καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Σεπτεμβρίου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Εγγραφή

Archive for 20 Σεπτεμβρίου 2012

ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ Στους καταπέλτες στις 26 Σεπτέμβρη

Posted by redship στο 20 Σεπτεμβρίου , 2012

 

Στον απεργιακό αγώνα στις 26 Σεπτέμβρη «κατεβαίνουν» και οι ναυτεργάτες σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, σε όλα τα λιμάνια της χώρας. Πρόκειται για απόφαση που πήρε χτες η Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΝΟ η οποία συνεδρίασε έκτακτα μετά από απαίτηση των ναυτεργατικών συνδικάτων ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, ΠΕΕΜΑΓΕΝ (Ενωση Μαγείρων). Η πλειοψηφία της Εκτελεστικής αποφάσισε την 24ωρη πανελλαδική απεργία κάτω από την παρέμβαση των ταξικών σωματείων και το βάρος των εξελίξεων.

Σε δελτίο Τύπου τα τρία σωματεία αναφέρονται στα όσα καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ναυτεργάτες, όπως είναι η ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων τους στην ακτοπλοΐα, η μεγάλη ανεργία, η διαλυτική κατάσταση στη Ναυτική Εκπαίδευση, η παύση πληρωμών από τον Οίκο Ναύτου και πάει λέγοντας. Καλούν τους ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, «να κάνουν υπόθεσή τους την απεργία στις 26 Σεπτέμβρη, αφετηρία νέων αγώνων, σε πορεία ανατροπής των δυνάμεων του κεφαλαίου στο συνδικαλιστικό -μαζικό- λαϊκό κίνημα και στην πολιτική ζωή. Να ανοίξει ο δρόμος για φιλολαϊκή πολιτική» και καταλήγουν: «’Η με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό ή με τον εργαζόμενο λαό. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει».

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, απεργία | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Προπαγάνδα – «μαϊμού»

Posted by redship στο 20 Σεπτεμβρίου , 2012

Με πάταγο ξεφουσκώνει το προπαγανδιστικό πυροτέχνημα με τις «συντάξεις – μαϊμού», που χρησιμοποιούν εδώ και δύο χρόνια οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του λαού, να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες και τους υπαίτιους για τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων και να δικαιολογήσουν την ανελέητη σφαγή των συντάξεων και τη μετατροπή τους σε φιλοδώρημα. Τα ίδια τα στοιχεία που απέστειλε χτες στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας επιβεβαιώνουν περίτρανα ότι ο αριθμός των συντάξεων – «μαϊμού» είναι απειροελάχιστος σε σχέση με το συνολικό αριθμό των συνταξιούχων, καταρρίπτοντας το φαιδρό επιχείρημα της κυρίαρχης προπαγάνδας ότι τάχα ευθύνονται για τη «διάλυση των Ταμείων». Στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, λοιπόν, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου, από περίπου 1.200.000 συντάξεις βρέθηκαν 6.600 αναπόγραφες, εκ των οποίων μετά από διασταύρωση διαπιστώθηκε ότι περίπου 2.500 αφορούσαν σε συνταξιούχους που είχαν αποβιώσει, ενώ για τις υπόλοιπες συνεχίζονται οι έρευνες. Το «ζουμί», πάντως, είναι ότι από τον Ιούνη του 2011 έως σήμερα, έχουν κατατεθεί μόνο 148 μηνυτήριες αναφορές για παρανόμως εισπραχθείσες συντάξεις από διάφορες αιτίες (αναπόγραφοι, διπλοσυνταξιούχοι, εργαζόμενοι συνταξιούχοι λόγω αναπηρίας κ.ά.) στο ΙΚΑ. Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει και από τα στοιχεία για τα υπόλοιπα Ταμεία. Στον ΟΑΕΕ (Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών), οι αναπόγραφοι συνταξιούχοι, στους οποίους δεν καταβάλλεται πλέον σύνταξη, είναι 137, ενώ έχουν κατατεθεί 3 μηνύσεις. Στον ΟΓΑ, από τους περίπου 800.000 συνταξιούχους, οι έλεγχοι επικεντρώθηκαν στους ανασφάλιστους ομογενείς από την Αλβανία και διακόπηκε η σύνταξη σε 3.140 άτομα επειδή δεν προσκόμισαν τα δικαιολογητικά που τους ζήτησαν. Επίσης, έχει παραδοθεί στον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου ηλεκτρονικό αρχείο με τα στοιχεία 1.014 συνταξιούχων, οι οποίοι δεν έχουν απογραφεί…

Posted in ριζασπάστης | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Κανένας μόνος του, ένας ο αντίπαλος

Posted by redship στο 20 Σεπτεμβρίου , 2012

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

 

 

Την ώρα που οι πολλοί περιμένουν να μάθουν απ’ τα κανάλια αν θα ‘ναι το δικό τους κεφάλι το επόμενο που θα κοπεί, οι αστοί αναλυτές στρέφουν την προσοχή τους στη μεγάλη σκακιέρα. Και με ικανοποίηση διαπιστώνουν πως έχουν αλλάξει ευχάριστα ορισμένα πράγματα. Οπως οι σχέσεις τόσο με το Ισραήλ όσο και με τις ΗΠΑ. Γιατί τα θεωρούν ευχάριστη εξέλιξη; Γιατί είναι το πετρέλαιο που κινεί τα νήματα.

Οταν το ΚΚΕ εκτιμούσε ότι οι δρόμοι του πετρελαίου χαράσσονται με το αίμα των λαών, λίγοι συμμερίζονταν την εκτίμηση. Τώρα που το αίμα ρέει στην περιοχή, οι πολλοί ακόμα δε βλέπουν τον κίνδυνο. Η αστική τάξη, όμως, δε χάνει τον προσανατολισμό της. Η προχτεσινή έκκληση του ΚΚΕ να δυναμώσει η πάλη για να αποτραπεί κάθε εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους πέρασε στα ψιλά του αστικού Τύπου. Τα χειροκροτήματα των αστών αναλυτών επαυξάνουν στην ανάγκη να ορθωθεί μέτωπο αντίστασης που από τα πράγματα πρέπει να είναι και αντιιμπεριαλιστικό και αντιμονοπωλιακό. Αυτοί που κερδίζουν απ’ το αίμα των λαών στην Ευρεία Μέση Ανατολή κι εκείνοι που κερδίζουν από το τσάκισμα των εργατών είναι οι ίδιοι.

***

Η έρευνα στη γειτονική Ιταλία θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα. Θα έδειχνε ακριβώς τα ίδια. Βεβαιώνοντας ότι δεν πάσχουμε στην καταγραφή, αλλά στη λύση. Κι εκεί και εδώ κοινός ο ένοχος, κοινή η αιτία. Κι εκεί και εδώ μια η ανάγκη: Η λαϊκή συμμαχία που θα βάλει πλώρη για ανατροπή. Εδώ προχωράμε…

***

Ρέστα στην υποκρισία: Αυτοί που τάισαν και ταΐζουν τους εργατοπατέρες για να τσακίζουν τους εργάτες, ανακάλυψαν ότι κακώς τους έδιναν και σύνταξη. Αυτοί που κόβουν τις συντάξεις μιλάνε για τα προνόμια των βουλευτών. Κι όλοι μαζί κάνουν γαργάρα ότι το ΚΚΕ έχει ζητήσει και την κατάργηση του Ταμείου των εργατοπατέρων και να συνταξιοδοτούνται οι βουλευτές από το Ταμείο στο οποίο ανήκουν σύμφωνα με το επάγγελμά τους.

Δεν τους έπιασε ο πόνος για τις έξτρα συντάξεις. Τις κανονικές συντάξεις θέλουν να τσακίσουν και πάνε να πείσουν το λαό ότι ασκείται δίκαιη πολιτική.

Να μην τσιμπήσει κανείς. Επιμονή στην πάλη για την ανατροπή αυτής της πολιτικής στο σύνολό της, μαζί και όλων των στηριγμάτων της στο συνδικαλιστικό χώρο και στο πολιτικό πεδίο.

***

Δυο ξεψύχησαν μόλις άκουσαν την απόλυση. Ενας ακόμα χάθηκε γιατί δεν υπήρχε γιατρός. Ενας άλλος, άνεργος αυτός, αυτοκτόνησε (χτεσινές καταγραφές).

Πόσα θύματα δεν καταγράφονται καθημερινά; Αλλά και πόσο τεράστια η ευθύνη όσων καταγράφουν την εικόνα και κρύβουν την αιτία.

Εμφανίζουν την κατάσταση έτσι που να μοιάζει σαν η εργατική τάξη να αυτοκτονεί, χαρίζοντας ικανοποίηση σ’ όσους εξηγούν το φαινόμενο σαν θέλημα θεού.

Ο μόνος θεός είναι το καπιταλιστικό κέρδος.

Γι’ αυτό το κέρδος συμβαίνουν τα πάντα γύρω μας. Γι’ αυτό το κέρδος παίρνονται τα μέτρα που τσακίζουν μισθούς, συντάξεις, οδηγούν στην ανεργία, χτυπάνε την Υγεία.

Υπηρετώντας αυτό το κέρδος, οι ένοχοι για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών προσπαθούν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, διαφωνώντας δήθεν στις λεπτομέρειες και ζητώντας ισοδύναμα μέτρα.

Εσχάτως ανακάλυψαν και ότι πάσχει η δημοκρατική διαδικασία. Είναι πρόβλημα, λένε, που θα ψηφιστούν τα μέτρα με ένα άρθρο (ο Λαφαζάνης χτες εξηγούσε στον ΣΚΑΪ τον καημό του βουλευτή που δε θα μπορέσει να καταθέσει τις προτάσεις του).

Ολοι μαζί έχουν προϊστορία. Αυτά για τα οποία δήθεν δεν συμφωνούν είναι η πολιτική που ήδη έχει εφαρμοστεί είτε κυβερνούσε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτά που έχουν αποδεχτεί ως κατευθύνσεις της ΕΕ, εδώ κολλάει και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ.

Ωραιότεροι όλων οι δημοσιογράφοι. Αυτοί ακριβώς που έσκιζαν τα ρούχα τους για τους υψηλόμισθους εργάτες, τώρα διαμαρτύρονται γιατί οδηγείται ο μισθός στα 400 ευρώ (Τριανταφύλλου, Ξυδάκης χτες στον ΣΚΑΪ).

***

Η φιλολογία για το ποιος ακριβώς θα είναι ο χαμένος, αυτός που έχει μισθό πάνω από τα 1.000 ευρώ ή αυτός που είναι κάτω από 65 χρόνων, είναι αποπροσανατολιστική. Βάζει τον κάθε εργαζόμενο σε στάση αναμονής για τη δική του σφαγή την ώρα που το κουστούμι είναι ήδη κομμένο για όλους.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο με το ψευτοδίλημμα αν τα 11,5 δισ. θα κοπούν κατά κύριο λόγο από τους μισθούς ή τις συντάξεις.

Το μόνο πραγματικό δεδομένο είναι ότι κάθε μέτρο που παίρνεται μειώνει την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης. Δηλαδή αυξάνει τον βαθμό εκμετάλλευσης των εργατών. Αυτή είναι ταξική υπέρ του κεφαλαίου πολιτική και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί από την εργατική τάξη ως τάξη ενάντια σε τάξη.

Αυτό συνιστά και μια από τις δυσκολίες οργάνωσης της πάλης. Οσο διάφοροι κοιτάζουν αν θα χάσει ο διπλανός τους ή οι ίδιοι και δε βλέπουν ότι όλοι χάνουν καθημερινά, τόσο οι καπιταλιστές μένουν στο απυρόβλητο. Κι αυτό γυρνά μπούμερανγκ στην εργατική τάξη. Ταξική συσπείρωση τώρα, λαϊκή συμμαχία τώρα. Η πολιτική και η εξουσία των μονοπωλίων και όσοι την υπηρετούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι ο αντίπαλος. Εκεί όλα τα βέλη. Είναι θέμα επιβίωσης.

Posted in ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Κορυσχάδες

Posted by redship στο 20 Σεπτεμβρίου , 2012

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω όποιο κείμενο συναντώ στην ηλεκτρονική μου περιδιάβαση στα διάφορα site για τη Χρυσή Αυγή. Δυναμώνω την ένταση του ραδιοφώνου όταν γίνεται κάποιο σχετικό σχόλιο και θα έκανα το ίδιο και στην τηλεόραση εάν συνέχιζα να βλέπω ειδήσεις.

Με δυο λόγια γίνομαι και εγώ τμήμα ενός συνειδητού αποπροσανατολισμού, μιας σκιαμαχίας με ένα «φαινόμενο» το οποίο δεν ξέρω εάν ήρθε για να μείνει, αλλά σίγουρα ανακυκλώνεται καθημερινά και διογκώνεται τουλάχιστον στα μυαλά των αναγνωστών, ακροατών, τηλεθεατών.

Το ίδιο κάνουν πολλοί, πάρα πολλοί. Δίνουν «κλικ» στις σελίδες, αναπαράγουν τις ειδήσεις, οι αρχισυντάκτες των site, παρακολουθούν τα μηχανάκια να παίρνουν φωτιά, τα θέματα για τη φασιστική οργάνωση μπαίνουν καθημερινά στις λίστες με τα πιο δημοφιλή και οι …δημοσιογράφοι δεν αφήνουν ούτε τον βήχα του Κασιδιάρη να μείνει αδημοσίευτος, συμμετέχοντας και αυτοί στην διαρκή ανακύκλωση της ρητορικής του μίσους και του γενικότερου σκοταδισμού, θεωρώντας ότι απλά κάνουν για άλλη μία φορά αυτό που θέλει ο κόσμος και …αυτό που πουλάει.

Αυτό που πουλάει πολλές φορές στη σύγχρονη τηλεοπτική ιστορία αυτού του τόπου, έχει διαμορφώσει τάσεις, συνειδήσεις, συμπεριφορές και έχει οδηγήσει σε ισόποσα κοινωνικά και προφανώς και οικονομικά αδιέξοδα.

Το «αυτό που πουλάει» είναι η μόνιμη επωδός των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, μία τεράστια αφαίρεση που ως αφαίρεση περιλαμβάνει ένα μικρό τμήμα της πραγματικότητας και κρύβει, αποσιωπά και «θάβει» ότι δεν ανέχεται, ότι δεν καταλαβαίνει, ότι δεν μπορεί να αντικρίσει γιατί θαμπώνεται από τη λάμψη του.

Κρύβει τους πραγματικούς αγώνες, τις πραγματικές αιτίες, τις καλύτερες στιγμές μας, τις στιγμές που συνεχίζουν να μας κάνουν περήφανους, τα διδάγματα, την Ρωμιοσύνη.

Κρύβουν τους Κορυσχάδες. Αλλά το χωριό είναι εκεί. Το σχολείο είναι εκεί. Ο ίδιος πλάτανος συνεχίζει να ρίχνει τη σκιά του και η ίδια βρύση ξεδιψά τους περαστικούς. Γεμίζει ελπίδες και δροσιά. Ίσως η πόρτα να ανοίγει ακόμη με το ίδιο κλειδί που σου δίνει ο φιλόξενος κύριος απέναντι από το σχολείο. «Ανέβα στο δεύτερο όροφο» είπε «και μόλις κατέβεις έλα να πιούμε τσίπουρο».

Ανέβηκα. Περιπλανήθηκα στις εικόνες, διάβασα τα κείμενα της πρώτης και μοναδικής ελεύθερης ελληνικής κυβέρνησης και στάθηκα στο βιβλίο που αφήνουν ένα σημείωμα οι επισκέπτες.

Το ξεφύλλισα και εξαφανίστηκαν όλες οι αμφιβολίες, για λίγα λεπτά, ο κάθε κασιδιάρης έγινε τόσο μικρός, τόσο ασήμαντος, λιγότερο ενοχλητικός ακόμη και από το κουνούπι που μεταφέρει τον …θανατηφόρο ιό του Δυτικού Νείλου.

Τα «ευχαριστώ» των χιλιάδων επισκεπτών στον αγώνα που έκαναν κάποιοι άνθρωποι, δίνουν για άλλη μία φορά τις σωστές απαντήσεις και διατηρούν άσβεστη τη φλόγα.

Δεν έχω διάθεση και ούτε είμαι σε θέση να προτείνω κάτι, δεν μπορώ καν να περιγράψω τα συναισθήματα, δεν ήμουν άλλωστε σε θέση να πιάσω το στυλό και να σημειώσω το δικό μου ευχαριστώ σε αυτή τη γενιά των Ελλήνων. Νιώθω μικρός, ανίκανος να πλησιάσω έστω και στο ελάχιστο το θάρρος, την αυταπάρνηση, τον ενθουσιασμό και την αποτελεσματικότητα αυτής της γενιάς των Ελλήνων.

Δεν μπορώ καν να μιλήσω ούτε για  τις φωτογραφίες στους τοίχους του σχολείου.

Απλά ξέρω ότι πολλές φορές τα ίδια κλειδιά συνεχίζουν να ανοίγουν τις ίδιες πόρτες. Αυτό που ίσως χρειάζεται είναι να το συνειδητοποιήσουμε.

Κυριάκος Α.

Posted in Ελληνοφρένεια | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Χρυσαυγιτισμός με … πολιτικά

Posted by redship στο 20 Σεπτεμβρίου , 2012

«…και συ πρόστυχη πένα και μολύβι

του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα»

(Κώστας Βάρναλης)

 

Οσα ακολουθούν δημοσιεύτηκαν την περασμένη Κυριακή στην εφημερίδα «Καθημερινή», σε άρθρο υπό τον τίτλο

«Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»

και φέρουν την υπογραφή του Στ. Κασιμάτη.

Αντιγράφουμε:

«Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης (…). Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν (…). Και αν ως τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών «ιεράς αγανακτήσεως» και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη (…).

Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου. Πρόκειται για ευκαιρία, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει (…)».

Από τα παραπάνω είναι προφανές:

1) Οταν η αντιδραστική θεωρία περί «άκρων» και περί «μαύρης και κόκκινης βίας» αποκτά τόσο αναβαθμισμένη θέση στις σελίδες ενός παραδοσιακού οργάνου του αστικού κόσμου, όπως η «Καθημερινή»,

σημαίνει ότι η «μαυρίλα» κατέχει πλέον κεντρική θέση – με ό,τι αυτό συνεπάγεται και κυοφορεί – στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του κράτους των κεφαλαιοκρατών, της λιτότητας, της καταστολής και των Μνημονίων.

2) Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της δεν έχουμε να κάνουμε με μια λαθεμένη εκδοχή κάποιας αφηρημένης και γενικής καταδίκης της βίας, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ευγενική αλλά ουτοπική ουμανιστική στάση.

Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της, το θέμα δεν είναι να επαναλάβεις ότι, για παράδειγμα, η βία της Επανάστασης του ’21, η βία της Αντίστασης εναντίον των ναζί στην Κατοχή, η βίαιη κατάληψη των Βερσαλιών, η μάχη του Στάλινγκραντ από την πλευρά των αμυνόμενων, η αιματοβαμμένη πάλη για το 8ωρο, ήταν ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες μορφές πάλης.

Εδώ – στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της – έχουμε μια «μαύρη», διεστραμμένη και χυδαία επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραχάραξης και παραποίησης. Εχουμε, στην πιο «κίτρινη» εκδοχή της, την επιδίωξη οι λαϊκοί, μαζικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες που αντιτίθενται στην πολιτική της πλουτοκρατίας

(και επειδή ακριβώς αντιτίθενται στην πλουτοκρατία),

να ταυτιστούν, να συκοφαντηθούν και να εξομοιωθούν με τον ναζισμό

(τον βγαλμένο από τα πολιτικά σπλάχνα της πλουτοκρατίας),

ωσάν να έχουν ή να είχαν ποτέ οποιαδήποτε σχέση (!) με τις τραμπούκικες ναζιστικές συμμορίες της ρατσιστικής, της φυλετικής, της μισαλλόδοξης, της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.

3) Η προσπάθεια της «Καθημερινής» και του συντάκτη της

(σ.σ.: στο ίδιο πνεύμα κινούνται δηλώσεις που αποδίδονται στον Μητσοτάκη, άρθρα σε άλλες εφημερίδες, τοποθετήσεις στελεχών της συγκυβέρνησης κ.λπ.)

να διαχυθεί στην κοινή συνείδηση το σχήμα πως «η ναζιστική και χρυσαυγίτικη βία οφείλεται στην αριστερή και κουκουέδικη βία», δεν είναι καινούργια. Αν ξύσει κανείς τη σκουριά αυτής της πολυκαιρισμένης προστυχιάς θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τη θεωρία της εποχής των γερμανοτσολιάδων.

Τότε που οι «Τσολάκογλου» κατηγορούσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ επειδή έκαναν Αντίσταση. Τότε που οι «Τσολάκογλου» ζητούσαν να σταματήσει η Αντίσταση, αφού, όπως έλεγαν, προκαλούσε – η Αντίσταση – τα αντίποινα των Γερμανών, δηλαδή τις θηριωδίες των ναζί. Θηριωδίες για τις οποίες, σύμφωνα με τους «Τσολάκογλου», υπεύθυνοι δεν ήταν οι Γερμανοί ναζί, αλλά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, επειδή έκαναν Αντίσταση…

Τέτοιου είδους κείμενα σαν το τελευταίο της «Καθημερινής» δεν αποκαλύπτουν την – έτσι κι αλλιώς – πασίγνωστη ποιότητα του συντάκτη της.

Βασικά, εκείνο που αναδεικνύουν είναι το είδος της κληρονομιάς που κουβαλάει η άρχουσα τάξη αυτής της χώρας, όπως και την κληρονομιά των εντύπων που απηχούν προνομιακά, όπως η «Καθημερινή», τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.

Ειδικότερα, και σε ό,τι έχει να κάνει με την κληρονομιά της «Καθημερινής», θα περιοριστούμε να υπενθυμίσουμε τι υποστήριζε η «Καθημερινή» επί εποχής Βλάχου, στις 29 Απρίλη 1941.

Δυο μέρες, λοιπόν, αφότου οι ιδεολογικοί και πολιτικοί πρόγονοι της «Χρυσής Αυγής», τα γερμανικά «Βάφεν Ες Ες», είχαν μπει στην Αθήνα,

η «Καθημερινή» έγραφε:

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».

Αυτά γράφονταν τότε.

Σε μια περίοδο, δηλαδή, που ο «χρυσαυγιτισμός» δεν είχε ανάγκη, όπως σήμερα, να κυκλοφορεί… με πολιτικά.

Posted in ριζασπάστης, ημεροδρόμος ριζοσπάστη | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »