καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Νοέμβριος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Εγγραφή

Το Δάσος και οι θάμνοι

Posted by redship στο 9 Νοεμβρίου , 2012


 

 

 

Προχτές το βράδυ, κατά τη διάρκεια της ιστορικής ψηφοφορίας για το μνημόνιο 3, και ενώ είχε προκύψει το θέμα με τους υπαλλήλους της Βουλής, ως Ελληνοφρένεια, κάναμε μεταξύ άλλων το εξής τουίτ:  «Μεγαλύτερη ντροπή για την Βουλή είναι οι μισθοί των υπαλλήλων ή οι Χρυσοχοίδηδες;». Όπου υπάλληλοι της Βουλής, οι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι της Βουλής και όπου Χρυσοχοίδηδες, οι πολιτικοί, που τα τελευταία 30-40 χρόνια, βυσσοδόμησαν κατά της λογικής, της αισθητικής μας και της κοινωνίας…

Πήραμε πολλές απαντήσεις, οι περισσότερες από αυτές, εξομοίωναν το δίλλημα,  έβαζαν στο ίδιο τσουβάλι υπαλλήλους και υπουργούς, θεωρούσαν το ίδιο αρνητικό, το ίδιο κακό, τους υπαλλήλους και τους Χρυσοχοίδηδες.

Στην εποχή της ανεργίας, της ανασφάλειας, της φτώχειας, όταν ακούς ότι κάποιοι, βολεμένοι, έχουν την ασφάλεια του Δημοσίου, άριστες συνθήκες δουλειάς και παίρνουν 16 παχυλούς μισθούς, σίγουρα τα κριτήρια και το μυαλό σου θολώνουν. Κολλάς στα 2-2500 χιλιάρικα, κάνεις πολλαπλασιασμούς, αναγωγές, ζηλεύεις, φθονείς, μισείς. Καταφεύγεις σε απλά και απλοϊκά σχήματα σκέψης.

Το κακό όμως στην χώρα δεν έχει γίνει από τους καλοπληρωμένους υπαλλήλους της Βουλής. Ακόμη και αν έπαιρναν αύξηση 50% στον έτσι κι αλλιώς παχυλό (για τα δεδομένα της εποχής), μισθό τους, ο προϋπολογισμός του κράτους θα αυξανόταν με κάτι ψίχουλα. Αντίστοιχα αν τους μειώναμε τους 16 μισθούς σε 14 ή και 12 ή ακόμα και 10, πάλι για ψίχουλα θα μιλούσαμε.  Διότι είναι ψίχουλο η μισθοδοσία αυτών των υπαλλήλων, μπροστά στα δισεκατομμύρια, που μοιράζονται νόμιμα ή μη, σε άλλες κατηγορίες, σίγουρα όχι υπαλλήλων.

Το θέμα είναι ηθικό και όχι οικονομικό, αν και πιστεύω ότι σε πολλά μυαλά συμπατριωτών μας, υπάρχει μόνο η οικονομική πλευρά. Για πολλούς είναι πρόκληση αυτοί οι μισθοί, προσβολή, αίσχος κλπ κλπ. Αυτούς τους μισθούς, αυτά τα αίσχη, κάποιοι τα διέπραξαν. Κάποιοι τα πρότειναν, τα νομοθέτησαν, τα εφάρμοσαν. Και αυτοί είναι οι Χρυσοχοίδηδες.

Αν η πολιτική τάξη ήταν σοβαρή, δεν θα είχαμε αυτές τις υπερβολές, αυτές τις διακυμάνσεις, αυτές τις προκλήσεις. Γι αυτό στο ερώτημα – δίλλημα, για το ποιος είναι πιο επικίνδυνος, οι υπάλληλοι ή οι Χρυσοχοίδηδες, απαντώ: οι Χρυσοχοίδηδες.

Το κριτήριό μου δεν είναι κοντόφθαλμο. Δεν βλέπω μόνο νούμερα. Δεν βλέπω μόνο τους 16 μισθούς. Βλέπω την αδίστακτη, σάπια πολιτική τάξη, που συνηθισμένη στην υψηλή διαφθορά, δεν διστάζει, σε βάθος χρόνων, να «πετάξει» το δημόσιο χρήμα, τα συνδιαλαγεί, να εκβιάσει και να εξαγοράσει. Δεν διστάζει να κάνει σε μικρότερο βαθμό, (υπάλληλοι) αυτό που έκανε σε μεγαλύτερο βαθμό (Βιομήχανοι, εφοπλιστές, εργολάβοι). Δεν διστάζει να πετάξει ξεροκόμματα σε ομάδες εργαζομένων, για να τους αποπροσανατολίσει και να μην βλέπουν τα καλοψημένα καρβέλια που προσφέρει, πάνω και κάτω από το τραπέζι, σε μια χούφτα συμφέροντα.

Βάζοντας στην θέση του εχθρού, τους υπαλλήλους, αθωώνουμε τους εργολάβους. Διαιωνίζουμε ένα σάπιο σύστημα, γινόμαστε ανθρωποφάγοι που κυνηγάμε σε λάθος δάσος. Ίσως να φταίει το ύψος μας. Γιατί όταν είσαι κοντός, (γονατιστός, σκυμμένος), αδυνατείς να δεις τι γίνεται ψηλά και σου φταίει ότι βλέπεις και ότι φτάνεις.

ΥΓ. 1 Προκλητικά προνομιούχοι υπάλληλοι δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχαν οι Χρυσοχοίδηδες. Όπως κα χαριστικές τροπολογίες, ή ξεχασμένες λίστες…

ΥΓ.2 Τρία χρόνια μετά τα μνημόνια, δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Γιατί τώρα χρειάζεται περισσότερη, σοβαρότητα, ψυχραιμία, σκέψη. Περισσότερη ικανότητα να διαβάζουμε κάτω και πέρα από τα προφανή. Να αποφεύγουμε μπανανόφλουδες που μας πετάνε, αυτοί που μας έφεραν εδώ.

ΥΓ.3 Να μην μιλήσω και για αλληλεγγύη, που θα έπρεπε να είναι το πρώτο αντανακλαστικό μας, γιατί θα νιώσω γραφικός.

 

Θύμιος Κ.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Το Δάσος και οι θάμνοι”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: