καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Εγγραφή

O Big Sofo και οι μικρές αλεπούδες..

Posted by redship στο 26 Οκτωβρίου , 2012


Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια που μαζί με το ερασιτεχνικό σωματείο της γειτονιάς όπου τα
παιδιά μας έπαιζαν μπάσκετ, πήγαμε κι οι γονείς σ’ ένα επίσημο ματς ΑΕΚ – Ηρακλή θαρρώ
, για λόγους «εκπαιδευτικούς» και ψυχαγωγίας. Σ’ ένα γήπεδο σχεδόν κατάμεστο,
ξεχώρισε ένας 17χρονος, σωματώδης, φανταστικός παίκτης, ονόματι Σοφοκλής Σχορτσιανίτης.
Οι μπόμπιρες είχαν εντυπωσιαστεί. Αλλοι έλεγαν ότι φαίνεται μεγαλύτερος.
Αλλοι τον ήθελαν στις ομάδες των οποίων ήταν οπαδοί. Ενας ρώτησε όμως, πώς γίνεται
να είναι μαύρος και Ελληνας… Κι η συζήτηση ξεστράτισε στις κερκίδες. Ο μπόμπιρας της
συγκεκριμένης απορίας ζήτησε πατρική βοήθεια για …εξηγήσεις. Στην απορία τη δική μας
«γιατί το είδες και τι σε κόφτει», το πράγμα στράβωσε. Το ματς τελείωσε. Το μπάσκετ πήγε
περίπατο. Μερικά παιδάκια έμαθαν τι εστί ρατσισμός. Ο Γαβριήλ έφυγε τον επόμενο χρόνο
απ’ την ομαδούλα στην οποία ο προπονητής έδινε οδηγίες αντιμετώπισης του αντιπάλου
ως εξής: «Προσέξτε το Κρυονέρι, έχει τον Αλβανό που είναι δαίμονας και θα μας νικήσουν».
Εκείνη την ημέρα μάλιστα που έκανα κερκίδα με πανό και φώναζα με την πιτσιρικαρία,
τσακώθηκα με μερικά παιδιά γιατί έπνιξα κάτι συνθηματάκια που ψιλοφώναζαν, ρατσιστικά,
μόλις το 7 έβαζε καλάθι.

 

Πέρασε καιρός. Ο Σοφοκλής έγινε Big Sofo, δόξασε τον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδος.
Απ’ την ώρα που έγινε Big – μεγάλος, ουδείς αναρωτήθηκε πώς γίνεται να είσαι μελαμψός,
Αφρικανός, αλλόχρωμος του «χλομού ανθρώπου» τέλος πάντων – που λένε κι οι ευγενείς
Ινδιάνοι – και συνάμα Ελλην. Χα! Χα! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Οταν πλακώνουν Αραβες συν γυναιξί και τέκνοις στη Βουκουρεστίου για ακριβά ψώνια
και μαύροι ή Ισπανοαμερικάνοι στην Τσιμισκή για τον ίδιο λόγο, ουδείς αναρωτιέται αν
άλλαξε χρώμα η …κουλτούρα της επιτόπιας κοινωνίας. Ο Ρώσος που παντρεύτηκε η
Ωνάση ήταν «εξωτικός» λεφτάς και …«Σοβιετικός» ακόμη!!! Ο Ρώσος στην καφετέρια
της Φωκίωνος Νέγρη που σερβίρει με δυο Πακιστανούς τις φραπεδιές κι ύστερα ξεμαγαρίζει
το δρόμο απ’ τα σκουπίδια, είναι εξ ορισμού «μαφιόζος», σκέτος υπόκοσμος. Ο πραγματικός
και καλλιεργημένος ρατσισμός, η ξενοφοβία, στη χώρα που έλεγε «παστρικιές» τις γυναίκες
(δηλαδή πουτάνες) και «τουρκόσπορους» τους άντρες που συσσωρεύτηκαν εξαθλιωμένοι εν
πολλοίς στην «πατρίδα» το 1922, σταματάει μόλις ο Σοφοκλής γίνει Big Sofo κι επαναποκτήσε
ι τα δικαιώματα που έχει, είχε και οφείλει να έχει, ως άνθρωπος, πολίτης, αθλητής, εργάτης, ζωντανός…
Τα κριτήρια είναι βαθιά ταξικά. Κι οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την κοινωνία σε
αποσύνθεση, παρακμή και εκφυλισμό. Στο Χόλιγουντ, ουδείς αναρωτήθηκε, απ’ τον
Λούθερ Κινγκ κι εδώθε, για «χρώμα» των όσκαρ ή εθνική καταγωγή. Στις φτωχές συνοικίες
όμως και στις αμερικάνικες φυλακές ο …Μισισιπής ακόμη φλέγεται.
Ουδείς εκ των νικητών που γράφουν ιστορία στα μέτρα τους σκέφτηκε ποτέ ότι θα χάσει
το δικαίωμα να φορά, σε γενιές ολόκληρες, τα απαραίτητα για τα συμφέροντα της αστικής
τάξης, γυαλιά εκείνης της άθλιας υποκειμενικής μυωπίας. Ετσι ο άνθρωπος δεν έχει
μορφή, έχει όψη. Τέτοια διαστρέβλωση ακόμη και του Πλάτωνα απ’ τους Ελληναράδες.
Δεν έχει μάτια, χέρια, πόδια, μύτη, ανάγκες, δικαιώματα. Εχει τη στάμπα του αρεστού και
βολικού, του υποταγμένου φαλού και του άνομου όταν περπατάει όρθιος κι απαιτεί ελεύθερα.
Ο Big Sofo τώρα παίζει στο Ισραήλ. Δεν ξέρω μόνο τι απέγινε εκείνη η μετανάστρια κομμώτρια
που συνόδεψε το νεαρό αρχηγό στο Προεδρικό. Για τη δεξίωση, της είχαν δώσει και μια
Λουί Βιττόν, τσάντα δανεική. Λένε πως ήταν «γνήσια» κι όχι απ’ τον πάγκο των
Νιγηριανών στα πεζοδρόμια, μικροπωλητών.

 Κυριακή 30 Γενάρη 2011

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: