τη μέρα, με κάθε άνθρωπο που ζει την εκμετάλλευση, ανεξάρτητα απ’ το πού γεννήθηκε και πού τον εκμεταλλεύονται.
Είναι τόσο δύσκολο να τα γνωρίζει κανείς αυτά; Ήταν τόσο εύκολο να τα ξεχάσει;
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: