καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Εγγραφή

Ανάκαμψη;

Posted by redship στο 26 Οκτωβρίου , 2012


 

από  black bedlam

 

 

Δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη, ούτε για το κεφάλαιο.

Το διάβασα στον Ριζοσπάστη με τίτλο «Τέρμα πια στις αυταπάτες»  ΕΔΩ
Αφορά την  «Ford» στο Βέλγιο, που έκλεισε και πέταξε στο δρόμο πάνω από 4.000 εργαζόμενους.

Η εταιρία επέλεξε να αναθέσει την παραγωγή του μοντέλου  «Mondeo» στην Βαλένθια στην Ισπανία.

Ο λόγος κατανοητός, στην Ισπανία τα μεροκάματα είναι πλέον πολύ χαμηλά και τείνουν ακόμη

προς τα κάτω.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα λένε, την μείωση του κόστους παραγωγής. 
Αυτό που έχει σαν αποτέλεσμα είναι η αύξηση του ποσοστού κέρδους του καπιταλιστή και όχι την μείωση της αξίας του εμπορεύματος.
Η μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης δεν θα μετακυλίσει στην αγορά, δεν θα φτάσει ποτέ
στις τσέπες των εργαζομένων που είναι οι εν δυνάμει καταναλωτές .
Μην κάνουμε το λάθος και πιστέψουμε, ότι αφού ο εργαζόμενος θα πληρώνεται με λιγότερα,
άρα και το εμπόρευμα θα βγει στην αγορά φθηνότερα.
Και ας το δούμε στη χώρα μας. 
Με τις μείωσεις των μισθών και ημερομισθίων που έχουν συντελεστεί, έχετε δει να πέφτουν οι τιμές 
των  προϊόντων  στα ράφια;
Το μεγαλύτερο κέρδος τους κυνηγούν οι βιομήχανοι, προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα 
στην δύνη της  κρίσης τους, να εξασφαλίσουν την συμμετοχή τους  στο παιγνίδι του  ανταγωνισμού,
να συνεχίσουν την κερδοφορία τους,να υπερασπιστούν  την υπόστασή τους .
Αλλά ούτε και αυτό μπορούν πλέον να το διαχειριστούν αποτελεσματικά.
Μιλάμε πολλές φορές για την ανάκαμψη,θεωρόντας την αυτονόητη ακόμη και ό
ταν λέμε ότι θα είναι ισχνή και βραχύβια
 Ποια ανάκαμψη;
Το κεφάλαιο λέει, επιχειρεί να ανακάμψει  παίρνοντας τα μέτρα που επιβάλλει στις εργασιακές σχέσεις.
Αλλά μπορεί να απεγκλωβιστεί άραγε από αυτήν την μέγκενη του καπιταλιστικού δρόμου
ανάπτυξης και των αντικειμενικών του αποτελεσμάτων;
Η κρίση είναι τέτοια και τόσο αδιέξοδη για τους ίδιους του κεφαλαιοκράτες, που σήμερα
είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν μέρος του συσσωρευμένου κεφαλαίου, κλείνοντας
βιομηχανικές μονάδες, στέλνοντας στην ανεργία,στην ομηρία και τον αφανισμό εκατομμύρια
εργαζόμενους, «εξασφαλίζοντας» στους εργαζόμενους που απομένουν μισθούς φτώχειας και πείνας,
εξαναγκάζοντας  τους στην απόλυτη εξαθλίωση.

Αυτό που εμφανίζεται στην σημερινή πραγματικότητα, είναι ότι παρά τα όποια μέτρα και ό

χι μόνον στις χώρες της ΕΕ, η κρίση και η ύφεση εξαπλώνονται και βαθαίνουν.
Αυτή είναι η Αντικειμενική, η  νομοτελειακή εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. 
Αυτός είναι ο καπιταλισμός!
Αλλά είναι δυνατόν τα μέτρα που παίρνονται να ενισχύσουν  την ανταγωνιστικότητα,
να θωρακίσουν την κερδοφορία, να οδηγήσουν  στην ανάκαμψη του κεφαλαίου;

Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και η αδυναμία να επενδυθούν ώστε να συνεχίσουν να

αποδίδουν κέρδη στους βιομήχανους, είναι εμφανής.

Κάτω από την πίεση της υπερσυσσώρευσης και της υπερπαραγωγής, κάτω από την ανάγκη

των μεταξύ τους ανταγωνισμών, λόγω και της ανάπτυξης της τεχνολογίας, είναι υποχρεωμένοι
σήμερα πλέον να καταστρέψουν αυτό το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο.

Εδώ είναι που δίνεται  η μεγάλη μάχη. 
Για το ποιες επιχειρήσεις θα επικρατήσουν, ποιες οικονομίες θα κυριαρχήσουν.

Καθώς κλείνουν αναγκαστικά, μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό πολλές

μεγάλες μονοπωλιακές και πολυεθνικές  επιχειρήσεις, πετούν στους δρόμους τους εργαζόμενους. 
Παράλληλα και εμπρός στην ανάγκη του ανταγωνισμού,  οι εναπομείνασες επιχειρήσεις χτυπούν
μισθούς και μεροκάματα και με την συμμαχία των πολιτικών τους εκπροσώπων, επιβάλλουν 
και όλα τα άλλα μέτρα, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια ….

Βγάζουν στο σφυρί την ζωή των εργαζομένων,των λαϊκών οικογενειών .

Αυτό, δεν είναι Ελληνικό φαινόμενο το γνωρίζουμε, όμως σε μια παγκόσμια  αγορά εργασίας,

τέτοια που οι εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε την αναπαραγωγή της εργατικής
τους δύναμης και με εκατομμύρια ανέργους σε όλο τον κόσμο, πώς και από πού θα προκύψει η ανάκαμψη του κεφαλαίου;

Με λίγα λόγια οι εργάτες, οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Μ.Βρετανίας,

της Πορτογαλίας,της Ιταλίας,της Ιρλανδίας, ακόμη και της Γερμανίας στην οποία εκατομμύρια
εργαζόμενων δουλεύουν για 400 ευρώ, ακόμη και της πρώην  κραταιάς οικονομίας της Ιαπωνίας,
που οι δείκτες έχουν πάρει την κατρακύλα με επίσης εκατομμύρια ανέργους και πολίτες που ζουν
κάτω από το όριο της φτώχειας, πώς θα επέλθει η ανάκαμψη;

Στα σχέδιά τους είναι η Κινεζοποίηση μισθών και ημερομισθίων.
Τα προηγούμενα όμως χρόνια, όταν ο Κινέζος δούλευε για ένα πιάτο ρύζι, το παραγόμενο προϊόν

διοχετεύονταν στις εύρωστες οικονομικά χώρες.
Σήμερα τα εκατομμύρια των εργαζομένων ανά τον κόσμο, οι τεράστιες δυνατότητες παραγωγής
λόγω της τεχνολογίας που δεν επιτρέπει να γυρίσουμε πίσω,τα εμπορεύματα που θα παράγονται
με μισθούς πείνας, πού και σε ποιες αγορές θα διοχετευθούν.
Οι 4.000 απολυμένοι της «Ford» στο Βέλγιο,δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν το νέο μοντέλο 
«Mondeo» αλλά και οι εργαζόμενοι με τα μεροκάματα της πείνας στην Βαλένθια, επίσης δεν θα μπορέσουν να αποκτήσουν το Mondeo.

Είναι η μόνη αλήθεια:  
«Ο Καπιταλισμός σήμερα δεν έχει ούτε ένα ξεροκόμματο να πετάξει για να εξαγοράσει συνειδήσεις».
 (Παφίλης  στην Βουλή)

Το σχέδιο είναι καλά επεξεργασμένο για την ικανοποίηση των αναγκών της πλουτοκρατίας.
Ένα σχέδιο που θα έχει τις βάσεις του στα αποκαΐδια των λαϊκών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Ένα σχέδιο όμως που δεν μπορεί να  οδηγήσει σε διέξοδο από την κρίση, ούτε τις ίδιες τις πολυεθνικές,

ούτε το ίδιο το κεφάλαιο. 

Η μία κρίση θα καβαλάει την άλλη, χωρίς ανάκαμψη, ή με ψευδεπίγραφες ανακάμψεις κατασκευασμένων αριθμών.

Όσο ο λαός θα ανέχεται τις επιθέσεις τους, όσο ο λαϊκός παράγοντας θα βρίσκεται σε στάση αναμονής,

όσο δεν δίνει την δική του απάντηση και δεν παίρνει την υπόθεση στα δικά του χέρια, όσο εξακολουθεί
να έχει αυταπάτες ότι μπορεί να επανέλθει στα προ της κρίσης μέσω σωτήρων και μέσα στο ίδιο το
καπιταλιστικό σύστημα παρέα με  τα αφεντικά, θα είναι σαν να υπογράφει την καταδίκη του,
την αυτοκαταστροφή του.
Οι κεφαλαιοκράτες δεν πρόκειται από μόνοι τους να παραδώσουν τις επιχειρήσεις τους ούτε ταπρονόμιά τους. 
Θα παλεύουν ακόμη και αν μέσα σε αυτήν την μάχη κάποιοι από αυτούς θα χάνονται.
Έχουν δύο μέτωπα, ένα με τους ανταγωνιστές τους και ένα με τους ταξικούς τους εχθρούς. 
Μόνο που οι ταξικοί εχθροί του κεφαλαίου, είναι ταυτόχρονα και αυτοί που τους παράγουν τον πλούτο.
Και εξοντώνοντάς τους, εξοντώνουν την μηχανή που τους παράγει τον πλούτο. 

Ακόμη και αν μείνουν μόνοι τους, το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα θα εφαρμόσουν, δεν μπορούν

τίποτε άλλο,γιατί ο Σοσιαλισμός είναι ιστορική αναγκαιότητα και  γιατί ο Καπιταλισμός, εξάντλησε τα δικά του ιστορικά όρια.  

Γι΄αυτό ας σταματήσουμε να μιλάμε για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, γιατί μπερδεύουμε και τον Μήτσο.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: